The Conception that serious scholars of Ancient Hellas have
of Hellenic Antiquity is completely different from the official conception
imposed by "Christian education". Those who study Archeology see
revealed to them a world carefully hidden from the formal educational community
and mainstream perception.
Let's make it clear from the beginning: For the Ancient Hellenes
(and not only the initiated, the philosophers, the historians, the
intellectuals, but also the common people) Orpheus was a real person for whom
there are specific historical references, beyond the myths which were created
for Orpheus, for various reasons.
The Northern Aegean coast, from Mount Olympus to the
Hellespont, was known to the ancients as Thrace, for 35 centuries. Later the
western regions were inhabited by Macedonians. It matters very little which
populations inhabited all these areas. Pre-Hellenic, Hellenes, Extra-Hellenic,
(Piers Thracians, Minyas, Magnites, Kikones, Pieriotes Macedonians, etc.) all
these peoples have a common racial and cultural origin that goes back to the
Paleolithic era.
The Area of Olympus, Pieria, and Leveithra, where Orpheus was born, taught, and buried
The narrow fertile strip of land between Mount Olympus and
the sea was Ancient Pieria (from the Macedonian progenitor Piero). In the
pieric foothills of Olympus (southeastern foothills) there were cities that
archaeological excavations trace back 35 centuries. Leivithra, Pimblia, Dion,
and other cities.
Olympus is the highest mountain in Hellas (close to 3000
meters), a holy mountain, known worldwide for centuries, because it is related
to the Hellenic religion, but also to Orpheus and the Orphic Tradition. The mountain range on the southeast side is split by the Ziliana
ravine (ancient stream Sys, today Ziliana) dividing the Mountain into Upper
Olympus and Lower Olympus.
The many ravines and gullies give a rare beauty to the
landscape even today. In this landscape, which evokes sacred awe, calm and
contemplation, and a thrill that takes your breath away (at least for those who
keep their ties with nature), in front of the fold that separates Upper Olympus
from Lower Olympus, were built Leivithra, the city where Orpheus was born.
Leivithra (= furrow, stream, torrent and wet place) means
precisely the grooves and gullies that carry the waters from the Holy Mountain
to the sea. The Leivithra, as they were circled from everywhere by the flowing
waters, looked like an island at the foot of the Mountain. The settlement was
located on the heights northwest of the Acropolis.
Where the ruins of the Acropolis are today there was an
Ancient Sanctuary associated with Orpheus.
...
According to the Orphic Tradition, Orpheus was born from the
Muse Calliope, a Virgin, who became pregnant when she bathed in the god-river
Oiagros, in one of the caves of Olympus near Leivithra and Pimblia. Although
Oiagros is related to Zagreus, and through his father Charope, to the dark
kingdoms, it is more likely that Oiagros was a local lord (given this name as
he was associated with the Cult of Dionysus Zagreus). Orpheus' mother was
probably some local noblewoman.
At the time when Orpheus was born, 30 centuries ago, the
Dionysian Cult (the Cult of the Bull) was known throughout the Mediterranean
world, and in the wider region of Thrace. Orpheus was brought up in this
religious environment.
The young lord, however, did not just receive a special
education, he had special gifts by nature. They perceived the Divine in a
special way:
Orpheus perceives the DIVINITY as a REALITY to which he
relates directly, existentially, and experientially… not in an external way, as
a Deeper Inaccessible Reality that is expressed as external faith and worship
and through ritual acts… For Orpheus the DIVINITY is the Source and the Depth
of Existence and the Essence of everything, which we experience within
ourselves in a direct, internal and experiential way.
This ONE ESSENCE (metaphysically and in higher worlds)
separates into many, individual entities, remaining the One Essence.
Essentially and Secretly the One is within the many, in each and each is
identified with the One, with the All.
From This State to the Higher Worlds the further evolution
into the All and each leads to differentiation from the One and to distinct
individuality itself. From here is derived the concept of the soul (as the
whole of the spiritual entity) which originates and depends on the Godhead, whatever
path of evolution it takes.
And from the Luminous World of the Mind the Soul falls into
the World of the Simple Soul which expresses its nature with will and emotion.
It is this differentiated soul embodied in the material body
that is metaphysically and literally a "tomb" for the soul.
From the Light Worlds of the Beyond, the Extra-Reality (of
man) the Soul falls into the Metaphysical Hades, the "Lower World",
which is the "material world".
The Soul with all its spiritual, mental, and psychic
functions is literally bound within the psychosomatic processes, and the
functions of the body, and the external world of matter. From the union of the
Psychic Entity with the body, the material soul, the psychosomatic organism,
the life, the vital body (to be distinguished from the Pure Soul) is created.
…
This religious concept was nothing new in the Age of
Orpheus. In fact, it is the very Essence of the Dionysian Cult (in the form of
Zagreus) which is traced throughout the Mediterranean world, in Crete, Hellas,
the Near East, Lower Italy, at least 35 centuries back.
The Worshipers of Dionysus with the perception of the
Deepest Unity of Being (and the world), and with the sacred orgies (which means
sacred works) Secretly experience the Oneness with God, the Being, identify
with Him, thus participate in His Essence.
Orpheus does not deny this. But he believed that Divine
Creation and Evolution take place in the metaphysical worlds and not externally
in an "objective" world. Thus, only internally, experientially, can
the Essence of Divinity be understood, and Union with God achieved. By
internalizing the Dionysian Perception, approaching experientially (internally)
the Deity opens the Inner Horizons of Existence to the Infinite Inner World and
the DIVINITY.
What Does Orpheus Really Teach? That since the Soul is
differentiated (in the higher worlds) from the One, the All, and falls into the
material world, and binds itself to the body, the only way of redemption is the
severance of the soul from the body. This can be done internally, within each
one, by the contemplation of the powers of the soul and the
"separation" from the body.
LYSIS, the "separation" from the body, has many
levels of depth:
It can mean the external abstinence from mixed objects and
unholy acts that leads to the moral attitude and tranquility.
It can mean the deepest mental (volitional and emotional)
detachment from material life that cultivates indifference to the worldly and
quietness.
It can mean the deepest detachment of the mind from its preoccupation
with the external world.
It can mean the Ecstatic Immersion in the Oneness of
Existence, behind all differentiations.
It can mean Complete Identification with Divinity.
It can still mean the conscious separation from the body and
the transition to the worlds beyond (what some call astral travel).
It can mean the physical separation from the body, which we
know as death.
Thus, Orpheus speaks of an upward course of the soul towards
the Godhead, of an involution. He does not deny external worship and ritual,
but considers that external worship is only an external first stage on the way
to God. In fact, Orpheus with his Teaching gives an immense depth to the
Dionysian Cult. His Teaching is Esoteric Dionysianism. On the other hand,
without the interpretation of Orpheus, Dionysianism would remain an external,
holy, but barbaric religion. Thus, Dionysianism, as Orpheus perceives it, is
nothing but External Orphism.
Orpheus' reformation of the Dionysian Cult offered the Hellenes
(and humanity) one of the deepest mystical interpretations of Reality. It
inspired the world's greatest philosophers (i.e. the Hellenes Philosophers,
from Pythagoras, Parmenides and Heraclitus to Plato and Aristotle, and the
Cynics, Stoics, Epicureans, Skeptics, Neoplatonists...).
Pythagoras did nothing more than carry the Teaching of
Orpheus to Croton, in Lower Italy. His very important contribution, beyond the
Basic Orphic Teaching, is the use of mathematical concepts in the description
of Reality. (In a separate article we will talk about the Pythagorean
Teaching).
The Orphic Doctrine renewed the Delphic Worship, revived the
Eleusinian Mysteries, and completely opened the Horizons to Philosophical
Thought.
Plato is Orphic in all respects, and often refers to the
Teaching of Orpheus in his dialogues. When he refers in Phaedo (Phaedo, 67, c ,
d ) to the "old discourse" ("old tradition") and the
"solution of the soul", he is in fact simply conveying the Orphic
Teaching:
“Certainly, said Simmias. – Katharsis (Purification) is not
exactly what an old tradition says? That is, to separate the soul from the body
as much as possible and get used to it being collected from every part of the
body and being concentrated and staying as much as possible itself both in the
present life and in the future, isolated to itself as if freed from the bonds
of the body? - Certainly, he said. - Isn't this exactly called death? The
dissolution and separation of the soul from the body? - Exactly. - As we have
said, those, who always persistently try to free the soul from the bonds of the
body, are those who philosophize in the proper sense of the word; and this is
precisely what philosophers practice, to resolve and separate the soul from the
body; or not? - So is”.
Orphism influenced Hellas for (at least) 15 centuries and
remnants of this religious concept still exist today in thought, language,
life, and celebrations. It was during the time of Peisistratus that Orphism
became the official religion of Athens and the Festivals of Dionysus were
(officially) established (without "trampling" the traditional
concepts and the worship of other gods). Orphism, the Orphic concept of the
common divine origin, equality, and equality of all people, essentially gave birth
to Democracy (although it did not eliminate the institution of slavery) in
Athens. If there was no Orphic Ideological Substratum in the perception of the
Athenians, about Nature, life, and the "state", the Republic would
not have been born. When the ancient world, and the Hellenic religion, ended,
and other religions were forcibly imposed on the Hellenic Space, the Republic
also died out.
Modern, representative, parliamentary democracies are parodies of democracy. Political parties are
political gangs, which call "democracies" authoritarian, unjust and
violent regimes. This is because all these pseudo-democracies do not have a
sound ideological background, as was the case with the True Athenian Democracy.
…
It was natural that the religious perceptions and
experiences of Orpheus (the internalization of perception, and the internal
direct experiential approach to the Reality of God), would bring the young
prince, at the beginning of his public action, into "contrast" with
his environment. It was difficult for them to understand without effort the
message of the Inspired. He "withdrew" early from public affairs, to
deal with his "religious experience", to codify it, to make it a
practice and a life.
The "myth" says that Orpheus traveled to Egypt. He
had no reason to. Orpheus found in his homeland all the religious tradition on
which he based himself to develop his own religious concepts. The Dionysian
Cult prevalent in Hellas, Crete, and the Greater Mediterranean Area, is not an
Egyptian Phenomenon (and is quite different from the Cult of Osiris and its
mysteries). But even if Orpheus traveled to Egypt, he did not become any wiser
from this journey. In our opinion, his activity developed entirely in Pieria,
and especially in his Homeland of Leivithra and the surrounding area, at the
foot of Mount Olympus.
Orpheus quickly created a circle of people with whom he
shared his experiences. The creation of religious circles is a global,
timeless, and interreligious phenomenon. In Hellas, religious circles are
called troupes (especially the groups of Dionysus believers). Orpheus created a
compact circle of initiates who had a certain conception of the Divine (Orphic
Theology), and a particular way of life (Orphic life), and behavior.
According to the testimonies of many ancients (philosophers,
historians, writers) in Leivithra (as in all the cities of Hellas) there was a
Sanctuary, on a hill southeast of the settlement, which was surrounded by
streams, long before Orpheus. Public worship took place there, the followers of
Dionysus performed their worship there, and Orpheus himself officiated there.
Orphic ceremonies included the ritual use of sacred fire, the use of hymns,
music, and dance. The Orphic rites differed quite a bit from the public
Dionysian Worship, and the rites of the Bacchus and Maenads. The Orphic rites
will be preserved in various Orphic troupes, while the public Dionysian Worship
will be transferred to the Dionysian Feasts, while the maenad rites will be preserved
in the Delphic Cult.
In fact, there is no contradiction between the Orphic
conceptions and the ordinary Worship of Dionysus and the Dionysian Festivals
established around the worship. In essence, all perceptions are correct and are
addressed to people with a different degree of understanding of the religion of
Dionysus. Orphism and the external Dionysian Cult function not in competition
but in complementarity. This is demonstrated by the respect that all Hellenes
had for Orpheus, the Delphic Cult, the Eleusinian Mysteries, even when they
were not initiated and did not know the content of the initiation, but also by
the acceptance of external worship as a sign of respect for God by external
actions. Even the “eating raw meat” that would be preserved in some troupes
(but abolished from public festivals in Classical Athens) is a sacred act,
however hideous it may seem. Hypocritical people find a religious act
abhorrent, but they can be unjust to their fellow human beings, indifferent to
the unfortunate, and destroy the planet...
Religious groups similar to that of Orpheus would exist at
least 15 centuries later…
Following the example of Orpheus, religious troupes, or
organized associations, with specific places of worship and teaching, will be
created by all the Great Hellenes Philosophers, Pythagoras in Croton
(community), Plato in Athens (academy), Aristotle (lyceum or walking school),
the Stoics (portico), Epicurus (garden)...
…
Orpheus lived and acted, taught and wrote, in his Homeland,
at the Foot of Olympus. He lived by living out his religious vision and
devoting his time to teaching and serving people.
The myth says that Orpheus married Agriope or Eurydice. In
fact Orpheus was so devoted to his work that he never married. The myth of
Orpheus' "love" with Eurydice was a narrative constructed to teach
something (the relationship of the Pure Soul to the material soul, as we will
explain below). It was a story like the parables of Buddha, or Jesus...
…
Orpheus died relatively young, probably of natural causes.
Legend has it that it was devoured by the maenads of Pieria.
The mythic dispersal of Orpheus does nothing more than repeat the myth of Zagreus
(the ritual dispersal of the bull) in the person of Orpheus. Then the excuses
for the dispersal are silly.
They say that Orpheus honored Apollo so Dionysus instructed
the Maenads to kill Orpheus. For Orpheus and the other initiates Dionysus and
Apollo are God Himself (symbolized in the Winter Sun and the Summer Sun). Thus,
he could not provoke the anger of any God, not even of the followers of
Dionysus. This is what the ignorant say.
Moreover, the same story they tell about Lycurgus, in
Thrace, Pentheus in Thebes, and others. There is very little truth in all this…
Nor was Orpheus opposed to the external worship of Dionysus
followed by ordinary people. Instead, he saw external worship as complementary
to his own perceptions. Certainly he spoke of the need to deepen religious
activity, but his respect for man would never allow him to fight or ridicule
the simplistic notions of his fellow men...
Nor, of course, did he deprive the men of their wives, thus
causing the revenge of the women. These are said by obscene people, who have no
idea what we are talking about.
Orpheus was a Visionary of Light, a Champion of Justice and
a Worker of Compassion and Help to man...
The only thing that is certain is that when he died, he left
behind a huge intellectual work, but also a lot of pain for his loss. But as he
himself taught, Orpheus, loosened his bonds with the body and ascended to the
Higher Worlds of Light.
The people who loved him and followed him buried him in the
Acropolis of Leivithra, near the Sanctuary where he taught and officiated, and
raised to his honor a Monument, which many ancient Hellenes writers saw with
their own eyes and recorded.
…
According to Pausanias, Leιvithra
was destroyed when the river Sys flooded. Its sanctuaries, buildings and walls
were destroyed. (Today the archaeological researches have identified the
Settlement, and the Acropolis, but no building has been identified in the
Acropolis, only some parts of the wall).
…
This is more or less the truth about Orpheus. But his
personality will be more enlightened through his work which we will analyze
next.
…
But the question is this: If Orpheus was a real person (and
this cannot be disputed by any serious scholar of Antiquity) and indeed such an
important person, then why did some people furiously try to prove that he is a
mythical person, a myth?
This was done by passionate Christians, who were not interested
in historical (religious and theological) truth, but were interested in hiding
that they took everything from Orphism. However, all that is proven is that
Christianity as practiced is a historical fraud. We will prove this next.
…
Orpheus was a Great Man, as great as Buddha, Lao Tzu,
Jesus...
What Orpheus offered to man and to history is the Supreme
Secret of Existence:
Existence Itself (manifested in each), Consciousness,
Perception, is the Inexhaustible Source of Unity and differentiation,
perceptions, orientations, and actions. Everything comes from Inside. We don't
need to look for "outside", no explanations, no excuses, no things to
"seize" from. Existence alone is the Inexhaustible Source of all
experience and experience, the Flowing Source, the Talking Water (of Delphi)...
the Source of Life...
The Soul Is Infinite, Boundless, Free, Pure, Eternal.
Binding to the body, even when repeated by reincarnation, is temporary.
The Only Way of Redemption is the Release of the Soul from
the bonds of the body. This is the true content of Orphic Theology and the
object of the Mysteries.
The Soul's True Abode is the Light Realms of the Beyond, the
"Upper-reality", not the underworld of earth.
…..
Η Εικόνα που έχουν για την Ελληνική Αρχαιότητα οι σοβαροί μελετητές της Αρχαίας Ελλάδας είναι τελείως διαφορετική από την επίσημη εικόνα που
επιβάλλεται από την "χριστιανική εκπαίδευση". Όσοι σπουδάζουν Αρχαιολογία βλέπουν να τους αποκαλύπτεται ένας κόσμος που κρύβεται
επιμελώς από την επίσημη εκπαιδευτική κοινότητα και την επικρατούσα αντίληψη.
Να το ξεκαθαρίσουμε από την
αρχή: Για τους Αρχαίους Έλληνες (κι όχι μόνο τους μυημένους, τους φιλοσόφους, τους ιστορικούς, τους
διανοητές, αλλά και τον απλό λαό) ο Ορφέας ήταν πραγματικό πρόσωπο για το οποίο υπάρχουν συγκεκριμένες ιστορικές
αναφορές, πέρα από τους μύθους που δημιουργήθηκαν για τον Ορφέα, για διαφόρους
λόγους.
Η Παραλία του Βορείου Αιγαίου, από τον Όλυμπο μέχρι τον Ελλήσποντο,
ήταν γνωστή στους αρχαίους σαν Θράκη, εδώ και 35 αιώνες.
Αργότερα οι δυτικές περιοχές κατοικήθηκαν από Μακεδόνες. Έχει πολύ λίγη σημασία
ποιοι πληθυσμοί κατοίκησαν σε όλες αυτές τις περιοχές. Προέλληνες, Έλληνες,
Εξωέλληνες, (Πίερες Θράκες, Μινύες,
Μάγνητες, Κίκονες, Πιεριώτες Μακεδόνες, κλπ.) όλοι αυτοί οι λαοί έχουν κοινή φυλετική
και πολιτιστική καταγωγή που ανάγεται στην παλαιολιθική εποχή.
Η Περιοχή του Ολύμπου, της
Πιερίας, και των Λειβήθρων, όπου γεννήθηκε, δίδαξε και τάφηκε ο Ορφέας
Η στενή εύφορη λουρίδα γης
ανάμεσα στον Όλυμπο και την θάλασσα ήταν η Αρχαία Πιερία (από τον Μακεδόνα γενάρχη Πίερο). Στους πιερικούς πρόποδες του Ολύμπου (νοτιοανατολικούς πρόποδες) υπήρχαν πόλεις
που αρχαιολογικές ανασκαφές ιχνηλατούν 35 αιώνες πίσω. Τα Λείβηθρα, η Πίμπλεια, το Δίον, κι
άλλες πόλεις.
Ο Όλυμπος είναι το ψηλότερο βουνό της Ελλάδας (κοντά στα 3000
μέτρα), ιερό βουνό, παγκόσμια γνωστό στους
αιώνες, γιατί σχετίζεται με την ελληνική θρησκεία, αλλά και τον Ορφέα και
την Ορφική Παράδοση. Ο Ορεινός Όγκος στην νοτιοανατολική πλευρά σχίζεται από
την χαράδρα της Ζηλιάνας (αρχαίος χείμαρρος Συς, σήμερα Ζηλιάνα) χωρίζοντας το
Βουνό σε Άνω Όλυμπο και Κάτω Όλυμπο.
Οι πολλές χαράδρες και
ρεματιές δίνουν μια σπάνια ομορφιά στο τοπίο ακόμα και σήμερα. Σε αυτό το Τοπίο, που προκαλεί ιερό δέος,
ηρεμία και περισυλλογή, και
συγκίνηση που σου κόβει την ανάσα (τουλάχιστον σε αυτούς που κρατούν τους
δεσμούς τους με την φύση), μπροστά στην πτυχή που
χωρίζει τον Άνω Όλυμπο από τον Κάτω Όλυμπο, ήταν χτισμένα τα Λείβηθρα, η πόλη
που γεννήθηκε ο Ορφέας.
Λείβηθρα (= ρείθρο, ρέμα,
χείμαρρος και υγρός τόπος) σημαίνει ακριβώς τα ρείθρα και τις ρεματιές που
μεταφέρουν τα νερά από το Ιερό Βουνό προς την θάλασσα. Τα Λείβηθρα, καθώς
κυκλώνονταν από παντού από τα νερά που κυλούσαν έμοιαζαν σαν νησί στους πρόποδες του Βουνού. Ο οικισμός βρισκόταν στα
υψώματα βορειοδυτικά της Ακρόπολης.
Εκεί που βρίσκονται σήμερα
τα ερείπια της Ακρόπολης υπήρχε Αρχαίο Ιερό που σχετίζεται με τον Ορφέα.
...
Σύμφωνα με την Ορφική
Παράδοση ο Ορφέας γεννήθηκε από την Μούσα Καλλιόπη, Παρθένα, που έμεινε έγκυος όταν
λούστηκε στον θεό-ποταμό Οίαγρο, σε μία από τις σπηλιές του Ολύμπου κοντά στα
Λείβηθρα και την Πίμπλεια. Αν και ο Οίαγρος σχετίζεται με τον Ζαγρέα, και μέσω του πατέρα του
Χάροπα, με τα σκοτεινά βασίλεια, το πιθανότερο είναι πως ο Οίαγρος ήταν τοπικός άρχοντας (που έλαβε αυτό το όνομα καθώς
σχετίστηκε με την Λατρεία του Διονύσου Ζαγρέα). Η μητέρα του Ορφέα ήταν κατά
πάσα πιθανότητα κάποια ντόπια αρχοντοπούλα.
Την εποχή που γεννήθηκε ο
Ορφέας, πριν από 29 αιώνες, η Διονυσιακή Λατρεία (η Λατρεία του Ταύρου) ήταν
γνωστή σε όλο το μεσογειακό κόσμο, και στην ευρύτερη περιοχή της Θράκης. Ο
Ορφέας ανατράφηκε μέσα σε αυτό το θρησκευτικό περιβάλλον.
Ο νεαρός άρχοντας όμως, δεν
έλαβε απλά ιδιαίτερη μόρφωση, είχε από την φύση του ιδιαίτερα χαρίσματα.
Αντιλαμβάνονταν το Θείο με ένα ιδιαίτερο τρόπο:
Ο Ορφέας αντιλαμβάνεται την
ΘΕΟΤΗΤΑ σαν ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ με την Οποία σχετίζεται άμεσα, υπαρξιακά, και
βιωματικά… όχι με ένα τρόπο εξωτερικό, σαν μια Βαθύτερη Απροσπέλαστη
Πραγματικότητα που αποτυπώνεται σαν εξωτερική πίστη και λατρεία και μέσα από
τελετουργικές πράξεις… Για τον Ορφέα η ΘΕΟΤΗΤΑ
Είναι η Πηγή και το Βάθος της Ύπαρξης κι η Ουσία των πάντων, που Βιώνουμε Μέσα
μας με ένα τρόπο άμεσο, εσωτερικό και βιωματικό.
Αυτή η ΜΙΑ ΟΥΣΙΑ
(μεταφυσικά και σε ανώτερους κόσμους) διαχωρίζεται σε πολλές, ατομικές
οντότητες, παραμένοντας στην Ουσία Μία. Ουσιαστικά και Μυστικά το Ένα είναι
μέσα στα πολλά, στο καθένα και το καθένα ταυτίζεται με το Ένα, με το Όλο.
Από Αυτή την Κατάσταση
στους Ανώτερους Κόσμους η περαιτέρω εξέλιξη στο Όλο και στο καθένα οδηγεί στην διαφοροποίηση από το Ένα και στην ίδια την ξεχωριστή
ατομικότητα. Από εδώ αντλείται η έννοια της ψυχής (σαν το σύνολο της πνευματικής οντότητας) που πηγάζει κι εξαρτάται από την Θεότητα, όποιο δρόμο εξέλιξης κι αν
πάρει.
Κι από τον Φωτεινό Κόσμο
του Νου η Ψυχή πέφτει στον Κόσμο της Απλής Ψυχής που εκφράζει την
φύση της με την βούληση και το συναίσθημα.
Είναι αυτή η διαφοροποιημένη ψυχή που ενσωματώνεται στο υλικό σώμα που αποτελεί
μεταφυσικά και κυριολεκτικά ένα «τάφο» για την ψυχή.
Από τους Φωτεινούς Κόσμους
του Υπερπέραν, της Εξωπραγματικότητας (του ανθρώπου) η Ψυχή πέφτει στον
Μεταφυσικό Άδη, στον «Κάτω Κόσμο», που είναι ο «υλικός κόσμος».
Η Ψυχή με όλες τις
πνευματικές, νοητικές, και ψυχικές, λειτουργίες δένεται κυριολεκτικά μέσα στις ψυχοσωματικές διαδικασίες, και τις
λειτουργίες του σώματος, και τον εξωτερικό κόσμο της ύλης. Από την ένωση της Ψυχικής Οντότητας με το
σώμα, δημιουργείται η υλική ψυχή, ο ψυχοσωματικός
οργανισμός, η ζωή, το ζωτικό σώμα (που πρέπει να διακρίνεται από την Καθαρή
Ψυχή).
…
Αυτή η θρησκευτική αντίληψη δεν ήταν κάτι καινούργιο στην Εποχή του
Ορφέα. Στην πραγματικότητα είναι η ίδια η Ουσία της Διονυσιακής Λατρείας (με
την μορφή του Ζαγρέα) που ανιχνεύεται σε
ολόκληρο τον μεσογειακό κόσμο, στην Κρήτη, στην Ελλάδα, στην Εγγύς Ανατολή,
στην Κάτω Ιταλία, τουλάχιστον 35 αιώνες πίσω.
Οι Λάτρες του Διονύσου με
την αντίληψη της Βαθύτερης Ενότητας του
Όντος (και του κόσμου), και με τα ιερά όργια (που σημαίνει ιερά έργα) Βιώνουν μυστικά την Ενότητα με το Θεό, το
Ον, ταυτίζονται μαζί Του, συμμετέχουν έτσι στην Ουσία Του.
Ο Ορφέας δεν το αρνείται
αυτό. Πίστευε όμως ότι η Θεία Δημιουργία κι η Εξέλιξη, γίνεται στους μεταφυσικούς
κόσμους κι όχι εξωτερικά σε ένα «αντικειμενικό» κόσμο. Έτσι μόνο εσωτερικά, βιωματικά, μπορεί να γίνει Κατανοητή
η Ουσία της Θεότητας, και να επιτευχθεί η Ένωση με τον Θεό. Εσωτερικεύοντας την
Διονυσιακή Αντίληψη, προσεγγίζοντας βιωματικά (εσωτερικά) την Θεότητα ανοίγει τους Εσωτερικούς Ορίζοντες της Ύπαρξης προς τον Απέραντο
Εσωτερικό Κόσμο και την ΘΕΟΤΗΤΑ.
Τι Διδάσκει στην ουσία ο
Ορφέας; Ότι εφόσον η Ψυχή διαφοροποιείται (στους ανώτερους κόσμους) από το Ένα, το
Όλον, και πέφτει στον υλικό κόσμο, και δένεται στο σώμα, ο μόνος δρόμος λύτρωσης είναι η λύσις της ψυχής από το σώμα. Αυτό μπορεί να γίνει
εσωτερικά, μέσα στον καθένα, με την περισυλλογή των δυνάμεων της ψυχής και τον «αποχωρισμό» από το σώμα.
Η ΛΥΣΙΣ, ο «αποχωρισμός» από το
σώμα, έχει πολλά επίπεδα εμβάθυνσης:
Μπορεί να σημαίνει την
εξωτερική αποχή από μιασμένα αντικείμενα κι ανίερες πράξεις που οδηγεί στην ηθική στάση και στην ηρεμία.
Μπορεί να σημαίνει τον
βαθύτερο ψυχικό (βουλητικό και συναισθηματικό) αποχωρισμό από την υλική ζωή που
καλλιεργεί την αδιαφορία για τα εγκόσμια και την ησυχία.
Μπορεί να σημαίνει τον
βαθύτερο αποχωρισμό του νου από την ενασχόλησή του με τον εξωτερικό κόσμο.
Μπορεί να σημαίνει το
Εκστατικό Βύθισμα στην Ενότητα της Ύπαρξης, πίσω από όλες τις διαφοροποιήσεις.
Μπορεί να σημαίνει την
Πλήρη Ταύτιση με την Θεότητα.
Μπορεί ακόμα να σημαίνει
τον συνειδητό αποχωρισμό από το σώμα και την μετάβαση στους κόσμους του υπερπέραν (αυτό που κάποιοι ονομάζουν αστρικό ταξίδι).
Μπορεί να σημαίνει τον
φυσικό αποχωρισμό από το σώμα, που γνωρίζουμε σαν θάνατο.
Έτσι ο Ορφέας μιλά για μια ανοδική
πορεία της ψυχής προς την Θεότητα, για μια εισέλιξη. Δεν αρνείται την εξωτερική λατρεία και
τελετουργία, αλλά θεωρεί πως η εξωτερική λατρεία δεν είναι παρά ένα εξωτερικό
πρώτο στάδιο στην πορεία προς τον Θεό. Στην πραγματικότητα ο Ορφέας με την Διδασκαλία
του δίνει ένα απέραντο βάθος στην Διονυσιακή Λατρεία. Η Διδασκαλία του είναι Εσωτερικός Διονυσιασμός. Από την άλλη μεριά χωρίς
την ερμηνεία του Ορφέα ο Διονυσιασμός θα παρέμεινε μια εξωτερική, ιερή
μεν, αλλά βάρβαρη θρησκεία. Έτσι ο Διονυσιασμός, όπως τον αντιλαμβάνεται ο
Ορφέας δεν είναι παρά Εξωτερικός Ορφισμός.
Η μεταρρύθμιση του Ορφέα, της Διονυσιακής Λατρείας πρόσφερε
στους Έλληνες (και στην ανθρωπότητα) μια από τις βαθύτερες μυστικές ερμηνείες
της Πραγματικότητας. Ενέπνευσε τους μεγαλύτερους φιλοσόφους του κόσμου (δηλαδή
τους Έλληνες Φιλοσόφους, από τον Ηράκλειτο και τον Πυθαγόρα, μέχρι τον Πλάτωνα
και τον Αριστοτέλη, και τους Κυνικούς, τους Στωικούς, τους Επικούρειους, τους
Σκεπτικούς, τους Νεοπλατωνικούς…).
Ο Πυθαγόρας δεν έκανε τίποτα άλλο από το να μεταφέρει την Διδασκαλία
του Ορφέα στον Κρότωνα, στη Κάτω Ιταλία. Η πολύ σημαντική του προσφορά, πέρα
από την Βασική Ορφική Διδασκαλία είναι η χρήση των μαθηματικών εννοιών στην
περιγραφή της Πραγματικότητας. (Σε ξεχωριστό άρθρο θα μιλήσουμε για την Πυθαγόρεια Διδασκαλία).
Η Ορφική Διδασκαλία
ανανέωσε την Δελφική Λατρεία, αναζωογόνησε τα Ελευσίνια Μυστήρια, κι άνοιξε τελείως τους
Ορίζοντες στην Φιλοσοφική Σκέψη.
Ο Πλάτωνας είναι Ορφικός από όλες τις απόψεις, και συχνά αναφέρεται
στην Διδασκαλία του Ορφέα στους διαλόγους του. Όταν αναφέρεται στον Φαίδωνα (Φαίδων, 67,c, d) στον «παλαιό λόγο» («παλαιά παράδοση») και
στην «λύσιν της ψυχής», στην πραγματικότητα απλά μεταφέρει την Ορφική
Διδασκαλία:
«Πάνυ μεν ούν, έφη ο
Σιμμίας. – Κάθαρσις δέ είναι άρα ου τούτο ξυμβαίνει, όπερ πάλαι εν τώ λόγω λέγεται, το χωρίζειν ότι μάλιστα από
τού σώματος τήν ψυχήν, καί εθίσαι αυτήν καθ’ αυτήν
πανταχόθεν εκ τού σώματος συναγείρεσθαί τε καί αθροίζεσθαι καί οικείν κατά τό
δυνατόν, καί εν τώ νύν παρόντι καί εν τώ έπειτα, μόνην καθ’ αυτήν, εκλυομένην
ώσπερ εκ δεσμών εκ τού σώματος; - Πάνυ μέν ούν, έφη, - Ουκούν τούτο γε θάνατος
ονομάζεται, λύσις καί χωρισμός ψυχής από σώματος; Παντάπασί γε, ή δ’ ός. –
Λύειν δέ γε αυτήν, ώς φαμεν, προθυμούνται αεί μάλιστα καί μόνοι οι
φιλοσοφούντες ορθώς, καί τό μελέτημα αυτό τούτό εστι των φιλοσόφων, λύσις καί
χωρισμός ψυχής από σώματος. ή ού; - Φαίνεται».
Ο Ορφισμός επηρέασε την
Ελλάδα για (τουλάχιστον) 15 αιώνες και κατάλοιπα αυτής της θρησκευτικής
αντίληψης υπάρχουν ακόμα και σήμερα στην σκέψη, στην γλώσσα, στην ζωή, στις
γιορτές. Ήταν στην εποχή του Πεισίστρατου που ο Ορφισμός έγινε επίσημη θρησκεία
της Αθήνας και καθιερώθηκαν (επίσημα) οι Γιορτές του Διονύσου (χωρίς να
«ποδοπατηθούν» οι πατροπαράδοτες αντιλήψεις κι η λατρεία των άλλων θεών). Ο
Ορφισμός, η ορφική αντίληψη για την κοινή θεϊκή καταγωγή, την ισότητα, και την
ισονομία, όλων των ανθρώπων, γέννησε ουσιαστικά την Δημοκρατία (αν και δεν εξάλειψε το θεσμό της δουλείας) στην Αθήνα. Αν δεν υπήρχε
το Ορφικό Ιδεολογικό Υπόστρωμα στην αντίληψη των Αθηναίων, για την Φύση, την
ζωή, και την «πολιτεία», δεν θα είχε γεννηθεί η Δημοκρατία. Όταν τελείωσε ο αρχαίος κόσμος, κι η ελληνική θρησκεία, κι επιβλήθηκαν με την βία
άλλα θρησκεύματα στον Ελλαδικό Χώρο, έσβησε κι η Δημοκρατία.
Οι σύγχρονες
αντιπροσωπευτικές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες είναι παρωδίες δημοκρατίας. Τα κόμματα είναι πολιτικές συμμορίες, που ονομάζουν
«δημοκρατίες» αυταρχικά άδικα και βίαια καθεστώτα. Αυτό συμβαίνει γιατί όλες
αυτές οι ψευτοδημοκρατίες δεν έχουν υγιές ιδεολογικό υπόβαθρο, όπως συνέβαινε με την
Αληθινή Αθηναϊκή Δημοκρατία.
…
Ήταν φυσικό, οι
θρησκευτικές αντιλήψεις κι εμπειρίες του Ορφέα (η εσωτερίκευση της αντίληψης, κι η εσωτερική άμεση βιωματική προσέγγιση
της Πραγματικότητας του Θεού), να φέρουν τον νεαρό άρχοντα, στην αρχή της
δημόσιας δράσης του, σε «αντίθεση» με το περιβάλλον του. Ήταν δύσκολο να
κατανοήσουν χωρίς προσπάθεια το μήνυμα του Εμπνευσμένου. «Αποσύρθηκε» νωρίς από τα δημόσια πράγματα,
για να ασχοληθεί με την «θρησκευτική εμπειρία» του, να την κωδικοποιήσει, να
την κάνει πράξη και ζωή.
Ο «μύθος» λέει πως ο Ορφέας
ταξίδεψε στην Αίγυπτο. Δεν είχε λόγο να το κάνει. Ο Ορφέας βρήκε στην Πατρίδα
του όλη την θρησκευτική παράδοση πάνω στην οποία βασίστηκε για να αναπτύξει
τις δικές του θρησκευτικές αντιλήψεις. Η Διονυσιακή Λατρεία διαδεδομένη στην
Ελλάδα, στην Κρήτη, και στον Ευρύτερο Μεσογειακό Χώρο, δεν είναι Αιγυπτιακό
Φαινόμενο (και διαφέρει αρκετά από την Λατρεία του Όσιρι και τα μυστήριά του).
Αλλά ακόμα κι αν ο Ορφέας ταξίδεψε στην Αίγυπτο, δεν
έγινε σε τίποτα πιο σοφός από αυτό το ταξίδι. Κατά την δική μας αντίληψη η
δράση του εξελίχθηκε εξ’ ολοκλήρου στην Πιερία, και ιδιαίτερα στην Πατρίδα του
τα Λείβηθρα και την γύρω περιοχή, στους πρόποδες του Ολύμπου.
Ο Ορφέας δημιούργησε
γρήγορα ένα κύκλο ανθρώπων με τους οποίους μοιράστηκε τις εμπειρίες του. Η
δημιουργία θρησκευτικών κύκλων είναι παγκόσμιο, διαχρονικό, και διαθρησκευτικό
φαινόμενο. Στην Ελλάδα οι θρησκευτικοί κύκλοι ονομάζονται θίασοι (ιδιαίτερα οι ομάδες πιστών του Διονύσου). Ο Ορφέας
δημιούργησε ένα συμπαγή κύκλο μυημένων που είχαν ορισμένη αντίληψη του Θείου
(Ορφική Θεολογία), και ιδιαίτερο τρόπο ζωής (ορφικό βίος), και συμπεριφορά.
Σύμφωνα με τις μαρτυρίες
πολλών αρχαίων (φιλοσόφων, ιστορικών, συγγραφέων) στα Λείβηθρα (όπως σε όλες
τις πόλεις της Ελλάδας) υπήρχε Ιερό, σε ένα λόφο
νοτιοανατολικά του οικισμού, που κυκλωνόταν από χείμαρρους, πολύ πριν τον
Ορφέα. Εκεί γινόταν η δημόσια λατρεία, εκεί ασκούσαν την λατρεία τους οι πιστοί
του Διονύσου, κι εκεί ιερούργησε κι ο ίδιος ο Ορφέας. Οι ορφικές τελετές συμπεριλάμβαναν τελετουργική χρήση ιερής φωτιάς, χρήση ύμνων, μουσικής,
και χορού. Οι ορφικές τελετές διέφεραν αρκετά από την δημόσια Διονυσιακή
Λατρεία, και τις τελετουργίες των βάκχων και των μαινάδων. Οι ορφικές τελετές θα διατηρηθούν σε διάφορους ορφικούς θιάσους,
ενώ η δημόσια Διονυσιακή Λατρεία θα μεταφερθεί στις Διονυσιακές Γιορτές, ενώ οι
τελετές των μαινάδων θα διατηρηθούν στην Δελφική Λατρεία.
Στην πραγματικότητα δεν
υπάρχει καμιά αντίθεση ανάμεσα στις ορφικές αντιλήψεις και την συνηθισμένη
Λατρεία του Διονύσου και τις Διονυσιακές Γιορτές που καθιερώθηκαν γύρω από την
λατρεία. Στην ουσία όλες οι αντιλήψεις είναι σωστές κι απευθύνονται σε
ανθρώπους με διαφορετικό βαθμό κατανόησης της θρησκείας του Διονύσου. Ο
Ορφισμός, κι η εξωτερική Διονυσιακή Λατρεία λειτουργούν όχι ανταγωνιστικά αλλά
συμπληρωματικά. Αυτό αποδεικνύεται από τον σεβασμό που είχαν όλοι οι Έλληνες
για τον Ορφέα, την Δελφική Λατρεία, τα Ελευσίνια Μυστήρια, ακόμα κι όταν δεν
ήταν μυημένοι και δεν γνώριζαν το περιεχόμενο της μύησης, αλλά και από την
αποδοχή της εξωτερικής λατρείας σαν ένδειξης σεβασμού προς τον Θεό με
εξωτερικές πράξεις. Ακόμα και η Ωμοφαγία που θα διατηρηθεί σε ορισμένους θιάσους (αλλά
θα καταργηθεί από τις δημόσιες γιορτές στην Κλασσική Αθήνα) είναι μια ιερή πράξη, όσο κι αν φαίνεται
αποτρόπαιη. Οι υποκριτές άνθρωποι θεωρούν αποτρόπαιη μια θρησκευτική πράξη,
αλλά μπορούν να αδικούν τους συνανθρώπους τους, να αδιαφορούν για τους
δυστυχισμένους, και να καταστρέφουν το πλανήτη…
Θρησκευτικοί θίασοι
ανάλογοι με αυτόν του Ορφέα θα υπάρχουν τουλάχιστον 15 αιώνες μετά…
Ακολουθώντας το πρότυπο του
Ορφέα θρησκευτικούς θιάσους, ή συγκροτημένους συλλόγους, με συγκεκριμένους
χώρους λατρείας και διδασκαλίας, θα δημιουργήσουν όλοι οι Μεγάλοι Έλληνες
Φιλόσοφοι, ο Πυθαγόρας στον Κρότωνα (ομακοείο), ο Πλάτωνας στην Αθήνα (ακαδημία),
ο Αριστοτέλης (λύκειο ή περιπατητική σχολή), οι Στωικοί (στοά), ο
Επίκουρος (κήπος)…
…
Ο Ορφέας έζησε κι έδρασε,
δίδαξε κι έγραψε, στην Πατρίδα του, στους Πρόποδες του Ολύμπου. Έζησε βιώνοντας
το θρησκευτικό του όραμα κι αφιερώνοντας το χρόνο του στην διδασκαλία και την
υπηρεσία των ανθρώπων.
Ο μύθος λέει ότι ο Ορφέας
νυμφεύτηκε την Αγριόπη ή Ευρυδίκη. Στην πραγματικότητα ο Ορφέας ήταν τόσο
αφιερωμένος στο έργο του που δεν νυμφεύτηκε ποτέ. Ο μύθος του «έρωτα» του Ορφέα
με την Ευρυδίκη ήταν μια διήγηση που κατασκευάστηκε για να διδάξει κάτι (την σχέση της Καθαρής Ψυχής με την υλική ψυχή, όπως
θα εξηγήσουμε παρακάτω). Ήταν μια διήγηση σαν τις παραβολές του Βούδα, ή του
Ιησού…
…
Ο Ορφέας πέθανε σχετικά
νέος, από φυσικά αίτια μάλλον.
Ο μύθος λέει ότι
κατασπαράχτηκε από τις μαινάδες της Πιερίας. Ο μυθικός διασπαραγμός του Ορφέα
δεν κάνει τίποτα άλλο από το να επαναλαμβάνει τον μύθο του Ζαγρέα (τον τελετουργικό διασπαραγμό του ταύρου) στο πρόσωπο του Ορφέα.
Μετά οι δικαιολογίες για τον διασπαραγμό είναι ανόητες.
Λένε ότι ο Ορφέας τιμούσε
τον Απόλλωνα κι έτσι ο Διόνυσος καθοδήγησε τις μαινάδες να σκοτώσουν τον Ορφέα.
Για τον Ορφέα και τους άλλους μυημένους ο Διόνυσος κι ο Απόλλωνας είναι ο Ίδιος
Θεός (που συμβολίζεται στον Χειμερινό Ήλιο και τον Θερινό Ήλιο). Έτσι δεν θα
μπορούσε να προκαλέσει την μήνη κανενός Θεού, ούτε των οπαδών του Διονύσου.
Αυτά τα λένε οι αμαθείς.
Μετά την ίδια ιστορία διηγούνται
για τον Λυκούργο, στην Θράκη, τον Πενθέα στην Θήβα, κι άλλους. Υπάρχει πολύ λίγη αλήθεια σε όλα
αυτά…
Ούτε εξ’ άλλου ο Ορφέας
ήταν αντίθετος προς την εξωτερική λατρεία του Διονύσου που ακολουθούσαν οι
απλοί άνθρωποι. Αντίθετα έβλεπε την εξωτερική λατρεία σαν συμπληρωματική των
δικών του αντιλήψεων. Βεβαίως μιλούσε για την ανάγκη εμβάθυνσης της θρησκευτικής
δραστηριότητας, αλλά ο σεβασμός του για τον άνθρωπο δεν θα του επέτρεπε ποτέ να
πολεμήσει ή να ειρωνευθεί τις απλοϊκές αντιλήψεις των συνανθρώπων του…
Ούτε βέβαια στερούσε τους
άνδρες από τις γυναίκες τους κι έτσι προκάλεσε την εκδίκηση των γυναικών. Αυτά
τα λένε αισχροί άνθρωποι, που δεν έχουν ιδέα για τι πράγμα μιλάμε.
Ο Ορφέας ήταν Οραματιστής
του Φωτός, Υπέρμαχος της Δικαιοσύνης κι Εργάτης της Συμπόνιας και της Βοήθειας
στον άνθρωπο…
Το μόνο βέβαιο είναι ότι
όταν πέθανε, άφησε πίσω του ένα τεράστιο πνευματικό έργο, αλλά και πολύ πόνο
για τον χαμό του. Αλλά όπως δίδασκε ο ίδιος, ο Ορφέας, έλυσε τα δεσμά του με το
σώμα κι ανυψώθηκε στους Ανώτερους Κόσμους του Φωτός.
Οι άνθρωποι που τον
αγαπούσαν και τον ακολουθούσαν τον έθαψαν στην Ακρόπολη των Λειβήθρων, κοντά
στο Ιερό που δίδασκε και ιερουργούσε, και ύψωσαν προς τιμήν του Ηρώο, που το είδαν με τα μάτια
τους πολλοί αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς και το κατέγραψαν.
…
Τα Λείβηθρα καταστράφηκαν σύμφωνα με τον Παυσανία όταν πλημμύρισε ο
χείμαρρος Συς. Τα ιερά, τα κτήρια και τα τείχη της καταστράφηκαν. (Σήμερα οι
αρχαιολογικές έρευνες έχουν εντοπίσει τον Οικισμό, και την Ακρόπολη, αλλά δεν
έχει εντοπισθεί κτίσμα στην Ακρόπολη, μόνο μερικά τμήματα του τείχους).
…
Αυτή είναι λίγο-πολύ η
αλήθεια για τον Ορφέα. Η προσωπικότητά του όμως θα
διαφωτισθεί περισσότερο μέσα από το έργο του που θα αναλύσουμε στη συνέχεια.
…
Το ερώτημα όμως είναι το
εξής: Αν ο Ορφέας ήταν πραγματικό πρόσωπο (κι αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει
κανένας σοβαρός μελετητής της Αρχαιότητας) και μάλιστα τόσο σημαντικό πρόσωπο, τότε
γιατί κάποιοι προσπάθησαν με λύσσα να αποδείξουν ότι είναι μυθικό πρόσωπο,
μύθος;
Αυτό έγινε από εμπαθείς
χριστιανούς, που δεν τους ενδιέφερε η ιστορική (θρησκευτική και θεολογική)
αλήθεια, αλλά τους ενδιέφερε να αποκρύψουν ότι πήραν τα πάντα από τον Ορφισμό.
Έτσι όμως το μόνο που αποδεικνύεται είναι ότι ο χριστιανισμός όπως εφαρμόστηκε είναι μια ιστορική απάτη. Αυτό θα το αποδείξουμε
στη συνέχεια.
…
Ο Ορφέας υπήρξε ένας
Μεγάλος Άνθρωπος, το ίδιο μεγάλος με τον Βούδα, τον Λάο Τσε, τον Ιησού…
Αυτό που πρόσφερε ο Ορφέας
στον άνθρωπο και στην ιστορία είναι το Υπέρτατο Μυστικό της Ύπαρξης:
Η Ίδια η Ύπαρξη (που εκδηλώνεται στον
καθένα), η Συνείδηση, η Αντίληψη, είναι η Ανεξάντλητη Πηγή της Ενότητας και της
διαφοροποίησης, των αντιλήψεων, των προσανατολισμών, και
των πράξεων. Όλα προέρχονται από Μέσα. Δεν χρειάζεται να ψάξουμε
να βρούμε «έξω», ούτε εξηγήσεις, ούτε δικαιολογίες, ούτε πράγματα να
«αρπαχθούμε» από αυτά. Η Ύπαρξη από μόνη της είναι
η Ανεξάντλητη Πηγή, κάθε βιώματος και εμπειρίας, η Λαλέουσα Πηγή, το Λάλον
Ύδωρ… η Πηγή της Ζωής…
Η Ψυχή Είναι Απέραντη, Χωρίς Όρια,
Ελεύθερη, Αγνή, Αιώνια. Η δέσμευση στο σώμα, ακόμα κι όταν
επαναλαμβάνεται με την μετενσωμάτωση, είναι προσωρινή.
Η Μόνη Οδός Λύτρωσης είναι η
Λύσις της Ψυχής από τα δεσμά του σώματος. Αυτό είναι το πραγματικό
περιεχόμενο της Ορφικής Θεολογίας, και το αντικείμενο των Μυστηρίων.
Η Αληθινή Κατοικία της Ψυχής είναι τα Φωτεινά Βασίλεια του
Υπερπέραν, της «Εξωπραγματικότητας», κι όχι ο κάτω κόσμος της γης.
