ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ

 

Φώτιση και «Φώτιση»

Φώτιση και «Φώτιση»

Αν θέλεις να Βρεις τον Θεό, θα Τον Βρεις με την Επίγνωση της Αιώνιας Σχέσης σου με Αυτόν, με το Άπειρο, κι όχι με κάποια διανοητική δραστηριότητα, ή με κάποια εξωτερική ενέργεια... Μην ψάχνεις για την Αλήθεια μακριά, επειδή νομίζεις ότι είναι εκεί, ή επειδή σου είπαν ότι είναι εκεί...

η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟΥ είναι μια ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ, μια ΖΩΝΤΑΝΗ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. 

Όταν η Συνείδηση έχει επίγνωση της Αληθινής Φύσης της, μέσα στη σιωπή του νου, βρίσκει μέσα σε αυτή την επίγνωση το Άπειρο, το Αιώνιο, το Μυστικό Φως... Όταν η Συνείδηση έχει σύγχυση, νομίζει ότι είναι κάτι άλλο, ένα μικρό εγώ, χαμένο μέσα στο χώρο της ύπαρξης... Αυτός ο χώρος είναι φανταστικός... και τα προβλήματα που αναδύονται είναι μέρος της φαντασίας... κι οι λύσεις που δίνονται είναι κι αυτές μέρος της φαντασίας... Οι άνθρωποι, μέσα στην φαντασία τους είναι «δεσμευμένοι» και μέσα στην φαντασία τους απελευθερώνονται, «φωτίζονται»... κι αυτή η «φώτιση» είναι μέρος της φαντασίας τους...

Η λύση του προβλήματος της ύπαρξης δεν είναι μία διέξοδος, μία απάντηση σε φανταστικές καταστάσεις, αλλά στην συνειδητοποίηση ότι το πρόβλημα τίθεται από το «παραλήρημα» της φαντασίας... Όταν σταματήσει το διανοητικό «παραλήρημα»... όταν ο νους ησυχάσει... Αποκαλύπτεται η Ύπαρξη Αιώνια, Άπειρη, Ελεύθερη... όπως ήταν πάντα...

…

Το Αληθινό Μονοπάτι

1. Η Ζωή είναι Φυσικά Περιστατικά, γεγονότα… η Στιγμή που Ρέει, χωρίς να αφήνει ίχνη… η Διαρκής Αλλαγή…

Η σκέψη δεν είναι ζωή, δεν είναι ζωντανή (παρά μόνο, ίσως, την στιγμή που διαμορφώνεται)… Μόλις διατυπωθεί σε διανόημα, σε λόγο, είναι κιόλας πεθαμένη.

2. Η Ζωή Τρέχει… αλλά η σκέψη δεν μπορεί να την ακολουθήσει στη ζωντανή πορεία της, την συλλαμβάνει στιγμιαία και την φυλακίζει στη συγκεκριμένη στιγμή (σαν μια «φωτογραφία»), μένει πάντα πίσω, στα πεθαμένα λόγια.

3. Ακόμα κι όταν η σκέψη μιλά για τα Αιώνια Πράγματα της Ζωής, δεν είναι παρά ίχνη στο έδαφος της Ζωής που δείχνουν απλά ότι κάποια «συνείδηση» πέρασε από εδώ.

Και τι χρησιμεύει αυτό;

Γιατί οι άνθρωποι ακολουθούν ίχνη για να βρουν την Αλήθεια; Είναι ανόητο. Δεν μπορούμε να επαναλάβουμε την πορεία που έκανε κάποιος άλλος. Η μίμηση δεν είναι Ζωή. Είναι τελείως λάθος όλο αυτό.

4. Αδελφοί! Το Αληθινό Μονοπάτι είναι Αυτό που Χαράζουμε Μόνοι μας. Είναι το Ζωντανό Μονοπάτι, το Μονοπάτι της Ζωής, είναι η Αληθινή Ζωή.

Όσοι ακολουθούν άλλους, σκέψεις άλλων, ίχνη, δεν ζουν, σκέφτονται τη ζωή.

Ακολουθήστε τη Ζωή, τον λόγο που σας λέει να ζήσετε, όχι πώς να σκεφθείτε, τι να σκεφθείτε.

Μόνοι μας κερδίζουμε την Ελευθερία τη Ζωή και μόνοι μας δεχόμαστε τα δεσμά… κι είναι πολλοί που θέλουν να μας αλυσοδέσουν.

5. Αδελφοί! Χαράξτε το Δικό σας Μονοπάτι. Μην ακολουθείτε κανέναν, ούτε τον Θεό τον ίδιο και προπάντων όσους εμφανίζονται σαν εκπρόσωποί του…

Μην ακολουθείτε λέξεις (συμπεριλαμβανομένων κι όσων διαβάζετε εδώ…).

Μάθετε να Ζείτε!

…

Η Αλήθεια

Η ΑΛΗΘΕΙΑ Είναι Άμεση Εμπειρία. Είναι Ζωντανή κι Εκδηλώνεται Τώρα, στο Αιώνιο Παρόν που Ρέει, πέρα από τον σχετικό χρόνο της σκέψης και πέρα από τις δραστηριότητες του χρόνου. Ο ΘΕΟΣ Είναι Αληθινός Μόνο Όταν Βιώνεται σαν ΑΜΕΣΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟΥ, πέρα από την σκέψη, τις αισθήσεις, ή τον κόσμο – στην Απόλυτη Σιγή. Η «Ιδέα του Θεού» - μέσα στην δομούμενη σκέψη δεν είναι παρά μια κατασκευή της σκέψης, ένα είδωλο, μια σκιά. Οι «θεωρίες» δεν περιγράφουν την Πραγματικότητα αλλά μόνο μια φαντασία.

 

Πνευματικές Εμπειρίες

Awareness (yellow to green) - Enlightenment (green to blue) - Awakening (blue to black)

Επίγνωση (κίτρινο σε πράσινο) - Διαφωτισμός (πράσινο σε μπλε) - Αφύπνιση (μπλε σε μαύρο)

Φώτιση

Όταν πριν 25 αιώνες ο ΣιντάρταΓκοτάμα έλεγε ότι τα πάντα είναι οδύνη, δεν αναφερόταν, ούτε σε μία προσωπική διάθεση, ούτε στην κατάσταση της Ινδίας εκείνης της εποχής... αναφερόταν στην ανθρώπινη κατάσταση διαχρονικά.

Όλα όσα μπορούμε να αντιληφθούμε, υλικά πράγματα, αισθήσεις, αντιλήψεις, νοητικές διαδικασίες, συνείδηση του εγώ, είναι εξελικτικές διαδικασίες, που ρέουν συνεχώς. Η εμμονή σε αυτά μπορεί να διατηρήσει την ροή τους (και την ψευδαίσθηση μίας προσωπικής ύπαρξης) μέχρι την φυσική τους εξάντληση (που μπορεί να διαρκέσει εκατοντάδες ζωές, στον υλικό, και σε άλλους κόσμους).

Η Αλήθεια όμως (σαν Υπερβατικό Βίωμα της Πραγματικότητας, κι όχι σαν νοητική σύλληψη), δεν μπορεί να βρεθεί σε όλες αυτές τις εξωτερικές δραστηριότητες. Η Άπειρη Πραγματικότητα αποκαλύπτεται όταν σβήσουν όλα αυτά. Κι αυτό (το νιρβάνα, το σβήσιμο της ροής μίας προσωπικής ύπαρξης), μπορεί να συμβεί ενόσω ζούμε. Η Βίωση λοιπόν της Υπερβατικής Πραγματικότητας (εφόσον πραγματοποιείται εν ζωή) σημαίνει την πραγματοποίηση μίας «ανώτερης επίγνωση» κι όχι εξαφανισμό της ύπαρξης.

Τι είναι λοιπόν, Φώτιση; Από την άποψη της «βουδιστικής ορθοδοξίας» το να μιλάμε για «Φώτιση» είναι ανόητο. Δεν υπάρχει «κάποιος» να φωτισθεί, δεν υπάρχει «κάτι» να πραγματοποιηθεί. ... Τότε λοιπόν; Είμαστε όλοι φωτισμένοι, και δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα; Όχι ακριβώς. Στην πραγματικότητα, όλα τα πλάσματα, ήδη, κάνουν κάτι, είναι σε διαδικασία, σε τροχιά σύγχυσης (μεταφυσικής άγνοιας)... Δεν χρειάζεται λοιπόν να φτάσουμε στην Φώτιση, να πραγματοποιήσουμε κάτι, χρειάζεται μόνο να σταματήσουμε τις διαδικασίες σύγχυσης... Ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε, ο τρόπος που σκεφτόμαστε, ο τρόπος που διαχωρίζουμε το εγώ από τον κόσμο, όλα αυτά οδηγούν στην παραποίηση της τελικής αντίληψης που έχουμε για τον κόσμο. Όλα αυτά πρέπει να αλλάξουν... Να βλέπουμε «αυτό που είναι πραγματικά», να μην «σχολιάζουμε» διανοητικά, να «αναφέρουμε «ό,τι συμβαίνει» στην «επίγνωση» κι όχι στο «εγώ»... Αυτό είναι στάση ζωής, εσωτερική εργασία, διαλογισμός, (πείτε το όπως θέλετε)... Το νήμα προς την Αλήθεια, την έξοδο από τον «λαβύρινθο της σκέψης», θα τον βρούμε μέσα μας, ούτε σε δασκάλους, ούτε σε ειδήμονες, ούτε σε εξωτερικές δραστηριότητες, ούτε σε εξωτερικές ασκήσεις, ούτε πληρώνοντας κάποιους, να κάνουν τη «δουλειά» για μας...

Αλλά ποιος νοιάζεται για την Απώτερη Πραγματικότητα; Είμαστε τόσο άρρωστοι κι αγαπάμε τόσο πολύ την αρρώστια μας που είμαστε ευχαριστημένοι μέσα στην δυστυχία μας. Κι οι μεταφυσικοί προβληματισμοί μας δεν πάνε ποτέ πέρα από την περιστασιακή περιέργεια...

Ποιος νοιάζεται για την Φώτιση;

 

Μη-Νους

Ο Λάο-Τσε ήταν ένας κινέζος Σοφός (ή ηλίθιος, κατά τα λεγόμενά του: Ταό Τε Κινγκ, 20), που δεν «έκανε» τίποτα, κι «άφηνε» τα πράγματα να τραβούν το δρόμο τους... Αν νομίζετε πως αυτό είναι εύκολο, δοκιμάστε! Δοκιμάστε να καθίστε ήσυχα και να μην κάνετε τίποτα, και να αφήσετε το νου να «ρέει» ελεύθερα, χωρίς να αρπάζεστε από πουθενά, χωρίς να καθυστερείτε πουθενά. Θα δείτε ότι είναι αδύνατο!

Κατ’ αρχήν ο νους είναι όχι απλά αρπαγμένος, αλλά «φρεναρισμένος», σε μία ηλίθια αντίληψη περί εαυτού, γύρω από την οποία συγκεντρώνεται ένα πλήθος από ψυχολογικά συμπλέγματα, αντιλήψεις, δραστηριότητες, συνήθειες. Μετά ο νους αρπάζεται και καθυστερεί σε διάφορες αντιλήψεις, σε ανθρώπους, σε σχέδια, σε δραστηριότητες, στο παρελθόν, στο μέλλον...

Το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο, τελικά, είναι να αφήσουμε το νου να ρέει ελεύθερα, να ανυψωθεί, χωρίς τα φορτία της έγνοιας, της μνήμης, των δεσμεύσεων, στον ελεύθερο ουρανό του Τώρα, που δεν γνωρίζει προέλευση, δεν γνωρίζει προορισμό, όπου είσαι ελεύθερος να πας όπου θες, όπου όλοι οι ορίζοντες είναι δικοί σου...

Κι όμως Εδώ βρίσκεται η Αλήθεια, Εδώ Αποκαλύπτεται η Πραγματικότητα... Όταν ο νους σκαλώνει η Πραγματικότητα παραμορφώνεται και δημιουργούνται επιπλοκές... όλο το σύμπαν πηγαίνει κουτρουβαλώντας.

Το να είσαι Ελεύθερος δεν είναι απλά το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο, φαίνεται να είναι και τρομερά δύσκολο! Και που είναι η δυσκολία; Μόνο στην εμμονή μας στον «εαυτό», στην φαντασία μας... Περίεργο πράγμα ο νους... Οι ανόητοι νομίζουν ότι με την σκέψη θα πετύχουν κάτι, και το μόνο που πετυχαίνουν είναι να μπλέκονται όλο και πιο πολύ στα δίχτυα της σκέψης... Και το να είσαι σοφός, όπως ο Λάο-Τσε, ή ηλίθιος κατά τους ανθρώπους του κόσμου, ελεύθερος, τελείως ελεύθερος από όλα, έχει πλάκα.. Τόσο που μπορεί να σε δουν να χορεύεις μόνος κάτω από τον ουρανό, ή να πηγαίνεις στο δρόμο χοροπηδώντας, ή να απαγγέλεις ποίηση στο φως των αστεριών... Ηλίθιος είσαι, ό,τι θέλεις κάνεις...

 

Η Βασιλεία των Ουρανών

Πριν δύο χιλιάδες χρόνια ο Ιησούς από την Ναζαρέτ περιδιάβαινε την Παλαιστίνη και μιλούσε για την «βασιλεία των ουρανών»...

Δύο χιλιάδες χρόνια μετά, ελάχιστοι «εισήλθαν» σε αυτή την πνευματική κατάσταση της «Ένωσης με τον Θεό», της «θέωσης»... Κι αμφιβάλλουμε, αν σήμερα, ανάμεσα στα εκατομμύρια των ονομαζόμενων χριστιανών (από τους πατριάρχες μέχρι τους απλούς χριστιανούς του χωριού) μπορεί κάποιος να το ισχυριστεί...

Η «Βασιλεία των Ουρανών», εκτός χώρου και χρόνου, είναι Εδώ, σε απόσταση αναπνοής. Δεν έρχεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο... Εμφανίζεται διά μιας, ξαφνικά «μέσα μας» όταν... Όταν;

Νοιάζεται κανείς; Νομιμοποιείται κάποιος, όταν απλά «ισχυρίζεται» ότι εκπροσωπεί το «Χριστό», ή ότι είναι οπαδός του, αλλά δεν έχει πραγματοποιήσει την «Ένωση με τον Θεό»; την «θέωση»; Όλοι αυτοί είναι οι «πρώτοι» που μπροστά στο Θεό αποκαλύπτονται «έσχατοι»...

Η «Βασιλεία των Ουρανών», σαν Κατάσταση, σαν «Ένωση με τον Θεό», σαν Βίωση μίας υπερβατικής κατάστασης, είναι μία πνευματική κατάσταση, και δεν έχει σχέση ούτε με θρησκευτικούς οργανισμούς, ούτε με «θείες έδρες», ούτε με «επισκοπικούς θρόνους», ούτε με ομολογίες, ούτε με ναούς, ούτε με τελετουργίες, ούτε με τίποτα εξωτερικό...

Ο Θεός Είναι Ζωντανός! Είναι Παρών! Γιατί συμπεριφερόμαστε σαν να Είναι Απών; Μήπως τον νοιώθουμε Απόντα; Έτσι μπορούμε να ψευδόμαστε ότι Τον εκπροσωπούμε, ότι είμαστε οπαδοί Του, να κάνουμε άλλα από αυτά που Εκείνος «εντέλλεται»! Δεν είναι αυτό βλαστήμια; Γιατί όλοι οι κατ’ όνομα χριστιανοί είναι βλάσφημοι;

Η «ουσία» του Μηνύματος του Ιησού είναι αυτή: «Εισέλθετε στην βασιλεία των ουρανών. Βιαστείτε»!... Όλα τα άλλα είναι ανοησίες. Δύο χιλιάδες χρόνια ανοησίες...

 

Εσωτερική Πραγματικότητα

 

Σύμφωνα με όλες τις θρησκείες, η Πραγματικότητα (για όσους αντιλαμβάνονται πλήρως), η Απώτερη Πραγματικότητα (για όσους διακρίνουν την Πραγματικότητα από το «σχετικό»), η Ύστατη Πραγματικότητα (για όσους εξελίσσονται πέρα από όλες τις σχετικές αντιλήψεις), το Απόλυτο (για κάθε περιορισμένη συνείδηση), αποτελεί το Υπόβαθρο κάθε συνείδησης, το Κέντρο αναφοράς κάθε αντίληψης.

Η Εσωτερική Πραγματικότητα Αναδύεται στο Πράσινο Μη-Δυαδικό Πεδίο

Κάθε περιορισμένη συνείδηση προϋποθέτει πίσω της Αυτό το Υπόβαθρο, την Υπερσυνείδηση, που την στηρίζει και εμπνέει και την καθοδηγεί προς την Ολική Αντίληψη. Η περιορισμένη συνείδηση δεν μπορεί να βρει το αίτιο της ύπαρξης στον εαυτό της, ούτε μπορεί να υποθέσει ότι υπάρχει Κάτι έξω από αυτήν (γιατί αυτό είναι μονάχα μία σύλληψη, μία αντίληψη, μία ιδέα, που όταν υιοθετηθεί οδηγεί όχι στην Αλήθεια, αλλά στην ειδωλολατρία). Η περιορισμένη συνείδηση λοιπόν, μέσα της, στο Βαθύτερο Είναι της, στην Ουσία της, μπορεί να αποκαλύψει το Αίτιο, το Υπόβαθρο, το Απόλυτο, κι όχι κάπου έξω. Ο Εσωτερικός Δρόμος είναι ο μόνος δρόμος.

Όλες οι θρησκείες μιλούν για την Εσωτερική Πραγματικότητα της συνείδησης, για την ανάδυση της περιορισμένης συνείδησης προς το Όλον, για το άπλωμα της περιορισμένης συνείδησης στο Άπειρο, στο Αιώνιο.

Όλες οι πρακτικές που χρησιμοποιούν οι διάφορες θρησκείες (Διαλογισμός, Προσευχή, Γιόγκα, κλπ.), δεν έχουν άλλο προορισμό από το να βοηθήσουν την συνείδηση να ξεπεράσει όλες τις περιοριστικές και περιορισμένες αντιλήψεις, για να αντιληφθεί το Άπειρο Βάθος της. Αυτό σημαίνει ότι η συνείδηση πρέπει να αποδομήσει κάθε εγωική αντίληψη, για να φτάσει στην Καθαρή Αντίληψη, στο Καθαρό Είναι, στο Χωρίς Ιδιότητες, στο Αμετάβλητο, στο Αληθινό.

Στην πραγματικότητα,η Συνείδηση Είναι Μία, Αιώνια, κι όλοι οι περιορισμοί είναι απατηλοί. Για όσους το αντιλαμβάνονται αυτό δεν υπάρχει «πτώση», «εξέλιξη», «φώτιση», τίποτα. Για όσους όμως εμπλέκονται μέσα στο σχετικό υπάρχει εξέλιξη, βαθμίδες προς την Ολοκλήρωση, κλπ.

Πάντως όπως κι αν έχει το Απόλυτο, αποτελεί την Αρχή και το Τέλος, το Όριο της Συνείδησης και Τελικό Προορισμό κάθε συνείδησης.

 

Θεός

 

Αν ο Θεός Είναι Μία Αντικειμενική Πραγματικότητα, πως μπορούμε να τον Προσεγγίσουμε; Ας μην Τον Ονομάσουμε, ας μην Τον Αναζητήσουμε, ούτε μέσω κάποιας θρησκείας, ούτε μέσω της φιλοσοφίας... Ας πούμε μόνο πως Είναι η Αντικειμενική Πραγματικότητα, Αυτό που Υπάρχει, ο Άγνωστος Θεός.

ο ΘΕΟΣ Είναι Πέραν του Σκοτεινού Ορίου

Το Αντικειμενικό μπορεί να γίνει Αντιληπτό μόνο σαν Είναι (Αυτό που υπάρχει ανεξάρτητα από την δική μας αντίληψη). Αυτό το Είναι, είναι η Βάση για κάθε ύπαρξη, το Θεμέλιο, κάθε Οντολογίας. Σαν υπάρξεις (συνειδήσεις) ανήκουμε στο Είναι (ανεξάρτητα το τι αντιλαμβανόμαστε). Πως μπορούμε λοιπόν να Αντιληφθούμε το Είναι;

Αν ο Θεός Είναι Μία Αντικειμενική Πραγματικότητα, πρέπει να Τον Προσεγγίσουμε σαν το Αντικειμενικό, το Αληθινά Αντικειμενικό που στηρίζει τα πάντα. Αυτό δεν μπορούμε να Το συλλάβουμε με την νόηση, γιατί τότε καθίσταται «έννοια», ούτε με την αισθητήρια δραστηριότητα, γιατί δεν είναι εξωτερικό αντικείμενο. Το Αντικειμενικό μπορεί να συλληφθεί Εντός της Συνείδησης σαν Είναι, όταν εγκαταλειφθούν όλες οι εξωτερικές δραστηριότητες, νόηση, αίσθηση... σαν Αυτό που Μένει, σαν Καθαρό Είναι (σαν το Πραγματικό Είναι μας, που είναι το Είναι των πάντων). Σαν Είναι, δεν μπορεί λοιπόν να ταυτιστεί με κανένα περιεχόμενο της συνείδησης, καμία αντίληψη. Είναι το Άπειρο, το Απροσδιόριστο, το Αιώνιο (το Μηδέν, από την άποψη της περιορισμένης ανθρώπινης συνείδησης). Αυτό το Αληθινά Αντικειμενικό δεν είναι μία υποκειμενική αντίληψη, γιατί συλλαμβάνεται σαν το Είναι, σαν Μία Αντικειμενική Πραγματικότητα. Αλλά δεν είναι και το άμεσα αντικειμενικό, το εξωτερικό, το υλικό, γιατί συλλαμβάνεται μόνο Εντός της Συνείδησης (σαν το Είναι).

Η Αντικειμενική Πραγματικότητα, Αυτό που Είναι, που Στηρίζει τα πάντα, Είναι Εδώ. Ζωντανή Πραγματικότητα, κι είμαστε σε σχέση μαζί Της. Πρόκειται για Πρόσωπο; Πως το Ορίζουμε; Είναι Άπειρη Αντίληψη, άρα Είναι Πρόσωπο, το Κατ’ εξοχήν Πρόσωπο. Αλλά δεν είναι ένα σύμπλεγμα αντιλήψεων, άρα δεν είναι «πρόσωπο». Τι σχέση έχουμε με Αυτή την Πραγματικότητα; Αποκαλύπτεται σαν Αντικειμενική Πραγματικότητα, σαν Αντικειμενικό Είναι, έξω από εμάς (την περιορισμένη συνείδηση), άρα είμαστε διαφορετικοί... Αλλά ταυτόχρονα Αποκαλύπτεται Εντός της Συνείδησης, σαν Είναι, άρα Είμαστε της Ίδιας Ουσίας. Σε όλα τα ερωτήματα μπορούν να δοθούν διπλές απαντήσεις. Η Πραγματικότητα Αποκαλύπτεται ταυτόχρονα και Υποκειμενική και Αντικειμενική. Δεν έχει νόημα λοιπόν να χρονοτριβούμε εδώ.

Το αληθινό ζήτημα είναι Πως να Βιώσουμε Αυτή την Πραγματικότητα, όχι να την περιγράψουμε. Όλες οι θρησκείες μιλούν για Αυτή την Ίδια Πραγματικότητα. Μόνο οι επιφανειακοί γνώστες μίας θρησκείας νομίζουν ότι οι θρησκείες τους μόνο κατέχουν την αλήθεια. Ας έρθει ένας αληθινός πιστός που ακολουθεί την θρησκεία του κι έχει βιώσει την Πραγματικότητα όπως την Ορίζει η παράδοσή του, να μας αποδείξει ότι Βίωσε κάτι διαφορετικό από την Πραγματικότητα όπως την περιγράψαμε.

Αγαπητοί φίλοι, ο Άγνωστος Θεός Είναι ο Θεός που λατρεύουμε, που λατρεύουν όλοι. Αλλά όπως κι αν Τον Ονομάζουμε ας Τον Προσεγγίσουμε αληθινά... Δεν χρειάζεται να μαλώνουμε για λέξεις...

 

Αντικειμενική Πραγματικότητα

 

Η ανθρώπινη νοημοσύνη μπορεί να Ορίσει την Αντικειμενική Πραγματικότητα σαν «Αυτό που Υπάρχει Πραγματικά», ανεξάρτητα από την ανθρώπινη αντίληψη (όσο ασαφές κι αν είναι αυτό)...

Όλες οι θρησκείες, και πολλές φιλοσοφικές θεωρήσεις, που διερευνούν ακριβώς την Αντικειμενική Πραγματικότητα στην Ύστατη Ουσία Της («ουσία», τρόπος του λέγειν), υποστηρίζουν (αξιωματικά – και το δεχόμαστε) ότι Υπάρχει Μία Ύστατη Πραγματικότητα, στην Οποία περιέχονται τα πάντα, ή Μία Ύστατη Πραγματικότητα στην Οποία εδράζεται το παν, κλπ.... (Το ονομάζουν Βράχμαν, Νιρβάνα, Ταό, Αγαθόν, Εν, JHWH, Τριαδικό Θεό, Αλλάχ, Καθαρό Είναι, Απόλυτο, Πραγματικότητα, κλπ.)...

Αυτή η Ύστατη Πραγματικότητα είναι Ανεξάρτητη από το υποκείμενο (ανθρώπινη συνείδηση, ψυχή, νους, κλπ.), δηλαδή θα υπήρχε ακόμα κι αν δεν υπήρχε, το συγκεκριμένο υποκείμενο (οποιοδήποτε υποκείμενο)...

Αυτή η Ύστατη Πραγματικότητα είτε «ταυτίζεται» με το υποκείμενο (π.χ. ΑντβάιταΒεδάντα... Μόνον το Βράχμαν υπάρχει...), είτε είναι σε σχέση με το υποκείμενο (π.χ. Χριστιανισμός... Ο Τριαδικός Θεός είναι σε «σχέση» με την ψυχή...)...

Σε όλες τις θρησκείες, και φιλοσοφικές θεωρήσεις, το υποκείμενο βρίσκεται απέναντι σε Αυτή την Αντικειμενική Πραγματικότητα.. Η Εντός του υποκειμένου προσέγγιση, σύλληψη, κατάκτηση, (όπως κι αν το πούμε), της Αντικειμενικής Πραγματικότητας είναι η Αλήθεια... Η Αλήθεια είναι Βίωμα (και μετά ακολουθεί η περιγραφή του Βιώματος...)...

Έτσι η Αντικειμενική Πραγματικότητα «αναδύεται», θεμελιώνεται», κι «εξηγείται», πρακτικά, μέσα από την Εμπειρία, ενώ το υποκείμενο, σαν «ύπαρξη», «υφίσταται», «εξελίσσεται», και «διασώζεται» μόνο σε σχέση και Εντός της Αντικειμενικής Πραγματικότητας...

Συνεπώς, αφού η Αντικειμενική Πραγματικότητα, η Ύστατη Πραγματικότητα, Υπάρχει ανεξάρτητα από εμάς (το τυχαίο, συγκεκριμένο, υποκείμενο), από την δική μας προσέγγιση (θρησκεία, φιλοσοφική θεώρηση, κλπ.), κι αφού η εντός του υποκειμένου σύλληψη Αυτής της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, συνιστά την Αλήθεια (ανεξάρτητα από την προσέγγιση που ακολουθούμε), τότε, κάθε θρησκεία, ή φιλοσοφική θεώρηση, που μας οδηγεί στην σύλληψη της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, στην Αλήθεια (στο Βίωμα), ισχύει, είναι έγκυρη)... κι όχι μόνο οι θρησκείες ή οι φιλοσοφικές θεωρήσεις, που υπάρχουν ήδη, αλλά κάθε θρησκεία ή φιλοσοφική θεώρηση, που μπορεί να δημιουργηθεί στο μέλλον, και τηρεί τους πιο πάνω όρους...

Αν ο Βούδας λέει «Είμαι το Ντάρμα», κι αν ο Χριστός λέει «Είμαι η Αλήθεια», ταυτίζονται με την Αντικειμενική Πραγματικότητα, με την Βίωση της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, όχι με την προσέγγιση, με την περιγραφή, με την κοσμοθεωρία... Αλλά οποιοσδήποτε Βιώσει την Αντικειμενική Πραγματικότητα, την Αλήθεια, Μετέχει της Αλήθειας, Γίνεται Αλήθεια... Με άλλα λόγια οι ισχυρισμοί του Βούδα, του Χριστού, του οποιουδήποτε, δεν εμποδίζουν κανέναν να προσεγγίσει κι αυτός την Αντικειμενική Πραγματικότητα, μέσα από ένα άλλο δρόμο, ακόμα κι ένα προσωπικό δρόμο, ή την απάρνηση όλων των δρόμων... Αν η Αντικειμενική Πραγματικότητα είναι Ανεξάρτητη από εμάς (και την προσεγγίσουμε), κι αν έστω κι ένα υποκείμενο (δηλαδή άνθρωπος, ανθρώπινη φύση), μπορεί να προσεγγίσει εντός του, την Αντικειμενική Πραγματικότητα, τότε, κάθε άνθρωπος (οποιοσδήποτε άνθρωπος) μπορεί, φτάνει να το επιδιώξει... Κι ακόμα η Αλήθεια είναι η εντός του υποκειμένου κατάκτηση της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, της Ύστατης Πραγματικότητας, είναι Μετοχή του υποκειμένου στο Αντικειμενικό. Είναι μία Κατάσταση που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο αντικειμενική, ή μόνο υποκειμενική... Όπως κι αν έχει όμως η Αντικειμενική Πραγματικότητα Υφίσταται ακόμα κι αν δεν υπάρχει υποκείμενο να την Βιώσει... ενώ το υποκείμενο «διασώζεται» μόνον όταν αναδύεται στο Αντικειμενικό, στους Κόλπους του Αιώνιου... με κανένα άλλο τρόπο...

Όλες λοιπόν οι θρησκείες, κι οι φιλοσοφικές θεωρήσεις (κι όσες πρόκειται να δημιουργηθούν), εφ’ όσον οδηγούν το υποκείμενο στην κατάκτηση της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, ισχύουν, είναι έγκυρες... αν όχι, δεν ισχύουν... Το σημαντικό όμως δεν είναι οι θρησκείες, οι φιλοσοφικές θεωρήσεις, οι περιγραφές, τα λόγια, αλλά η Κατάκτηση της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, δηλαδή το Βίωμα, η Αλήθεια... Το πρόβλημά μας λοιπόν είναι, όχι ο Βούδας, ο Λαό Τσε, ο Πλάτωνας ή ο Πλωτίνος, ο Χριστός, ή κάποιος άλλος Δάσκαλος (ποιος είναι φορέας της Αλήθειας, ποιόν πρέπει να ακολουθήσουμε...), όχι οι θρησκείες κι οι φιλοσοφίες, αλλά αν εμείς (ο καθένας) Προσεγγίζει την Αντικειμενική Πραγματικότητα, αν Βιώνουμε την Αντικειμενική Πραγματικότητα, αν Ζούμε την Αλήθεια, αν είμαστε αυθεντικοί στο Βίωμά μας, και συνεπώς και στον λόγο μας, στους ισχυρισμούς μας... Μόνο ένας βουδιστής που έφτασε στο Νιρβάνα (στην εξάλειψη της προσωπικής ύπαρξης), μιλά αυθεντικά... Μόνο ένας χριστιανός που Ενώθηκε με τον Τριαδικό Θεό και Βιώνει την Αλήθεια, την βασιλεία των ουρανών, μιλά αυθεντικά...

Μπορούμε να μιλήσουμε, να συζητήσουμε σε ένα αντικειμενικό, λογικό, επίπεδο, μόνο αν μιλάμε αυθεντικά. Να μιλήσουμε για το Βίωμα, μέσα από μία συγκεκριμένη προσέγγιση και να κρίνουμε την αυθεντικότητα όλων των παροικούντων μέσα στην συγκεκριμένη κοσμοθεωρία... Να συγκρίνουμε βιώματα μέσα από διάφορες προσεγγίσεις, να βρούμε ομοιότητες και διαφορές... Να καταλήξουμε τέλος πάντων σε μία αντικειμενική θεώρηση του θρησκευτικού (φιλοσοφικού) φαινομένου... Συζητήσεις επί θεωριών και δογμάτων, βιβλιογραφίες, επιχειρήματα (που δεν πηγάζουν από το Βίωμα), δεν έχουν να κάνουν με την Αντικειμενική Πραγματικότητα, με την Βίωση της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, με την Αλήθεια... είναι μόνο λόγια... Τέλος να σημειώσουμε ότι η Αντικειμενική Πραγματικότητα δεν είναι ιδιοκτησία κανενός... αν και όλοι μπορούν να ταυτιστούν μαζί Της. Αποκλειστικοί Δρόμοι δεν υπάρχουν, ο καθένας μπορεί να χαράξει ένα δρόμο προς την Αντικειμενική Πραγματικότητα. Η Αλήθεια δεν είναι προνόμιο κανενός. Η Αλήθεια Ανήκει μόνο στην Αλήθεια... εκπρόσωποι, θεματοφύλακες, ιδιοκτήτες, εκβιαστές της πραγματικότητας, της ιστορίας και των ανθρώπων, πορεύονται στην απώλεια... Όσοι έχουν εμπειρία της Αντικειμενικής Πραγματικότητας είναι ταπεινοί, αφού εγκατέλειψαν το εγώ για να αναδυθούν στο Παγκόσμιο... επομένως τίποτα δεν τους ανήκει... Αυτοί (όσοι έχουν εμπειρία της Αντικειμενικής Πραγματικότητας) μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους... όσοι δεν έχουν εμπειρία έχουν αλήθειες, δόγματα, ισχυρισμούς, διαμάχη, βία, (αλλά όχι Αλήθεια)...

Ακόμα, έχουμε την εντύπωση ότι αυτοί που έχουν πραγματικά Βιώσει την Αλήθεια (μέσα από οποιαδήποτε προσέγγιση) αντιλαμβάνονται ότι τελικά Προσεγγίζουν την Ίδια Πραγματικότητα... Αυτό δεν είναι βλασφημία... είναι ένα θαυμαστό γεγονός... κι ευτυχώς που είναι έτσι... αυτό μας «διασώζει» από τους ιδιοκτήτες της Αλήθειας....

 

Αλήθεια

 

Η Οντολογία μπορεί να θεμελιωθεί μόνο μέσω της Συνείδησης – Αναφέρεται στο Είναι, στην Αντικειμενική Πραγματικότητα, κάθε ύπαρξης. Η Μεταφυσική (σαν Εφαρμοσμένη Οντολογία) είναι Αναζήτηση του Είναι μέσα στην Συνείδηση, πέραν του εγώ, της νόησης, των αισθήσεων...

Η Θρησκεία είναι Βίωση του Είναι, της Αντικειμενικής Πραγματικότητας της Ύπαρξης κι όχι θεωρίες ή απλοϊκές δραστηριότητες...

Η Αλήθεια Είναι «Εδώ», μέσα μας, όχι εκεί, στην νόηση, ή στον κόσμο...

Κάθε θρησκεία αναζητά την Αντικειμενική Πραγματικότητα, που περιγράψαμε πιο πάνω... Όλες οι ιστορικές θρησκείες προσπαθούν να προσεγγίσουν Αυτή Την Αντικειμενική Πραγματικότητα που περιγράψαμε... Μπορούμε να το αποδείξουμε...

Οι θρησκείες είναι ιστορικά φαινόμενα με πολλές διαστάσεις... Αυτοί που δικαιούνται όμως να μιλούν εξ’ ονόματος μίας θρησκείας, είναι αυτοί που γνωρίζουν σε βάθος και σε πλάτος την διδασκαλία, που Βιώνουν την Αλήθεια της, που προσεγγίζουν το «αντικείμενό» της, που τελειώνονται μέσω της διαδικασίας της, που φτάνουν σε Αυτό που η θρησκεία τους αντιλαμβάνεται σαν Ύστατη Πραγματικότητα... όχι οι κάθε είδους επαγγελματίες, ιερείς, ιεροκήρυκες, ιεραπόστολοι, οι κατ’ όνομα πιστοί, και το πλήθος που ακολουθεί... Όλοι λοιπόν οι «αληθινοί πιστοί», όλων των θρησκειών, προσανατολίζονται προς την Αντικειμενική Πραγματικότητα, που περιγράψαμε... Ας το αποδείξουμε...

Ο «αληθινός βουδιστής» φτάνει (τρόπος του λέγειν)... αφού έχει εξαλείψει διαδοχικά, μέσω των ρούπα-ντυάνα, τα σάμτζνα, σαμσκάρα, βιτζνάνα (τρεις βαθμίδες), κι αφού έχει ξεπεράσει διαδοχικά, μέσω των αρούπα-ντυάνα (σαμαπάττι), τις περιοχές του «παγκόσμιου, εσωτερικού, διαστήματος» (τρεις βαθμίδες)... στο Νιρβάνα, την τελική βαθμίδα, που είναι εξάλειψη της προσωπικής ύπαρξης, το Μπούντι, η Πλήρης Αντίληψη... Αυτό που αποκαλύπτεται είναι η Αντικειμενική Πραγματικότητα που στηρίζει όλα τα φαινόμενα... (Αυτό είναι το Σουνυάτα της σχολής Σουνιαβάντα, το Ταθάτα της σχολής Γιογκακάρα, το Ντάρμαντάτου της σχολής Αβαταμσάκα, το Μπούντι (το Γου-σιν) της σχολής Ζεν, το ΝτάρμαΚάγια του Θιβετανικού Βουδισμού, )...

Ο «αληθινός οπαδός της ΑντβάιταΒεδάντα», αντιλαμβάνεται, μέσω της Τζνάνα Γιόγκα (ντυάνα), κι αφού εξαντλήσει της λειτουργίες των μάνας, μπούντι, αχαμκάρα, ότι πέρα από τον παγκόσμιο χαρακτήρα του άτμαν (τρεις βαθμίδες) βρίσκεται η Αχανής Ουσία του Βράχμαν, η Απόλυτη Ενότητα του Είναι... Αυτό που αποκαλύπτεται είναι η Αντικειμενική Πραγματικότητα που στηρίζει τα πάντα...

Ο «αληθινός μύστης» της ελληνικής θρησκείας «ανυψώνεται» μέσω της κυριαρχίας των δυνάμεων μέσα του, που αντιστοιχούν και σχετίζονται με τις κοσμικές λειτουργίες του Είναι (τους «θεούς»), στα επίπεδα του κόσμου, ως την Αρχή των πάντων (την Γαία, που είναι η κατανοητή όψη του Χάους)... Σε αυτή την πορεία θα πρέπει να βιώσει την απεραντοσύνη του Παγκόσμιου Πνεύματος (Ουρανός, Κρόνος Ζεύς)... αφού έχει ξεπεράσει τις νοητικές διαδικασίες (Αθηνά, Απόλλων-Άρτεμις, Ερμής)... έχοντας εξαγνίσει προηγουμένως τις ζωογόνες δυνάμεις (Αφροδίτη, Ήφαιστος, Άρης)... και το σώμα (Δήμητρα, Περσεφόνη)... Η «Αρχέγονη Γαία» αποκαλύπτεται μέσα στο ον σαν η Αντικειμενική Πραγματικότητα από την Οποία πηγάζουν όλα (Αυτό είναι το Αγαθόν του Πλάτωνα, το «τελείως είναι», που είναι επέκεινα της παγκόσμιας ουσίας. Αυτό είναι το Ένα του Πλωτίνου)...

Ο «αληθινός χριστιανός» (από την ορθόδοξη άποψη), που γνωρίζει την χριστιανική κοσμοθεωρία και βιώνει την χριστιανική αλήθεια, ακολουθεί την παράδοση των ιερών νηπτικών... Μέσω της καθαράς προσευχής φτάνει στην τέλεια αμορφία του νου (ο νους καθίσταται «ανείδεος», «ασχημάτιστος», «άμορφος»)... ενώ τα τρία είδη λογισμών, έχουν ξεπεραστεί σε ένα κατώτερο επίπεδο της πνευματικής άσκησης... Αυτή η κατάσταση της αμορφίας του νου, είναι προϋπόθεση της άμεσης βίωσης, της άμεσης γνώσης του Θεού (αυτή η γνώση είναι «υπέρ νουν»)... Ο Θεός Αποκαλύπτεται Εντός του νου σαν η Αντικειμενική Πραγματικότητα (που Υπερβαίνει, λόγω της Φύσης Της, τον νου), που στηρίζει τα πάντα...

Ο «αληθινός ισλαμιστής» (που ακολουθεί την παράδοση των Σούφι), φτάνει μέσω του Φανά, φώτισης των λατάιφ (που είναι, μιλώντας απλά, η διευθέτηση-μεταμόρφωση των λειτουργιών του Είναι, του ανθρώπινου είναι) στο Φανά φι ‘λλαχ... Ο Αλλάχ, αποκαλύπτεται σαν η Αντικειμενική Πραγματικότητα που στηρίζει τα πάντα...

Σε τελευταία ανάλυση, όλες οι θρησκείες (όπως βιώνονται από τους αληθινούς πιστούς τους), μιλούν για την Ίδια Αντικειμενική Πραγματικότητα... Οι περιγραφές αλλάζουν, οι τρόποι προσέγγισης περιγράφονται διαφορετικά, αλλά τελικά μιλάμε πάντα για το ίδιο πράγμα...

Η Αντικειμενική Πραγματικότητα Είναι Μία. Η «ανθρώπινη φύση» λειτουργεί σε όλους το ίδιο. Μπορούμε να Βιώσουμε την Αντικειμενική Πραγματικότητα από παράλληλους δρόμους (που έχουν ομοιότητες και διαφορές), αλλά τελικά φτάνουμε στο ίδιο αντικειμενικό αποτέλεσμα...

Είτε χαράξουμε δικό μας δρόμο (κι αυτό μπορεί να γίνει αμέτρητες φορές, από αμέτρητους ανθρώπους), είτε ακολουθήσουμε κάποια παραδοσιακή θρησκεία, ή φιλοσοφία, φτάνουμε πάντα στην Ίδια Πραγματικότητα, στην Βίωση του Είναι (ή του Μη-Είναι), Εντός της Συνείδησης, σαν Αντικειμενικής Πραγματικότητας...

Αυτή η Εμπειρία, είναι απλά μία Διαπλάτυνση της Συνείδησης, πέρα από το περιορισμένο εγώ, είναι Πλήρης Αντίληψη... Έτσι λειτουργούμε με πλήρη συνειδητότητα μέσα στους χώρους ύπαρξης, στις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας, στο φυσικό περιβάλλον...

Αυτή είναι η ζωή που μας αρμόζει... Ας την ζήσουμε με την βοήθεια του Θεού (όποιου Θεού κι αν λατρεύουμε...)...

Το Είναι

 

Το Είναι (Αυτό που Υποστηρίζει κάθε ύπαρξη, η Βαθύτερη Ουσία κάθε ύπαρξης) Είναι Μία Αντικειμενική Πραγματικότητα, Υφίσταται δηλαδή ανεξάρτητα από την αντίληψη του όντος (της συνείδησης).

Το Είναι σαν Ουσία

Το Είναι σαν Αντίληψη, Παγκόσμια Συνείδηση

Το Είναι σαν Δημιουργία

Το Είναι σαν Ατομικότητα, σαν Αντικειμενικό Υπόβαθρο της Υποκειμενικής Ύπαρξης,σαν Ανώτερος Εαυτός, (το Διπλό "Ε")

Κάθε ον (συνείδηση) εμπεριέχει το Είναι (που του δίνει ύπαρξη και συνέχεια μέσα στην ύπαρξη) ενώ ταυτόχρονα εκδηλώνεται σαν υποκείμενο, σαν εγώ, που είναι ένα σύμπλεγμα αντιλήψεων και αντιδράσεων.

Η Συνείδηση λοιπόν δεν μπορεί να περιορισθεί μόνο στο υποκείμενο, είναι Κάτι «πλατύτερο»...

Η Συνείδηση μπορεί να Αναζητήσει και να Βιώσει Εντός, την Βαθύτερη Ουσία της, το Είναι, την Αντικειμενική Πραγματικότητα... Αυτό μπορεί να γίνει με το ξεπέρασμα όλων των νοητικών λειτουργιών, μέχρι να φτάσουμε στο Καθαρό Είναι... με την εγκατάλειψη όλων των εξωτερικών δραστηριοτήτων, της νόησης, της αίσθησης... Όταν περιοριζόμαστε μέσα στο εγώ, μέσα στην νόηση, συλλαμβάνουμε μόνο έννοιες, ενώ μέσα από τις αισθήσεις αντιλαμβανόμαστε «αντικείμενα»..

Η Βίωση του Είναι, της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, δεν είναι κάτι υποκειμενικό (γιατί αποκαλύπτεται σαν το Είναι, Κάτι Αντικειμενικό, ανεξάρτητο από εμάς, μέσα στην Συνείδηση), αλλά ούτε άμεσα αντικειμενικό, με την έννοια του εξωτερικού (γιατί αποκαλύπτεται «μέσα» στην Συνείδηση, σαν το Είναι)...

 

Η Απόλυτη Πραγματικότητα

 

Η Συνείδηση Είναι η Αρχή, η Βάση, και το Όριο της Αντίληψης της Ύπαρξης, της Πραγματικότητας. Για την Συνείδηση υπάρχουν θεωρητικά δύο Κατευθύνσεις Αντίληψης:

Η Πραγματικότητα είναι Κάτι πολύ Ανώτερο, Βαθύτερο, Πλατύτερο, από αυτό που αντιλαμβάνεται, πληροφορείται ή μαθαίνει ο άνθρωπος!

Α) Να θεωρήσει την Συνείδηση, το Ίδιο Είναι, Καθαρή Συνειδητότητα, Αιώνια, Άπειρη, Ελεύθερη, σαν το Όλον, Εντός του Οποίου αναδύονται όλα τα φαινόμενα, τα οποία δεν είναι κάτι «ξεχωριστό».

Β) Να θεωρήσει την Συνείδηση «εντός» (σαν την Βαθύτερη Ουσία της), και «απέναντι» στο αντικειμενικό...

Και στις δύο περιπτώσεις η Συνείδηση, αναζητώντας την Πραγματική Ουσία Της, είτε σαν την Αληθινή Φύση Της, πέρα από τα επιφαινόμενα (πρώτη περίπτωση), είτε σαν Εσωτερική, Βαθύτερη Ουσία, πέρα από τον εξωτερικό κόσμο (δεύτερη περίπτωση), Βιώνει το Καθαρό Είναι, το Άπειρο, το Αιώνιο, την Ελευθερία...

(Από αυτές τις δύο Κατευθύνσεις της Συνείδησης, δημιουργούνται δύο τύποι θρησκείας, δύο τύποι Προσέγγισης, και Βίωσης της Πραγματικότητας, δύο τύποι Διαλογισμού, δύο τύποι «Πνευματικής Ολοκλήρωσης»).

Η Βίωση της Αληθινής Φύσης μας, είναι Βίωση της Απόλυτης Πραγματικότητας, του Καθαρού Είναι, του Αιώνιου, του Άπειρου, του Χωρίς Όρια, πέρα από τον χώρο και τον χρόνο.

Η Αληθινή Φύση μας Είναι Έμφυτη.

Δεν υπάρχουν δρόμοι, μέθοδοι... Ακόμα κι όταν χρησιμοποιούνται μέθοδοι – όπως στο Βουδιστικό ντυάνα, στο τζνάνα της Βεδάντα, στο σαμκύα γιόγκα του Πανταζάλι, στο φανάφι΄λλαχ του Σουφισμού, στην καθαρά προσευχή των νηπτικών του Χριστιανισμού, κλπ. Στα ανώτερα επίπεδα της πνευματικής δράσης, όλα εγκαταλείπονται.

Πως μπορούμε λοιπόν να Βιώσουμε την Απόλυτη Πραγματικότητα μέσα μας; (και γιατί τόσο λίγοι άνθρωποι το κάνουν; – όλη σχεδόν η ανθρωπότητα είναι μέσα στην φρεναπάτη, στην τρέλα, στην κόλαση...)...

Θρησκεία

 

Η Θρησκεία είναι μία Ολοκληρωμένη και Πλήρης Αντίληψη της Πραγματικότητας (που αποδέχεται κάποια Άμεσα Δεδομένα της Συνειδητότητας και συμπληρώνει τα τυχόν κενά της γνώσης ακόμα και με μη-επαληθεύσιμα στοιχεία). Με αυτή την έννοια η Θρησκεία είναι μία κατασκευή της Συνειδητότητας, ένα σύστημα σκέψης, που μπορεί να συμπεριλαμβάνει όλες τις πιθανές λύσεις για την σχέση της Πραγματικότητας με το φαινόμενο.

Αληθινή Θρησκεία είναι η Εμβάθυνση της Κατανόησης στο Όλον!

Η Απόλυτη Πραγματικότητα, που ταυτίζεται με την Πλήρη Συνειδητότητα, την Ολότητα, την Απεραντοσύνη, την Αιωνιότητα, την Τελειότητα, το Καθαρό Είναι, κλπ. αποτελεί την Μόνη «Κατάσταση» που Υφίσταται από Μόνη Της, Υφίσταται Αιώνια, πέρα από προσδιορισμούς και διαφοροποιήσεις, πέρα από τον χώρο και τον χρόνο.

Η Πραγματικότητα αποτελεί Αρχή του Είναι, της Ύπαρξης, και Συμπεριλαμβάνει Δυνάμει την Ύπαρξη όλων των φαινομένων. Έτσι η Πραγματικότητα Υπερβαίνει τα πάντα και εμπεριέχει τα πάντα. «Κάθε τι» βρίσκεται Μέσα Της και κάθε τι είναι σχετικό και περιορισμένο. Πέρα από όλα, Υφίσταται Πάντα, Αιώνια, η Πραγματικότητα.

Η Ύπαρξη, κάθε ύπαρξη, πηγάζει, στηρίζεται και ταυτίζεται στην βαθύτερη ουσία της με την Πραγματικότητα.

Η Ύπαρξη, όταν «αναπτύσσεται» προς την Πλήρη Συνειδητότητα αποκαλύπτεται σαν η Πραγματικότητα, το Άπειρο, το Αιώνιο, το Καθαρό Είναι.

(Αυτές είναι οι Βασικές Αρχές της Θρησκείας, κάθε θρησκείας, των θρησκειών).

Η Ύπαρξη (άσχετα αν υιοθετούμε τον θρησκευτικό τρόπο σκέψης ή όχι) δεν είναι κάτι σταθερό αλλά μία «πορεία». Και δεν μιλάμε για την ύπαρξη μόνο στα άμεσα και φανερά γνωρίσματά της αλλά και στην πιο εσωτερική της ουσία που είναι η Συνειδητότητα – που ξεπερνά τα όρια της απλής ουσίας κι απλώνεται στο Υπερβατικό.

Ποιος είμαι; Τι είμαι; Που πορεύομαι; Πως; Γιατί; Δεν είναι απλά ερωτήματα, ούτε επιδέχονται απλοϊκές απαντήσεις, Βέβαια, ανάλογα με την «εξέλιξή» του και τον βαθμό κατανόησής του, ο καθένας, υιοθετεί την δική του στάση ζωής. Πέρα όμως από το δικαίωμά του αυτό, είναι υποχρεωμένος να υποστεί και τις συνέπειες (και μιλάμε για το αποτέλεσμα την επιλογών του, που τον οδηγεί Εδώ ή εκεί – δεν υπονοούμε τίποτα άλλο).

Ας σκεφτούμε λοιπόν τι απαντάμε σε αυτά τα «απλά» ερωτήματα.

 

Η Πραγματικότητα

 

Η Συνείδηση Είναι Μία, Ένας «Ενιαίος Χώρος» Εντός του Οποίου είναι δυνατές όλες οι «υποκειμενικές» και «αντικειμενικές» διαφοροποιήσεις. Η άμεσα δοσμένη συνείδηση (όλοι εμείς) είναι κατ' ουσία η Μία Συνείδηση: Η διαφοροποίηση από την Ενότητα, η δημιουργία ενός υποκειμένου, ενός εγώ, ενός συμπλέγματος αντιλήψεων, είναι κατά βάση απατηλή. Η Πραγματικότητα (η Αντίληψη της Πραγματικότητας) είναι πάντα δυνατή για την συνείδηση (είναι μία δυνατότητα) αλλά συνήθως η συνείδηση απορροφιέται στην ψυχονοητική ροή, ζώντας ένα συνειδητό όνειρο. Η Απόσπαση της συνείδησης από όλη αυτή την μάταιη δραστηριότητα οδηγεί στην Αποκάλυψη της Πραγματικότητας, στην Ενότητα, στο Ενιαίο Της Συνείδησης, (αυτό που η θρησκείες ονομάζουν νιρβάνα, μόκσα, καϊβαλγία, σατόρι, φανά φι' Λαχ, θέωση, κλπ). Όλα αυτά δεν είναι θεωρίες κι ούτε μπορούν να αποδειχτούν σε διανοητικό επίπεδο. Ο μόνος δρόμος είναι να το βιώσεις: ή το βιώνεις ή δεν το βιώνεις, όλα τα άλλα είναι φλυαρία του νου.

Η Πραγματικότητα

Υπήρξαν άνθρωποι που το έκαναν, ο Βούδας, ο Σανκάρα, ο Ιησούς, ο Πλάτων, ο Πλωτίνος και πολλοί άλλοι κι ο μόνος δρόμος που υπέδειξαν όλοι αυτοί είναι ο δρόμος του βιώματος. Αφού έστω κι ένας άνθρωπος το πραγματοποίησε αυτό σημαίνει ότι είναι στην «ανθρώπινη φύση», μία δυνατότητα. Είναι σαν το βιολογικό ωρίμασμα: ο άνθρωπος ξεκινά από έμβρυο, γεννιέται, μεγαλώνει, ωριμάζει και «τελειώνει». Το ίδιο συμβαίνει και σε πνευματικό επίπεδο: Η συνείδηση ξεκινά από την προγεννητική σύγχυση, αυτοσυνειδητοποιείται, εξελίσσεται, ωριμάζει και κάποια στιγμή κουράζεται από όλη αυτή την μάταιη δραστηριότητα της σκέψης και τα απορρίπτει όλα αυτά και φτάνει φυσιολογικά στην Φώτιση. Σε κάθε χρονική στιγμή δεν βρίσκονται όλοι στο ίδιο στάδιο ωρίμανσης. Υπάρχουν και έμβρυα και νέοι και ώριμοι και φωτισμένοι.

Είτε το θέλουμε είτε όχι είμαστε αυτό που είμαστε, το Είναι, ανήκουμε στο Είναι (έχουμε συνείδηση του Είναι, έστω και σε εμβρυώδη κατάσταση). Αυτή η Αντίληψη (η άμεσα δοσμένη συνείδηση που είμαστε), είτε το θέλουμε, είτε όχι, θα Διευρυνθεί κάποτε και θα φτάσουμε στην Πλήρη Αντίληψη της Πραγματικότητας. Αν κάποιος προβληματίζεται για αυτά τα θέματα σημαίνει ότι είναι ώριμος να ανοίξει ένα δρόμο, να σπάσει το τσόφλι της αυταπάτης και να βγει στο φως της Πραγματικότητας. Μπορεί να βοηθηθεί από διδασκάλους ή άτομα (χωρίς να αφήνει να τον εξαπατούν) ή να στραφεί Εντός και να δεχτεί το Φως της Εσωτερικής Πραγματικότητας, του Είναι, του Είναι που βρίσκεται στην βάση κάθε ύπαρξης. Μπορεί κάποιος να επιταχύνει την φυσιολογική πνευματική ωρίμανση με τον Διαλογισμό: Διαλογισμός δεν είναι τεχνική, διαδικασία κι όλα αυτά - όλα αυτά είναι διανοητικές δραστηριότητες. Διαλογισμός είναι να πας πέρα από την μάταιη δραστηριότητα του νου. Έτσι το ορίζει ο Πανταζάλι στο Γιόγκα Σούτρα, έτσι το αντιλαμβάνεται ο Κρισναμούρτι που μιλά για τον «ήσυχο νου», έτσι το προσδιορίζουν, αιώνες τώρα, οι δάσκαλοι του Ζεν που μιλούν για το γου-σιν, τον μη-νου, την σιωπή του νου...

Αυτογνωσία και Αντίληψη της Αιώνιας Φύσης μας

 

Αυτογνωσία και Αντίληψη της Αιώνιας Φύσης μας

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ Είναι η Αρχή και το Κέντρο Αναφοράς κάθε αντίληψης της Πραγματικότητας. Η Αυτογνωσία, η Γνώση του Ιδίου Είναι, του Φαινομένου της Συνείδησης, ο προσδιορισμός του... είναι μία «ανοιχτή διαδικασία» (που μπορεί να μας αποκαλύψει πλήρως την Αληθινή Φύση Μας) κι όχι μία τετελεσμένη αντίληψη και γνώση (που θεωρεί εξαρχής σαν δεδομένο ότι η Συνείδηση είναι απλό υποκείμενο, κάτι περιορισμένο, εντός του αντικειμενικού).

Με αυτή την έννοια η Αυτογνωσία, η Αντίληψη του Ιδίου Είναι, είναι μία «κίνηση της αντίληψης» κι όχι αντίληψη μίας παγιωμένης κατάστασης. Μπορεί να επεκταθεί, να ξεπεράσει τους όποιους περιορισμούς και να απλωθεί στο Καθαρό Συνειδέναι. Γίνεται τότε αντιληπτό ότι η Συνείδηση Είναι Ακατάληπτη, Απροσδιόριστη, Άπειρη, Αιώνια, πέρα από τον χώρο και τον χρόνο. (Ο περιορισμός της Συνείδησης σε απλό υποκείμενο και η ακινησία εντός του αντικειμενικού είναι θέμα αυτοπροσδιορισμού κι όχι φύση της Συνείδησης).

Αν είναι σωστά όλα αυτά τότε η στροφή προς τα «Έσω» οδηγεί στο Άπειρο Βάθος της Συνείδησης, στο Αδημιούργητο, σε Ό,τι ονομάζουν οι άνθρωποι Θεότητα. (Κι αυτό δεν είναι βλαστήμια. Βλαστήμια είναι να θεωρείται ο άνθρωπος απλό υποκείμενο, παγιδευμένο μέσα στο αντικειμενικό, ανίκανο να εξελιχθεί...)

Πως γίνεται;

 

Το Αντικειμενικό

Η Αντικειμενική Πραγματικότητα, Αυτό που Υπάρχει Πραγματικά, είναι ανεξάρτητη από την ανθρώπινη συνείδηση (τουλάχιστον την δική μας συγκεκριμένη συνείδηση).

Είναι Ένα Μυστήριο. Η ανθρώπινη συνείδηση πηγάζει από Αυτή Την Αντικειμενική Πραγματικότητα... Όταν στρέφεται προς το Αιώνιο και το Αντιλαμβάνεται, «αντικειμενικοποιείται», ξεπερνάει το υποκειμενικό, Βυθίζεται στο Μυστήριο, Εισέρχεται στον Χώρο του Αγίου, στην Θεία Ύπαρξη.

Το Άγιο το Προσεγγίζουμε μέσω της συνείδησής μας, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Το ερώτημα όμως αν το Αντικειμενικό και η ανθρώπινη συνείδηση (το εγώ) ταυτίζονται είναι ψευδοπρόβλημα. Στην πραγματικότητα η Προσέγγιση του Αντικειμενικού είναι ξεπέρασμα του υποκειμενικού, κατάργησή του. Συνεπώς μόνο το Αντικειμενικό Είναι Αληθινό. Όσο ξεχωρίζουμε τον εαυτό μας από την Αντικειμενική Πραγματικότητα βιώνουμε μία φαντασίωση...

 

Η Αντικειμενική Βάση της Ύπαρξης

Η Αντικειμενική Πραγματικότητα σαν Ανεξάρτητη από την ανθρώπινη συνείδηση Είναι η Βάση της ύπαρξης, της αντίληψης. Από Αυτή Την Αντικειμενικότητα αναδύεται η συνείδηση, το εγώ, ένα σύμπλεγμα αντιλήψεων και αντιδράσεων...

Η Κατάκτηση, εντός αυτού του υποκειμενικού, του Αντικειμενικού, της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, Οδηγεί στην Πλήρη Αντικειμενικοποίησή του, στο «ξεπέρασμά» του. Ο άνθρωπος όσο εμμένει στην αντίληψη ενός εγώ, ξεχωριστού από την Αντικειμενική Πραγματικότητα, βιώνει μία ψευδαίσθηση κι αυτή είναι η πηγή όλης της δυστυχίας (του πλανήτη αυτού)...

Η στροφή προς την Αντικειμενική Βάση του υποκειμένου, το ξεπέρασμα του εγώ, μας οδηγεί στο Αληθινό, στο Παγκόσμιο, στο ΟΛΟΝ, σε Ό,τι ονομάζουν οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη Θεό...

Η Αλήθεια Είναι Εδώ, Τώρα, κι είναι Βίωμα, είναι η ταύτιση αυτού που αντιλαμβανόμαστε με Την Αντικειμενική Πραγματικότητα...

 

Οι Διαβαθμίσεις της Συνειδητότητας

Η Συνειδητότητα (σαν συμβάν) δεν είναι κάτι σταθερό αλλά είναι μία συνεχής ροή (η συνέχεια δίνει την αντίληψη της σταθερότητας αλλά η ροή αποτελεί μία δυνατότητα εξέλιξης)... Το γεγονός είναι ότι η Συνειδητότητα έχει διαβαθμίσεις όχι μόνο μέσα στο ίδιο "ον" αλλά και από άνθρωπο σε άνθρωπο...

Η Δυνατότητα της ύπαρξης μίας Κατάστασης πέρα από την κοινή συνείδηση (δηλαδή το επίπεδο που λειτουργεί συνήθως ο άνθρωπος και το σύνολο της ανθρωπότητας) δεν είναι απλά θεωρητική, είναι πρακτικά επαληθεύσιμη... Αυτή η Κατάσταση που αποτελεί Αντικείμενο και Υπέρτατο Στόχο της θρησκευτικής εμπειρίας είναι εφικτή όταν η Συνειδητότητα Υπερβαίνει την νοητική αντίληψη της πραγματικότητας και συλλαμβάνει την Πραγματικότητα άμεσα, ολικά, χωρίς να αγκιστρώνεται κάπου...

Το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν βιώσει μία Τέτοια Κατάσταση δεν τους δίνει ούτε το δικαίωμα, ούτε τα επιχειρήματα να απορρίψουν Αυτή Την Κατάσταση σαν δυνατότητα...

Σε τελευταία ανάλυση το θέμα είναι πρακτικό. Αυτοί που έχουν εμπειρία Κατανοούν για τι πράγμα μιλάμε. Οι άλλοι μπορούν να δεχτούν ή να απορρίψουν διανοητικά το ζήτημα. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία...

 

 

Μια Νέα Προσέγγιση του Απολύτου

 

Μια Νέα Προσέγγιση του Απολύτου

Σε όλες τις θρησκείες η ΑΛΗΘΕΙΑ, η ΑΠΩΤΕΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ο ΘΕΟΣ, είναι ΕΜΠΕΙΡΙΑ, Βίωση Μίας Άλλης Πραγματικότητας, πέρα από το άμεσα αντιληπτό. Η Απώτερη Πραγματικότητα Είναι το Απόλυτο, δεν προσδιορίζεται, δεν περιορίζεται, δεν περιγράφεται. Είναι η Βίωση του Απείρου, του Αιώνιου, του Υπερβατικού, στην Ατελείωτη Σιγή του νου... Όλες οι θρησκείες προσεγγίζουν την Ίδια Πραγματικότητα.

Όταν το ον δεν Βιώνει Αυτή την Πραγματικότητα εγκλωβίζεται μέσα σε μία διανοητική θεώρηση της Αλήθειας. Έτσι αποκτά σημασία η βάση της αντίληψης, οι όροι της θεώρησης, η περιγραφή. Εδώ υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στο πως θεωρεί την Αλήθεια, ο Βουδισμός, το Βεδάντα, ο Ταοϊσμός, ο Χριστιανισμός, ο Ισλαμισμός και οι οπαδοί τους εμπλέκονται σε ατελείωτες συζητήσεις για το πως μπορούμε να θεωρήσουμε την Αλήθεια. Η απάντηση σε όλους αυτούς είναι ότι Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΕΙΡΙΑ και όχι διανοητική περιγραφή. Αν είχαν εμπειρία της Αλήθειας που διακηρύττουν οι θρησκείες τους θα γνώριζαν την Αλήθεια και θα γνώριζαν ακόμα ότι η Πραγματικότητα Είναι Μία σε όλες τις θρησκείες, άσχετα από το πως περιγράφεται.

Πέρα από όλες τις θρησκείες, πέρα από όλες τις αντιλήψεις, πέρα από όλες τις περιγραφές, χρειάζεται να Προσεγγίσουμε την Αλήθεια εκ νέου, να Βιώσουμε την Άπειρη Πραγματικότητα, το Απόλυτο, πέραν της νόησης. Χρειάζεται λοιπόν να αναζητήσουμε την Βάση Της Συνείδησης, την Ουσία, την Λειτουργία, τα Όριά της. Χρειάζεται να προσδιορίσουμε την Βέβαιη Γνώση. Χρειάζεται να Βιώσουμε την Αλήθεια. Είναι η Αυτογνωσία, σε πράξη και σε προσωπικό επίπεδο. Κανείς δεν θα το κάνει για εμάς. Ούτε υπάρχουν έτοιμες θεωρίες. Όλες οι έτοιμες θεωρίες (θρησκείες, φιλοσοφίες) έχουν κλείσει τον ιστορικό κύκλο τους.

Η Αλήθεια Είναι Εδώ, Τώρα. Χρειάζεται να Την Βιώσουμε. Δεν έχει σημασία αν το θέλουμε ή όχι. Είναι το Πεπρωμένο μας. Είναι το Πεπρωμένο μας; Μόνο σε αυτή την ερώτηση χρειάζεται να απαντήσουμε...

 

Για τον Άγνωστο Θεό

Αν ο Θεός Είναι Μία Αντικειμενική Πραγματικότητα πρέπει να Τον Προσεγγίσουμε σαν το ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, όχι σαν μία αντίληψη, σαν μία ιδέα, σαν έννοια. (Οι κοσμοθεωρίες μπορούν να υποδείξουν την Αλήθεια, όμως η «Αλήθεια που υποδεικνύουν» δεν είναι το ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ). Ας μην ονομάσουμε λοιπόν τον Θεό με κάποιο όνομα. Ας αφήσουμε κατά μέρος το ζήτημα περί του «Απροσώπου» ή του «Προσωπικού» του Θεού. Ας τον ονομάσουμε Αυτόν Τον Άγνωστο Θεό απλά ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ.

Ένας πρώτος προσδιορισμός του ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ, είναι ότι «ΕΙΝΑΙ» (ότι Υπάρχει ανεξάρτητα από την δική μας αντίληψη). Αυτό το ΕΙΝΑΙ Είναι η Βάση για κάθε ύπαρξη, το Θεμέλιο κάθε «οντολογίας». Δεν είναι απλά μία γενική έννοια, μία σύλληψη της νόησης (υπάρχει τεράστια διαφορά), ούτε απλά το άμεσα αντικειμενικό, το εξωτερικό, το υλικό...

Σαν υπάρξεις (σαν συνειδήσεις σε εγρήγορση, σαν «εγώ») ανήκουμε στο ΕΙΝΑΙ. Η Βαθύτερη Ουσία μας ανήκει στο ΕΙΝΑΙ, στο ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ. Η Συνείδηση λοιπόν Είναι ΕΙΝΑΙ, Είναι Κάτι Πλατύτερο από το «περιστασιακό περιεχόμενό» της, τις αντιλήψεις της. Η Εντός Της Συνείδησης λοιπόν διαπλάτυνση της ύπαρξής μας, η ΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ, πέρα από τις αντιλήψεις, την νόηση, την αισθητήρια δραστηριότητα, κλπ., μας Οδηγεί στο ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ.

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΑΣ λοιπόν (σαν ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, όχι απλά σαν «περιεχόμενο» - γιατί το «περιεχόμενο» αλλάζει) είναι η ΠΥΛΗ που μπορεί να μας Οδηγήσει στον ΑΓΝΩΣΤΟ ΘΕΟ - Αυτό που Υπάρχει κι ας μην φαίνεται, Αυτό που Υποστηρίζει τα πάντα. Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΑΣ είναι ο Βωμός στον Οποίο πρέπει να θυσιάσουμε όλες τις αντιλήψεις μας για να μας Αποκαλυφθεί Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΘΕΟΣ.

 

Αναζητώντας τον Ζώντα Θεό

Ο ΘΕΟΣ, αν και Είναι Αρχή, Βάση και Όριο του Αντικειμενικού, εντούτοις δεν γίνεται άμεσα Αντιληπτός από την ανθρώπινη συνείδηση. Παραμένει Αόρατος, Αθέατος, σε όλες τις προσπάθειες διερεύνησης: ο Θεός δεν μπορεί να συλληφθεί ούτε με την σκέψη (γιατί γίνεται «έννοια»), ούτε σαν το άμεσα αντικειμενικό (γιατί δεν είναι αντικείμενο).

ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ σαν Πηγή Ύπαρξης, Βάση και Όριο της Ύπαρξης γίνεται έτσι αντιληπτό σαν ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΟ. Μόνο με την Υπέρβαση της συνηθισμένης λειτουργίας της συνείδησης Αποκαλύπτεται η Βάση της Ύπαρξης, ο Θεός.

Συνεπώς το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει Θεός, τι είναι Θεός, κλπ., (ερωτήματα που θέτει η σκέψη και δεν έχουν ή δεν δέχονται λογικές απαντήσεις). Το ερώτημα είναι «που ψάχνουμε» ή «πως ψάχνουμε» και «τι ψάχνουμε»: Αναζητούμε Αυτό που Υπάρχει, το Αντικειμενικό, την Πηγή της Ύπαρξης, την Βάση των πάντων, το Όριο της Εξέλιξης; Αναζητούμε τον Ζώντα Θεό, τον Παρόντα (σε όσους γνωρίζουν πως να Τον Αναζητήσουν); Θέλουμε να Τον Προσεγγίσουμε, να Ενωθούμε Μαζί Του, να «Ζήσουμε» Μαζί Του; Ή απλά περιπλανιόμαστε στον χώρο της σκέψης, ανακατεύουμε «έννοιες» και υψώνουμε «είδωλα»;

Αν θέλουμε να βρούμε Κάτι πρέπει να ψάξουμε στο σωστό μέρος κι όχι απλά εκεί που υπάρχει φως...

 

Μια Νέα Θρησκεία

 

Μια Νέα Θρησκεία

Οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι της ιστορίας, όπως ο Βούδας, ο Ιησούς, κλπ., δίδαξαν την ΑΛΗΘΕΙΑ όχι σαν μία διανοητική ερμηνεία της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ αλλά σαν Βίωση της Απώτερης Πραγματικότητας, Μίας Πραγματικότητας πέρα από τις αισθήσεις και τον νου... Ίδρυσαν ιερές κοινότητες στις οποίες αυτοί που συμμετείχαν είχαν εμπειρία Αυτής Της Απώτερης Πραγματικότητας. Με το πέρασμα του χρόνου όμως η παράδοση χάθηκε. Οι θρησκευτικοί οργανισμοί που ίδρυσαν οι συνεχιστές των Διδασκάλων εξελίχθηκαν σε τυπικές οργανώσεις στις οποίες μπορεί κάποιος να συμμετάσχει είτε με κάποια χειροτονία, είτε με κάποια τελετουργία... κι ας μην έχει εμπειρία της Απώτερης Πραγματικότητας. Έτσι οι άνθρωποι έγιναν τυπικά βουδιστές, τυπικά χριστιανοί, τυπικά θρησκευόμενοι... Οι παλιές θρησκείες έκλεισαν τον ιστορικό κύκλο τους...

Αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι ΜΙΑ ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ... Οποιοσδήποτε άνθρωπος μπορεί να έχει Εμπειρία Της Πραγματικότητας, να διατυπώσει μία θεωρία περί της Πραγματικότητας και να ιδρύσει μία θρησκεία στα πρότυπα των παλιών θρησκειών... Αυτή όμως η θρησκεία αργά ή γρήγορα θα ξεφτίσει... Αυτό που χρειαζόμαστε λοιπόν είναι όχι απλά μία νέα θρησκεία αλλά ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ...

Αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε σήμερα, σε μία εποχή κρίσης, σε μία εποχή που έχουν καταρρεύσει όλα τα συστήματα, όλες οι γνώσεις, όλα τα πρότυπα, είναι ΑΛΗΘΕΙΑ, ΕΜΠΕΙΡΙΑ, ΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ. Χρειάζεται να ΒΙΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΩΤΕΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Αυτή και μόνο η ΕΜΠΕΙΡΙΑ θα δημιουργήσει ένα κοινό πνεύμα σε όσους έχουν την ΕΜΠΕΙΡΙΑ, ΜΙΑ ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ πρακτικά. Δεν χρειάζονται ούτε συστήματα, ούτε οργανώσεις, ούτε καταστατικά, ούτε τελετουργικά, ούτε ονόματα να ονομάσουμε τα πράγματα... ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ, Βιώνει το ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΝΕΥΜΑ, Εμπνέεται και Καθοδηγείται Από ΑΥΤΟ, Ταυτίζεται με όλους όσους έχουν την ΙΔΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ, Επικοινωνεί πνευματικά, αόρατα με όλους... κι αναγνωρίζει ο ένας τον άλλον...

Αυτό που χρειαζόμαστε πραγματικά είναι ΑΛΗΘΕΙΑ, ΕΜΠΕΙΡΙΑ, Ταπεινότητα και Εργασία... Υπάρχει Ένα Έργο που Πρέπει να γίνει σε αυτόν τον πλανήτη της αγριότητας, της αδικίας και της δυστυχίας...

 

Η Αιώνια Θρησκεία

Μία Αληθινή Θρησκεία θα πρέπει να στηρίζεται στο Βίωμα της Απώτερης Πραγματικότητας και μόνο...

Στην Θρησκεία, στην Ιερή Κοινότητα μίας Τέτοιας Θρησκείας, μπορούν να ανήκουν μονάχα όσοι έχουν εμπειρία. Οι υπόλοιποι πρέπει να βρουν τον Δρόμο. Με αυτό τον τρόπο η Θρησκεία δεν θα ξεπέσει ποτέ σε θρησκευτικό οργανισμό, όπως συνέβη με όλες τις ιστορικές θρησκείες που δέχονται στους κόλπους τους άσχετους με την Ουσία της Θρησκείας... Όσοι έχουν Εμπειρία της Απώτερης Πραγματικότητας, διαποτίζονται από το Παγκόσμιο Πνεύμα και εργάζονται με Αυτό... Δεν χρειάζεται να οργανωθούν σε υλικό επίπεδο, σε κάποιο οργανισμό, ή να τελούν κάποιο τελετουργικό, κλπ...

Στην πραγματικότητα μιλάμε για ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ που υπάρχει εδώ και χιλιετηρίδες, για ΜΙΑ ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ που υπάρχει και λειτουργεί σε πνευματικό επίπεδο κι όχι σε υλικό, κοινωνικό, η νομικό επίπεδο...

Σε αυτήν την ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ανήκαν ο Βούδας, ο Ιησούς, κλπ. Οι προσπάθειες των Μεγάλων Δασκάλων της ιστορίας να φέρουν την Αλήθεια στο πλήθος αν και δημιούργησαν τεράστια πνευματικά ρεύματα, λίγο ωφέλησαν την ανθρωπότητα και την πνευματική πρόοδο. Ασφαλώς αυτές οι προσπάθειες έγιναν με σωστό πνεύμα και προς την σωστή κατεύθυνση και οι λόγοι της αποτυχίας δεν οφείλονται στους Ιδρυτές των λαϊκών θρησκειών αλλά στους συνεχιστές τους και στην ανθρωπότητα που ζει ακόμα σε ημιάγρια κατάσταση... Ο «φωτισμένος άνθρωπος του Βούδα» ή ο «θεωμένος άνθρωπος του Ιησού» δεν πραγματώθηκαν παρά από ελάχιστους ανθρώπους...

Είναι καιρός να τελειώνουμε πιά με όλες τις λαϊκές θρησκείες, τα συστήματα και τα λόγια. Πρέπει να δούμε ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ και να υιοθετήσουμε την ΜΟΝΗ ΑΛΗΘΙΝΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΒΙΩΜΑΤΟΣ, όσοι μπορούμε... Όλα τα άλλα έχουν κλείσει τον ιστορικό τους κύκλο κι η συνέχισή τους μόνο ζημιά κάνει στην ανθρωπότητα...

 

Η Βίωση της Αλήθειας

Η Αλήθεια Είναι Μία κι η Ίδια η Αλήθεια Είναι ο Δρόμος προς την Αλήθεια κι η Πραγμάτωσή Της.

Όλοι οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι κι οι φωτισμένοι που έχουν εμπειρία της Πραγματικότητας έχουν μία Κοινή Εμπειρία κι Εμπνέονται από το Ίδιο Παγκόσμιο Πνεύμα. Αυτό σημαίνει ότι άσχετα από το από που εκκινεί κάποιος, συχνά, μιλά όπως και οι άλλοι φωτισμένοι. Όλα αυτά προέρχονται από την Κοινή Εμπειρία, όχι από μίμηση κλέψιμο κάποιας θεωρίας. Αν μιλάμε συχνά για τον Βούδα ή τον Ιησού, ή αν μιλάμε σαν αυτούς αυτό οφείλεται στην Κοινή Εμπειρία, όχι στην υιοθέτηση κάποιας ιστορικής θρησκείας. Οι θρησκείες σαν φαινόμενα έχουν κλείσει τον ιστορικό κύκλο τους. Οι συνθήκες είναι ώριμες για να αποκαλυφθεί η ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΒΙΩΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΠΩΤΕΡΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.

Για να βρει κάποιος την Αλήθεια δεν χρειάζεται να προσφύγει στην γνώση κάποιου άλλου. Μπορεί μόνος του, με τις δικές του δυνάμεις να το κάνει. Η μελέτη των θρησκειών μόνο εγκυκλοπαιδικά μπορεί να ενδιαφέρει πιά.

 

 

Πραγματικότητα και Συνείδηση

 

Πραγματικότητα και Συνείδηση

Η Βαθύτερη Αλήθεια σε όλες τις θρησκείες και τα μεγάλα φιλοσοφικά συστήματα είναι η Βίωση της Ύστατης Πραγματικότητας. Η Βίωση της Απόλυτης Πραγματικότητας είναι δυνατή όταν η Συνείδηση (που είναι ένα καθολικό αντιληπτικό όργανο με πολλές λειτουργίες...) Βιώνει Άμεσα το Είναι - κι όχι μέσω της νόησης ή της αισθητηριακής δραστηριότητας. Σε Αυτή την Αντίληψη το Είναι φανερώνεται σαν Αντικειμενικό, Ανεξάρτητο από την Συνείδηση... Είναι Αυτό που Ονομάζουμε Θεό...

Η Σχέση του Αντικειμενικού Είναι (που Είναι η Βάση κάθε ύπαρξης) και της Συνείδησης είναι το σημαντικότερο, το μεγαλύτερο και ουσιαστικότερο πρόβλημα της θρησκείας και της φιλοσοφίας και πρακτικά είναι άλυτο, μολονότι δίνονται διάφορες λύσεις...

Ορισμένες θρησκείες όπως π.χ. ο Βουδισμός ή το Αντβάιτα ταυτίζουν το Αντικειμενικό Είναι με την Συνείδηση και προσεγγίζουν το ζήτημα είτε θετικά είτε αρνητικά. Ο Βουδισμός, όλων των σχολών, αναγνωρίζει μόνο την Αντικειμενική Πραγματικότητα, η Οποία Βιώνεται όταν "σβήσει" η ατομική ύπαρξη (που εκδηλώνεται με τα σκάντας...). Το Αντβάιτα Βεδάντα Ταυτίζει την Αντικειμενική Πραγματικότητα (Βράχμαν) με την Συνείδηση, Αλήθεια που Βιώνεται όταν απορρίπτονται όλες οι κατώτερες λειτουργίες σαν μη αληθινές... Άλλες θρησκείες όπως ο Χριστιανισμός Διαχωρίζει την Αντικειμενική Πραγματικότητα (τον Θεό) από την ατομική ύπαρξη (Συνείδηση) αλλά είναι εκ των πραγμάτων αναγκασμένος να δεχτεί ότι υπάρχει «Σχέση»... Ο Χριστιανισμός μάλιστα θεωρεί τον Θεό Τελείως Υπερβατικό και Ακατάληπτο... Ο Θεός Αποκαλύπτεται από Μόνος Του στον άνθρωπο... Ο άνθρωπος, σαν Συνείδηση («νους» στην ορολογία των «πατέρων») «συναντά» τον Θεό σαν την Αντικειμενική Πραγματικότητα όταν ο «νους» καταστεί «άμορφος» ξεπερνώντας τις κατώτερες και ανώτερες νοητικές λειτουργίες...

Δεν είναι δυνατόν να Θεμελιωθεί Οντολογία, σε καμία φιλοσοφία, αν δεν Σχετιστεί το Αντικειμενικό Είναι με την Συνείδηση. Ακόμα και το Ακατανόητο Μηδέν σαν Θεμέλιο του όντος δεν είναι το οντολογικό τίποτα αλλά μάλλον η Βάση για την γέννηση, την ανάπτυξη, την εξέλιξη, την τελείωση του όντος μέσα στο Μυστήριό Του.

Τελικά, ίσως, το ζητούμενο δεν είναι να υιοθετήσουμε την μία ή την άλλη άποψη (καμία δεν μπορεί να αποδειχθεί), αλλά να Βιώσουμε την Αλήθεια. Η Εμπειρία της Πραγματικότητας, μολονότι περιγράφεται διαφορετικά, Αναφέρεται στην Ίδια Πραγματικότητα... Κι όταν κάποιος Βιώσει Αυτή την Πραγματικότητα καταλαβαίνει ότι δεν έχουν σημασία οι περιγραφές...

Ο Θεός σαν Πραγματικότητα και σαν Ιδέα

Είναι πραγματικά δύσκολο να καταλάβει κάποιος (με νοημοσύνη) πως γίνεται οι άνθρωποι (που ασχολούνται, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με την θρησκεία) να μιλούν τόσο πολύ για τον Θεό και να συμπεριφέρονται σαν να Είναι Απών... Ίσως να συμβαίνει αυτό επειδή ο Θεός για αυτούς δεν είναι παρά μία ιδέα μέσα στην διαδικασία της σκέψης τους.

Ο Θεός Είναι ο Ων, ο Ζων, ο Παρών. Είμαστε σε προσωπική σχέση μαζί Του. Είμαστε; ή μήπως είμαστε πολύ απορροφημένοι μέσα στην σκέψη, στην δική μας αντίληψη του κόσμου κι αντιλαμβανόμαστε τον Θεό με τον δικό μας τρόπο; Αυτός όμως είναι όχι ο Ζων Θεός αλλά ένα είδωλο της σκέψης μας. Τελικά μιλάμε για τον Ζώντα Θεό, τον Ανεξάρτητο από την ανθρώπινη σκέψη ή μιλάμε απλά για την αντίληψή μας για τον Θεό; (πράγμα που είναι τελείως διαφορετικό)...

Αν ο Θεός Είναι Παρών, Εδώ, Τώρα, αυτό που χρειάζεται είναι να Τον Προσεγγίσουμε και να Ανυψωθούμε Ως Αυτόν, εγκαταλείποντας τις προσκολλήσεις στον κόσμο και ξεπερνώντας τις διάφορες νοητικές δραστηριότητες που παραμορφώνουν την αντίληψή μας για την Πραγματικότητα... Μόνο με καθαρό νου μπορούμε να ενωθούμε με τον Θεό. Η Ζωή Με Τον Θεό είναι η Αιώνια Ζωή, είναι το Βασίλειό Του.

Αλήθεια ποιος είναι κοντά στον Θεό; Πόσο κοντά είμαστε; Ας σταματήσουμε να μιλάμε κι ας ζήσουμε με τον Θεό. Είναι μία σχέση με το Άπειρο Είναι Μας, μία σχέση που μεταμορφώνει, θεώνει, είναι Ζωή. Αν υπάρχει αυτή η σχέση, πράγμα που είναι ό,τι πιο πολύτιμο υπάρχει, όλα τα άλλα είναι ανοησίες, ο κόσμος όλος, η γνώση, τα υλικά αγαθά, η ζωή η ίδια.

Στην Σφαίρα του Βιώματος αυτό που μας νομιμοποιεί είναι «αυτό που ζούμε», ούτε η ένταξη σε θρησκευτικούς οργανισμούς, ούτε ο ισχυρισμός ότι εκπροσωπούμε τον Θεό από μόνο το γεγονός της ένταξής μας, ούτε οι θεολογίες (λόγια, λόγια, λόγια), ούτε οι εξωτερικές τελετουργίες, ούτε τα ξόρκια, βοηθούν.. Όλα αυτά ανήκουν στο «θέατρο σκιών»...

Παγκόσμιο και Ψυχή

Αν ό,τι ονομάζουμε ψυχή είναι απλά μία λειτουργία ΜΙΑΣ ΕΥΡΥΤΕΡΗΣ ΒΑΣΗΣ κι όχι κάτι ανεξάρτητο και σταθερό, τότε, όλες οι θρησκευτικές και φιλοσοφικές αντιλήψεις μας, των δύο τελευταίων χιλιετηρίδων, στον δυτικό κόσμο, καταρρέουν... Ελάχιστοι φιλόσοφοι - που κατηγορήθηκαν σαν πανθεϊστές - και ψυχολόγοι, σαν τον Καρλ Γιούγκ - που κατηγορήθηκε σαν μυστικιστής - διασώζονται...

Η ψυχή σαν λειτουργία ΜΙΑΣ ΕΥΡΥΤΕΡΗΣ ΒΑΣΗΣ όχι μόνο είναι κάτι συμβατικό αλλά και μπορεί να ελεγχθεί και να μεταβληθεί... Αυτό στο ΟΠΟΙΟ μπορεί να προσανατολιστεί η ψυχή είναι η ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΒΑΣΗ της, το Παγκόσμιο, το Άπειρο, το Μεταφυσικό...

Έτσι μπορεί να θεμελιωθεί μία νέα θρησκευτική αντίληψη που βασίζεται στην προσωπική εμπειρία κι όχι στις ανοησίες που διδάσκουν οι άνθρωποι δύο χιλιάδες χρόνια τώρα...

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ, ΑΠΕΙΡΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΗ, χωρίς περιορισμούς, χωρίς προσδιορισμούς. Δεν έχει σημασία αν θα ονομάσουμε ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΝΑ, Ασαμκρίτα, Βράχμαν, Ταό, Γου-χσιν, Αγαθόν, Ένα, Έιν-Σοφ, Θεό, Αλλάχ, ή κάπως αλλιώς...

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ. Το ΕΝΑ, το ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ και η ατομικότητα (το εγώ, το κάθε εγώ...) είναι βαθμίδες αντίληψης, επίγνωσης της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ κι όχι κάτι εξωτερικό, αντικειμενικό (στην ουσία του). Η ΑΥΤΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ (το αν έχει επίγνωση ότι Είναι το ΕΝΑ ή αν θεωρεί ότι είναι κάτι άλλο) δημιουργεί την αντίληψη της «ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ» για την σχέση με το ΟΛΟΝ και επιβάλλει την δράση που θα Οδηγήσει πίσω στην ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΑΠΕΙΡΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗΣ.

Όταν η «ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ» δεν έχει ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΑΠΕΙΡΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗΣ και είναι σε σύγχυση και θεωρεί ότι είναι κάτι διαφορετικό θα πρέπει να βρει τρόπο να ξεπεράσει αυτή την αντίληψη και να φτάσει στην ΠΛΗΡΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ, στην ΑΦΥΠΝΙΣΗ.

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ και κάθε συνείδηση είναι ΑΥΤΗ Η ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Όλες οι θρησκείες διδάσκουν αυτό το ΜΥΣΤΙΚΟ ΔΕΣΜΟ στην ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ κι όλες οι θρησκείες κηρύσσουν ότι πρέπει η «ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ» να ξεπεράσει την αντίληψη της χωριστικότητάς της από το ΟΛΟΝ, για να αναδυθεί προς το ΟΛΟΝ. Αυτό μπορεί να «επιτευχθεί» εσωτερικά με την ΑΦΥΠΝΙΣΗ, με την μεταβολή της ΕΠΙΓΝΩΣΗΣ, με το ξεπέρασμα της σύγχυσης, του νοητικού αποπροσανατολισμού και του «σφάλματος»... Δεν υπάρχει άλλος δρόμος...

Σε όλες τις θρησκείες, το ντυάνα, το τζνάνα, το γιόγκα, το ζεν, η προσευχή, η θεωρία, δεν έχει άλλο στόχο παρά να μας οδηγήσει στην ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ξεπερνώντας την σύγχυση, την ατομικότητα του διαχωρισμού, την υποκειμενική αυταπάτη. ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ.

Το Νιρβάνα, το Βράχμαν, το Βασίλειο του Θεού, είναι η Εσωτερική Κατάσταση της ΕΠΙΓΝΩΣΗΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΦΥΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ κι όχι κάτι εξωτερικό, αντικείμενο του νου ή των αισθήσεων...