ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΑΙ «ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ»

 Προοίμιο

Η Αληθινή Γνώση του Όντος

Η Παγκόσμια Αυταπάτη

Ο «Ταυτισμός» με το «περιεχόμενο», το εγώ, η περιορισμένη δράση

Η «Απελευθέρωση» από το «νοητικό περιεχόμενο» κι η υπάρβαση του εγώ στην Απεραντοσύνη

Η Αντίληψη δεν «ταυτίζεται» με κανένα «περιεχόμενο» με καμία ιδέα, ιδιότητα, η συμπεριφορά. 

Είναι η «εμμονή» στην «μνήμη», στην «γνώση», που διατηρεί την φλόγα της περιορισμένης ύπαρξης.

Προοίμιο

Η Συνείδηση Είναι Μία και Μόνο. Κάθε «Συνείδηση», έστω κι αν εμφανίζεται σαν «Διαφοροποιημένη» είναι στην πραγματικότητα Αυτή η Μία Συνείδηση που λειτουργεί μέσα από κάποιους περιοριστικούς όρους και σε ιδιαίτερες συνθήκες, σε περιορισμένες καταστάσεις. Η Συνείδηση  Αναγνωρίζεται από τον Εαυτό της σαν Επίγνωση, Γνώση, σαν Ανεξάντλητη «Παραγωγική Δύναμη Γνώσης» και σαν «Χωρίς Περιορισμούς Δημιουργική Δύναμη Ιδιαίτερων Αντιλήψεων» που υποστασιοποιούνται. Έτσι Εμφανίζονται τα διάφορα «Υποκειμενικά» και αντικειμενικά φαινόμενα.

Η Κυριότερη (αλλά όχι μοναδική) Λειτουργία της Συνείδησης είναι η Αντίληψη, (γι’ αυτό και οι όροι συχνά «ταυτίζονται», όχι οντολογικά αλλά γνωσιολογικά). Τι είναι Αντίληψη; Είναι η γνώση, η αναγνώριση, η «πληροφόρηση» για «κάτι». Αυτό μπορεί να γίνεται με άμεση αίσθηση, με παραγωγική διαδικασία ή με έμμεση πληροφόρηση μέσω καταλλήλου οργάνου από εξωτερικές πηγές (όπως στην περίπτωση που η Συνείδηση είναι ενσωματωμένη και δέχεται μέσω του «φορέα» τις πληροφορίες από τον εξωτερικό κόσμο. Με άλλα λόγια η Αντίληψη είναι μια «γενική λειτουργία» της Συνείδησης που υφίσταται είτε υπάρχει κάποιος εξωτερικός φορέας είτε όχι. Δεν περιορίζεται δηλαδή μόνο στην εξωτερική αντίληψη. 

Με αυτή την έννοια η Αντίληψη είναι η «Όραση» της Συνείδησης. Έτσι η Συνείδηση μπορεί να Αντιλαμβάνεται, να «Ορά», να «Βλέπει», το Ανεξιχνίαστο Μυστήριο της Ύπαρξής της, την «Αντικειμενική Παρουσία» της, την Παρουσία της μέσα στον Χώρο, την Παρουσία της μέσα στον Χρόνο και σε ιδιαίτερες καταστάσεις στους κόσμους του Χρόνου.

Η Αντίληψη, έτσι όπως περιγράφεται, είναι μια Λειτουργία, η «Όραση». Σαν τέτοια δεν ταυτίζεται με το «περιεχόμενό» της. Αυτό έχει τεράστια σημασία κι ένα βαθύ νόημα γιατί υποδηλώνει την «Ανεξαρτησία» της Συνείδησης, της Αντίληψης, από οποιεσδήποτε ιδιαίτερες καταστάσεις βιώνει η Συνείδηση μέσα στην Δημιουργία. Ταυτόχρονα αποκαλύπτει και τον Δρόμο της Απελευθέρωσης της «Διαφοροποιημένης Συνείδησης» που νομίζει ότι δεσμεύεται κάπου.

Να πούμε ακόμα ότι για την «Διαφοροποιημένη» Ενσωματωμένη Συνείδηση ασφαλώς υπάρχουν στο «περιεχόμενό» της κάποια «σταθερά στοιχεία» όπως  η «Ύπαρξη», η «Αντικειμενική Παρουσία», η Παρουσία στον Χώρο, η Ατομική Παρουσία στον Χρόνο. Όμως όλο το περιεχόμενο που αφορά την ζωή μέσα στον χρόνο δεν είναι σταθερό και αλλάζει. Ο κύκλος των μετενσωματώσεων αφορά ακριβώς την ζωή στους κατώτερους κόσμους του Χρόνου (τον νοητικό κόσμο, τον ενεργειακό κόσμο, τον κόσμο των υλικών φαινομένων). Η Απελευθέρωση αφορά την  Έξοδο από τους κόσμους του Χρόνου. Η «Εξέλιξη» στους Ανώτερους, πιο «Εσωτερικούς» Κόσμους είναι ένα άλλο θέμα.

Ακόμα, χαρακτηρίζοντας την Αντίληψη σαν «Όραση» θα πρέπει να πούμε ότι αυτά που «συλλαμβάνει η «Όραση» (είτε Άμεσα την Ίδια την Ουσία, είτε όσα Δημιουργεί, είτε τα «αντικείμενα») είναι Φως, Διαφοροποιήσεις του Φωτός, Φαινόμενα του Φωτός. Η Υπέρτατη Κατάσταση της Ουσίας Είναι το Πρωταρχικό Φως, το Αδιαφοροποίητο Υπερκόσμιο Φως, το Φως το Αληθινό. Όλα τα άλλα είναι «Διαβαθμίσεις του Φωτός».

Το Φως Είναι Ενέργεια, Υπερκόσμια Ενέργεια Ασύλληπτης Ισχύος. Το υλικό φως (του ήλιου, η της πυρηνικής ενέργειας) είναι το ελάχιστο.

Επίσης η  «Καθαρή Όραση» χαρακτηρίζεται σαν «Φώτιση» Αυτό έχει και  κυριολεκτική και συμβολική σημασία.

Τέλος, η Ορθή Αντίληψη, η «Καθαρή Όραση» ονομάζεται Λόγος. Για αυτό ο Λόγος σε κάποιες Παραδόσεις (Ηράκλειτος, Στωικοί, Χριστιανισμός) θεωρείται η Αρχή της Δημιουργίας. Είναι ακόμα η Βάση του Ορθολογικού Λογισμού, της καθαρής σκέψης.

 Η Αληθινή Γνώση του Όντος

Υπάρχει Μία και Μόνο Συνείδηση. Είναι ακριβώς η Βασική Λειτουργία της Συνείδησης, η Αντίληψη, που δίνει την Δυνατότητα να Εμφανίζονται όλα τα Φαινόμενα (Υποκειμενικά και «αντικειμενικά»). Με την Διαφοροποίηση της Αντίληψης, δηλαδή του «περιεχομένου» της παίρνουν «υπόσταση» όλα τα φαινόμενα.

Κάθε Συνείδηση (οποιαδήποτε συνείδηση) δεν είναι παρά Αντανάκλαση της Μιας Συνείδησης (του Όλου) μέσα στις ιδιαίτερες «συνθήκες» της Δημιουργίας. Όλα αυτά έχουν εξηγηθεί σε προηγούμενες ομιλίες μας (ανατρέξτε εκεί). Κάθε Συνείδηση είναι Αντίληψη (με την έννοια που περιγράψαμε πιο πάνω). Κι η Αντίληψη είναι μια εγγενής υπερβατική λειτουργία της Συνείδησης και δεν εξαρτάται από εξωτερικές συνθήκες ή υλικό φορέα (ή πρόσληψη πληροφοριών από έναν «αντικειμενικό» κόσμο). Η Αντίληψη είναι απλά «Όραση». Είναι ανεξάρτητη από το «περιεχόμενό» της. Όπως εξηγήσαμε υπάρχουν στο «περιεχόμενο» της Αντίληψης κάποιες «Σταθερές» αλλά το «περιεχόμενο» που υπόκειται στον χρόνο δεν είναι σταθερό  και μπορεί και αλλάζει.

Ας το εξηγήσουμε αυτό πρακτικά. Η Συνείδηση-Αντίληψη (όταν είναι Ενσωματωμένη) στην Φυσική της Κατάσταση είναι Αφυπνισμένη (σε Αληθινή Εγρήγορση), Εδώ, Τώρα. Όλες οι λειτουργίες της εκδηλώνονται φυσικά, ανεμπόδιστα. Η επίγνωση τα αγκαλιάζει όλα σε μια ενότητα και δεν υπάρχει «απόσταση» ανάμεσα σε εμάς και τα πράγματα. Η σκέψη (σαν εσωτερικοποίηση των παραστάσεων, σαν εννοιοποίηση των «πραγμάτων» και φυσικός συσχετισμός των πραγμάτων, κλπ.) λειτουργεί απρόσκοπτα. Η μνήμη λειτουργεί αντικειμενικά. Οι αισθήσεις είναι σε πραγματική επαφή με τον εξωτερικό κόσμο. Όλα λειτουργούν, απλώς λειτουργούν. Σε αυτή της «κατάσταση» (την ζωή όπως εξελίσσεται) δεν υπάρχουν προσωπικές εμπειρίες, συσσώρευση προσωπικών μνημών, γνώσεων, εμπειριών. Η ζωή δεν αφήνει «ίχνη». Ανασαίνει στο Παρόν κι εξαντλείται στην Στιγμή.

Εδώ, στην «κατάσταση» που περιγράψαμε (και κάποιοι ίσως βλέπουν τις «ομοιότητες» με αυτό που ονομάζουν «Διαλογισμό») η Συνείδηση-Αντίληψη δεν ταυτίζεται με το «περιεχόμενό» της. Το «περιεχόμενο» ρέει συνεχώς, ανανεώνεται κάθε στιγμή και δεν «δένεται» στον χρόνο. Η Συνείδηση-Αντίληψη είναι Ανεξάρτητη, Ελεύθερη από το «περιεχόμενο». Ζει στο Απόλυτο Παρόν και δεν δεσμεύεται από τον Χρόνο.

Ασφαλώς, αυτό που περιγράφουμε είναι μια «κατάσταση» που λίγοι βιώνουν ή μπορούν να βιώσουν, Είναι για κάποιους μια ιδανική κατάσταση αλλά όχι κάτι που ζουν. Στην πραγματικότητα αυτό που θέλουμε να δείξουμε είναι ότι η Συνείδηση-Αντίληψη είναι ή μπορεί να είναι, όντως, ανεξάρτητη από το «περιεχόμενό» της. Αυτή η δυνατότητα είναι εγγενής σε κάθε συνείδηση, σε κάθε άνθρωπο.

Έτσι, για να αναδυθούμε στην Αληθινή Γνώση της Ίδιας της Φύσης μας που λειτουργεί εδώ σαν Αντίληψη, για να Γνωρίσουμε τον Εαυτό μας, σαν Αντίληψη, πρέπει να κατανοήσουμε τι είναι η Αντίληψη και τι σχέση έχει με το «περιεχόμενό» της. Είναι μια σχέση παροδική με ό,τι σχετίζεται με τον χρόνο. Αυτό μπορεί στον καθένα να Ανοίξει τον Δρόμο προς την Απελευθέρωση και μετά την Ολοκλήρωση στο Όλον (πέρα από κάθε «Διαφοροποίηση», στην  Πλήρη Συνειδητοποίηση ότι Είμαστε η Μία Συνείδηση, δηλαδή στην Πλήρη Αφύπνιση).

Οι περισσότεροι άνθρωποι στον πλανήτη ζουν με ένα τρόπο διαφορετικό από αυτόν που περιγράψαμε, τόσο κοινό που όλοι γνωρίζουν για τι πράγμα μιλάμε. Είναι «ταυτισμένοι» με το «περιεχόμενο» της αντίληψής τους, το οποίο συγκροτείται από προκαταλήψεις, λανθασμένους συλλογισμούς και συμπεράσματα, ανόητες δοξασίες. Γιατί ζουν έτσι; Επειδή «εκπαιδεύονται» να ζουν έτσι.

Η Παγκόσμια Αυταπάτη

Υπάρχει Μία και Μόνο Συνείδηση. Ό,τι Εμφανίζεται (Υποκειμενικά κι Αντικειμενικά Φαινόμενα) στην «Δημιουργία» δεν είναι παρά «Αντανακλάσεις» του Ενός Όλου μέσα στην «Κίνηση» της Αντίληψης, τελικά ένα Νοητικό Φαινόμενο. Όλα είναι «Αντανακλάσεις» του Όλου μέσα σε ιδιαίτερες συνθήκες και περιορισμούς. Κάθε Συνείδηση, κάθε ον δεν είναι παρά το Όλον μέσα στην «ιδιαιτερότητά» του. Ακόμα και ένας κόκκος σκόνης δεν είναι παρά το Όλον μέσα στην συγκεκριμένη παρουσία του.

Όλα είναι Αυτό το Ίδιο το Όλον κι Όλα «εξελίσσονται προς την Ολοκλήρωσή τους στο Όλον (προς την Ανάδυση στο Όλον).

Υπάρχουν εκατομμύρια κατοικημένοι πλανήτες στο Σύμπαν με διάφορα όντα (κι ίσως άγνωστης «σύνθεσης»). Υπάρχουν όντα σε διαφορετικά στάδια «εξέλιξης»  κι ασφαλώς όντα περισσότερο εξελιγμένα από τους γήινους. Η «εξέλιξη» στον πλανήτη γη βρίσκεται ακόμα σε πολύ πρώιμο στάδιο. Παρότι υπάρχουν χιλιετηρίδες ιστορίας πίσω μας και παρόλο τον δήθεν πολιτισμό μας και την τεχνολογική ανάπτυξη εξακολουθούμε να είμαστε «άγριοι». Αυτό φαίνεται από την διεθνή πολιτική κατάσταση, από το «επίπεδο» των κοινωνιών μας και από την νοητική κατάσταση της ανθρωπότητας. Κοινωνίες της αδικίας και της ανισότητας, του πλούτου και της εξαθλίωσης κι άνθρωποι μέσα στην άγνοια που χειραγωγούνται σαν ζώα, αυτός είναι ο σύγχρονος κόσμος. Έτσι ήταν πάντα και θα είναι για χιλιετίες ακόμα.

Οι άνθρωποι, σε ολόκληρο τον πλανήτη, είναι «άγριοι» κι αναθρέφουν «άγριους» ανθρώπους. Κάθε παιδί που γεννιέται στον κόσμο, μέσα από την «κοινωνικοποίησή» του γίνεται ότι είναι κι οι άλλοι. Δύσκολα ξεφεύγει κάποιος από το «πλήθος».

Στην πραγματικότητα, αν Όλα είναι «Αντανακλάσεις» του Ενός (του Παντός) μέσα στην Ρέουσα Φαινομενικότητα, τότε Όλα, Κάθε Ον, κάθε Συνείδηση (σαν «Αντανάκλαση» του Όλου) φέρνει εγγενώς, Μέσα της, όλες τις Δυνάμεις και τις Δυνατότητες του Όλου και την Σίγουρη Προοπτική να Αναδυθεί στο Όλον. Αυτή η «Συνειδητοποίηση», η Ανάδυση στο Όλον, η Απελευθέρωση από όλους τους περιορισμούς, της ζωής, του Χρόνου, του Χώρου, της Περιορισμένης Ύπαρξης, είναι η Υπέρτατη Γνώση, η Υπέρτατη Ζωή, η Υπέρτατη «Επίτευξη». Η Αληθινή Αυτογνωσία, η Γνώση (κι η «Εμπειρία») της Αληθινής,  Απέραντης,  Άχρονης κι Άχωρης κι Αδημιούργητης Φύσης μας είναι η Πραγματική Ολοκλήρωση του» Όντος». 

Εν τούτοις ελάχιστα όντα, ελάχιστοι άνθρωποι στον πλανήτη μπορούν να αναγνωρίσουν και να Βιώσουν την Αληθινή Υπερβατική Φύση τους. Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι βυθισμένοι μέσα στο παγκόσμιο συλλογικό όνειρο της ανθρωπότητας που μέσα στην άγνοια αντιλαμβάνεται διαφορετικά κι επιβάλλει την παγκόσμια αμάθεια σαν επιστήμη, γνώση, παιδεία, κρατώντας το «ανθρώπινο είδος» χαμηλά, εμποδίζοντάς το να «εξελιχθεί».

Η Αληθινή Γνώση είναι η Γνώση του Εαυτού (το «γνώθι σ’ αυτόν» με την Μυστική Δελφική Έννοια). Η Αληθινή Υπέρτατη Επιστήμη είναι η «Αληθινή Ανθρωπολογία», που αναγνωρίζει τον Πραγματικό Οντολογικό, Γνωσιολογικό και Ηθικό Χαρακτήρα του Ανθρώπου που Βαδίζει προς την Ολοκλήρωση, που Διαφωτίζει την ανθρώπινη νοημοσύνη και Καθοδηγεί προς την Υπέρτατη Ζωή της Ελευθερίας. Όλες οι άλλες Γνώσεις κι επιστήμες είναι δευτερεύουσες κι ίσως ασήμαντες γιατί δεν σε κάνουν άνθρωπο. Δείτε το παγκόσμιο εκπαιδευτικό σύστημα, παράγει «επιστήμονες» αλλά δεν δημιουργεί αληθινούς ανθρώπους. Σίγουρα υπάρχει κάτι «σάπιο» στο βασίλειο της ανθρώπινης εκπαίδευσης.

Έτσι, οι κοινωνίες, μέσα στην αμάθειά τους, αναπαράγουν την αμάθεια, την ελλιπή γνώση και σέρνονται σαν τα φίδια στην σκόνη της ιστορίας. Δεν μπορούν να πετάξουν σαν τα πουλιά στον Απέραντο Ουρανό της Αληθινής Ελευθερίας. Η Αληθινή Ελευθερία  Υπάρχει Μέσα σε όλα τα όντα, ακόμα και σε ένα κόκκο σκόνης, αλλά πόσοι το νοιώθουν;

Αν η κοινωνίες είναι κοινωνίες των «αγρίων» κι αν αναθρέφουν τα παιδιά τους σαν «άγριους», εναπόκειται στον καθένα, στην οντολογική, γνωσιολογική κι ηθική ευθύνη του καθενός, να απομακρυνθεί από αυτού του είδους τις κοινωνίες και να αναζητήσει στην Έρημο του Φιλοσοφικού Λόγου την Αληθινή Γνώση. 

Οι άνθρωποι, με την αμάθεια και την χαμηλή νοημοσύνη τους βρωμίζουν ακόμα και το «Ιερό», την «Αντίληψη του Θεού». Αντί να δείξουν, ακολουθώντας τους Μεγάλους Σοφούς της Ανθρωπότητας, τον Δρόμο προς την Αυτογνωσία, προς την Εσωτερική Γνώση της Αληθινής  Αιώνιας Φύσης μας, πιστεύουν και διδάσκουν κι επιβάλλουν πλήθος ανοησιών  στους σύγχρονους ναούς της αμάθειας. Ακόμα και την θρησκεία την έκαναν μια βρώμικη υπόθεση, μια θλιβερή διαστρέβλωση της «ιερής αναζήτησης», μια παρωδία γνώσης.

Είναι άραγε τυχαίο που όλοι οι Πραγματικοί Σοφοί έζησαν και δίδαξαν «έξω από τα τείχη της πόλης»;

Ο «Ταυτισμός» με το «περιεχόμενο», το εγώ, η περιορισμένη δράση

Γιατί όμως οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη, η ανθρωπότητα, οι άνθρωποι, βρίσκονται σε αυτό το χαμηλό επίπεδο «εξέλιξης»; Το να λέμε απλά ότι η εξέλιξη της ανθρωπότητας βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο και χρειάζεται ιστορικός χρόνος για να προχωρήσει η ανθρωπότητα είναι ίσως μια «λογική» εξήγηση, αλλά αυτό δεν απαλλάσει τους ανθρώπους, όλους τους ανθρώπους, από την Υπαρξιακή Ευθύνη τους.

Στην πραγματικότητα η Συνείδηση, ακόμα κι όταν βρίσκεται σε περιορισμούς και σύγχυση, διατηρεί πάντα μια βαθιά ηθική εγρήγορση. Αυτή είναι η «ηθική συνείδηση» των ανθρώπων. Όλοι γνωρίζουν το Δίκαιο, το Καλό και το Κακό. Οι «επιλογές» τους δεν τους απαλλάσουν από την ηθική ευθύνη. Οι άνθρωποι της Σκιάς, οι σκοτεινοί άνθρωποι, γνωρίζουν πολύ καλά τι κάνουν. Αν αγνοούν τις συνέπειες και δεν λογαριάζουν τους συνανθρώπους τους αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα υποστούν τις συνέπειες. Θα υποστούν τις συνέπειες και για την δική τους επιλογή και για το κακό που κάνουν στους άλλους.

Πως όμως συμβαίνει κι ο Άνθρωπος από Αγαθή Αντανάκλαση του Όλου μέσα στην Υπαρξιακή Ροή, με Όλες τις Δυνάμεις κι Όλες τις Δυνατότητες του Όλου (για Αυτοσυνειδητοποίηση κι Ανάδυση στην Αρχέγονη Καθαρότητα) πέφτει στην άγνοια, στην σύγχυση, στην αμάθεια; Είναι πολύ ενδιαφέρον να διερευνήσουμε τον λειτουργικό μηχανισμό που παγιδεύει τον άνθρωπο. Έτσι θα βρούμε το νήμα της Αριάδνης  (της «Ιέρειας της Σοφίας») για να βγούμε από τον Λαβύρινθο της Υπαρξιακής Σκλαβιάς στο Φως της Ελευθερίας.

Ο Άνθρωπος, δηλαδή η Συνείδηση που Έχει Ενσωματωθεί, στην Οντολογική Καθαρότητά του είναι σε Πλήρη Εγρήγορση, με Ανοιχτή Επίγνωση (που τα Αγκαλιάζει όλα) κι Αντίληψη Ανεμπόδιστη που Ρέει στο Παρόν. Λειτουργεί Πλήρως, Ζώντας πάντα στην Παρούσα Στιγμή. Έτσι το «περιεχόμενο» της Αντίληψης ανανεώνεται συνεχώς, είναι πάντα νέο. Όμως μια τέτοια «Κατάσταση» (Λειτουργίας) απαιτεί μέγιστη ενέργεια ζωής. Στην πραγματικότητα ελάχιστα όντα μπορούν να είναι μόνιμα σε μια τέτοια κατάσταση (ακόμα κι όσοι είναι «έμπειροι» στον Αληθινό Διαλογισμό).

Είναι από άποψη «οικονομίας της ζωής» και από βιολογική άποψη πιο «καλό» να αυτοματοποιείται η αντίληψη και να αποθηκεύονται αντιλήψεις και γνώσεις. Έτσι η αντίληψη «ελευθερώνεται» για να επεκταθεί περισσότερο στο πεδίο της ζωής αφού έχει να ασχοληθεί με τα νέα δεδομένα (κι όχι με αυτά που ήδη γνωρίζει). Όμως αυτή η αυτοματοποίηση έχει κάποιες συνέπειες (οντολογικές, γνωσιολογικές, ηθικές) κι εκθέτει τον άνθρωπο σε κινδύνους. Θα το εξηγήσουμε αμέσως τώρα.

Η «αποθήκευση» αντιλήψεων, εμπειριών, μνημών (κι η λειτουργία της αντίληψης με την βοήθεια όλων αυτών) «νοθεύει» την Αρχική Καθαρότητα της Αντίληψης κι αποδίδει στην αντίληψη κάποια «σταθερά» χαρακτηριστικά. Έτσι η Συνείδηση (Αντίληψη) αποκτά μια «Όψη», γίνεται «Πρόσωπο». Η λέξη «πρόσωπο» είναι σύνθετη από την πρόθεση «προς» και το ουσιαστικό «όψη». «Πρόσωπο» είναι «αυτό που φαίνεται», η οντότητα με σταθερά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Αυτό είναι το «ψυχολογικό εγώ», η προσωπικότητα.

Το γεγονός αυτό καθεαυτό, δηλαδή η οντότητα να εμμένει σε μνήμες, γνώσεις, αντιλήψεις, δεν είναι κακό με την προϋπόθεση ότι το «περιεχόμενο» της αντίληψης είναι λογικά ελεγμένο. Αν όμως είναι «λανθασμένο»; Τότε όλο το διανοητικό οικοδόμημα των ανθρώπων, του ανθρώπου, καταρρέει.

Στην πραγματικότητα, είναι φανερό ότι η δόμηση του προσώπου, του εγώ, της προσωπικότητας, σαν λειτουργικός μηχανισμός, είναι μια «κατασκευή. Όταν δεν γίνεται με λογικούς όρους καθίσταται πρόβλημα. Στην Αρχαία Ελλάδα η λέξη «πρόσωπο» σήμαινε το «προσωπείο», δηλαδή μια «κατασκευή» που είχε τα χαρακτηριστικά ανθρώπου. Γνώριζαν μέσα στην Ορφική Παράδοση ότι όλος αυτός ο  λειτουργικός μηχανισμός είναι μια «κατασκευή» χωρίς πραγματική οντολογική σημασία. Για αυτό και στο Ιερό Θέατρο που ξεκίνησε από την Διονυσιακή Λατρεία οι υποκριτές χρησιμοποιούσαν τα «προσωπεία». Έδιναν έτσι υπόσταση σε χαρακτήρες ανθρώπων (και συνάμα επέτρεπε στον υποκριτή να υποδυθεί περισσότερους «ρόλους»). Όλα αυτά στην Αρχαία Ελλάδα και στην Αρχαία Λατρεία είχαν παιδαγωγικούς σκοπούς. Μετά το θέατρο ξέπεσε στην κοινοτοπία των ανθρωπίνων υποθέσεων.

Έτσι, η λειτουργία του προσώπου, του εγώ, της προσωπικότητας δεν είναι απλά μια «κατασκευή» αλλά πολύ περισσότερο μια «κακή κατασκευή» με ανυπολόγιστες ανθρωπολογικές συνέπειες. Όταν από αμαθή πρόσωπα θεωρείται ότι η ουσία του ανθρώπου είναι το «πρόσωπο» δηλαδή μια οντότητα με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τότε η οντότητα γίνεται κάτι «ξεχωριστό» από το Όλον και τα άλλα, μια αποκομμένη οντότητα που βλέποντας μέσα από την ιδιαίτερη αντίληψή της βλέπει το εγώ ξεχωριστό και τα άλλα απέναντι. Έτσι οδηγείται ανεπαίσθητα στην «δυαδική αντίληψη», στην δυαδική σκέψη, με ό,τι συνεπάγεται αυτό.

Οι άνθρωποι δεν ακούνε τους Σοφούς που τους μιλούν για την Πραγματική Ανθρώπινη Φύση. Ακολουθούν τους αμαθείς που υιοθετούν το «πρόσωπο» σαν ανθρώπινη ουσία και την δυαδική σκέψη σαν όργανο γνώσης της πραγματικότητας. Ακόμα και την Ιδέα του Θεού που Είναι το Περιέχον την υποβιβάζουν σε νοητικό περιεχόμενο, ένα είδωλο της σκέψης τους. Και με τέτοιες λανθασμένες προϋποθέσεις και πάνω σε τέτοιες σαθρές βάσεις οικοδομούν φιλοσοφία, θεολογία, θρησκεία, πολιτισμό.

Το χειρότερο δεν είναι ότι οι άνθρωποι διατηρούν ένα νοητικό «περιεχόμενο» με λάθη και ελλείψεις. Αυτό μπορεί και να συγχωρεθεί σαν αμάθεια κι ανοησία. Το χειρότερο είναι ότι οι άνθρωποι ανατρέφονται με λανθασμένες ιδέες. Η στρατιά των αμαθών που κυριαρχεί στην κοινωνία (στις κοινωνίες), στο εκπαιδευτικό σύστημα (και στα πανεπιστήμια και στα άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα), στον δημόσιο λόγο (και στα μέσα διαμόρφωσης γνώμης), στα θρησκευτικά ιδρύματα, εκπαιδεύουν τους ανθρώπους να είναι αμαθείς, ανόητοι και χειραγωγούμενοι πολίτες. Δεν είναι σε θέση να μιλήσουν για την Αληθινή Γνώση, για την Αληθινή Ανθρώπινη Φύση, για το Όλον που είναι στο Βάθος κάθε οντότητας, ακόμα και του κόκκου σκόνης. Γνωρίζουν μόνο να μιλούν για την «προσωπικότητα» που κατασκευάζεται, που χειραγωγείται κι ελέγχεται.

Το πιο εξωφρενικό κι εξωφρενικά γελοίο είναι ότι όλοι αυτοί που ηγούνται της κοινωνίας, πολιτικοί, διανοούμενοι, οικονομικοί παράγοντες, θρησκευτικοί ηγέτες, δεν διαθέτουν περισσότερη νοημοσύνη από τον οποιοδήποτε κοινό άνθρωπο, μπορεί να είναι και πιο χαμηλά. Είναι γυμνοσάλιαγκες που αναρριχώνται στις κάθε είδους εξουσίες και καλύπτουν την ανεπάρκειά τους πίσω από τον αυταρχισμό, την απόλυτη διαφθορά και τον ηθικό ξεπεσμό. Σήμερα η ανθρωπότητα είναι σε μία από τις χειρότερες φάσεις της.

Η «Απελευθέρωση» από το  «νοητικό περιεχόμενο» κι η υπέρβαση του εγώ στην  Απεραντοσύνη

Τι σημαίνει όμως πρακτικά για τον κάθε άνθρωπο να ζει σήμερα; Καθένας που θέλει να βρει πραγματικά την Αλήθεια πρέπει να αναζητήσει ορθολογικές οντολογικές βάσεις, να ερευνήσει όλο τον λειτουργικό μηχανισμό του εαυτού του και να αποφασίσει να ζήσει στον πραγματικό κόσμο, έξω από το παγκόσμιο όνειρο που συντηρούν οι κοινωνίες με τον αυταρχισμό, τον εκβιασμό και την τιμωρία (όσων διαφοροποιούνται). Θα πρέπει κάποιος να απορρίψει σχεδόν όλο το «νοητικό περιεχόμενο» που του έχει φορτώσει η κοινωνία κι η δική του ηθική αδράνεια και να ξεκινήσει από το «λογικό μηδέν». Δεν είναι εύκολος δρόμος. Είναι όμως ο Μοναδικός Δρόμος.

Ξεχάστε όσα γνωρίζετε, όσα σας έμαθαν, φτύστε την αηδία του δήθεν ανθρώπινου πολιτισμού, της Αδικίας, της Ανισότητας, της βαρβαρότητας και του αθώου αίματος. Ιδού, ο Ορίζοντας της Ελευθερίας είναι Ανέγγιχτος από την ανθρώπινη ανοησία.

Το «πρόσωπο» δεν είναι μια οντολογική αρχή, κάποια ουσία, είναι απλά ο «περιορισμός» του Όλου μέσα σε συνθήκες, καταστάσεις, ιδιαιτερότητες. Το «πρόσωπο» είναι «αντίληψη», «σκέψη», μια λανθασμένη ιδέα και μια πρόληψη. Στηρίζοντας όλη την δυαδική σκέψη σε μια πρόληψη δεν σκεφτόμαστε λογικά. Όλη η δήθεν επιστήμη της δυτικής ψυχολογίας στηρίζεται ακριβώς σε αυτήν την ανοησία, του «προσώπου». Είναι μια ψυχολογία της «φαινομενικότητας», της συμπεριφοράς και της ζωώδους κατάστασης. Τελικά ο «χόμο σάπιενς» της δυτικής επιστήμης είναι απλά «σίμιαν».

Χιλιετηρίδες τώρα οι άνθρωποι αγνοούν και δεν διερευνούν τον λειτουργικό μηχανισμό της αντίληψης, της ορθολογικής σκέψης αλλά περιορίζονται στο να ακολουθούν, σαν τυφλοί, προλήψεις και προκαταλήψεις. Δεν μαθαίνουν στα παιδιά τους «πως» να σκέπτονται αλλά «τι» να σκέπτονται. Το αποτέλεσμα της ανοησίας το βλέπουμε στην εξαθλίωση της ανθρωπότητας που βλέπουμε γύρω μας. Τελικά είμαστε, ακόμα, πολύ «ζώα».

Στην πραγματικότητα, ακόμα κι αν κάποιος δεν αναγνωρίζει άμεσα την ανοησία της ανθρώπινης σκέψης, της ανθρώπινης συμπεριφοράς, μπορεί έμμεσα, μέσω της ορθολογικής σκέψης να βρει διέξοδο στην ανοησία.

Θα πρέπει κάποιος, αν θέλει να βρει την Αλήθεια, για την Ύπαρξη,για  τον Αληθινό Εαυτό,  για την Ζωή, να διερευνήσει ακριβώς «πως» λειτουργεί. Πόσα από όσα νομίζει ότι γνωρίζει ισχύουν; Πόσα από όσα αντιλαμβάνεται ή πληροφορείται στον δημόσιο βίο είναι αλήθεια; Αν δεν «αδειάσει» κάποιος, τελείως, από την ανοησία, δεν μπορεί να «γεμίσει» με το φως της αλήθειας.  Μπορεί η διανόηση που έχει προσωπικό χαρακτήρα και εξυπηρετεί προσωπικούς σκοπούς να οδηγήσει στην «ανθρωπιά»; Αν δεν ανυψωθεί κάποιος στην «αντικειμενικότητα» δεν μπορεί να δώσει περιεχόμενο σε αξίες όπως η αλήθεια, η δικαιοσύνη, η ισότητα, η αγάπη. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τον άνθρωπο από την λογική.

Στην πραγματικότητα η Συνείδηση δεν έχει χαρακτηριστικά για να αναγνωριστεί. Απλά αποτελεί το Βάθρο της Ύπαρξης. Κι η Αντίληψη, σαν η Βασική Δύναμη της Ύπαρξης δεν έχει όρια πέρα από αυτά που η Βούληση βάζει. Αυτό σημαίνει πως η Αντίληψη δεν «ταυτίζεται» με κανένα «περιεχόμενο» με καμία ιδέα, ιδιότητα, η συμπεριφορά. Είναι η «εμμονή» στην «μνήμη», στην «γνώση», που διατηρεί την φλόγα της περιορισμένης ύπαρξης.Έτσι η Απελευθέρωση μπορεί να νοηθεί μόνον σαν διάλυση του «προσωπικού συμπλέγματος». Τελικά το «εγώ» είναι η χειρότερη αρρώστια του ανθρώπου.

Σε επόμενη ομιλία θα μιλήσουμε περισσότερο ακριβώς για την Απελευθέρωση, για την Μη-δυαδική αντίληψη και για τον κόσμο της Απεραντοσύνης.



«ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ», Η ΕΝΟΠΟΙΟΥΣΑ ΑΡΧΗ

(Η ΕΝΟΠΟΙΟΥΣΑ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ, ΤΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ)

Προοίμιο

Η Πραγματικότητα Είναι Μία

Η Συνείδηση Είναι Μία

Η Εμπειρία Είναι Μία

Το Ένα και τα «πολλά»

Η Οδός

Η Έξοδος

Η Πηγή από Όπου ξεκινούν Όλα και στην Οποία Καταλήγουν Όλα, γιατί όλα είναι «Κύκλος»

Προοίμιο

Η Συνείδηση (σαν Δυνατότητα Επίγνωσης, Γνώσης και Κατανόησης κι όχι η συνείδηση σαν αντίληψη μέσα από όρους, περιορισμούς κι ιδιαίτερες καταστάσεις) Είναι η Ενοποιούσα Αρχή της Οντολογίας, της Γνωσιολογίας και της Ηθικής (της Δράσης, της Ορθής Δράσης, της Εμπειρίας). Στην πραγματικότητα δεν μπορεί να Υπάρχει Κάτι χωρίς να έχει Επίγνωση ή Δραστηριότητα (γιατί η Ζωή Είναι Κίνηση). Ούτε μπορεί να Υπάρχει Επίγνωση χωρίς να Υπάρχει Αυτό που έχει Επίγνωση και Δραστηριότητα. Ούτε μπορεί να Υπάρχει Δράση χωρίς να Υπάρχει Αυτό που Υπάρχει και χωρίς να έχει Επίγνωση της Δράσης. Έτσι η Συνείδηση Υπάρχει, Έχει Επίγνωση και Δραστηριοποιείται. Η Συνείδηση σαν Ενοποιούσα Αρχή έχει Οντολογική, Γνωσιολογική και Ηθική (Δράση) διάσταση

Η Συνείδηση Απλά Είναι. Δεν μπορεί να διαγνωσθεί τι είναι, ούτε υπάρχουν νοητικοί όροι για να την μεταφέρουμε στο λογικό νοητικό επίπεδο που λειτουργούμε αυτή την στιγμή (ο γράφων την στιγμή που γράφει, ο αναγνώστης την στιγμή που διαβάζει). Η Συνείδηση Απλά Είναι. Κι η Συνείδηση επίσης Είναι η Βάση, το Θεμέλιο πάνω στο Οποίο στηρίζονται όλα, οποιοδήποτε φαινόμενο ύπαρξης, αντίληψης, ή «αντικειμενικής υπόστασης». 

Η Συνείδηση Είναι Μία και Μόνο Μία και τα Περιλαμβάνει όλα. Έτσι, όπως θα δείξουμε πιο κάτω (μιλώντας οντολογικά) η Πραγματικότητα Είναι Μία και Περιλαμβάνει Ταυτόχρονα και την Βάση της Πραγματικότητας (δηλαδή την «Αντίληψη της Αντικειμενικής Ύπαρξης») και τον Χώρο (όχι με την Τοπική έννοια) και τον Χρόνο (ή πιο σωστά την Χωροχρόνο με την τοπική και την χρονική έννοια). Δεν υπάρχουν Πεδία ή Επίπεδα ή Διαβαθμίσεις της Πραγματικότητας, σαν ξεχωριστές καταστάσεις (αυτό είναι μια ψευδαίσθηση, μια λανθασμένη αντίληψη της «περιορισμένης συνείδησης»). 

Επίσης (μιλώντας Γνωσιολογικά) η Συνείδηση (σαν Αντίληψη) Είναι Μία κι Αντιλαμβάνεται σαν Εσωτερικές Καταστάσεις Επίγνωσης, όλες τις «διαβαθμίσεις» της συνειδητότητας, που υπάρχουν Δυνητικά σαν δυνατότητες στην Συνείδηση. Δεν υπάρχουν ξεχωριστά επίπεδα συνειδητότητας, στα οποία «ενοικεί» ή μπορεί να «αναδυθεί» η Συνείδηση κι έτσι δεν υπάρχουν «φωτισμένες συνειδήσεις» και «πλανημένες συνειδήσεις». Με άλλα λόγια και η Κατάσταση της Φώτισης, και οι καταστάσεις της «άγνοιας», υπάρχουν στην Συνείδηση κι η Συνείδηση είναι στην μία ή την άλλη κατάσταση. Αυτό ισχύει για κάθε συνείδηση. 

Κι ακόμα η Εμπειρία (της Ύπαρξης, της Ζωής, της Δράσης, της Ηθικής) Είναι Μία, Ένας Ενιαίος Χώρος Ύπαρξης όπου όλοι «οι «κόσμοι της ύπαρξης» υπάρχουν ταυτόχρονα, συνυπάρχουν. Στην ύπαρξη υπάρχει «συνέχεια» και δεν υπάρχουν «ξεχωριστοί κόσμοι».

.

Η Πραγματικότητα Είναι Μία

Η Συνείδηση σαν Οντολογική Αρχή, σαν Αυτό που Είναι, είναι η Βάση κάθε Φαινομένου Ύπαρξης, είναι Όλα τα Φαινόμενα Παρουσίας κι όλες οι Δραστηριότητες που «εξελίσσονται» στον Χρόνο. Με άλλα λόγια  η Πραγματικότητα (η Ύπαρξη στην Απόλυτη Έννοια) είναι Ταυτόχρονα και το Πλαίσιο Ύπαρξης (η «Αντίληψη της Αντικειμενικής Ύπαρξης») και ο Χώρος Όπου Εκδηλώνονται Όλα και ο Χρόνος (ο Χωροχρόνος), οι Δραστηριότητες (κι οι «συνέπειές» τους), τα κοσμικά φαινόμενα, οι οντότητες, οι μεταβολές, η «εξέλιξη», κλπ.

Ασφαλώς, προσδιορίζονται ιδιαίτερα χαρακτηριστικά σε όλα αυτά που «συμβαίνουν. Μπορούμε να πούμε ότι «Προηγείται» το Υπαρξιακό Πλαίσιο που Περιλαμβάνει τον Χώρο, που Περικλείνει τον Χρόνο (η τον Χωροχρόνο όπου εδώ ο Χώρος αποκτά την έννοια του «Τόπου» κι ο χρόνος την έννοια της «μεταβολής»), τους «κόσμους», τις οντότητες, τα αντικειμενικά φαινόμενα. Όλα αυτά Εκδηλώνονται ή «Εμφανίζονται» με την διαρκή προσθήκη «περιορισμών» στην Συνείδηση, περισσότερων «περιορισμών» συνεχώς. Το «Ανώτερο» αποτελεί Προϋπόθεση και δεν «χρειάζεται» τα «κατώτερα», (τον Χώρο, τον Χρόνο, κλπ.). Αντίθετα τα «κατώτερα» χρειάζονται την «προϋπόθεση» του «ανώτερου».

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η «Προσθήκη» «Περιορισμών» στην Συνείδηση που δημιουργεί τα «Φαινόμενα» δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί παρά μόνον σαν «Δραστηριότητα». Δεν «προσθέτει» τίποτα περισσότερο, ούτε «αφαιρεί» κάτι. Είναι μια Δράση που υπάρχει όσο εκδηλώνεται και δεν αφήνει «ίχνη». Εξελίσσεται Εδώ, Τώρα, Ταυτόχρονα.

Όταν «θεωρούμε» (σαν Συνειδήσεις), όταν «αντιλαμβανόμαστε», από την «κατάσταση» της Ενσωμάτωσης στον Χρόνο (σε κάποιο από τους κατώτερους «κόσμους») τότε όλα αυτά υπάρχουν ταυτόχρονα (γιατί έχουν «προστεθεί» όλοι οι «οντολογικοί περιορισμοί» που μας έφεραν στην παρούσα κατάσταση). Είναι (Είμαστε) η Συνείδηση που Δρα στο «Αντικειμενικό Πεδίο», που Έχει Παρουσία η Οποία «δημιουργεί» αυτόματα τον Χώρο και «Περιορίζεται Τοπικά» πράγμα που προκαλεί» την δημιουργία της Ατομικότητας και της Τοπικότητας (της Τοπικής Παρουσίας) στους κατώτερους κόσμους του Χρόνου, που «αναδύονται» ακριβώς για να «φιλοξενήσουν» τις «οντότητες» (ο κόσμος της νόησης, ο κόσμος της ενέργειας, ο κόσμος των αντικειμενικών φαινομένων που αντιλαμβανόμαστε σαν υλικό σύμπαν).

Το Ενσωματωμένο Ον (ο άνθρωπος) Ζει σε Αυτή την Μία Πραγματικότητα που «Ξεδιπλώνεται» (με την «προσθήκη» «οντολογικών περιορισμών»:

Σαν Συνείδηση (η Αρχή της Ύπαρξης, της Επίγνωσης και της Δράσης),

Σαν Αντικειμενική Υπαρξιακή Βάση (Αντικειμενική Ουσία),

Σαν Χώρος, 

Σαν Χρόνος (Χωροχρόνος της Νόησης, της Ενέργειας),

Σαν «Σώμα» (Υλικός φορέας).

Με άλλα λόγια «Υπάρχει», Ταυτόχρονα, Εδώ, Τώρα, σε όλα αυτά τα «επίπεδα» που διακρίνουμε χάριν της «περιγραφής».

Συνεπώς, η Συνείδηση, σαν Συνείδηση ενοικεί ταυτόχρονα σε όλα αυτά τα «επίπεδα». Δεν υπάρχουν ξεχωριστά πεδία ύπαρξης (ανεξάρτητα ή σχετιζόμενα), επίπεδα εκδήλωσης, κόσμοι. Είμαστε Εδώ, ταυτόχρονα μέσα σε όλους αυτούς τους «κόσμους».

Όταν η Συνείδηση Από-σωματώνεται δεν «αλλάζει» πεδίο ή επίπεδο ύπαρξης, ή κόσμο. Απλά αντιλαμβάνεται την πιο «εσωτερική κατάσταση» ύπαρξης (καθώς λειτουργούν οι πιο «εσωτερικοί οντολογικοί περιορισμοί»). Έτσι μπορεί να «ανυψωθεί πάνω από τον Χρόνο (τον «κύκλο της μετενσωμάτωσης») στον Άχρονο Χώρο, στον «Ορίζοντα της Δημιουργίας» και στην Πηγή.

Η Συνείδηση Είναι Μία

Όταν λέμε  ότι η Συνείδηση Είναι Μία (θεωρώντας την Συνείδηση σαν Δυνατότητα Επίγνωσης, Αντίληψης) εννοούμε ότι η Συνείδηση Είναι Μία κι Εντός της Μίας Συνείδησης είναι Δυνατές κι εκδηλώνονται διάφορες καταστάσεις:

Επίγνωση της Ιδίας Ουσίας που Απλά Είναι,

Αντίληψη της Αντικειμενικής Υπαρξιακής Βάσης που τα Στηρίζει όλα,

Του Χώρου (σαν Παρουσίας στον Χώρο),

Του Χρόνου (σαν Περιορισμένης Τοπικής Παρουσίας, όπου έχουμε εμπειρία της ατομικότητας και της ατομικής ζωής στους διαφόρους «κόσμους» του Χρόνου).

Με άλλα λόγια όλες αυτές οι συνειδησιακές καταστάσεις είναι εσωτερικές εμπειρίες της Μιας Συνείδησης (κι η Ελευθερία κι οι Περιορισμοί κι οι εμπειρίες ζωής σε διάφορες καταστάσεις) κι όχι εξωτερικές καταστάσεις στις οποίες «μεταβαίνει» η Συνείδηση. Δεν υπάρχουν πολλά πεδία ή επίπεδα συνειδητότητας (ξεχωριστά κι έξω από την Συνείδηση) ούτε υπάρχουν συνειδήσεις διαφόρων κατηγοριών. Απλά η Συνείδηση έχει διάφορες εμπειρίες και μπορεί να βρίσκεται σε διάφορες καταστάσεις εσωτερικής συνειδητότητας.

Όταν η Συνείδηση δεν είναι Αφυπνισμένη στην Μία Πραγματικότητα αλλά «περιορίζεται» και λειτουργεί μέσα από τους «περιορισμούς» έχει μια λανθασμένη αντίληψη της Πραγματικότητας.

Η περιορισμένη συνείδηση διαπράττει τρία λογικά, αντιληπτικά σφάλματα:

1)  Θεωρεί ότι η περιορισμένη κατάσταση που αντιλαμβάνεται είναι «όλη» η πραγματικότητα. Δηλαδή θεωρεί ότι αυτό που αντιλαμβάνεται είναι η πλήρης πραγματικότητα, οπότε απορρίπτει οτιδήποτε άλλο (οποιαδήποτε άλλη «κατανόηση» της πραγματικότητας).

2)  Επειδή έχει «επίγνωση» του περιορισμού της (της μικρότητας και της αδυναμίας μέσα στην Ύπαρξη) θεωρεί ότι υπάρχουν πολλά επίπεδα συνειδητότητας (έξω από αυτήν). Υποθέτει έτσι ότι υπάρχει μια Ανώτερη Πραγματικότητα (διαφορετική από τον περιορισμό που βιώνει) την οποία τοποθετεί έξω από την κατάστασή της κι επιδιώκει να την «προσεγγίσει» με διάφορους τρόπους, πνευματικές πρακτικές, τεχνικές, πειθαρχίες, κλπ.

3) Προσπαθεί μέσω της περιορισμένης αντιληπτικότητας και της δράσης στα πλαίσια αυτής της κατανόησης της πραγματικότητας να υπερβεί την κατάστασή της. Αυτή η δραστηριότητα είναι μια αδιέξοδη δραστηριότητα. Όσο προσπαθεί να υπερβεί, να διαλογιστεί, να προσευχηθεί, να κάνει οποιαδήποτε πνευματική προσπάθεια ή άσκηση πάντα θα αποτυγχάνει. Γιατί; Επειδή προσπαθεί να προσεγγίσει μια πλαστή φανταστική κατάσταση, ένα ψεύτικο όραμα. Είναι φαντασία.

Προφανώς η έξοδος από την περιορισμένη κατάσταση είναι η κατανόηση του περιορισμού και η παραίτηση από την βουλητική ενέργεια που στηρίζει τον περιορισμό. Τότε μόνο Απελευθερώνεται η Συνείδηση, όταν διαλύει τους περιορισμούς και αναδύεται στην Απεραντοσύνη της Ελευθερίας. Αυτό ισχύει σε όποιο «επίπεδο» περιορισμού κι αν διαπιστώνουμε ότι λειτουργούμε. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Η Εμπειρία Είναι Μία

Ο «Χώρος» της Εμπειρίας της Ύπαρξης είναι Ενιαίος. Η Απόλυτη Ύπαρξη, η Θεμελιώδης Αντικειμενική Ύπαρξη, ο Χώρος, ο Χωροχρόνος (όλοι οι κατώτεροι κόσμοι), Υπάρχουν Εδώ, Τώρα, Ταυτόχρονα. Το Ενσωματωμένο Ον (ο άνθρωπος) ζει ταυτόχρονα σε όλους τους «κόσμους». Όταν η Συνείδηση Εστιάζει «κάπου» προβάλλεται (στην στιγμιαία επίγνωση) η ύπαρξη σε αυτό το επίπεδο εμπειρίας, σε αυτόν τον «κόσμο». Το ότι βάζουμε σε «παρένθεση» τον υπόλοιπο υπαρξιακό χώρο δεν σημαίνει ότι παύει να υφίσταται. Έτσι η λειτουργεί η «Όραση». Είναι άλλο να βλέπουμε την συνολική εικόνα, άλλο να συγκεντρωνόμαστε κάπου παραβλέποντας τα άλλα κι άλλο να αποροφιόμαστε ολοκληρωτικά κάπου οπότε τα άλλα δεν «υπάρχουν».

Το ότι ζούμε ταυτόχρονα σε όλα αυτά τα «επίπεδα» ύπαρξης αποδεικνύεται στην πράξη από το γεγονός ότι έχουμε την δυνατότητα να ανυψωθούμε στα «ανώτερα» ή πιο «εσωτερικά» επίπεδα, να έχουμε εμπειρία του Άχρονου στον κόσμο, του Υπερβατικού Χώρου, της Αντικειμενικής «Διάφανης» Ύπαρξης, της Πηγής των Πάντων. Αν όλα αυτά δεν ήταν Εγγενή στην Φύση της Συνείδησης δεν θα ήταν δυνατές τέτοιες εμπειρίες. Αν όλα αυτά ήταν όχι εσωτερικές καταστάσεις αλλά εξωτερικά επίπεδα ύπαρξης (όπως φαντάζεται η περιορισμένη συνείδηση) θα έπρεπε να μεταλλαχθούμε οντολογικά για να προσεγγίσουμε όλα αυτά τα επίπεδα εμπειρίας. Στην πραγματικότητα η «μετουσίωση» της Συνείδησης είναι πάντα εσωτερική διεύρυνση της Επίγνωσης κι όχι εξωτερική μεταβολή της φύσης της.

Όταν το Ον από-σωματώνεται προβάλλονται αυτόματα εμπειρίες από τον αμέσως πιο εσωτερικό «κόσμο». Ο κατώτερος κόσμος που εγκαταλείψαμε δεν είναι πλέον προσιτός χωρίς φορέα εκδήλωσης. Έτσι το Ον «ανυψώνεται στους  κόσμους (από τους οποίους προέρχεται). Στην πραγματικότητα επειδή ζούμε ταυτόχρονα σε όλα αυτά τα «επίπεδα» ύπαρξης, επειδή όλα είναι εδώ, τώρα, ταυτόχρονα, δεν πηγαίνουμε πουθενά. Είναι ψευδαίσθηση της περιορισμένης συνείδησης ότι πηγαίνουμε ή ερχόμαστε στους κόσμους.

.

Το Ένα και τα «πολλά»

Στην πραγματικότητα η Συνείδηση Είναι Μία. Ό,τι Προβάλλεται , μέσα από Περιορισμούς, σαν Διαφοροποιημένη Συνείδηση, Διαφορές Ύπαρξης, μια ιδιαίτερη εμπειρία ύπαρξης, δεν είναι παρά «Προβολή», «Εικόνα», «Πιστό Αντίγραφο» της Μιας Συνείδησης στον Χώρο της Δημιουργίας.

Κάθε Συνείδηση είναι η Μία Συνείδηση και Φέρνει μέσα της το Όλον και τους περιορισμούς της ταυτόχρονα. Δεν μπορούμε να πούμε αν η «Διαφοροποιημένη Συνείδηση» είναι κάτι περισσότερο από το Αρχικό Όλον ή κάτι λιγότερο, εξαρτάται πως το «κοιτάζει» κάποιος. Είναι απλά το Μυστήριο της Ύπαρξης.

Έτσι η Διαφοροποιημένη Συνείδηση είναι:

Το Όλον,

Διαφοροποιημένη Αντικειμενική Ύπαρξη,

Παρουσία στον Χώρο,

Ενσωματωμένο ον στον Χωροχρόνο (στους κατώτερους κόσμους).

Η Συνείδηση, κάθε συνείδηση (κάθε ον, κάθε άνθρωπος) είναι το Όλον, αλλά θα πρέπει να «περιοριστεί» για να εισέλθει στην Δημιουργία, στον Χώρο, στον Χωροχρόνο (και στην ιδιαίτερη ατομική ζωή στους κατώτερους κόσμους). Επειδή όμως κάθε συνείδηση είναι Εξαρχής και για πάντα το Όλον (που «Περιορίζεται») μπορεί αυθόρμητα και χωρίς προϋποθέσεις να «Επανέλθει» στην Αρχική Φυσική Κατάστασή της.

Η «Επάνοδος» είναι δυνατή μόνον με την διάλυση των «περιορισμών» κι όχι μέσω της δραστηριότητας της «περιορισμένης συνείδησης» (στα πλαίσια των περιορισμών της και της περιορισμένης αντιληπτικότητάς της). Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό. Η «Οδός» σηματοδοτεί την Έξοδο από την περιορισμένη κατάσταση, όχι μια δραστηριότητα της περιορισμένης συνείδησης (στα πλαίσια του κλειστού συστήματος αντίληψής της). Για αυτό λέμε ότι στα πλαίσια της περιορισμένης δράσης δεν υπάρχει οδός. Η Αληθινή Οδός είναι άλλη. Είναι η Άπυλη Πύλη.

Έτσι, τελικά, η Σχέση που Υπάρχει Ανάμεσα στο Όλον και τις «Αντανακλάσεις» του Όλου μέσα στην Δημιουργία είναι η «Σχέση του Εαυτού». Όλα είναι Αυτό. Επίσης η Σχέση μεταξύ των «όντων» (των διαφοροποιημένων συνειδήσεων) είναι «Σχέση Εαυτού». Όλα είναι «Εικόνες» του Ενός, είμαστε «Εικόνες» Αυτού, είμαστε το «Ίδιο». Καμία άλλη σχέση δεν είναι αληθινή.

.

Η Οδός

Ας ανακεφαλαιώσουμε όσα είπαμε, κάνοντας μια προσπάθεια να τα διατυπώσουμε πιο απλά, πιο καθαρά και με μεγαλύτερη ακρίβεια:

Η Πραγματικότητα Είναι Μία, Ενιαία και Περιλαμβάνει τα Πάντα:

Την Ανέκφραστη Κατάσταση, την Πηγή, Χωρίς Ιδιότητες και «Περιεχόμενο»,

Την Θεμελιώδη Αντίληψη της Αντικειμενικής Ύπαρξης σαν ένα Υπερ-Χώρο,

Την Παρουσία στον Χώρο,

Την Τοπική Παρουσία στον Χωροχρόνο (στους κατώτερους κόσμους).

Όλα Υπάρχουν Εδώ, Ταυτόχρονα, Τώρα.

Η Συνείδηση Είναι Μία, Μια Ενιαία Αντίληψη που Περιλαμβάνει όλες τις Καταστάσεις Επίγνωσης (σαν Δυνατότητες ή σε λειτουργία):

Την Ελεύθερη Αντίληψη,

Την Αντίληψη της Αντικειμενικής Ύπαρξης,

Την Αντίληψη του Χώρου,

Την Αντίληψη της τοπικής παρουσίας στον Χωροχρόνο (στους κατώτερους κόσμους).

Όλα αυτά είναι Εσωτερικές Αντιλήψεις της Μιας Συνείδησης που είναι προσβάσιμα με την Κατανόηση, με την διεύρυνση της επίγνωσης. Δεν υπάρχουν έξω από την Συνείδηση επίπεδα συνειδητότητας στα οποία η Συνείδηση μπορεί να εξελιχθεί. Αυτό είναι ψευδαίσθηση της περιορισμένης συνείδησης.

Ο Χώρος της Εμπειρίας είναι Ενιαίος κι όλες οι «καταστάσεις» ύπαρξης υφίστανται ταυτόχρονα, εδώ, τώρα.

Τέλος η Συνείδηση Είναι Μία κι όχι πολλές. Οποιαδήποτε Συνείδηση εμφανίζεται σαν «Διαφοροποιημένη Συνείδηση» δεν είναι παρά «Προβολή» της Μιας Συνείδησης στον «Χώρο της Δραστηριότητας» και δεν περιέχει τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Οι «περιορισμοί» είναι «περιορισμοί δραστηριότητας», «περιορισμοί κίνησης», όχι περιορισμοί ουσίας. Γενικά οι «αντανακλάσεις» είναι σαν ένα όραμα, σαν μια ψευδαίσθηση, μια φαντασμαγορία.

Κάθε Συνείδηση είναι η Μία Συνείδηση.

Αυτό που θέλουμε να πούμε είναι ότι η Συνείδηση Αποτελεί το Παν στο Οποίο Υπάρχουν Όλα και τα Ενοποιεί Όλα, σαν Πραγματικότητα, σαν Συνείδηση, σαν Εμπειρία, σαν Ύπαρξη (οντότητα).

Κι εφόσον κάθε Συνείδηση (που εμφανίζεται σαν «διαφοροποιημένη συνείδηση») είναι Αυτή η Μία Συνείδηση Εξαρχής και για Πάντα η Συνείδηση Είναι και Ελεύθερη και Φωτισμένη αλλά και περιορισμένη και σε σύγχυση και όλα. Ανάλογα με το που στρέφει την Προσοχή και την Βουλητική Ενέργεια η Συνείδηση είναι Ελεύθερη ή Δεσμευμένη σε περιορισμό. Είναι η Συνείδηση (η κάθε συνείδηση) που αποφασίζει που θα «διαμένει». Εφόσον η Ελευθερία, η Φώτιση, είναι Εγγενείς στην Φύση της Συνείδησης δεν χρειάζεται να κάνει κάτι, να πραγματοποιήσει κάτι, αρκεί να εγκαταλείψει τους περιορισμούς, τις περιοριστικές δραστηριότητές της.

Το να νομίζει μια περιορισμένη συνείδηση ότι κατανοεί, μέσα από την περιορισμένη αντιληπτικότητά της, την πραγματικότητα κι ότι με την δράση της μπορεί να πραγματοποιήσει την ελευθερία της είναι απλά μια ψευδαίσθηση.

Το μόνο που μπορεί να κάνει η Συνείδηση (κάθε άνθρωπος)  είναι απλά να αποσύρει την βουλητική ενέργεια από τους περιορισμούς, τις περιοριστικές δραστηριότητες που η ίδια ακολουθεί, να εγκαταλείψει όλες τις περιοριστικές δραστηριότητες πραγματικά, για να Αναδυθεί απλά στην Ελευθερία. Αυτό είναι μία Δράση και μια Διαδικασία Εσωτερικής Κατανόησης και μια Φυσική Αλλαγή, όχι μια εξωτερική εξέλιξη, μια εξωτερική μεταβολή που θα οδηγήσει σε κάποια άλλη κατάσταση. Το Φως υπάρχει όταν εγκαταλείπεται το σκοτάδι, Το Φως ούτε πραγματοποιείται, ούτε κατακτιέται.

Η περιορισμένη συνείδηση έχει συνεχώς την τάση να νοητικοποιεί τα πάντα, να «αντικειμενικοποιεί» τα πάντα, να τα προβάλει έξω από τον εαυτό της. Είναι ένας λανθασμένος τρόπος αντίληψης και δράσης. Είναι συνηθισμένο λάθος της περιορισμένης συνείδησης να νομίζει ότι, μέσα από την περιορισμένη κατάστασή της (εγκλωβισμένη στους περιορισμούς της), με δραστηριότητες που κάνει, μπορεί να επιτύχει μια «αλλαγή» της κατάστασής της και να φτάσει στην ελευθερία. Ο φυλακισμένος όσο και να προσπαθεί μέσα στα όρια της φυλακής του δεν μπορεί να βγει έξω, Πρέπει απλά να «γκρεμίσει» τα τείχη και τότε είναι ελεύθερος.

Έτσι, όταν μιλάμε για την Οδό μιλάμε για την Αληθινή Οδό που είναι η Έξοδος από τους περιορισμούς, με την «παραίτηση», την εγκατάλειψη (βουλητική εγκατάλειψη που οδηγεί στην φυσική εγκατάλειψη). Αυτή η «διάλυση» των περιορισμών είναι «προϊόν» της Κατανόησης που Ανθίζει στην Άγρυπνη Προσοχή, στην Αντικειμενική Όραση, στην Ανεμπόδιστη Αίσθηση αυτού που συμβαίνει, στην παραίτηση από κάθε «συμμετοχή» (που σημαίνει «περιορισμό»). Όταν  η Κατανόηση Βαθαίνει διαπιστώνουμε πως το μόνο που λειτουργεί είναι η Βούληση, η Βουλητική Ενέργεια. Δεν υπάρχουν εμπόδια. Σε μια τέτοια Κατανόηση η Συνείδηση Ελευθερώνεται κι Υψώνεται στην Πραγματικότητα, στην Πλήρη Αφύπνιση, στην Ανεμπόδιστη Ύπαρξη, στην Ολοκλήρωση. Τότε δεν υπάρχει εμπόδιο σε τίποτα. Δεν υπάρχει διαχωρισμός καταστάσεων. Έχουν Ενοποιηθεί Όλα μέσα στην Συνείδηση.

.

Η Έξοδος

Στην πραγματικότητα Αυτό που Υπάρχει Είναι η Μία Συνείδηση. Αυτή Είναι το Παν. Αυτή Είναι Όλα. Κι η Απέραντη Ελευθερία του Όλου και οι Περιορισμοί που Δημιουργούν τα διάφορα Υπαρξιακά Φαινόμενα.

Έτσι, οι «περιορισμοί» είναι εγγενείς, εσωτερικές δεσμεύσεις που προκαλούν τα διάφορα φαινόμενα. Οι «περιορισμοί» είναι μόνο «δραστηριότητες», μια «φευγαλέα κίνηση». Όλη η Δημιουργία είναι ένα φαινόμενο κίνησης, ένας «χορός φαινομένων».

Όλα αυτά ούτε Αναιρούν το Όλον (το Οποίο φαίνεται να «Περιορίζεται»), ούτε αποτελούν πραγματική αλλαγή της Ουσίας.

Επίσης όλα αυτά είναι Εσωτερικές Μεταβολές της Δραστηριότητας κι όχι πραγματικές αντικειμενικές αλλαγές. Μιλάμε για Εσωτερικές Διαβαθμίσεις της Πραγματικότητας, Παροδικές και χωρίς ουσιαστική ύπαρξη και σημασία κι όχι για Πραγματική Δημιουργία, για ξεχωριστούς κόσμους.

Εφόσον η Συνείδηση, με τον τρόπο που την περιγράψαμε Αποτελεί την Ενοποιούσα Αρχή των Πάντων (όσων Εμφανίζονται) δεν υπάρχει κανένας πραγματικός οντολογικός διαχωρισμός ούτε εμποδίζεται η Επάνοδος στην Ελευθερία του Όλου. Έτσι, όταν μιλάμε για Έξοδο από τους «περιορισμούς (και την περιορισμένη ύπαρξη) στην Ελευθερία της Πραγματικότητας μιλάμε για παραίτηση από τις «δεσμεύσεις» της Βούλησης σε καταστάσεις και δραστηριότητες που κατανοούμε ότι δεν «θέλουμε» πια.

Είναι λάθος της περιορισμένης συνείδησης (δεν θα κουραστούμε να το επαναλαμβάνουμε για να γίνει κατανοητό) να νομίζει ότι είναι μια ξεχωριστή οντότητα, ότι είναι κάπου δεσμευμένη κι ότι πρέπει να ελευθερωθεί, να ξεπεράσει την κατάστασή της με κάποιες προσπάθειες. Όλες αυτές οι λανθασμένες αντιλήψεις πρέπει να αναγνωρισθούν και να απορριφθούν. 

Η Συνείδηση είναι Πάντα Ελεύθερη. Οι περιορισμοί, η δέσμευση, η λανθασμένη ζωή που προκύπτει από αυτό μοιάζει με μια ονειρική κατάσταση. Είτε έτσι, είτε αλλιώς η Συνείδηση που «βουτάει» μέσα στην Δημιουργία, στον Χώρο, στον Χωροχρόνο, στους κόσμους, στις ζωές, έρχεται μια στιγμή που «ωριμάζει» από την ζωή και νοιώθει την ανάγκη να «αποδεσμευθεί». Κι αργά ή γρήγορα βρίσκει την Αληθινή Οδό κι Αποδεσμεύεται. Από το Βάθος της Συνείδησης υπάρχει πάντα η Ανάγκη της Επανόδου, η Νοσταλγία της Επιστροφής στην Αρχική Κατάσταση που είναι η Πηγή από Όπου ξεκινούν Όλα και στην Οποία Καταλήγουν Όλα, γιατί όλα είναι «Κύκλος».

Τελικά, κανένας δεν γνωρίζει αν όλη τούτη η «Δημιουργία», οι κόσμοι, κι οι ζωές, δημιουργήθηκαν ποτέ, ή αν ζουν αδημιούργητοι μέσα στην «Σκέψη» Αυτού που Υπάρχει Πραγματικά.

Η «ΝΕΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ»

Σχεδίασμα Εισαγωγής στην «Νέα Φιλοσοφία της Συνείδησης», στην «Φιλοσοφία της Νέας Συνείδησης»

Η «Νέα Συνείδηση»: Η Πραγματικότητα που «αντιλαμβανόμαστε» είναι πάντα «προβολή» της «κατάστασης της επίγνωσής» μας, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο

Προοίμιο

Η Αναγνώριση, η Αντίληψη, η Κατανόηση της Πραγματικότητας (με την απόλυτη έννοια), προϋποθέτει την Εμπειρία, την Βίωση, της Μιας Πραγματικότητας Χωρίς Δεύτερο, δηλαδή μια Κατάσταση της Συνείδησης, όπου η Συνείδηση είναι Πλήρως Αφυπνισμένη κι Ενεργή, Ανοιχτή, Άπειρη, Χωρίς Περιορισμούς. Πρέπει να Είσαι σε Κατάσταση να Βλέπεις για να Δεις και να Κατανοήσεις Ορθά, χωρίς παραπλανήσεις ή λανθασμένες εκτιμήσεις.

Αν Είσαι σε κάποια άλλη κατάσταση συνείδησης βλέπεις μέσα από τους περιορισμούς ή τις ιδιαίτερες συνθήκες της κατάστασής σου. Προφανώς δεν Βλέπεις την Πραγματικότητα αλλά μια πραγματικότητα που σου επιβάλλεται από την κατάστασή σου. Μια ελλιπή πραγματικότητα, μια κατασκευασμένη πραγματικότητα από τις δυνατότητές σου.

Έτσι, για ποια πραγματικότητα μιλάμε; Για ποια επίγνωση, για ποια γνώση ή γνώσεις, για ποια ζωή, εξέλιξη, ιστορία; Προφανώς όλα αυτά δεν ανήκουν απλά στην σχετική γνώση, αλλά σε μεγάλο βαθμό στην περιορισμένη γνώση, στην εσφαλμένη γνώση, στην φαντασία, στην παραπλάνηση και στο «όνειρο».

Που μπορεί μια συνείδηση να «στηριχτεί» με ασφάλεια; πως μπορεί να έχει βέβαιη γνώση; Υπάρχει κάτι από αυτά που υποστηρίζουν οι άνθρωποι; Που πιστεύουν, που διδάσκουν στις νέες γενιές, που καταγράφουν σε μυριάδες βιβλία; Πάντα ως ένα βαθμό και με πολλές επιφυλάξεις.

Ας μην γελιόμαστε. Υπάρχει Μια Πραγματικότητα από την οποία ελάχιστα κατανοούν ή υποπτεύονται οι άνθρωποι. Υπάρχει μια Ζωή με πολλές περιοχές που δεν προσεγγίζουν οι άνθρωποι. Υπάρχει μια εξέλιξη, μια «ιστορία» του ανθρώπου, που αγνοούν τελείως οι άνθρωποι.

Αντί λοιπόν αυτής της απροσπέλαστης γνώσης οι άνθρωποι διατυπώνουν κοσμοθεωρίες, θεμελιώνουν επιστήμες (κι επιστημονική γνώση  ως ένα σημείο), θεωρίες ζωής, τρόπους ζωής, ήθη, έθιμα, πολιτισμό. Μια Φαντασμαγορία, που όμως έχει ελάχιστη σχέση με την Αλήθεια.

Αλλά τι είναι Αλήθεια; Προφανώς η Αλήθεια βρίσκεται όχι απλά πέρα από την εννοιολογική σκέψη (που μπορεί να κατασκευάσει όποια πραγματικότητα θέλεις) αλλά τελείως έξω από την κοινή νοημοσύνη, υπεράνω της κατάστασης της συνείδησης στην οποία βρίσκεται ο συνηθισμένος άνθρωπος.

Αυτό άραγε, εφόσον απορρίψουμε τις ανθρώπινες ανοησίες, μας οδηγεί στην μυστικιστική εμπειρία; Στον μυστικισμό; Αλλά σε ποιόν μυστικισμό; Οι άνθρωποι, στην διάρκεια της ιστορίας έκαναν όλα τα Μηνύματα των Σοφών, κοινωνικούς θεσμούς, διδασκαλίες, θεωρίες. Κατέβασαν την Μυστικιστική Εμπειρία που υπερβαίνει την κοινή συνείδηση, στα όρια των δικών τους ορίων αντίληψης, την έφεραν στα μέτρα τους. Έτσι είναι όλα άχρηστα. Θέλει πολύ κόπο για να αναρριχηθείς στις απότομες πλαγιές της Εμπειρίας, να Φτάσεις στην Πρωταρχική Πηγή της Μυστικιστικής Εμπειρίας.

Πρέπει να ξαναγίνεις Αναζητητής, Προσκυνητής, Ταπεινός σαν τον Άνεμο, το Αρχαίο Πνεύμα, που δεν αφήνει ίχνη, που πετάει όπου θέλει και Υψώνεται στον Ουρανό, που είναι ο Φυσικός Προορισμός του.

«Οντολογία»

Η Ανθρώπινη Συνείδηση, αναδυόμενη από τον βούρκο της ανθρώπινης νοημοσύνης, σαν τον μυθικό «λωτό», λούζεται στο Φως μιας Νέας Αυτοσυνειδησίας, είναι μια Νέα Συνείδηση. Δεν μπορεί να στηριχτεί πουθενά, σε τίποτα εξωτερικό, σε καμιά δραστηριότητα γνωστική κι έτσι αιωρείται πάνω από το «χάος». Αυτό όμως, που μπορεί να φαίνεται τρομακτικό, είναι στην πραγματικότητα μια Ελευθερία χωρίς θεμέλιο και χωρίς όρια. Η απόλυτη Ελευθερία μπορεί έτσι να Στραφεί προς το Μοναδικό Κέντρο Ύπαρξης, τον Εαυτό, την Πραγματική Φύση. Είναι ο Εσωτερικός Νοητός Ήλιος, το Μόνο Σταθερό Θεμέλιο της Αλήθειας, η Αποκάλυψη της Πραγματικότητας.

Για την Νέα Συνείδηση δεν υπάρχουν «διακρίσεις». Είναι το Απόλυτο. Το «Όλον» είναι μέσα στο «ιδιαίτερο», στον πιο μικρό κόκκο σκόνης, και το ιδιαίτερο, το πιο ταπεινό ον, είναι από την φύση του κι εν δυνάμει το Όλον.

Η Νέα Συνείδηση είναι το Όλον και μπορεί να το Νοιώσει στην Ακινησία του Όλου ή στην κίνηση του ιδιαίτερου, γιατί δεν υπάρχει καμία διάκριση στις καταστάσεις όταν είσαι αφυπνισμένος. Η Όραση της Πραγματικότητας είναι «Ανεμπόδιστη» όπου κι αν βαδίζεις, υπάρχει μόνο Ιερός Χώρος.

Η Νέα Συνείδηση, από την Φύση της Ανήκει στον Ιερό Χώρο του Άχρονου και ποτέ δεν μπορεί να «ξεπέσει» από Εδώ.

«Γωσιολογία»

Για να μπορείς να «Δεις» την Πραγματικότητα, (για να έχεις Όραση και να μην είσαι «τυφλός»), πρέπει σαν Νέα Συνείδηση να μην έχεις «περιεχόμενο». Να είσαι σε Πλήρη Εγρήγορση. Σε Ολοκληρωτική Προσοχή. Τότε Είσαι Εδώ, Τώρα, στον Πραγματικό Χρόνο που είναι η Αιωνιότητα που Ρέει χωρίς να Αλλοιώνεται. Μπορείς να κινείσαι ελεύθερα όπου θέλεις, σε όλα τα σύμπαντα.

Διαφορετικά, όταν υπάρχει η παραμικρή μετακίνηση από την Ακινησία της Πανταχού Όρασης, στην ιδιαίτερη θεώρηση, αυτό που αντιλαμβάνεσαι δεν είναι η Πραγματικότητα κι η κίνησή σου δεν είναι ελεύθερη χωρίς σκιές και ίχνη, αλλά χαράζει τον Χρόνο, δημιουργεί εξέλιξη (και συνέπειες), χτίζει μνήμη (κι ιστορία), διαμορφώνει ζωή (και χτίζει όνειρα).

Από εδώ, από την θολή όραση που θεμελιώνει την μεταφυσική άγνοια, προέρχονται οι αιτίες που δημιουργούν τον χωρόχρονο, τους κατώτερους κόσμους, την ενσωμάτωση στην «γη», την ζωή στη γη.

Η Αφυπνισμένη Νέα Συνείδηση, δεν δεσμεύεται από τίποτα και περνά μέσα από τους κόσμους χωρίς δυσκολία. Είναι τα όντα που λόγω της περιορισμένης αντίληψής τους σκλαβώνονται σε κατώτερες διαμονές της ύπαρξης, σε μια ονειρική ζωή στους κατώτερους κόσμους.

«Ηθική»

Η Νέα Συνείδηση που έχει Αναδυθεί στην Αφύπνιση και δεν διστάζει να απορρίψει όλο το συσσωρευμένο «περιεχόμενό» της δεν χρειάζεται προϋποθέσεις για να Ζήσει την Πραγματικότητα. Η Συνείδηση γενικά δεν χρειάζεται προϋποθέσεις. Από την Φύση της κάθε συνείδηση είναι το Όλον. Αυτό που εμποδίζει την κάθε συνείδηση να το συνειδητοποιήσει δεν είναι έξω, στον «αντικειμενικό» κόσμο. Ούτε εξάλλου μπορεί να έχει βοήθεια από «έξω». Οι λόγοι που εμποδίζουν την κάθε συνείδηση να Κατανοήσει ότι είναι το Όλον, ότι το Όλον και το ιδιαίτερο είναι το Ίδιο, ότι η Όραση είναι Ανεμπόδιστη, είναι ακριβώς η εμμονή της συνείδησης στο «περιεχόμενό» της. Αυτή η ίδια η συνείδηση συντηρεί το όνειρο, τροφοδοτεί την ονειρική ζωή.

Για την Νέα Συνείδηση, από την Φύση της κι από την Ανεμπόδιστη Όρασή της πηγάζει η Ηθική Αρχή και Τάξη και Συμπεριφορά της.

Η κάθε συνείδηση που βλέπει θολά δεν αναγνωρίζει την Άχρονη Φύση της, δεν υποπτεύεται την Ελευθερία της Όρασης που δεν έχει ορίζοντες κι έτσι δίνει μια «αντικειμενικότητα» στην Ηθική Συμπεριφορά. Εκεί που πρέπει απλά να ακολουθήσει την Εσωτερική Φύση της νομίζει ότι πρέπει να Ακολουθήσει εξωτερικές επιταγές. Ακόμα κι έτσι όμως μπορεί να βρει διέξοδο στην σύγχυσή της.

Η Οδός

Αληθινά Είμαστε στην Χώρα της Αλήθειας. Για αυτό δεν υπάρχουν δρόμοι για την Αλήθεια, για αυτό δεν υπάρχει καμία εξέλιξη της γνώσης προς την Αλήθεια, για αυτό δεν υπάρχει καμία «πραγματοποίηση» της Αλήθειας. 

Να το πούμε αλλιώς: Δεν είναι η Αλήθεια που πρέπει να «πραγματοποιηθεί». Είναι το ψεύδος και το όνειρο που πρέπει να «εγκαταλειφθεί».

Αυτό είναι μια κυριολεκτική Ηθική Αναγκαιότητα, κάτι που πρέπει να γίνει, άμεσα κι ολοκληρωτικά. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχουν διαδικασίες, προσπάθειες, δραστηριότητες. Όλες οι δήθεν θρησκευτικές ή μυστικιστικές πρακτικές, είναι δραστηριότητες της παλιάς νοημοσύνης, ανήκουν στον χώρο της παλιάς ανθρώπινης δραστηριότητας και δεν έχουν τίποτα να κάνουν με την Αλήθεια (ή την δήθεν προσέγγιση της Αλήθειας).

Πάρτε παράδειγμα τον Βούδα, που ήταν ένας από τους πιο Σοφούς Ανθρώπους. Ο Βούδας ήταν πάντα Φωτισμένος. Δεν φωτίστηκε ποτέ. Ο δήθεν «φωτισμός του Βούδα ανήκει στην μυθολογία των ανθρώπων.

Η Αληθινή Γη

Προφανώς η Νέα Συνείδηση δεν ανήκει στον Χρόνο, στον χωροχρόνο και στην ιστορικότητα. Δεν έχει τίποτα να κάνει με την ενσωματωμένη ζωή, στον πλανήτη γη ή σε κάποιον άλλον πλανήτη στους μυριάδες γαλαξίες. 

Η Αληθινή «Γη» είναι στον Ιερό Χώρο του Άχρονου όπου οι Ορίζοντες Χάνονται στο Άπειρο. Εδώ είναι η «Κατοικία» της Νέας Συνείδησης.

Εν κατακλείδι

Πολλά από αυτά που λέγονται εδώ ίσως φαίνονται γνωστά σε κάποιους ή ίσως προσπαθήσουν να τα ανιχνεύσουν σε παλιές διδασκαλίες ή παραδόσεις. Στην πραγματικότητα η Αλήθεια Είναι πάντα (Διαχρονικά) Γνωστή. Δεν υπάρχει τίποτα να ειπωθεί. Και δεν υπάρχει τίποτα εδώ να «συγκρατήσεις» σαν μνήμη. Η Ζωή τρέχει, δεν μπορείς να μένεις πίσω. Απλά Δες. Απλά Ζήσε.

…..

Σημείωση: Το Σύμβολο του Κύκλου:

Ολότητα, Πληρότητα, Ταυτόχρονο, η Φώτιση

Αρχική Τελειότητα, Ουράνια Ενότητα, Ολοκλήρωση

Εαυτός, Αυτοσυγκράτηση, Αυτοσυγκέντρωση

Ανεκδήλωτο, Άπειρο, Αιωνιότητα

Χώρος ή Μη-χώρος, Άχρονο, Κατάργηση του χρόνου και του χώρου

Ουρανός, Παράδεισος, Αληθινή Κατοικία

...

«Η κινούμενη εικόνα μιας ακίνητης αιωνιότητας» (Πλάτων)

«Η Ζωοποιούσα αρχή που εμψυχώνει το σύμπαν» (Πρόκλος)

Επανεμφάνιση, Αιώνια Επιστροφή, Ο κύκλος ύπαρξης που περιλαμβάνει τα πάντα

Δυναμισμός, Αέναη Κίνηση, Όλες οι δυνατότητες και πιθανότητες

 Το Κοσμικό «Αυγό»

Θεός, «Ο θεός είναι κύκλος του οποίου το κέντρο βρίσκεται παντού και η περιφέρεια  πουθενά» (Ερμής Τρισμέγιστος)

Σαν  Ήλιος είναι η Αιώνια Αρχή και σαν Κύκλος του Πνεύματος και της κατώτερης ψυχής είναι η Παγκόσμια Μήτρα που τα Δημιουργεί όλα

Το «Πολύτιμο Μαργαριτάρι της Βασιλείας των Ουρανών» (Εσσαίος Ιησούς)

Εσωτερική Σύνδεση: Λωτός, Κρίνο, Ρόδο

Ο "Τετραγωνισμός" του Κύκλου (με την Ενοποίηση των Τεσσάρων Στοιχείων και περιεχόμενο το Πέμπτο Στοιχείο) συμβολίζει τον "Ουρανό επί της γης", την Ιερότητα, τον Αληθινό Ναό του Θεού, την Επάνοδο στην Αρχέγονη Απλότητα και Ενότητα

ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ ΖΕΝ

...

Η «ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΗ» ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Προοίμιο 

Η Φύση του Βούδα 

Άγνοια 

Αληθινό Ζεν και Σταδιακή Προσέγγιση 

Μπόντι 

.....

Ζεν: Το Ζεν Είναι η Φύση μας, είναι η καθημερινή μας ζωή, είναι μπροστά μας, πίσω μας, είναι δεξιά, αριστερά, πάνω κάτω...

 

Προοίμιο 

Η Ορθή Προσέγγιση του Βουδισμού δεν γίνεται μέσω μιας ορθολογιστικής διερεύνησης και κατανοητικής αποσαφήνισης. Γίνεται μέσω μιας συγκεκριμένης βιωματικής συμπεριφοράς, που έχει δοκιμαστεί και επαληθευθεί από όσους προηγήθηκαν στην Οδό. 

Η Κατανόηση του Ζεν προϋποθέτει την επαρκή γνώση και βιωματική εμπειρία των «προηγούμενων» διδασκαλιών του Βουδισμού. 

Η Κεντρική Αντίληψη-Διδασκαλία-Θεώρηση του Ζεν αποτελεί μια περαιτέρω «εμβάθυνση» κι επέκταση της «Ιδεαλιστικής» Θεώρησης της Μαχαγιάνα (Γιογκάρα). Το «Υποκείμενο» της Γιογκακάρα Αναδύεται σε Παγκόσμια Φύση, είναι η Φύση του Βούδα, η Βουδική Ουσία, που αποτελεί την Αληθινή Ουσία όλων των «όντων» όσων εμφανίζονται σαν όντα. Αυτή η Ουσία δεν είναι πλέον Νους (με την «έννοια» του Τσίττα, του Βιτζνάνα), είναι Μη-νους. 

 Αυτή η Βουδιστική Αντίληψη της Μαχαγιάνα έρχεται να συγχωνευτεί με την Ταοϊστική αντίληψη του Βου-Χσιν (του Μη-νου). Αυτός είναι ο λόγος που το Τσαν εμφανίστηκε στην Κίνα με την εισαγωγή του Βουδισμού από την Ινδία (Μποντιντάρμα) και την συγχώνευσή του με τον Ταοϊσμό (όπως στο Ναό Σαολίν). 

 

Η Φύση του Βούδα 

Δεν Υπάρχει παρά η Φύση του Βούδα, η Τέλεια Σοφία, το Σουνυάτα, το Ασαμσκρίτα (το Νιρβάνα). Υπάρχει, Αυτή Μόνον η Ουσία, Αυτό Μόνον το Απόλυτο Υποκείμενο (που Είναι Κενότητα). Αυτό σημαίνει ότι εφόσον κάθε «ον» είναι Αυτή η Βουδική Ουσία, το Απόλυτο Υποκείμενο, κάθε ον είναι εξαρχής και για πάντα «Φωτισμένο». Από εδώ πηγάζει η αντίληψη, η διδασκαλία, ότι εφόσον όλα τα «όντα» έχουν την Βουδική Φύση, δεν χρειάζεται να «φωτιστούν» ή να πραγματοποιήσουν ή να επιτύχουν την Φώτιση, δεν χρειάζεται καμιά πρακτική προσπάθεια. Εδώ βασίζεται η διδασκαλία του Ντόγκεν ότι Φώτιση και «πρακτική» ταυτίζονται, ότι το «να κάθεσαι απλά» είναι η Φώτιση, η συμπεριφορά του Βούδα.  

Στην πραγματικότητα η Βουδική Φύση, η Βουδική Ουσία, το Απόλυτο Υποκείμενο είναι Ακινησία που Ρέει στην Αιωνιότητα. Οτιδήποτε άλλο , που φαίνεται να κινείται, να αλλάζει κλπ., ανήκει στο Υποκειμενικό όνειρο. 

Το να Νοιώθεις την Βουδική Φύση σου σημαίνει να Είσαι «Ακίνητος» και να μην «πιάνεσαι» σε καμία κίνηση, σε καμία διαδικασία. Αυτό που «κινείται» είναι τα «φαινόμενα», η ροή των «φαινομένων». Η Αντίληψη (ο Νους) έχει επίγνωση των «φαινομένων», χωρίς να «πιάνεται» από πουθενά. Αυτό είναι Φώτιση. Είναι η «Αεικίνητη Σοφία». Αν «πιαστεί» (τζούντζι), τότε «ταξιδεύει» στην ονειρική κατάσταση με «όχημα» το «αντικείμενο». Αυτό είναι άγνοια, αυταπάτη, δυστυχία. 

Τελικά, αν το «ον» Νοιώθει την Βουδική Φύση του, λειτουργεί έτσι και δεν χρειάζεται καμία πρακτική. Όταν όμως «δεν νοιώθει» την Βουδική του Φύση τότε προφανώς πρέπει να την «συνειδητοποιήσει κι εδώ χρειάζεται η «πρακτική» (το τι είναι αυτή η «πρακτική» είναι ένα άλλο θέμα). 

Όμως αν δεν «Νοιώθεις» την Βουδική Φύση σου δεν μπορείς να αναζητήσεις την Φώτιση γιατί θα είναι μια ψεύτικη φώτιση. Τότε; Παραμένεις στην κατάσταση της άγνοιας;  Προφανώς όχι. Απλά αλλάζεις «επίπεδο» Το «πως» είναι ακριβώς η «πρακτική». Αυτό είναι Ζεν. 

 

Άγνοια 

Ας το επαναλάβουμε: Το να Νοιώθεις την Βουδική Φύση σου σημαίνει να Είσαι «Ακίνητος» και να μην «πιάνεσαι» σε καμία κίνηση, σε καμία διαδικασία. Αυτό που «κινείται» είναι τα «φαινόμενα», η ροή των «φαινομένων». Η Αντίληψη (ο Νους) έχει επίγνωση των «φαινομένων», χωρίς να «πιάνεται» από πουθενά. Αυτό είναι Φώτιση. Αν «πιαστεί», τότε «ταξιδεύει» στην ονειρική κατάσταση με «όχημα» το «αντικείμενο». Αυτό είναι άγνοια, αυταπάτη, δυστυχία. 

Το να «πιαστείς» από κάτι σημαίνει, στην πραγματικότητα, ότι υπάρχει βουλητική ενέργεια, «εμπλέκεται» η βούληση και η δραστηριότητα παίρνει «προσωπικό» χαρακτήρα. Έτσι βυθιζόμαστε στην άγνοια. 

Για να το πούμε αλλιώς, το να «πιαστείς» σημαίνει ότι εισέρχεσαι στην εγώ-λογική μεροληπτική δραστηριότητα, με ό,τι σημαίνει αυτό. 

 

Ζεν 

Εφόσον η Φύση του Βούδα είναι η Αληθινή Φύση, είναι δηλαδή έμφυτη σε κάθε ον είναι φυσικό κι επόμενο να δοθεί έμφαση στην άμεση ενόραση αυτής της φύσης, στην συνειδητοποίησή της και στην πρακτική έκφρασή της. Αυτό είναι το Πράτζνα (η μη-εννοιολογική διορατικότητα). Αυτό οδηγεί σε μια διαφοροποίηση της «έννοιας» του Διαλογισμού. Η «αντίληψη», η «συνειδητοποίηση» της Αληθινής Φύσης μας εξαρτάται απόλυτα από εμάς (από το Απόλυτο Υποκείμενο), από την Βούληση και την Προσοχή μας. Δεν εξαρτάται από «εξωτερικούς» παράγοντες, ή από τον χρόνο, ή κάποια δραστηριότητα ή διαδικασία. Είναι λοιπόν άμεση σαν γεγονός, «ξαφνική» κι όχι σταδιακή ή αποκαλυπτόμενη διαδοχικά μέσα στον χρόνο. Η Φώτιση συμβαίνει σαν ακαριαίος μετασχηματισμός, ολοκληρωτικός και στιγμιαίος. 

Ποια είναι η Βάση, το Θεμέλιο του Ζεν: «Εδώ, Τώρα, Εγώ»:  

Δεν υπάρχει παρά το Τώρα (Ο Χρόνος «πραγματοποιείται» στο Τώρα).  

Δεν υπάρχει παρά το Εδώ (Ο Χώρος «εκδηλώνεται» στο Εδώ). 

Δεν υπάρχει παρά το Εγώ, ο Αληθινός Εαυτός Το Απεριόριστο «εμφανίζεται» στο Εγώ). 

Το Απόλυτο Υποκείμενο είναι η Φώτιση, η Πύλη της Αιωνιότητας, η Ελευθερία του Χωρίς Τέλος! 

Ο Αληθινός Στόχος του Ζεν είναι να Δεις, να Συνειδητοποιήσεις τον Αληθινό Εαυτό. Έτσι είναι λάθος να βάζεις άλλο στόχο από τον Εαυτό. Όταν δεν βάζεις κανένα άλλο στόχο αυτός είναι ο αληθινός στόχος. 

Αν Βρεις το Αληθινό Εγώ δεν χρειάζεται να βρεις τίποτα άλλο, είναι το Όλον, όλα, το κάθε τι. Όταν βιώνεις το Όλον το Βιώνεις πάντα, παντού, στο κάθε τι. Αυτή είναι η Ηθική! 

Ο Αληθινός Διαλογισμός (η Ουσία του Ζεν) είναι «η Βύθιση του «πνεύματος» στο κέντρο της «Καρδιάς». Εδώ είναι ο «Αρχικός Νους», ο Εαυτός, η Αληθινή Φύση μας, η Ρίζα του Υποκειμένου, το Απόλυτο Υποκείμενο. Μέσα στο Σώμα, Πέρα από το Σώμα (Μη-χρονικό, Μη-τοπικό, Μη-αντιληπτό). 

Το Απόλυτο Υποκείμενο είναι Πάντα Αγνό, Ανόθευτο, Διάφανο, χωρίς «σκόνη», Το Αληθινό Ζεν συνίσταται στο να βιώνουμε το Απόλυτο, να συνειδητοποιούμε το Απόλυτο και να ενεργούμε το Απόλυτο στις καθημερινές μας δραστηριότητες. 

Το Σικαντάζα (να «κάθεσαι απλά») σημαίνει να Παραμένεις «Ακίνητος» ανεξάρτητα από το τι κάνεις ή τι γίνεται. Η Αντίληψη (ο Νους) «παρακολουθεί» τα «φαινόμενα», χωρίς να «πιάνεται» πουθενά. Στην αρχή χρειάζεται ίσως να καθίσεις σε στάση διαλογισμού (Ζαζέν, καθιστός διαλογισμός) αλλά κάποια  στιγμή μπορείς να ανεξαρτητοποιηθείς από αυτό και να παραμένεις σε «Ακινησία» ακόμα κι όταν είσαι σε δραστηριότητα (Κινχίν, διαλογισμός περπατήματος). Έτσι το να «κάθεσαι απλά» σημαίνει να μην πιάνεσαι σε διαδικασίες του σώματος, των αισθήσεων, του νου, όλα αυτά ανήκουν στο όνειρο. 

Το Σικαντάζα (να «κάθεσαι απλά») σημαίνει να Παραμένεις «Ακίνητος» ανεξάρτητα από το τι κάνεις ή τι γίνεται. Αληθινό Ζεν, (η Ουσία του Διαλογισμού) δεν είναι «μη-σκέψη», το να κάθεσαι ακίνητος σαν μια χορταριασμένη πέτρα στο βουνό ή σαν ένα κούτσουρο στην άκρη του δάσους ή σαν ένα αχυρένιο σκιάχτρο στο χωράφι. Το Ζεν είναι Ζωή, είναι να είσαι ζωντανός σε όλα τα επίπεδα της ύπαρξης. Συνεπώς όπου χρησιμοποιείται ο όρος «μη-σκέψη» (όχι-νους, όχι-μυαλό) χρησιμοποιείται με την έννοια της διακοπής της εγωϊκής σκέψης κι όχι με την έννοια του τίποτα. 

Να είσαι «Ακίνητος» σημαίνει να είσαι σε απόλυτα συγκεντρωμένη εγρήγορση (σαμάντι), σε μια αδιάσπαστη «διαύγεια» και σε αυτή την κατάσταση να «βλέπεις (τα πάντα) και να ενεργείς. Είναι η αντίληψη του κόσμου από την οπτική του σαμάντι.  Είναι η Κατάσταση Συγκέντρωσης (τζίο) και το να βλέπεις έτσι είναι Πράτζνα (Σοφία). Δεν υπάρχει παρά μόνο το Υποκείμενο, όλα τα άλλα είναι φαινόμενα που έρχονται και φεύγουν. Αν αποροφηθείς σε κάτι, αν «ακολουθήσεις» κάτι το Υποκείμενο αλλοιώνεται (γίνεται «νους») και το αντικείμενο αναδύεται, βυθίζεσαι στην δυιστική αντίληψη, ζωή και εμπειρία. 

 Σε αυτή την Κατάσταση της «Ακινησίας» χωρίς να αλλοιώνεσαι είσαι ένα με όλα. Πως γίνεται αυτό; Λειτουργείς σαν καθρέφτης που καθρεφτίζει τα πάντα χωρίς να συγκρατεί τίποτα. Υπάρχουν «ενδείξεις» ότι είσαι πραγματικά σε «Ακινησία», σε σαμάντι (απόλυτα συγκεντρωμένη εγρήγορση)  όταν κάθεσαι σε Σικιντάζα: 

1) Νοιώθεις ότι «αιωρείσαι» (έχεις την αίσθηση ότι «αιωρείσαι» γιατί  δεν υπάρχει αίσθηση του σώματος καθώς δεν διοχετεύεται παρά η ελάχιστη αναγκαία ενέργεια στο σώμα). 

2) Αισθάνεσαι τα πάντα χωρίς να «αντιδράς» σε τίποτα. 

3) Η σκέψη λιτουργεί ανεμπόδιστα χωρίς να σε «παρασύρει» ή να σε «απορροφά» σε κάτι. 

4) Η Δράση σου (η αντίδρασή σου στον κόσμο) εξαρτάται απόλυτα από την Βούλησή σου. Ακόμα κι όταν «αντιδράς ξαφνικά ή «ενστικτωδώς». Το περίεργο της Κατάστασης είναι ότι αυτόματα ακολουθείς το Φωτεινό Δρόμο του Ντάρμα και δεν διολισθαίνεις ποτέ στα κατηφορικά σκοτεινά μονοπάτια της άγνοιας, του πάθους και της απώλειας.  

Το Ντάρμα (η Ορθή Δράση σε όλα τα Επίπεδα Ύπαρξης) είναι Αντικειμενικό. Το συγχυσμένο υποκείμενο το αντιλαμβάνεται και το αποδέχεται σαν αντικειμενικό κανόνα. Το απελευθερωμένο υποκείμενο το αντιλαμβάνεται και το αποδέχεται σαν Ουσιαστικό Νόμο της Φύσης. Το Απόλυτο Υποκείμενο το Αναγνωρίζει σαν Έκφραση της Ίδιας της Φύσης του. 

… 

 

(Η Σταδιακή Προσέγγιση) 

Βέβαια κάποιοι υποστηρίζουν ότι μπορεί η επίγνωση της Αληθινής Φύσης μας να είναι ξαφνική αλλά απαιτείται μια σταδιακή εμβάθυνση της διορατικότητας, και της κατανόησής μας, μια «ωρίμανση». Αυτό σημαίνει απλά ότι κάποιος δεν βλέπει, δεν αντιλαμβάνεται καθαρά και χρειάζεται χρόνο για να απαλλαγεί από τους «περιορισμούς» του. Οι περισσότεροι άνθρωποι λειτουργούν έτσι, ακόμα κι αυτοί που συχνάζουν στον «πνευματικό» χώρο.  

Η Βασική αντίληψη εδώ είναι ότι η Ουσιώδης Φύση, είναι η Εσώτερη Φύση (Αυτό που Βιώνουμε στο Βάθος του Εαυτού) που Υπερβαίνει και «περικλείει» το «εγώ» με το οποίο ταυτιζόμαστε συνήθως. Το «εγώ» είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για την εκδήλωση και την δραστηριότητα στην εξωτερική ζωή αλλά δεν έχει σχέση με την Πραγματική Φύση μας. Έτσι πρέπει να το «υπερβούμε». Εκεί λοιπόν που ήταν ένας «απολιθωμένος» μηχανισμός (το «εγώ» με τις ιδεοληψίες του τις μνήμες και τις «γνώσεις του, τις προκαταλήψεις του) εγκαθίσταται μια ελεύθερη, αυθόρμητη κι ανεμπόδιστη σχέση με τον εξωτερικό κόσμο. 

Είναι φανερό λοιπόν ότι μόνο λόγω άγνοιας ή άρνησης της πραγματικής μας φύσης η φώτιση μπορεί να θεωρηθεί ως κάτι που πρέπει να αναζητήσουμε, ένας προορισμός στον οποίο μπορεί να φτάσουμε κάποια μέρα. 

Η διάλυση της άγνοιας της Φύσης του Βούδα μπορεί να επιτευχθεί Εδώ, Τώρα, με την Προσεκτική Παρατήρηση, με την διάλυση όλων των ψευδαισθητικών αντιλήψεων. 

Σταδιακή Προσέγγιση: 

Το να «δούμε» την Αληθινή Φύση μας (σαν Άχρονο Χώρο) ονομάζεται  Κένσο.  

Η Βίωση του «Άχωρου» είναι το Σατόρι 

Αλλά θα πρέπει τελείως φυσικά κι αβίαστα να «εγκατασταθούμε» μόνιμα σε αυτή την κατάσταση για να πούμε ότι φτάσαμε στην τελική «απελευθέρωση» (Μπόντι). 

Βαθμίδες του «Διαλογισμού: 

Αντίληψη του κόσμου. Κένσο. 

Εσωτερική Αντίληψη και Απόλυτη Αντίληψη. Σατόρι. 

Μπόντι. 

Αναλυτικά: 

Υπάρχουν δύο τρόποι αντίληψης.  

1) Να βλέπεις πράγματα που υπάρχουν μέσα στον «Χώρο». 

2) Να βλέπεις τον «Χώρο» εντός του οποίου υπάρχουν «πράγματα».  

Ξεκινώντας από την πρώτη περίπτωση, όταν ανυψώνεσαι στην Αντίληψη του «Χώρου» φτάνεις στο Κένσο. Ο Καθρέφτης Καθρεφτίζει τα πράγματα. Πιο συγκεκριμένα, παρατηρώντας τα πράγματα βλέπουμε ότι είναι σε σχέση με το περιβάλλον. Το σημαντικό τελικά δεν είναι το πράγμα αλλά ο «χώρος» μέσα στον οποίο εντάσσεται. Έτσι αναδύεται η «αντίληψη του «χώρου» σαν του ενοποιητικού στοιχείου των πάντων. 

Από την αντίληψη του «Χώρου» (όταν εγκαταλείπεις τα «πράγματα») ανυψώνεσαι στην Αντίληψη ότι Εσύ Είσαι ο Χώρος. Ο Καθρέφτης απλά Καθρεφτίζει (αλλά δεν υπάρχει «τίποτα» να καθρεφτίσει). Αυτή είναι η Αγνή Ανόθευτη Ουσία του Καθρέφτη. Το Σατόρι. 

Πέραν αυτού βρίσκεται η Μία Πραγματικότητα, ο Καθρέφτης. Το Μπόντι. 

 

Μπόντι 

Το Ζεν είναι άμεσος τρόπος προσέγγισης της Πραγματικότητας. Δεν αναλύει τίποτα, δεν εξηγεί τίποτα. Παίρνουμε σαν δεδομένο την Φύση μας (το γου-σιν), αυτό που υπάρχει. Η Φύση μας είναι το υπόβαθρο (δεν περιγράφεται γιατί είναι κενότητα). Το μόνο άμεσο δεδομένο είναι η Αντίληψη (το σιν, η συνείδηση, η προσκόλληση στο φαινόμενο) Το Ζεν είναι απόσπαση από το φαινόμενο. Το Ζεν δείχνει την Αληθινή φύση μας. 

Το Ζεν δεν είναι θρησκεία, δεν είναι θέμα για συζήτηση, ούτε καν τρόπος να προσεγγίσεις την Πραγματικότητα, τρόπος να ζήσεις… Είναι η Φύση μας, είναι η καθημερινή μας ζωή, είναι μπροστά μας, πίσω μας, είναι δεξιά, αριστερά, πάνω κάτω… και να προσπαθήσουμε δεν μπορούμε να μη το δούμε, … απλά δεν μπορούμε να κρυφτούμε από τον εαυτό μας.



 

 

ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ ΓΙΟΓΚΑΚΑΡΑ (ΒΙΤΖΝΑΝΑΒΑΝΤΑ)

 Η «ΙΔΕΑΛΙΣΤΙΚΗ» ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Προοίμιο

Ταθάτα

Τσίττα  

Ντυάνα 

Παραβριτασράγια

.....

Γιογκακάρα (Βιτζναναβάντα): Η Ύστατη Πραγματικότητα, (το Σουνυάτα) Ταυτίζεται Ουσιαστικά με το Βιτζνάνα.

Προοίμιο

Η Διδασκαλία Γιογκακάρα αποτελεί μια «συνέχεια» και μια «επέκταση» ή «εμβάθυνση» της Διδασκαλίας του Σουνυάτα.  (τουλάχιστον κατά την άποψη των οπαδών της Διδασκαλίας): Η Μόνη Πραγματικότητα είναι το Σουνυάτα, όλα είναι Σουνυάτα, όλα είναι παροδικά φαινόμενα. Ακόμα και το Σουνυάτα είναι Σουνυάτα, Κενό. Το μόνο Σταθερό Υποστήριγμα (Ασράγια) είναι Αυτό που τα βιώνει, που τα «αντιλαμβάνεται» όλα αυτά. Έτσι η Ύστατη Πραγματικότητα, (το Σουνυάτα) Ταυτίζεται Ουσιαστικά με το Βιτζνάνα.

Τζνάνα σημαίνει την Καθαρή Γνώση, την μη-δυαδική γνώση, την καθαρή αντίληψη. Βιτζνάνα είναι η «διακρίνουσα αντίληψη».  Στο Γιογκακάρα όταν χρησιμοποιείται ο όρος Βιτζνάνα σκέτος υπονοεί την Τζνάνα. Όταν χρησιμοποιείται με κάποιο επιθετικό προσδιορισμό υπονοεί την Βιτζνάνα σαν «διακρίνουσα αντίληψη» (Αλάγια βιτζνάνα), ή «αντικειμενοποιούσα με την χωριστικότητα αντίληψη» ( Μάνας, Μανοβιτζνάνα, Βισάγια-Βιτζνάνας ή βιτζνάνα των αισθήσεων).

(Η ρίζα τζνα- σημαίνει το «γνωρίζειν»

Πρά-τζνα σημαίνει την αυθόρμητη, ανεμπόδιστη κι ανέγγιχτη (από επεξεργασία) γνώση, το πρωτογενές βίωμα γνώσης, η μια ανάδυση στην πέραν της επεξεργασμένης γνώσης, σε μια ανώτερη γνώση, μια ανώτερη επίγνωση.

Τζνά-να είναι η Ανώτερη Ανόθευτη Γνώση, η Αληθινή Γνώση, η «υπέρβαση» του βι-τζνα-να.

Βι-τζνα-να είναι η διακριτική λογική γνώση.

Α-τζνα-να είναι η μη-γνώση).

Ταθάτα 

Το ΤΑΘΑΤΑ (Ως Έχει, Έτσι Είναι) είναι η Μόνη Πραγματικότητα. Το Ταθάτα είναι απουσία κάθε αντίληψης, χωρίς κανένα προσδιορισμό, χωρίς διαφοροποίηση, άδειο από κάθε τι, είναι Σουνυάτα (Κενότητα). Το Ταθάτα Υπάρχει από μόνο Του, Μόνο του.  Το Ταθάτα Εδράζεται στον Εαυτό Του, στην Απόλυτη Φύση Του. Είναι το Πραγματικό, Αυτό που Υπάρχει Έτσι. 

Το Ταθάτα είναι η Υπέρτατη Τζνάνα, η Καθαρή Γνώση, Φώτιση.

Το Ταθάτα είναι το Νιρβάνα, η ολοκλήρωση του «όντος».  

Όπως σε όλο το Βουδισμό, "Οντολογία", Γνωσιολογία, Ηθική, ταυτίζονται. Έτσι το Ταθάτα έχει και "Οντολογικό" και Γνωσιολογικό και Ηθικό Χαρακτήρα, είναι ταυτόχρονα και Ταθάτα και Βιτζνάνα και Νιρβάνα, είναι και τα τρία.

Δεν υπάρχει αντίληψη ότι υπάρχει κάτι διαφορετικό, έξω:

 Ό,τι γίνεται αντιληπτό ό,τι «εμφανίζεται» είναι Τσιτταμάτρα (Μόνο Νους).

 Μέσα στο Απόλυτο-Βιτζνάνα-Τσίττα εμφανίζονται όλα τα συνειδησιακά και "υλικά" φαινόμενα. (Βιτζνανακάγια ή Τσιττακαλάπα, ή Αγιάτανα, "κόσμοι").

Τσίττα

 Ότι υπάρχει κι ό,τι μπορεί να υπάρξει είναι μόνο Τσίττα (Τσιτταμάτρα – Μόνο Νους) ή Βιτζνάνα. Όταν το Τσίττα ή Βιτζνάνα Δραστηριοποιείται, εμφανίζεται μία διαφορετικής ποιότητας ενέργεια που ονομάζεται «Βιτζνάνα» (συνείδηση, νοητική ροή) κι από την οποία προκύπτει ο κόσμος των φαινομένων.

 Ό,τι εμφανίζεται λοιπόν (βιτζνάνα, συνείδηση) είναι ενέργειες, διαδικασίες, φαινόμενα, που πηγάζουν αυθόρμητα μέσα στο Τσίττα και πάλι εξαφανίζονται μέσα σε Αυτό, (Τσιταμάτρα Λόκαμ – ο κόσμος είναι μόνο Νους). Σε αυτή την περίπτωση το Τσίττα ονομάζεται Αλάγια Βιτζνάνα. (η Νοητική Δραστηριότητα που παράγει τα πάντα, η Υπερατομική Συνείδηση που περιέχει τα σπέρματα όλων των πιθανών μορφών – το αντίστοιχο του Λογισμού). Όλα αυτά είναι βιτζνάνα.  Δεν έχουν αυτό-ύπαρξη, δική τους πραγματικότητα (σβαμπάβα). Η ύστατη ουσία όλων αυτών των βιτζνάνα (αντιλήψεων, αισθήσεων, φαινομένων) είναι το βάσανα, δηλαδή η αποκρυσταλλωμένη μνήμη που τα διατηρεί στην ύπαρξη Δεν υπάρχει εξωτερικός, αυθύπαρκτος κόσμος.  Η ακατάπαυστη διαδοχή των αντιλήψεων (φαινομένων), δημιουργεί την εντύπωση ενός «αντικειμενικού κόσμου». Όλη αυτή η φαινομενική ζωή υπόκειται στο νόμο του κάρμα.

Υπάρχουν διάφορα είδη Βιτζνάνα (διακριτικές συνειδήσεις). Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι όλες αυτές οι «Βιτζνάνας» που περιγράφονται δεν είναι διακριτές κατηγορίες Βιτζάνα αλλά πολλές φάσεις της κοσμικής εξέλιξης της Μιας Βιτζνάνα. Η Βιτζνάνα έχει Αντικειμενικό Χαρακτήρα, Υποκειμενικό Χαρακτήρα, Περιορισμένου Υποκειμένου Χαρακτήρα, Ιδιαίτερης προσωπικότητας χαρακτήρα, κλπ.

Αναλυτικά η Βιτζνάνα (οι Διαφοροποιήσεις της Βιτζνάνα, οι «Βιτζνάνας»):

1) Τσιτταμάτρα: (Ταθαγκάτα, Ταθαγκάτα-Γκάρμπα): Έχει Αντικειμενικό Χαρακτήρα:

Πραμπάντα Αλάγια Βιτζνάνα (Ακατάπαυστη) ή Παραμαλάγια Βιτζνάνα ή Βιβικταντάρμα (Μοναχικότητα, Απόλυτη Πραγματικότητα).

2) Τσίττα: Έχει Υποκειμενικό Χαρακτήρα, Είναι το Μεγάλο Υποκείμενο, το Αντικειμενικό Υποκείμενο,  χωρίς ιδιαίτερα υποκειμενικά στοιχεία:

Λαξάνα Αλάγια Βιτζνάνα (Εκδηλωμένη) ή Βιτζναπτίρ Αλάγια Βιτζνάνα ή Χετούκα Βιτζνάνα (υποκείμενη στην αιτιότητα): Η πανπεριεκτική συνείδηση, η εσωτερική νοητικότητα,  που έχει τρεις διαβαθμίσεις, στις οποίες: 

α) δεν υπάρχει υποκείμενο αντικείμενο (κενή συνείδηση), 

β) υποκείμενο αντικείμενο ταυτίζονται (παγκόσμια συνείδηση), 

γ) υποκείμενο αντικείμενο διαχωρίζονται (πανταχού παρούσα συνείδηση).

3) τσίττα: 

Μάνας: Ατομικότητα (Συνείδηση του Εαυτού), Ανώτερος Εαυτός, Καθαρό Εγώ (όχι εμπειρική προσωπικότητα).

Το Μάνας έχει μια «Διπλή Όψη». Όταν δεν σχετίζεται με τον «αντικειμενικό κόσμο» ή αποσύρεται από τον «αντικειμενικό κόσμο» είναι Μη-Τοπική και δεν διαφέρει στην ουσία από το Αντικειμενικό Υποκείμενο,  από την κατώτερη μορφή της Αλάγια Βιτζνάνα (πανταχού παρούσα συνείδηση). Όταν στρέφεται προς τον «αντικειμενικό κόσμο» αποκτά Τοπικό Χαρακτήρα μέσα σε ένα κοσμικό περιβάλλον. Στην Φυσική της Κατάσταση είναι Μη-Δυαδικό Υποκείμενο, Μη-Δυαδική Συνείδηση που μέσα στην Επίγνωσή της Αγκαλιάζει τα πάντα. Έχει τον Χαρακτήρα του Μη-Δυαδικού Εγώ (Εγώ, διακριτική και ταξινομητική δραστηριότητα – νοητικότητα που έχει μία εσωτερική λειτουργία με αντικείμενο τον κόσμο των μορφών και μία εξωτερική δραστηριότητα στον κόσμο των μορφών). Είναι το Φωτισμένο-Εγώ. Δεν έχει τον χαρακτήρα της ιδιαίτερης προσωπικότητας.

4) Μανοβιτζνάνα: Έχει τον χαρακτήρα του περιορισμένου ιδιαίτερου εγώ, του δυαδικού-εγώ που λειτουργεί σαν ξεχωριστό υποκείμενο μέσα σε ένα αντικειμενικό κόσμο και νοιώθει όλα τα αντικείμενα «απέναντι». Είναι η ξεχωριστή ιδιαίτερη προσωπικότητα.

Το Μανοβιτζνάνα είναι ακόμα η ενοποίηση των πέντε αισθήσεων, η έκτη αίσθηση – το αντίστοιχο της Αντίληψης. Είναι η Εμπειρική Προσωπικότητα. 

Το Μανοβιτζνάνα είναι  η Νόηση (Αλαμπάνα-αναπαραστατική αντίληψη και Βισάγια-εξωτερική αντίληψη): Τρεις ποικιλίες: (νόηση, διανόηση, εξωτερική αντίληψη).

5) Πέντε Βισάγια-Βιτζνάνας ή Πραβρίττι Βιτζνάνας,  (Βιτζνάνας των Αισθήσεων). 

6) Βισάγια (αντικειμενικός κόσμος, υλικός κόσμος).

Ντυάνα

Το Τσίττα ή Βιτζνάνα είναι η Μόνη Πραγματικότητα. Είτε σε Θεμελιακή, Ατροποποίητη Αταραξία, Άδειο από κάθε αντίληψη (Πραμπάντα), είτε σε ενέργεια, σαν Λαξάνα Αλάγια Βιτζνάνα, οπότε εμφανίζονται όλα τα φαινόμενα (Διαφοροποιήσεις της Αλάγια, Μάνας, Μανοβιτζάνα,, Βισάγια Βιτζνάνας, Βισάγια), δεν υπάρχει καμία διαφορά. Δεν υπάρχει καμία πραγματικότητα έξω από το Τσίττα. Είτε υπάρχει αναγνώριση της Πραγματικότητας του Τσίττα, είτε δεν υπάρχει. Η απορρόφηση στα φαινόμενα είναι όχι πραγματικότητα, είναι ένα όνειρο. Συνεπώς, εφ’ όσον το Τσίττα είναι η Μόνη Πραγματικότητα, δεν υπάρχει πτώση σε κάποια άλλη πραγματικότητα, ούτε εξέλιξη, ούτε λύτρωση, ούτε τίποτα. Απλά είτε υπάρχει αναγνώριση της πραγματικότητας του Τσίττα, είτε όχι. Όταν δεν αναγνωρίζεται η Πραγματικότητα του Τσίττα, τα φαινόμενα αφήνονται να λειτουργήσουν σύμφωνα με τους δικούς τους νόμους. Όλα αυτά όμως είναι μία ονειρική κατάσταση.

Το Τσίττα ή Βιτζνάνα είναι η Μόνη Πραγματικότητα. Όλα όσα Εμφανίζονται σαν «Δημιουργία» είναι «Περιεχόμενα» του Τσίττα ή  Βιτζνάνα, του Μεγάλου Υποκειμένου, είναι Νοητικής Φύσης. Και τα Μικρά Υποκείμενα (Μάνας), και τα «αντικειμενικά φαινόμενα». Η «διαφορά» ανάμεσα στο Μεγάλο Υποκείμενο (Τσίττα ή Βιτζνάνα) και τα μικρά υποκείμενα (Μάνας) είναι ότι το Βιτζνάνα Κατανοεί πιο ορθά όλα τα φαινόμενα ενώ τα μάνας βλέπουν διαστρεβλωμένα τα φαινόμενα.

Εφόσον λοιπόν η «Δημιουργία», η «Εμπειρία του Κόσμου», έχει «υποκειμενικό χαρακτήρα», είναι νοητικής υφής, γίνεται φανερό ότι εξαρτάται απόλυτα από το «Υποκείμενο» πως θα δει την Πραγματικότητα, δεν εξαρτάται από την αντίληψη ή όχι κάποιου αντικειμένου ή από κάποιο πραγματικό αντικείμενο, δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο.

Συνεπώς και η βαθύτερη έννοια του Ντυάνα αλλάζει χαρακτήρα. Στο «Ρεαλιστικό» Θεραβάντα, πρέπει να εξαντληθούν όλες οι διαδικασίες «ύπαρξης» για να φτάσουμε φυσικά στο Νιρβάνα. Στο «Διαλεκτικό» Σουνυαβάντα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε την «Κενότητα» όλων των εμπειριών, όλων των φαινομένων. Στο «Ιδεαλιστικό» Τζναναβάντα οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι εξαρτάται απόλυτα από εμάς (από την Υποκειμενική Υπαρξιακή Βάση) αν θα συνεχίσουμε να «τοφοδοτούμε την «Δημιουργία» και το «όνειρο» μιας ατομικής, περιορισμένης ζωής ή αν θα τα «εγκαταλείψουμε»:

1) Ασφαλώς όσο είμαστε απορροφημένοι στην εξωτερική «αντικειμενική» ζωή δεν έχουμε ελπίδα να προχωρήσουμε. Για αυτό απαιτείται καταρχήν η εξωτερική πειθαρχία μιας ορθής ζωής. 

2) Η ορθή κατανόηση και χρήση των «αισθήσεων» αποτελεί την βάση για μια πραγματική αποδέσμευση, από τον φαντασιακό κόσμο.

3) Η «Διακριτική» Παρατήρηση του Μανοβιτζάνα, της εξωτερικής νόησης , έρχεται μετά. Η απόρριψη δοξασιών, προκαταλήψεων, «γνώσεων» και «εμπειριών» είναι ως ένα σημείο εύκολη γιατί όλα αυτά είναι άμεσα αναγνωρίσιμα ως «κατά συνθήκη ψεύδη». Δεν υπάρχει καθυστέρηση εδώ. Η διαλεκτική διανόηση που υποτίθεται ότι μπορεί σαν «σκέψη», «στοχασμός», «φιλοσοφία», μπορεί να παραπλανήσει κάποιους σαν διαδικασία εύρεσης ή αποκάλυψης της αλήθειας. Αλλά έτσι κι αλλιώς η «σκέψη» είναι ένα κλειστό σύστημα που δεν μπορεί να οδηγήσει πέρα από τον ευτό του. Η Αλήθεια βρίσκεται έξω από την «σκέψη. Ακόμα και η αντικειμενική θεώρηση των πραγμάτων δεν είναι αρκετή όσο «παραμένει» έστω κι ένα ίχνος «εγώ». Η φυσική εξάντληση της εγώ-θέασης μπορεί να «οδηγήσει» πραγματικά στην υπέρβαση στο Μάνας, στην Μη-Δυαδική Συνείδηση που μέσα στην Επίγνωσή του περιλαμβάνει τα πάντα.

4) Το Μάνας σηματοδοτεί το ουσιαστικό πέρασμα πέρα από τους κατώτερους κόσμους, την «απελευθέρωση» από την μετενσάρκωση στους κατώτερους κόσμους. Επειδή, στην πραγματικότητα, συνιστά την Μη-δυαδική Συνείδηση βλέπει τον κόσμο κι ενεργεί στον κόσμο χωρίς να «εμπλέκεται» (κι έτσι δεν δημιουργεί κάρμα ούτε αφήνει κατάλοιπα). Όταν εξαντληθεί το κάρμα της παρούσας ζωής απλά το «ον» δεν επιστρέφει στους κατώτερους κόσμους.

Σαν «εμπειρία» το Μάνας επειδή έχει εξαντληθεί κάθε «προσωπικό» νοητικό περιεχόμενο είναι σαν το μονοδιάστατο σημείο το οποίο πάντα διαφεύγει όταν προσπαθείς να το συλλάβεις. Όταν στρέφεται στον κόσμο λειτουργεί χωρίς προσωπικές αποχρώσεις. Όταν «παραμένει» στην συνειδητοποιήσή του, στην κατανόησή του είναι σε μια ελεύθερη μακάρια κατάσταση (που όμως δεν είναι σταθερή ή μόνιμη).  Όταν «εγκαταλείπει» τον κόσμο ουσιαστικά είναι (αναδύεται στην) Αλάγια Βιτζνάνα στην κατώτερη κατάστασή της σαν «πανταχού παρούσα συνείδηση».

Έτσι ουσιαστικά το Μάνας είναι μια Ενδιάμεση Κατάσταση ανάμεσα στις Ανώτερες Καταστάσεις (κόσμους) της Αλάγια Βιτζνάνα και τους κατώτερους κόσμους της μετενσάρκωσης. Είναι μια Πύλη, προς τα «Άνω» ή προς τα «Κάτω». Σαν Κατάσταση, επειδή είναι Άχρονη μπορεί να διαρκέσει για πάντα αλλά δεν έχει νόημα όταν Ανοίγονται στην προοπτική της οι Απέραντοι Κόσμοι της Αλάγια Βιτζνάνα.

5) Οι Εμπειρίες της Αλάγια Βιτζνάνα στην πραγματικότητα αποτελούν το πέρασμα από την «Διάσπαση» του Υποκειμένου σε Υποκείμενο-Αντικείμενο στην Πλήρη Ενοποίηση του Υποκειμένου μέσα στην Πραγματική Ουσιαστική Φύση του, στην Απεριόριστη Μοναχικότητά του. Είναι η Κατάσταση της Αληθινής Σουνυάτα η Πλήρης Κενότητα του Υποκειμένου.

Όταν το Υποκείμενο Φτάνει σε Αυτή την Απεριόριστη Κατάσταση Μετουσιώνεται Τελικά στην Αντικειμενική Φύση του, «Παύει» να Είναι Υποκείμενο. Είναι η Ύστατη Κατάσταση της Αγνής Αλάγια Βιτζνάνα πριν «Γίνει» «Αυτό», «Αυτό που Είναι Έτσι», το Ταθάτα

6) Το Ταθάτα

Τελικά, η Μόνη Ουσιαστική Πραγματικότητα Είναι το Ταθάτα. Το Παν, το Υποστήριγμα του Παντός. Οποιαδήποτε «συνείδηση» είναι χωρίς οντότητα. Εμπειρίες, ζωή, κλπ., είναι ονειρικά. Δεν υπάρχουν ούτε ατομικότητα, ούτε σαμσάρα, ούτε λύτρωση, ούτε τίποτα, όλα είναι ονειρικά.

 

Παραβριτασράγια

Τι σημαίνει Παραβριτασράγια:

Βρίττι είναι «νοητικό περιεχόμενο», νοητική διακύμανση, σκέψη.

Πάρα σημαίνει «πέραν», υπεράνω.

Ασράγια σημαίνει Βάση, Θεμέλιο

Παραβρίττιασράγια σημαίνει:

Το «Πέραν της σκέψης Θεμέλιο»,  σημαίνει «το Πέραν του Νου». 

«Εξάλειψη των νοητικών δραστηριοτήτων κι επάνοδος στην Υποκειμενική Βάση», ή «Επιστροφή στην Βάση», ή «Επιστροφή Πίσω» ή «Επιστροφή στην Αρχική Φύση». 

Σημαίνει μια ολοκληρωτική πνευματική μεταστροφή.

Ο Αληθινά Έμπειρος του Γιογκακάρα Ντυάνα, που Κατανοεί Ορθά την Διδασκαλία, δεν χρειάζεται να βαδίσει αυτή την σταδιακή προσέγγιση του Εσώτερου Εαυτού. Αυτός που είναι αληθινά αποφασισμένος μπορεί άμεσα να απορρίψει όλες τις διαδικασίες Βιτζνάνα και να Αναδυθεί κατευθείαν στο Απόλυτο. Αυτή είναι η «Άμεση Οδός». Αλλά τέτοιοι άνθρωποι που μπορούν να «εφαρμόσουν» την «Άμεση Οδό» είναι σπάνιοι. Έτσι οι περισσότεροι άνθρωποι αναγκαστικά ακολουθούν τον Δρόμο της σταδιακής προσέγγισης.