Esoterism Academy: September 2023

SUNDAY, 15 March, 2026

20. The Non-Path of True Enlightenment

A Mystical Inquiry into the Silence Beyond All Seeking

Chapter I: The Seeker and the Mirage

There is a moment — known to every sincere soul who has walked the corridors of spiritual longing — when the seeker pauses upon the road and feels, with sudden and inexplicable clarity, that something is profoundly wrong. Not wrong in the way that a map may err, sending the traveler down a lane that winds back upon itself. Wrong in a deeper, more unsettling sense: wrong in the way that the very act of walking may itself be the obstacle. Wrong in the way that the eye, straining to see, has always been that which prevents true seeing.

This moment of sacred disorientation is not a failure. It is, perhaps, the first honest encounter the seeker has ever had with Reality.

For centuries, in every corner of the human world, the spiritual traditions have offered roads. They have drawn their maps with great care and devotion — maps of ascending consciousness, of purified will, of accumulated virtue, of disciplined breath and concentrated mind. The mystics of the East described ladders of light rising through chakras and subtle bodies toward a radiant summit. The contemplatives of the West spoke of a purgative way, an illuminative way, a unitive way, a staircase carved into the very mountain of the Divine. Shamans described journeys through layered worlds; philosophers charted degrees of Being; initiates spoke in hushed reverence of thresholds, of veils, of gates that opened only to those who had proven themselves worthy of passage.

And yet. And yet.

There is a silence that waits at the end of every one of these roads. Not the silence of arrival. Not the silence of a destination finally reached after long and weary travel. But a silence of an entirely different order — a silence that whispers, with the gentleness of wind passing through the hollow of an ancient tree: you were never on a path at all.

Chapter II: The Deification of the Little Self

To understand what true enlightenment is not, one must first look honestly at what the human mind calls enlightenment — and recognize in it, beneath all its luminous language, the unmistakable signature of the self.

The human path toward what it names as spiritual awakening is, in most of its expressions, a project of the ego dressed in celestial garments. It speaks the language of transcendence, yet it is rooted in acquisition. It promises liberation, yet it is driven by the deepest of all human impulses: the desire to become more, to rise higher, to transform the limited self into something greater, something worthy, something luminous and enduring.

There is a particular and seductive beauty to this aspiration. It elevates the human being above the merely animal, above the merely instinctual. It inspires great art, great sacrifice, great acts of compassion and renunciation. One does not dismiss it lightly, and one does not mock the sincerity of those who have walked its paths with genuine devotion and trembling heart.

But let the thing be named for what it is: it is the apotheosis of the little self. It is the self that decides it shall become awakened, that disciplines itself toward awakening, that measures its progress toward awakening, that arrives — or believes it arrives — at awakening, and then knows itself to be awakened. At every stage of this journey, the self remains the central actor, the protagonist of its own spiritual drama. It has merely exchanged coarser clothing for finer. It has traded the robes of desire for the robes of renunciation, the ambitions of the world for the ambitions of heaven. But the one who wears the robes — that persistent, watchful, self-referencing one — has not dissolved. It has, in a sense, never been more fully itself than in the moment it proclaims: I am awakened.

This is not enlightenment. This is illuminated self-regard. This is the dream dreaming itself in more translucent colors.

Chapter III: The Road That Leads to a Wall

Every road, by its very nature, implies a destination. And every destination implies a traveler who has not yet arrived — a traveler defined, in the most fundamental sense, by the distance between where they stand and where they are going. The spiritual path, in this sense, is built upon and perpetually reinforces the very separation it claims to heal.

Those who preach of salvation, who offer systems of attainment, who describe the stages of illumination with confident and authoritative precision — they are, regardless of their sincerity, cartographers of a country that does not exist. They have taken the inexpressible and given it coordinates. They have taken the boundless and marked it with a flag. They hand the seeker a map and say: here is where you are; here is where you must go. And the seeker, grateful for the orientation, sets off — deeper into the dream, deeper into the magnificent, self-sustaining fantasy of spiritual time.

Spiritual time is perhaps the most refined of all illusions. It is the sense that something must happen, that a process must unfold, that a before must give way to an after — that now, this very moment, is somehow insufficient, somehow preliminary, somehow a step toward a later moment when the real thing shall finally arrive. The road exists in time. The road is time. And as long as the seeker walks the road, they are living proof that they have not yet understood what they are seeking.

For what is sought has never been ahead. It has never been at the end of any road. It is not a destination that one approaches through effort, through practice, through the accumulation of spiritual merit or the refinement of inner character. The moment of recognition — if it comes at all — is not the end of a journey. It is the sudden and total collapse of the very idea that there was ever a journey to complete.

Chapter IV: The Silence That Is Not an Absence

True Enlightenment — if that phrase can still be used without immediately betraying what it attempts to point toward — is not the destination to which all paths converge. It is what remains when the very activity of path-following ceases. Not ceases through exhaustion, not ceases through achieved arrival, but ceases in the way that a wave ceases: not by stopping, but by recognizing that it was always water.

This is the Silence. Not the silence of a room in which no one speaks. Not the silence of a mind temporarily quieted through meditation. Those are silences still defined by their contrast with sound, still held within the architecture of time and change. The Silence that is meant here is something altogether more radical — a Silence that does not oppose noise, that does not follow thought, that is not achieved by any practice whatsoever. It is the silence of that which never began, which cannot end, which has no location in the landscape of experience and yet is more intimate than experience itself.

The mystics who have touched this — and they are few, for to touch it one must, in some sense, cease to be a mystic — have spoken of it in fragments, in broken language, in the poetry of negation. The great Meister Eckhart murmured of the desert of the Godhead, where no image can enter. The Upanishads described Brahman as neti, neti — not this, not this. The Tao that can be named is not the eternal Tao. The finger points at the moon, but the finger is not the moon, and those who study the finger will miss the heavenly glory.

These negations are not defeats. They are the most precise language available for pointing toward that which exists beyond all description, beyond all predication, beyond all the categories that the human mind constructs to make experience navigable and communicable. They are gestures toward what one might call the Dark Existence of the Vast — the immeasurable ground of Being that is not darkness in the sense of blindness, but darkness in the sense of the primordial, in the sense of that which existed before light divided from shadow, before the first word was spoken, before the universe folded itself out of silence into form.

Chapter V: Beyond Space, Beyond the Architecture of the Known

Reality — not the reality of tables and thoughts and temporal events, but Reality in its naked and unmediated nature — does not reside within the coordinates of space. Space is a structure imposed by the perceiving mind upon the seamless wholeness of what is. And within space, all things have edges. All things are defined by what they are not. All things carry within them the fundamental loneliness of the separate, the grief of the bounded thing reaching across the distance toward another bounded thing.

But the Dark Existence of the Vast knows no edges. It is not large in the way that a galaxy is large. It is not vast in the way that an ocean is vast. Those are merely extensions of scale, still measured against the human body, still registered within the human sense of dimension. The Vastness that is meant here is prior to dimension. It is the space in which space itself arises. It is the ground of grounds, the depth beneath all depths, the one thing that cannot be made into an object of knowledge because it is that within which all knowing occurs.

To encounter this — and the word "encounter" is already too bilateral, too suggestive of two things meeting across a space — is to dissolve the conviction that one is a separate entity navigating a world of other separate entities. Not to dissolve it as a philosophical position adopted after careful argumentation. But to dissolve it the way morning dissolves a dream: not by refuting the dream's contents one by one, but by the simple, overwhelming fact of waking.

This waking is not dramatic. It does not come with radiant light, with the sensation of expansion, with bliss washing over a still-present self. Those experiences — and they are real, and they are precious — belong still to the experiencer. They are gifts, but they are gifts given to someone. The recognition that is being pointed toward here is not given to anyone, because in it, the one who would receive has quietly, gently, absolutely ceased to be the center around which everything arranges itself.

What remains is not nothing. What remains is everything — but without the anxious, grasping quality of a self that needs everything to be otherwise than it is.

Chapter VI: The Stillness at the End of All Movement

The contemplative soul, sitting with all of this, may feel a particular and beautiful species of vertigo. It is the vertigo of a question that begins to dissolve the questioner. If there is no path, where does one place the feet? If there is no movement toward enlightenment, what becomes of all the longing, all the seeking, all the genuine and heartfelt aspiration that has driven the spiritual life from its very beginning?

These questions deserve neither dismissal nor easy resolution. They are to be held, as one holds a flame — close enough to see by, not so close that one is consumed before the seeing is complete.

The answer, insofar as there is one, is this: the longing was never wrong. The seeking was never wrong. Even the roads, even the maps, even the teachers who handed down their carefully charted paths — none of it was wrong, in the sense of being evil or deluded or deserving of contempt. All of it was the dream dreaming itself toward its own awakening. All of it was the river, finding its way by every available channel, toward the ocean it had always been.

But the ocean does not reward the river for its journey. The ocean simply receives the river — and in receiving it, reveals that there was never a river and an ocean. There was only water, moving through different shapes, at different speeds, wearing different names, until the movement slowed, and the shapes dissolved, and the names fell into the Silence that was always waiting beneath them.

This Silence is not death. It is not emptiness in the nihilistic sense. It is the fullness that precedes all form — the pregnant dark from which all light is born, to which all light returns, and which is itself neither born nor returning, but simply, timelessly, immovably, impossibly: is.

Chapter VII: The Non-Path as the Only True Arriving

And so the soul that has wandered long — through the labyrinthine corridors of doctrine and practice, through the high passes of mystical experience and the dry valleys of spiritual doubt, through the libraries of sacred scripture and the inner chambers of solitary contemplation — this soul arrives, at last, at the place it never left.

There is nothing here to claim. There is no certificate of attainment, no inner light that announces itself as proof, no voice from the depths that says: you have done it, you are here. There is only the utter simplicity of what is — the breath moving in and out of a body that no longer needs to be anything other than what it is, the sounds of the world arising and passing without commentary, the sense of existing that requires no justification, no improvement, no continuation into a future in which it will finally be more fully itself.

True Enlightenment is this: the ending of the project of becoming. Not the ending achieved through effort, but the ending that reveals itself when the effort is seen, clearly and completely, for what it always was — the dream of a separate self trying to escape its own separateness by becoming spiritual enough to merge with the whole. When that dream is seen, not criticized but simply seen — it does not shatter dramatically. It dissolves. As naturally as mist dissolves before the morning sun that was never, in truth, its enemy.

What the soul sought at the end of every path was never at the end of any path. It was here, at the very place the seeking began — beneath the seeker, before the seeking, indifferent to the journey and yet containing it entirely. It was always the Ground. It was always the Silence. It was always this Dark, Vast, Timeless Existence, looking out through every pair of human eyes that ever wept in longing for it — not knowing that the longing and the Longed-For had never, for a single moment, been two things separated by the distance of a road.

The road ends here. The road ends before it begins.

And in this ending — which is no ending — there is only the Silence.

The Silence that was always already Home.

"True Enlightenment has no Path. It is the pathless ground upon which all paths arise, walk themselves out, and return — like waves upon an ocean that was never anything but still."

…

Η Μη-Οδός της Αληθινής Φώτισης

Μια Μυστική Έρευνα στη Σιωπή Πέρα από Κάθε Αναζήτηση

Κεφάλαιο Ι: Ο Αναζητητής και το Είδωλο

Υπάρχει μια στιγμή — γνωστή σε κάθε ειλικρινή ψυχή που έχει περπατήσει στους διαδρόμους της πνευματικής λαχτάρας — όταν ο αναζητητής σταματά στον δρόμο και αισθάνεται, με ξαφνική και ανεξήγητη διαύγεια, ότι κάτι είναι βαθιά λάθος. Όχι λάθος με την έννοια που ένας χάρτης μπορεί να κάνει λάθος, στέλνοντας τον ταξιδιώτη σε έναν δρόμο που γυρίζει πίσω στον εαυτό του. Λάθος με έναν βαθύτερο, πιο ανησυχητικό τρόπο: λάθος με την έννοια ότι η ίδια η πράξη του περπατήματος μπορεί να είναι το εμπόδιο. Λάθος με την έννοια ότι το μάτι, που τεντώνεται για να δει, ήταν πάντα αυτό που εμπόδιζε την αληθινή όραση.

Αυτή η στιγμή του ιεούς αποπροσανατολισμού δεν είναι αποτυχία. Είναι, ίσως, η πρώτη ειλικρινής συνάντηση που είχε ποτέ ο αναζητητής με την Πραγματικότητα.

Επί αιώνες, σε κάθε γωνιά του ανθρώπινου κόσμου, οι πνευματικές παραδόσεις πρόσφεραν δρόμους. Χάραξαν τους χάρτες τους με μεγάλη φροντίδα και αφοσίωση — χάρτες της ανερχόμενης συνείδησης, της εξαγνισμένης βούλησης, της συσσωρευμένης αρετής, της πειθαρχημένης αναπνοής και της συγκεντρωμένης νόησης. Οι μύστες της Ανατολής περιέγραψαν σκάλες φωτός που ανεβαίνουν μέσα από τσάκρας και λεπτά σώματα προς μια ακτινοβόλο κορυφή. Οι στοχαστές της Δύσης μίλησαν για έναν δρόμο κάθαρσης, έναν δρόμο φωτισμού, έναν δρόμο ένωσης, μια σκάλα σκαλισμένη μέσα στο ίδιο το βουνό του Θείου. Οι σαμάνοι περιέγραψαν ταξίδια μέσα από στρωματοποιημένους κόσμους· οι φιλόσοφοι χαρτογράφησαν βαθμίδες του Όντος· οι μυημένοι μιλούσαν με σιωπηλή ευλάβεια για κατώφλια, για πέπλα, για πύλες που άνοιγαν μόνο σε όσους είχαν αποδείξει ότι είναι άξιοι να περάσουν.

Και όμως. Και όμως.

Υπάρχει μια σιωπή που περιμένει στο τέλος κάθε ενός από αυτούς τους δρόμους. Όχι η σιωπή της άφιξης. Όχι η σιωπή ενός προορισμού που επιτέλους επιτεύχθηκε μετά από μακρύ και κουραστικό ταξίδι. Αλλά μια σιωπή εντελώς διαφορετικής τάξης — μια σιωπή που ψιθυρίζει, με την απαλότητα του ανέμου που περνά μέσα από την κοιλότητα ενός αρχαίου δέντρου: ποτέ δεν ήσουν σε δρόμο.

Κεφάλαιο ΙΙ: Η Αποθέωση του Μικρού Εαυτού

Για να κατανοήσει κανείς τι δεν είναι η αληθινή φώτιση, πρέπει πρώτα να κοιτάξει με ειλικρίνεια αυτό που ο ανθρώπινος νους ονομάζει φώτιση — και να αναγνωρίσει μέσα του, κάτω από όλη την λαμπερή του γλώσσα, την αδιαμφισβήτητη υπογραφή του εαυτού.

Η ανθρώπινη πορεία προς αυτό που ονομάζει πνευματική αφύπνιση είναι, στις περισσότερες εκφράσεις της, ένα εγχείρημα του εγώ ντυμένο με ουράνια ενδύματα. Μιλά τη γλώσσα της υπέρβασης, αλλά είναι ριζωμένη στην απόκτηση. Υπόσχεται απελευθέρωση, αλλά οδηγείται από την βαθύτερη από όλες τις ανθρώπινες ορμές: την επιθυμία να γίνει κανείς περισσότερος, να ανέβει ψηλότερα, να μεταμορφώσει τον περιορισμένο εαυτό σε κάτι μεγαλύτερο, κάτι άξιο, κάτι λαμπερό και αιώνιο.

Υπάρχει μια ιδιαίτερη και γοητευτική ομορφιά σε αυτή την προσδοκία. Αναβαθμίζει τον άνθρωπο πάνω από το απλώς ζωώδες, πάνω από το απλώς ενστικτώδες. Εμπνέει μεγάλη τέχνη, μεγάλη θυσία, μεγάλες πράξεις συμπόνιας και απαρνήσεως. Δεν την απορρίπτει κανείς ελαφρά τη καρδία, και δεν χλευάζει την ειλικρίνεια όσων περπάτησαν τους δρόμους της με γνήσια αφοσίωση και τρεμάμενη καρδιά.

Αλλά ας ονομαστεί το πράγμα με το όνομά του: είναι η αποθέωση του μικρού εαυτού. Είναι ο εαυτός που αποφασίζει ότι θα γίνει φωτισμένος, που πειθαρχεί τον εαυτό του προς τη φώτιση, που μετρά την πρόοδό του προς τη φώτιση, που φτάνει —ή πιστεύει ότι φτάνει— στη φώτιση, και μετά γνωρίζει τον εαυτό του ως φωτισμένο. Σε κάθε στάδιο αυτού του ταξιδιού, ο εαυτός παραμένει ο κεντρικός δρών, ο πρωταγωνιστής του δικού του πνευματικού δράματος. Απλώς άλλαξε πιο χοντρά ρούχα με πιο λεπτά. Αντάλλαξε τις στολές της επιθυμίας με τις στολές της απαρνήσεως, τις φιλοδοξίες του κόσμου με τις φιλοδοξίες του ουρανού. Αλλά αυτός που φοράει τις στολές —αυτός ο επίμονος, παρατηρητικός, αυτοαναφορικός— δεν έχει διαλυθεί. Έχει, με κάποια έννοια, γίνει ποτέ πιο πλήρως ο εαυτός του παρά στη στιγμή που διακηρύσσει: Είμαι φωτισμένος.

Αυτό δεν είναι φώτιση. Αυτό είναι φωτισμένη αυτοεκτίμηση. Αυτό είναι το όνειρο που ονειρεύεται τον εαυτό του με πιο διάφανα χρώματα.

Κεφάλαιο ΙΙΙ: Ο Δρόμος που Οδηγεί σε Τείχος

Κάθε δρόμος, από τη φύση του, προϋποθέτει έναν προορισμό. Και κάθε προορισμός προϋποθέτει έναν ταξιδιώτη που δεν έχει ακόμη φτάσει — έναν ταξιδιώτη που ορίζεται, με την πιο θεμελιώδη έννοια, από την απόσταση ανάμεσα στο πού στέκεται και στο πού πηγαίνει. Ο πνευματικός δρόμος, με αυτή την έννοια, χτίζεται πάνω και ενισχύει διαρκώς την ίδια τη διαχωρισμό που ισχυρίζεται ότι θεραπεύει.

Όσοι κηρύττουν τη σωτηρία, που προσφέρουν συστήματα επίτευξης, που περιγράφουν τα στάδια του φωτισμού με σίγουρη και έγκυρη ακρίβεια — αυτοί είναι, ανεξάρτητα από την ειλικρίνειά τους, χαρτογράφοι μιας χώρας που δεν υπάρχει. Πήραν το ανέκφραστο και του έδωσαν συντεταγμένες. Πήραν το απεριόριστο και το σήμαναν με σημαία. Δίνουν στον αναζητητή έναν χάρτη και του λένε: εδώ είσαι· εδώ πρέπει να πας. Και ο αναζητητής, ευγνώμων για τον προσανατολισμό, ξεκινά — βαθύτερα μέσα στο όνειρο, βαθύτερα μέσα στη μεγαλοπρεπή, αυτοσυντηρούμενη φαντασία του πνευματικού χρόνου.

Ο πνευματικός χρόνος είναι ίσως η πιο εκλεπτυσμένη από όλες τις ψευδαισθήσεις. Είναι η αίσθηση ότι κάτι πρέπει να συμβεί, ότι μια διαδικασία πρέπει να ξεδιπλωθεί, ότι ένα πριν πρέπει να δώσει τη θέση του σε ένα μετά — ότι τώρα, αυτή ακριβώς η στιγμή, είναι με κάποιον τρόπο ανεπαρκής, με κάποιον τρόπο προκαταρκτική, με κάποιον τρόπο ένα βήμα προς μια μεταγενέστερη στιγμή όταν το πραγματικό πράγμα θα φτάσει επιτέλους. Ο δρόμος υπάρχει στον χρόνο. Ο δρόμος είναι χρόνος. Και όσο ο αναζητητής περπατά τον δρόμο, αποτελεί ζωντανή απόδειξη ότι δεν έχει ακόμη κατανοήσει αυτό που αναζητά.

Γιατί αυτό που αναζητείται ποτέ δεν ήταν μπροστά. Ποτέ δεν ήταν στο τέλος κανενός δρόμου. Δεν είναι προορισμός που προσεγγίζει κανείς μέσω προσπάθειας, μέσω πρακτικής, μέσω συσσώρευσης πνευματικής αξίας ή εξευγενισμού του εσωτερικού χαρακτήρα. Η στιγμή της αναγνώρισης —αν έρθει ποτέ— δεν είναι το τέλος ενός ταξιδιού. Είναι η ξαφνική και ολική κατάρρευση της ίδιας της ιδέας ότι υπήρξε ποτέ ταξίδι για να ολοκληρωθεί.

Κεφάλαιο IV: Η Σιωπή που Δεν Είναι Απουσία

Η Αληθινή Φώτιση —αν ακόμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί αυτή η φράση χωρίς να προδώσει αμέσως αυτό προς το οποίο προσπαθεί να δείξει— δεν είναι ο προορισμός στον οποίο συγκλίνουν όλοι οι δρόμοι. Είναι αυτό που μένει όταν η ίδια η δραστηριότητα της ακολούθησης δρόμου σταματά. Όχι σταματά από εξάντληση, όχι σταματά από επίτευξη άφιξης, αλλά σταματά με τον τρόπο που ένα κύμα σταματά: όχι σταματώντας, αλλά αναγνωρίζοντας ότι ήταν πάντα νερό.

Αυτή είναι η Σιωπή. Όχι η σιωπή ενός δωματίου όπου κανείς δεν μιλά. Όχι η σιωπή ενός νου που έχει προσωρινά ησυχάσει μέσω διαλογισμού. Αυτές είναι σιωπές που ακόμα ορίζονται από την αντίθεσή τους με τον ήχο, που ακόμα κρατιούνται μέσα στην αρχιτεκτονική του χρόνου και της αλλαγής. Η Σιωπή που εννοείται εδώ είναι κάτι εντελώς πιο ριζικό — μια Σιωπή που δεν αντιτίθεται στον θόρυβο, που δεν ακολουθεί τη σκέψη, που δεν επιτυγχάνεται με καμία πρακτική οτιδήποτε. Είναι η σιωπή αυτού που ποτέ δεν άρχισε, που δεν μπορεί να τελειώσει, που δεν έχει θέση στο τοπίο της εμπειρίας και όμως είναι πιο οικείο από την ίδια την εμπειρία.

Οι μύστες που έχουν αγγίξει αυτό —και είναι λίγοι, γιατί για να το αγγίξει κανείς πρέπει, με κάποια έννοια, να πάψει να είναι μύστης— έχουν μιλήσει γι’ αυτό σε θραύσματα, σε σπασμένη γλώσσα, στην ποίηση της άρνησης. Ο μεγάλος Μάιστερ Έκχαρτ ψιθύρισε για την έρημο της Θεότητας, όπου καμία εικόνα δεν μπορεί να εισέλθει. Οι Ουπανισάδες περιέγραψαν τον Βράχμαν ως neti, neti — όχι αυτό, όχι αυτό. Ο Τάο που μπορεί να ονομαστεί δεν είναι ο αιώνιος Τάο. Το δάχτυλο δείχνει το φεγγάρι, αλλά το δάχτυλο δεν είναι το φεγγάρι, και όσοι μελετούν το δάχτυλο θα χάσουν την ουράνια δόξα.

Αυτές οι αρνήσεις δεν είναι ήττες. Είναι η πιο ακριβής γλώσσα που υπάρχει για να δείξει προς αυτό που υπάρχει πέρα από κάθε περιγραφή, πέρα από κάθε κατηγοριοποίηση, πέρα από όλες τις κατηγορίες που κατασκευάζει ο ανθρώπινος νους για να κάνει την εμπειρία πλοηγήσιμη και επικοινωνήσιμη. Είναι χειρονομίες προς αυτό που θα μπορούσε κανείς να ονομάσει το Σκοτεινό Όν της Απεραντοσύνης — το αμέτρητο έδαφος του Όντος που δεν είναι σκοτάδι με την έννοια της τύφλωσης, αλλά σκοτάδι με την έννοια του πρωταρχικού, με την έννοια αυτού που υπήρχε πριν χωριστεί το φως από τη σκιά, πριν ειπωθεί η πρώτη λέξη, πριν ο κόσμος ξεδιπλωθεί από τη σιωπή στη μορφή.

Κεφάλαιο V: Πέρα από τον Χώρο, Πέρα από την Αρχιτεκτονική του Γνωστού

Η Πραγματικότητα —όχι η πραγματικότητα των τραπεζιών και των σκέψεων και των χρονικών γεγονότων, αλλά η Πραγματικότητα στη γυμνή και αμεσολάβητη φύση της— δεν κατοικεί μέσα στις συντεταγμένες του χώρου. Ο χώρος είναι μια δομή που επιβάλλει ο αντιλαμβανόμενος νους στην άρρηκτη ολότητα του ό,τι είναι. Και μέσα στον χώρο, όλα τα πράγματα έχουν άκρες. Όλα τα πράγματα ορίζονται από αυτό που δεν είναι. Όλα τα πράγματα φέρουν μέσα τους τη θεμελιώδη μοναξιά του χωρισμένου, τον πόνο του οριοθετημένου όντος που απλώνεται πέρα από την απόσταση προς ένα άλλο οριοθετημένο ον.

Αλλά η Σκοτεινή Απεραντοσύνη του Όντος δεν γνωρίζει άκρες. Δεν είναι μεγάλη με τον τρόπο που ένας γαλαξίας είναι μεγάλος. Δεν είναι απέραντη με τον τρόπο που ένας ωκεανός είναι απέραντος. Αυτά είναι απλώς επεκτάσεις κλίμακας, ακόμα μετρούμενες σε σχέση με το ανθρώπινο σώμα, ακόμα καταγεγραμμένες μέσα στην ανθρώπινη αίσθηση της διάστασης. Η Απεραντοσύνη που εννοείται εδώ είναι προγενέστερη της διάστασης. Είναι ο χώρος μέσα στον οποίο αναδύεται ο ίδιος ο χώρος. Είναι το έδαφος των εδαφών, το βάθος κάτω από όλα τα βάθη, το ένα πράγμα που δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο γνώσης επειδή είναι αυτό μέσα στο οποίο συμβαίνει όλη η γνώση.

Το να συναντήσει κανείς αυτό —και η λέξη «συνάντηση» είναι ήδη υπερβολικά δυαδική, υπερβολικά υπονοούσα δύο πράγματα που συναντιούνται πέρα από έναν χώρο— είναι να διαλυθεί η πεποίθηση ότι κανείς είναι ένα ξεχωριστό ον που πλοηγείται σε έναν κόσμο άλλων ξεχωριστών όντων. Όχι να διαλυθεί ως φιλοσοφική θέση που υιοθετείται μετά από προσεκτική επιχειρηματολογία. Αλλά να διαλυθεί όπως η πρωινή λιακάδα διαλύει ένα όνειρο: όχι αντικρούοντας τα περιεχόμενα του ονείρου ένα-ένα, αλλά με το απλό, συντριπτικό γεγονός της αφύπνισης.

Αυτή η αφύπνιση δεν είναι δραματική. Δεν έρχεται με ακτινοβόλο φως, με αίσθηση επέκτασης, με ευδαιμονία που ξεπλένει έναν ακόμα παρόντα εαυτό. Αυτές οι εμπειρίες —και είναι πραγματικές, και είναι πολύτιμες— ανήκουν ακόμα στον βιώντα. Είναι δώρα, αλλά είναι δώρα που δίνονται σε κάποιον. Η αναγνώριση προς την οποία γίνεται η υπόδειξη εδώ δεν δίνεται σε κανέναν, γιατί μέσα της, αυτός που θα δεχόταν έχει ήσυχα, απαλά, απόλυτα πάψει να είναι το κέντρο γύρω από το οποίο τα πάντα τακτοποιούνται.

Αυτό που μένει δεν είναι τίποτα. Αυτό που μένει είναι τα πάντα —αλλά χωρίς την αγχώδη, αρπακτική ποιότητα ενός εαυτού που χρειάζεται τα πάντα να είναι διαφορετικά από ό,τι είναι.

Κεφάλαιο VI: Η Ακινησία στο Τέλος Όλης της Κίνησης

Η στοχαστική ψυχή, καθισμένη με όλα αυτά, μπορεί να νιώσει ένα ιδιαίτερο και όμορφο είδος ίλιγγου. Είναι το ίλιγγος ενός ερωτήματος που αρχίζει να διαλύει τον ίδιο τον ερωτώντα. Αν δεν υπάρχει δρόμος, πού τοποθετεί κανείς τα πόδια; Αν δεν υπάρχει κίνηση προς τη φώτιση, τι γίνεται με όλη τη λαχτάρα, όλη την αναζήτηση, όλη την γνήσια και εγκάρδια προσδοκία που οδήγησε την πνευματική ζωή από την ίδια της την αρχή;

Αυτά τα ερωτήματα δεν αξίζουν ούτε απόρριψη ούτε εύκολη λύση. Πρέπει να κρατηθούν, όπως κρατά κανείς μια φλόγα — αρκετά κοντά για να βλέπει κανείς με το φως της, όχι τόσο κοντά ώστε να καταναλωθεί πριν ολοκληρωθεί το βλέμμα.

Η απάντηση, στο βαθμό που υπάρχει μία, είναι αυτή: η λαχτάρα ποτέ δεν ήταν λάθος. Η αναζήτηση ποτέ δεν ήταν λάθος. Ακόμα και οι δρόμοι, ακόμα και οι χάρτες, ακόμα και οι δάσκαλοι που παρέδωσαν τους προσεκτικά χαρτογραφημένους δρόμους τους —τίποτα από αυτά δεν ήταν λάθος, με την έννοια του κακού ή του παρανοϊκού ή του άξιου περιφρόνησης. Όλα αυτά ήταν το όνειρο που ονειρευόταν τον εαυτό του προς την ίδια του την αφύπνιση. Όλα αυτά ήταν ο ποταμός, βρίσκοντας τον δρόμο του μέσα από κάθε διαθέσιμο κανάλι, προς τον ωκεανό που πάντα ήταν.

Αλλά ο ωκεανός δεν ανταμείβει τον ποταμό για το ταξίδι του. Ο ωκεανός απλώς δέχεται τον ποταμό —και δέχοντάς τον, αποκαλύπτει ότι ποτέ δεν υπήρξε ποταμός και ωκεανός. Υπήρχε μόνο νερό, κινούμενο μέσα από διαφορετικά σχήματα, με διαφορετικές ταχύτητες, φορώντας διαφορετικά ονόματα, μέχρι που η κίνηση επιβραδύνθηκε, και τα σχήματα διαλύθηκαν, και τα ονόματα έπεσαν στη Σιωπή που πάντα περίμενε από κάτω τους.

Αυτή η Σιωπή δεν είναι θάνατος. Δεν είναι κενότητα με τη μηδενιστική έννοια. Είναι η πληρότητα που προηγείται κάθε μορφής — το έγκυο σκοτάδι από το οποίο γεννιέται όλο το φως, στο οποίο επιστρέφει όλο το φως, και που το ίδιο δεν γεννιέται ούτε επιστρέφει, αλλά απλώς, άχρονα, ακίνητα, αδύνατα: είναι.

Κεφάλαιο VII: Η Μη-Οδός ως η Μόνη Αληθινή Άφιξη

Και έτσι η ψυχή που περιπλανήθηκε πολύ —μέσα από τους λαβυρινθώδεις διαδρόμους της διδασκαλίας και της πρακτικής, μέσα από τα υψηλά περάσματα της μυστικής εμπειρίας και τις ξηρές κοιλάδες της πνευματικής αμφιβολίας, μέσα από τις βιβλιοθήκες των ιερών γραφών και τα εσωτερικά δωμάτια της μοναχικής περισυλλογής— αυτή η ψυχή φτάνει, επιτέλους, στον τόπο που ποτέ δεν άφησε.

Δεν υπάρχει τίποτα εδώ για να διεκδικήσει κανείς. Δεν υπάρχει πιστοποιητικό επίτευξης, δεν υπάρχει εσωτερικό φως που να ανακοινώνει τον εαυτό του ως απόδειξη, δεν υπάρχει φωνή από τα βάθη που να λέει: το έκανες, είσαι εδώ. Υπάρχει μόνο η απόλυτη απλότητα του ό,τι είναι — η αναπνοή που κινείται μέσα και έξω από ένα σώμα που δεν χρειάζεται πια να είναι τίποτα άλλο από ό,τι είναι, οι ήχοι του κόσμου που αναδύονται και παρέρχονται χωρίς σχόλιο, η αίσθηση της ύπαρξης που δεν απαιτεί δικαιολόγηση, βελτίωση, συνέχεια σε ένα μέλλον όπου θα είναι επιτέλους πιο πλήρως ο εαυτός της.

Η Αληθινή Φώτιση είναι αυτό: το τέλος του εγχειρήματος του γίγνεσθαι. Όχι το τέλος που επιτυγχάνεται μέσω προσπάθειας, αλλά το τέλος που αποκαλύπτεται όταν η προσπάθεια φανερώνεται, καθαρά και πλήρως, για αυτό που πάντα ήταν — το όνειρο ενός χωριστού εαυτού που προσπαθούσε να δραπετεύσει από τη δική του χωριστικότητα γινόμενος αρκετά πνευματικός ώστε να συγχωνευτεί με το όλον. Όταν αυτό το όνειρο φανερώνεται, όχι επικρίνεται αλλά απλώς φανερώνεται — δεν θρυμματίζεται δραματικά. Διαλύεται. Φυσικά όπως η ομίχλη διαλύεται μπροστά στον πρωινό ήλιο που ποτέ, στην πραγματικότητα, δεν ήταν εχθρός της.

Αυτό που η ψυχή αναζητούσε στο τέλος κάθε δρόμου ποτέ δεν ήταν στο τέλος κανενός δρόμου. Ήταν εδώ, στον ίδιο τον τόπο όπου άρχισε η αναζήτηση — κάτω από τον αναζητητή, πριν την αναζήτηση, αδιάφορο στο ταξίδι και όμως περιέχοντάς το ολόκληρο. Ήταν πάντα το Έδαφος. Ήταν πάντα η Σιωπή. Ήταν πάντα αυτή η Σκοτεινή, Απέραντη, Άχρονη Ύπαρξη, που κοιτάζει έξω μέσα από κάθε ζευγάρι ανθρώπινα μάτια που ποτέ έκλαψαν από λαχτάρα γι’ αυτήν — χωρίς να γνωρίζει ότι η λαχτάρα και το Αντικείμενο της Λαχτάρας ποτέ, ούτε για μια στιγμή, δεν ήταν δύο πράγματα χωρισμένα από την απόσταση ενός δρόμου.

Ο δρόμος τελειώνει εδώ. Ο δρόμος τελειώνει πριν αρχίσει.

Και σε αυτό το τέλος —που δεν είναι τέλος— υπάρχει μόνο η Σιωπή.

Η Σιωπή που πάντα ήταν ήδη το Σπίτι.

«Η Αληθινή Φώτιση δεν έχει Δρόμο. Είναι το άοδο έδαφος πάνω στο οποίο αναδύονται όλοι οι δρόμοι, περπατούν τον εαυτό τους μέχρι τέλους, και επιστρέφουν —σαν κύματα σε έναν ωκεανό που ποτέ δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ήρεμος.»

Saturday, September 30, 2023

Supreme Wisdom: A Philosophical Essay

What is the nature of reality? What is the source of knowledge? What is the meaning of life? These are some of the questions that have fascinated philosophers for centuries, and that still challenge us today. In this essay, I will explore a perspective that claims to offer a radical answer to these questions, based on the concept of Supreme Wisdom.

Supreme Wisdom, according to this perspective, is not a set of doctrines, principles, or rules that can be learned, taught, or applied. It is not a product of reason, logic, or evidence. It is not a goal to be achieved, a state to be attained, or a quality to be possessed. It is not even a word that can be defined or explained.

Supreme Wisdom is an experience of stillness, of silence, of emptiness. It is an awareness of the ultimate reality that transcends all forms, names, and distinctions. It is an intuition of the oneness of consciousness that underlies all phenomena. It is a realization of the nothingness that is the source and substance of everything.

Supreme Wisdom is not something that can be acquired or lost, gained or given up, increased or decreased. It is always present, always available, always accessible. It is our true nature, our original face, our essential being. It is what we are before we think we are anything else.

But how can we experience Supreme Wisdom? How can we recognize it in ourselves and in others? How can we express it in words and actions? These are the questions that this perspective tries to address, using various methods, techniques, and practices. Some of these methods are:

- Meditation: A practice of focusing the mind on a single object, such as the breath, a mantra, a sound, or an image, in order to calm the thoughts and emotions and cultivate concentration and awareness.

- Contemplation: A practice of reflecting on a certain topic, such as the nature of reality, the origin of suffering, the meaning of existence, or the qualities of wisdom, in order to deepen the understanding and insight.

- Inquiry: A practice of questioning oneself and others about one's beliefs, assumptions, opinions, and experiences, in order to challenge the ego and reveal the truth.

- Dialogue: A practice of engaging in a respectful and honest conversation with others who share a similar interest in exploring Supreme Wisdom, in order to exchange ideas and perspectives and learn from each other.

- Paradox: A practice of using seemingly contradictory or absurd statements or stories, such as koans, riddles, or anecdotes, in order to provoke the mind and break through the limitations of logic and language.

- Poetry: A practice of using creative and expressive language, such as metaphors, similes, symbols, or images, in order to convey the beauty and mystery of Supreme Wisdom.

- Art: A practice of using various forms of visual or auditory expression, such as painting, sculpture, music, or dance, in order to manifest the harmony and diversity of Supreme Wisdom.

These methods are not mutually exclusive or exhaustive. They are not meant to be followed rigidly or dogmatically. They are not ends in themselves or guarantees of success. They are only tools that can help us approach Supreme Wisdom from different angles and dimensions. They are only pointers that can direct us to the ultimate reality that cannot be pointed at.

The experience of Supreme Wisdom is not dependent on any method or technique. It is not restricted by any time or place. It is not limited by any culture or tradition. It is not exclusive to any religion or philosophy. It is not reserved for any person or group. It is open to anyone who has the sincere desire and willingness to seek it.

But why should we seek Supreme Wisdom? What benefits does it offer? What implications does it have? These are some of the questions that this perspective tries to answer by highlighting some aspects of Supreme Wisdom:

- Peace: Supreme Wisdom brings peace to the mind and heart by dissolving all conflicts and contradictions within oneself and with others. It frees one from attachment to desires and aversions, from identification with thoughts and emotions, from dependence on conditions and circumstances. It allows one to accept what is, to appreciate what one has, to enjoy what one does. It enables one to live in harmony with oneself, with others, with nature, with reality.

- Joy: Supreme Wisdom brings joy to the soul by revealing all beauty and wonder within oneself and around oneself. It fills one with gratitude for the gift of life, with awe for the mystery of existence, with love for the essence of everything. It inspires one to create what is good, to share what is valuable, to celebrate what is meaningful. It empowers one to express oneself fully, to connect with others deeply, to contribute to reality positively.

- Freedom: Supreme Wisdom brings freedom to the spirit by transcending all boundaries and limitations imposed by oneself and by others. It liberates one from ignorance and delusion, from fear and doubt, from guilt and shame. It allows one to see what is true, to know what is real, to be what one is. It enables one to choose what is right, to act what is wise, to change what is possible.

- Compassion: Supreme Wisdom brings compassion to the world by awakening all empathy and kindness within oneself and towards oneself. It heals one from pain and suffering, from anger and hatred, from greed and selfishness. It allows one to feel what others feel, to understand what others think, to respect what others are. It enables one to help what others need, to support what others want, to serve what others deserve.

These aspects of Supreme Wisdom are not separate or independent. They are interrelated and interdependent. They are expressions and manifestations of the same reality. They are facets and dimensions of the same experience. They are qualities and characteristics of the same being.

Supreme Wisdom is not a concept or a theory. It is not a doctrine or a dogma. It is not a belief or a faith.

"Supreme Wisdom" is a profound spiritual or metaphysical experience:

- Stillness, Silence, Emptiness: Supreme Wisdom is characterized by qualities such as stillness, silence, and emptiness. These qualities are often associated with meditation and contemplative practices in various spiritual traditions. They signify a state of inner peace, mental clarity, and freedom from distraction, allowing one to connect with a deeper reality.

- Transcendence of Forms and Names: Supreme Wisdom goes beyond conventional categories and labels. This implies that it transcends the limitations of language and conceptual thinking. In many spiritual and philosophical traditions, this idea relates to the notion that the ultimate truth cannot be fully described or defined using ordinary language.

- Oneness of Consciousness: Supreme Wisdom involves an intuition or realization of the oneness of consciousness underlying all phenomena. This is a common theme in many mystical and spiritual teachings, where it is believed that individual consciousness merges with a universal or cosmic consciousness, resulting in a profound sense of unity and interconnectedness.

- Nothingness as Source: Supreme Wisdom is a realization of the nothingness that is the source and substance of everything. This concept aligns with philosophical and spiritual ideas about the void or emptiness as the primordial source of existence, as seen in concepts like the Tao in Taoism or the Void in certain Buddhist traditions. It suggests that from this apparent nothingness, all things arise.

Supreme Wisdom is not something that can be described or explained. It can only be experienced and realized. It can only be pointed at and hinted at. It can only be approached and approximated. It can only be sought and found.

Supreme Wisdom is the ultimate goal of philosophy, the highest aim of life, the deepest meaning of existence. Supreme Wisdom is the essence of who we are, the core of what we are, the heart of why we are.

Supreme Wisdom is here and now, within and without, everywhere and nowhere.

Supreme Wisdom is this.

...

Υπέρτατη Σοφία: Ένα Φιλοσοφικό Δοκίμιο

Ποια είναι η φύση της πραγματικότητας; Ποια είναι η πηγή της γνώσης; Ποιο είναι το νόημα της ζωής; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που γοήτευαν τους φιλοσόφους εδώ και αιώνες, και που μας προκαλούν ακόμα και σήμερα. Σε αυτό το δοκίμιο, θα διερευνήσουμε μια προοπτική που ισχυρίζεται ότι προσφέρει μια ριζική απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα, βασισμένη στην έννοια της Υπέρτατης Σοφίας.

Η Υπέρτατη Σοφία, σύμφωνα με αυτή την προοπτική, δεν είναι ένα σύνολο δογμάτων, αρχών ή κανόνων που μπορούν να μαθευτούν, να διδαχθούν ή να εφαρμοστούν. Δεν είναι προϊόν λόγου, λογικής ή αποδείξεων. Δεν είναι ένας στόχος που πρέπει να επιτευχθεί, μια κατάσταση που πρέπει να επιτευχθεί ή μια ποιότητα που πρέπει να κατέχετε. Δεν είναι καν μια λέξη που μπορεί να οριστεί ή να εξηγηθεί.

Η Υπέρτατη Σοφία είναι μια εμπειρία ακινησίας, σιωπής, κενού. Είναι μια επίγνωση της απόλυτης πραγματικότητας που ξεπερνά κάθε μορφή, ονόματα και διακρίσεις. Είναι μια διαίσθηση της ενότητας της συνείδησης που βρίσκεται κάτω από όλα τα φαινόμενα. Είναι η συνειδητοποίηση του τίποτα που είναι η πηγή και η ουσία των πάντων.

Η Υπέρτατη Σοφία δεν είναι κάτι που μπορεί να αποκτηθεί ή να χαθεί, να αποκτηθεί ή να αποριφθεί, να αυξηθεί ή να μειωθεί. Είναι πάντα παρόν, πάντα διαθέσιμο, πάντα προσβάσιμο. Είναι η αληθινή μας φύση, το αρχικό μας πρόσωπο, η ουσιαστική μας ύπαρξη. Είναι αυτό που είμαστε πριν σκεφτούμε ότι είμαστε οτιδήποτε άλλο.

Αλλά πώς μπορούμε να βιώσουμε την Υπέρτατη Σοφία; Πώς μπορούμε να το αναγνωρίσουμε στον εαυτό μας και στους άλλους; Πώς μπορούμε να το εκφράσουμε με λόγια και πράξεις; Αυτά είναι τα ερωτήματα που προσπαθεί να αντιμετωπίσει αυτή η προοπτική, χρησιμοποιώντας διάφορες μεθόδους, τεχνικές και πρακτικές. Μερικές από αυτές τις μεθόδους είναι:

- Διαλογισμός: Μια πρακτική εστίασης του νου σε ένα μεμονωμένο αντικείμενο, όπως η αναπνοή, ένα μάντρα, ένας ήχος ή μια εικόνα, προκειμένου να ηρεμήσει τις σκέψεις και τα συναισθήματα και να καλλιεργήσει συγκέντρωση και επίγνωση.

- Ενατένιση: Μια πρακτική στοχασμού για ένα συγκεκριμένο θέμα, όπως η φύση της πραγματικότητας, η προέλευση του πόνου, το νόημα της ύπαρξης ή οι ιδιότητες της σοφίας, προκειμένου να εμβαθύνει την κατανόηση και τη διορατικότητα.

- Έρευνα: Μια πρακτική αμφισβήτησης του εαυτού και των άλλων σχετικά με τις πεποιθήσεις, τις υποθέσεις, τις απόψεις και τις εμπειρίες του, προκειμένου να αμφισβητήσει το εγώ και να αποκαλύψει την αλήθεια.

- Διάλογος: Μια πρακτική συμμετοχής σε μια σεβαστή και ειλικρινή συζήτηση με άλλους που μοιράζονται το ίδιο ενδιαφέρον για την εξερεύνηση της Υπέρτατης Σοφίας, προκειμένου να ανταλλάξουν ιδέες και προοπτικές και να μάθουν ο ένας από τον άλλο.

- Παράδοξο: Μια πρακτική χρήσης φαινομενικά αντιφατικών ή παράλογων δηλώσεων ή ιστοριών, όπως κοάν, αινίγματα ή ανέκδοτα, προκειμένου να προκαλέσει το μυαλό και να ξεπεράσει τους περιορισμούς της λογικής και της γλώσσας.

- Ποίηση: Μια πρακτική χρήσης δημιουργικής και εκφραστικής γλώσσας, όπως μεταφορές, παρομοιώσεις, σύμβολα ή εικόνες, προκειμένου να μεταδοθεί η ομορφιά και το μυστήριο της Υπέρτατης Σοφίας.

- Τέχνη: Μια πρακτική χρήσης διαφόρων μορφών οπτικής ή ακουστικής έκφρασης, όπως ζωγραφική, γλυπτική, μουσική ή χορός, προκειμένου να εκδηλωθεί η αρμονία και η διαφορετικότητα της Υπέρτατης Σοφίας.

Αυτές οι μέθοδοι δεν είναι αμοιβαία αποκλειστικές ή εξαντλητικές. Δεν προορίζονται να ακολουθούνται αυστηρά ή δογματικά. Δεν είναι αυτοσκοποί ούτε εγγυήσεις επιτυχίας. Είναι μόνο εργαλεία που μπορούν να μας βοηθήσουν να προσεγγίσουμε την Υπέρτατη Σοφία από διαφορετικές οπτικές γωνίες και διαστάσεις. Είναι μόνο δείκτες που μπορούν να μας κατευθύνουν στην απόλυτη πραγματικότητα, στην οποία δεν μπορούμε να δείξουμε.

Η εμπειρία της Υπέρτατης Σοφίας δεν εξαρτάται από καμία μέθοδο ή τεχνική. Δεν περιορίζεται από κανέναν χρόνο ή τόπο. Δεν περιορίζεται από κανένα πολιτισμό ή παράδοση. Δεν είναι αποκλειστικό σε καμία θρησκεία ή φιλοσοφία. Δεν προορίζεται για κανένα άτομο ή ομάδα. Είναι ανοιχτό σε όποιον έχει την ειλικρινή επιθυμία και διάθεση να το αναζητήσει.

Αλλά γιατί πρέπει να αναζητήσουμε την Υπέρτατη Σοφία; Τι οφέλη προσφέρει; Τι επιπτώσεις έχει; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα στα οποία αυτή η προοπτική προσπαθεί να απαντήσει, επισημαίνοντας ορισμένες πτυχές της Υπέρτατης Σοφίας:

- Ειρήνη: Η Υπέρτατη Σοφία φέρνει ειρήνη στο μυαλό και την καρδιά διαλύοντας όλες τις συγκρούσεις και αντιφάσεις μέσα στον εαυτό του και με τους άλλους. Απαλλάσσει κάποιον από την προσκόλληση στις επιθυμίες και τις αποστροφές, από την ταύτιση με τις σκέψεις και τα συναισθήματα, από την εξάρτηση από συνθήκες και περιστάσεις. Επιτρέπει σε κάποιον να αποδεχτεί αυτό που είναι, να εκτιμήσει αυτό που έχει, να απολαύσει αυτό που κάνει. Δίνει τη δυνατότητα σε κάποιον να ζήσει σε αρμονία με τον εαυτό του, με τους άλλους, με τη φύση, με την πραγματικότητα.

- Χαρά: Η Υπέρτατη Σοφία φέρνει χαρά στην ψυχή αποκαλύπτοντας όλη την ομορφιά και το θαύμα μέσα στον εαυτό του και γύρω από τον εαυτό του. Γεμίζει με ευγνωμοσύνη για το δώρο της ζωής, με δέος για το μυστήριο της ύπαρξης, με αγάπη για την ουσία των πάντων. Εμπνέει κάποιον να δημιουργεί ό,τι είναι καλό, να μοιράζεται ό,τι είναι πολύτιμο, να γιορτάζει αυτό που έχει νόημα. Δίνει τη δυνατότητα σε κάποιον να εκφραστεί πλήρως, να συνδεθεί βαθιά με τους άλλους, να συνεισφέρει θετικά στην πραγματικότητα.

- Ελευθερία: Η Υπέρτατη Σοφία φέρνει ελευθερία στο πνεύμα υπερβαίνοντας όλα τα όρια και τους περιορισμούς που επιβάλλονται από τον εαυτό του και από τους άλλους. Απελευθερώνει κάποιον από την άγνοια και την αυταπάτη, από τον φόβο και την αμφιβολία, από την ενοχή και την ντροπή. Επιτρέπει σε κάποιον να δει τι είναι αληθινό, να μάθει τι είναι πραγματικό, να είναι αυτό που είναι. Δίνει τη δυνατότητα σε κάποιον να επιλέξει αυτό που είναι σωστό, να ενεργήσει αυτό που είναι σοφό, να αλλάξει αυτό που είναι δυνατό.

- Συμπόνια: Η Υπέρτατη Σοφία φέρνει συμπόνια στον κόσμο ξυπνώντας όλη την ενσυναίσθηση και την καλοσύνη μέσα στον εαυτό του και προς τον εαυτό του. Θεραπεύει κάποιον από πόνο και βάσανα, από θυμό και μίσος, από απληστία και εγωισμό. Επιτρέπει σε κάποιον να νιώσει αυτό που νιώθουν οι άλλοι, να καταλάβει τι σκέφτονται οι άλλοι, να σεβαστεί αυτό που είναι οι άλλοι. Δίνει τη δυνατότητα σε κάποιον να βοηθήσει αυτό που χρειάζονται οι άλλοι, να υποστηρίξει αυτό που θέλουν οι άλλοι, να υπηρετήσει αυτό που αξίζουν οι άλλοι.

Αυτές οι πτυχές της Υπέρτατης Σοφίας δεν είναι ξεχωριστές ή ανεξάρτητες. Είναι αλληλένδετα και αλληλοεξαρτώμενα. Είναι εκφράσεις και εκδηλώσεις της ίδιας πραγματικότητας. Είναι όψεις και διαστάσεις της ίδιας εμπειρίας. Είναι ιδιότητες και χαρακτηριστικά του ίδιου όντος.

Η Υπέρτατη Σοφία δεν είναι έννοια ή θεωρία. Δεν είναι θεώρηση ή δόγμα. Δεν είναι πεποίθηση ή πίστη.

Η «Υπέρτατη Σοφία» είναι μια βαθιά πνευματική ή μεταφυσική εμπειρία:

- Ακινησία, Σιωπή, Κενότητα: Η Υπέρτατη Σοφία χαρακτηρίζεται από ιδιότητες όπως η ησυχία, η σιωπή και το κενό. Αυτές οι ιδιότητες συνδέονται συχνά με το διαλογισμό και τις στοχαστικές πρακτικές σε διάφορες πνευματικές παραδόσεις. Σηματοδοτούν μια κατάσταση εσωτερικής γαλήνης, διανοητικής διαύγειας και ελευθερίας από περισπασμούς, επιτρέποντας σε κάποιον να συνδεθεί με μια βαθύτερη πραγματικότητα.

- Υπέρβαση των μορφών και των ονομάτων: Η Υπέρτατη Σοφία υπερβαίνει τις συμβατικές κατηγορίες και ετικέτες. Αυτό σημαίνει ότι υπερβαίνει τους περιορισμούς της γλώσσας και της εννοιολογικής σκέψης. Σε πολλές πνευματικές και φιλοσοφικές παραδόσεις, αυτή η ιδέα σχετίζεται με την ιδέα ότι η απόλυτη αλήθεια δεν μπορεί να περιγραφεί ή να οριστεί πλήρως χρησιμοποιώντας τη συνηθισμένη γλώσσα.

- Ενότητα Συνείδησης: Η Υπέρτατη Σοφία περιλαμβάνει μια διαίσθηση ή συνειδητοποίηση της ενότητας της συνείδησης που βρίσκεται κάτω από όλα τα φαινόμενα. Αυτό είναι ένα κοινό θέμα σε πολλές μυστικιστικές και πνευματικές διδασκαλίες, όπου πιστεύεται ότι η ατομική συνείδηση συγχωνεύεται με μια καθολική ή κοσμική συνείδηση, με αποτέλεσμα μια βαθιά αίσθηση ενότητας και διασύνδεσης.

- Το τίποτα ως Πηγή: Η Υπέρτατη Σοφία είναι μια συνειδητοποίηση του τίποτα που είναι η πηγή και η ουσία των πάντων. Αυτή η έννοια ευθυγραμμίζεται με τις φιλοσοφικές και πνευματικές ιδέες για το κενό ή την αδειοσύνη ως την αρχέγονη πηγή ύπαρξης, όπως φαίνεται σε έννοιες όπως το Τάο στον Ταοϊσμό ή το Κενό σε ορισμένες βουδιστικές παραδόσεις. Υποδηλώνει ότι από αυτό το φαινομενικό τίποτα, προκύπτουν όλα τα πράγματα.

Η Υπέρτατη Σοφία δεν είναι κάτι που μπορεί να περιγραφεί ή να εξηγηθεί. Μπορεί μόνο να βιωθεί και να πραγματοποιηθεί. Μπορεί μόνο να υποδειχθεί και να υπονοηθεί. Μπορεί μόνο να πλησιαστεί και να προσεγγιστεί. Μπορεί μόνο να αναζητηθεί και να βρεθεί.

Η Υπέρτατη Σοφία είναι ο απώτερος στόχος της φιλοσοφίας, ο υψηλότερος σκοπός της ζωής, το βαθύτερο νόημα της ύπαρξης. Η Υπέρτατη Σοφία είναι η ουσία αυτού που είμαστε, ο πυρήνας αυτού που είμαστε, η καρδιά του γιατί είμαστε.

Η Υπέρτατη Σοφία είναι εδώ και τώρα, μέσα και έξω, παντού και πουθενά.

Η Υπέρτατη Σοφία είναι αυτό!

Friday, September 29, 2023

Eternity Within: Exploring the Indefinite

Introduction

In the realm of philosophy, mysticism, and spirituality, one encounters the enigmatic concept of the Indefinite—a notion that defies definition, transcends existence, and remains elusive to the confines of human cognition. It is a concept that challenges our very understanding of reality and invites us to contemplate the profound nature of existence. In this essay, we embark on a philosophical, mystical, and spiritual journey to unravel the mysteries of the Indefinite, exploring its significance and implications for those who seek to fathom its depths.

The Indefinite: Beyond Definition

At its core, the Indefinite is a concept that resists any attempt at definition. It eludes categorization, defies description, and shatters the boundaries of conventional understanding. It is not the foundation of existence, nor is it the absence thereof; it exists outside the realm of duality, beyond the polarities of this or that. It even evades the very act of describing it, for it is an experience that transcends words and concepts. The Indefinite stands as a testament to the limitations of human language and thought, reminding us that there are aspects of reality that can never be fully articulated.

The Nature of Experience

To grasp the Indefinite, one must first relinquish the confines of thought and memory. It is not a concept that can be comprehended through intellectual analysis or stored in the recesses of memory. Instead, it is an experiential phenomenon, a state of being that exists in the present moment. To encounter the Indefinite is to step outside the confines of linear time and immerse oneself in the eternal now. It is a state of pure experience, unburdened by the weight of past memories or the anticipation of future events.

Exclusivity of Understanding

The Indefinite is not readily accessible to all. It exists for those who have embarked on a journey of understanding, those who have delved deep into the recesses of their own consciousness and transcended the limitations of ordinary perception. It is a realm reserved for the seekers, the mystics, and the spiritually attuned. For others, it remains hidden, an enigma that defies comprehension. In this exclusivity lies both its allure and its mystery, beckoning the curious and the dedicated to explore its depths.

The Elusiveness of Endeavor

Despite its allure, the Indefinite remains elusive in all human endeavors. It cannot be captured, possessed, or manipulated. It is not a prize to be won or a destination to be reached; rather, it is a continuous journey of exploration and discovery. Like a mirage on the horizon, it recedes as we approach it, inviting us to delve deeper into its mysteries. It is a reminder that the quest for understanding is never-ending, and the more we seek, the more there is to uncover.

Conclusion

In the grand tapestry of existence, the Indefinite stands as a testament to the boundless nature of reality. It challenges our preconceived notions, transcends the limitations of language and thought, and beckons us to explore the depths of our own consciousness. It is a concept that defies definition yet holds the promise of profound insight for those who dare to venture into its mystical realm.

As we contemplate the Indefinite, we are reminded that the journey of understanding is a lifelong endeavor, a continuous exploration of the mysteries of existence. It calls upon us to transcend the confines of thought and memory, to exist in the eternal now, and to embrace the enigmatic nature of reality. In the end, the Indefinite is what it is—an eternal, indefinable, and infinitely mysterious aspect of our existence, waiting to be discovered by those who seek to unravel its secrets.

...

Η Αιωνιότητα Μέσα: Εξερευνώντας τον Αόριστο

Εισαγωγή

Στη σφαίρα της φιλοσοφίας, του μυστικισμού και της πνευματικότητας, συναντά κανείς την αινιγματική έννοια του Αόριστου - μια έννοια που αψηφά τον ορισμό, υπερβαίνει την ύπαρξη και παραμένει άπιαστη στα όρια της ανθρώπινης γνώσης. Είναι μια έννοια που προκαλεί την ίδια μας την κατανόηση της πραγματικότητας και μας καλεί να συλλογιστούμε τη βαθιά φύση της ύπαρξης. Σε αυτό το δοκίμιο, ξεκινάμε ένα φιλοσοφικό, μυστικιστικό και πνευματικό ταξίδι για να ξετυλίξουμε τα μυστήρια του Αόριστου, διερευνώντας τη σημασία και τις επιπτώσεις του για όσους αναζητούν να κατανοήσουν τα βάθη του.

Το Αόριστο: Πέρα από τον ορισμό

Στον πυρήνα του, το Αόριστο είναι μια έννοια που αντιστέκεται σε κάθε προσπάθεια ορισμού. Ξεφεύγει από την κατηγοριοποίηση, αψηφά την περιγραφή και γκρεμίζει τα όρια της συμβατικής κατανόησης. Δεν είναι το θεμέλιο της ύπαρξης, ούτε είναι η απουσία της. Υπάρχει έξω από τη σφαίρα της δυαδικότητας, πέρα από τις πολικότητες αυτού ή εκείνου. Αποφεύγει ακόμη και την ίδια την πράξη της περιγραφής του, γιατί είναι μια εμπειρία που ξεπερνά τις λέξεις και τις έννοιες. Το Αόριστο στέκεται ως απόδειξη των περιορισμών της ανθρώπινης γλώσσας και σκέψης, υπενθυμίζοντάς μας ότι υπάρχουν πτυχές της πραγματικότητας που δεν μπορούν ποτέ να διατυπωθούν πλήρως.

Η Φύση της Εμπειρίας

Για να συλλάβει κανείς το Αόριστο, πρέπει πρώτα να εγκαταλείψει τα όρια της σκέψης και της μνήμης. Δεν είναι μια έννοια που μπορεί να κατανοηθεί μέσω της διανοητικής ανάλυσης ή να αποθηκευτεί στις εσοχές της μνήμης. Αντίθετα, είναι ένα βιωματικό φαινόμενο, μια κατάσταση ύπαρξης που υπάρχει στην παρούσα στιγμή. Το να συναντάς το Αόριστο σημαίνει να βγαίνεις έξω από τα όρια του γραμμικού χρόνου και να βυθίζεσαι στο αιώνιο τώρα. Είναι μια κατάσταση καθαρής εμπειρίας, που δεν επιβαρύνεται από το βάρος των αναμνήσεων του παρελθόντος ή την προσμονή για μελλοντικά γεγονότα.

Αποκλειστικότητα Κατανόησης

Το Αόριστο δεν είναι εύκολα προσβάσιμο σε όλους. Υπάρχει για εκείνους που έχουν ξεκινήσει ένα ταξίδι κατανόησης, εκείνους που έχουν εμβαθύνει βαθιά στις εσοχές της δικής τους συνείδησης και έχουν ξεπεράσει τους περιορισμούς της συνηθισμένης αντίληψης. Είναι ένα βασίλειο που προορίζεται για τους αναζητητές, τους μυστικιστές και τους πνευματικά συντονισμένους. Για άλλους παραμένει κρυφό, ένα αίνιγμα που αψηφά την κατανόηση. Σε αυτή την αποκλειστικότητα βρίσκεται τόσο η γοητεία όσο και το μυστήριό του, καλώντας τους περίεργους και τους αφοσιωμένους να εξερευνήσουν τα βάθη του.

Το Άπιαστο στην προσπάθεια σύλληψης

Παρά τη γοητεία του, το Αόριστο παραμένει άπιαστο σε όλες τις ανθρώπινες προσπάθειες. Δεν μπορεί να συλληφθεί, να καταληφθεί ή να χειραγωγηθεί. Δεν είναι ένα βραβείο που πρέπει να κερδίσεις ή ένας προορισμός που πρέπει να φτάσεις. μάλλον είναι ένα συνεχές ταξίδι εξερεύνησης και ανακάλυψης. Σαν αντικατοπτρισμός στον ορίζοντα, υποχωρεί καθώς το πλησιάζουμε, προσκαλώντας μας να εμβαθύνουμε στα μυστήρια του. Είναι μια υπενθύμιση ότι η αναζήτηση για κατανόηση δεν τελειώνει ποτέ, και όσο περισσότερα αναζητούμε, τόσο περισσότερα έχουμε να αποκαλύψουμε.

Συμπέρασμα

Στη μεγάλη ταπισερί της ύπαρξης, το Αόριστο στέκεται ως απόδειξη της απεριόριστης φύσης της πραγματικότητας. Αμφισβητεί τις προκαταλήψεις μας, υπερβαίνει τους περιορισμούς της γλώσσας και της σκέψης και μας καλεί να εξερευνήσουμε τα βάθη της δικής μας συνείδησης. Είναι μια έννοια που αψηφά τον ορισμό, αλλά έχει την υπόσχεση μιας βαθιάς διορατικότητας για όσους τολμούν να μπουν στο μυστικιστικό της βασίλειο.

Καθώς αναλογιζόμαστε το Αόριστο, μας υπενθυμίζεται ότι το ταξίδι της κατανόησης είναι μια δια βίου προσπάθεια, μια συνεχής εξερεύνηση των μυστηρίων της ύπαρξης. Μας καλεί να ξεπεράσουμε τα όρια της σκέψης και της μνήμης, να υπάρχουμε στο αιώνιο τώρα και να αγκαλιάσουμε την αινιγματική φύση της πραγματικότητας. Τελικά, το Αόριστο είναι αυτό που είναι—μια αιώνια, απροσδιόριστη και απείρως μυστηριώδης πτυχή της ύπαρξής μας, που περιμένει να ανακαλυφθεί από εκείνους που επιδιώκουν να αποκαλύψουν τα μυστικά του.

Thursday, September 28, 2023

The Way of Life

(THE ESSENCE OF EDUCATION / THE JOURNEY WITHIN US TO TRUTH)

The Search for Truth (as an Experiential Experience of Reality and not as intellectual enlightenment or information) is for most people a difficult task and few embark on the Journey of True Knowledge. Most people are satisfied with what society "provides" them through socialization, language, education, public information, morals and customs and social behaviors. So people, without even realizing it, are shaped, manipulated and directed like herds of animals. One can rebel, protest that it is not so and that one does not feel like an animal in a pen, but there are too many arguments (when we refer to the functioning and content of one's mind, one's beliefs, one's attitudes and one's activities - and above all in "automating" his life) to prove that he is just that, a manipulated animal.

Obviously, some who want to be leaders and have the audacity and power to make decisions on behalf of others keep people in the dark and in controlled behaviors. True Revolution is Internal, Personal and consists of getting completely outside of this entire social system (its worldview, mindset, beliefs and automatic behaviors). It is the Path of Personal Liberation. This has nothing to do with an external revolution against the system or seeking to change society. There is nothing to change in society. You just come out of it all, out of the sleep life into society, out into Real Life and a Real Society of Real People.

There is no other path than the Path of Liberation, Awakening to Reality, Real Life and Enlightened Action. The "Return" to the people (like the "return" of the Buddha after his "Enlightenment", or Jesus after the "desert experience"), the Message brought by a man who came out of it all (the universal delusion) and from the "old consciousness" of the common man, it is Simple and Understandable. If one wants to find the Truth, he will find it outside the formed consciousness, with the abandonment of all delusion, all limitation, with the total rejection of all formation, outside in the Free Spirit that is not imprisoned anywhere but acts wherever it wants.

Freedom, Infinity, God, Real Enlightenment, Is (Inherent) in Man's very Nature and is not something outside to be sought and found. The True Knowledge is the Knowledge of our Real Nature, the "Knowledge of Self" (as knowledge of the inner nature and not of the external acquired characteristics) that the Hellenes used to read (engraved on the marble) when they visited the Sanctuary of Delphi. It is Knowledge of the Real Self (of the "Attribute-less") and not of the formed empirical consciousness, limitations, beliefs and accumulated nonsense that people carry as valuable knowledge. This Just Knowledge is the Journey to True Knowledge of the Self (the "Attribute-less"), the Essence of Man's Education and the object of his Real Education.

But society has nothing to do with this and is concerned with educating people in anything but this, namely the knowledge of our true nature. Thus, the "field" is left free to all those who take advantage of the vacuum to promote their own (limited) views on Truth, life and the world. And here belong religions, philosophies, teachings and all kinds of small shops of metaphysical knowledge that sell knowledge in seminars and for money. People are so manageable that they fall prey to all these impostors, whether they carry the resounding titles of World Teacher, Pope, Patriarch or Bishop, or certified teacher, of yoga, meditation, Zen, reiki, psychology, or whatever. They ignore that the Truth Is Within them, their Nature, their Basis of Existence and clinging to their limitations and prejudices (which are artfully cultivated by all deceivers) they seek it outside their own Nature as the Higher, as the True Self, as God, like Reality, like Enlightenment, whatever.

One should have at least normal intelligence to stop and think. Right Here Begins the Path of Truth. One should Understand that the Truth is Where It Has Always Been and Forever, not where people may be looking, where they were taught, where they were told, where someone points them for a fee, where they read. We must find that which is within our very nature, within us, within ourselves, that "Without Attributes" that Exists and Lives beyond formations and delusions, and not where they turn our mind, "forming" it , the shrewd or the uneducated or the swindlers. People are looking to Find what they think they have lost not where it might really be, but where they are told, where they are given information, where they are usually misinformed.

Only by looking within ourselves, into our very nature, do we enter the Path of Truth. In fact, This Journey, Within Us, is both the Journey and the Destination. When We Learn to See There really is nothing else to do. Everything unfolds by itself, Enlightenment Comes Without Seeking It and Nature is Restored (Healthy and not malformed and diseased). Without effort! Why? Because We Follow the Way of Life. In life there is no real path other than Real Life. Outside the Path of Life there is only delusion, daydreaming and the fantasies of the world, thought, society and people.

…

Ο Δρόμος της Ζωής

(Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ / ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ)

Η Αναζήτηση της Αλήθειας (σαν Βιωματικής Εμπειρίας της Πραγματικότητας κι όχι σαν διανοητικής διαφώτισης ή πληροφόρησης) είναι για τους περισσότερους ανθρώπους μια δύσκολη υπόθεση και είναι λίγοι αυτοί που ξεκινούν το Ταξίδι της Αληθινής Γνώσης. Οι πιο πολλοί άνθρωποι αρκούνται σε αυτά που τους «παρέχει» η κοινωνία μέσα από την κοινωνικοποίηση, την γλώσσα, την εκπαίδευση, την δημόσια πληροφόρηση, ήθη και έθιμα και κοινωνικές συμπεριφορές. Έτσι οι άνθρωποι, χωρίς να το καταλάβουν καν, διαμορφώνονται, χειραγωγούνται και κατευθύνονται σαν κοπάδια ζώων. Μπορεί κάποιος να εξεγείρεται, να διαμαρτύρεται ότι δεν είναι έτσι κι ότι δεν νοιώθει ζώο σε μαντρί, αλλά υπάρχουν πάρα πολλά επιχειρήματα (όταν αναφερθούμε στην λειτουργία και το περιεχόμενο του νου του, στις πεποιθήσεις του, στις συμπεριφορές του και στις δραστηριότητές του – και κυρίως στην «αυτοματοποίηση» της ζωής του) για να αποδείξουμε ότι είναι ακριβώς αυτό, ένα χειραγωγούμενο και χειραγωγημένο ζώο.

Προφανώς, κάποιοι που θέλουν να είναι ηγέτες κι έχουν το θράσος και την δύναμη να αποφασίζουν για λογαριασμό των άλλων, κρατούν τους ανθρώπους στο σκοτάδι και σε ελεγχόμενες συμπεριφορές. Η Αληθινή Επανάσταση είναι Εσωτερική, Προσωπική και συνίσταται στο να βγεις τελείως έξω από όλο αυτό το κοινωνικό σύστημα (την κοσμοθεωρία του, την νοοτροπία, τις πεποιθήσεις και τις αυτόματες συμπεριφορές). Είναι ο Δρόμος της Προσωπικής Απελευθέρωσης. Αυτό δεν έχει να κάνει τίποτα με μια εξωτερική επανάσταση εναντίον του συστήματος ή με την επιδίωξη της αλλαγής της κοινωνίας. Δεν υπάρχει τίποτα για να αλλάξει στην κοινωνία. Απλά βγαίνεις έξω από όλο αυτό, από την ζωή του ύπνου στην κοινωνία, έξω, στην Πραγματική Ζωή και σε Μια Πραγματική Κοινωνία Πραγματικών Ανθρώπων.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τον Δρόμο της Απελευθέρωσης, της Αφύπνισης στην Πραγματικότητα, της Πραγματικής Ζωής και της Φωτισμένης Δράσης. Η «Επιστροφή» στους ανθρώπους (όπως η «επιστροφή» του Βούδα μετά την «Φώτισή» του, ή του Ιησού μετά την «εμπειρία της ερήμου»), το Μήνυμα που φέρνει ένας άνθρωπος που βγήκε έξω από όλο αυτό (την παγκόσμια αυταπάτη) και από την «παλιά συνείδηση» του συνηθισμένου ανθρώπου, είναι Απλό και Κατανοητό. Αν κάποιος Θέλει να Βρει την Αλήθεια θα την Βρει έξω από την διαμορφωμένη συνείδηση, με την εγκατάλειψη κάθε αυταπάτης, κάθε περιορισμού, με την ολοκληρωτική απόρριψη κάθε διαμόρφωσης, έξω στο Ελεύθερο Πνεύμα που δεν φυλακίζεται πουθενά αλλά ενεργεί όπου θέλει.

Η Ελευθερία, η Απεραντοσύνη, ο Θεός, η Πραγματική Φώτιση, Είναι (Εγγενής) στην Ίδια την Φύση του Ανθρώπου και δεν είναι κάτι έξω για να το ψάξεις και να το βρεις. Η Αληθινή Γνώση είναι η Γνώση της Πραγματικής Φύσης μας, το «Γνώθι Σαυτόν» (σα γνώση της εσωτερικής φύσης κι όχι των εξωτερικών επίκτητων χαρακτηριστικών) που διάβαζαν παλιά οι Έλληνες (χαραγμένο στο μάρμαρο) όταν επισκέπτονταν το Ιερό των Δελφών. Είναι Γνώση του Πραγματικού Εαυτού (του «Χωρίς Ιδιότητες») κι όχι της διαμορφωμένης εμπειρικής συνείδησης, των περιορισμών, των πεποιθήσεων και της συσσωρευμένης ανοησίας που κουβαλούν οι άνθρωποι σαν πολύτιμη γνώση. Αυτή Ακριβώς η Γνώση είναι το Ταξίδι προς την Αληθινή Γνώση του Εαυτού (του «Χωρίς Ιδιότητες»), η Ουσία της Αγωγής του Ανθρώπου και το αντικείμενο της Πραγματικής Εκπαίδευσής του.

Όμως η κοινωνία δεν έχει καμία σχέση με αυτό και ασχολείται με το να εκπαιδεύει τους ανθρώπους σε οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό, δηλαδή την γνώση της αληθινής φύσης μας. Έτσι το «πεδίο» μένει ελεύθερο σε όλους αυτούς που εκμεταλλευόμενοι το κενό προωθούν τις δικές τους (περιορισμένες) απόψεις για την Αλήθεια, την ζωή και τον κόσμο. Κι εδώ ανήκουν θρησκείες, φιλοσοφίες, διδασκαλίες και κάθε είδους μικρομάγαζα της μεταφυσικής γνώσης που πουλούν την γνώση σε σεμινάρια και σε χρήματα. Οι άνθρωποι είναι τόσο διαχειρίσιμοι που πέφτουν θύματα σε όλους αυτούς τους απατεωνίσκους, είτε φέρνουν τους ηχηρούς τίτλους του Παγκόσμιου Δασκάλου,του Πάπα, του Πατριάρχη ή του Επισκόπου, είτε του διπλωματούχου δασκάλου, του γιόγκα, του διαλογισμού, του ζεν, του ρέικι, της ψυχολογίας, ή οτιδήποτε άλλο. Αγνοούν ότι η Αλήθεια Είναι Μέσα τους, η Φύση τους, η Υπαρξιακή Βάση τους και εμμένοντας στους περιορισμούς και τις προκαταλήψεις τους (που έντεχνα καλλιεργούν όλοι οι απατεώνες) την αναζητούν έξω την Ίδια την Φύση τους σαν το Ανώτερο, σαν τον Αληθινό Εαυτό, σαν τον Θεό, σαν την Πραγματικότητα, σαν την Φώτιση, οτιδήποτε άλλο.

Θα πρέπει κάποιος να διαθέτει τουλάχιστον την κανονική νοημοσύνη, να σταθεί και να προβληματιστεί. Ακριβώς Εδώ Αρχίζει ο Δρόμος της Αλήθειας. Θα πρέπει κάποιος να Κατανοήσει ότι η Αλήθεια Είναι Εδώ που Είναι από Πάντα και για Πάντα, όχι εκεί που πιθανόν ψάχνουν οι άνθρωποι, εκεί που τους δίδαξαν, εκεί που τους είπαν, εκεί που τους υποδεικνύουν κάποιοι ζητώντας αμοιβή, εκεί που διάβασαν. Πρέπει να Βρούμε Αυτό που Είναι Μέσα στην Ίδια την Φύση μας, Μέσα μας, στον Εαυτό μας, Αυτό το «Χωρίς Ιδιότητες» που Υπάρχει και Ζει πέρα από τις διαμορφώσεις και τις αυταπάτες κι όχι εκεί που στρέφουν τον νου μας, «διαμορφώνοντάς» τον, οι επιτήδειοι ή οι αμαθείς ή οι απατεωνίσκοι. Οι άνθρωποι ψάχνουν να Βρουν αυτό που νομίζουν ότι έχουν χάσει όχι εκεί που μπορεί πραγματικά να είναι, αλλά εκεί που τους λένε, εκεί που τους δίνουν πληροφορίες, εκεί που συνήθως τους παραπληροφορούν.

Μόνο Βλέποντας Μέσα μας, στην Ίδια την Φύση μας, Μπαίνουμε στον Δρόμο της Αλήθειας. Στην πραγματικότητα, Αυτό το Ταξίδι, Μέσα μας, είναι Ταυτόχρονα το Ταξίδι και το Τέρμα. Όταν Μάθουμε να Βλέπουμε Πραγματικά δεν υπάρχει τίποτα άλλο να κάνουμε. Όλα ξεδιπλώνονται μόνα τους, η Φώτιση Έρχεται Χωρίς να το Επιδιώκουμε κι η Φύση Αποκαθίσταται (Υγιής κι όχι διαμορφωμένη κι άρρωστη). Χωρίς Προσπάθεια! Γιατί; Επειδή Ακολουθούμε τον Δρόμο της Ζωής. Στην ζωή δεν υπάρχει άλλος πραγματικός δρόμος εκτός από την Πραγματική Ζωή. Έξω από τον Δρόμο της Ζωής υπάρχει μόνο αυταπάτη, ονειροπόληση κι οι φαντασίες του κόσμου, της σκέψης, της κοινωνίας και των ανθρώπων.

Wednesday, September 27, 2023

The Kingdom of the Real

Regardless of the "Relationship" adopted by Consciousness towards the body, that is, regardless of the way Consciousness Experiences the "existence" in the body and the worldview it structures, or otherwise regardless of any life experience or beliefs or ways or habits we have until here, in the present moment, when we begin to really question and inquire honestly and seriously about our “reality”, when we withdraw from external activities, gathering our energy into the “self” or turning inwards or seeking within the mental silence to "feel" the Source of Things, then we are Driven into the same Objective State of Existence which is a Universal Impersonal State of Existence, an All-Including All, without separation, duality or conflict.

The Transition from the limited subject who acts and perceives limited, divisive, dualistic and distorted things, to a Wider Experience of Existence, to a Wider Vision of Life, to a Perception of Oneness of Everything without distinctions does not mean simply an Enlightenment of Consciousness, a Liberation from the limitations of "sight", another Life Experience. It's something completely different. In reality, it is an Opening of Understanding to Reality, the Opening of Spiritual Sight or a "new light" that illuminates things, which exists as a possibility from the very beginning, from our very Nature. We See What We Really Are as ignorance, wrong vision, dissolves. Our very Nature is revealed, Timeless, Beyond all evolution or imaginary course in existence. We Realize That Which We Always Are, Which We Already Are, Every Moment, the Eternal Nature. We do not become something, nothing changes. The misconception that we had is simply dispelled, the darkness is dispelled.

Practically (and as long as we are on a course of understanding which means we see limited, dualistic) there is a difference between Light (of Understanding) and Darkness (of Ignorance), Real and False, Free and limited. Like "states" that have different characteristics "differ". It is different to Really See, in Full Wakefulness, than to dream in a relative wakefulness (which "distorts" the perception of reality). However, the Transition (which "seems" timeless or instantaneous or sudden and absolute) is actually gradual, the result of existential maturation and not a sudden unexpected event. The fog of ignorance slowly dissipates as external activities, dependencies or attachments to things are slowly given up. In life there is always continuity and white always becomes black through shades of gray and vice versa. It is a matter of vision or interpretation whether we will see the extremes or whether we will also see all the intermediate states.

The Emergence into Reality takes place within the Silence with the Abandonment of external activities. This, the Abandonment of all subjective activities does not lead (as the subject "calculates") to the isolation of the subject in the void, in the nothingness, in a sterile, individual and isolated state of the subject (which has no meaning anyway). On the contrary, the Abandonment of subjective activities (the "interventions" of the subject, with "thought", "desires", "actions"), Leads to the Transcendence of the Subject, to an Objective State of Existence, to a Physical and Unadulterated Perception, Flow of Perception and Action, in Real Life. Within the Existential Silence of which we speak, Existence Manifests Naturally, Perception Works Unhindered and the Experience of Life is Reality (and not a distorted image of life).

As Consciousness Liberates Realizing Reality as One Whole, We Feel the Oneness with All, the Interconnection of All Things in Oneness. Within This Perception of All Reality Includes the body, the world, all external phenomena. What We Experience in This State is an Objective Universal Impersonal Existence that both Understands the Depth of the Unity of Essence and perceives the personal expressions within the world of phenomena, of external activity. It manifests "personally" within the body. But what manifests is Universal Existence within the body and not personal perceptions (or limited perception) within the body. The body is simply a means of manifestation in the world of phenomena, of duality, like a Holy Temple of Universal Existence, something limited and "historically" temporary. At the same time Universal Existence Understands what is happening within other personal manifestations. Empathizes and Responds to what happens but respects every personal manifestation (which is "isolated" from the Universal) and considers it a sacred and inviolable "space" and in no sense "interferes" with the natural course of things, leaving it all to the Divine Providence.

As This Sense of Universal Life (manifested as personal expressions in the world of duality, of phenomena, of the outer world) Deepens, It Becomes Realized that the True and the Substantial and the Precious is the Oneness of Existence, the Universal Life and not the personal manifestations in the external world of phenomena. Attention (and therefore Awareness) Shifts to the Sense of Oneness while all personal manifestations become "transparent", negligible, present and non-existent at the same time. "Here" Begins the Journey to the Inner World.

The All-Inclusive Sense is not a Closed Space but is Open, Infinitely Expanding, Continuous, Endless, Non-Space, Something Inconceivable by Perception that no matter how it "Runs" Constantly Sees the "Horizon of Existence" to Gets away. What Is "Here" is Perception Itself as Non-Space.

In a "Third Phase" of the inner Process Perception (as it renounces all effort, movement, "apprehension", Remains Limitless, Empty, Motionless and Practically Experiences a More Inner State, "Transforms" into Simple, Perfect, Pure, Mirror. Only in this State, Perception, which is no longer perception, since it no longer perceives anything but lives a direct contact with Reality and " passively" reflects Reality, can See, Experience, have Real Contact with Reality, to Be Reality, to Partake of Divine Reality.

"Here" Becomes Possible the Experience of Full Perfect Awakening, the Union with the Divine Depth, the True God, the Experience of Real Existential Completion Where Existence ceases to be Existence and Becomes "It", That which Exists Beyond Perception (which has been "Immobilized"). It is the Living Mystery of the Source, the "Chaos" of Orpheus, the "Tao" of Lao Tzu, the "Asamskrita" of Buddha, the "Brahman" of Sankara, the "Father" of Jesus, the "Truth" of Krishnamurti .

In fact, the Inner World of True Being is something completely different from the outer world of appearances. It is the Inner Life of the Unity of Perception, the Mystery of the True Essence and Function of Consciousness, as opposed to the limited world of the subject, the dualistic world of the phenomena of multiplicity. There are, naturally, Correspondences between the Three "Levels" of Existence, the Real, the Being and the Phenomenal. Reality Reveals itself Wider and Wider as We Advance from the World of Phenomena, to the Real World of Consciousness of Being and to the Source of All. But the Full Vision of the World, the Full Experience is Possible only at the “Level” of Source. And as much as the World of the Consciousness of Being appears different and higher and inner in the dual consciousness, the World of Divine Reality seems different and higher and inner in Perception.

…

Το Βασίλειο του Πραγματικού

Ανεξάρτητα από την «Σχέση» που υιοθετεί η Συνείδηση απέναντι στο σώμα, δηλαδή ανεξάρτητα από τον τρόπο που Βιώνει η συνείδηση την «ύπαρξη» στο σώμα και την κοσμοαντίληψη που δομεί, ή αλλιώς ανεξάρτητα από την όποια εμπειρία ζωής ή πεποιθήσεις ή τρόπους ή συνήθειες έχουμε μέχρις εδώ, στην παρούσα στιγμή που ξεκινάμε να αναρωτιόμαστε πραγματικά και να ερευνούμε ειλικρινά και σοβαρά για την «πραγματικότητά» μας, όταν αποσυρόμαστε από τις εξωτερικές δραστηριότητες, περισυλλέγοντας την ενέργειά μας στον «εαυτό» ή στρεφόμενοι προς τα έσω ή αναζητώντας μέσα στην νοητική σιωπή να «αισθανθούμε» την Πηγή των Πραγμάτων, τότε Οδηγούμαστε στην ίδια Αντικειμενική Κατάσταση Ύπαρξης που Είναι Παγκόσμια Απρόσωπη Κατάσταση Ύπαρξης, Ένα Όλο που τα Συμπεριλαμβάνει Όλα χωρίς διαχωρισμούς, δυαδικότητα ή συγκρούσεις.

Η Μετάβαση από το περιορισμένο υποκείμενο που δρα και αντιλαμβάνεται περιορισμένα, διαχωριστικά, δυαδικά και διαστρεβλωμένα τα πράγματα, σε Μια Πλατύτερη Εμπειρία Ύπαρξης, σε Μια Ευρύτερη Όραση της Ζωής, σε Μια Αντίληψη Ενότητας των Πάντων χωρίς διακρίσεις δεν σημαίνει απλά μια Διαφώτιση της Συνείδησης μια Απελευθέρωση από τους περιορισμούς της «όρασης», μια Άλλη Εμπειρία Ζωής. Είναι κάτι Τελείως Διαφορετικό. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα Άνοιγμα της Κατανόησης στην Πραγματικότητα, για το Άνοιγμα της Πνευματικής Όρασης ή για ένα «νέο φως» που φωτίζει τα πράγματα, που υπάρχει εξαρχής σαν δυνατότητα, από την Ίδια την Φύση μας. Βλέπουμε Αυτό που Είμαστε Πραγματικά καθώς διαλύεται η άγνοια, η λανθασμένη όραση. Αποκαλύπτεται η Ίδια η Φύση μας, Άχρονη, Πέρα από κάθε εξέλιξη ή φανταστική πορεία μέσα στην ύπαρξη. Αντιλαμβανόμαστε Αυτό που Είμαστε Πάντα, που Είμαστε Ήδη, Κάθε Στιγμή, η Αιώνια Φύση. Δεν γινόμαστε κάτι, δεν αλλάζει κάτι. Απλά διαλύεται η λανθασμένη αντίληψη που είχαμε, διαλύεται το σκοτάδι.

Πρακτικά (κι όσο είμαστε σε μια πορεία κατανόησης που σημαίνει ότι βλέπουμε περιορισμένα, δυαδικά) υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο Φως (της Κατανόησης) και το Σκοτάδι (της Άγνοιας), το Πραγματικό και το Ψεύτικο, το Ελεύθερο και το περιορισμένο. Σαν «καταστάσεις» που έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά «διαφέρουν». Είναι διαφορετικό να Βλέπεις Πραγματικά, σε Πλήρη Εγρήγορση, από το να ονειρεύεσαι σε μια σχετική εγρήγορση (που «παραποιεί» την αντίληψη της πραγματικότητας). Η Μετάβαση όμως (που «φαίνεται» άχρονη ή στιγμιαία ή ξαφνική κι απόλυτη) είναι στην πραγματικότητα βαθμιαία, αποτέλεσμα υπαρξιακής ωρίμανσης κι όχι ξαφνικού ανεπάντεχου περιστατικού. Η ομίχλη της άγνοιας διαλύεται σιγά-σιγά καθώς εγκαταλείπονται σιγά-σιγά οι εξωτερικές δραστηριότητες, εξαρτήσεις ή προσκολλήσεις σε πράγματα. Στην ζωή υπάρχει πάντα συνέχεια και πάντα το λευκό γίνεται μέσα από τις γκρίζες αποχρώσεις μαύρο κι αντίστροφα. Είναι θέμα όρασης ή ερμηνείας αν θα βλέπουμε τα άκρα ή αν θα βλέπουμε και όλες τις ενδιάμεσες καταστάσεις.

Η Ανάδυση στην Πραγματικότητα γίνεται μέσα στην Ησυχία με την Εγκατάλειψη των εξωτερικών δραστηριοτήτων. Αυτό, η Εγκατάλειψη όλων των υποκειμενικών δραστηριοτήτων δεν οδηγεί (όπως το υποκείμενο «υπολογίζει») στην απομόνωση του υποκειμένου μέσα στο κενό, στο τίποτα, σε μια στείρα, ατομική κι απομονωμένη κατάσταση του υποκειμένου (που δεν έχει άλλωστε νόημα). Αντίθετα, η Εγκατάλειψη των υποκειμενικών δραστηριοτήτων (η των «παρεμβάσεων» του υποκειμένου, με την «σκέψη», τις «επιθυμίες», τις «πράξεις»), Οδηγεί στην Υπέρβαση του Υποκειμένου, σε Μια Αντικειμενική Κατάσταση της Ύπαρξης, σε Μια Φυσική κι Ανόθευτη Αντίληψη, Ροή Αντίληψης και Δράσης, στην Πραγματική Ζωή. Μέσα στην Υπαρξιακή Ησυχία, για την οποία μιλάμε, η Ύπαρξη Εκδηλώνεται Φυσικά, η Αντίληψη Λειτουργεί Ανεμπόδιστη κι η Εμπειρία της Ζωής είναι η Πραγματικότητα (κι όχι μια διαστρεβλωμένη εικόνα της ζωής).

Καθώς η Συνείδηση Απελευθερώνεται Αντιλαμβάνεται την Πραγματικότητα σαν Ένα Όλο, Αισθανόμαστε την Ενότητα με Όλα, την Αλληλοσύνδεση Όλων των Πραγμάτων μέσα σε Μια Ενότητα. Μέσα σε Αυτή την Αντίληψη της Όλης Πραγματικότητας Συμπεριλαμβάνεται το σώμα, ο κόσμος, όλα τα εξωτερικά φαινόμενα. Αυτό που Βιώνουμε σε Αυτή την Κατάσταση είναι Μια Αντικειμενική Παγκόσμια Απρόσωπη Ύπαρξη που Κατανοεί Ταυτόχρονα το Βάθος της Ενότητας της Ουσίας και αντιλαμβάνεται τις προσωπικές εκφράσεις μέσα στον κόσμο των φαινομένων, της εξωτερικής δραστηριότητας. Εκδηλώνεται «προσωπικά» μέσα στο σώμα. Αλλά αυτό που εκδηλώνεται είναι η Παγκόσμια Ύπαρξη μέσα στο σώμα κι όχι προσωπικές αντιλήψεις (ή περιορισμένη αντίληψη) μέσα στο σώμα. Το σώμα είναι απλά μέσο εκδήλωσης στο κόσμο των φαινομένων, της δυαδικότητας, σαν Ιερός Ναός της Παγκόσμιας Ύπαρξης, κάτι περιορισμένο και «ιστορικά» προσωρινό. Ταυτόχρονα η Παγκόσμια Ύπαρξη Κατανοεί όσα συμβαίνουν μέσα σε άλλες προσωπικές εκδηλώσεις. Συναισθάνεται και Ανταποκρίνεται σε ό,τι συμβαίνει αλλά σέβεται κάθε προσωπική εκδήλωση (που «απομονώνεται» από το Παγκόσμιο) και το θεωρεί ιερό κι απαραβίαστο «χώρο» και με καμία έννοια δεν «παρεμβαίνει» στην φυσική πορεία των πραγμάτων, αφήνοντάς τα όλα στην Θεία Πρόνοια.

Καθώς Αυτή η Αίσθηση της Παγκόσμιας Ζωής (που εκδηλώνεται σαν προσωπικές εκφράσεις στον κόσμο της δυαδικότητας, των φαινομένων, του εξωτερικού κόσμου) Βαθαίνει, Γίνεται Κατανοητό ότι το Αληθινό και το Ουσιαστικό και το Πολύτιμο είναι η Ενότητα της Ύπαρξης, η Παγκόσμια Ζωή κι όχι οι προσωπικές εκδηλώσεις στον εξωτερικό κόσμο των φαινομένων. Η Προσοχή (και Συνεπώς η Επίγνωση) Μετατοπίζεται προς την Αίσθηση της Ενότητας ενώ όλες οι προσωπικές εκδηλώσεις γίνονται «διάφανες», αμελητέες, υπαρκτές κι ανύπαρκτες ταυτόχρονα. «Εδώ» Αρχίζει η Πορεία στον Εσωτερικό Κόσμο.

Η Αίσθηση του Όλου, που τα Συμπεριλαμβάνει Όλα δεν είναι Κλειστός Χώρος αλλά είναι Ανοιχτός, Επεκτεινόμενος Απεριόριστα, Συνεχώς, Χωρίς Τελειωμό, Μη-Χώρος, Κάτι Ασύλληπτο από την Αντίληψη που όσο κι αν «Τρέχει» Βλέπει Συνεχώς τον «Ορίζοντα της Ύπαρξης» να Απομακρύνεται. Αυτό που Υπάρχει «Εδώ» είναι η Ίδια η Αντίληψη σαν Μη-Χώρος.

Σε μια «Τρίτη Φάση» της εσωτερικής Πορείας η Αντίληψη (καθώς παραιτείται από κάθε προσπάθεια, κίνηση, «σύλληψη», Παραμένει Απεριόριστη, Κενή, Ακίνητη και Βιώνει Πρακτικά μια Πιο Εσωτερική Κατάσταση, «Μετατρέπεται» σε Απλό, Τέλειο, Καθαρό, Καθρέφτη. Μόνο σε Αυτή την Κατάσταση η Αντίληψη, που δεν είναι πλέον αντίληψη, αφού δεν συλλαμβάνει πλέον τίποτα αλλά ζει μια άμεση επαφή με την Πραγματικότητα κι αντανακλά «παθητικά» την Πραγματικότητα, μπορεί να Δει, να Βιώσει, να έχει Πραγματική Επαφή με την Πραγματικότητα, να Είναι Πραγματικότητα, να Μετέχει της Θείας Πραγματικότητας.

«Εδώ» Γίνεται Δυνατή η Εμπειρία της Πλήρους Τέλειας Αφύπνισης, της Ένωσης με το Θείο Βάθος, τον Αληθινό Θεό, η Εμπειρία της Πραγματικής Υπαρξιακής Ολοκλήρωσης Όπου η Ύπαρξη Παύει να Είναι Ύπαρξη και Γίνεται «Αυτό», Αυτό που Υπάρχει Πέραν της Αντίληψης (που έχει «Ακινητοποιηθεί»). Είναι το Ζωντανό Μυστήριο της Πηγής, το «Χάος» του Ορφέα, το «Ταό» του Λάο Τσε, το «Ασαμσκρίτα» του Βούδα, το «Βράχμαν» του Σανκάρα, ο «Πατέρας» του Ιησού, το «Αληθινό» του Κρισναμούρτι.

Στην πραγματικότητα ο Εσωτερικός Κόσμος του Αληθινού Είναι είναι κάτι τελείως διαφορετικό από τον εξωτερικό κόσμο των φαινομένων. Είναι η Εσωτερική Ζωή της Ενότητας της Αντίληψης, το Μυστήριο της Αληθινής Ουσίας και Λειτουργίας της Συνείδησης, σε αντίθεση με τον περιορισμένο κόσμο του υποκειμένου, τον δυαδικό κόσμο των φαινομένων της πολλαπλότητας. Υπάρχουν, όπως είναι φυσικό, Αναλογίες ανάμεσα στα Τρία «Επίπεδα» της Ύπαρξης, του Αληθινού, του Είναι και των Φαινομένων. Η Πραγματικότητα Αποκαλύπτεται Όλο και Πλατύτερη Όσο Προχωράμε από τον Κόσμο των Φαινομένων, προς τον Πραγματικό Κόσμο της Συνείδησης του Είναι και προς την Πηγή των Πάντων. Αλλά το Πλήρες Όραμα του Κόσμου, η Πλήρης Εμπειρία Είναι Δυνατή μόνο στο «Επίπεδο» της Πηγής. Κι όσο φαίνεται, στην δυαδική συνείδηση, διαφορετικός κι υψηλότερος και εσωτερικός ο Κόσμος της Συνείδησης του Είναι, άλλο τόσο φαίνεται στην Αντίληψη διαφορετικός και υψηλότερος κι εσωτερικός ο Κόσμος της Θείας Πραγματικότητας.

Tuesday, September 26, 2023

The Awakening

The Perception of our Existence (I Exist, I Am, I Am Here, Now) is a Basic Immediate Endogenous "Sense", whose "emergence" manifests as "Consciousness", as "I", as I in the existence. The Emergence of Consciousness is the Primal Separation from the Whole. The further clarification of the existence and the environment in which we exist and live is done with the external activities, functions, the intellect, the "choices", the external senses. We perceive through the self, the ego, through a perceptual center, ourselves and the world around us. This is the second, secondary, separation.

Already our "separation" from the All, the emergence of "consciousness", the perceptual center, separates us from the "environment", the world, the Other. We always perceive that we "dwell" within the Other, Which is not simply the "environment" but the "Dwelling" and That which gave birth to us, Mother Nature, the Heaven Above that Begets All, God. At least this is the basic worldview of man, for thousands of years, the "religious" perception.

Due to the adoption of this perception (this way of perception) Man feels that he is "separated" from the Other, from Nature, the Universal, God. And always, the Problem of Man is the "Connection with the Other", the "Communication" with the All and the Way of Union, the "Union" with the Other, which has a Mysterious Depth, beyond human understanding. It is the Being, the True Being, the Source of Being, the Inner Being of All Beings, the Innermost Essence, the Reality, the Truth, etc. Thus, was born the First Concept of God, the Endeavor to Reunify the fragmented existence, the Way of Religion, Religion. Not as a simple theoretical explanation of existence, as an interpretation of life and phenomena, but as Practical Life, as Experiential Experience of the Essence of Existence, as True Life.

Man, in his attempt to understand, always with the external means at his disposal, tried to understand the Mysterious Depth of the World, From where existence comes, Where goes the "power" that animates the body, when the body lies "lifeless", dead. He logically understood that the Mysterious Power that Created the Nature We Perceive (and what we "sense"), the power that animates the body and leaves with "death", belong not to the world of sensations, of phenomena, but to Another World, which perhaps even the intellect could not inquire into – the intellect could perhaps only adopt, on “faith,” but not prove or touch.

Thus, from long ago, thousands of years ago, it was understood by man that no matter how much he seeks to explore himself, the world, what happens, with external forces, he will always reach a dead end, because what he seeks is not within the world that he perceives, that he made with perception, with the intellect and the senses. There have been people, from long ago, who understood that the world of people, which they make with the intellect, the senses, knowledge, memory, culture, is simply a human construction, something limited (as a product of a human function, of the intellect ) and cannot be identified with the Reality which far Transcends all these limited perceptions. All is the Mysterious One Within Whom All are united and there are no "separations", It is Beyond all perception, beyond ego and object, Beyond all.

So, where is the "wrong" of the people? The mistake is that while they start from the only real basis of existence (Consciousness, I Exist, I Am, I Am Here, Now) they perceive externally and "identify" perception with reality, when it is only perception, a perception , (and it will always be perception, a perception, a "construction"). Perhaps they could or should Seek the Truth "another way".

This means Seeking Within, in Oneself, the Enlightenment of Existence, Understanding with One's own Inner Powers and not with the external activity of the intellect or with the senses. This is how Esotericism, Turning Inward, Self-Knowledge was created. And this Path was followed by all those who wanted to Understand the True Nature of Man in order to overcome the world of duality, the separation of subject-object, the world of delusion and to Rise to the World of Unity, to the Experiential Experience of Everything.

The Inward Turn does not lead to an isolated and fake subjectivism but to the Objective Basis on which the Subject is Based, to our Objective Being, to our True Essence. But this is something one has to experience to understand. It is not apprehended by the intellect. Outer activities should really cease in order to Feel the Reality, Depth and Quality of our True Essence. This is the state described by the Eastern Tradition as Samadhi or the Christian Tradition as Clear Mind.

It must be understood that the Turning Inward, the Recognition of the Self, the Deepening and Understanding of the Self, leads not to another separate, to an inner world as opposed to the outer but to a Widening of Perceptual Vision, to a Wider World of Unity that includes within it the outer world of transitory phenomena, in a "Synthesis" of the Inner and the "outer", in a "wholeness" that abolishes the inner-outer divisions, in a First Perception of the Totality of Existence, in the All (located in the Infinite Abyss).

…

Η Αφύπνιση

Η Αντίληψη της Ύπαρξής μας (Υπάρχω, Είμαι, Είμαι Εδώ, Τώρα) είναι μια Βασική Άμεση Ενδογενής «Αίσθηση», που η «ανάδυσή» της εκδηλώνεται σαν «Συνείδησης», σαν «Εγώ», σαν εγώ μέσα στην ύπαρξη. Η περαιτέρω αποσαφήνιση της ύπαρξης και του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο υπάρχουμε και ζούμε γίνεται με τις εξωτερικές δραστηριότητες, λειτουργίες, της διανόησης, των «επιλογών», των εξωτερικών αισθήσεων. Αντιλαμβανόμαστε μέσα από τον εαυτό, το εγώ, μέσα από ένα αντιληπτικό κέντρο, τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας. Αυτός είναι ο δεύτερος, δευτερογενής, διαχωρισμός.

Ήδη ο «διαχωρισμός» μας από το Όλο, η ανάδυση της «συνείδησης», του αντιληπτικού κέντρου, μας διαχωρίζει από το «περιβάλλον», τον κόσμο, το Άλλο. Αντιλαμβανόμαστε πάντα ότι «κατοικούμε» μέσα στο Άλλο, το Οποίο δεν είναι απλά το «περιβάλλον» αλλά η «Κατοικία» κι Αυτό που μας Γέννησε, η Μητέρα Φύση, ο Ουρανός Άνωθεν που Γεννά τα Πάντα, ο Θεός. Τουλάχιστον αυτή είναι η βασική κοσμοθεωρητική αντίληψη του ανθρώπου, εδώ και χιλιάδες χρόνια, η «θρησκευτική» αντίληψη.

Εξαιτίας της υιοθέτησης αυτής της αντίληψης (αυτού του τρόπου αντίληψης) ο Άνθρωπος αισθάνεται πως «διαχωρίζεται» από το Άλλο, από την Φύση, το Παγκόσμιο, τον Θεό. Και πάντα, το Πρόβλημα του Ανθρώπου είναι η «Σύνδεση με το Άλλο», η «Επικοινωνία» με το Όλο και ο Τρόπος Ένωσης, η «Ένωση» με το Άλλο, που Έχει Ένα Μυστηριώδες Βάθος, πέρα από την ανθρώπινη αντίληψη. Είναι το Όντως Ον, το Αληθινό Είναι, η Πηγή του Είναι, το Εσωτερικό Είναι Όλων των Όντων, η Εσώτερη Ουσία, η Πραγματικότητα, η Αλήθεια, κλπ. Έτσι γεννήθηκε η Πρώτη Αντίληψη του Θεού, η Προσπάθεια Επανένωσης της διασπασμένης ύπαρξης, η Οδός της Θρησκείας, η Θρησκεία. Όχι σαν απλή θεωρητική εξήγηση της ύπαρξης, σαν ερμηνεία της ζωής και των φαινομένων αλλά σαν Πρακτικός Βίος, σαν Βιωματική Εμπειρία της Ουσίας της Ύπαρξης, σαν Αληθινή Ζωή.

Ο Άνθρωπος, στην προσπάθειά του να Κατανοήσει, πάντα με τα εξωτερικά μέσα που διέθετε, προσπάθησε να καταλάβει το Μυστηριώδες Βάθος του Κόσμου, από Που έρχεται η ύπαρξη, Που πηγαίνει η «δύναμη» που εμψυχώνει το σώμα, όταν το σώμα κείτεται «άψυχο», νεκρό. Λογικά κατανοούσε ότι η Μυστηριώδης Δύναμη που Δημιούργησε την Φύση που Αντιλαμβανόμαστε (κι όσα «διαισθανόμαστε»), η δύναμη που εμψυχώνει το σώμα και φεύγει με τον «θάνατο», ανήκουν όχι στον κόσμο των αισθήσεων, των φαινομένων, αλλά σε ένα Άλλο Κόσμο, που ίσως δεν θα μπορούσε να διερευνήσει ούτε η διανόηση – η διανόηση θα μπορούσε ίσως να υιοθετήσει μόνο, με την «πίστη», αλλά όχι να αποδείξει ή να αγγίξει.

Έτσι, από πολύ παλιά, χιλιετηρίδες πίσω, έγινε κατανοητό από τον άνθρωπο ότι όσο κι αν ψάχνει να διερευνήσει τον εαυτό του, τον κόσμο, αυτό που συμβαίνει, με εξωτερικές δυνάμεις, θα φτάνει πάντα σε αδιέξοδο, γιατί αυτό που ζητά δεν είναι μέσα στον κόσμο που αντιλαμβάνεται, που έφτιαξε με την αντίληψη, με την διανόηση και τις αισθήσεις. Υπήρξαν άνθρωποι, από πολύ παλιά, που κατανόησαν ότι ο κόσμος των ανθρώπων, που φτιάχνουν με την διανόηση, τις αισθήσεις, την γνώση, την μνήμη, τον πολιτισμό, είναι απλά μια ανθρώπινη κατασκευή, κάτι περιορισμένο (σαν προϊόν μια ανθρώπινης λειτουργίας, της διανόησης) και δεν μπορεί να ταυτιστεί με την Πραγματικότητα που Υπερβαίνει κατά πολύ όλες αυτές τις περιορισμένες αντιλήψεις. Το Όλο Είναι Το Μυστηριώδες Μέσα στο Οποίο Ενώνονται Όλα και δεν υπάρχουν «διαχωρισμοί», Είναι Πέρα από κάθε αντίληψη, πέρα από εγώ και αντικείμενο, Πέρα από όλα.

Που είναι λοιπόν το «λάθος» των ανθρώπων; Το λάθος βρίσκεται στο ότι ενώ ξεκινούν από την μόνη πραγματική υπαρξιακή βάση (την Συνείδηση, το Υπάρχω, το Είμαι, το Είμαι Εδώ, Τώρα) αντιλαμβάνονται εξωτερικά και «ταυτίζουν» την αντίληψη με την πραγματικότητα, ενώ πρόκειται μόνο για αντίληψη, για μια αντίληψη, (και πάντα θα πρόκειται για αντίληψη, για μια αντίληψη, για μια «κατασκευή»). Ίσως θα μπορούσαν ή θα έπρεπε να Αναζητήσουν την Αλήθεια με «άλλο τρόπο».

Αυτό σημαίνει να Αναζητήσουν Μέσα, στον Ίδιο τον Εαυτό, την Διαφώτιση της Ύπαρξης, την Κατανόηση με Ίδιες Εσωτερικές Δυνάμεις κι όχι με την εξωτερική δραστηριότητα της διανόησης ή με τις αισθήσεις. Έτσι δημιουργήθηκε ο Εσωτερισμός, η Στροφή Προς Τα Έσω, η Γνώση του Εαυτού. Κι αυτό τον Δρόμο ακολούθησαν όλοι εκείνοι που ήθελαν να Κατανοήσουν την Αληθινή Φύση του Ανθρώπου για να ξεπεράσουν τον κόσμο της δυαδικότητας, του διαχωρισμού υποκειμένου, αντικειμένου, τον κόσμο της αυταπάτης και να Ανυψωθούν στον Κόσμο της Ενότητας, στην Βιωματική Εμπειρία του Όλου.

Η Στροφή Προς Τα Έσω δεν οδηγεί σε ένα απομονωμένο και πλαστό υποκειμενισμό αλλά στην Αντικειμενική Βάση στην Οποία Εδράζεται το Υποκείμενο, στην Αντικειμενική Ύπαρξή μας, στην Αληθινή Ουσία μας. Αλλά αυτό είναι κάτι που πρέπει να βιώσει κάποιος για να κατανοήσει. Δεν συλλαμβάνεται με την διανόηση. Θα πρέπει πραγματικά να σταματήσουν οι εξωτερικές δραστηριότητες για να Νοιώσουμε την Πραγματικότητα, το Βάθος και την Ποιότητα της Αληθινής Ουσίας μας. Αυτή είναι η κατάσταση που περιγράφει η Ανατολική Παράδοση σαν Σαμάντι ή η Χριστιανική Παράδοση σαν Καθαρό Νου.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η Στροφή Προς τα Έσω, η Αναγνώριση του Εαυτού, η Εμβάθυνση και η Κατανόηση του Εαυτού, οδηγεί όχι σε ένα άλλο ξεχωριστό, σε ένα εσωτερικό κόσμο σε αντίθεση με τον εξωτερικό αλλά σε μια Διαπλάτυνση της Αντιληπτικής Όρασης, σε ένα Πλατύτερο Κόσμο Ενότητας που συμπεριλαμβάνει μέσα του τον εξωτερικό κόσμο των παροδικών φαινομένων ,σε μια «Σύνθεση» του Εσωτερικού και του «εξωτερικού», σε μια «ολότητα» που καταργεί τους διαχωρισμούς εσωτερικό εξωτερικό, σε μια Πρώτη Αντίληψη της Ολότητας της Ύπαρξης, στο Όλο (που Βρίσκεται στο Απέραντο Βάθος).

MONDAY, 16 March, 2026

1.3. The Sacred Threshold: A Mystical Contemplation on the Despondency of Arjuna

Chapter III — The Descent into the Abyss of the Heart

I. The Question That Cannot Be Unasked

There is a moment in the life of every seeking soul when the questions it has always carried — quietly, almost unconsciously — burst into full and terrible flame. These are not the manageable questions of philosophy, to be examined at leisure and set aside when dinner calls. These are the questions that rise from the very marrow of existence, the ones that, once asked in earnest, alter everything they touch. It is precisely such a question — or rather, a great constellation of questions — that erupts from Arjuna's throat as he stands between the two armies on the field of Kurukshetra, a bow of extraordinary power slack in hands that have forgotten how to hold it.

"What is worth suffering for?" Arjuna's words ring across the plain, but they ring still more deeply across the interior landscape of every human being who has ever confronted the abyss of genuine moral uncertainty. He speaks of kingdoms — kingdoms he has fought for, dreamed of, sacrificed half his life to reclaim. But in this moment, those kingdoms have lost their gravity. They float before him like objects glimpsed in fever, real and yet somehow beside the point. The throne he once desired seems, in the harsh clarity of this moment, built of the bones of everyone he has ever loved. And before such a vision, the appetite for victory simply fails.

What Arjuna undergoes in this moment is something that the world's great contemplative traditions have recognized and mapped with extraordinary care: the collapse of the motivating fictions that sustain ordinary life. Every human being, in order to function within the world, carries a set of beliefs — about what matters, what is worth pursuing, what constitutes success and failure, honor and shame. These beliefs are not examined daily; they operate below the threshold of conscious scrutiny, forming the invisible architecture of a life. But there are moments — of loss, of extremity, of sudden and devastating clarity — when that architecture is exposed, when the soul is brought face to face with its own foundations and finds them insufficient. This is such a moment for Arjuna. The scaffolding of his worldly identity has given way, and he is falling through space, reaching for handholds that are no longer there.

II. The Anatomy of Sacred Grief

It would be a profound misreading of this moment to dismiss Arjuna's grief as mere sentimentality — as a warrior's understandable but ultimately surmountable reluctance to harm those he loves. The Gita itself, in the wisdom of its structure, does not dismiss it so. It devotes an entire chapter — the first chapter of a text containing eighteen — to the full elaboration of this grief, as though saying to every reader across every age: look carefully at this. Do not hurry past. What is happening here is not an obstacle to the teaching; it is the teaching's necessary ground.

For Arjuna's grief is not merely personal. It is, at its deepest level, the grief of consciousness itself — the grief of a being who has awakened, however briefly and however painfully, to the true cost of existence in time and form. He sees Bheeshma — that magnificent elder whose very name evokes the Sanskrit root for terrible or awe-inspiring — and he sees not a strategic obstacle but a grandfather: a man who has bounced him upon his knee, who has instructed him, who is woven into the very fabric of his interior world. He sees Drona, his teacher, the man whose hands first shaped the grip of young Arjuna's fingers around a bow, who whispered the first secrets of archery into the ears of a boy who did not yet know what mastery would cost. To destroy such men is not merely a military act. It is an act of self-destruction, for they are part of what Arjuna is.

Here the mystical tradition speaks with quiet urgency: the self is not what we imagine it to be. We are not isolated units of consciousness moving through a world of separate objects. We are, rather, nodes in a vast and luminous web of relationship, constituted by our connections as much as by any interior substance. When Arjuna surveys the battlefield and sees his people, he is not merely performing a sentimental inventory. He is witnessing, with sudden and terrible clarity, the full extent of what the self actually is — how wide it reaches, how deeply it is entangled with other souls, how much of what one calls "I" is made of the faces of those one loves. In this recognition lies not weakness but wisdom; not cowardice but the beginning of a radical and transformative honesty.

And yet the grief does not stop there. Arjuna speaks also of the destruction of families, of the dissolution of ancient dharmic traditions, of ancestors wandering without the offerings that sustain them in the realm beyond death. In moving from personal loss to cosmic consequence, his lament opens into something transpersonal — the grief not only of one man but of civilization itself, of the great intergenerational weaving of obligation and memory and care that constitutes what human beings mean by the word "home." He is not wrong to feel this. He is not mistaken. The world does hang in the balance at Kurukshetra. What he has not yet understood — what the entirety of the Gita will unfold for him — is the nature of the balance upon which it hangs.

III. The Dark Night — East and West

The great mystics of the world's contemplative traditions have each, in their own tongue and imagery, described this same threshold at which Arjuna now stands. San Juan de la Cruz — St. John of the Cross — writing in the golden twilight of sixteenth-century Spain, described the "noche oscura del alma," the dark night of the soul, as the necessary purgation through which the contemplative passes on the way to union with the divine. In this dark night, all the consolations by which the soul has previously sustained its spiritual life are withdrawn. The familiar sense of God's presence vanishes. Prayer feels empty. Devotional practices that once seemed to draw one close to the sacred now feel hollow, mechanical, pointless. The soul is stripped of everything it has mistaken for the divine in order that it may encounter the divine itself.

The Sufi masters spoke of fana — annihilation — as the great gateway of the mystical path. The ego-self, with all its constructions of identity, pride, preference, and desire, must be dissolved before the light of the Beloved can fully enter. This dissolution is not comfortable. It is, by every account of those who have undergone it, experienced as a form of death — the death of everything one has taken oneself to be, the death of the world as one has known it. And yet — and here the paradox deepens — it is precisely this death that is the condition of new and more luminous life. The Sufi poet Rumi, who knew the territory of sacred annihilation intimately, spoke of the reed's cry as the very sound of this longing: the cry of separation that is inseparable from the yearning for union.

In the Jewish mystical tradition of Kabbalah, the concept of tzimtzum describes the primordial contraction of the divine light that makes space for creation — a withdrawal that is also an invitation. And within the soul's journey, there are corresponding moments of contraction, of divine withdrawal, that make space for a new and more authentic expansion. The Psalmist, crying from the depths — "De profundis clamavi ad te, Domine" — from the depths I have called to you, O Lord — knows this territory. So does the Book of Job, whose protagonist is stripped of everything by which ordinary human dignity sustains itself, and who finds, in the very depths of that stripping, an encounter with the divine that no comfort could have made possible.

Arjuna stands in this same ancient and universal territory. His bow falls — and in falling, it becomes the most important bow in all of spiritual literature. Not because of what it will accomplish in the battles to come, but because of what its falling makes possible: the opening of the heart in radical vulnerability, the exposure of the soul in its truest and most undefended form, the creation of a silence vast enough to receive the teaching that the universe has been waiting, through all the long ages of human confusion, to offer.

IV. The Body as Sacred Text

One of the most remarkable features of Arjuna's descent into the abyss is the way it writes itself upon his body. He does not merely think his way into despair, or feel it as a purely emotional weather passing through his consciousness. The grief and confusion of this sacred threshold manifest in his flesh with the directness of revelation: limbs trembling, throat parched, skin burning, eyes dim with moisture, hair standing erect as though electrified by the magnitude of what he faces. The great bow Gandiva — whose name resonates with the Sanskrit for "the one who sings in battle," the instrument of his glory and his most accomplished identity — slips from fingers that have held it steady through a thousand trials.

The mystic traditions of the body — from the somatic wisdom of Tantra to the Christian theology of incarnation, from the Taoist understanding of chi to the indigenous knowledge of the breath as sacred — all converge on a truth that the rationalist temper tends to overlook: the body is not merely the container of spiritual experience; it is the medium through which spiritual truth is received and processed and integrated. When the soul stands at the threshold of transformation, the body knows. It trembles. It sweats. It opens and contracts. It registers, in its own eloquent language of sensation, the magnitude of what the mind and heart are only beginning to comprehend.

Arjuna's shaking limbs are not symptoms of weakness to be overcome by an application of will. They are the body's honest and appropriate response to the presence of the sacred. Every tradition that has cultivated genuine contemplative depth has recognized the phenomenon: the trembling of the devotee in the presence of divine reality, the tears that arise unbidden in deep prayer, the physical stillness that descends upon the meditator as the conceptual mind falls quiet, the warmth in the chest that the Christian mystics associated with the presence of the Holy Spirit, the shaking of the Sufi dervish lost in the ecstasy of dhikr. The body is the instrument upon which the divine plays its most intimate music. When it trembles, something real is happening.

And so when Arjuna sinks onto the floor of the chariot — that royal vehicle drawn by divine white horses, guided by the hand of the Absolute itself — he performs, in physical space, the gesture that all genuine spiritual aspiration must eventually make. He descends. He lowers himself. He abandons the upright posture of the warrior, the posture of mastery and control and readiness for action, and allows himself to be, for this moment, simply a human being in the full weight of his humanity: confused, grieving, overwhelmed, incapable. In the language of embodied spiritual wisdom, this descent is not a defeat. It is a preparation. The seed must enter the earth before it can rise into light.

V. The Abyss as Teacher

There is a quality to the deepest kinds of human suffering that the ordinary registers of experience cannot fully capture — a quality of radical stripping, of exposure, of being brought to the very bedrock of one's existence and forced to reckon with what is actually there. The philosophers and theologians of the apophatic tradition — those who approach the sacred through negation, through the progressive removal of everything that the divine is not — speak of this process with great reverence. It is in the abyss, they insist, that the most real encounters occur. It is when all the comfortable intermediaries between the soul and ultimate reality have been cleared away that the encounter with what is most real becomes possible.

For Arjuna, the abyss into which he descends in this first chapter is the abyss of self-knowledge — the knowledge of how deeply he is attached, how thoroughly his identity is bound up with relationships and roles and outcomes that he cannot actually control. He has built himself upon certain certainties: that he is a warrior, that his cause is just, that victory is desirable, that the love of his people and the strength of his arm will be sufficient to navigate whatever challenges existence presents. In a single sustained gaze across the battlefield, all of these certainties dissolve. He is left with what the Zen tradition calls "beginner's mind" — not in the sweet, voluntary sense of approaching a new practice with openness and humility, but in the raw, involuntary, terrifying sense of having everything he thought he knew stripped away, leaving him naked before the question of what is actually real.

And it is here — precisely here, in the depths of this abyss — that the greatest gift of the Bhagavad Gita becomes possible. For the teaching that Krishna is about to offer cannot be received by a man who believes he already knows. It cannot enter a soul defended by the armor of certainty. It cannot penetrate the careful constructions by which the ego-self maintains its sovereignty over the interior world. Only when those constructions have been breached — when the armor has been shattered by grief — can the teaching find its mark. The abyss, in this sense, is not the enemy of illumination. It is its necessary precondition, its sacred geography, the dark and fertile soil from which the lotus of wisdom will rise.

The great Indian philosophical tradition speaks of vairagya — dispassion or detachment — as one of the cardinal prerequisites of genuine spiritual inquiry. But vairagya is not something the intellect can simply decide to possess. It is not an achievement of will. It arises when the things of the world have, through the weight of experience, revealed their inability to satisfy the deepest hungers of the soul. Arjuna has not sought vairagya. He has been struck by it, ambushed by it, at the least expected and most critical moment of his life. The grief that dismantles him is also, in the profound irony of spiritual transformation, the grace that prepares him. He does not know this yet. He cannot see, from within the darkness of the abyss, the light that waits at the far end of his journey. But the reader who comes to this text from the vantage point of the whole — who knows that eighteen chapters of luminous wisdom follow from this moment of collapse — can see what Arjuna cannot: that he is falling, yes, but he is falling upward.

And so the descent continues. The bow lies still. The chariot stands motionless between the armies, held in a suspension that feels both geological and miraculous, as though time itself has paused to honor the magnitude of what is occurring. And beside Arjuna, patient as the sky, inexhaustible as the ocean, tender as only the absolute can be tender — the charioteer waits. He who is the source and sustainer of all existence waits. He waits as he has always waited, through every dark night of every soul that has ever trembled at the edge of its own transformation. He waits because he knows — as Arjuna does not yet know — that the silence at the bottom of the abyss is not empty. It is full. It is, in fact, the fullness from which all things arise, the ground of being that no grief can diminish and no darkness can extinguish. In that fullness, in that silence, in that inexhaustible waiting presence — the teaching begins.

"He is falling, yes — but he is falling upward."

ΤΟ ΙΕΡΟ ΚΑΤΩΦΛΙ

Μια Μυστική Στοχαστική Προσέγγιση στην Απόγνωση του Αρτζούνα

Κεφάλαιο III — Η Κατάβαση στην Άβυσσο της Καρδιάς

I. Η Ερώτηση που Δεν Μπορεί να Μείνει Αναπάντητη

Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή κάθε ψυχής που αναζητά, όταν οι ερωτήσεις που πάντα κουβαλούσε —ήσυχα, σχεδόν ασυνείδητα— ξεσπούν σε πλήρη και τρομερή φλόγα. Δεν πρόκειται για τις διαχειρίσιμες ερωτήσεις της φιλοσοφίας, που τις εξετάζεις με την ησυχία σου και τις αφήνεις στην άκρη όταν σε καλεί το δείπνο. Πρόκειται για τις ερωτήσεις που αναδύονται από τον ίδιο τον μυελό της ύπαρξης, εκείνες που, όταν τεθούν με ειλικρίνεια, αλλάζουν τα πάντα ό,τι αγγίζουν. Ακριβώς μια τέτοια ερώτηση —ή μάλλον, ένας ολόκληρος αστερισμός ερωτήσεων— ξεσπά από τον λαιμό του Αρτζούνα καθώς στέκεται ανάμεσα στους δύο στρατούς στο πεδίο του Κουρουξέτρα, με ένα τόξο εξαιρετικής δύναμης χαλαρό στα χέρια που έχουν ξεχάσει πώς να το κρατούν.

«Τι αξίζει να υποφέρει κανείς γι’ αυτό;» Τα λόγια του Αρτζούνα ηχούν πάνω από την πεδιάδα, αλλά ηχούν ακόμα πιο βαθιά μέσα στο εσωτερικό τοπίο κάθε ανθρώπου που έχει ποτέ αντιμετωπίσει την άβυσσο της αληθινής ηθικής αβεβαιότητας. Μιλάει για βασίλεια —βασίλεια για τα οποία πολέμησε, ονειρεύτηκε, θυσίασε το μισό της ζωής του για να τα ανακτήσει. Όμως, σε αυτή τη στιγμή, εκείνα τα βασίλεια έχουν χάσει τη βαρύτητά τους. Αιωρούνται μπροστά του σαν αντικείμενα που τα βλέπει κανείς μέσα στον πυρετό, πραγματικά και όμως με κάποιον τρόπο δίπλα στο θέμα. Ο θρόνος που κάποτε ποθούσε φαίνεται, μέσα στην σκληρή διαύγεια αυτής της στιγμής, χτισμένος από τα κόκαλα όλων όσων αγάπησε ποτέ. Και μπροστά σε τέτοιο όραμα, η όρεξη για νίκη απλώς εξανεμίζεται.

Αυτό που βιώνει ο Αρτζούνα αυτή τη στιγμή είναι κάτι που οι μεγάλες στοχαστικές παραδόσεις του κόσμου έχουν αναγνωρίσει και χαρτογραφήσει με εξαιρετική προσοχή: η κατάρρευση των κινητοποιητικών μυθευμάτων που συντηρούν την καθημερινή ζωή. Κάθε άνθρωπος, για να λειτουργεί μέσα στον κόσμο, κουβαλά ένα σύνολο πεποιθήσεων —για το τι έχει σημασία, τι αξίζει να κυνηγήσει, τι συνιστά επιτυχία και αποτυχία, τιμή και ντροπή. Αυτές οι πεποιθήσεις δεν εξετάζονται καθημερινά· λειτουργούν κάτω από το κατώφλι της συνειδητής εξέτασης, σχηματίζοντας την αόρατη αρχιτεκτονική μιας ζωής. Όμως υπάρχουν στιγμές —απώλειας, ακρότητας, ξαφνικής και συντριπτικής διαύγειας— όταν αυτή η αρχιτεκτονική αποκαλύπτεται, όταν η ψυχή φέρνεται πρόσωπο με πρόσωπο με τα ίδια της τα θεμέλια και τα βρίσκει ανεπαρκή. Αυτή είναι μια τέτοια στιγμή για τον Αρτζούνα. Η σκαλωσιά της κοσμικής του ταυτότητας έχει καταρρεύσει, και πέφτει μέσα στο κενό, ψάχνοντας για στηρίγματα που δεν υπάρχουν πια.

II. Η Ανατομία της Ιερής Θλίψης

Θα ήταν βαθιά παρανόηση αυτής της στιγμής να απορρίψουμε τη θλίψη του Αρτζούνα ως απλή συναισθηματικότητα —ως κατανοητή αλλά τελικά υπερβάσιμη απροθυμία ενός πολεμιστή να βλάψει αυτούς που αγαπά. Η ίδια η Γκίτα, με τη σοφία της δομής της, δεν την απορρίπτει έτσι. Αφιερώνει ολόκληρο ένα κεφάλαιο —το πρώτο κεφάλαιο ενός κειμένου που περιέχει δεκαοκτώ— στην πλήρη ανάπτυξη αυτής της θλίψης, σαν να λέει σε κάθε αναγνώστη σε κάθε εποχή: κοίταξε προσεκτικά εδώ. Μην βιάζεσαι να περάσεις. Αυτό που συμβαίνει εδώ δεν είναι εμπόδιο στη διδασκαλία· είναι το απαραίτητο έδαφος της διδασκαλίας.

Γιατί η θλίψη του Αρτζούνα δεν είναι απλώς προσωπική. Στο βαθύτερο επίπεδό της, είναι η θλίψη της ίδιας της συνείδησης —η θλίψη ενός όντος που έχει ξυπνήσει, έστω και για λίγο και επώδυνα, στο πραγματικό κόστος της ύπαρξης στον χρόνο και στη μορφή. Βλέπει τον Μπχίσμα —εκείνον τον μεγαλοπρεπή γέροντα του οποίου το ίδιο το όνομα παραπέμπει στη σανσκριτική ρίζα για το τρομερό ή το δέος— και δεν βλέπει έναν στρατηγικό εμπόδιο, αλλά έναν παππού: έναν άνθρωπο που τον κουνούσε στα γόνατά του, που τον δίδαξε, που είναι υφασμένος μέσα στον ίδιο τον ιστό του εσωτερικού του κόσμου. Βλέπει τον Ντρόνα, τον δάσκαλό του, τον άνθρωπο του οποίου τα χέρια πρώτα διαμόρφωσαν το κράτημα των δαχτύλων του νεαρού Αρτζούνα γύρω από το τόξο, που ψιθύρισε τα πρώτα μυστικά της τοξοβολίας στα αυτιά ενός αγοριού που δεν ήξερε ακόμα τι θα κόστιζε η κυριαρχία. Το να καταστρέψει τέτοιους ανθρώπους δεν είναι απλώς στρατιωτική πράξη. Είναι πράξη αυτοκαταστροφής, γιατί είναι μέρος του τι είναι ο Αρτζούνα.

Εδώ η μυστική παράδοση μιλά με ησυχία επείγουσα: το εαυτό δεν είναι αυτό που φανταζόμαστε. Δεν είμαστε απομονωμένες μονάδες συνείδησης που κινούνται μέσα σε έναν κόσμο ξεχωριστών αντικειμένων. Είμαστε, μάλλον, κόμβοι σε ένα τεράστιο και φωτεινό δίχτυ σχέσεων, συγκροτημένοι από τις συνδέσεις μας εξίσου, αν όχι περισσότερο, όσο από οποιαδήποτε εσωτερική ουσία. Όταν ο Αρτζούνα σαρώνει το πεδίο της μάχης και βλέπει τους δικούς του ανθρώπους, δεν κάνει απλώς ένα συναισθηματικό απογραφή. Παρατηρεί, με ξαφνική και τρομερή διαύγεια, το πλήρες εύρος του τι είναι πραγματικά το εαυτό —πόσο πλατιά εκτείνεται, πόσο βαθιά είναι μπλεγμένο με άλλες ψυχές, πόσο μεγάλο μέρος αυτού που λέμε «εγώ» είναι φτιαγμένο από τα πρόσωπα εκείνων που αγαπάμε. Σε αυτή την αναγνώριση βρίσκεται όχι αδυναμία αλλά σοφία· όχι δειλία αλλά η αρχή μιας ριζικής και μεταμορφωτικής ειλικρίνειας.

Και όμως η θλίψη δεν σταματά εκεί. Ο Αρτζούνα μιλά επίσης για την καταστροφή των οικογενειών, για τη διάλυση των αρχαίων δαρμικών παραδόσεων, για τους προγόνους που περιπλανώνται χωρίς τις προσφορές που τους συντηρούν στον κόσμο πέρα από τον θάνατο. Μεταβαίνοντας από την προσωπική απώλεια στις κοσμικές συνέπειες, ο θρήνος του ανοίγει σε κάτι υπερπροσωπικό —τη θλίψη όχι μόνο ενός ανθρώπου αλλά του ίδιου του πολιτισμού, του μεγάλου διαγενεακού υφάσματος υποχρέωσης, μνήμης και φροντίδας που συνιστά αυτό που οι άνθρωποι εννοούν με τη λέξη «σπίτι». Δεν κάνει λάθος που το νιώθει. Δεν πλανάται. Ο κόσμος όντως κρέμεται σε μια κλωστή στο Κουρουξέτρα. Αυτό που δεν έχει ακόμα κατανοήσει —αυτό που ολόκληρη η Γκίτα θα του ξεδιπλώσει— είναι η φύση της κλωστής στην οποία κρέμεται.

III. Η Σκοτεινή Νύχτα — Ανατολή και Δύση

Οι μεγάλοι μύστες των στοχαστικών παραδόσεων του κόσμου έχουν περιγράψει, ο καθένας στη δική του γλώσσα και με τις δικές του εικόνες, ακριβώς αυτό το ίδιο κατώφλι στο οποίο στέκεται τώρα ο Αρτζούνα. Ο Άγιος Ιωάννης του Σταυρού — San Juan de la Cruz — γράφοντας στο χρυσό λυκόφως του 16ου αιώνα στην Ισπανία, περιέγραψε τη «noche oscura del alma», τη σκοτεινή νύχτα της ψυχής, ως την απαραίτητη κάθαρση που περνά ο στοχαστής στο δρόμο προς την ένωση με το θείο. Σε αυτή τη σκοτεινή νύχτα, όλες οι παρηγοριές με τις οποίες η ψυχή συντηρούσε προηγουμένως την πνευματική της ζωή αποσύρονται. Η οικεία αίσθηση της παρουσίας του Θεού εξαφανίζεται. Η προσευχή φαίνεται κενή. Οι ευσεβείς πρακτικές που κάποτε έμοιαζαν να φέρνουν κοντά στο ιερό τώρα φαίνονται κούφιες, μηχανικές, άσκοπες. Η ψυχή γδύνεται από όλα όσα είχε μπερδέψει με το θείο, ώστε να μπορέσει να συναντήσει το ίδιο το θείο.

Οι Σούφι δάσκαλοι μιλούσαν για fana — αφανισμό — ως την μεγάλη πύλη του μυστικού δρόμου. Το εγώ, με όλες τις κατασκευές του ταυτότητας, υπερηφάνειας, προτιμήσεων και επιθυμιών, πρέπει να διαλυθεί πριν το φως του Αγαπημένου εισχωρήσει πλήρως. Αυτή η διάλυση δεν είναι ευχάριστη. Από κάθε μαρτυρία όσων την έχουν βιώσει, βιώνεται ως μορφή θανάτου — ο θάνατος όλων όσων θεωρούσε κανείς ότι είναι ο εαυτός του, ο θάνατος του κόσμου όπως τον γνώριζε. Και όμως —εδώ η παραδοξότητα βαθαίνει— ακριβώς αυτός ο θάνατος είναι η προϋπόθεση για μια νέα και πιο φωτεινή ζωή. Ο Σούφι ποιητής Ρουμί, που γνώριζε καλά την περιοχή της ιερής αφάνισης, μιλούσε για το κλάμα του καλαμιού ως τον ίδιο τον ήχο αυτής της λαχτάρας: το κλάμα του χωρισμού που είναι αχώριστο από την επιθυμία για ένωση.

Στην εβραϊκή μυστική παράδοση της Καμπάλα, η έννοια του tzimtzum περιγράφει την πρωταρχική συστολή του θείου φωτός που δημιουργεί χώρο για τη δημιουργία —μια απόσυρση που είναι ταυτόχρονα και πρόσκληση. Και μέσα στο ταξίδι της ψυχής υπάρχουν αντίστοιχες στιγμές συστολής, θεϊκής απόσυρσης, που δημιουργούν χώρο για μια νέα και πιο αυθεντική επέκταση. Ο Ψαλμωδός, που κραυγάζει από τα βάθη —«De profundis clamavi ad te, Domine»— από τα βάθη σε επικαλέστηκα, Κύριε — γνωρίζει αυτό το έδαφος. Το ίδιο και το Βιβλίο του Ιώβ, του οποίου ο πρωταγωνιστής γδύνεται από τα πάντα με τα οποία η συνηθισμένη ανθρώπινη αξιοπρέπεια συντηρείται, και βρίσκει, ακριβώς στα βάθη αυτής της γύμνωσης, μια συνάντηση με το θείο που καμία παρηγοριά δεν θα μπορούσε να είχε κάνει δυνατή.

Ο Αρτζούνα στέκεται στο ίδιο αρχαίο και καθολικό έδαφος. Το τόξο του πέφτει —και πέφτοντας, γίνεται το πιο σημαντικό τόξο σε όλη την πνευματική λογοτεχνία. Όχι εξαιτίας αυτού που θα επιτύχει στις μάχες που έρχονται, αλλά εξαιτίας αυτού που η πτώση του καθιστά δυνατό: το άνοιγμα της καρδιάς σε ριζική ευαλωτότητα, την έκθεση της ψυχής στη πιο αληθινή και απροστάτευτη μορφή της, τη δημιουργία μιας σιωπής αρκετά μεγάλης ώστε να δεχτεί τη διδασκαλία που το σύμπαν περίμενε, μέσα από όλες τις μακριές εποχές της ανθρώπινης σύγχυσης, να προσφέρει.

IV. Το Σώμα ως Ιερό Κείμενο

Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά της κατάβασης του Αρτζούνα στην άβυσσο είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτή γράφεται πάνω στο σώμα του. Δεν σκέφτεται απλώς τον τρόπο προς την απόγνωση, ούτε τη νιώθει ως καθαρά συναισθηματική καταιγίδα που περνά από τη συνείδησή του. Η θλίψη και η σύγχυση αυτού του ιερού κατωφλίου εκδηλώνονται στη σάρκα του με την αμεσότητα της αποκάλυψης: τα μέλη του τρέμουν, ο λαιμός του είναι ξερός, το δέρμα του καίει, τα μάτια του θολώνουν από την υγρασία, οι τρίχες του σηκώνονται όρθιες σαν να έχουν ηλεκτριστεί από το μέγεθος αυτού που αντιμετωπίζει. Το μεγάλο τόξο Γκάντιβα —του οποίου το όνομα αντηχεί με τη σανσκριτική λέξη για «αυτό που τραγουδά στη μάχη», το όργανο της δόξας του και της πιο ολοκληρωμένης ταυτότητάς του— γλιστρά από δάχτυλα που το κρατούσαν σταθερά μέσα από χίλιες δοκιμασίες.

Οι μυστικές παραδόσεις του σώματος —από τη σωματική σοφία του Τάντρα μέχρι τη χριστιανική θεολογία της ενσάρκωσης, από την ταοϊστική κατανόηση του τσι μέχρι την ιθαγενή γνώση της αναπνοής ως ιερού— όλες συγκλίνουν σε μια αλήθεια που η ορθολογιστική διάθεση τείνει να παραβλέπει: το σώμα δεν είναι απλώς το δοχείο της πνευματικής εμπειρίας· είναι το μέσο μέσω του οποίου η πνευματική αλήθεια γίνεται δεκτή, επεξεργάζεται και ενσωματώνεται. Όταν η ψυχή στέκεται στο κατώφλι της μεταμόρφωσης, το σώμα το γνωρίζει. Τρέμει. Ιδρώνει. Ανοίγει και συστέλλεται. Καταγράφει, στη δική του εύγλωττη γλώσσα της αίσθησης, το μέγεθος αυτού που ο νους και η καρδιά μόλις αρχίζουν να κατανοούν.

Τα τρεμάμενα μέλη του Αρτζούνα δεν είναι συμπτώματα αδυναμίας που πρέπει να ξεπεραστούν με εφαρμογή θέλησης. Είναι η ειλικρινής και κατάλληλη απάντηση του σώματος στην παρουσία του ιερού. Κάθε παράδοση που έχει καλλιεργήσει γνήσιο βάθος στοχασμού έχει αναγνωρίσει το φαινόμενο: το τρέμουλο του ευσεβούς μπροστά στη θεϊκή πραγματικότητα, τα δάκρυα που αναβλύζουν αβίαστα στη βαθιά προσευχή, η σωματική ακινησία που κατεβαίνει στον διαλογιζόμενο καθώς ο εννοιολογικός νους σωπαίνει, η ζεστασιά στο στήθος που οι χριστιανοί μύστες συνέδεαν με την παρουσία του Αγίου Πνεύματος, το τρέμουλο του Σούφι δερβίση χαμένου στην έκσταση του dhikr. Το σώμα είναι το όργανο πάνω στο οποίο το θείο παίζει την πιο οικεία μουσική του. Όταν τρέμει, κάτι πραγματικό συμβαίνει.

Και έτσι, όταν ο Αρτζούνα βυθίζεται στο δάπεδο του άρματος —εκείνου του βασιλικού οχήματος που το σέρνουν θεϊκά λευκά άλογα, καθοδηγούμενο από το χέρι του Απόλυτου— εκτελεί, στον φυσικό χώρο, τη χειρονομία που κάθε γνήσια πνευματική φιλοδοξία πρέπει τελικά να κάνει. Κατεβαίνει. Χαμηλώνει τον εαυτό του. Εγκαταλείπει την όρθια στάση του πολεμιστή, τη στάση της κυριαρχίας, του ελέγχου και της ετοιμότητας για δράση, και επιτρέπει στον εαυτό του να είναι, για αυτή τη στιγμή, απλώς ένας άνθρωπος με όλο το βάρος της ανθρωπιάς του: μπερδεμένος, θλιμμένος, καταβεβλημένος, ανίκανος. Στη γλώσσα της ενσαρκωμένης πνευματικής σοφίας, αυτή η κατάβαση δεν είναι ήττα. Είναι προετοιμασία. Ο σπόρος πρέπει να μπει στη γη πριν ανέβει στο φως.

V. Η Άβυσσος ως Δάσκαλος

Υπάρχει μια ποιότητα στα βαθύτερα είδη ανθρώπινου πόνου που οι συνηθισμένες καταγραφές της εμπειρίας δεν μπορούν να συλλάβουν πλήρως — μια ποιότητα ριζικής απογύμνωσης, έκθεσης, οδηγίας στο ίδιο το βράχο της ύπαρξής μας και αναγκαστικής αντιμετώπισης αυτού που πραγματικά υπάρχει εκεί. Οι φιλόσοφοι και θεολόγοι της αποφατικής παράδοσης —εκείνοι που προσεγγίζουν το ιερό μέσω της άρνησης, μέσω της προοδευτικής αφαίρεσης όλων όσων το θείο δεν είναι— μιλούν γι’ αυτή τη διαδικασία με μεγάλο σεβασμό. Είναι στην άβυσσο, επιμένουν, που συμβαίνουν οι πιο πραγματικές συναντήσεις. Είναι όταν έχουν απομακρυνθεί όλα τα βολικά μεσολαβητικά στοιχεία ανάμεσα στην ψυχή και την υπέρτατη πραγματικότητα, που η συνάντηση με το πιο πραγματικό γίνεται δυνατή.

Για τον Αρτζούνα, η άβυσσος στην οποία κατεβαίνει σε αυτό το πρώτο κεφάλαιο είναι η άβυσσος της αυτογνωσίας —η γνώση του πόσο βαθιά είναι προσκολλημένος, πόσο πλήρως η ταυτότητά του είναι δεμένη με σχέσεις, ρόλους και αποτελέσματα που δεν μπορεί πραγματικά να ελέγξει. Έχει χτίσει τον εαυτό του πάνω σε ορισμένες βεβαιότητες: ότι είναι πολεμιστής, ότι η υπόθεσή του είναι δίκαιη, ότι η νίκη είναι επιθυμητή, ότι η αγάπη των δικών του και η δύναμη του βραχίονα του θα αρκούν για να πλοηγηθεί σε όποιες προκλήσεις παρουσιάζει η ύπαρξη. Σε μια μοναδική συνεχή ματιά πάνω από το πεδίο της μάχης, όλες αυτές οι βεβαιότητες διαλύονται. Μένει με αυτό που η παράδοση Ζεν αποκαλεί «νου αρχάριου» —όχι με την γλυκιά, εκούσια έννοια της προσέγγισης μιας νέας πρακτικής με ανοιχτότητα και ταπεινότητα, αλλά με την ωμή, ακούσια, τρομακτική έννοια του να έχει αφαιρεθεί ό,τι νόμιζε ότι ήξερε, αφήνοντάς τον γυμνό μπροστά στο ερώτημα του τι είναι πραγματικά πραγματικό.

Και είναι εδώ —ακριβώς εδώ, στα βάθη αυτής της αβύσσου— που το μεγαλύτερο δώρο της Μπαγκαβάτ Γκίτα γίνεται δυνατό. Γιατί η διδασκαλία που ο Κρίσνα πρόκειται να προσφέρει δεν μπορεί να γίνει δεκτή από έναν άνθρωπο που πιστεύει ότι ήδη γνωρίζει. Δεν μπορεί να εισέλθει σε μια ψυχή θωρακισμένη με την πανοπλία της βεβαιότητας. Δεν μπορεί να διαπεράσει τις προσεκτικές κατασκευές με τις οποίες το εγώ διατηρεί την κυριαρχία του στον εσωτερικό κόσμο. Μόνο όταν αυτές οι κατασκευές έχουν διαρραγεί —όταν η πανοπλία έχει συντριβεί από τη θλίψη— μπορεί η διδασκαλία να βρει τον στόχο της. Η άβυσσος, με αυτή την έννοια, δεν είναι εχθρός του φωτισμού. Είναι η απαραίτητη προϋπόθεσή του, η ιερή γεωγραφία του, το σκοτεινό και γόνιμο έδαφος από το οποίο θα αναδυθεί ο λωτός της σοφίας.

Η μεγάλη ινδική φιλοσοφική παράδοση μιλά για vairagya —απάθεια ή απόσπαση— ως μία από τις βασικές προϋποθέσεις της γνήσιας πνευματικής έρευνας. Όμως το vairagya δεν είναι κάτι που ο νους μπορεί απλώς να αποφασίσει να αποκτήσει. Δεν είναι επίτευξη της θέλησης. Αναδύεται όταν τα πράγματα του κόσμου έχουν, μέσω του βάρους της εμπειρίας, αποκαλύψει την αδυναμία τους να ικανοποιήσουν τις βαθύτερες πείνες της ψυχής. Ο Αρτζούνα δεν αναζήτησε το vairagya. Χτυπήθηκε από αυτό, αιφνιδιάστηκε από αυτό, στη λιγότερο αναμενόμενη και πιο κρίσιμη στιγμή της ζωής του. Η θλίψη που τον αποσυναρμολογεί είναι επίσης, στη βαθιά ειρωνεία της πνευματικής μεταμόρφωσης, η χάρη που τον προετοιμάζει. Δεν το γνωρίζει ακόμα. Δεν μπορεί να δει, μέσα στο σκοτάδι της αβύσσου, το φως που περιμένει στο μακρινό τέλος του ταξιδιού του. Όμως ο αναγνώστης που προσεγγίζει αυτό το κείμενο από τη σκοπιά του όλου —που γνωρίζει ότι δεκαοκτώ κεφάλαια φωτεινής σοφίας ακολουθούν από αυτή τη στιγμή κατάρρευσης— μπορεί να δει αυτό που ο Αρτζούνα δεν μπορεί: ότι πέφτει, ναι, αλλά πέφτει προς τα πάνω.

Και έτσι η κατάβαση συνεχίζεται. Το τόξο μένει ακίνητο. Το άρμα στέκεται ακίνητο ανάμεσα στους στρατούς, κρατημένο σε μια αναστολή που μοιάζει ταυτόχρονα γεωλογική και θαυμαστή, σαν ο ίδιος ο χρόνος να έχει σταματήσει για να τιμήσει το μέγεθος αυτού που συμβαίνει. Και δίπλα στον Αρτζούνα, υπομονετικός σαν τον ουρανό, ανεξάντλητος σαν τον ωκεανό, τρυφερός όπως μόνο το Απόλυτο μπορεί να είναι τρυφερό —ο ηνίοχος περιμένει. Αυτός που είναι η πηγή και ο συντηρητής όλης της ύπαρξης περιμένει. Περιμένει όπως πάντα περίμενε, μέσα από κάθε σκοτεινή νύχτα κάθε ψυχής που έχει ποτέ τρέμει στο χείλος της δικής της μεταμόρφωσης. Περιμένει γιατί γνωρίζει —όπως ο Αρτζούνα δεν γνωρίζει ακόμα— ότι η σιωπή στο βάθος της αβύσσου δεν είναι κενή. Είναι γεμάτη. Είναι, στην πραγματικότητα, η πληρότητα από την οποία προκύπτουν όλα τα πράγματα, το έδαφος της ύπαρξης που καμία θλίψη δεν μπορεί να μειώσει και κανένα σκοτάδι δεν μπορεί να σβήσει. Σε εκείνη την πληρότητα, σε εκείνη τη σιωπή, σε εκείνη την ανεξάντλητη παρουσία αναμονής —η διδασκαλία αρχίζει.

«Πέφτει, ναι —αλλά πέφτει προς τα πάνω.»

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

CIRCLE OF LIGHT / Perennial Sayings

20. The Non-Path of True Enlightenment

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / The Way of the Real

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / Η Οδός του Πραγματικού

ESOTERISM STUDIES BOOKS

ESOTERISM ACADEMY NEW ARTICLE

Saturday, September 30, 2023

Supreme Wisdom: A Philosophical Essay

Supreme Wisdom: A Philosophical Essay

Friday, September 29, 2023

Eternity Within: Exploring the Indefinite

Eternity Within: Exploring the Indefinite

Thursday, September 28, 2023

The Way of Life

The Way of Life

Wednesday, September 27, 2023

The Kingdom of the Real

The Kingdom of the Real

Το Βασίλειο του Πραγματικού

Tuesday, September 26, 2023

The Awakening

The Awakening

Η Αφύπνιση

TAOΪSM / "Tao Te Ching" Commentaries

BUDDHISM /"Dammapada" Commentaries

VEDANTA / "Viveka Chudamani, by Adi Sankaracharya" Commentaries

KRISHNA (9ος, 8ος αιώνας π.Χ.) / "Bhagavad Gita" Commentaries

1.3. The Sacred Threshold: A Mystical Contemplation on the Despondency of Arjuna

jKRISHNAMURTI / "The Only Revolution" Commentaries

RELIGION / Religions Commentaries

Quotes

Constantinos’s quotes

Copyright