CIRCLE OF LIGHT / Perennial Sayings

CIRCLE OF LIGHT / Perennial Sayings
19. The Eternal Dance of Life, Existence, and Consciousness
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / The Way of the Real

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE  / The Way of the Real
1. The True and the False: Navigating the Path to Eternal Truth

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / Η Οδός του Πραγματικού

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / Η Οδός του Πραγματικού
1. Το Αληθινό και το Ψεύτικο: Πλοήγηση στο Μονοπάτι προς την Αιώνια Αλήθεια

ESOTERISM STUDIES BOOKS

ESOTERISM STUDIES BOOKS
*BOOKS*
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ESOTERISM ACADEMY NEW ARTICLE

ESOTERISM ACADEMY NEW ARTICLE
Suturday, 14 February, 2026

ROSICRUCIANS - ΡΟΔΟΣΤΑΥΡΟΙ




The Rosicrucians of the “White Rose”


  • 1. The Ancient Spirit of the Father, the Infinite Space, the Time of Creation and the Earth.
  • 2. Baptism in the Astral Water, the Crucifixion and Resurrection, the Birth of the Rose.
  • 3. Baptism in the Mental Spirit, the Path above time, the Blossoming of the Rose.
  • 4. Baptism in the Luminous Spirit of God, the Experience of the Infinite Space, the Heart within the Rose.
  • 5. Union with the Ancient Spirit, Transubstantiation into the “Fifth Element”, the Experience of the Living God.

...

Οι Ροδόσταυροι του "Λευκού Ρόδου"

 

  • 1. Το Αρχαίο Πνεύμα του Πατέρα, ο Απέραντος Χώρος, ο Χρόνος της Δημιουργίας και της γης.
  • 2. Η Βάπτιση στο Αστρικό Ύδωρ, η Σταύρωση κι η Ανάσταση,  η Γέννηση του Ρόδου.
  • 3. Η Βάπτιση στο Νοητικό Πνεύμα, η Οδός άνωθεν του χρόνου, το Άνθισμα του Ρόδου.
  • 4. Η Βάπτιση  στο Φωτεινό Πνεύμα του Θεού, η Εμπειρία του Απέραντου Χώρου, η Καρδιά μέσα στο Ρόδο.
  • 5. Η Ένωση με το Αρχαίο Πνεύμα, η Μετουσίωση  σε «Πέμπτο Στοιχείο», η Εμπειρία του Ζωντανού Θεού.

 ...

THE CRUCIFIXION AND THE RESURRECTION, THE GREATEST LESSON OF LIFE

(Order of the «White Rose» – Comments on Rosicrucian Texts)

The Search for Truth, the Right Way of Living, and the Demand for the Completion of Man could perhaps be taught from the beginning, through socialization, to the young people who come into life in a society where human beings would already know and experience the truth in their lives. In a Society of the Enlightened, Initiated into Reality, in an Ideal Society, as Jesus imagined it. In reality, however, human societies exist in spiritual ignorance, intellectual confusion, blind orientation, and historical dead-ends. And all this lack of spiritual clarity and intellectual adequacy is necessarily loaded onto the people who come into the world, so that they may continue the same blind course.

Thus, the Search for Truth, in some human being, in any human being, in each one of us, comes not as an Initiation into Reality, as would perhaps be natural and desirable, but as an interruption of our blind course in life, as a demand for change in our perception, in our way of living, in our activities and actions. Sooner or later, the thinking person discovers that his life is not fulfilled, something is missing, something is going wrong. Thus, he stops and wonders. If, of course, he truly wants to investigate what is happening to him and does not decide to “forget himself” again and again in the meaningless external life.

When You Stop at a Point (of an evolution, a journey, a life) you can discover that precisely Here, Now, at the Moment You Wonder, this Point of Momentary Stillness and Perplexity is in reality the Gate to Another World. Ultimately, stillness at a Point on the Path is the end of the old journey, the old way of life, the exit from the old life and the entry Somewhere Else, into Another World whose Depth and Extent, whose true dimensions, we do not know. Upon reaching the Point of Change, of Transformation, you already have a journey behind you and before you opens Another World, while to the left and right there are other directions, other orientations, and illusory deviations from the right life.

Ultimately you discover—you can see it at the moment it happens—that when you arrive at this Boundary Point in your life, you are literally at a Cross, you are at the Central Point, You Yourself (as Consciousness, as Awareness, as Understanding), where the straight lines of your life meet (from Where you come toward Where you are going) with the possibilities of deviation once again into ignorance and dead-end paths. You are upon the Cross. You must Ascend the Cross, be truly “crucified” in order to Resurrect as a New Human Being. And it is a Cross right Here where you find yourself, when you are truly Here, Now, and wondering. There is much pain in renouncing the old way of life, mindsets and beliefs, habits and desires, activities and actions. Everything they taught you—the society, the family, other people, public life, the accumulated experience of humanity with its thousands of books—serves little purpose. They cannot show you Who You Are, What You Are, Where You Must Go. True Knowledge, Knowledge of Man, of his Destiny, of his Fulfillment, exists neither in human universities nor in their religions and philosophies. You must search deeply for the precious treasure buried within the “edifices” of men, and often, when you find what people guard as treasure, you discover it is only ashes.

Thus we return once again Here, to the Now, to the Central Point of Perplexity, to the Cross. If behind us, in what we must renounce, there is pain (for the precious things we think we must abandon), yet Ahead Opens the Boundless Space of Freedom. But to hold fast to the Right Path, to follow the Right Way of Living, we must precisely Be Here, Present, in Continuous Vigilance, and understand something very simple: that the Journey Forward is the Infinity of Liberation, of Freedom. That every other path apart from Freedom is limitation, deviation, and dead-end. If we wish to Proceed Forward, Beyond the Cross, into the Free Space of Resurrection and be Reborn as Human Beings, we must abandon every limitation without sorrow. It is not enough to abandon the old life, meaningless activities and actions, scattered desires and illusory perceptions. We must ensure we do not fall again into the trap of limitation. We must understand that Freedom is the Essence of Truth and Truth is the Essence of Freedom. If we wish to truly Resemble God and be His Image and Likeness, in this alone we must take care to resemble Him—in His Freedom, in the Infinity of His Perception that Embraces All, that Unifies All Within the Light of Love that “extinguishes” every distinction.

But this God of Freedom of Whom we speak Is truly the God of direct Experience, of the Right Way of Living that Liberates, that abandons every limitation and Knows the Depth of Infinity. He is the True Living God and not the God of the intellect, the God of theology or philosophy, the God as idea, object of thought—that is, a mere reflection of the Living God within the muddy waters of the intellect and external life. We speak of the God we Find Within ourselves when we free ourselves from limitations, as the Infinity of our Self, as the Non-self that Is All, Living, Present, Without Attributes, Without End, the Truth, the Light, the Bliss.

Brothers! Do not Fear to Question. Do not Fear the Cross. The Resurrection is always after the Cross. And do you want me to tell you something else that will sound strange to your ears? Do not listen to what the mythologists tell you about Jesus. Jesus was Crucified in the Desert of the Essenes and Resurrected in the Desert of the Essenes, and Resurrected He came to men and spoke to them of the Kingdom of Heaven. If He had not already been Crucified and had not already Resurrected, He would not have Known the Kingdom of Heaven, the Boundless Space of God, the True Life. The crucifixion in Jerusalem was not the crucifixion of the already Resurrected Jesus, for Jesus Was Already One with our Father in Heaven; it was simply the blindness and folly of men who crucified His body. That is why the already Resurrected Jesus prayed to the Father with these words: “Father, forgive them; for they know not what they do” (Luke 23:34). The people understood nothing. And two thousand years later they continue to understand nothing—what the Cross is and what the Resurrection is (the Cross and the White Rose), what Rebirth is, the True Life Near our Father, in the Heaven that Embraces All. In reality, Jesus did not “participate” at all in this absurd drama that was being played out in the “theater of the world”; men were “playing” their own absurd role alone, with a human body. Jesus did not “care” about all that. After all, He had said: “My kingdom is not of this world” (John 18:36). Later, some came who spoke of the sacrificial crucifixion of the body as a ransom for the sins of the world and of the resurrection from the tomb… only to say that their own god had also risen, like the god of the Greeks, like Dionysus who died and was resurrected “symbolically” every year. The imagination of men is inexhaustible…

...

Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΚΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
(ΤΑΓΜΑ ΤΟΥ «ΛΕΥΚΟΥ ΡΟΔΟΥ» - ΣΧΟΛΙΑ ΣΕ ΡΟΔΟΣΤΑΥΡΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ)

Η Αναζήτηση της Αλήθειας, ο Ορθός Τρόπος Ζωής και το Αίτημα της Ολοκλήρωσης του Ανθρώπου, θα μπορούσαν ίσως να διδαχτούν εξαρχής, με την κοινωνικοποίηση, στους νέους ανθρώπους που έρχονται στην ζωή σε μια κοινωνία όπου ήδη οι άνθρωποι θα γνώριζαν και θα βίωναν την αλήθεια στην ζωή τους. Σε μια Κοινωνία Φωτισμένων, Μυημένων στην Πραγματικότητα, σε μια Ιδανική Κοινωνία, όπως την φαντάστηκε ο Ιησούς. Στην πραγματικότητα όμως οι κοινωνίες των ανθρώπων είναι μέσα στην πνευματική άγνοια, στην διανοητική σύγχυση, στον τυφλό προσανατολισμό και στα ιστορικά αδιέξοδα. Κι όλη αυτή την έλλειψη πνευματικής διαύγειας και διανοητικής επάρκειας αναγκαστικά την φορτώνονται οι άνθρωποι που έρχονται στον κόσμο, για να συνεχίσουν την ίδια τυφλή πορεία.
Έτσι η Αναζήτηση της Αλήθειας, σε κάποιο άνθρωπο, στον οποιοδήποτε άνθρωπο, στον καθένα μας, έρχεται όχι σαν Μύηση στην Πραγματικότητα, όπως θα ήταν ίσως το φυσικό και το επιθυμητό, αλλά σαν μια ανακοπή της τυφλής πορείας μας στην ζωή, σαν ένα αίτημα αλλαγής, στην αντίληψή μας, στον τρόπο ζωής μας, στις δραστηριότητες και στις πράξεις μας. Αργά ή γρήγορα, ο νοήμονας άνθρωπος ανακαλύπτει ότι η ζωή του δεν ολοκληρώνεται, κάτι λείπει, κάτι πάει στραβά. Έτσι, στέκεται κι αναρωτιέται. Αν βέβαια θέλει πραγματικά να ερευνήσει αυτό που του συμβαίνει και δεν αποφασίζει να «ξεχαστεί» ξανά και ξανά στην ανούσια εξωτερική ζωή.
Όταν Στέκεσαι σε ένα σημείο (μιας εξέλιξης, μιας πορείας, μιας ζωής) μπορείς να ανακαλύψεις ότι ακριβώς Εδώ, Τώρα, την Στιγμή που Αναρωτιέσαι, αυτό το Σημείο της Στιγμιαίας Ακινησίας και Απορίας, είναι στην πραγματικότητα η Πύλη για ένα Άλλο Κόσμο. Τελικά, η Ακινησία σε ένα Σημείο του Δρόμου, είναι το τέλος της παλιάς πορείας, του παλιού τρόπου ζωής, η έξοδος από την παλιά ζωή κι η είσοδος Κάπου Αλλού, σε ένα Άλλο Κόσμο του Οποίου δεν γνωρίζουμε το Βάθος και την Έκταση, τις πραγματικές διαστάσεις του. Φτάνοντας στο Σημείο της Αλλαγής, της Μεταμόρφωσης, έχεις ήδη μια πορεία πίσω σου και μπροστά σου ανοίγεται ένας Άλλος Κόσμος κι αριστερά και δεξιά υπάρχουν άλλες κατευθύνσεις, άλλοι προσανατολισμοί και φανταστικές παρεκτροπές από την ορθή ζωή.
Τελικά ανακαλύπτεις, μπορείς να το δεις, την στιγμή που συμβαίνει, ότι όταν φτάνεις σε αυτό το Οριακό Σημείο στην ζωή σου βρίσκεσαι κυριολεκτικά σε ένα Σταυρό, είσαι στο Κεντρικό Σημείο, Εσύ ο Ίδιος (σαν Συνείδηση, σαν Επίγνωση, σαν Κατανόηση), όπου συναντιούνται οι Ευθείες της ζωής σου (από Εκεί που έρχεσαι προς τα Εκεί που πηγαίνεις) με τις δυνατότητες της παρεκτροπής ξανά στην άγνοια και σε αδιέξοδους δρόμους. Είσαι πάνω στον Σταυρό. Πρέπει να Ανέβεις στον Σταυρό, να «σταυρωθείς» πραγματικά για να Αναστηθείς σε ένα Νέο Άνθρωπο. Κι είναι Σταυρός Εδώ που βρίσκεσαι, όταν πραγματικά βρίσκεσαι Εδώ, Τώρα κι αναρωτιέσαι. Υπάρχει πολύς πόνος στο να απαρνηθείς τον παλιό τρόπο ζωής, νοοτροπίες και πεποιθήσεις, συνήθειες κι επιθυμίες, δραστηριότητες και πράξεις. Όλα όσα σου έμαθαν, η κοινωνία, η οικογένεια, οι άλλοι άνθρωποι, ο δημόσιος βίος, η συσσωρευμένη πείρα της ανθρωπότητας με τα χιλιάδες βιβλία της, ελάχιστα χρησιμεύουν. Δεν μπορούν να σου δείξουν Ποιος Είσαι, Τι Είσαι, Που Πρέπει να Πας. Αληθινή Γνώση, Γνώση του Ανθρώπου, του Προορισμού του, της Ολοκλήρωσής του, δεν υπάρχει ούτε στα πανεπιστήμια των ανθρώπων, ούτε στις θρησκείες και στις φιλοσοφίες τους. Πρέπει να ψάξεις πολύ για  τον πολύτιμο θησαυρό που είναι  θαμμένος μέσα στα «κτίσματα» των ανθρώπων και συχνά ανακαλύπτεις, όταν βρίσκεις αυτό που οι άνθρωποι φυλάνε σαν θησαυρό, ότι είναι μόνο στάχτες.
Έτσι, ξαναγυρίζουμε πάλι Εδώ, στο Τώρα, στο Κεντρικό Σημείο της Απορίας, στον Σταυρό. Αν πίσω, σε όσα πρέπει να απαρνηθούμε υπάρχει πόνος (για τα πολύτιμα που νομίζουμε ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε) όμως Μπροστά Ανοίγεται ο Απέραντος Χώρος της Ελευθερίας. Για να κρατηθούμε όμως στην Ορθή Πορεία, για να ακολουθήσουμε τον Ορθό Τρόπο Ζωής, πρέπει ακριβώς να Είμαστε Εδώ, Παρόντες, σε Συνεχή Εγρήγορση και να κατανοήσουμε κάτι πολύ απλό. Ότι η Πορεία προς τα Εμπρός είναι η Απεραντοσύνη της Απελευθέρωσης, της Ελευθερίας. Πως κάθε άλλος δρόμος πέρα από την Ελευθερία είναι περιορισμός και λοξοδρόμηση κι αδιέξοδο. Πρέπει, αν θέλουμε να Προχωρήσουμε Μπροστά, Πέρα από τον Σταυρό, στον Ελεύθεροι Χώρο της Ανάστασης και να Ξαναγεννηθούμε σαν Άνθρωποι, να εγκαταλείψουμε χωρίς λύπη κάθε περιορισμό. Δεν αρκεί να εγκαταλείψουμε την παλιά ζωή, ανούσιες δραστηριότητες και πράξεις, σκόρπιες επιθυμίες και φανταστικές αντιλήψεις. Πρέπει να φροντίσουμε να μην ξαναπέσουμε στην παγίδα του περιορισμού. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι η Ελευθερία είναι η Ουσία της Αλήθειας κι η Αλήθεια είναι η Ουσία της Ελευθερίας. Αν θέλουμε να Μοιάσουμε στον Θεό πραγματικά και να είμαστε Εικόνα Του και Ομοίωσή Του σε τούτο μόνο θα πρέπει να φροντίσουμε να Του Μοιάσουμε, στην Ελευθερία Του, στην Απεραντοσύνη της Αντίληψής Του που Αγκαλιάζει τα Πάντα, που Ενοποιεί τα Πάντα Μέσα στο Φως της Αγάπης που «σβήνει» όλες τις διακρίσεις.
Αλλά Τούτος ο Θεός της Ελευθερίας για τον Οποίο μιλάμε Είναι Πραγματικά ο Θεός του Βιώματος, του Ορθού Τρόπου Ζωής που Ελευθερώνει, που εγκαταλείπει κάθε περιορισμό και Γνωρίζει το Βάθος της Απεραντοσύνης. Είναι ο Αληθινός Ζωντανός Θεός κι όχι ο Θεός της διανόησης, ο Θεός της θεολογίας ή της φιλοσοφίας, ο Θεός ιδέα, αντικείμενο της νόησης, δηλαδή μια απλή αντανάκλαση του Ζωντανού Θεού μέσα στα λασπόνερα της διανόησης και της εξωτερικής ζωής. Μιλάμε για τον Θεό που Βρίσκουμε Μέσα μας, όταν απελευθερωνόμαστε από τους περιορισμούς, σαν την Απεραντοσύνη του Εαυτού μας, σαν τον Μη-εαυτό που Είναι Όλα, Ζωντανός, Παρών, Χωρίς Ιδιότητες, Χωρίς Τέλος, η Αλήθεια, το Φως, η Μακαριότητα.
Αδελφοί! Μην Φοβάστε να Αναρωτηθείτε. Μην Φοβάστε τον Σταυρό. Πάντα η Ανάσταση είναι μετά τον Σταυρό. Και θέλετε να σας πω και κάτι άλλο, που θα ακουστεί παράξενο στα αυτιά σας; Μην ακούτε τι σας λένε για τον Ιησού οι μυθολόγοι. Ο Ιησούς Σταυρώθηκε στην Έρημο των Εσσαίων κι Αναστήθηκε στην Έρημο των Εσσαίων κι Αναστημένος ήρθε στους ανθρώπους και μίλησε για την Βασιλεία των Ουρανών. Αν δεν είχε ήδη Σταυρωθεί και δεν είχε ήδη Αναστηθεί  δεν θα είχε Γνωρίσει την Βασιλεία των Ουρανών, τον Απέραντο Χώρο του Θεού, την Αληθινή Ζωή. Η σταύρωση στα Ιεροσόλυμα δεν ήταν σταύρωση του Αναστημένου Ιησού γιατί ο Ιησούς Ήταν Ήδη Ένα με τον Πατέρα μας στον Ουρανό, ήταν απλά η τυφλότητα κι η ανοησία των ανθρώπων που σταύρωσαν το σώμα του. Για αυτό κι ο Αναστημένος Ήδη Ιησούς προσευχήθηκε στον Πατέρα με τούτα τα λόγια «Πάτεράφες αυτοίς˙ ου γὰρ οίδασι τι ποιούσι» (Λούκ. 23,34). Οι άνθρωποι δεν είχαν καταλάβει τίποτα. Και δυο χιλιάδες χρόνια μετά εξακολουθούν να μην καταλαβαίνουν, τι είναι ο Σταυρός και τι είναι η Ανάσταση (ο Σταυρός και το Λευκό Ρόδο), τι είναι η Αναγέννηση, η Αληθινή Ζωή Κοντά στον Πατέρα μας, στον Ουρανό που τα Αγκαλιάζει Όλα. Στην πραγματικότητα ο Ιησούς δεν «Συμμετείχε» καθόλου σε όλο αυτό το παράλογο δράμα που παίζονταν στο «θέατρο του κόσμου», οι άνθρωποι «έπαιζαν» μόνοι τους το δικό τους παράλογο ρόλο, με ένα ανθρώπινο σώμα. Ο Ιησούς δεν «Νοιαζόταν» για όλα αυτά. Άλλωστε το είχε πει, «η βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου» (Ιωάννης, 18,36). Μετά ήρθαν κάποιοι που μίλησαν για την σταυρική θυσία του σώματος σαν λύτρο για τις αμαρτίες του κόσμου και για την ανάσταση εκ του τάφου… μόνο και μόνο για να πουν ότι κι ο δικός τους θεός αναστήθηκε» όπως ο θεός των Ελλήνων, σαν τον Διόνυσο που πέθαινε κι ανασταινόταν «συμβολικά» κάθε έτος. Η φαντασία των ανθρώπων είναι ανεξάντλητη…
...

THE INNER INFINITY

(ORDER OF THE "WHITE ROSE" - COMMENTS ON ROSICRUCIAN TEXTS)

When the Seeker of Truth understands that there is only One Path, Inward, and when he Feels Experientially his Inner Presence, Directly, through the Inner Sense (the Insight, the Intuition, the Sixth Sense, which is not merely phenomenological pre-conceptual perception, but a complete trans-conceptual perception, like a full sense of things), then he "Returns" to his Human Center, to the Man Who He Truly Is, to the Timeless, Transcendent, True Man. This "State," when experienced, is not only the Pre-Fallen Paradisiacal State of Man, as described in Scriptural Symbolism, but simultaneously the Transcendence of mortal cosmic existence, the future that is Beyond Time, Eternal Life.

Reading the "Genesis" in the right way and desymbolizing the words, which are not placed here randomly, one understands from the beginning that the Only Reality Is the Spirit, the Spirit Alone in the Cosmic Chaos, the Spirit that Is Above the "Waters" of Creation. And it is the Presence, the Power, the Breath of Life, that Is Breathed into the Waters and "Separates" the Creation (in the perception of the beings who will "inhabit" this Creation), into Eternal Spirit, Living Soul (the Higher Waters) and into External Nature (the Lower Waters), or otherwise into the True or Real, the World of the Formless and the World of Forms. And According to the Pattern of the Universal (of Creation) "was created," "was formed," the Pre-Fallen Man, Spirit (Timeless Transcendent Life), Living Soul (Timeless Essence) and Form, Body from material clay. And comes this Heavenly Life that "limited" itself and "became" Soul to "inhabit" this body. And the Connection of the Soul with the Body is made in the True Center of Man, from where "flow" afterward the forces of the soul into the body and then into the sense of the world. This very Center of Man is the Inner Man, the Inner Presence, the Real Direct Sense of "I Exist."

And it is This Inner Center that, when the Seeker of Truth abandons external activity, in the external world (with "stillness"), in the world of desires (with "apatheia" or dispassion), and in the turbulent world of thought (with the "silence of thought"), Blossoms, like a Flower, the "White Rose." The Transition from the external world of action, of becoming, of phenomena (the Lower Waters of Creation), to the Infinite Space of Being, to the Formless Inner Presence (the World of the Higher Waters), is a Transition from the external world of the duality of thought (which separates the ego from the world) to the World of the Unity of Being, Where All Are Bathed in the Light of the Understanding of Unity, of the Oneness of Reality. The "White Rose" Blossoms through the "lower waters," from the swamp of the external world, above the "waters," against the "eternal background of the sky."

The Turning Inward, the Disengagement from the world of phenomena, Brings us to the Space of Being, of our Real Presence in Creation, Here, Now, in the Timeless. We Return to the Center of our Human Existence, Here, Inside the Body, in this Flowing Moment, in the Absolute Present. "We Are" here, in the body and at the same time outside of time, in the Timeless, in the Eternal. When We Return to the True Center of Existence, where We Feel the True Existence, the Real Being that Extends toward Infinity, we "Are" precisely at the Point where the Living Soul Unites with the Body, at the Center of Balance of Existence, in our True Dwelling here. This Center is deep inside the brain. It is the Heart of Being, Where reigns the Deep Peace of Unity, our Immovable Point of Existence in the world. It is simultaneously the "intelligent heart" from which we sense existence and from which we begin all activities outward and at the same time it is the Point Where We Come when we withdraw our forces from outside, abolishing the senses, dissolving desires and "immobilizing" thought, but also the Gateway to the Inner World of the Formless, of the Real Being.

From Here, when We Experience the State and when We Delve Deeper into the Understanding of our Existence, begins the Transformation of the Simple Living Soul into Unlimited Spirit. The "White Rose" Encloses within it the Infinite Heart of Life that Beats Everywhere. And this Heart We Find Within Us Beating. And as We Listen to its Pulse, We Feel the Sacred Vibration of the Universe and we abandon the connection with the world and its limitations and Become One with the Whole. At first it is difficult, even if we have listened to the Inner Beat of Existence, to Understand what Is Happening. The First Sensation is Darkness. Gradually the Darkness "Illuminates" until it becomes Inner Light, the True Light (the "Black Light") that Illuminates the World, even if the world does not Know It. The Passage from the external world to the Inner Man is the First Passage. The Ascent from the Simple Sensation of Eternal Existence, to the Heaven of the Eternal is the Higher Passage. It is the Revelation of the Heart Inside the "Rose." And what Leads Us So High, So Far, to the World of the Formless, happens here, now, as long as we are inside the body. It suffices to know Where to Search, How to Search. Within Us, Here, is the Gateway of the Real, not outside, in the world of phenomena that our thought illuminates or our senses grope.

It is not enough, therefore, to Pass the Cruciform Path and for the "Rose" to Blossom Within Us, to Reach the Pre-Fallen State of the Primordial Man, of the Scriptural Adam. We Need much more Within the "White Rose" to Feel the Infinite Heart of the Universal Man, to Feel the Life of the Cosmic World (of Creation). We must not only Rise above the "Lower Waters" to the "White Rose," but also Within the "White Rose," in the Higher Formless Waters, to Let the Heart of Life Reveal itself in All its Infinity. Beyond this there is nothing else but the Spirit, This Ancient Spirit that Is Present Above the Waters, This that Exists Only From Itself, Spirit Alone, Spirit All, Spirit Forever.

Blessed is he who Passes the Three Passages, for then only does He Himself Experience what the Child of the Essenes who Became the Child of Light said, "I and the Father are One." Amen!

 ...


Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΠΕΡΑΝΤΟΣΥΝΗ
(ΤΑΓΜΑ ΤΟΥ «ΛΕΥΚΟΥ ΡΟΔΟΥ» - ΣΧΟΛΙΑ ΣΕ ΡΟΔΟΣΤΑΥΡΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ)

Όταν ο Αναζητητής της Αλήθειας κατανοήσει ότι υπάρχει μονάχα Μία Οδός, Προς τα Έσω κι όταν Νοιώσει Βιωματικά την Εσωτερική Παρουσία του, Άμεσα, με την Εσωτερική Αίσθηση (την Ενόραση, την Διαίσθηση, την Έκτη Αίσθηση, που δεν είναι απλά φαινομενολογική προεννοιολογική αντίληψη, αλλά ολοκληρωτική μεταεννοιολογική αντίληψη, σαν πλήρης αίσθηση των πραγμάτων), τότε «Επανέρχεται» στο Ανθρώπινο Κέντρο του, στον Άνθρωπο Που Είναι Πραγματικά, στον Άχρονο, Υπερβατικό, Αληθινό Άνθρωπο. Είναι, τούτη η «Κατάσταση», όταν βιώνεται, όχι μόνο η Προπτωτική Παραδεισένια Κατάσταση του Ανθρώπου, όπως περιγράφεται στον Αγιογραφικό Συμβολισμό, αλλά ταυτόχρονα και η Υπέρβαση της θνητής κοσμικής ύπαρξης, το μέλλον που είναι Πέρα από τον Χρόνο, η Αιώνια Ζωή.
Διαβάζοντας κάποιος την «Γέννεση», με τον σωστό τρόπο κι αποσυμβολίζοντας τις λέξεις, που δεν βρίσκονται τυχαία εδώ, κατανοεί εξαρχής ότι η Μόνη Πραγματικότητα Είναι το Πνεύμα, το Πνεύμα Μονάχα στο Κοσμικό Χάος, το Πνεύμα που Είναι Άνω των «Υδάτων» της Δημιουργίας. Κι είναι η Παρουσία, η Δύναμη, η Πνοή Ζωής, που Εμφυσάται στα Ύδατα και «Διαχωρίζει» την Δημιουργία (στην αντίληψη των όντων που θα «κατοικήσουν» τούτη την Δημιουργία), σε Πνεύμα Αιώνιο, Ζώσα Ψυχή (τα Ανώτερα Ύδατα) και σε Εξωτερική Φύση (τα Κατώτερα Ύδατα), ή αλλιώς στο Αληθινό ή Πραγματικό, στον Κόσμο του Άμορφου και στον Κόσμο των Μορφών. Και Κατά το Πρότυπο του Παγκόσμιου (της Δημιουργίας) «δημιουργήθηκε», «πλάστηκε», ο Προπτωτικός Άνθρωπος, Πνεύμα (Άχρονη Υπερβατική Ζωή), Ψυχή Ζώσα (Άχρονη Ουσία) και Μορφή, Σώμα από υλική λάσπη. Κι έρχεται τούτη η Ουράνια Ζωή που «περιορίστηκε» κι «έγινε» Ψυχή να «κατοικήσει» σε τούτο το σώμα. Κι η Σύνδεση της Ψυχής με το Σώμα γίνεται στο Αληθινό Κέντρο του Ανθρώπου, από όπου «διαχέονται» μετά οι δυνάμεις της ψυχής στο σώμα και μετά στην αίσθηση του κόσμου. Τούτο ακριβώς το Κέντρο του Ανθρώπου είναι ο Έσω Άνθρωπος, η Εσωτερική Παρουσία, η Πραγματική Άμεση Αίσθηση του «Υπάρχω».
Κι είναι Αυτό το Εσωτερικό Κέντρο που, όταν ο Αναζητητής της Αλήθειας εγκαταλείπει την εξωτερική δραστηριότητα, στον εξωτερικό κόσμο (με την «ηρεμία»), στον κόσμο των επιθυμιών (με την «απάθεια») και στον ταραγμένο κόσμο της σκέψης (με την «σιωπή της σκέψης»), Ανθίζει, σαν Λουλούδι, το «Λευκό Ρόδο». Η Μετάβαση από τον εξωτερικό κόσμο της δράσης, του γίγνεσθαι, των φαινομένων (τα Κατώτερα Ύδατα της Δημιουργίας), στον Απέραντο Χώρο του Είναι, στην Άμορφη Εσωτερική Παρουσία (τον Κόσμο των Ανωτέρων Υδάτων), είναι Μετάβαση από τον εξωτερικό κόσμο της δυαδικότητας της σκέψης (που διαχωρίζει το εγώ από τον κόσμο) στον Κόσμο της Ενότητας του Είναι, Όπου Όλα Λούζονται στο Φως της Κατανόησης της Ενότητας, του Ενιαίου της Πραγματικότητας. Το «Λευκό Ρόδο» Ανθίζει μέσα από τα «κατώτερα ύδατα», από τον βάλτο του εξωτερικού κόσμου, πάνω από τα «ύδατα», στο «αιώνιο φόντο του ουρανού».
Η Στροφή προς τα Έσω, η Απαγκίστρωση από τον κόσμο των φαινομένων, μας Φέρνει στον Χώρο του Είναι, της Πραγματικής Παρουσίας μας στην Δημιουργία, Εδώ, Τώρα, στο Άχρονο. Επανερχόμαστε στο Κέντρο της Ανθρώπινης Ύπαρξής μας, Εδώ, Μέσα στο Σώμα, τούτη την Στιγμή που Ρέει, στο Απόλυτο Παρόν. «Είμαστε» εδώ, στο σώμα και ταυτόχρονα έξω από τον χρόνο, στο Άχρονο, στο Αιώνιο. Όταν Επανερχόμαστε στο Αληθινό Κέντρο της Ύπαρξης, όπου Νοιώθουμε την Αληθινή Ύπαρξη, το Πραγματικό Είναι που Απλώνεται προς την Απεραντοσύνη, «Βρισκόμαστε» ακριβώς στο Σημείο όπου η Ζώσα Ψυχή Ενώνεται με το Σώμα, στο Κέντρο Ισορροπίας της Ύπαρξης, στην Αληθινή Κατοικία μας εδώ. Τούτο το Κέντρο είναι βαθιά μέσα στον εγκέφαλο. Είναι η Καρδιά του Όντος, Όπου βασιλεύει η Βαθιά Ειρήνη της Ενότητας, το Αμετακίνητο Σημείο Ύπαρξής μας στον κόσμο. Είναι ταυτόχρονα η «νοήμονα καρδιά» από όπου αισθανόμαστε την ύπαρξη κι από όπου ξεκινάμε όλες τις δραστηριότητες προς τα έξω και ταυτόχρονα είναι το Σημείο Όπου Ερχόμαστε όταν αποσύρουμε τις δυνάμεις μας από έξω, καταργώντας τις αισθήσεις, διαλύοντας τις επιθυμίες και «ακινητοποιώντας» την σκέψη, αλλά και η Πύλη προς τον Εσωτερικό Κόσμο του Άμορφου, του Πραγματικού Είναι.
Από Εδώ, όταν Βιώνουμε την Κατάσταση κι όταν Εμβαθύνουμε στην Κατανόηση της Ύπαρξής μας, αρχίζει η Μεταμόρφωση της Απλής Ζώσας Ψυχής σε Απεριόριστο Πνεύμα. Το «Λευκό Ρόδο» Κλείνει μέσα του την Απέραντη Καρδιά της Ζωής που Χτυπάει Παντού. Κι αυτή την Καρδιά την Βρίσκουμε Μέσα μας να Χτυπά. Κι όσο Αφουγκραζόμαστε τον Παλμό της Νοιώθουμε την Ιερή Δόνηση του Σύμπαντος κι εγκαταλείπουμε την σύνδεση με τον κόσμο και τους περιορισμούς και Γινόμαστε Ένα με το Όλο. Στην αρχή είναι δύσκολο, ακόμα κι αν έχουμε αφουγκραστεί τον Εσωτερικό Χτύπο της Ύπαρξης, να Κατανοήσουμε τι Συμβαίνει. Η Πρώτη Αίσθηση είναι το Σκοτάδι. Σιγά-σιγά το Σκοτάδι «Φωτίζεται» μέχρι να γίνει Εσωτερικό Φως, το Αληθινό Φως (το «Μαύρο Φως») που Φωτίζει τον Κόσμο, ακόμα κι αν ο κόσμος δεν Το γνωρίζει. Το Πέρασμα από τον εξωτερικό κόσμο στον Εσωτερικό Άνθρωπο είναι το Πρώτο Πέρασμα. Η Άνοδος από την Απλή Αίσθηση της Αιώνιας Ύπαρξης, στον Ουρανό του Αιώνιου είναι το Ανώτερο Πέρασμα. Είναι η Αποκάλυψη της Καρδιάς Μέσα στο «Ρόδο». Κι αυτό που μας Οδηγεί Τόσο Ψηλά, Τόσο Μακριά, στον Κόσμο του Άμορφου, γίνεται εδώ, τώρα, όσο είμαστε μέσα στο σώμα. Φτάνει να ξέρουμε Που να Ψάξουμε, Πως να Ψάξουμε. Μέσα μας, Εδώ, είναι η Πύλη του Πραγματικού, όχι έξω, στον κόσμο των φαινομένων που φωτίζει η σκέψη μας ή ψηλαφούν οι αισθήσεις μας.
Δεν αρκεί λοιπόν να Περάσουμε το Σταυρικό Μονοπάτι και να Ανθίσει το «Ρόδο» Μέσα μας, να Φτάσουμε στην Προπτωτική Κατάσταση του Πρωταρχικού Ανθρώπου, του Αδάμ του Αγιογραφικού Συμβολισμού. Χρειαζόμαστε πολύ περισσότερο Μέσα στο «Λευκό Ρόδο» να Νοιώσουμε την Απέραντη Καρδιά του Παγκόσμιου Ανθρώπου, να Νοιώσουμε την Ζωή του Σύμπαντος Κόσμου (της Δημιουργίας). Πρέπει όχι μόνο να Ανυψωθούμε πάνω από τα «Κατώτερα Ύδατα» στο «Λευκό Ρόδο», αλλά και Μέσα στο «Λευκό Ρόδο», στα Ανώτερα Άμορφα Ύδατα, να Αφήσουμε την Καρδιά της Ζωής να Αποκαλυφτεί σε Όλη την Απεραντοσύνη της. Πέρα από αυτό δεν υπάρχει τίποτα άλλο  παρά μόνο το Πνεύμα, Αυτό το Αρχαίο Πνεύμα Που Είναι Παρόν Πάνω από τα Ύδατα, Αυτό που Υπάρχει Μονάχα Από Τον Εαυτό Του, Πνεύμα Μόνο, Πνεύμα Όλα, Πνεύμα Για Πάντα.
Μακάριος είναι όποιος Περνά τα Τρία Περάσματα, γιατί τότε μονάχα Βιώνει, Αυτός ο Ίδιος, αυτό που έλεγε το Τέκνο των Εσσαίων που Έγινε Τέκνο του Φωτός, «Εγώ κι ο Πατήρ Εν εσμέν». Αμήν!






~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

TAOΪSM / "Tao Te Ching" Commentaries

TAOΪSM / "Tao Te Ching" Commentaries
Chapter 19. The Sacred Return: A Mystical Journey to the Primordial Root
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

BUDDHISM /"Dammapada" Commentaries

BUDDHISM /"Dammapada" Commentaries
Chapter 19. The Just
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

VEDANTA / "Viveka Chudamani, by Adi Sankaracharya" Commentaries

VEDANTA / "Viveka Chudamani, by Adi Sankaracharya" Commentaries
5. The Foundational Virtues on the Path to Brahman
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

jKRISHNAMURTI / "The Only Revolution" Commentaries

jKRISHNAMURTI / "The Only Revolution" Commentaries
California: 4. The Mystery Beyond Memory: A Journey Into Timeless Meditation
Monday, 16 February, 2026

4. The Mystery Beyond Memory: A Journey Into Timeless Meditation

 

(Meditation Without Memory, Possession, or Past)

 

The Sanctity of Darkness

 

In the great rhythm of existence, there is a sacred alternation that few truly comprehend. The seeker walks through daylight hours with eyes wide open, observing the endless procession of phenomena that parade before consciousness. Yet it is in the darkness, in the blessed surrender of sleep, that the deepest mysteries make themselves known. For the one who has learned to watch—truly watch—the movements of life with unwavering attention, the night becomes not an absence but a presence, not a void but a vessel.

 

Sleep, in its purest form, is not merely rest for the weary body. It is a threshold, a portal through which the soul may pass into territories unknown to the waking mind. When the daylight consciousness has been vigilant, when awareness has moved like a clear stream through the hours of activity, then something miraculous occurs as darkness falls. The mind does not collapse into unconsciousness but rather awakens into a different order of being altogether.

 

This awakening comes unbidden, like grace itself. No amount of striving can produce it, no technique can guarantee its arrival. It emerges from depths that have no name, rising from the stillness that lies beneath all thought, all memory, all the accumulated knowledge of a lifetime. It is meditation in its most authentic form—not the meditation of practice and discipline, though these have their place, but meditation as a gift, as benediction, as the spontaneous flowering of a consciousness that has been prepared without knowing it was being prepared.

 

The Enchantment That Cannot Be Summoned

 

There exists an enchantment that no human imagination can conjure, no flight of fancy can approximate. It belongs to a different order of reality entirely, one that exists outside the boundaries of thought, beyond the territories mapped by memory and expectation. This is the enchantment of true meditation, and it comes into being only when all invitations have ceased, when the mind has finally exhausted its endless efforts to capture, to hold, to possess.

 

The consciousness that has learned to be tranquil—not through suppression but through understanding, not through force but through clarity—becomes a silent witness to its own depths. And from somewhere beyond these depths, from a realm that is neither within consciousness nor separate from it, the mystery descends. It does not enter the mind; rather, the mind discovers itself already immersed in it, like a fish suddenly aware of the ocean.

 

This mystery dwells in a space that thought cannot reach. Thought, with all its brilliant capacity for analysis and categorization, finds itself powerless here. It is like trying to catch the wind in a net, trying to bottle starlight, trying to measure the infinite with finite instruments. The periphery of thought marks the boundary of the known world, but meditation lives in the vast unknown beyond those boundaries—not as an idea about the unknown, but as direct encounter with it.

 

The Impossibility of Remembrance

 

Here lies one of the great paradoxes of spiritual experience: that which is most profound leaves no trace in memory. Memory belongs to time, to the sequential unfolding of moments in which the past can be distinguished from the present. But meditation, in its deepest sense, belongs to the timeless. It cannot be stored, cannot be archived in the mind's vast library of experiences.

 

When one tries to remember meditation—to recall its qualities, to compare this experience with that one, to build a treasury of spiritual moments—the very act of remembering destroys the living reality. Remembrance is always a resurrection of what has died, an attempt to bring back to life something that has already passed into the realm of the finished, the completed, the gone. It is like pressing flowers in a book and calling them gardens.

 

True meditation is not a resurrection. It does not arise from the past, does not depend on accumulated experience or spiritual credentials. It comes from fullness—the fullness of the heart that has learned to be simple, to be present, to be available to the moment without the burden of yesterday. This fullness has nothing to do with intellectual capacity or the brightness of the analytical mind. One may be brilliant in thought and impoverished in meditation; one may be simple in intellect and rich beyond measure in spiritual depth.

 

The Blessing of Eternal Newness

 

For those who are blessed—and it is truly a blessing, not an achievement—meditation may arrive night after night, like a faithful friend who needs no announcement of arrival. Yet each visitation is utterly new. Not new in the sense that it differs from what came before, for such comparison would already introduce the old into the new. Rather, it is new in a way that has no relationship to the old at all. It is newness without precedent, without reference point, without the shadow of memory lurking in the background.

 

This newness expresses itself in infinite diversity. Each encounter with the mystery reveals different facets, different qualities, different depths. Yet within this ceaseless change lies something changeless—not the changelessness of stagnation, but the unchanging ground from which all authentic change emerges. It is change that does not accumulate, transformation that leaves no trace, movement that returns always to stillness.

 

To witness this is to stand before the great mystery of existence itself: that life can be simultaneously eternal and ever-fresh, that the divine presence can be both unchanging and infinitely creative, that the soul can experience something again and again and yet find it each time as if for the first time.

 

The Sacred Art of Sleep

 

Sleep itself becomes transformed when consciousness has learned the art of watchfulness. Not the sleep of exhaustion, when the body simply collapses under the weight of fatigue. Not the sleep induced by chemicals or substances that force the mind into unconsciousness. Not even the sleep that follows physical satisfaction, the heavy slumber of contentment. These forms of sleep are escapes, small deaths, temporary absences from awareness.

 

The sleep that serves meditation is different in kind. It is light as air, quick as intuition, delicate as the first breath of dawn. The body that enters this sleep is a sensitive instrument, finely tuned through the day's alertness. When awareness has moved through waking hours with precision and care, the body absorbs this quality. It becomes responsive rather than dull, alive rather than merely functional, capable of that exquisite sensitivity that allows the deepest mysteries to make themselves known.

 

This sensitivity is not cultivated through ascetic practices or harsh disciplines. It arises naturally from alertness itself—from the simple act of being present to life as it unfolds. When one watches the movements of thought, the arising of emotion, the interplay of desire and resistance, the body learns a different way of being. It relaxes not into torpor but into readiness, like a deer in a forest, simultaneously at ease and completely aware.

 

The Infinite Depths

 

Sometimes the meditation that comes in the night is light, barely perceptible—a whisper of presence, a subtle shift in the quality of consciousness, gentle as a breeze that moves through leaves so softly one can hardly be certain it was there at all. At such times, the mystery touches the soul with extraordinary delicacy, like the brush of a butterfly's wing against skin, leaving behind not an impression but a sense of having been blessed by something too subtle for words.

 

At other times, the depth is beyond all measure. The soul finds itself plunging into abysses that have no bottom, or rather, whose bottom is infinity itself. These are the moments when all concepts of depth and height, of inner and outer, of self and other dissolve completely. The individual consciousness discovers itself to be a drop that contains the ocean, a single point that encompasses all space, a momentary existence that touches eternity.

 

Such experiences cannot be compared, cannot be ranked on any scale of spiritual achievement. The light touch and the infinite depth are equally sacred, equally complete in themselves. To prefer one over the other, to desire the profound over the subtle or the gentle over the overwhelming, is already to miss the point. Each manifestation of the mystery is perfect as it is, complete in its own right, requiring nothing beyond itself.

 

The Danger of Possession

 

Here lies the great danger that awaits every seeker: the temptation to possess. The mind, by its very nature, wants to grasp, to hold, to accumulate. It wants to build a treasury of experiences, to say "I have meditated deeply" or "I have touched the infinite." This possessiveness, subtle as it is, destroys the very thing it seeks to preserve.

 

When the mind holds a spiritual experience as a remembrance, when it indulges in the memory of ecstasy, when it returns again and again to savor what once was, the living stream of meditation comes to an end. What remains is only a corpse, a dead thing that the mind keeps wrapped in the grave-clothes of memory, occasionally taking it out to examine and admire. But the living mystery has departed, leaving only its shadow.

 

The quality of possessiveness must be recognized for what it is: a barrier to the sacred, a wall between the seeker and the sought, a veil that obscures the very thing one most deeply desires. This does not mean one should try forcefully to become non-possessive, for such effort is itself a subtle form of possession. Rather, one must see clearly the mechanism of possession, must understand how the mind operates, how it grasps and clings and tries to make permanent what is by nature impermanent.

 

The Rootless Mystery

 

Meditation, in its truest sense, has no root. It is not grounded in any system of thought, does not grow from any seed of practice or technique. It has no substance that the mind can hold, no form that can be grasped, no essence that can be captured in words or concepts. It is like wind—present and powerful, yet without solidity. Like space—all-encompassing, yet empty of content. Like light—revealing everything, yet itself invisible.

 

This rootlessness is not a deficiency but the very nature of the mystery itself. Because it has no root, it cannot be cultivated in any ordinary sense. Because it has no substance, it cannot be possessed or stored. Because it belongs to the realm beyond thought, it cannot be understood through analysis or study.

 

Yet this does not mean meditation is unreachable or impossibly distant. On the contrary, it is closer than breath, more intimate than thought, more present than the sense of self. It is always already here, always already available. What is required is not the addition of something new but the removal of what obscures: the constant churning of thought, the grasping of desire, the weight of memory, the burden of the accumulated past.

 

The Eternal Present

 

In the end, what reveals itself to the one who has learned to be still is the simple, extraordinary fact of presence itself. Not presence as opposed to absence, not presence as one half of a duality, but presence as the ground of all experience—the unchanging awareness within which all change occurs, the silent witness that observes the entire drama of existence without ever being touched by it.

 

This presence has no history. It was not born and cannot die. It does not accumulate experiences or grow in wisdom or develop over time. It simply is, eternally and completely, the same yesterday, today, and forever. Yet within this changeless presence, all change becomes possible. Within this eternal now, all of time unfolds. Within this stillness, all movement arises.

 

To rest in this presence is to discover what one has always been, to come home to a place one never truly left, to awaken from a dream one never quite believed. It is the end of seeking and the beginning of simply being. It is meditation without meditation, awareness without an aware one, presence without anyone being present.

 

The Sacred Invitation

 

The mystery extends an invitation to every human soul—not an invitation that requires acceptance or rejection, for such choice already implies separation, but an invitation that is always already accepted by virtue of one's very existence. The question is not whether one will respond to this invitation but whether one will recognize that the response is already happening, has always been happening, in every breath, in every moment of awareness, in every fleeting instant of being.

 

To live with this recognition is to walk through the world as both pilgrim and destination, as both seeker and sought, as both question and answer. It is to discover that the sacred is not separate from the ordinary, that transcendence is not opposed to immanence, that the infinite dwells in every finite moment.

 

This is the gift of meditation without memory, the blessing of experience without possession, the grace of presence without past. It asks nothing of us except that we be what we already are, know what we already know, and rest in what has never left us. And in that simple rest, in that profound ease, the mystery reveals itself—not as something other than ourselves, but as our own deepest nature, always present, forever new, eternally complete.

 

4. Το Μυστήριο Πέρα από τη Μνήμη: Ένα Ταξίδι στο Διαχρονικό Διαλογισμό

 

(Διαλογισμός Χωρίς Μνήμη, Κατοχή ή Παρελθόν)

 

Η Ιερότητα του Σκότους

 

Στον μεγάλο ρυθμό της ύπαρξης, υπάρχει μια ιερή εναλλαγή που λίγοι κατανοούν πραγματικά. Ο αναζητητής περπατά στις ώρες της ημέρας με τα μάτια ορθάνοιχτα, παρατηρώντας την ατελείωτη παρέλαση των φαινομένων που παρελαύνουν μπροστά από τη συνείδηση. Ωστόσο, είναι στο σκότος, στην ευλογημένη παράδοση του ύπνου, που τα βαθύτερα μυστήρια αποκαλύπτονται. Για εκείνον που έχει μάθει να παρακολουθεί —πραγματικά να παρακολουθεί— τις κινήσεις της ζωής με αταλάντευτη προσοχή, η νύχτα γίνεται όχι απουσία αλλά παρουσία, όχι κενό αλλά δοχείο.

 

Ο ύπνος, στην καθαρότερη μορφή του, δεν είναι απλώς ανάπαυση για το κουρασμένο σώμα. Είναι ένα κατώφλι, μια πύλη από την οποία η ψυχή μπορεί να περάσει σε εδάφη άγνωστα στον ξύπνιο νου. Όταν η συνείδηση της ημέρας ήταν αφυπνισμένη, όταν η επίγνωση έχει κινηθεί σαν καθαρό ρυάκι μέσα στις ώρες της δραστηριότητας, τότε κάτι θαυμαστό συμβαίνει καθώς πέφτει το σκότος. Ο νους δεν καταρρέει στην ασυνειδησία, αλλά μάλλον ξυπνά σε μια διαφορετική τάξη ύπαρξης συνολικά.

 

Αυτό το ξύπνημα έρχεται απροσκάλεστο, σαν την ίδια τη χάρη. Καμία προσπάθεια δεν μπορεί να το παράγει, καμία τεχνική δεν μπορεί να εγγυηθεί την άφιξή του. Αναδύεται από βάθη που δεν έχουν όνομα, ανεβαίνοντας από την ακινησία που βρίσκεται κάτω από κάθε σκέψη, κάθε μνήμη, κάθε συσσωρευμένη γνώση μιας ζωής. Είναι ο διαλογισμός στην πιο αυθεντική του μορφή —όχι ο διαλογισμός της εξάσκησης και της πειθαρχίας, αν και αυτά έχουν τη θέση τους, αλλά ο διαλογισμός ως δώρο, ως ευλογία, ως το αυθόρμητο άνθισμα μιας συνείδησης που έχει προετοιμαστεί χωρίς να το γνωρίζει.

 

Η Μαγεία που Δεν Μπορεί να Επικληθεί

 

Υπάρχει μια μαγεία που καμία ανθρώπινη φαντασία δεν μπορεί να δημιουργήσει, καμία πτήση της φαντασίας δεν μπορεί να προσεγγίσει. Ανήκει σε μια διαφορετική τάξη πραγματικότητας εντελώς, μια τάξη που υπάρχει έξω από τα όρια της σκέψης, πέρα από τα εδάφη που έχουν χαρτογραφηθεί από τη μνήμη και την προσδοκία. Αυτή είναι η μαγεία του αληθινού διαλογισμού, και έρχεται στην ύπαρξη μόνο όταν όλες οι προσκλήσεις έχουν σταματήσει, όταν ο νους έχει επιτέλους εξαντλήσει τις ατελείωτες προσπάθειές του να συλλάβει, να κρατήσει, να κατέχει.

 

Η συνείδηση που έχει μάθει να είναι ήρεμη —όχι μέσω καταστολής αλλά μέσω κατανόησης, όχι μέσω βίας αλλά μέσω σαφήνειας— γίνεται ένας σιωπηλός μάρτυρας των ίδιων της των βαθών. Και από κάπου πέρα από αυτά τα βάθη, από ένα βασίλειο που δεν είναι ούτε μέσα στη συνείδηση ούτε ξεχωριστό από αυτήν, το μυστήριο κατεβαίνει. Δεν εισέρχεται στον νου· μάλλον, ο νους ανακαλύπτει τον εαυτό του ήδη βυθισμένο σε αυτό, σαν ένα ψάρι που ξαφνικά συνειδητοποιεί τον ωκεανό.

 

Αυτό το μυστήριο κατοικεί σε έναν χώρο που η σκέψη δεν μπορεί να φτάσει. Η σκέψη, με όλη της την λαμπρή ικανότητα για ανάλυση και κατηγοριοποίηση, βρίσκεται ανίσχυρη εδώ. Είναι σαν να προσπαθείς να πιάσεις τον άνεμο σε δίχτυ, να εμφιαλώσεις το φως των αστεριών, να μετρήσεις το άπειρο με πεπερασμένα όργανα. Η περιφέρεια της σκέψης σημαδεύει το όριο του γνωστού κόσμου, αλλά ο διαλογισμός ζει στο απέραντο άγνωστο πέρα από αυτά τα όρια —όχι ως ιδέα για το άγνωστο, αλλά ως άμεση συνάντηση με αυτό.

 

Η Αδυναμία της Ανάμνησης

 

Εδώ βρίσκεται μία από τις μεγάλες παραδοξότητες της πνευματικής εμπειρίας: αυτό που είναι το πιο βαθύ δεν αφήνει ίχνος στη μνήμη. Η μνήμη ανήκει στον χρόνο, στην αλληλουχία της ανάπτυξης των στιγμών όπου το παρελθόν μπορεί να διακριθεί από το παρόν. Αλλά ο διαλογισμός, στην βαθύτερη έννοιά του, ανήκει στο άχρονο. Δεν μπορεί να αποθηκευτεί, δεν μπορεί να αρχειοθετηθεί στη μεγάλη βιβλιοθήκη εμπειριών του νου.

 

Όταν κάποιος προσπαθεί να θυμηθεί τον διαλογισμό —να ανακαλέσει τις ιδιότητές του, να συγκρίνει αυτή την εμπειρία με εκείνη, να χτίσει έναν θησαυρό πνευματικών στιγμών— η ίδια η πράξη της ανάμνησης καταστρέφει την ζωντανή πραγματικότητα. Η ανάμνηση είναι πάντα μια ανάσταση αυτού που έχει πεθάνει, μια προσπάθεια να επαναφέρει στη ζωή κάτι που έχει ήδη περάσει στο βασίλειο του τετελεσμένου, του ολοκληρωμένου, του χαμένου. Είναι σαν να πιέζεις λουλούδια σε ένα βιβλίο και να τα αποκαλείς κήπους.

 

Ο αληθινός διαλογισμός δεν είναι ανάσταση. Δεν αναδύεται από το παρελθόν, δεν εξαρτάται από συσσωρευμένη εμπειρία ή πνευματικά διαπιστευτήρια. Έρχεται από την πληρότητα —την πληρότητα της καρδιάς που έχει μάθει να είναι απλή, να είναι παρούσα, να είναι διαθέσιμη στη στιγμή χωρίς το βάρος του χθες. Αυτή η πληρότητα δεν έχει καμία σχέση με την πνευματική ικανότητα ή τη λάμψη του αναλυτικού νου. Κάποιος μπορεί να είναι λαμπρός στη σκέψη και φτωχός στον διαλογισμό· κάποιος μπορεί να είναι απλός στον νου και πλούσιος πέρα από κάθε μέτρο σε πνευματικό βάθος.

 

Η Ευλογία της Αιώνιας Καινοτομίας

 

Για εκείνους που είναι ευλογημένοι —και είναι πραγματικά ευλογία, όχι επίτευγμα— ο διαλογισμός μπορεί να έρχεται νύχτα με νύχτα, σαν ένας πιστός φίλος που δεν χρειάζεται αναγγελία άφιξης. Ωστόσο, κάθε επίσκεψη είναι απόλυτα νέα. Όχι νέα με την έννοια ότι διαφέρει από αυτό που ήρθε πριν, γιατί τέτοια σύγκριση θα εισήγαγε ήδη το παλιό στο νέο. Μάλλον, είναι νέα με έναν τρόπο που δεν έχει καμία σχέση με το παλιό καθόλου. Είναι καινοτομία χωρίς προηγούμενο, χωρίς σημείο αναφοράς, χωρίς τη σκιά της μνήμης να παραμονεύει στο παρασκήνιο.

 

Αυτή η καινοτομία εκφράζεται σε άπειρη ποικιλία. Κάθε συνάντηση με το μυστήριο αποκαλύπτει διαφορετικές πλευρές, διαφορετικές ιδιότητες, διαφορετικά βάθη. Ωστόσο, μέσα σε αυτή την ασταμάτητη αλλαγή βρίσκεται κάτι αμετάβλητο —όχι η αμεταβλητότητα της στασιμότητας, αλλά το αμετάβλητο έδαφος από το οποίο αναδύεται κάθε αυθεντική αλλαγή. Είναι αλλαγή που δεν συσσωρεύεται, μεταμόρφωση που δεν αφήνει ίχνος, κίνηση που επιστρέφει πάντα στην ακινησία.

 

Το να το μαρτυρείς αυτό είναι να στέκεσαι μπροστά στο μεγάλο μυστήριο της ίδιας της ύπαρξης: ότι η ζωή μπορεί να είναι ταυτόχρονα αιώνια και πάντα φρέσκια, ότι η θεϊκή παρουσία μπορεί να είναι τόσο αμετάβλητη όσο και άπειρα δημιουργική, ότι η ψυχή μπορεί να βιώνει κάτι ξανά και ξανά και ωστόσο να το βρίσκει κάθε φορά σαν για πρώτη φορά.

 

Η Ιερή Τέχνη του Ύπνου

 

Ο ίδιος ο ύπνος μεταμορφώνεται όταν η συνείδηση έχει μάθει την τέχνη της επαγρύπνησης. Όχι ο ύπνος της εξάντλησης, όταν το σώμα απλώς καταρρέει κάτω από το βάρος της κούρασης. Όχι ο ύπνος που προκαλείται από χημικές ουσίες ή ουσίες που εξαναγκάζουν τον νου σε ασυνειδησία. Ούτε καν ο ύπνος που ακολουθεί τη φυσική ικανοποίηση, ο βαρύς ύπνος της ικανοποίησης. Αυτές οι μορφές ύπνου είναι αποδράσεις, μικροί θάνατοι, προσωρινές απουσίες από την επίγνωση.

 

Ο ύπνος που υπηρετεί τον διαλογισμό είναι διαφορετικός σε είδος. Είναι ελαφρύς σαν τον αέρα, γρήγορος σαν την διαίσθηση, λεπτός σαν την πρώτη ανάσα της αυγής. Το σώμα που εισέρχεται σε αυτόν τον ύπνο είναι ένα ευαίσθητο όργανο, λεπτά συντονισμένο μέσω της επαγρύπνησης της ημέρας. Όταν η επίγνωση έχει κινηθεί μέσα στις ώρες του ξύπνιου με ακρίβεια και φροντίδα, το σώμα απορροφά αυτή την ιδιότητα. Γίνεται ανταποκρινόμενο αντί για θαμπό, ζωντανό αντί για απλώς λειτουργικό, ικανό για εκείνη την εξαιρετική ευαισθησία που επιτρέπει στα βαθύτερα μυστήρια να αποκαλυφθούν.

 

Αυτή η ευαισθησία δεν καλλιεργείται μέσω ασκητικών πρακτικών ή σκληρών πειθαρχιών. Αναδύεται φυσικά από την ίδια την επαγρύπνηση —από την απλή πράξη του να είσαι παρών στη ζωή καθώς ξεδιπλώνεται. Όταν κάποιος παρακολουθεί τις κινήσεις της σκέψης, την ανάδυση του συναισθήματος, την αλληλεπίδραση της επιθυμίας και της αντίστασης, το σώμα μαθαίνει έναν διαφορετικό τρόπο ύπαρξης. Χαλαρώνει όχι σε νάρκη αλλά σε ετοιμότητα, σαν ένα ελάφι σε δάσος, ταυτόχρονα άνετο και πλήρως ενήμερο.

 

Τα Άπειρα Βάθη

 

Μερικές φορές ο διαλογισμός που έρχεται τη νύχτα είναι ελαφρύς, μετά βίας αντιληπτός —ένας ψίθυρος παρουσίας, μια λεπτή αλλαγή στην ποιότητα της συνείδησης, απαλός σαν αύρα που κινείται μέσα από φύλλα τόσο απαλά που δύσκολα μπορείς να είσαι σίγουρος ότι ήταν εκεί. Σε τέτοιες στιγμές, το μυστήριο αγγίζει την ψυχή με εξαιρετική λεπτότητα, σαν το άγγιγμα της φτερούγας πεταλούδας στο δέρμα, αφήνοντας πίσω όχι εντύπωση αλλά μια αίσθηση ότι ευλογήθηκες από κάτι πολύ λεπτό για λέξεις.

 

Άλλες φορές, το βάθος είναι πέρα από κάθε μέτρο. Η ψυχή βρίσκει τον εαυτό της να βουτά σε αβύσσους χωρίς πάτο, ή μάλλον, των οποίων ο πάτος είναι το άπειρο το ίδιο. Αυτές είναι οι στιγμές όταν όλες οι έννοιες βάθους και ύψους, εσωτερικού και εξωτερικού, εαυτού και άλλου διαλύονται εντελώς. Η ατομική συνείδηση ανακαλύπτει τον εαυτό της να είναι μια σταγόνα που περιέχει τον ωκεανό, ένα μόνο σημείο που περιλαμβάνει όλο τον χώρο, μια στιγμιαία ύπαρξη που αγγίζει την αιωνιότητα.

 

Τέτοιες εμπειρίες δεν μπορούν να συγκριθούν, δεν μπορούν να ταξινομηθούν σε καμία κλίμακα πνευματικού επιτεύγματος. Το ελαφρύ άγγιγμα και το άπειρο βάθος είναι εξίσου ιερά, εξίσου ολοκληρωμένα από μόνα τους. Το να προτιμάς το ένα από το άλλο, να επιθυμείς το βαθύ πάνω από το λεπτό ή το απαλό πάνω από το συντριπτικό, είναι ήδη να χάνεις το νόημα. Κάθε εκδήλωση του μυστηρίου είναι τέλεια όπως είναι, ολοκληρωμένη από μόνη της, χωρίς να απαιτεί τίποτα πέρα από τον εαυτό της.

 

Ο Κίνδυνος της Κατοχής

 

Εδώ βρίσκεται ο μεγάλος κίνδυνος που περιμένει κάθε αναζητητή: ο πειρασμός της κατοχής. Ο νους, από την ίδια του τη φύση, θέλει να αρπάξει, να κρατήσει, να συσσωρεύσει. Θέλει να χτίσει έναν θησαυρό εμπειριών, να πει «Έχω διαλογιστεί βαθιά» ή «Έχω αγγίξει το άπειρο». Αυτή η κατοχικότητα, όσο λεπτή και αν είναι, καταστρέφει το ίδιο το πράγμα που επιδιώκει να διατηρήσει.

 

Όταν ο νους κρατά μια πνευματική εμπειρία ως ανάμνηση, όταν επιδίδεται στη μνήμη της έκστασης, όταν επιστρέφει ξανά και ξανά να γευτεί αυτό που ήταν κάποτε, το ζωντανό ρεύμα του διαλογισμού τερματίζεται. Αυτό που μένει είναι μόνο ένα πτώμα, ένα νεκρό πράγμα που ο νους κρατά τυλιγμένο στα σάβανα της μνήμης, βγάζοντάς το περιστασιακά για να το εξετάσει και να το θαυμάσει. Αλλά το ζωντανό μυστήριο έχει φύγει, αφήνοντας μόνο τη σκιά του.

 

Η ιδιότητα της κατοχικότητας πρέπει να αναγνωριστεί για αυτό που είναι: ένα εμπόδιο στο ιερό, ένα τείχος μεταξύ του αναζητητή και του αναζητούμενου, ένα πέπλο που σκιάζει το ίδιο το πράγμα που κάποιος επιθυμεί πιο βαθιά. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσπαθήσει κανείς με δύναμη να γίνει μη κατοχικός, γιατί τέτοια προσπάθεια είναι η ίδια μια λεπτή μορφή κατοχής. Μάλλον, πρέπει να δει κανείς καθαρά τον μηχανισμό της κατοχής, να κατανοήσει πώς λειτουργεί ο νους, πώς αρπάζει και προσκολλάται και προσπαθεί να κάνει μόνιμο αυτό που από τη φύση του είναι παροδικό.

 

Το Μυστήριο Χωρίς Ρίζα

 

Ο διαλογισμός, στην αληθέστερη έννοιά του, δεν έχει ρίζα. Δεν είναι ριζωμένος σε κανένα σύστημα σκέψης, δεν μεγαλώνει από κανέναν σπόρο εξάσκησης ή τεχνικής. Δεν έχει ουσία που ο νους μπορεί να κρατήσει, καμία μορφή που μπορεί να αρπαχτεί, καμία ουσία που μπορεί να συλληφθεί σε λέξεις ή έννοιες. Είναι σαν τον άνεμο —παρών και ισχυρός, ωστόσο χωρίς στερεότητα. Σαν τον χώρο —περιεκτικός όλων, ωστόσο άδειος από περιεχόμενο. Σαν το φως —αποκαλύπτει τα πάντα, ωστόσο το ίδιο είναι αόρατο.

 

Αυτή η χωρίς ρίζα κατάσταση δεν είναι ελάττωμα αλλά η ίδια η φύση του μυστηρίου. Επειδή δεν έχει ρίζα, δεν μπορεί να καλλιεργηθεί με οποιονδήποτε συνηθισμένο τρόπο. Επειδή δεν έχει ουσία, δεν μπορεί να κατεχθεί ή να αποθηκευτεί. Επειδή ανήκει στο βασίλειο πέρα από τη σκέψη, δεν μπορεί να κατανοηθεί μέσω ανάλυσης ή μελέτης.

 

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι ο διαλογισμός είναι απρόσιτος ή αδύνατα μακρινός. Αντίθετα, είναι πιο κοντά από την αναπνοή, πιο οικείος από τη σκέψη, πιο παρών από την αίσθηση του εαυτού. Είναι πάντα ήδη εδώ, πάντα ήδη διαθέσιμος. Αυτό που απαιτείται δεν είναι η προσθήκη κάτι νέου αλλά η αφαίρεση αυτού που σκιάζει: την συνεχή αναταραχή της σκέψης, την αρπαγή της επιθυμίας, το βάρος της μνήμης, το φορτίο του συσσωρευμένου παρελθόντος.

 

Το Αιώνιο Παρόν

 

Στο τέλος, αυτό που αποκαλύπτεται σε εκείνον που έχει μάθει να είναι ακίνητος είναι το απλό, εξαιρετικό γεγονός της παρουσίας της ίδιας. Όχι παρουσία σε αντίθεση με απουσία, όχι παρουσία ως το ένα μισό μιας δυϊκότητας, αλλά παρουσία ως το έδαφος όλης της εμπειρίας —η αμετάβλητη επίγνωση μέσα στην οποία συμβαίνει όλη η αλλαγή, ο σιωπηλός μάρτυρας που παρατηρεί ολόκληρο το δράμα της ύπαρξης χωρίς ποτέ να αγγίζεται από αυτό.

 

Αυτή η παρουσία δεν έχει ιστορία. Δεν γεννήθηκε και δεν μπορεί να πεθάνει. Δεν συσσωρεύει εμπειρίες ούτε μεγαλώνει σε σοφία ούτε εξελίσσεται με τον χρόνο. Απλώς είναι, αιώνια και ολοκληρωμένα, η ίδια χθες, σήμερα και για πάντα. Ωστόσο, μέσα σε αυτή την αμετάβλητη παρουσία, όλη η αλλαγή γίνεται δυνατή. Μέσα σε αυτό το αιώνιο τώρα, όλος ο χρόνος ξεδιπλώνεται. Μέσα σε αυτή την ακινησία, όλη η κίνηση αναδύεται.

 

Το να αναπαύεσαι σε αυτή την παρουσία είναι να ανακαλύπτεις αυτό που πάντα ήσουν, να επιστρέφεις σπίτι σε έναν τόπο που ποτέ πραγματικά δεν άφησες, να ξυπνάς από ένα όνειρο που ποτέ δεν πίστεψες πλήρως. Είναι το τέλος της αναζήτησης και η αρχή του απλού είναι. Είναι διαλογισμός χωρίς διαλογισμό, επίγνωση χωρίς κάποιον που γνωρίζει, παρουσία χωρίς κάποιον να είναι παρών.

 

Η Ιερή Πρόσκληση

 

Το μυστήριο επεκτείνει μια πρόσκληση σε κάθε ανθρώπινη ψυχή —όχι μια πρόσκληση που απαιτεί αποδοχή ή απόρριψη, γιατί τέτοια επιλογή ήδη υπονοεί διαχωρισμό, αλλά μια πρόσκληση που είναι πάντα ήδη αποδεκτή λόγω της ίδιας της ύπαρξης κάποιου. Το ερώτημα δεν είναι αν κάποιος θα ανταποκριθεί σε αυτή την πρόσκληση αλλά αν θα αναγνωρίσει ότι η ανταπόκριση ήδη συμβαίνει, πάντα συνέβαινε, σε κάθε αναπνοή, σε κάθε στιγμή επίγνωσης, σε κάθε φευγαλέα στιγμή του είναι.

 

Το να ζει κανείς με αυτή την αναγνώριση είναι να περπατά στον κόσμο ως ταυτόχρονα προσκυνητής και προορισμός, ως ταυτόχρονα αναζητητής και αναζητούμενος, ως ταυτόχρονα ερώτηση και απάντηση. Είναι να ανακαλύπτει ότι το ιερό δεν είναι ξεχωριστό από το συνηθισμένο, ότι η υπέρβαση δεν αντιτίθεται στην εμμένεια, ότι το άπειρο κατοικεί σε κάθε πεπερασμένη στιγμή.

 

Αυτό είναι το δώρο του διαλογισμού χωρίς μνήμη, η ευλογία της εμπειρίας χωρίς κατοχή, η χάρη της παρουσίας χωρίς παρελθόν. Δεν ζητά τίποτα από εμάς εκτός από το να είμαστε αυτό που ήδη είμαστε, να γνωρίζουμε αυτό που ήδη γνωρίζουμε, και να αναπαυόμαστε σε αυτό που ποτέ δεν μας άφησε. Και σε αυτή την απλή ανάπαυση, σε αυτή την βαθιά ευκολία, το μυστήριο αποκαλύπτεται —όχι ως κάτι άλλο από εμάς, αλλά ως η βαθύτερη φύση μας, πάντα παρούσα, για πάντα νέα, αιώνια ολοκληρωμένη.


 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

RELIGION / Religions Commentaries

RELIGION / Religions Commentaries
18. The Luminous Path: A Journey Toward the Absolute
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Quotes

Constantinos’s quotes


"A "Soul" that out of ignorance keeps making mistakes is like a wounded bird with helpless wings that cannot fly high in the sky."— Constantinos Prokopiou

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Copyright

Copyright © Esoterism Academy 2010-2026. All Rights Reserved .

Intellectual property rights


The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~