- I. (Ecstasy in Divine Chaos)
- II. Apotheosis in the Original Being (Union with God, Enthronement), Sacred Union of the Dyad (Experience of the Unity of Being, Rebirth), Supervision of the All (Theopsia, Vision of the Midnight Sun)
- III. The Great Mysteries (Autopsy or Experience of Non-Duality, Vision of Light)
- IV. The Lesser Mysteries (of the material soul)
- V. “Purification”
- I. (Έκσταση στο Θείο Χάος)
- II. Αποθέωση στο Αρχικό Ον (Ένωση με τον Θεό, Ενθρόνιση) , Ιερή Ένωση της Δυάδας (Βίωση της Ενότητας του Όντος, Αναγέννηση), Εποπτεία του παντός (Θεοπτία, Όραση του Ήλιου του Μεσονυκτίου)
- III. Τα Μεγάλα Μυστήρια (Αυτοψία ή Βίωση της Μη-Δυαδικότητας, Όραση του Φωτός)
- IV. Τα Μικρά Μυστήρια (της υλικής ψυχής)
- V. «Κάθαρσις»
THE SECRETS OF
INITIATION IN ELEUSIS
When someone seriously studies the Ancient Greek Tradition, the Religious Thought, the Philosophical Reflection of the Ancient Greeks, they realize certain things that do not easily fall into the perception of the external, superficial scholar. This study can only be carried out in Esoteric Schools or near people who have truly explored the Ancient Greek Tradition. In external schools and official universities, obscurity prevails.
The first thing one realizes is that the Greek Tradition goes back many millennia and is lost in prehistory. The second thing one understands is that although Greek Thought has continuity, it differentiates over the course of millennia, centuries. Thus, religious perceptions and philosophical conceptions change, reality is described in a different way and with new theological or philosophical terms, but the inner content remains the same over time. The third thing we observe is that although Greek Thought has some basic principles and continuity, it can be described in clearly distinct phases of its evolution.
In the very ancient era, Thought is Magical Mythological, as in all peoples anyway. Reality is described as the Unknown, the Unapproachable, the Chaos that is at the Beginning. It is also described as Nature that gives birth to everything. It is the Great Soul from which everything emanates and in which everything finds its destination.
In a later phase, Thought becomes Priestly Ritualistic. We are talking about the end of the Second Millennium BC and the beginning of the First Millennium BC. Then various religious systems are created that will be preserved in the Priestly Orphic Hymns, in the System of Hesiod, and in the religious conceptions of Homer.
In the 8th century BC with Orpheus, Thought truly Transmutes into Theological Mystical and a Deeper Experiential Interpretation of Reality is given. Orpheus opens the way to Pythagoras, Parmenides and Heraclitus, Plato and the other great philosophers of Greece. In the 7th, 6th, 5th century, the Orphic Conception dominates Greek Reflection, which crystallizes in the sacred acts in the Orphic Thiasoi, in the Eleusinian Initiation, and in the Delphic Worship.
At the same time, in the era of the Great Acme, the Great Philosophers abandon the Mystical Theological Thought and use philosophical, psychological, and anthropological terms to describe Reality. Having behind him the Orphic Tradition and the Mysteries, Parmenides and Heraclitus, Plato transfers the old conception into contemporary terms, such as Being, Mind, Soul. This work of Founding Philosophical Psychological Thought will continue with the other philosophers, Aristotle, Epicurus, the Stoics until the Christian era.
A little before the Christian era, Gnostic Thought develops, which is completed in the post-Christian centuries in the Hermetic Conception. It is the Era when Greek Thought becomes Objective and Universal. Hermeticism does not simply constitute the Perfection (the Full Development) of Greek Thought, it is the transmutation of the Conception into Objective Truth and Experience. Greek Thought through Hermeticism will pass secretly into the Western Tradition and into Christian theological thought (even if its representatives do not realize it).
What
must be understood (and for this we referred to the evolution of Greek Thought)
is that, from the prehistoric era until the post-Christian centuries, Greek
Thought constitutes a continuity. Thus, we see ancient Mythological or Priestly
or Theological Mystical terms being used in parallel with Philosophical
Psychological or Objective terms or being used as synonyms. Chaos, Nature, God
(Zeus), True Being, the Great Soul, Reality, point to the same thing. So when
we talk about an era, like the 6th, 5th, 4th century BC, we use Priestly or
Mystical, or Philosophical terms. Having precisely in mind the evolution of
Greek Thought, this should not surprise or confuse us.
The Ocean of Essence
The First Principle is Described in Greek Thought as Chaos, Primordial Sky, Nature, God, Soul, Being, Truth, Reality. This is not a mental conception, a general notion that the limited human mind grasps. For the Initiates of Greek Thought, it is an Experiential Reality that is Grasped in the Innermost Being of the Entity as the Opening to Infinity and Freedom. Within this Secret Mystical Experience, the Principle, the Whole, Reality is Essence, the True Essence that Constitutes the Foundation of All Things, the Inner Reality of Beings, the Limit of Every Evolution. What is This Essence that is Approached Internally, Within us? It is An Ocean of Something that Has No Properties but is Presence, is Awareness of Its Existence and is Alive, Infinite and Complete. In reality, there is no Perception here, nor Space, nor Time. These are limited perceptions that refer to another reality. This Essence that has no Limits is One but also Part and Minimum. And yet the Whole, the Part and the Minimum have the Same Properties (or Non-properties). It is A Holographic Reality. What Is This? From Where and How Does It Exist? These questions have no meaning. It Exists. What does Exists mean? That It Is Here. It Manifests. It Lives.
Creation at the Level of Perception, the Levels of Creation with Choice
Whatever beings perceive as Creation is neither Transformation of Essence into something else, something different, nor emanation, nor creation out of nothing of something that did not exist and now exists. All these are limited perceptions and superficial interpretations. Whatever Seems to Exist is only Perception. What Is Perception? It is Activity of Essence, it is the Conception of Essence as Something Objective. It is something completely different, the Self-Awareness of Essence and the Perception of Essence as something Objective. In reality, Perception is of another order of reality, (thus we perceive it). It is Activity, Function, a constructed reality. Now, what Relation really exists between the Activity of Essence and Perception is a Secret that is revealed only to the Initiates. What can be understood is that Perception is graduated, has various levels. There is Perception of the Whole, of the Part, of the Minimum. Thus, Creation, the Reality of Phenomena has various levels, which are Non-Space, Space, Dual Reality (or Existence within Space, Experience of Time). Because in Greek Thought, Reality, Nature, Existence, Soul, describe the One Reality, it is understood that by Describing the Function of Perception, the Various Cosmic Levels of Perception, we simultaneously describe the Functions of the Soul and the Levels of Existential Experience.
The Perception of the Whole and of the Part
Perception is nothing but Activity of Essence. How exactly it functions and what is activated in Essence and Perception of the Whole, of the Part or of the Minimum arises is understood only by the being that experiences this experience, (in practice). Perception perceives Essence as Space, as Subjective Space that is Objectified. In These Higher Inner States, Perception Is the Space or Fills the Space (when Objectified). The Transition from One State to the Other is Here Inner, "Perceptual".
When Perception is limited to the Minimum, it functions as individuality, existential mental core that experiences the experience of existence in an objective external world. It is the State of Duality. Various levels of existence are described, worlds, mental, psychodynamic, physical, material. The transition to these worlds and withdrawal is done with the assumption or rejection of the corresponding (to the level) vehicle. It is the phenomenon of birth and death.
How the Higher Entity connects and functions within a lower vehicle is not always conscious and perceptible by beings, because, usually, beings identify with their vehicle. And here guidance is necessary for someone to understand the mechanism of life. Otherwise, they must investigate and discover it themselves (under adverse conditions).
The Perception of Existence as Essence, as Existence, as Space and as Activity
It is understood that the Only Thing that Really Exists is Essence. All the rest are Activities and phenomena and limited and transient experiences of existence. And it is further understood that the Experience of Essence (as the Deepest Existential Core of beings) is the Only True Existence and Life. All other experiences have a beginning and an end. Existence in the Infinite Objective Space, although it may have Unlimited Duration, nevertheless remains limited and phenomenal life. The experience in the lower states is even more limited and of shorter duration and is repeated (with metempsychosis or reincarnation) until the final liberation.
When
the Higher Entity connects with the vehicle in the material world, it connects
at a certain point of the vehicle and from here it activates and functions and
manages the vehicle and external action. The "Connection" is
connection of Perception ("perceptual"), there is no substance that
connects with the vehicle. Nor is there diffusion of Perception in the body,
nor "union" with the body in a psychosomatic entity (as some Western
theologians mistakenly believe). The "Relation" with the body is
different, and this is revealed in Initiation.
Essence, Nature as Perception of the Whole, Soul as Perception of the Part
For Greek Thought, Essence, Nature, Soul, are perceptions-concepts that speak of the same thing observed from different positions. They are concepts simultaneously identical and different. Essence Exists, Is. Nature Functions. Soul is experienced as different existential states.
Speaking of the Soul (with various terms), people, for thousands of years, speak of the True Essence, the Deepest Nature, the True Self, which is simultaneously transcendent and mundane. The Soul is the Higher Entity, which is beyond Space and Time and at the same time has experience of Space but also of limited existence within Space and within Time. The Soul is simultaneously the Mysterious Essence but also the Activities that grasp Space and experience existence within Space and Time. The Soul, as Existence, experiences three states, the True Essence, the Unlimited Space, and the limited existence within Space, within Time. The Soul therefore has three Natures. It is Essence, it is (Perceptual) Space, and it is (Existence) Activity that manifests within some vehicle and through it activates in the external world.
When the being is embodied, and functions through some vehicle, what it usually perceives is not the True Essence or the Inner Unlimited Space but the Presence within the vehicle, the activities (thought, psychodynamism, senses), the body as an extension of the self, as self. It is difficult for the ordinary person to feel and understand how he connects with the body and what exact relation he has with the body. And from here spring all problems, confusion, and lack of proper orientation in life. And the turn of people to the Esoteric Tradition, to the Mysteries, has this purpose, to illuminate the Mystery of Life and to correct the distortions of any social education.
Usually we speak of Essence when referring to True Existence. On the other hand, Nature implies the Whole, the Perception of the Whole. The Soul as a perceptual concept, as a religious and philosophical term, is used for the Being, for the Part that experiences the various existential states, the Whole of Essence, the Part of Created Nature, and the Minimum of Limited Existence within Space and Time. In other words, Essence is an Abstract Objective Term, Nature is a Philosophical and Natural Term, while Soul is mainly an Anthropological Term.
The Background
There is One Unique Essence that Constitutes the Background of Every Perception, Creation, Existence, Every State, All beings and phenomena. What differentiates states, beings, phenomena is the different Activity of Essence. How and Why this happens no one knows. And the exact process can be experienced. It is difficult to understand and even more difficult to describe. Few know and can initiate others into the Mystery of Creation. However, understanding the fact (that it happens this way) constitutes the Key to Spiritual Evolution and the Gate that Leads to the Liberation of beings that live limited. What needs to change is the Activity, our Action, so that we can experience the Depth of Existence, the True Essence, the Real Life. And this exact Secret is revealed in Initiation into the Mysteries, Gradually, depending on the level of existence, activation, and life that we experience. The Supreme Reality cannot be Experienced if we do not experience the Innermost Nature of the Soul (which is Unlimited Space) and this in turn is not possible if the Soul does not rise above the external activities that orient it and keep it captive in the "external" world and in time. Thus, by necessity, Initiation (typologically) is described in Three Degrees, the Ultimate Initiation, the Great Initiation, and the Small Initiation.
The Soul as Space
The Soul, beyond the fact that It Is Essence, Without Properties, beyond Space and Time, is Experienced in the Inner Experience as Objective Unlimited Space that Gradually Reveals its Nature and its Origin from Essence. However, to experience the True Inner Unlimited Nature of oneself, the True Higher Self, one must emerge above the limited individuality that keeps him within Duality and in the illusion of a separate life within an "objective" "external" world. Before the Great Inner Mysteries are revealed, we must be Initiated into the Small Mysteries that will lead us beyond the external activities and the false life in the lower worlds, to the True Higher Inner Life of the Elysian Fields.
The Soul as Activity
And here we come to the essence of human life, to the true destiny of our earthly life. According to the Orphic Conception of life, which was adopted not only by the Great Philosophers but also by most Greeks in the centuries of the great acme, earthly life is not the final destination of man. Man is destined to live in higher worlds to which he will arrive by following the Inner Path. This was the deeper meaning of the Orphic Teaching and the real purpose of the Mysteries. The Liberation of the Soul from the bonds of the false world and the Elevation to the True Earth, to the True Life.
The Soul when it connects with the body, neither unites nor mixes with matter, it simply uses it temporarily. Understanding the true relation with the body, changing orientation and controlling our action, we can untie the bonds, liberate ourselves. It simply needs to be understood that the perception of separate existence, thought, psychodynamism, senses, bodily action are not the self, what we are, they are simply something we do. It is action. By changing the action, everything changes.
The
Mysteries had no other purpose than this, to show practically how to live, what
to do, to emerge into Reality.
The Soul in the Body, Position, Direct Action, Activities, Identification
Initiation in the Plutonium was certainly not a simple entry into the Sacred Space or a tour of the various spaces of the Sacred Cave, nor even a passage that led, after some distinct symbolic "stops" in the dark space, to the Illuminated Space of the Temple of the Goddess. The Plutonium had a Cosmic Dimension (it is the Lower Cosmic Space of the Shadow), it had a specific physical substance (a space), in the Sacred Place of Eleusis, but, moreover, it also had a deep anthropological symbolism. The Plutonium is not simply the Space of the Mysteries where the Lower Initiation was given. The Plutonium is also the human body. Just as man exists and experiences life in the Cosmic Space, as the initiate enters the Sacred Space of the Plutonium, in the same way the Soul has plunged into the dark world of material existence, into the body. Initiation does not simply reveal (and theoretically) the analogies. It reveals the way the Soul connects with the body, the activity of the Soul (and the functions) within the body, with the activation of thought, power, sensation, and movement of the body. But what was revealed, beyond all these, was the real relation with the body, or in other words, what exactly the body is. This understanding showed the way how to liberate ourselves from the body.
The Soul connects with a specific center, point, area of the body and because it has direct (literally direct) perception, it has presence throughout the body. This can and ultimately leads to confusion and identification of the Soul with the body. In reality, Soul Functions and body are not simply different things, they belong to different ontological areas. The Soul Is (Essence, Presence, Consciousness). The Activities (thought, dynamism, sensation, body movement) are things we do. The body is something completely external ("foreign").
Careful observation reveals the true nature of things. It is not simply wrong to confuse different things, it is a logical error, and this leads to false life (with wrong perceptions, wrong orientation, wrong action and life).
The Dissolution of the Soul from the Earth
Initiation into the True Nature of the Soul and its relation with the body, the understanding (with Initiation and practical action) that the body is something different and foreign, leads to the Deep Sense that we are Soul, Essence and Eternity, beyond Space, Time and the body. Thus, the Dissolution of the Soul from the body is easier. The abandonment of the body in immobility is not simply a preparation exercise, it is the breaking of the bonds that leads to the control of the Higher powers-functions of the Soul.
Elevation above Water, Air, Fire
The Higher (than the body) functions of the Soul, the activities within the body are symbolized with the various elements of Nature, which are not the known material elements but ontological and cosmological principles and anthropological functions. Sensation and Body Movement is symbolized with Water. There is Direct Connection between the Cosmological Area of the Subtle Physical World, the specific action during Initiation and what happens within man when he controls the energy that calms and stops being channeled outward. Psychodynamism is symbolized with Air and there is correspondence between the Astral World, Initiation and the control of psychodynamism (of emotion and desire) that leads to the apathy of the Soul. Mental Action is Fire, Initiation into mental control and mental tranquility, the silence of thought. The "abandonment" of external activities leads to their full control and to their voluntary proper use, within Space and Time, in the Proper Life.
Liberation into the Ethereal Non-Dual Consciousness, into the True Self
When external activities are abandoned, the Soul, during Initiation, Practice or Proper Life, experiences True Life and this means that the initiate experiences the immobility of the body, the calm of vital force, the apathy of the psychodynamic, mental tranquility. The Soul is not "held" anywhere. Abandoning the limited perception of a separate individuality, it spreads and embraces everything in its awareness. There is no perception of "separateness" from anything that enters the level of perception. This is the Experience of Non-Dual Consciousness and this is the completion of the Lower Initiation. Only then can the initiate leave the Plutonium of the Lower Mysteries and enter the Sacred Temple of the Inner Higher Space, where through the Higher Initiation the Mysteries of the Unlimited Heavenly Space, of the True Light, will be Revealed to him.
The Non-Dual Consciousness of the Higher Self, although it constitutes an Achievement, still keeps us within the world, in contact with the external world. From here on, we abandon the external world to Enter the Inner Infinity. From the Individual (the limited within an "external" world and the experience of duality) we plunge into the Universal Objective which is the Self (and not something foreign). Beyond the limited (in duality) subject, there is the True Higher Subject (which is characterized Objective by the dual consciousness because it is non-ego).
The Higher Initiation has no relation to our existence within the world and our action to liberate ourselves. The Higher Initiation relates to the Realization of the True Inner Nature of the Soul, of our Inner Nature.
Initiation in the Temple
Eleusis was an important religious center, for many centuries, not only of Greece but also of the Wider Mediterranean Area. Hundreds of thousands of people passed through this Sacred Place (and the Temple). A Temple, and especially one like that of Eleusis, is not simply a human architectural construction that serves some particular purposes. Certainly it is a human creation and certainly it is made with some criteria and has some specific use, However, the Use of the Temple, when done with the terms and fulfills the purpose for which it was built, transcends human limits, time and history. The Temple becomes the Gate to the Other Worlds, beyond human reality, the Gate to Entry into Metaphysical Reality.
In a Temple, one enters as a visitor, as a worshiper of Truth to pray or as a real initiate to experience the Higher Inner Transcendent Reality. Certainly the Sacred Temple of Eleusis supervised by the Goddess Demeter in the Name of the Eternal was always open and many different people came here. During the year, festivals and rituals took place and crowds attended. The culmination of all events was the Eleusinian Mysteries of the Autumn Equinox and the Mystical Period that followed until the Winter Solstice, where the God (the Son of God, Dionysus-Apollo, was lost in Chaos to be Born Again in the Sacred Rituals of Delphi.
It must therefore be understood that the simple entry into the Temple (into the main Temple, not the Adyton) has no relation to the Initiatory Entry into the Temple. When the Initiate, who had passed the Small Initiation in the Plutonium and had mastered the powers of the Soul with Contemplation in the Self (and experienced Non-Dual Consciousness) Entered Initiatorily into the Temple, in reality he entered another Ontological Space, the Inner Space of the Soul. How was this done? This we will try to explain in the following, although one must experience this experience to understand. But to do this, one must do it practically.
In the Small Initiation in the Plutonium, sufficient instructions are given for the Contemplation of the Soul in the Self, for the contemplation of external powers-actions-activities in the self. Contemplation does not mean some action or non-action, nor voluntary abandonment of these activities (which would again be some kind of action). It means (if this can be explained this way and understood) an inner resignation, interest is lost and the tendency toward external action fades. To do this, one must be mature for it and understand life and its mechanisms. This "act", in essence, is (or brings about) a "shift" of the Soul to its Deeper Seat, to the Self. And from this Position of Balance, it now perceives and uses at will the external activities in the proper way (without getting involved, attaching or absorbing and "forgetting" in all this activity. In reality, He Remains Immovable in the Stability of the Self while he can think, feel and act in the external world. Because exactly now we act from A position of Balance in the Self and thought does not mislead us which creates limitation, isolation, separation from others, our awareness spreads and embraces everything in a unity. Nothing separates us from anything. Everything Is Here, Now, Simultaneously Present. This is the Experience of Non-Dual Consciousness that the Soul Experiences that was liberated from external activities. But it is also a state in which we are still in contact with the external world.
The Great Initiation which means the Initiatory Entry into the Temple, into the Innermost World of the Soul, actually means entry into a completely different world from the one we know when we live oriented toward the external world. It is like standing at a "Gate" that separates the Inside from the outside. In reality, of course, all this is created by our perceptiveness in the specific phase of evolution. Thus we experience them in the Initiatory Process during our "evolution" toward Final Liberation, as if we are standing at a "Gate". When we turn outward, we have experience of a limited existence within an "objective world that is opposite us. But when we turn Inside, then we feel what happens to Us, to the Self, We Feel our Inner Nature, its Depth and Extension, there is no external world. Everything is Within the Soul Even the external world (with which we can reconnect when we turn outward and again limit ourselves to individuality and the body to function external perception, the senses and contact with the external world. But if we Proceed Inside, then We Feel what the Essence of the Soul really is. And slowly We Feel the Infinity of its Eternity. In reality, Contemplation here functions as a "Shift" of us to ever Greater Depths, to ever more Inner Positions of the Soul, until the Final Exit into the Infinity of Chaos of That which Always Exists.
But how is the Initiatory Entry into the Inner World done? How is Contemplation practiced here? What exactly do we do. The Great Initiation is not theoretical interpretation of Inner States. It is practical instructions for our action from here on.
Detachment from the body
To be able to truly enter the Inner World of our Soul, we must abandon the external world, stop every "information" from the body and the external world. And here the experience from the "immobility" of the body that we experience in the Small Initiation in the Plutonium is useful. We must relax the body, until complete "anesthesia". In reality, the link with the body and the external world is not dissolved and at any moment we can "return" to the external world.
After that, we must really have Full Experience of the Liberation that the Small Initiation gives us and Experience Non-Dual Consciousness to be able to Enter with "Safety" into the Inner World of Heavenly Light. Otherwise, if we attempt this, we transition to the lower worlds of external creation, (to the astral world or the mental world, or to the Elysian Fields thinking it is our final destination).
Observing these preconditions, we can really detach from the body. Relaxation and Detachment is not done with "effort" but with "Shift" of Attention from the body to the Self, to the Soul. For those who have Passed the Small Initiation, it is both understandable and relatively easy.
What happens when we detach from the body. Because the Soul ceases to be limited here, in the body, it is liberated into the Infinity of its Nature. What We Feel is not the State in all its Depth at once, but a Continuous Transformation, a Continuous Expansion of the Soul that is Liberated and Extends into Infinity.
Suspension, Orientation, Exit to Lower Levels (Not recommended, hence the preparation), Exit into Objective Space
The Experience of Inner Space
Spherical Perception
In this State, We Feel only what We Are and not something "external". We Feel that there is no "weight" nor limit to our existence, as if we "float" in space, toward which we continuously extend. What we feel, because there is no specific viewing position, we perceive that there is no front back, left right, up down. Our perception is spherical and continuously expanding. For the Newcomer Here, it is a bit difficult at first to "adjust", but the "Sense" changes continuously. Awareness continuously Deepens and Expands and the Ability exactly to perceive is Light, Experience of Light, which passes through various phases as our "sense" changes.
During Initiation, clear instructions are given (and if necessary there is repetition and reminder) for how the one experiencing the Experience will be able to distinguish the True from the false and the constructed. When We Enter the Inner World of the Soul, We Enter the Space of the Great Subject which Is Objective Space (for someone who sees through a limited center, an ego), provided the terms and preconditions are observed and there is proper action. It is continuously reminded how to practice Contemplation, or Inner Sense so as not to slip into fantasies. Then the Objective Space that is Revealed when we simply Accept it "clouds" from misguided actions and we enter the space of Fantasy. Light always has its Shadows and not few are those who were lost in the World of Shadow. For this, we need to listen carefully to the Inner Guide because here we are alone without the help of the external Initiate who initiated us.
We see (realize) that even in the Heavenly World of Light we can slip into the Shadow, into the World of Fantasy (which is the cause for the birth of the lower worlds). There is during the Great Initiation a secret command that is "given" to us which is at the same time an amulet and the luminous sword that cuts through the darkness to reach the Clearing. This is the precious "gift" of the Initiate to the initiate, the secret that shows the Final Destination.
Now it is understood how much greater dangers there are for those who without even passing the Small Initiation attempt the exit to the metaphysical worlds. Here belong dark souls, evil occultists, black magicians, etc.
Spreading
At the beginning, when We Enter our Innermost World, there is (and this is completely normal) a Sense of Continuous Expansion. Gradually this Sense weakens as We Stabilize in our Deeper Inner Seat and Experience the Infinity of our Nature. In reality, all these that we experience are still temporary states, that is why we experience them as something that happens to us. We have not yet reached the Absolute Sense of Self.
Fullness
What
the Initiate who Completes the Experience of Inner Space Feels, the Final
Sense, is that He Exists Everywhere in Space, that He Fills All Space. Which Is
Infinite, Without Limits. This Sense is lost in the Vagueness of the Whole.
Experience of the Higher Universal Self
In reality, the one who received the Great Initiation and rose to the Degree of Epopteia and Experienced the Inner Reality of Infinity of Eternity shifted to the Deeper Seat of Existence. This was done with the abandonment of the perception of limited existence, that is why it is perceived as transformation, as evolution and as liberation into Infinity. This State that Stabilizes in Fullness (in Omnipresence) is nothing but the Base for the Real Inner Evolution and Path toward the Ultimate. All these terms we use (evolution, path) are perceptual, ontological and not ontic terms, they refer that is to the Being that Ascends Perceptually and not to the Being itself.
The Sense of Infinity and Omnipresence of the Universal Self although Real and True is not however Absolutely Real. And this because there is the Perception of a Presence that Fills Space, a sense of separation of Essence from Space. This remains still a limitation. The Shift Even Deeper into Existence, to A Deeper Seat reveals another Aspect of Reality.
The Experience of the Unique Essence
For someone who has Complete Experience of the Universal Self, the Path Opens by itself and Perception is literally Withdrawn toward the Absolute Center of Existence. All dangers have been left behind. The Sense of separation between Essence, the Self, Us, and Space weakens and fades and a Higher Reality Dawns. It is Experienced and Understood that "Essence Is Space". This is A Deep Sense of Unity of Inner Reality, very different from previous Experiences.
The Experience of the Solar Logos, the Perception of the Whole as Base of Phenomena
In the End, Reality is Revealed Without Properties, Without Limitations, A All-White Reality, A Blinding Light, which Is the Base and Essence of All Things. It is the Solar Logos. Dionysus at His Zenith. The Brilliant Apollo. The one who Experiences This State Becomes Himself Solar Logos, the Unique Subject, the Face of the Divine, behind all previous masks of God.
Of course, all these that we describe are Experiences within Contemplation and while we are still connected with a body. It must therefore be understood that this Experience differs from the Experience of Essence that has really separated (with death) from every body.
And
certainly all these States that We Experience are always within the Frameworks
of Creation. The exit from Creation is a completely different Experience, which
is no longer experience, because there is no perception to have (as content)
some experience. In reality, it is another kind of Direct Awareness of the Real
Self.
The Experience of Night, of Black Light, of Perception of the Whole
In the Adyton of the Temple, no one can "Enter" "initiatorily" except the Initiate who reaches and Passes the "Limit" of Creation. What does this mean. The Great Initiation in the Temple Leads the Initiate to the Realization of the Essence of the Solar Logos, the Face of God within Creation of the Great Subject which is Reflection of the Divine Essence within the World. This State although it is the Supreme State within Creation is not however the Final State. There is, in the Perception of the Initiate (who Became Solar Logos) still one limitation, there is one last subtle distinction between Pure Being, the Light of Creation and Non-Being (the "Nothing"). From the point of view of experiential experience (and this we can understand mentally too) the State of Pure Being of the Solar Logos is Without Properties (A White State). But the Same, Without Properties is also the State where there is Nothing (the Black Light). The States are exactly the same. But how does the Initiate experience and understand this reality? The Initiate has been guided to the deeper meaning of Action and Non-Action. Abandoning every Action of Perception, he plunges into the Immobility of Nothing, Experiences the Essence of the Precosmic Night. And while He Experiences the Absolute Void and no longer sees any difference between Non-Being and the All-Bright Essence of Being, at the same time He Realizes that Within the Bosoms of Night the Light Dawns and again Within the Bosoms of Night It Rests Eternally.
This last separation (of the distinction of Being and Non-Being) constitutes the final boundary of Creation, that is why the Initiates called it the "Limit".
Now
the Initiate Absolutely Free, Perfectly Purified can Enter the Adyton and
receive the Ultimate Initiation and Experience the Ultimate Absolute Reality of
the Divine Essence of the Self.
The Experience of the Real Self
Entry into the Adyton signifies the Entry of the Liberated Being (Soul, Man, Initiate) into A State where there is neither Non-Action (Night, Non-Being) nor Action (Solar Logos, Being). In an ultimate Contemplation, Essence Enters the State of Self-Emerging Awareness of the Self. Here there is no Activity or Perception of something "external". The Self-Emerging Awareness that Springs from the Vast Depths of Essence Reveals the Infinite Essence, Highlights Self-Perception and Encompasses Eternal Fullness and Bliss. Here the Soul Emerges into Divine Essence and the Initiate Experiences Union, Unity and Identification with the Divine.
Very few are the people who reached this State of Supreme Initiation, but at the same time very many if we consider what we are talking about. We are talking about the Apotheosis of the Being, of Man.
The Initiates, regardless of the Degree of Awareness they Experienced and the Depth of Existence they Realized, Understood and Knew the True Divine World in which they lived and prepared with Contemplation and the Proper Way of Life for the Higher Worlds of Light where they would come when they would separate from the body (with what people call death). For the Initiates, separation from the body and the world of senses was not the end of life, it was the Beginning of True Life in the higher Worlds, in the Elysian Fields, in the Luminous Heavens, in the Bosoms of Night where All Rest and higher, in the Real Divine Abode of All Beings, in God however we name him (because names are given by people and do not have much importance.
The
Mysteries of the Supreme Divine, of Night and of the Solar Logos were the
object of the Works (of the Sacred Works) of the Higher Initiatory Center of
Delphi where the Initiates Came to Delve More into Divine Reality. Delphi was a
Higher Initiatory Center for the Initiates and was not only the Popular Oracle
of Delphi, as even (supposedly) serious historians and scholars mistakenly
think.
Όταν κάποιος μελετά σοβαρά την Αρχαιοελληνική Παράδοση,
την Θρησκευτική Σκέψη, τον Φιλοσοφικό Στοχασμό, των Αρχαίων Ελλήνων,
διαπιστώνει κάποια πράγματα που δεν πέφτουν εύκολα στην αντίληψη του
εξωτερικού, επιφανειακού μελετητή. Αυτή η μελέτη μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο
σε Εσωτερικές Σχολές ή κοντά σε ανθρώπους που όντως έχουν διερευνήσει την
Αρχαιοελληνική Παράδοση. Στα εξωτερικά σχολεία και στα επίσημα πανεπιστήμια
επικρατεί σκοταδισμός.
Το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεται κάποιος είναι ότι η
Ελληνική Παράδοση πηγαίνει πολλές χιλιετηρίδες πίσω και χάνεται στην
προϊστορία. Το δεύτερο πράγμα που κατανοεί κάποιος είναι ότι μολονότι η
Ελληνική Σκέψη έχει συνέχεια διαφοροποιείται στην διάρκεια των χιλιετηρίδων,
των αιώνων. Έτσι οι θρησκευτικές αντιλήψεις και οι φιλοσοφικές συλλήψεις
αλλάζουν, η πραγματικότητα περιγράφεται με διαφορετικό τρόπο και με νέους
θεολογικούς ή φιλοσοφικούς όρους αλλά το εσωτερικό περιεχόμενο παραμένει το
ίδιο μέσα στον χρόνο. Το τρίτο πράγμα που παρατηρούμε είναι ότι μολονότι η
Ελληνική Σκέψη έχει κάποιες βασικές αρχές κι έχει συνέχεια μπορεί να περιγραφεί
σε σαφώς διακριτές φάσεις της εξέλιξής της.
Στην πολύ παλιά εποχή η Σκέψη είναι Μαγική Μυθολογική,
όπως σε όλους τους λαούς άλλωστε. Η Πραγματικότητα περιγράφεται σαν το Άγνωστο,
το Απλησίαστο, το Χάος που είναι στην Αρχή. Επίσης περιγράφεται σαν η Φύση που
γεννά τα πάντα. Είναι η Μεγάλη Ψυχή από την οποία εκπορεύονται όλα και στην
Οποία όλα βρίσκουν τον προορισμό τους.
Σε μια μεταγενέστερη φάση η Σκέψη γίνεται Ιερατική
Τελετουργική. Μιλάμε για το τέλος της Δεύτερης Χιλιετηρίδας π.Χ. και για την
αρχή της Πρώτης Χιλιετηρίδας π.Χ. Τότε δημιουργούνται διάφορα θρησκευτικά
συστήματα που θα διασωθούν στους Ιερατικούς ορφικούς Ύμνους, στο Σύστημα του
Ησιόδου και στις θρησκευτικές αντιλήψεις του Ομήρου.
Τον 8ο αιώνα π.Χ. με τον Ορφέα η Σκέψη
Μετουσιώνεται πραγματικά σε Θεολογική Μυστηριακή και δίνεται μια Βαθύτερη
Βιωματική Ερμηνεία της Πραγματικότητας. Ο Ορφέας ανοίγει τον δρόμο στον
Πυθαγόρα, τον Παρμενίδη και τον Ηράκλειτο, τον Πλάτωνα και τους άλλους μεγάλους
φιλοσόφους της Ελλάδας. Στον 7ο, 6ο, 5ο, αιώνα
κυριαρχούν στον Ελληνικό Στοχασμό η Ορφική Αντίληψη που αποκρυσταλλώνεται στις
ιερές πράξεις στους Ορφικούς Θιάσους, στην Ελευσίνια Μύηση και στην Δελφική
Λατρεία.
Παράλληλα την εποχή της Μεγάλης Ακμής οι Μεγάλοι
Φιλόσοφοι εγκαταλείπουν της Μυστηριακή Θεολογική Σκέψη και χρησιμοποιούν όρους
φιλοσοφικούς, ψυχολογικούς κι ανθρωπολογικούς για να περιγράψουν την
Πραγματικότητα. Έχοντας πίσω του την Ορφική Παράδοση και τα Μυστήρια, τον
Παρμενίδη και τον Ηράκλειτο ο Πλάτωνας μεταφέρει την παλιά αντίληψη σε
σύγχρονους όρους, όπως, το Είναι, ο Νους, η Ψυχή. Αυτό το έργο της Θεμελίωσης
της Φιλοσοφικής Ψυχολογικής Σκέψης θα συνεχιστεί με τους άλλους φιλοσόφους, τον
Αριστοτέλη, τον Επίκουρο, τους Στωικούς μέχρι την χριστιανική εποχή.
Λίγο πριν την χριστιανική εποχή αναπτύσσεται η Γνωστική
Σκέψη που ολοκληρώνεται τους μεταχριστιανικούς αιώνες στην Ερμητική Αντίληψη.
Είναι η Εποχή όπου η Ελληνική Σκέψη γίνεται Αντικειμενική και Παγκόσμια. Ο
Ερμητισμός δεν αποτελεί απλά την Τελείωση (την Πλήρη Ανάπτυξη) της Ελληνικής
Σκέψης, είναι η μετουσίωση της Αντίληψης σε Αντικειμενική Αλήθεια και Βίωμα. Η
Ελληνική Σκέψη μέσω του Ερμητισμού θα περάσει μυστικά στην Δυτική Παράδοση και
στην χριστιανική θεολογική σκέψη (ακόμα κι αν οι εκπρόσωποί του δεν το
αντιλαμβάνονται).
Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό (και για αυτό
αναφερθήκαμε στην εξέλιξη της Ελληνικής Σκέψης) είναι ότι, από την προϊστορική
εποχή μέχρι τους μεταχριστιανικούς αιώνες η Ελληνική Σκέψη αποτελεί μια
συνέχεια. Έτσι βλέπουμε αρχαίους Μυθολογικούς ή Ιερατικούς ή Θεολογικούς
Μυστηριακούς όρους να χρησιμοποιούνται παράλληλα με Φιλοσοφικούς Ψυχολογικούς ή
Αντικειμενικούς όρους ή να χρησιμοποιούνται σαν συνώνυμα. Το Χάος, η Φύση, ο
Θεός (ο Δίας), το Αληθινό Είναι, η Μεγάλη Ψυχή, η Πραγματικότητα, δείχνουν το ίδιο
πράγμα. Έτσι όταν μιλάμε για μια εποχή, όπως ο 6ος, ο 5ος,
ο 4ος αιώνας π.Χ. χρησιμοποιούμε Ιερατικούς ή Μυστηριακούς, ή
Φιλοσοφικούς όρους. Έχοντας ακριβώς υπόψη μας την εξέλιξη της Ελληνικής Σκέψης
αυτό δεν θα πρέπει να μας ξενίζει ή να μας μπερδεύει.
Ο Ωκεανός της Ουσίας
Η Πρώτη Αρχή Περιγράφεται στην Ελληνική Σκέψη σαν Χάος, Αρχέγονος Ουρανός, Φύση, Θεός, Ψυχή, Είναι, Αλήθεια, Πραγματικότητα. Αυτό δεν είναι μια νοητική σύλληψη, μια γενική έννοια που συλλαμβάνει ο ανθρώπινος περιορισμένος νους. Για τους Μύστες της Ελληνικής Σκέψης είναι μια Βιωματική Πραγματικότητα που Συλλαμβάνεται στο Εσώτερο Είναι του Όντος σαν το Άνοιγμα προς την Απεραντοσύνη και την Ελευθερία. Μέσα σε αυτό το Μυστικό Μυστηριακό Βίωμα, η Αρχή, το Όλον, η Πραγματικότητα είναι Ουσία, η Αληθινή Ουσία που Αποτελεί το Βάθρο των Πάντων, την Εσωτερική Πραγματικότητα των Όντων, το Όριο Κάθε Εξέλιξης. Τι είναι Αυτή η Ουσία που Προσεγγίζεται Εσωτερικά, Μέσα μας; Είναι Ένας Ωκεανός από Κάτι που δεν Έχει Ιδιότητες αλλά είναι Παρουσία, είναι Επίγνωση της Ύπαρξης του και είναι Ζωντανό, Άπειρο και Πλήρες. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει εδώ ούτε Αντίληψη, ούτε Χώρος, ούτε Χρόνος. Αυτά είναι περιορισμένες αντιλήψεις που αναφέρονται σε μια άλλη πραγματικότητα. Αυτή η Ουσία που δεν έχει Όρια είναι Μία αλλά και Μέρος και Ελάχιστο. Και ακόμα το Όλον, το Μέρος και το Ελάχιστο έχουν τις Ίδιες Ιδιότητες (ή Μη ιδιότητες). Είναι Μια Ολογραφική Πραγματικότητα. Τι Είναι Αυτό; Από Που και Πως Υπάρχει; Αυτά τα ερωτήματα δεν έχουν νόημα. Υπάρχει. Τι θα πει Υπάρχει;. Ότι Είναι Εδώ. Εκδηλώνεται. Ζει.
Η Δημιουργία στο Επίπεδο της Αντίληψης, τα Επίπεδα της Δημιουργίας με την Επιλογή
Ό,τι αντιλαμβάνονται τα όντα σαν Δημιουργία δεν είναι ούτε Μετασχηματισμός της Ουσίας σε κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό, ούτε απορροή, ούτε δημιουργία εκ του μηδενός κάποιου πράγματος που δεν υπήρχε και τώρα υπάρχει. Όλες αυτές είναι περιορισμένες αντιλήψεις και επιφανειακές ερμηνείες. Ό,τι Φαίνεται να Υπάρχει είναι μόνο Αντίληψη. Τι Είναι Αντίληψη; Είναι Δραστηριότητα της Ουσίας, είναι η Σύλληψη της Ουσίας σαν Κάτι Αντικειμενικό. Είναι κάτι τελείως διαφορετικό η Αυτεπίγνωση της Ουσίας και η Αντίληψη της Ουσίας σαν κάτι Αντικειμενικό. Στην πραγματικότητα η Αντίληψη είναι μιας άλλης τάξης πραγματικότητα, (έτσι το αντιλαμβανόμαστε). Είναι Δραστηριότητα, Λειτουργία, μια κατασκευασμένη πραγματικότητα. Τώρα, τι Σχέση υπάρχει πραγματικά ανάμεσα στην Δραστηριότητα της Ουσίας και την Αντίληψη είναι ένα Μυστικό που αποκαλύπτεται μόνο στους Μύστες. Αυτό που μπορεί να γίνει κατανοητό είναι ότι η Αντίληψη διαβαθμίζεται, έχει διάφορα επίπεδα. Υπάρχει Αντίληψη του Όλου, του Μέρους, του Ελάχιστου. Έτσι η Δημιουργία, η Πραγματικότητα των Φαινομένων έχει διάφορα επίπεδα, που είναι Μη Χώρος, Χώρος, Δυαδική Πραγματικότητα (ή Ύπαρξη μέσα στον Χώρο, Εμπειρία του Χρόνου). Επειδή στην Ελληνική Σκέψη, Πραγματικότητα, Φύση, Ύπαρξη, Ψυχή, περιγράφουν την Μία Πραγματικότητα γίνεται κατανοητό ότι Περιγράφοντας την Λειτουργία της Αντίληψης, τα Διάφορα Κοσμικά Επίπεδα της Αντίληψης, περιγράφουμε ταυτόχρονα και τις Λειτουργίες της Ψυχής και τα Επίπεδα της Υπαρξιακής Εμπειρίας.
Η Αντίληψη του Όλου και του Μέρους
Η Αντίληψη δεν είναι παρά Δραστηριότητα της Ουσίας. Πως
ακριβώς λειτουργεί και τι δραστηριοποιείται στην Ουσία και προκύπτει Αντίληψη
του Όλου, του Μέρους ή του Ελαχίστου κατανοείται μονάχα από το ον που βιώνει
αυτή την εμπειρία, (στην πράξη). Η Αντίληψη αντιλαμβάνεται την Ουσία σαν Χώρο,
σαν Υποκειμενικό Χώρο που Αντικειμενοποιείται. Σε Αυτές τις Ανώτερες Εσωτερικές
Καταστάσεις η Αντίληψη Είναι ο Χώρος ή Πληροί τον Χώρο (όταν
Αντικειμενοποιείται). Η Μετάβαση από την Μια Κατάσταση στην Άλλη είναι Εδώ Εσωτερική,
«Αντιληπτική».
Όταν η Αντίληψη περιορίζεται στο Ελάχιστο λειτουργεί σαν
ατομικότητα, υπαρξιακός νοητικός πυρήνας που βιώνει την εμπειρία της ύπαρξης σε
ένα αντικειμενικό εξωτερικό κόσμο. Είναι η Κατάσταση της Δυαδικότητας.
Περιγράφονται διάφορα επίπεδα ύπαρξης, κόσμοι, νοητικός, ψυχοδυναμικός,
φυσικός, υλικός. Η μετάβαση σε αυτούς τους κόσμους κι η αποχώρηση γίνεται με
την πρόσληψη ή την απόρριψη του ανάλογου (με το επίπεδο) φορέα. Είναι το
φαινόμενο της γέννησης και του θανάτου.
Το πως η Ανώτερη Οντότητα συνδέεται και λειτουργεί μέσα σε ένα κατώτερο φορέα δεν είναι πάντα συνειδητό κι αντιληπτό από τα όντα, επειδή, συνήθως, τα όντα ταυτίζονται με τον φορέα τους. Κι εδώ είναι απαραίτητη η καθοδήγηση για να κατανοήσει κάποιος τον μηχανισμό της ζωής. Αλλιώς πρέπει να το ερευνήσει και να το ανακαλύψει μόνος του (μέσα σε αντίξοες συνθήκες).
Η Αντίληψη της Ύπαρξης σαν Ουσίας, σαν Ύπαρξης, σαν Χώρου και σαν Δραστηριότητας
Γίνεται κατανοητό ότι το Μόνο που Υπάρχει Πραγματικά
είναι Ουσία. Όλα τα άλλα είναι Δραστηριότητες και φαινόμενα κι εμπειρίες
ύπαρξης περιορισμένες και παροδικές. Και γίνεται ακόμα κατανοητό ότι το Βίωμα
της Ουσίας (σαν του Βαθύτερου Υπαρξιακού Πυρήνα των όντων) είναι η Μόνη Αληθινή
Ύπαρξη και Ζωή. Όλες οι άλλες εμπειρίες έχουν αρχή και τέλος. Η Ύπαρξη στον
Απέραντο Αντικειμενικό Χώρο μολονότι μπορεί να έχει Απεριόριστη Διάρκεια
παραμένει όμως περιορισμένη και φαινομενική ζωή. Η εμπειρία στις κατώτερες καταστάσεις
είναι ακόμα πιο περιορισμένη και μικρότερης διάρκειας κι επαναλαμβάνεται (με
την μετενσωμάτωση ή μετενσάρκωση) μέχρι την τελική απελευθέρωση.
Όταν η Ανώτερη Οντότητα συνδέεται με τον φορέα στον υλικό
κόσμο συνδέεται σε ορισμένο σημείο του φορέα κι από εδώ δραστηριοποιείται και
λειτουργεί και διαχειρίζεται τον φορέα και την εξωτερική δράση. Η «Σύνδεση»
είναι σύνδεση της Αντίληψης («αντιληπτική»), δεν υπάρχει καμία ουσία που
συνδέεται με τον φορέα. Ούτε υπάρχει διάχυση της Αντίληψης στο σώμα, ούτε
«ένωση» με το σώμα σε μια ψυχοσωματική οντότητα (όπως λανθασμένα πιστεύουν
κάποιοι δυτικοί θεολόγοι). Η «Σχέση» με το σώμα είναι άλλη, κι αυτό αποκαλύπτεται
στην Μύηση.
Η Ουσία, Η Φύση σαν Αντίληψη του Όλου, Η Ψυχή σαν Αντίληψη του Μέρους
Για την Ελληνική Σκέψη, Ουσία, Φύση, Ψυχή, είναι
αντιλήψεις-έννοιες που μιλούν για το ίδιο πράγμα που παρατηρείται από
διαφορετικές θέσεις. Είναι έννοιες ταυτόχρονα ταυτόσημες και διαφορετικές. Η
Ουσία Υπάρχει, Είναι. Η Φύση Λειτουργεί. Η Ψυχή βιώνεται σαν διαφορετικές
υπαρξιακές καταστάσεις.
Μιλώντας για την Ψυχή
(με διάφορους όρους) οι άνθρωποι, εδώ και χιλιάδες χρόνια μιλούν για την
Αληθινή Ουσία, την Βαθύτερη Φύση, τον Αληθινό Εαυτό, που είναι ταυτόχρονα
υπερβατικός και εγκόσμιος. Η Ψυχή είναι η Ανώτερη Οντότητα, που είναι πέρα από
τον Χώρο και τον Χρόνο και ταυτόχρονα έχει εμπειρία του Χώρου αλλά και της
περιορισμένης ύπαρξης μέσα στον Χώρο και μέσα στον Χρόνο. Η Ψυχή είναι
ταυτόχρονα η Μυστηριώδης Ουσία αλλά και οι Δραστηριότητες που συλλαμβάνουν τον
Χώρο και βιώνουν την ύπαρξη μέσα στον Χώρο και τον Χρόνο. Η Ψυχή , σαν Ύπαρξη
βιώνει τρεις καταστάσεις, την Αληθινή Ουσία, τον Απεριόριστο Χώρο και την
περιορισμένη ύπαρξη μέσα στον Χώρο, μέσα στον Χρόνο. Η Ψυχή έχει λοιπόν τρεις
Φύσεις. Είναι Ουσία, είναι (Αντιληπτικός) Χώρος κι είναι (Ύπαρξη) Δραστηριότητα
που εκδηλώνεται μέσα σε κάποιο φορέα και μέσω αυτού δραστηριοποιείται στον
εξωτερικό κόσμο.
Όταν το ον είναι ενσωματωμένο, και λειτουργεί μέσα από
κάποιο φορέα αυτό που συνήθως αντιλαμβάνεται είναι όχι η Αληθινή Ουσία ή ο
Εσωτερικός Απεριόριστος Χώρος αλλά η Παρουσία μέσα στον φορέα, οι
δραστηριότητες (η νόηση, ο ψυχοδυναμισμός, οι αισθήσεις), το σώμα σαν προέκταση
του εαυτού, σαν εαυτός. Είναι δύσκολο για τον συνηθισμένο άνθρωπο να νοιώσει
και να κατανοήσει πως συνδέεται με το σώμα και ποια σχέση ακριβώς έχει με το
σώμα. Κι από εδώ πηγάζουν όλα τα προβλήματα, η σύγχυση κι η έλλειψη ορθού προσανατολισμού
στην ζωή. Κι η στροφή των ανθρώπων στην Εσωτερική Παράδοση, στα Μυστήρια έχει
αυτό τον σκοπό, να φωτίσει το Μυστήριο της Ζωής και να διορθώσει τις
στρεβλώσεις της όποιας κοινωνικής διαπαιδαγώγησης.
Συνήθως μιλάμε για Ουσία όταν αναφερόμαστε στην Αληθινή Ύπαρξη. Από την άλλη μεριά η Φύση υπονοεί το Όλον, την Αντίληψη του Όλου. Η Ψυχή σαν αντιληπτική έννοια, σαν θρησκευτικός και φιλοσοφικός όρος χρησιμοποιείται για το Ον, για το Μέρος που βιώνει τις διάφορες υπαρξιακές καταστάσεις, το Όλον της Ουσίας, το Μέρος της Δημιουργημένης Φύσης και το Ελάχιστο της Περιορισμένης Ύπαρξης μέσα στον Χώρο και τον Χρόνο. Με άλλα λόγια η Ουσία είναι Αφηρημένος Αντικειμενικός Όρος, η Φύση είναι Φιλοσοφικός και Φυσικός Όρος, ενώ η Ψυχή είναι κυρίως Ανθρωπολογικός Όρος.
Το Υπόβαθρο
Υπάρχει Μία Μοναδική Ουσία που Αποτελεί το Υπόβαθρο Κάθε Αντίληψης, Δημιουργίας, Ύπαρξης, Κάθε Κατάστασης, Όλων των όντων και των φαινομένων. Αυτό που διαφοροποιεί καταστάσεις, όντα, φαινόμενα είναι η διαφορετική Δραστηριότητα της Ουσίας. Πως και Γιατί συμβαίνει αυτό κανείς δεν γνωρίζει. Κι η ακριβής διαδικασία μπορεί να βιωθεί. Δύσκολα κατανοείται κι ακόμα πιο δύσκολα περιγράφεται. Ελάχιστοι γνωρίζουν και μπορούν να μυήσουν τους άλλους στο Μυστήριο της Δημιουργίας. Όμως η κατανόηση του γεγονότος (που έτσι συμβαίνει) αποτελεί το Κλειδί της Πνευματικής Εξέλιξης και την Πύλη που Οδηγεί στην Απελευθέρωση των όντων που ζουν περιορισμένα. Αυτό που χρειάζεται να αλλάξει είναι η Δραστηριότητα, η Δράση μας, για να μπορέσουμε να βιώσουμε το Βάθος της Ύπαρξης, την Αληθινή Ουσία, την Πραγματική Ζωή. Κι αυτό ακριβώς το Μυστικό αποκαλύπτεται στην Μύηση στα Μυστήρια, Βαθμιαία, ανάλογα με το επίπεδο ύπαρξης, δραστηριοποίησης και ζωής που βιώνουμε. Η Υπέρτατη Πραγματικότητα δεν μπορεί να Βιωθεί αν δεν βιώσουμε την Εσώτερη Φύση της Ψυχής (που είναι Απεριόριστος Χώρος) κι αυτό με την σειρά του δεν είναι εφικτό αν η Ψυχή δεν ανυψωθεί πάνω από τις εξωτερικές δραστηριότητες που την προσανατολίζουν και την κρατούν δέσμια στον «εξωτερικό» κόσμο και στον χρόνο. Έτσι εκ των πραγμάτων η Μύηση (τυπολογικά) περιγράφεται σε Τρεις Βαθμίδες, η Ύστατη Μύηση, η Μεγάλη Μύηση κι η Μικρή Μύηση.
Η Ψυχή σαν Χώρος
Η Ψυχή, πέρα από το ότι Είναι Ουσία, Χωρίς Ιδιότητες, πέρα από Χώρο και Χρόνο Βιώνεται στην Εσωτερική Εμπειρία σαν Αντικειμενικός Απεριόριστος Χώρος που Βαθμιαία Αποκαλύπτει την Φύση του και την Προέλευσή του από την Ουσία. Για να βιώσει όμως κάποιος την Αληθινή Εσωτερική Απεριόριστη Φύση του, τον Αληθινό Ανώτερο Εαυτό, πρέπει να αναδυθεί πάνω από την περιορισμένη ατομικότητα που τον κρατά μέσα στην Δυαδικότητα και στην αυταπάτη μιας ξεχωριστής ζωής μέσα σε ένα «αντικειμενικό» «εξωτερικό» κόσμο. Πριν αποκαλυφθούν τα Μεγάλα Εσωτερικά Μυστήρια πρέπει να Μυηθούμε στα Μικρά Μυστήρια που θα μας οδηγήσουν πέρα από τις εξωτερικές δραστηριότητες και την ψεύτικη ζωή στους κατώτερους κόσμους, στην Αληθινή Ανώτερη Εσωτερική Ζωή των Ηλυσίων Πεδίων.
Η Ψυχή σαν Δραστηριότητα
Κι εδώ ερχόμαστε στην ουσία της ανθρώπινης ζωής, στον
αληθινό προορισμό της γήινης ζωής μας. Σύμφωνα με την Ορφική Αντίληψη για την
ζωή, που υιοθέτησαν όχι μόνο οι Μεγάλοι Φιλόσοφοι αλλά και οι περισσότεροι
Έλληνες τους αιώνες της μεγάλης ακμής, η γήινη ζωή δεν είναι ο τελικός
προορισμός του ανθρώπου. Ο άνθρωπος προορίζεται να ζήσει σε ανώτερους κόσμους
στους οποίους θα φτάσει ακολουθώντας τον Εσωτερικό Δρόμο. Αυτό ήταν το βαθύτερο
νόημα της Ορφικής Διδασκαλίας και ο πραγματικός σκοπός των Μυστηρίων. Η Απελευθέρωση
της Ψυχής από τα δεσμά του ψεύτικου κόσμου κι η Ανύψωση στην Αληθινή Γη, στην
Αληθινή Ζωή.
Η Ψυχή όταν συνδέεται με το σώμα, ούτε ενώνεται ούτε
αναμιγνύεται με την ύλη, απλά την χρησιμοποιεί προσωρινά. Κατανοώντας την
αληθινή σχέση με το σώμα, αλλάζοντας προσανατολισμό κι ελέγχοντας την δράση μας
μπορούμε να λύσουμε τα δεσμά, να απελευθερωθούμε. Απλά πρέπει να γίνει
κατανοητό ότι η αντίληψη της ξεχωριστής ύπαρξης, η σκέψη, ο ψυχοδυναμισμός, οι
αισθήσεις, η σωματική δράση δεν είναι ο εαυτός, αυτό που είμαστε, είναι απλά
κάτι που κάνουμε. Είναι δράση. Αλλάζοντας την δράση αλλάζουν τα πάντα.
Τα Μυστήρια δεν είχαν άλλον σκοπό από αυτόν, να δείξουν
πρακτικά πως να ζούμε, τι να κάνουμε, για να αναδυθούμε στην Πραγματικότητα.
Η Ψυχή στο Σώμα, Θέση, Άμεση Δράση, Δραστηριότητες, Ταύτιση
Η Μύηση στο Πλουτώνιο ασφαλώς και δεν ήταν μια απλή
είσοδος στον Ιερό Χώρο ή μια ξενάγηση στους διάφορους χώρους της Ιερής Σπηλιάς,
ούτε ακόμα ένα πέρασμα που οδηγούσε, μετά από κάποιες διακριτές συμβολικές «στάσεις» στον σκοτεινό χώρο, στον
Φωτισμένο Χώρο του Ναού της Θεάς. Το Πλουτώνιο είχε μια Κοσμική Διάσταση (είναι
ο Κατώτερος Κοσμικός Χώρος της Σκιάς), είχε μια συγκεκριμένη φυσική υπόσταση
(ένας χώρος), στον Ιερό Τόπο της Ελευσίνας, αλλά, ακόμα, είχε και ένα βαθύ
ανθρωπολογικό συμβολισμό. Το Πλουτώνιο δεν είναι απλά ο Χώρος των Μυστηρίων
όπου δίνονταν η Κατώτερη Μύηση. Το Πλουτώνιο είναι ακόμα το ανθρώπινο σώμα.
Όπως ο άνθρωπος υπάρχει και βιώνει την ζωή στον Κοσμικό Χώρο, όπως ο μύστης
εισέρχεται στον Ιερό Χώρο του Πλουτωνίου, με τον ίδιο τρόπο η Ψυχή έχει
βυθιστεί στον σκοτεινό κόσμο της υλικής ύπαρξης, στο σώμα. Η Μύηση δεν
αποκαλύπτει απλά (και θεωρητικά) τις αναλογίες. Αποκαλύπτει τον τρόπο σύνδεσης
της Ψυχής με το σώμα, την δραστηριότητα της Ψυχής (και τις λειτουργίες) μέσα
στο σώμα, με την δραστηριοποίηση της σκέψης, της δύναμης, της αίσθησης και της
κίνησης του σώματος. Αυτό όμως που αποκαλυπτόταν, πέρα από όλα αυτά ήταν η
πραγματική σχέση με το σώμα, ή αλλιώς το τι ακριβώς είναι το σώμα. Αυτή η
κατανόηση έδειχνε τον δρόμο πως να απελευθερωθούμε από το σώμα.
Η Ψυχή συνδέεται με συγκεκριμένο κέντρο, σημείο, περιοχή
του σώματος κι επειδή έχει άμεση (κυριολεκτικά άμεση) αντίληψη έχει παρουσία σε
όλο το σώμα. Αυτό μπορεί και τελικά οδηγεί στην σύγχυση και στην ταύτιση της
Ψυχής με το σώμα. Στην πραγματικότητα, Ψυχή Λειτουργίες και σώμα, δεν είναι
απλά διαφορετικά πράγματα ανήκουν σε διαφορετικές οντολογικές περιοχές. Η Ψυχή
Είναι (Ουσία, Παρουσία, Συνείδηση). Οι Δραστηριότητες (η σκέψη, ο δυναμισμός, η
αίσθηση, η κίνηση του σώματος) είναι πράγματα που κάνουμε. Το σώμα είναι κάτι
εντελώς εξωτερικό («ξένο»).
Η προσεκτική παρατήρηση αποκαλύπτει την αληθινή φύση των πραγμάτων. Δεν είναι απλά λάθος να συγχέουμε διαφορετικά πράγματα, είναι λογικό σφάλμα, κι αυτό οδηγεί στην ψεύτικη ζωή (με λάθος αντιλήψεις, λάθος προσανατολισμό, λάθος δράση και ζωή).
Η Λύσις της Ψυχής από την Γη
Η Μύηση στην Αληθινή Φύση της Ψυχής και της σχέσης της με το σώμα, η κατανόηση (με την Μύηση και την πρακτική δράση) ότι το σώμα είναι κάτι διαφορετικό και ξένο, οδηγεί στην Βαθιά Αίσθηση ότι είμαστε Ψυχή, Ουσία κι Αιωνιότητα, πέρα από τον Χώρο, τον Χρόνο και το σώμα. Έτσι είναι πιο εύκολη η Λύσις της Ψυχής από το σώμα. Η εγκατάλειψη του σώματος μέσα στην ακινησία δεν είναι απλά μια άσκηση προετοιμασίας, είναι το σπάσιμο των δεσμών που οδηγεί στον έλεγχο των Ανώτερων δυνάμεων-λειτουργιών της Ψυχής.
Ανύψωση πάνω από το Νερό, τον Αέρα, το Πυρ
Οι Ανώτερες (από το σώμα) λειτουργίες της Ψυχής, οι δραστηριότητες μέσα στο σώμα συμβολίζονται με τα διάφορα στοιχεία της Φύσης, που δεν είναι τα γνωστά υλικά στοιχεία αλλά οντολογικές και κοσμολογικές αρχές και ανθρωπολογικές λειτουργίες. Η Αίσθηση κι η Κίνηση του σώματος συμβολίζεται με το Νερό. Υπάρχει Άμεση Σύνδεση ανάμεσα στην Κοσμολογική Περιοχή του Φυσικού Λεπτού Κόσμου, την συγκεκριμένη δράση κατά την Μύηση και αυτό που συμβαίνει μέσα στον άνθρωπο όταν ελέγχει την ενέργεια που ηρεμεί και σταματά να διοχετεύεται προς τα έξω. Ο Ψυχοδυναμισμός συμβολίζεται με τον Αέρα κι υπάρχει αντιστοιχία ανάμεσα στον Αστρικό Κόσμο, την Μύηση και τον έλεγχο του ψυχοδυναμισμού, (του συναισθήματος και της επιθυμίας) που οδηγεί στην απάθεια της Ψυχής. Η Νοητική Δράση είναι το Πυρ, η Μύηση στον νοητικό έλεγχο και η νοητική ησυχία, η σιωπή της σκέψης. Η «εγκατάλειψη» των εξωτερικών δραστηριοτήτων οδηγεί στον πλήρη έλεγχό τους και στην κατά βούληση ορθή χρήση τους, μέσα στον Χώρο και τον Χρόνο, στην Ορθή Ζωή.
Η Απελευθέρωση στην Αιθέρια Μη Δυαδική Συνείδηση, στον Αληθινό Εαυτό
Όταν εγκαταλείπονται οι εξωτερικές δραστηριότητες, η
Ψυχή, στην διάρκεια, της Μύησης, της Άσκησης ή της Ορθής Ζωής, βιώνει την
Αληθινή Ζωή κι αυτό σημαίνει ότι ο μύστης βιώνει την ακινησία του σώματος, την
ηρεμία της ζωτικής δύναμης, την απάθεια του ψυχοδυναμικού, την νοητική ησυχία.
Η Ψυχή δεν «κρατιέται» πουθενά. Εγκαταλείποντας την περιορισμένη αντίληψη μιας
ξεχωριστής ατομικότητας απλώνεται κι αγκαλιάζει μέσα στην επίγνωσή της τα
πάντα. Δεν υπάρχει αντίληψη «χωριστικότητας» από οτιδήποτε εισέρχεται στο επίπεδο
της αντίληψης. Αυτή είναι η Εμπειρία της Μη Δυαδικής Συνείδησης κι αυτή είναι η
ολοκλήρωση της Κατώτερης Μύησης. Μόνο τότε ο μύστης μπορεί να αφήσει το
Πλουτώνιο των Κατώτερων Μυστηρίων και να εισέλθει στον Ιερό Ναό του Εσωτερικού
Ανώτερου Χώρου, όπου μέσα από την Ανώτερη Μύηση θα του Αποκαλυφτούν τα Μυστήρια
του Απεριόριστου Ουράνιου Χώρου, του Αληθινού Φωτός.
Η Μη Δυαδική Συνείδηση του Ανώτερου Εαυτού, μολονότι
αποτελεί μια Επίτευξη όμως μας κρατά ακόμα μέσα στον κόσμο, σε επαφή με τον
εξωτερικό κόσμο. Από εδώ και πέρα εγκαταλείπουμε τον εξωτερικό κόσμο για να
Εισέλθουμε στην Εσωτερική Απεραντοσύνη. Από το Ατομικό (το περιορισμένο μέσα σε
ένα «εξωτερικό» κόσμο και την εμπειρία της δυαδικότητας) βυθιζόμαστε στο
Παγκόσμιο Αντικειμενικό που είναι ο Ίδιος ο Εαυτός (κι όχι κάτι ξένο). Πέρα από
το περιορισμένο (στην δυαδικότητα) υποκείμενο, υπάρχει το Αληθινό Ανώτερο Υποκείμενο
(που χαρακτηρίζεται Αντικειμενικό από την δυαδική συνείδηση γιατί είναι
μη-εγώ).
Η Ανώτερη Μύηση δεν έχει σχέση με την ύπαρξή μας μέσα στον κόσμο και την δράση μας για να απελευθερωθούμε. Η Ανώτερη Μύηση σχετίζεται με την Συνειδητοποίηση της Αληθινής Εσωτερικής Φύσης της Ψυχής, της Εσωτερικής Φύσης μας.
Η Μύηση στον Ναό
Η Ελευσίνα υπήρξε σημαντικό θρησκευτικό κέντρο, για
πολλούς αιώνες, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και της Ευρύτερης Περιοχής της
Μεσογείου. Πέρασαν από αυτόν τον Ιερό Τόπο (και τον Ναό) εκατοντάδες χιλιάδες
άνθρωποι. Ένας Ναός, και μάλιστα σαν αυτόν της Ελευσίνας, δεν είναι απλά μια
ανθρώπινη αρχιτεκτονική κατασκευή που επιτελεί κάποιους ιδιαίτερους σκοπούς.
Ασφαλώς είναι ανθρώπινο δημιούργημα κι ασφαλώς γίνεται με κάποια κριτήρια κι
έχει κάποια συγκεκριμένη χρήση, Όμως η Χρήση του Ναού, όταν γίνεται με τους
όρους και εκπληρώνει τον σκοπό για τον οποίο κατασκευάστηκε ξεπερνά τα ανθρώπινα
όρια, τον χρόνο και την ιστορία. Ο Ναός γίνεται η Πύλη για τους Άλλους Κόσμους,
πέρα από την ανθρώπινη πραγματικότητα, η Πύλη για την Είσοδο στην Μεταφυσική
Πραγματικότητα.
Σε ένα Ναό εισέρχεται κάποιος σαν επισκέπτης, σαν λάτρης
της Αλήθειας για να προσευχηθεί ή σαν πραγματικός μύστης για να βιώσει την
Ανώτερη Εσωτερική Υπερβατική Πραγματικότητα. Ασφαλώς ο Ιερός Ναός της Ελευσίνας
που Επόπτευε η Θεά Δήμητρα στο Όνομα του Αιωνίου ήταν πάντα ανοιχτός κι
ερχόντουσαν εδώ πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι. Στην διάρκεια του έτους γίνονταν
γιορτές κι ιερουργίες και προσέρχονταν πλήθη. Αποκορύφωση όλων των εκδηλώσεων
ήταν τα Ελευσίνα Μυστήρια της Φθινοπωρινής Ισημερίας και η Μυστική Περίοδος που
ακολουθούσε μέχρι το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, όπου ο Θεός (ο Γιός του Θεού, ο
Διόνυσος-Απόλλωνας, χάνονταν στο Χάος για να Γεννηθεί Ξανά στις Ιερές
Τελετουργίες των Δελφών.
Πρέπει λοιπόν να είναι κατανοητό ότι η απλή είσοδος στον
Ναό (στον κυρίως Ναό, όχι στο Άδυτο) δεν έχει καμία σχέση με την Μυητική Είσοδο
στον Ναό. Όταν ο Μύστης, που είχε περάσει την Μικρή Μύηση στο Πλουτώνιο κι είχε
κυριαρχήσει στις δυνάμεις της Ψυχής με την Περισυλλογή στον Εαυτό (και βίωνε
την Μη Δυαδική Συνείδηση) Εισέρχονταν Μυητικά στον Ναό στην πραγματικότητα
εισέρχονταν σε ένα άλλο Οντολογικό Χώρο, στον Εσωτερικό Χώρο της Ψυχής. Πως
γίνονταν αυτό; Αυτό θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε στην συνέχεια, μολονότι
πρέπει κάποιος να βιώσει αυτή την εμπειρία για να καταλάβει. Για να γίνει όμως
αυτό θα πρέπει κάποιος να το κάνει πρακτικά.
Στην Μικρή Μύηση στο Πλουτώνιο δίνονται επαρκείς οδηγίες
για την Περισυλλογή της Ψυχής στον Εαυτό, για την περισυλλογή των εξωτερικών
δυνάμεων-δράσεων- δραστηριοτήτων στον εαυτό. Περισυλλογή δεν σημαίνει κάποια
δράση ή μη-δράση, ούτε βουλητική εγκατάλειψη αυτών των δραστηριοτήτων (που θα
ήταν πάλι κάποιο είδος δράσης). Σημαίνει (αν αυτό μπορεί να εξηγηθεί έτσι και
να γίνει κατανοητό) μια εσωτερική παραίτηση, χάνεται το ενδιαφέρον και σβήνει η
τάση προς την εξωτερική δράση. Για να το κάνει κάποιος αυτό πρέπει να είναι
ώριμος για αυτό και να κατανοεί την ζωή και τους μηχανισμούς της. Αυτή η
«πράξη», στην ουσία, είναι (ή επιφέρει) μια «μετατόπιση» της Ψυχής στην
Βαθύτερη Έδρα της, στον Εαυτό. Κι από αυτή την Θέση Ισορροπίας αντιλαμβάνεται
πλέον και χρησιμοποιεί κατά βούληση τις εξωτερικές δραστηριότητες με τον ορθό
τρόπο (χωρίς να εμπλέκεται, να προσκολλάται ή να απορροφιέται και να
«ξεχνιέται» σε όλη αυτή την δραστηριότητα. Στην πραγματικότητα Παραμένει
Αμετακίνητος στην Σταθερότητα του Εαυτού ενώ μπορεί να σκέπτεται να αισθάνεται
και να δρα στον εξωτερικό κόσμο. Επειδή ακριβώς τώρα δρούμε από Μια θέση
Ισορροπίας στον Εαυτό και δεν μας παραπλανά η σκέψη που δημιουργεί τον
περιορισμό, την απομόνωση, τον διαχωρισμό από τα άλλα η επίγνωσή μας απλώνεται
και αγκαλιάζει τα πάντα σε μια ενότητα. Δεν μας χωρίζει τίποτα από τίποτα. Όλα
Είναι Εδώ, Τώρα, Ταυτόχρονα Παρόντα. Αυτή είναι η Εμπειρία της Μη Δυαδικής
Συνείδησης που Βιώνει η Ψυχή που απελευθερώθηκε από τις εξωτερικές
δραστηριότητες. Αλλά είναι επίσης μια κατάσταση στην οποία είμαστε ακόμα σε
επαφή με τον εξωτερικό κόσμο.
Η Μεγάλη Μύηση που σημαίνει την Μυητική Είσοδο στον Ναό,
στον Εσώτερο Κόσμο της Ψυχής, σημαίνει στην πραγματικότητα είσοδο σε ένα άλλο
τελείως διαφορετικό κόσμο από αυτόν που γνωρίζουμε όταν ζούμε προσανατολισμένοι
προς τον εξωτερικό κόσμο. Είναι σαν να στεκόμαστε σε μια «Πύλη» που διαχωρίζει
το Μέσα από το έξω. Στην πραγματικότητα βέβαια όλα αυτά τα δημιουργεί η
αντιληπτικότητά μας στην συγκεκριμένη φάση εξέλιξης. Έτσι τα βιώνουμε στην
Μυητική Διαδικασία κατά την «εξέλιξή» μας προς την Τελική Απελευθέρωση, σαν να
στεκόμαστε σε μια «Πύλη». Όταν στρεφόμαστε έξω έχουμε εμπειρία μιας
περιορισμένης ύπαρξης μέσα σε ένα «αντικειμενικό κόσμο που είναι απέναντί μας.
Όταν όμως στρεφόμαστε Μέσα τότε νοιώθουμε τι συμβαίνει σε Εμάς, στον Εαυτό,
Νοιώθουμε την Εσωτερική Φύση μας, το Βάθος και την Έκτασή της, δεν υπάρχει
κανένας εξωτερικός κόσμος. Όλα είναι Μέσα στην Ψυχή Ακόμα κι ο εξωτερικός
κόσμος (με τον οποίο μπορούμε ξανά να συνδεθούμε όταν στραφούμε προς τα έξω και
ξανά περιοριστούμε στην ατομικότητα και στο σώμα για να λειτουργήσει η
εξωτερική αντίληψη, οι αισθήσεις κι η επαφή με τον εξωτερικό κόσμο. Αν όμως
Προχωρήσουμε Μέσα τότε Νοιώθουμε τι είναι πραγματικά η Ουσία της Ψυχής. Και
σιγά Νοιώθουμε την Απεραντοσύνη της Αιωνιότητάς της. Στην πραγματικότητα η
Περισυλλογή εδώ λειτουργεί σαν μια «Μετατόπισή» μας σε όλο Μεγαλύτερα Βάθη, σε
όλο και πιο Εσωτερικές Θέσεις της Ψυχής, μέχρι την Οριστική Έξοδο στην
Απεραντοσύνη του Χάος Αυτού που Υπάρχει Πάντα.
Πως γίνεται όμως η Μυητική Είσοδος στον Εσωτερικό Κόσμο; Πως ασκείται εδώ η Περισυλλογή; Τι κάνουμε ακριβώς. Η Μεγάλη Μύηση δεν είναι θεωρητική ερμηνεία των Εσωτερικών Καταστάσεων. Είναι πρακτικές οδηγίες για την δράση μας από εδώ και πέρα.
Απόσπαση από το σώμα
Για να μπορέσουμε να εισέλθουμε πραγματικά στον Εσωτερικό
Κόσμο της Ψυχής μας πρέπει να εγκαταλείψουμε τον εξωτερικό κόσμο, να
σταματήσουμε κάθε «πληροφόρηση» από το σώμα και τον εξωτερικό κόσμο. Κι εδώ
είναι χρήσιμη η εμπειρία από την «ακινησία» του σώματος που βιώνουμε στην Μικρή
Μύηση στο Πλουτώνιο. Πρέπει να χαλαρώσουμε το σώμα, μέχρι την πλήρη
«αναισθησία». Στην πραγματικότητα δεν καταλύεται ο σύνδεσμος με το σώμα και τον
εξωτερικό κόσμο κι οποιαδήποτε στιγμή μπορούμε να «επανέλθουμε» στον εξωτερικό
κόσμο.
Μετά πρέπει πραγματικά να έχουμε Πλήρη Εμπειρία της
Απελευθέρωσης που μας δίνει η Μικρή Μύηση και να Βιώνουμε την Μη Δυαδική
Συνείδηση για να μπορέσουμε να Εισέλθουμε με «Ασφάλεια» στον Εσωτερικό Κόσμο
του Ουράνιου Φωτός. Σε διαφορετική περίπτωση αν το επιχειρήσουμε αυτό
μεταβαίνουμε στους κατώτερους κόσμους της εξωτερικής δημιουργίας, (στον αστρικό
κόσμο ή στον νοητικό κόσμο, η στα Ηλύσια Πεδία νομίζοντας ότι είναι ο τελικός
προορισμός μας).
Τηρώντας αυτές τις προϋποθέσεις μπορούμε πραγματικά να
αποσπαστούμε από το σώμα. Η Χαλάρωση κι η Απόσπαση δεν γίνεται με «προσπάθεια»
αλλά με «Μετατόπιση» της Προσοχής από το σώμα στον Εαυτό, στην Ψυχή. Γι αυτούς
που έχουν Περάσει την Μικρή Μύηση είναι και κατανοητό και σχετικά εύκολο.
Τι συμβαίνει όταν αποσπόμαστε από το σώμα. Επειδή η Ψυχή παύει να περιορίζεται εδώ, στο σώμα, απελευθερώνεται στην Απεραντοσύνη της Φύσης της. Αυτό που Νοιώθουμε δεν είναι η Κατάσταση σε όλο το Βάθος της μεμιάς, αλλά μια Διαρκής Μεταμόρφωση, μια Διαρκής Επέκταση της Ψυχής που Απελευθερώνεται κι Επεκτείνεται στο Άπειρο.
Αιώριση, Προσανατολισμός, Έξοδος στα Κατώτερα
Επίπεδα ( Δεν συνιστάται, γι’ αυτό κι η προετοιμασία), Έξοδος στον
Αντικειμενικό Χώρο
Η Εμπειρία του Εσωτερικού Χώρου
Σφαιρική Αντίληψη
Σε αυτή την Κατάσταση Νοιώθουμε μόνο αυτό που Είμαστε κι όχι
κάτι «εξωτερικό». Νοιώθουμε ότι δεν υπάρχει «βάρος» ούτε όριο στην ύπαρξή μας,
σαν να «επιπλέουμε» στον χώρο, προς τον οποίο επεκτεινόμαστε συνεχώς. Αυτό που
νοιώθουμε, επειδή δεν υπάρχει συγκεκριμένη θέση όρασης, αντιλαμβανόμαστε ότι
δεν υπάρχει μπρος πίσω, αριστερά δεξιά, πάνω κάτω. Η αντίληψή μας είναι
σφαιρική και συνεχώς επεκτεινόμενη. Για τον Νεοεισερχόμενο Εδώ είναι λίγο
δύσκολο στην αρχή να «προσαρμοστεί», αλλά η «Αίσθηση» αλλάζει συνεχώς. Η
Επίγνωση συνεχώς Βαθαίνει κι Επεκτείνεται κι η Δυνατότητα ακριβώς να
αντιλαμβανόμαστε είναι Φως, Εμπειρία του Φωτός, που περνά από διάφορες φάσεις
καθώς αλλάζει η «αίσθησή» μας.
Στην διάρκεια της Μύησης δίνονται σαφείς οδηγίες (και
στην ανάγκη υπάρχει επανάληψη κι υπενθύμιση) για το πως αυτός που βιώνει την
Εμπειρία θα μπορεί να ξεχωρίζει το Αληθινό από το ψεύτικο και το
κατασκευασμένο. Όταν Εισερχόμαστε στον Εσωτερικό Κόσμο της Ψυχής Εισερχόμαστε
στον Χώρο του Μεγάλου Υποκειμένου που Είναι Αντικειμενικός Χώρος (για κάποιον
που βλέπει μέσα από ένα περιορισμένο κέντρο, ένα εγώ), εφόσον τηρούνται οι όροι
κι οι προϋποθέσεις κι υπάρχει ορθή δράση. Συνεχώς υπενθυμίζεται πως να ασκείται
η Περισυλλογή, ή η Εσωτερική Αίσθηση για να μην γλιστρήσουμε σε φαντασιώσεις.
Τότε ο Αντικειμενικός Χώρος που Αποκαλύπτεται όταν απλά τον Αποδεχόμαστε
«θολώνει» από άστοχες δράσεις κι εισερχόμαστε στον χώρο της Φαντασίας. Το Φως
έχει πάντα τις Σκιές του και δεν είναι λίγοι που χάθηκαν στον Κόσμο της Σκιάς.
Για αυτό χρειάζεται εδώ να ακούμε με προσοχή τον Εσωτερικό Καθοδηγητή γιατί εδώ
είμαστε μόνοι χωρίς την βοήθεια του εξωτερικού Μύστη που μας μύησε.
Βλέπουμε (διαπιστώνουμε) ότι ακόμα και στον Ουράνιο Κόσμο
του Φωτός μπορεί να γλιστρήσουμε στην Σκιά, στον Κόσμο της Φαντασίας (που είναι
η αιτία για την γέννηση των κατώτερων κόσμων). Υπάρχει στην διάρκεια της
Μεγάλης Μύησης μια μυστική εντολή που μας «δίνεται» που είναι ταυτόχρονα
φυλακτό και το φωτεινό ξίφος που σκίζει το σκοτάδι για να φτάσουμε στο Ξέφωτο.
Αυτό είναι το πολύτιμο «δώρο» του Μύστη στον μυούμενο, το μυστικό που δείχνει
τον Τελικό Προορισμό.
Τώρα γίνεται κατανοητό πόσοι μεγαλύτεροι κίνδυνοι υπάρχουν για αυτούς που χωρίς καν να περάσουν την Μικρή Μύηση επιχειρούν την έξοδο στους μεταφυσικούς κόσμους. Εδώ ανήκουν σκοτεινές ψυχές, κακοί αποκρυφιστές, μαύροι μάγοι, κλπ.
Άπλωσις
Στην αρχή, όταν Εισερχόμαστε στον Εσώτερο Κόσμο μας, υπάρχει (κι αυτό είναι τελείως φυσιολογικό) μια Αίσθηση Συνεχούς Επέκτασης. Σιγά-σιγά αυτή η Αίσθηση εξασθενίζει καθώς Σταθεροποιούμαστε στην Βαθύτερη Εσωτερική Έδρα μας και Βιώνουμε την Απεραντοσύνη της Φύσης μας. Στην πραγματικότητα όλα αυτά που βιώνουμε είναι ακόμα προσωρινές καταστάσεις, για αυτό και τα βιώνουμε σαν κάτι που μας συμβαίνει. Δεν έχουμε φτάσει ακόμα στην Απόλυτη Αίσθηση Εαυτού.
Πληρότητα
Αυτό που Νοιώθει ο Μύστης που Ολοκληρώνει την Εμπειρία
του Εσωτερικού Χώρου, η Τελική Αίσθηση, είναι ότι Υπάρχει Παντού στον Χώρο, ότι
Πληρώνει Όλον τον Χώρο. Που Είναι Άπειρος, Χωρίς Όρια. Αυτή η Αίσθηση χάνεται
μέσα στην Ασάφεια του Όλου.
Εμπειρία του Ανώτερου Παγκόσμιου Εαυτού
Στην πραγματικότητα, αυτός που έλαβε την Μεγάλη Μύηση κι
ανέβηκε στον Βαθμό της Εποπτείας και Βίωσε την Εσωτερική Πραγματικότητα της
Απεραντοσύνης της Αιωνιότητας μετατοπίστηκε στην Βαθύτερη Έδρα της Ύπαρξης.
Αυτό έγινε με την εγκατάλειψη της αντίληψης της περιορισμένης ύπαρξης, για αυτό
και γίνεται αντιληπτό σαν μεταμόρφωση, σαν εξέλιξη και σαν απελευθέρωση στην
Απεραντοσύνη. Αυτή η Κατάσταση που Σταθεροποιείται στην Πληρότητα (στην
Πανταχού Παρουσία) δεν είναι παρά η Βάση για την Πραγματική Εσωτερική Εξέλιξη
και Πορεία προς το Ύστατο. Όλοι αυτοί οι όροι που χρησιμοποιούμε (εξέλιξη,
πορεία) είναι αντιληπτικοί, οντολογικοί κι όχι οντικοί όροι, αναφέρονται δηλαδή
στο Ον που Ανέρχεται Αντιληπτικά κι όχι στο Ον καθεαυτό.
Η Αίσθηση της Απεραντοσύνης και Πανταχού Παρουσίας του Παγκόσμιου Εαυτού μολονότι είναι Πραγματική και Αληθινή δεν είναι όμως Απόλυτα Πραγματική. Κι αυτό γιατί υπάρχει η Αντίληψη μιας Παρουσίας που Πληροί τον Χώρο, μια αίσθηση διαχωρισμού της Ουσίας από τον Χώρο. Αυτό παραμένει ακόμα ένας περιορισμός. Η Μετατόπιση Ακόμα Πιο Βαθιά στην Ύπαρξη, σε Μια Βαθύτερη Έδρα αποκαλύπτει μια άλλη Όψη της Πραγματικότητας.
Η Εμπειρία της Μοναδικής Ουσίας
Για κάποιον που έχει Ολοκληρωτική Εμπειρία του Παγκόσμιου Εαυτού ο Δρόμος Ανοίγει πλέον από μόνος του κι Αντίληψη Ανασύρεται κυριολεκτικά προς το Απόλυτο Κέντρο της Ύπαρξης. Όλοι οι κίνδυνοι έχουν μείνει πίσω. Η Αίσθηση διαχωρισμού ανάμεσα στην Ουσία, στον Εαυτό, σε Εμάς, και τον Χώρο εξασθενίζει και σβήνει κι Ανατέλλει μια Ανώτερη Πραγματικότητα. Βιώνεται και Γίνεται Κατανοητό ότι «Η Ουσία Είναι ο Χώρος». Αυτή είναι Μια Βαθιά Αίσθηση Ενότητας της Εσωτερικής Πραγματικότητας, πολύ διαφορετική από προηγούμενες Εμπειρίες
Η Εμπειρία του Ηλιακού Λόγου, η Αντίληψη του Όλου σαν Βάσης των Φαινομένων
Στο Τέλος η Πραγματικότητα Αποκαλύπτεται Χωρίς Ιδιότητες,
Χωρίς Περιορισμούς, Μια Ολόλευκη Πραγματικότητα, Ένα Εκτυφλωτικό Φως, που Είναι
η Βάση κι η Ουσία των Πάντων. Είναι ο Ηλιακός Λόγος. Ο Διόνυσος στο Μεσουράνημά
του. Ο Λαμπρός Απόλλωνας. Αυτός που Βιώνει Αυτή την Κατάσταση Γίνεται ο Ίδιος
Ηλιακός Λόγος, το Μοναδικό Υποκείμενο, το Πρόσωπο του Θείου, πίσω από όλα τα
προηγούμενα προσωπεία του Θεού.
Βέβαια, όλα αυτά που περιγράφουμε είναι Εμπειρίες μέσα
στην Περισυλλογή και ενόσω είμαστε συνδεδεμένοι ακόμα με ένα σώμα. Πρέπει
λοιπόν να είναι κατανοητό ότι αυτή η Εμπειρία διαφέρει από την Εμπειρία της
Ουσίας που έχει αποχωρισθεί πραγματικά (με τον θάνατο) από κάθε σώμα.
Κι ασφαλώς όλες αυτές οι Καταστάσεις που Βιώνουμε
βρίσκονται πάντα μέσα στα Πλαίσια της Δημιουργίας. Η έξοδος από την Δημιουργία
είναι μια τελείως διαφορετική Εμπειρία, που δεν είναι πλέον εμπειρία, γιατί δεν
υπάρχει καμία αντίληψη για να έχει (σαν περιεχόμενο) κάποια εμπειρία. Στην
πραγματικότητα είναι μια άλλου είδους Άμεσης Επίγνωσης του Πραγματικού Εαυτού.
Η Εμπειρία της Νύχτας, του Μαύρου Φωτός, της Αντίληψης του Όλου
Στο Άδυτο του Ναού δεν μπορεί να « Μπει» κανένας
«μυητικά» παρά μόνο ο Μύστης που φτάνει και Περνά το «Όριο» της Δημιουργίας. Τι
σημαίνει αυτό. Η Μεγάλη Μύηση στον Ναό Οδηγεί τον Μύστη στην Συνειδητοποίηση
της Ουσίας του Ηλιακού Λόγου, του Προσώπου του Θεού μέσα στην Δημιουργία του
Μεγάλου Υποκειμένου που είναι Αντανάκλαση της Θείας Ουσίας μέσα στο Κόσμο. Αυτή
η Κατάσταση μολονότι είναι η Υπέρτατη Κατάσταση μέσα στην Δημιουργία δεν είναι
όμως η Τελική Κατάσταση. Υπάρχει, στην Αντίληψη του Μύστη (που Έγινε Ηλιακός
Λόγος) ακόμα ένας περιορισμός, υπάρχει μια τελευταία αδιόρατη διάκριση ανάμεσα
στο Καθαρό Είναι, το Φως της Δημιουργίας και το Μη Είναι (το «Τίποτα»). Από την
άποψη της βιωματικής εμπειρίας (κι αυτό μπορούμε να το κατανοήσουμε και
νοητικά) η Κατάσταση του Καθαρού Είναι του Ηλιακού Λόγου είναι Χωρίς Ιδιότητες
(Μια Λευκή Κατάσταση). Αλλά το Ίδιο, Χωρίς Ιδιότητες είναι κι η Κατάσταση όπου
δεν υπάρχει Τίποτα (το Μαύρο Φως). Οι Καταστάσεις είναι ακριβώς το ίδιο. Αλλά
πως ο Μύστης βιώνει και κατανοεί αυτή την πραγματικότητα; Ο Μύστης έχει
καθοδηγηθεί στην βαθύτερη σημασία της Δράσης και της Μη-Δράσης. Εγκαταλείποντας
κάθε Δράση της Αντίληψης βυθίζεται στην Ακινησία του Τίποτα, Βιώνει την Ουσία
της Προκοσμικής Νύχτας. Κι ενώ Βιώνει το Απόλυτο Κενό και δεν βλέπει πλέον
καμιά διαφορά ανάμεσα στο Μη-Είναι και την Ολόλαμπρη Ουσία του Είναι ταυτόχρονα
Συνειδητοποιεί ότι Μέσα στους Κόλπους της Νύχτας Ανατέλλει το Φως και πάλι Μέσα
στους Κόλπους της Νύχτας Αναπαύεται Αιώνια.
Αυτός ο τελευταίος διαχωρισμός (της διάκρισης του Είναι
και του Μη-Είναι) αποτελεί το τελικό σύνορο της Δημιουργίας, για αυτό οι
Μυημένοι το ονόμαζαν το «Όριο».
Τώρα ο Μύστης Απόλυτα Ελεύθερος, Τέλεια Εξαγνισμένος
μπορεί να Μπει στο Άδυτο και να λάβει την Ύστατη Μύηση και να Βιώσει την Ύστατη
Απόλυτη Πραγματικότητα της Θείας Ουσίας του Εαυτού.
Η Εμπειρία του Πραγματικού Εαυτού
Η Είσοδος στο Άδυτο σηματοδοτεί την Είσοδο του
Απελευθερωμένου Όντος (Ψυχής, Ανθρώπου, Μύστη) σε Μια Κατάσταση όπου δεν
υπάρχει ούτε Μη Δράση (Νύχτα, Μη-Είναι)
ούτε Δράση (Ηλιακός Λόγος, Είναι). Σε μια ύστατη Περισυλλογή η Ουσία
Εισέρχεται στην Κατάσταση της Αυτοαναβλύζουσας Επίγνωσης του Εαυτού. Εδώ δεν
υπάρχει Δραστηριότητα ή Αντίληψη κάτι «εξωτερικού». Η Αυτοαναβλύζουσα Επίγνωση
που Πηγάζει από τα Αχανή Βάθη της Ουσίας Φανερώνει την Απέραντη Ουσία,
Αναδεικνύει την Αυτοαντίληψη και Περικλείνει την Αιώνια Πληρότητα και
Μακαριότητα. Εδώ η Ψυχή Αναδύεται σε Θεία Ουσία κι ο Μύστης Βιώνει την Ένωση,
την Ενότητα και την Ταύτιση με το Θείο.
Είναι Ελάχιστοι οι άνθρωποι που έφτασαν σε αυτή την
Κατάσταση της Υπέρτατης Μύησης, αλλά και ταυτόχρονα πάρα πολλοί αν
αναλογιστούμε για τι πράγμα μιλάμε. Μιλάμε για την Αποθέωση του Όντος, του
Ανθρώπου.
Οι Μύστες, άσχετα από τον Βαθμό Επίγνωσης που Βίωναν και
το Βάθος της Ύπαρξης που Συνειδητοποιούσαν, Κατανοούσαν και Γνώριζαν τον
Αληθινό Θείο Κόσμο στον οποίο ζούσαν και προετοιμάζονταν με την Περισυλλογή και
τον Ορθό Τρόπο Ζωής για τους Ανώτερους Κόσμους του Φωτός όπου θα προσέρχονταν
όταν θα αποχωρίζονταν από το σώμα (με αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν θάνατο).
Για τους Μύστες ο αποχωρισμός από το σώμα και τον κόσμο των αισθήσεων δεν ήταν
το τέλος της ζωής, ήταν η Αρχή της Αληθινής Ζωής στους ανώτερους Κόσμους, στα
Ηλύσια Πεδία, στους Φωτεινούς Ουρανούς, στους Κόλπους της Νύχτας όπου
Αναπαύονται Όλα και πιο Ψηλά, στην Πραγματική Θεία Κατοικία Όλων των Όντων, στο
Θεό όπως κι αν τον ονομάζουμε (γιατί τα ονόματα τα δίνουν οι άνθρωποι και δεν
έχουν τόση σημασία.
Τα Μυστήρια του Υπέρτατου Θείου, της Νύχτας και του
Ηλιακού Λόγου ήταν το αντικείμενο των Εργασιών (των Ιερών Έργων) του Ανώτερου
Μυητικού Κέντρου των Δελφών όπου Προσέρχονταν οι Μύστες για να Εμβαθύνουν
Περισσότερο στην Θεία Πραγματικότητα. Οι Δελφοί ήταν Ανώτερο Μυητικό Κέντρο για
τους Μύστες και δεν ήταν μόνο το Λαϊκό Μαντείο των Δελφών, όπως εσφαλμένα
νομίζουν ακόμα και (δήθεν) σοβαροί ιστορικοί και μελετητές.
