1. WHAT IS
TRUTH
Truth, Reality
(that which actually happens) can be perceived completely (i.e., in its depth,
extent, and content) only by the Free Spirit that directly apprehends what is
occurring in the whole and in the particular functions that create a “local”
appearance of reality. The Free Spirit, unbound by anything, employs total
perception as well as partial perceptions while knowing their relativity and
their limitations. In this way it possesses full, complete, and final awareness
of reality. It perceives the whole and uses the partial functions while
recognizing their truth as functions, but does not adopt their content.
Accepting any
partial function (perception, thought, emotional state, external sensation) as
the expressor of reality leads to a distorted image of reality. Adopting the
content as truth leads to subjectivity, personal isolation, fantasy—in other
words, to a constructed, non-real appearance of reality.
While the Free
Spirit recognizes, for example, the intellect as a function, as something true
as a function, it understands that whatever thought constructs (i.e., the
content of thought) is an artificial fabrication. The mistake of human beings
lies precisely in believing (being convinced) that what they think (their
thought and its creations) is reality, is truth. From this distorted perception
of reality spring the orientations, moods, and actions of human beings. The
result is visible in societies and in social life.
What, then, is
Truth? Truth is that which the Free Spirit perceives—not the spirit that
proclaims one partial function (such as thought) as the vision of truth and
accepts whatever that function produces as true. That is already a “truth” at
the intellectual level, and even in its very formulation this truth leads
beyond intellect, to the abolition of thought. Everything human beings think,
everything they construct with thought, constitutes false appearances of
reality. How exactly does this happen?
The reality
perceived by the Free Spirit is a movement that exists only in the moment it
unfolds, that flows every instant, constantly changing and renewing itself. The
only real time is precisely this moment, the absolute present. In this
perception—which grasps both the whole and the partial/local—the functions are
true as functions, but not their false content. That is, we perceive, we
conceive (think), we feel emotionally, we sense, in a perception without
boundaries, limitations, or separations between whole and part. We act
directly, without distortions or distractions, wherever necessary, without ever
losing the flow of life.
Human beings,
however, through thought, do not remain in contact with the movement, with the
ceaseless change of phenomena, with the flow of life. They create fixed images
of “space,” of objects, of phenomena; and where there is only movement and
evolution they see fixed substances that “evolve” and “change” (which is
different). The result is that people do not live life in its flow; instead
they stand outside the stream of life and think about life, objects,
relationships; they orient themselves according to their ideological
“storehouse” and act by trying to impose their desires. They attempt to apply
the model of their thought (which they continually update and readjust to new
conditions, yet which always remains something “static”) to reality. They live
in their imagination and try to impose their imagination upon life. Naturally,
they fail most of the time and become disappointed.
Truth,
therefore, exists only in direct contact with reality, with what is actually
happening, in following the flow of life, in the absolute present, in the
flowing moment. Truth is not found in human thought. All human thought, their
culture, their philosophies and religions (as dogmas), and their actions are
nothing but vain idolatry. They do not belong to real life but to the
imagination that humans have proclaimed as truth.
In the relative
world of human beings, truth is whatever leads toward Reality beyond human
fantasies and delusions. All thought is to be discarded. All desires and
orientations that distance us from Truth are passions, foolishness, and waste
of time. All human actions—even those considered most sacred, such as
pseudo-mysteries and magical rituals—are naive idolatry that does not elevate
us toward Truth.
The Path of
renunciation of what is unnecessary in the world, of apathy toward the darkness
of desires, of silence amid the noise of thought, of direct contact with what
is actually happening (and not with what we think), of liberation from
limitations and delusions, is the Only Path that Leads to Freedom, to
Wholeness, to Truth—not as an achievement of some ego, as the result of some
effort, but precisely as the dissolution of every delusion, allowing Nature to
Function Freely, Objectively, and Completely.
There is no
other way. And this “truth” is not an intellectual construct, a theory, a truth
we must believe, teach, and try to apply. It is something verified in practice,
the distilled essence of experience, the Only Right Way of Living, something
utterly practical. It is Life Itself.
…
2. WHAT IS THE
TRUE NATURE OF HUMAN BEINGS
Consciousness
as an Open Process of Perception has no properties. It is not identical with
its content—with Unity, Subject, Object, States, Experiences, or Activities.
Indeed, this perceptual process is objective and apprehends Reality only when
it is direct, unadulterated apprehension of what is happening. When perception
becomes processing, symbolic representation, or is influenced in any way, it no
longer reflects Reality but a constructed, illusory reality.
Consciousness
constitutes the Absolute Ground of every perception, every experience. When
Consciousness self-limits itself to a perceptual center (a subject), it
separates from the Whole and experiences the duality of a subject confronting
an object. The Being (beings, human beings) with absolute personal
responsibility self-restricts to a perceptual (existential, mental, psychic,
psychobiological) center and enters the world of duality, which is constructed
and illusory. This activity is an isolating process, and the isolation is
greater the stronger the egoic center becomes. In reality, when a being enters
this state, this way of life, it enters a personal world, its own personal
labyrinth of existence, thought, and life. Only the individual himself can understand
what is happening and only he himself can free himself from limitations and
delusions and rediscover within himself (within his very nature) Freedom, the
Boundlessness of Being, the Timeless, the Real. This Journey toward the Real
means abandoning personal existence, the ego, limitations, dependencies, and
all misleading experiences. Only when the being rises above duality, above the
ego, above the subject-object division, into the Direct Perception of Reality
(direct contact with what is happening), does it experience the Unity of
Existence and direct contact with everything (with their deepest essence and
not merely their surface activities). Yet this Feeling of the Unity of
Existence must not lead to misunderstanding or support the delusion that (in
this State of Unity) we become saviors of the universe and must save all
beings. That is the final delusion of the ego dissolving into the Universal
(and trying to cling to the idea of “savior,” “bodhisattva,” saint, etc.). When
someone experiences Unity he is truly One with everything, yet every being
follows its own path. Just as it entered the personal delusion, the labyrinth
of its own perception, with its own responsibility, so it must itself
understand its delusion and liberate itself. No one can save anyone else.
When someone
lives inside the delusion of thought, ego, duality, time, evolution, he
believes he can evolve, understand truth, become enlightened. In reality, all
these activities belong to the illusory constructed reality of the ego. All
philosophies created by thinking humans are theoretical constructions, and all
religions are idolatries because they deal with unreal things (perceptions,
ideas, beliefs, behaviors, actions) and not with what actually happens, with
real things that exist. Understanding what is happening is not understanding
some thing but dissolution of delusion, cessation of the distorting process of
thought. Only in Direct Contact with what is happening, without analysis or
distortion, are we placed in reality, in real time, in the absolute present, in
the Flowing Moment, in Truth.
Real, Complete,
Total Attention—Here, Now—to what is actually happening, direct contact with
the flow of reality, leaves no room for any other occupation. We must
continuously follow the Stream of Life. To step out of this Direct Contact with
Life means precisely that we sink into personal daydreaming. And however much
this daydreaming may resemble real experience, it remains a distorting process
that removes us from Reality into the unreal. This Simple, Complete, Total
Attention is True Meditation, True Vision, embracing the entirety of life. When
we Flow with Life we have no divisions in time or states. The Flow is
Continuous, the experience is real, and this entire life is meditation. And
this has nothing to do with the childish activities that the ignorant call
meditation—activities of the ego living in duality: concentration, prayer, or
anything else. The Only Way Out into Reality is Here, Now, in Direct Contact
with what is happening.
When someone
understands what is happening—not in the sense of intellectually grasping
something but of dissolving delusions—the limitations of Consciousness dissolve
and Consciousness is Liberated. Consciousness is not identified with any
content but Stands Eternally in the Flowing Moment, beyond time, creation,
experiences, phenomena. Such a Free Consciousness, insofar as it is connected
with a body, can act freely wherever existence calls, directly (without time)
and without clinging anywhere. It is simultaneously outside everything and
inside everything. It has a completely different life experience from those
consciousnesses limited to a perceptual center, to an ego, and to the
limitations and delusions of an ego. This Free Consciousness is the True Nature
of Human Beings.
…
3. WHAT IS REAL
MEDITATION
All those who
engage with Esotericism, Mysticism, Religious Practices of Spiritual
Development, sooner or later face a purely practical problem: How to truly See,
how to truly Experience Reality, how to live Correctly. In reality, no matter
what state of awareness a being (beings, human beings) is in, it always has
some perception of reality—either clear or distorted, constructed, illusory.
And in every circumstance everyone has an opinion, a view, about any matter.
Obviously we are talking about how one can have a real vision of Reality, how
to live truly, how to live real life and not one’s fantasies.
All the Great
Sages—Lao Tzu, the Buddha, the teachers of Vedanta, Patanjali, Orpheus, Jesus,
the Prophet, up to modern theosophists and Krishnamurti—spoke about how we can
Experience Reality. Not as a method, as an effort, as intellectual
understanding or as an achievement of an ego, but as Direct Seeing, Direct
Vision of Reality, without the distortions of perception, thought, or external
senses. To See with Full Attention what is happening is the only way to See.
What does it
mean to See with Attention? It means many things. First of all, it means that
we are here, “present” in this moment. That we see what is happening, the flow
of phenomena, the change, the renewal (both internally, within us, and
externally, in the body, in the world). We are in the Stream of Life, in the
movement of what is occurring. In such Direct Contact we can not only see
external things without interferences and distortions, but also recognize all
internal movements—emotions, thought (analysis, commentary, associated
memories) and in general the entire perceptual mechanism. Direct Vision is
simple seeing without anything added, and it reveals exactly what is happening:
an open perception of the unity of existence that includes everything and in
which no individual perceptions or subject-object divisions arise. In a State
of Awareness, Consciousness is everywhere simultaneously, in all functions, and
acts wherever life calls it without lingering anywhere longer than life itself
requires.
Obviously such
Attention, such Continuous Wakefulness and Following of the Stream of Life,
requires intelligence and strength. Wakefulness, being continuously “awake,”
demands enormous amounts of energy and is ultimately tiring. Life itself
suspends this state to restore balance and rest (through sleep). In the course
of their evolution, human beings, in order to maintain wakefulness and contact
with reality, resorted to “automation.” People create a fixed pattern (a stable
mental abstract image) of space, reality, objects, life, and fit their
activities into it, directing their attention to particular things. This
automation saves energy, and people can remain active for many hours until they
are exhausted again and fall into sleep (with the necessary suspension of
wakefulness). Human life is divided between wakefulness and sleep.
At the same
time, however, while automation helps humans in their action, it simultaneously
removes them from the direct vision of what is happening (since fixed patterns
of space, reality, objects are interposed in perception) and places them in a
constructed reality (which is “readjusted” as information when necessary). Thus
most people do not have real wakefulness (i.e., direct vision of what is
happening and following the flow of life) but live in a state of
half-consciousness, half-sleep. Almost all human beings live in this half-awake
state. This is proven both by Experimental Psychology (which studies
consciousness, wakefulness, automation, mental patterns and the deviation of
the perceptual process) and by human behavior. Everyone thinks about life. They
have fixed patterns of reality, objects, relationships, memories, knowledge,
information. All this formation of perception, behavior, and external action
occurs through socialization, education (learning language and the terms that
describe reality), and living in society (the political-economic situation,
mass information, etc.), as well as personal experiences. People think about
life instead of living it, and they apply what they think to real
life—sometimes successfully, but usually with failure and disappointment.
Thus, people
who lack Real Wakefulness and have automated their perception have ideas about
things, objects, the self, the world. They create, construct a psychological
perceptual center, an ego, a personality, and live the duality of
subject-object. Remaining in this state of awareness, people perceive existence
through the ego (an “isolated” conscious state) and try to evolve, to
understand, to live truth, through the ego. Unable to truly Awaken, to See, to
Pay Attention to what is happening, to Perceive Here, Now, in Real Time,
whatever is occurring, to Enter the Flow of Real Life, people think about
reality, the ego, evolution, truth, enlightenment. They create (in thought) an
imitation of real life, of awakened life, and believe that through activities
of the ego (applying what they think) they will reach truth.
When these
people (and we ourselves may belong to them) speak of religious practice,
meditation, prayer, spiritual exercise, etc., they already start from the data
of the ego—as if the ego were something real, themselves, their existence. They
do not understand that the ego is a distorting perceptual process and that
everything they experience is “illusory.” Thus they apply external meditation
of duality (of a subject that has an object opposite it). Patanjali described
(precisely for such people) Meditation with support. In reality, the entire
process of external meditation (of duality) aims at transcending the
subject-object distinction. Samprajnata Samadhi is a state of awareness of the
Unity of Existence in which subject-object divisions dissolve. For people of
duality this is an unknown, wonderful, divine state. Usually, however, it does
not last, and people of duality fall back into the ego, into separation from
the world, into duality.
In reality, the
entire effort aims at establishing ourselves stably in the State of Samadhi. In
this State we have Direct Vision of Reality, we live in real life, in the
absolute present, in what is happening, in the flow of life. This State is
precisely the Real Wakefulness we spoke of above. And here (in its
“continuation”) we experience the various kinds of Samadhi without support
(Asamprajnata Samadhi) that Patanjali described in technical terms. In reality,
all the Great Sages spoke of the Experience of Wakefulness and the Experiences
of Consciousness in the Inner States.
What then is
Meditation? Real or True Meditation? It is Real Wakefulness, Awakening in
Reality, Living in the Present, Here, Now, in the Flowing Moment that is
continuously renewed, in Eternity itself which is beyond human time. The
external meditation of people in duality is only a preparation for the
unification of awareness and the transcendence of the subject-object division.
But even this external meditation most people are unable to practice. Most
human beings live half-asleep with constructed images of reality that they
usually accept through socialization, through participation in a society, and
are oriented toward external social-material-economic and practical life. Thus
most people spend their time. In reality they need time—more time (according to
human perception of time)—to Awaken. Most people pass their lives in this state
of daydreaming. For those who have awakened and see the state of human beings,
it is sad. On the other hand, however, they can do nothing. You cannot wake
someone from their dream. Only when they have had enough sleep and dreams will
they wake up by themselves. This is what the Experience of life teaches. That
is why the Awakened live quietly without making noise in society. They do not
want to violently awaken those who are sleeping. Those who make noise in
society are those who dream that they are leaders, religious, political,
economic, or whatever else.
All human
life—their perceptions, philosophies, religions, culture, behaviors—is inside
the dream, a dream (truth mixed with a great deal of illusion). Real Life is
outside all this, in Wakefulness, in Real Life, outside time, in Eternity.
…
4. WHAT IS
RELIGION
Genuine
Religion (or every genuine religious phenomenon) is first of all “Experience of
Reality,” Complete Revelation and Living of Truth within us, that is, Living of
an Absolute State. It is a State of Presence without properties, without
perceptual limitations, Living, Flowing, without alterations, without time. It
is an Open Perception without boundaries, a Perception of Unified Existence in
which no “division” exists. It is a Free, Expanding, Eternal Perception that
does not “stand” anywhere. Ultimately it is the Experience of True Existence.
It is the Eternal Kingdom beyond all illusory activities.
Genuine
Religion is secondly “Codification of the Experience,” in whatever language is
possible, at all “levels” at which the being perceives and functions. It is
transmitted as Truth at the level and in the language of Perception and becomes
(within the being’s experience) “Direct Vision,” Intuition, Inner Insight, etc.
It is organized as idea, concept, “information” at the level and in the
language of intellect and becomes truth, knowledge, teaching, dogma, etc. It is
also connected with psychological attitudes, orientations, or moods and becomes
“religiosity,” etc. It may further correspond to external activities, worship
acts, prayers, movements or postures, etc.
In reality,
however, what has real, essential significance is the “Experience” itself to
which Perception, intellect, psychological mood, external acts point and lead
or arrive. In an Ascent toward the Real, toward the Experience of Reality,
everything external is abandoned or internalized and transmuted into Inner
Attention, “Transcendence,” Silence. True Religion, True Prayer, True
Meditation, are Silent. They are Silence. Examples of such Ascent are the Five
Initiations of Orpheus, the Noble Eightfold Path of the Buddha, the Eightfold
Path (Ashtanga Yoga) of Patanjali, Christian mystical practice, and analogous
practices in other traditions.
Thus, Defining
Religion as “Experience of Reality,” as “Ascent into the Real,” beyond all
external expressions, we must reject the incomplete view that religion can be a
“part” of the process or an external activity. Religion (Whole Religion,
Complete Religion) cannot be only intuitive faith or inner intuition of Divine
Presence. Religion is not Teachings and Dogmas. Religion is not psychological
faith and tendency toward the Divine. Religion is not the entire external
religion—of temples, rituals, external prayers and mysteries, offerings,
pilgrimages, etc. All these (alone) are fragmentary aspects of true religion.
Ultimately,
True Religion is a Real Inner Ascent toward the Inner Depth of Existence,
toward the Real within us, and at the same time the abandonment of external
activities, the external world, and external acts. This is the Only True Path.
And all the Sages spoke of this Path. Of this Path we speak.
…
5. WHAT IS
SPIRITUAL INITIATION
In the Complete
Direct Perception of Reality Everything is Here, Now, beyond Stillness or
Movement (i.e., beyond the absence or presence of phenomena), beyond time, in
the Only Real Time that exists, in the Flowing Moment. It is a State of
Totality (since Everything Is here simultaneously, Now), a Unified State of
Consciousness that Recognizes the Unity of Existence, both in the Depth of
Existence and in the surface manifestations (behind and beyond the surface
manifestations which it recognizes only as manifestations, phenomena, and not
as reality).
It is precisely
Metaphysical Ignorance (i.e., incomplete direct perception of reality) that
creates confusion and presents a distorted image of reality. In reality, all
phenomena of existence are merely activities without their own existential
essence, substance; they are simply phenomena. And this State (of Existence, of
the presence of phenomena) is not something different from the State of
Stillness, of Rest, of the absence of phenomena. It is the confused mind (of
beings) that creates division, duality, the recognition of opposites. And it is
this “confused mind” that tries, through the dialectical relation of opposites,
to understand the phenomena of existence, the phenomena. But all its
interpretations are nothing but constructions of the divided dual mind.
Always, on
earth, in the history of humanity, in the historical time of memory, there have
been and are human beings who Understand that Reality Is Here, before us, in
Direct Contact with what is actually happening (and not through distorting
processes). These human beings Ascertain that Awakening in Reality is something
immediate that happens here, in real time, now, and is not a matter of
evolution of the formed (dual) mind or effort or achievement. In reality there
is no “unity of consciousness” that must be realized; there is only duality (a
false state-experience) that must be recognized (truly, with real action). And
this can be done by Seeing at the Root of phenomena, where the false perception
of separate existence arises, where the “ego” is formed. These human beings
“Created” a Universal Inner Tradition by transcending local expressions of
Truth, limited descriptions of reality. By experiencing the Unique Inner
Spiritual Reality they “Connect” through Spiritual Bonds (and not through
external bonds, in the world of phenomena). They are the True Teachers of
Humanity. This Inner Tradition has nothing to do with what people perceive or
believe or claim in the world of duality, in the world of phenomena.
Thus from
ancient times there has existed One (and Only) Sacred Tradition which is the
Essence of all traditions, and its content consists in the Direct Awakening in
Reality, in the Transmission of Life, of the Experience of True Life, beyond
duality and beyond teachings, theories, philosophies, intellectual
interpretations. As a poor imitation of the True Sacred Tradition, people of
duality create religions, religious traditions, religious organizations,
churches, religious groups. In all these activities, in all these human
organizations, what is missing is the Real Experience of Reality, which always
remains the sought-after. Instead of this (Inner Experience) people preach
theories about Reality or God, teach perceptions and ways of life, and perform
rituals, external acts, which they call mysteries, initiations, self-knowledge,
etc. All these are childish games, they are idolatry.
The True Sacred
Tradition, apart from the Real Inner and Historical Succession and Continuity
(of Teachers and Guardians of the Tradition—the Transmission of Living
Experience) from “teacher” to “disciple,” also has an essence, a content: that
of Direct Awakening in Reality, i.e., Real Spiritual Experience. Every genuine
Tradition, to be genuine and not a deception, must fulfill at least these two
conditions, apart from the others. Traditions that supposedly rest on direct
succession from their divine or human founder (the Buddha, Christ, the Prophet,
etc.) and thus claim exclusive possession of truth, but are unable to Transmit
Life, the Living Experience, Direct Awakening in Reality (immediately and
demonstrably) are simply historical institutions (of a society in ignorance)
without real spiritual action and ultimately without historical significance.
They are historical deceptions. In these Traditions only certain secret groups
have “preserved” the living experience. Such Traditions are, for example, the Christian
churches, to not go further back. They constitute (proven, with historical,
philosophical, and spiritual arguments) a historical deception that, in order
to be created, absorbed the Message of Jesus, Hebrew elements, and Greek
perceptions, beliefs, and even festivals.
On the other
hand, Traditions, Secret Societies, and Initiatory Organizations (which spring
from the religious confusion of Late Greek Antiquity, in the Hellenistic and
Roman Era) that transmit not the Living Experience (Direct Awakening in
Reality) but a supposed spiritual influence (power) through initiation, which
must then be activated or cultivated afterward by the initiate (we are
essentially talking about a potential initiation and awakening), are also
pseudo-traditions and historical deceptions. No one can recognize and confirm
that the supposed influence (power) exists. True Initiation has nothing to do
with the theatrical representations of pseudo-initiatory organizations.
Examples of such traditions are many so-called Rosicrucians, many Masonic Orders,
and every kind of such organizations. Even the Theosophical Society has lost
its Initiatory Vitality and its people are simply theoretical seekers or
commentators.
Examples of
pseudo-initiation have appeared even in Eastern religions, in Tibet for example
(as recorded by Alexandra David-Néel). Ritual initiations have nothing to do
with True Initiation, which is mystical experiential experience, real
awakening.
What then is
True Spiritual Initiation? It is, through True Initiation, the Direct Awakening
in Reality, that is, the Recognition, Here, Now, of the Reality that Includes
Everything (beyond the distinctions made by the “confused mind”). It is a
Consciousness that is Free, Without Limits, and is not bound by the absence or
presence of phenomena (since it “recognizes” phenomena as phenomena that do not
alter the Deeper Reality). It is an Existence that is Experienced in Real Time,
in the Flowing Eternity (whether phenomena exist or not). It is Perception that
is Fully Unified and is beyond limited perceptions or distortions of reality.
We are always
speaking of Real Life, of things that happen, that “exist” (as flows of
phenomena) themselves, as events, not of things we think or imagine. The
Experience either exists (is manifested) or it does not. This must be clear.
Direct Awakening in Reality is inherent in the being, in the human being; it
belongs to his very nature. This means that someone can, by recognizing his
nature (his true deeper nature), Awaken in Reality without the mediation of
external activity, external information, or help. But very few human beings
“come” to earth “ready” (from previous lives) for this. Most people, trapped in
limitations, in individual perception, in duality, often absorbed in external
phenomena, find it difficult to recognize their own nature, to detach from
external phenomena, and to understand their real “Essence”—Free, Boundless,
Eternal, Without Properties, Empty.
When
Consciousness is Limited, it is limited as “perception of space” and then
becomes absorbed in the content (the contents) of the space of existence; it
adopts a limited perceptual “position” and experiences existence as
individuality, experiences duality, separation from the “environment,” the
world; and finally, through the created dynamism of individual existence, it
externalizes itself and experiences external experience in the external world
through connection with an external “body.” In every case someone is in a given
state of awareness, has a given specific understanding of reality, a current
present perception of reality, and experiences a specific relation—as
entity—with the body and the external world. One must therefore start from this
given consciousness that one is, from one’s present awareness, from one’s
present relation to the body, from one’s state here, now.
Usually most
people function at the level of mind (this has been the case for many thousands
of years). Nevertheless, because people through socialization have acquired
false beliefs, behaviors, activities, they need to reform their action. This is
precisely Entry into the Path, into the Path of Liberation, of “Realization,”
of Self-knowledge.
One needs
(precisely so as not to have obstacles on the Path and before dealing with
mind, meditation, etc.) to understand one’s relation to the body: to learn how
one functions within the body, how to sit quietly, simply to sit, and how to
withdraw “spiritual energy” from the body. This is the Calmness of the body.
One also needs to understand how the psyche functions, behaviors, desires, how
to orient oneself in the world and how to acquire inner quiet. This is the
Quietude or Apathy of the soul. Usually people who deal with mind, with the
divided mind, with meditation, already act from a limited individual
perception. They do not understand either what the mind itself is, limited
individual perception, nor how it is maintained and fed, nor exactly how the
whole activity of external meditation, meditation with support (i.e.,
concentration on some “object,” whatever that object may be) “happens.” And of
course (as a result) they cannot have deep understanding of what Samadhi really
is, Unified Awareness, Deep Sense of the Unity of Existence. They do not
Experience Real Samadhi, the Definitive, complete, and Final Unification of
Awareness. They experience a “disciplined state of union,” a pseudo-samadhi.
People who reach samadhi in this way do so with effort, discipline, tension,
and not as it should be; that is why, after the end of the meditative effort,
individual perception, the ego, division, and the experience of duality
re-emerge. Obviously something is done wrongly, in the wrong way. There is here
a secret that is revealed only by one who knows to one who is interested, and
it is not mentioned in the Instructions found in Sacred Texts, nor is it
explained in books dealing with the subject. Perhaps because those who write do
not want (for some reason) to reveal it, or perhaps because they themselves do
not know it.
In reality
there is a more direct way to Experience the Unity of Existence, Universal
Consciousness, and this is called True Real Meditation. It is the direct
dissolution of individual perception, which leads to Awareness of the Unity of
Existence. It is Direct Awakening in Reality. This is something that must be
shown by someone who knows. This is the Silence of Mind, the No-Mind, the
Spirit that Awakens.
Understanding
the Inner Depth of Consciousness leads to the Supreme Perception that
Consciousness Is the Only Reality. This is the perception of Ishvara in Eastern
religions, of Christ-ness in Christian mystics. There is no point in insisting
here. When people do not understand their own mind, what is in front of them,
what is the point of talking about the Depths of Spirit?
Awakening in
Reality Exists (it is not accomplished, not achieved—attention is needed here)
when Consciousness itself dissolves into the Primordial Real that Gives Birth
to All, into the Unknown Without Perception, into Divine Darkness.
In reality True
Initiation Is Experience of Transformation of Consciousness (although it
happens without effort or evolution, as Inner Understanding, Enlightenment),
Transition to Higher Inner Fields of Awareness, Liberation from limitations.
Practically it is Withdrawal of Spiritual Energy from lower functions,
functional centers, toward Complete Liberation and Experience of the Real Here
that Includes Everything. It is a State of Consciousness that knows no
obstacles, that does not become involved in activities and phenomena, nor is
trapped anywhere. In this sense True Initiation is a process and can happen
immediately, here, now, suddenly.
Human beings,
however, are not able to proceed immediately and therefore proceed gradually
(adapting the process to their own state and their own powers of
understanding). In this sense Initiation, purely formally, can be classified in
degrees in various ways. The classification is a matter of perception and
choice, and depending on which functions or processes we refer to, it can be
classified as follows:
Immediate Living of the Supreme, beyond all
perception.
Two Degrees of Absorption in the Supreme.
Three Degrees of Initiation into Reality.
Five Degrees of Spiritual Self-knowledge.
Seven Degrees of Meditation.
Nine Degrees of Practice.
All these are
more or less “arbitrary” and have little significance. What matters is the
Recognition of Reality, which Is Absolute Freedom and is beyond
classifications, beyond “evolution.” It is Real Transition into the Timeless,
into the Eternal, into the True (without effort, evolution, or anything the
formed human mind perceives or imagines).
ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΑ ΠΕΝΤΕ ΜΕΓΑΛΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ
ΑΝΘΡΩΠΟΥ
1. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ
Η ΑΛΗΘΕΙΑ, η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, (αυτό που συμβαίνει
πραγματικά) μπορεί να γίνει αντιληπτό ολοκληρωτικά (δηλαδή στο βάθος, την
έκταση και το περιεχόμενο του) μονάχα από το Ελεύθερο Πνεύμα που συλλαμβάνει
άμεσα αυτό που συμβαίνει στο όλο και στις επιμέρους λειτουργίες που δημιουργούν
μια “τοπική” όψη της
πραγματικότητας. Το Ελεύθερο Πνεύμα που δεν δεσμεύεται σε τίποτα χρησιμοποιεί
την ολική αντίληψη και τις μερικές αντιλήψεις γνωρίζοντας την σχετικότητά τους
και τους περιορισμούς τους. Έτσι έχει πλήρη αντίληψη της πραγματικότητας,
ολοκληρωτική και τελεσίδικη. Έχει αντίληψη του όλου και χρησιμοποιεί τις
επιμέρους λειτουργίες αναγνωρίζοντας την αλήθεια τους (σαν λειτουργίας) αλλά
δεν υιοθετεί το περιεχόμενό τους.
Η αποδοχή μιας επιμέρους λειτουργίας (της
αντίληψης, της σκέψης, της ψυχικής διάθεσης, της εξωτερικής αίσθησης) σαν
εκφραστή της πραγματικότητας οδηγεί σε μια παραμορφωμένη εικόνα της
πραγματικότητας. Η υιοθέτηση του περιεχομένου σαν αλήθειας οδηγεί στην
υποκειμενικότητα, την προσωπική απομόνωση, την φαντασία, δηλαδή σε μια
κατασκευασμένη, μη αληθινή όψη της πραγματικότητας.
Ενώ το Ελεύθερο Πνεύμα αναγνωρίζει, για
παράδειγμα, την διανόηση σαν λειτουργία, σαν αληθινή, όμως κατανοεί πως ό,τι
κατασκευάζει η σκέψη (δηλαδή το περιεχόμενο της σκέψης) είναι μια τεχνητή
κατασκευή. Το λάθος των ανθρώπων είναι ακριβώς ότι πιστεύουν (είναι
πεπεισμένοι) πως ό,τι σκέφτονται (η σκέψη τους και τα δημιουργήματά της) είναι
η πραγματικότητα, η αλήθεια. Από αυτή την διαστρεβλωμένη αντίληψη της
πραγματικότητας πηγάζουν προσανατολισμοί, διαθέσεις και πράξεις των ανθρώπων.
Το αποτέλεσμα φαίνεται στις κοινωνίες, στην κοινωνική ζωή.
Τι είναι λοιπόν Αλήθεια; Αλήθεια είναι αυτό που
αντιλαμβάνεται το Ελεύθερο Πνεύμα, όχι το πνεύμα που ανακηρύσσει μια επιμέρους
λειτουργία (όπως η σκέψη) σαν όραμα της αλήθειας και δέχεται ό,τι παράγει αυτή η λειτουργία σαν αληθινό.
Αυτό είναι μια “αλήθεια”, η αλήθεια (σαν ιδέα) στο διανοητικό επίπεδο και ήδη
από την διατύπωσή της αυτή η αλήθεια οδηγεί στην υπέρβαση της διανόησης, στην κατάργηση της σκέψης.
Όλα όσα σκέφτονται οι άνθρωποι, όσα κατασκευάζουν με την σκέψη τους, είναι
ψεύτικες όψεις της πραγματικότητας. Πως ακριβώς συμβαίνει αυτό;
Η πραγματικότητα που αντιλαμβάνεται το Ελεύθερο
Πνεύμα είναι μια κίνηση που υπάρχει μόνο την στιγμή που εξελίσσεται και που
ρέει κάθε στιγμή κι αλλάζει κι ανανεώνεται και ο μόνος πραγματικός χρόνος είναι
ακριβώς αυτή η στιγμή, το απόλυτο παρόν. Σε αυτή την αντίληψη που συλλαμβάνει
και το όλο και το μερικό και τοπικό, οι λειτουργίες είναι αληθινές, σαν
λειτουργίες, αλλά όχι το ψεύτικο περιεχόμενό τους. Δηλαδή αντιλαμβανόμαστε,
εννοούμε (σκεπτόμαστε) συναισθανόμαστε, αισθανόμαστε, σε μια αντίληψη χωρίς όρια,
περιορισμούς, διαχωρισμούς του όλου και του μερικού. Δρούμε άμεσα, χωρίς
παραμορφώσεις ή περισπασμούς, όπου χρειάζεται, χωρίς να χάνουμε ποτέ την ροή
της ζωής. Οι άνθρωποι όμως, με την σκέψη τους, δεν κρατιούνται σε επαφή με την
κίνηση, την αέναη αλλαγή των φαινομένων, στην ροή της ζωής. Φτιάχνουν σταθερές
εικόνες του “χώρου”, των αντικειμένων, των φαινομένων κι εκεί που υπάρχει μόνο
κίνηση κι εξέλιξη βλέπουν σταθερές ουσίες που “εξελίσσονται” κι “αλλάζουν” (κι αυτό είναι διαφορετικό). Το αποτέλεσμα
είναι πως οι άνθρωποι δεν ζουν την ζωή στην ροή της αλλά σκέφτονται (στεκόμενοι
έξω από το ρεύμα της ζωής) την ζωή, τα αντικείμενα, τις σχέσεις τους,
προσανατολίζονται σύμφωνα με την ιδεολογική “αποθήκη” τους και πράττουν
προσπαθώντας να εφαρμόσουν τις επιθυμίες τους. Προσπαθούν να εφαρμόσουν το
μοντέλο της σκέψης τους (που συνεχώς ανανεώνουν και αναπροσαρμόζουν στις νέες
συνθήκες, αλλά πάντα είναι κάτι “στατικό”) στην πραγματικότητα. Ζουν στην
φαντασία τους και προσπαθούν να εφαρμόσουν την φαντασία τους στην ζωή. Φυσικό
είναι να αποτυγχάνουν τις πιο πολλές φορές και να απογοητεύονται.
Η αλήθεια λοιπόν βρίσκεται μόνο στην άμεση επαφή
με την πραγματικότητα, με αυτό που συμβαίνει, στην παρακολούθηση της ροής της
ζωής, στο απόλυτο παρόν, στην στιγμή που ρέει. Η αλήθεια δεν βρίσκεται στην σκέψη των ανθρώπων.
Όλη η σκέψη των ανθρώπων, ο πολιτισμός τους, οι φιλοσοφίες κι οι θρησκείες τους
(σαν δόγματα) κι οι πράξεις των ανθρώπων, είναι όλα μάταιες ειδωλολατρείες. Δεν
ανήκουν στην πραγματική ζωή αλλά στην φαντασία που έχουν ανακηρύξει οι άνθρωποι
σε αλήθεια.
Αλήθεια στον σχετικό κόσμο των ανθρώπων είναι ό,τι
οδηγεί προς την Πραγματικότητα πέρα από τις φαντασίες κι αυταπάτες των
ανθρώπων. Όλη η σκέψη είναι για πέταμα. Όλες οι επιθυμίες κι οι προσανατολισμοί
που μας απομακρύνουν από την Αλήθεια είναι πάθη κι ανοησία και σπατάλη χρόνου.
Όλες οι πράξεις των ανθρώπων, ακόμα και αυτές που θεωρούνται οι πιο ιερές, όπως
τα ψευτομυστήρια κι οι μαγικές τελετουργίες, είναι αφελής ειδωλολατρεία, που
δεν μας ανυψώνει προς την Αλήθεια.
Ο Δρόμος της απάρνησης των περιττών στον κόσμο,
της απάθειας στο σκοτάδι των επιθυμιών, της σιωπής μέσα στον θόρυβο της σκέψης,
της άμεσης επαφής με ό,τι συμβαίνει πραγματικά (κι όχι με ό,τι σκεφτόμαστε),
της απελευθέρωσης από περιορισμούς κι αυταπάτες, είναι ο Μόνος Δρόμος που
Οδηγεί στην Ελευθερία, στην Ολοκλήρωση, στην Αλήθεια. Όχι σαν επίτευξη κάποιου
εγώ, σαν αποτέλεσμα κάποιας προσπάθειας, αλλά ακριβώς σαν διάλυση κάθε
αυταπάτης που αφήνει την Φύση να Λειτουργήσει Ελεύθερα, Αντικειμενικά κι Ολοκληρωμένα.
Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Κι αυτή η “αλήθεια” δεν
είναι ένα διανόημα, μια θεωρία, αλήθεια που πρέπει να πιστεύουμε και να
διδάσκουμε και να προσπαθούμε να εφαρμόσουμε. Είναι κάτι που διαπιστώθηκε
πρακτικά, απαύγασμα εμπειρίας, ο Μόνος Ορθός Τρόπος Ζωής, κάτι απόλυτα
πρακτικό. Η Ίδια η Ζωή.
...
2. ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ σαν Ανοιχτή Διαδικασία Αντίληψης δεν
έχει ιδιότητες. Ούτε ταυτίζεται με το περιεχόμενό της, την Ενότητα, το
Υποκείμενο, το Αντικείμενο, Καταστάσεις, Εμπειρίες ή Δραστηριότητες. Μάλιστα,
αυτή η διαδικασία αντίληψης, μονάχα όταν είναι άμεση, ανόθευτη σύλληψη αυτού
που συμβαίνει, είναι αντικειμενική και συλλαμβάνει την Πραγματικότητα. Όταν η
αντίληψη γίνεται επεξεργασία ή συμβολική απεικόνιση ή επηρεάζεται με
οποιονδήποτε τρόπο, τότε δεν αντανακλά την Πραγματικότητα αλλά μια
“κατασκευασμένη” πλασματική πραγματικότητα.
Η Συνείδηση Αποτελεί το Απόλυτο Υπόβαθρο κάθε
αντίληψης, κάθε εμπειρίας. Όταν η Συνείδηση αυτοπεριορίζεται σε ένα κέντρο
αντίληψης (σε ένα υποκείμενο) διαχωρίζεται από το Όλον και βιώνει την
δυαδικότητα του υποκειμένου που έχει απέναντι το αντικειμενικό. Το Ον (τα όντα,
οι άνθρωποι) με απόλυτα δική του ευθύνη αυτοπεριορίζεται σε ένα αντιληπτικό
(υπαρξιακό, νοητικό, ψυχικό, ψυχοβιολογικό) κέντρο κι εισέρχεται στον κόσμο της
δυαδικότητας που είναι κατασκευασμένος και πλασματικός. Αυτή η δραστηριότητα
είναι μια απομονωτική διαδικασία κι η απομόνωση είναι τόσο πιο μεγάλη όσο
ισχυρότερο είναι το εγωιστικό κέντρο. Στην πραγματικότητα, το ον, όταν
εισέρχεται σε αυτή την κατάσταση, τρόπο ζωής, εισέρχεται σε ένα προσωπικό
κόσμο, στον δικό του προσωπικό λαβύρινθο, ύπαρξης, σκέψης, ζωής. Μονάχα αυτός ο
ίδιος μπορεί να κατανοήσει τι συμβαίνει και μονάχα αυτός ο ίδιος μπορεί να
απελευθερωθεί από τους περιορισμούς κι αυταπάτες και να ξαναβρεί μέσα του (μέσα
στην ίδια του την φύση) την Ελευθερία, την Απεραντοσύνη της Ύπαρξης, το Άχρονο,
το Πραγματικό. Αυτή η Πορεία προς το Πραγματικό σημαίνει την εγκατάλειψη της
προσωπικής ύπαρξης, του εγώ, των περιορισμών, των εξαρτήσεων κι όλων των
παραπλανητικών εμπειριών. Μονάχα όταν το ον ανυψώνεται πάνω από την
δυαδικότητα, πάνω από το εγώ, τον διαχωρισμό υποκείμενο-αντικείμενο, στην Άμεση
Αντίληψη της Πραγματικότητας (στην άμεση επαφή με αυτό που συμβαίνει), βιώνει
την Ενότητα της Ύπαρξης και την άμεση επαφή με όλα (την βαθύτερη ουσία τους κι
όχι τις επιφανειακές δραστηριότητές τους). Αυτό όμως, το Αίσθημα Ενότητας της
Ύπαρξης, δεν μπορεί να οδηγήσει στην παρεξήγηση ή να στηρίξει την αυταπάτη ότι
(σε Αυτή την Κατάσταση Ενότητας) είμαστε σωτήρες του παντός κι ότι πρέπει να
σώσουμε όλα τα πλάσματα. Είναι η τελευταία αυταπάτη του εγώ που διαλύεται μέσα
στο Παγκόσμιο (και προσπαθεί να αγκιστρωθεί στην ιδέα του “σωτήρα”, του
“μποντισάττβα”, του αγίου, κλπ.. Όταν κάποιος βιώνει την Ενότητα είναι
πραγματικά Ένα με όλα αλλά κάθε ον ακολουθεί τον δικό του δρόμο. Όπως με δική
του ευθύνη μπήκε μέσα στην προσωπική αυταπάτη, μέσα στον λαβύρινθο της ίδιας
του της αντίληψης, έτσι πρέπει αυτός ο ίδιος να κατανοήσει την αυταπάτη του και
να απελευθερωθεί. Κανένας δεν μπορεί να σώσει κανέναν.
Όταν κάποιος ζει μέσα στην αυταπάτη της σκέψης,
του εγώ, της δυαδικότητας, του χρόνου, της εξέλιξης, πιστεύει ότι μπορεί να
εξελιχθεί, να κατανοήσει την αλήθεια, να φωτισθεί. Στην πραγματικότητα, όλες
αυτές οι δραστηριότητες ανήκουν στην πλασματική κατασκευασμένη πραγματικότητα
του εγώ. Όλες οι φιλοσοφίες που φτιάχνουν οι άνθρωποι της σκέψης είναι
θεωρητικά οικοδομήματα κι όλες οι θρησκείες είναι ειδωλολατρείες γιατί έχουν να
κάνουν με ψεύτικα πράγματα (αντιλήψεις, ιδέες, πεποιθήσεις, συμπεριφορές, πράξεις)
κι όχι με αυτά που συμβαίνουν πραγματικά, με πραγματικά πράγματα που υπάρχουν.
Η κατανόηση αυτού που συμβαίνει δεν είναι κατανόηση κάποιου πράγματος αλλά
διάλυση της αυταπάτης, παύση της διαστρεβλωτικής διαδικασία της σκέψης. Μονάχα
στην Άμεση Επαφή με αυτό που συμβαίνει, χωρίς αναλύσεις, διαστρεβλώσεις, μας
τοποθετεί στην πραγματικότητα, στον πραγματικό χρόνο, στο απόλυτο παρόν, στην
Στιγμή που Ρέει, στην Αλήθεια.
Η Πραγματική Ολοκληρωτική Πλήρης Προσοχή, Εδώ,
Τώρα, σε ό,τι συμβαίνει πραγματικά, η άμεση επαφή με την ροή της
πραγματικότητας, δεν αφήνει περιθώριο για άλλη ενασχόληση. Πρέπει να
ακολουθούμε συνεχώς το Ρεύμα της Ζωής. Το να βγούμε από αυτή την Άμεση Επαφή με
την Ζωή σημαίνει ακριβώς ότι βυθιζόμαστε στην προσωπική ονειροπόληση. Κι όσο κι
αν αυτή η ονειροπόληση μοιάζει πραγματική εμπειρία δεν παύει να είναι μια
διαστρεβλωτική διαδικασία που μας βγάζει από την Πραγματικότητα στο ψεύτικο.
Αυτή η Απλή Ολοκληρωτική Πλήρης Προσοχή είναι Αληθινός Διαλογισμός, Αληθινή
Όραση, που αγκαλιάζει το σύνολο της ζωής. Όταν Ρέουμε με την Ζωή δεν έχουμε διαχωρισμούς στον χρόνο ή στις
καταστάσεις. Η Ροή είναι Συνεχής, η εμπειρία είναι πραγματική κι όλη αυτή η ζωή
είναι διαλογισμός. Κι αυτό δεν έχει καμία σχέση με τις παιδιάστικες
δραστηριότητες που ονομάζουν οι αμαθείς διαλογισμό, δραστηριότητες του εγώ που
ζει μέσα στην δυαδικότητα, συγκέντρωση, προσευχή, ή οτιδήποτε άλλο. Η Μόνη
Διέξοδος στην Πραγματικότητα είναι Εδώ, Τώρα, στην Άμεση Επαφή με αυτό που
συμβαίνει.
Όταν κάποιος κατανοεί αυτό που συμβαίνει, όχι με
την έννοια να κατανοήσουμε κάτι αλλά να διαλύσουμε τις αυταπάτες, διαλύονται οι
περιορισμοί της Συνείδησης, η Συνείδηση Απελευθερώνεται. Η Συνείδηση δεν
ταυτίζεται με κανένα περιεχόμενο αλλά Στέκεται Αιώνια, στην Στιγμή που Ρέει,
Πέρα από τον Χρόνο, την Δημιουργία, τις Εμπειρίες, τα Φαινόμενα. Μια Τέτοια
Ελεύθερη Συνείδηση, εφόσον είναι συνδεδεμένη με ένα σώμα, μπορεί ελεύθερα να
ενεργεί όπου καλείται από τις ανάγκες της ύπαρξης, άμεσα (χωρίς χρόνο) και χωρίς
να κρατιέται πουθενά. Βρίσκεται ταυτόχρονα έξω από όλα και μέσα σε όλα. Έχει
μια τελείως διαφορετική εμπειρία ζωής από αυτές τις συνειδήσεις που
περιορίζονται σε ένα αντιληπτικό κέντρο, σε ένα εγώ και στους περιορισμούς και
στις αυταπάτες ενός εγώ. Αυτή η Ελεύθερη Συνείδηση είναι η Αληθινή Φύση του
Ανθρώπου.
…
3. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ
Όλοι αυτοί που ασχολούνται με τον Εσωτερισμό, τον
Μυστικισμό, τις Θρησκευτικές Πρακτικές Πνευματικής Ανάπτυξης, αργά ή γρήγορα
βρίσκονται μπροστά σε ένα καθαρά πρακτικό πρόβλημα. Πώς να Δουν πραγματικά, πώς
να Βιώσουν την Πραγματικότητα, πώς να ζήσουν Ορθά. Στην πραγματικότητα, σε
όποια κατάσταση επίγνωσης κι αν βρίσκεται το ον (τα όντα, οι άνθρωποι) πάντα
έχει μια αντίληψη της πραγματικότητας, είτε καθαρή είτε παραμορφωμένη,
κατασκευασμένη, πλασματική. Και σε κάθε περίσταση κάποιος έχει μια αντίληψη, μια
γνώμη, για οποιοδήποτε θέμα. Προφανώς μιλάμε για το πώς μπορεί να έχει κάποιος
πραγματική θέαση της Πραγματικότητας, πώς να ζει πραγματικά, πώς να ζει την
πραγματική ζωή κι όχι τις φαντασιώσεις του.
Όλοι οι Μεγάλοι Σοφοί, ο Λάο Τσε, ο Βούδας, οι
Διδάσκαλοι της Βεδάντα, ο Πανταζάλι, ο Ορφέας, ο Ιησούς, ο Προφήτης, μέχρι τους
σύγχρονους θεόσοφους και τον Κρισναμούρτι, μίλησαν για το πώς μπορούμε να
Βιώσουμε την Πραγματικότητα. Όχι σαν μια μέθοδο, σαν μια προσπάθεια, σαν
διανοητική κατανόηση ή σαν επίτευξη ενός εγώ, αλλά σαν Άμεση Όραση, Άμεση Θέαση
της Πραγματικότητας, χωρίς τις διαστρεβλώσεις της αντίληψης, της σκέψης ή των
εξωτερικών αισθήσεων. Το να Δει κάποιος με Πλήρη Προσοχή αυτό που συμβαίνει είναι
ο μόνος τρόπος να Δούμε. Τι σημαίνει να Δούμε με Προσοχή; Σημαίνει πολλά
πράγματα. Καταρχήν σημαίνει ότι είμαστε εδώ, «παρόντες» αυτή την στιγμή. Ότι
βλέπουμε αυτό που συμβαίνει, την ροή των φαινομένων, την αλλαγή, την ανανέωση,
(και εσωτερικά, μέσα μας, και εξωτερικά, στο σώμα, στον κόσμο). Είμαστε στο
Ρεύμα της Ζωής, στην κίνηση αυτού που συμβαίνει. Σε μια τέτοια Άμεση Επαφή
μπορούμε όχι μόνο να
δούμε τα εξωτερικά πράγματα χωρίς παρεμβολές και διαστρεβλώσεις αλλά και να
αναγνωρίσουμε όλες τις εσωτερικές κινήσεις, συναισθήματα, σκέψη (ανάλυση,
σχολιασμό, σχετιζόμενες μνήμες) και γενικά όλο τον αντιληπτικό μηχανισμό. Η Άμεση Θέαση είναι απλή θέαση χωρίς
τίποτα πρόσθετο κι αποκαλύπτει ακριβώς αυτό που συμβαίνει, μια ανοιχτή αντίληψη
ενότητας της ύπαρξης που τα περιλαμβάνει όλα κι όπου δεν αναδύονται ατομικές
αντιλήψεις, διαχωρισμοί υποκειμένου-αντικειμένου. Σε μια Κατάσταση Επίγνωσης η
Συνείδηση βρίσκεται παντού ταυτόχρονα, σε όλες τις λειτουργίες και δρα όπου την
καλεί η ζωή χωρίς να καθυστερεί πουθενά περισσότερο από όσο χρειάζεται η ίδια η
ζωή.
Προφανώς μια Τέτοια Προσοχή, μια Συνεχής Εγρήγορση
και Παρακολούθηση του Ρεύματος της Ζωής απαιτεί νοημοσύνη και δύναμη. Η
Εγρήγορση, το να είσαι συνεχώς «ξύπνιος» απαιτεί τεράστια ποσά ενέργειας και
τελικά είναι κουραστικό. Από μόνη της η ίδια η ζωή αναστέλλει αυτή την
κατάσταση για να φέρει ισορροπία και ξεκούραση (με τον ύπνο). Οι άνθρωποι, στην διάρκεια της εξέλιξής τους,
προκειμένου να διατηρήσουν την εγρήγορση, την επαφή με την πραγματικότητα,
κατέφυγαν στην «αυτοματοποίηση». Οι άνθρωποι δημιουργούν ένα σταθερό πρότυπο
(μια σταθερή νοητική αφηρημένη εικόνα) του χώρου, της πραγματικότητας, των
αντικειμένων, της ζωής και εντάσσουν μέσα σε αυτό τις δραστηριότητές τους,
στρέφοντας την προσοχή τους σε ιδιαίτερα πράγματα. Αυτή η αυτοματοποίηση
εξοικονομεί ενέργεια και οι άνθρωποι μπορούν να έχουν πολλές ώρες
δραστηριότητας μέχρι πάλι να εξαντληθούν και να πέσουν σε ύπνο (με την
αναγκαστική αναστολή της εγρήγορσης). Η ζωή των ανθρώπων μοιράζεται ανάμεσα
στην εγρήγορση και τον ύπνο.
Την ίδια στιγμή όμως, ενώ η αυτοματοποίηση βοηθά
τον άνθρωπο στην δράση του, ταυτόχρονα τον αποσπά από την άμεση θέαση αυτού που
συμβαίνει (αφού στην αντίληψη «παρεμβάλλονται» τα σταθερά πρότυπα χώρου,
πραγματικότητας, αντικειμένων) και τον βάζει σε μια κατασκευασμένη
πραγματικότητα (που «αναπροσαρμόζεται, σαν πληροφορία, όταν είναι ανάγκη). Έτσι
οι άνθρωποι (οι περισσότεροι) δεν έχουν πραγματική εγρήγορση (δηλαδή άμεση
θέαση αυτού που συμβαίνει και παρακολούθηση της ροής της ζωής) αλλά ζουν σε μια
κατάσταση μισο-συνειδητού, μισο-ύπνου. Όλοι σχεδόν οι άνθρωποι ζουν σε αυτή την
κατάσταση του μισοξύπνιου. Αυτό αποδεικνύεται και από την Πειραματική Ψυχολογία
(που μελετά την συνείδηση, την εγρήγορση, την αυτοματοποίηση, τα νοητικά
πρότυπα και την παρεκτροπή της αντιληπτικής διαδικασίας) αλλά και από την
συμπεριφορά των ανθρώπων. Όλοι σκέπτονται την ζωή. Έχουν σταθερά πρότυπα της
πραγματικότητας, των αντικειμένων, των σχέσεων, μνήμες, γνώσεις, πληροφορίες.
Όλη αυτή η διαμόρφωση της αντίληψης, της συμπεριφοράς και της εξωτερικής δράσης
γίνεται με την κοινωνικοποίηση, την εκπαίδευση (την εκμάθηση της γλώσσας και
των όρων που περιγράφουν την πραγματικότητα) και την ζωή μέσα στην κοινωνία,
(την πολιτικοοικονομική κατάσταση, την μαζική πληροφόρηση, κλπ.) κι ασφαλώς τις
προσωπικές εμπειρίες. Οι άνθρωποι σκέπτονται την ζωή αντί να την ζουν και
εφαρμόζουν όσα σκέφτονται στην πραγματική ζωή, άλλοτε με επιτυχία αλλά συνήθως
με αποτυχία κι απογοήτευση.
Έτσι, οι άνθρωποι που δεν έχουν Πραγματική
Εγρήγορση κι έχουν αυτοματοποιήσει την αντίληψή τους, έχουν ιδέες για τα
πράγματα, τα αντικείμενα, τον εαυτό, τον κόσμο. Δημιουργούν, δομούν, ένα
αντιληπτικό ψυχολογικό κέντρο, ένα εγώ, μια προσωπικότητα και ζουν την
δυαδικότητα του υποκειμένου-αντικειμένου. Παραμένοντας μέσα σε αυτή την
κατάσταση επίγνωσης οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την ύπαρξη μέσα από το εγώ (μια
«απομονωμένη» συνειδησιακή κατάσταση) και προσπαθούν να εξελιχθούν, να
κατανοήσουν, να ζήσουν την αλήθεια, μέσα από το εγώ. Οι άνθρωποι, αδυνατώντας
να Αφυπνιστούν πραγματικά, να Δουν, να Προσέξουν τι συμβαίνει, να Αντιληφθούν,
Εδώ, Τώρα, σε Πραγματικό Χρόνο, ό,τι συμβαίνει, να Μπουν στην Ροή της
Πραγματικής Ζωής, σκέπτονται την πραγματικότητα, το εγώ, την εξέλιξη, την
αλήθεια, την φώτιση. Φτιάχνουν (μέσα στην σκέψη) μια απομίμηση της πραγματικής
ζωής, της αφυπνισμένης ζωής και νομίζουν ότι με δραστηριότητες του εγώ
(εφαρμόζοντας όσα σκέπτονται) θα φτάσουν στην αλήθεια. Όταν αυτοί οι άνθρωποι
(και μπορεί και εμείς να ανήκουμε σε αυτούς) μιλούν για την θρησκευτική
πρακτική, για διαλογισμό, προσευχή, πνευματική άσκηση, κλπ. αντιλαμβάνονται και
ξεκινούν ήδη μέσα από τα δεδομένα του εγώ. Λες και το εγώ είναι κάτι
πραγματικό, αυτοί οι ίδιοι, η ύπαρξή τους. Δεν κατανοούν ότι το εγώ είναι μια
διαστρεβλωτική διαδικασία αντίληψης κι ότι όλα αυτά που ζουν είναι
«ψευδαισθητικά». Έτσι, εφαρμόζουν τον εξωτερικό διαλογισμό της δυαδικότητας
(του υποκειμένου που έχει απέναντί του το υποκείμενο, ένα αντικείμενο). Ο Πανταζάλι
περιέγραψε (ακριβώς για αυτούς τους ανθρώπους) τον Διαλογισμό με υποστήριγμα.
Στην πραγματικότητα όλη η διαδικασία του εξωτερικού διαλογισμού (της
δυαδικότητας) έχει σκοπό την υπέρβαση της διάκρισης υποκειμένου-αντικειμένου.
Το Σαμπράτζνατα Σαμάντι είναι μια κατάσταση επίγνωσης της Ενότητας της Ύπαρξης,
όπου διαλύονται οι διαχωρισμοί υποκειμένου-αντικειμένου. Για τους ανθρώπους της
δυαδικότητας αυτό είναι μια άγνωστη, θαυμάσια, θεϊκή κατάσταση. Συνήθως όμως
αυτό δεν κρατά και οι άνθρωποι της δυαδικότητας ξαναπέφτουν στο εγώ, στην
διάκριση από τον κόσμο, στην δυαδικότητα. Στην πραγματικότητα όλη αυτή η
προσπάθεια έχει στόχο να σταθεροποιηθούμε στην Κατάσταση του Σαμάντι. Σε αυτή
την Κατάσταση έχουμε Άμεση Θέαση της Πραγματικότητας, ζούμε στην πραγματική ζωή,
στο απόλυτο παρόν, σε αυτό που συμβαίνει, στην ροή της ζωής. Αυτή η Κατάσταση
είναι ακριβώς η Πραγματική Εγρήγορση για την οποία μιλήσαμε πιο πάνω. Κι εδώ
(στην «συνέχεια») βιώνουμε τις διάφορες ποικιλίες του Σαμάντι χωρίς υποστήριγμα
(Ασαμπράτζνατα Σαμάντι) που περιέγραψε ο Πανταζάλι με τεχνικούς όρους. Στην
πραγματικότητα, όλοι οι Μεγάλοι Σοφοί μίλησαν για το Βίωμα της Εγρήγορσης και
τις Εμπειρίες της Συνείδησης στις Εσωτερικές Καταστάσεις.
Τα είναι λοιπόν Διαλογισμός; Πραγματικός ή
Αληθινός Διαλογισμός; Είναι η Πραγματική Εγρήγορση, η Αφύπνιση στην
Πραγματικότητα, η Ζωή στο Παρόν, Εδώ, Τώρα, στην Στιγμή που Ρέει κι ανανεώνεται
συνεχώς, στην Ίδια την Αιωνιότητα που είναι πέρα από τον χρόνο των ανθρώπων. Ο
εξωτερικός διαλογισμός των ανθρώπων της δυαδικότητας δεν είναι παρά μια
προετοιμασία για την ενοποίηση της επίγνωσης και την υπέρβαση του διαχωρισμού
υποκειμένου-αντικειμένου. Αλλά και αυτόν τον εξωτερικό διαλογισμό οι
περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν την δυνατότητα να τον ασκήσουν. Οι πιο πολλοί
άνθρωποι ζουν μισοξύπνιοι με κατασκευασμένες εικόνες της πραγματικότητας που
συνήθως αποδέχονται με την κοινωνικοποίηση, με την συμμετοχή τους σε μια
κοινωνία και είναι προσανατολισμένοι προς την εξωτερική
κοινωνική-υλική-οικονομική και πρακτική ζωή. Έτσι ξοδεύουν οι περισσότεροι
άνθρωποι τον χρόνο τους. Στην πραγματικότητα χρειάζονται χρόνο, περισσότερο
χρόνο (σύμφωνα με την αντίληψη των ανθρώπων για τον χρόνο) για να Αφυπνιστούν.
Οι πιο πολλοί άνθρωποι περνούν την ζωή τους σε αυτή την κατάσταση της
ονειροπόλησης. Για κάποιους που έχουν αφυπνιστεί και βλέπουν την κατάσταση των
ανθρώπων είναι θλιβερό. Από την άλλη όμως δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Δεν μπορείς να
ξυπνήσεις κάποιον από το όνειρό του. Μονάχα όταν χορτάσει ύπνο κι όνειρα θα
ξυπνήσει μόνος του. Αυτό λέει η Εμπειρία της ζωής. Για αυτό οι Αφυπνισμένοι
ζουν ήσυχα χωρίς να κάνουν θόρυβο στην κοινωνία. Δεν θέλουν να ξυπνήσουν βίαια
όσους κοιμούνται. Αυτοί που κάνουν θόρυβο μέσα στην κοινωνία είναι αυτοί που
ονειρεύονται ότι είναι ηγέτες, θρησκευτικοί, πολιτικοί, οικονομικοί, ή
οτιδήποτε άλλο.
Όλη η ζωή των ανθρώπων, οι αντιλήψεις τους, οι
φιλοσοφίες τους, οι θρησκείες τους, ο πολιτισμός τους, η ζωή τους, οι
συμπεριφορές τους, είναι όλα μέσα στο όνειρο, όνειρο (αλήθεια αναμεμιγμένη με
πολύ ψευδαίσθηση). Η Πραγματική Ζωή είναι έξω από όλο αυτό, στην Εγρήγορση,
στην Πραγματική Ζωή, έξω από τον χρόνο, στην Αιωνιότητα.
...
4. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ
Η Γνήσια Θρησκεία (ή κάθε γνήσιο θρησκευτικό
φαινόμενο) είναι καταρχήν «Εμπειρία της Πραγματικότητας», Ολοκληρωτική
Αποκάλυψη και Βίωση της Αλήθειας μέσα μας, δηλαδή Βίωση Μιας Απόλυτης
Κατάστασης. Είναι Μια Κατάσταση Παρουσίας Χωρίς Ιδιότητες, Χωρίς Αντιληπτικούς
Περιορισμούς, Ζωντανή, Ρέουσα, Χωρίς Αλλοιώσεις, Χωρίς Χρόνο. Είναι Μια
Αντίληψη Ανοιχτή Χωρίς Όρια, Μια Αντίληψη Ενοποιημένης Ύπαρξης όπου δεν
υφίσταται κανένας «διαχωρισμός». Είναι Μια Ελεύθερη Επεκτεινόμενη Αιώνια
Αντίληψη που δεν «στέκεται» πουθενά. Είναι τελικά το Βίωμα της Αληθινής
Ύπαρξης. Είναι το Αιώνιο Βασίλειο πέρα από όλες τις ψευδαισθητικές
δραστηριότητες.
Η Γνήσια Θρησκεία είναι κατά δεύτερο λόγο
«Κωδικοποίηση του Βιώματος», σε όποια γλώσσα είναι δυνατόν, σε όλα τα «επίπεδα»
στα οποία αντιλαμβάνεται και λειτουργεί το ον. Μεταφέρεται σαν Αλήθεια στο
Επίπεδο και στην Γλώσσα της Αντίληψης και γίνεται (μέσα στην εμπειρία του
όντος) «Άμεση Θέαση», Ενόραση, Εσωτερική Διαίσθηση, κλπ. Οργανώνεται σαν ιδέα,
έννοια, «πληροφορία»,
στο επίπεδο και στην γλώσσα της διανόησης και γίνεται αλήθεια, γνώση,
διδασκαλία, δόγμα, κλπ. Συνδέεται ακόμα με ψυχολογικές στάσεις, προσανατολισμούς,
ή διαθέσεις και γίνεται «θρησκευτικότητα», κλπ. Μπορεί ακόμα να αντιστοιχεί με
εξωτερικές δραστηριότητες, λατρευτικές πράξεις, προσευχές, κινήσεις ή στάσεις,
κλπ.
Στην πραγματικότητα όμως αυτό που έχει πραγματική,
ουσιαστική, σημασία είναι η ίδια η «Εμπειρία» στην οποία «δείχνουν» και οδηγούν
ή καταλήγουν, Αντίληψη, διανόηση, ψυχική διάθεση, εξωτερικές πράξεις. Σε μια
Ανάδυση προς το Πραγματικό, προς την Εμπειρία της Πραγματικότητας, όλα τα
εξωτερικά εγκαταλείπονται ή εσωτερικοποιούνται και μετουσιώνονται σε Εσωτερική
Προσοχή, «Υπέρβαση», Σιωπή. Η Αληθινή Θρησκεία, η Αληθινή Προσευχή, ο Αληθινός
Διαλογισμός, είναι Σιωπηλά, Είναι Σιωπή. Παραδείγματα τέτοιας Ανάβασης είναι οι
Πέντε Μυήσεις του Ορφέα, η Ευγενής Οκταπλή Ατραπός του Βούδα, το Οκταπλό
Μονοπάτι (Αστάνγκα Γιόγκα) του Πανταζάλι, η χριστιανική μυστική πρακτική κι
ανάλογες πρακτικές σε άλλες παραδόσεις.
Έτσι, Ορίζοντας την Θρησκεία σαν «Εμπειρία της
Πραγματικότητας», σαν «Ανάδυση στο Αληθινό», πέρα από όλες τις εξωτερικές
εκφράσεις, θα πρέπει να απορρίψουμε την ελλιπή αντίληψη ότι θρησκεία μπορεί να
είναι ένα «μέρος» της διαδικασίας, ή μια εξωτερική δραστηριότητα. Θρησκεία
(Ολόκληρη Θρησκεία, Ολοκληρωμένη Θρησκεία) δεν μπορεί να είναι μόνο η ενορατική
πίστη ή η εσωτερική διαίσθηση της Θείας Παρουσίας. Θρησκεία δεν είναι οι
Διδασκαλίες και τα Δόγματα. Θρησκεία δεν είναι η ψυχολογική πίστη και τάση προς
το Θείο. Θρησκεία δεν είναι όλη η εξωτερική θρησκεία, των ναών, της
τελετουργίας, των εξωτερικών προσευχών και μυστηρίων, των αφιερωμάτων,
προσκυνημάτων, κλπ. Όλα αυτά (μόνα τους) είναι αποσπασματικές όψεις της
αληθινής θρησκείας.
Τελικά η Αληθινή Θρησκεία είναι μια Πραγματική
Εσωτερική Ανάβαση προς το Εσωτερικό Βάθος της Ύπαρξης, προς το Πραγματικό Μέσα
μας και ταυτόχρονη εγκατάλειψη των εξωτερικών δραστηριοτήτων, του εξωτερικού
κόσμου και των εξωτερικών πράξεων. Αυτός είναι ο Μόνος Αληθινός Δρόμος. Κι Όλοι
οι Σοφοί για αυτόν τον Δρόμο μίλησαν. Για αυτόν τον Δρόμο μιλάμε.
...
5. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΜΥΗΣΗ
Στην Πλήρη Άμεση Αντίληψη της Πραγματικότητας Είναι Όλα Εδώ, Τώρα, Πέρα από την
Ακινησία ή την Κίνηση (δηλαδή την απουσία ή την ύπαρξη φαινομένων), πέρα από
τον χρόνο, στον Μόνο Πραγματικό Χρόνο που υπάρχει, στην Στιγμή που Ρέει. Είναι
Μια Κατάσταση Ολότητας (αφού Όλα Είναι εδώ ταυτόχρονα, Τώρα), Μια Ενοποιημένη
Κατάσταση της Συνείδησης που Αναγνωρίζει την Ενότητα της Ύπαρξης, τόσο στο
Βάθος της Ύπαρξης όσο και στις επιφανειακές εκδηλώσεις (πίσω και πέρα από τις
επιφανειακές εκδηλώσεις τις οποίες αναγνωρίζει, αλλά μόνον σαν εκδηλώσεις,
φαινόμενα και όχι σαν πραγματικότητα).
Είναι ακριβώς η Μεταφυσική Άγνοια (δηλαδή η μη
πλήρης άμεση αντίληψη της πραγματικότητας) που δημιουργεί σύγχυση και
παρουσιάζει μια διαστρεβλωμένη εικόνα της πραγματικότητας. Στην πραγματικότητα
όλα τα φαινόμενα της ύπαρξης δεν είναι παρά δραστηριότητες χωρίς δική τους
υπαρξιακή ουσία, υπόσταση, είναι δηλαδή απλά φαινόμενα. Κι αυτή η Κατάσταση
(της Ύπαρξης, της παρουσίας φαινομένων) δεν είναι κάτι διαφορετικό από την
Κατάσταση της Ακινησίας, της Ηρεμίας, της απουσίας φαινομένων. Είναι ο σε
κατάσταση σύγχυσης νους (των όντων) που δημιουργεί τον διαχωρισμό, την
δυαδικότητα, την αναγνώριση αντιθέσεων. Κι είναι αυτός ο “νους σε σύγχυση” που
προσπαθεί μέσα από την διαλεκτική σχέση των αντιθέτων να κατανοήσει το
φαινόμενα της ύπαρξης, τα φαινόμενα. Αλλά όλες οι ερμηνείες του δεν είναι παρά
κατασκευές του διαχωρισμένου δυαδικού νου.
Πάντα, στη γη, στην ιστορία της ανθρωπότητας, στον
ιστορικό χρόνο της μνήμης, υπήρχαν κι υπάρχουν άνθρωποι που Κατανοούν ότι η
Πραγματικότητα Είναι Εδώ, Μπροστά μας, στην Άμεση Επαφή με αυτό που συμβαίνει
πραγματικά (κι όχι μέσα από διαστρεβλωτικές διαδικασίες). Αυτοί οι άνθρωποι
Διαπιστώνουν ότι η Αφύπνιση στην Πραγματικότητα είναι κάτι άμεσο που γίνεται
εδώ, στον πραγματικό χρόνο, τώρα και δεν είναι ζήτημα εξέλιξης του
διαμορφωμένου (δυαδικού) νου ή προσπάθειας ή επίτευξης. Στην πραγματικότητα δεν
υπάρχει καμία “ενότητα της συνείδησης” που πρέπει να πραγματοποιηθεί, υπάρχει
μόνο δυαδικότητα (μια ψευδής κατάσταση-εμπειρία) που πρέπει να αναγνωριστεί
(πραγματικά, με πραγματική δράση). Κι αυτό μπορεί να γίνει Βλέποντας στην Ρίζα
των φαινομένων, εκεί που αναδύεται η ψευδής αντίληψη της διαχωρισμένης ύπαρξης,
εκεί που διαμορφώνεται το “εγώ”. Αυτοί οι άνθρωποι “Δημιούργησαν” μια Παγκόσμια
Εσωτερική Παράδοση ξεπερνώντας τις τοπικές εκφράσεις της Αλήθειας, τις
περιορισμένες περιγραφές της πραγματικότητας. Βιώνοντας την Μοναδική Εσωτερική
Πνευματική Πραγματικότητα “Συνδέονται” με Πνευματικούς Δεσμούς (κι όχι με
εξωτερικούς δεσμούς, στον κόσμο των φαινομένων). Είναι οι Αληθινοί Διδάσκαλοι
της Ανθρωπότητας. Αυτή η Εσωτερική Παράδοση δεν έχει καμία σχέση με όσα αντιλαμβάνονται
ή πιστεύουν ή ισχυρίζονται οι άνθρωποι στον κόσμο της δυαδικότητας, στον κόσμο
των φαινομένων. Έτσι από παλιά υπάρχει Μια (και Μόνο) Ιερή Παράδοση που είναι η
Ουσία όλων των παραδόσεων και το περιεχόμενό της συνίσταται στην Άμεση Αφύπνιση
στην Πραγματικότητα, στην Μετάδοση της Ζωής, του Βιώματος της Αληθινής Ζωής,
πέρα από την δυαδικότητα και πέρα από διδασκαλίες, θεωρίες, φιλοσοφίες,
διανοητικές ερμηνείες. Κατά φτωχή απομίμηση της Αληθινής Ιερής Παράδοσης οι
άνθρωποι της δυαδικότητας φτιάχνουν θρησκείες, θρησκευτικές παραδόσεις,
θρησκευτικούς οργανισμούς, εκκλησίες, θρησκευτικές ομάδες. Σε όλες αυτές τις
δραστηριότητες, σε όλους αυτούς τους ανθρώπινους οργανισμούς, λείπει το
Πραγματικό Βίωμα της Πραγματικότητας, που παραμένει πάντα ζητούμενο. Αντί αυτού
(του Εσωτερικού Βιώματος) οι άνθρωποι κηρύσσουν θεωρίες για την Πραγματικότητα
ή τον Θεό, διδάσκουν αντιλήψεις και τρόπους ζωής και τελούν τελετουργίες,
εξωτερικές πράξεις, που ονομάζουν μυστήρια, μυήσεις, αυτογνωσία, κλπ. Όλα αυτά
είναι παιδιάστικα παιχνίδια, είναι ειδωλολατρεία.
Η Αληθινή Ιερή Παράδοση, πέρα από την Πραγματική
Εσωτερική και Ιστορική Διαδοχή και Συνέχεια (των Διδασκάλων και των Φυλάκων της
Παράδοσης (την Μετάδοση του Ζωντανού Βιώματος) από “δάσκαλο” σε “μαθητή” έχει
και μια ουσία, ένα περιεχόμενο, αυτό της Άμεσης Αφύπνισης στην Πραγματικότητα,
δηλαδή της Πραγματικής Πνευματικής Εμπειρίας. Κάθε γνήσια λοιπόν Παράδοση, για
να είναι γνήσια κι όχι μια απάτη, πρέπει να πληροί αυτούς τους δύο ελάχιστους
όρους, εκτός από τις υπόλοιπες προϋποθέσεις. Παραδόσεις που υποτίθεται ότι
στηρίζονται στην άμεση διαδοχή από τον θείο ή ανθρώπινο ιδρυτή τους, (τον
Βούδα, τον Χριστό, τον Προφήτη, κλπ.) κι έτσι διεκδικούν την αποκλειστική κατοχή της
αλήθειας, αλλά δεν είναι σε θέση να Μεταδώσουν την Ζωή, το Ζωντανό Βίωμα, την
Άμεση Αφύπνιση στην Πραγματικότητα (άμεσα και αποδεδειγμένα) είναι απλά
ιστορικοί θεσμοί (μιας κοινωνίας σε άγνοια) χωρίς πραγματική πνευματική δράση
και χωρίς, τελικά, ιστορική σημασία. Πρόκειται για ιστορικές απάτες. Σε αυτές
τις Παραδόσεις “διασώζονται” μόνον κάποιες μυστικές ομάδες που διατήρησαν το
βίωμα ζωντανό. Τέτοιες Παραδόσεις είναι για παράδειγμα οι χριστιανικές
εκκλησίες, για να μην πάμε πιο μακριά. Πρόκειται (αποδεδειγμένα, με ιστορικά,
φιλοσοφικά και πνευματικά επιχειρήματα) για μια ιστορική απάτη που για να
δημιουργηθεί απορρόφησε το Μήνυμα του Ιησού, εβραϊκά στοιχεία και ελληνικές
αντιλήψεις, πεποιθήσεις, ακόμα και γιορτές.
Από την άλλη μεριά, Παραδόσεις, Μυστικές Εταιρείες
και Μυητικές Οργανώσεις (που πηγάζουν από την θρησκευτική σύγχυση της Ύστερης Ελληνικής Αρχαιότητας, στην Ελληνιστική
και Ρωμαϊκή Εποχή και), που μεταδίδουν όχι το Ζωντανό Βίωμα (την Άμεση Αφύπνιση
στην Πραγματικότητα) αλλά μια υποτιθέμενη πνευματική επήρεια (δύναμη) μέσω της
μύησης, που θα πρέπει να ενεργοποιηθεί ή να καλλιεργηθεί από τον μυούμενο εκ
των υστέρων (μιλάμε ουσιαστικά για μια εν δυνάμει μύηση και αφύπνιση) είναι
επίσης ψευτοπαραδόσεις και ιστορικές απάτες. Κανείς δεν μπορεί να αναγνωρίσει
και να βεβαιώσει ότι η υποτιθέμενη επήρεια (δύναμη) υπάρχει. Η Αληθινή Μύηση
δεν έχει καμία σχέση με τις θεατρικές αναπαραστάσεις των ψευδομυητικών
οργανώσεων Παράδειγμα τέτοιων παραδόσεων είναι πολλοί επονομαζόμενοι
Ροδόσταυροι, πολλά Τάγματα Ελευθεροτεκτόνων και κάθε είδους τέτοιες οργανώσεις.
Ακόμα κι η Θεοσοφική Εταιρεία έχει χάσει την Μυητική της Ζωντάνια κι οι
άνθρωποί της είναι απλά θεωρητικοί αναζητητές ή σχολιαστές.
Παραδείγματα ψευδομύησης έχουν εμφανιστεί ακόμα
και στις ανατολικές θρησκείες, στο Θιβέτ για παράδειγμα (όπως κατέγραψε η
Αλεξάνδρα Νταβίντ Νελ). Οι τελετουργικές μυήσεις δεν έχουν καμία σχέση με την
Αληθινή Μύηση που είναι μυστικιστική βιωματική εμπειρία, πραγματική αφύπνιση.
Τι είναι λοιπόν η Αληθινή Πνευματική Μύηση; Είναι
η Μέσω της Αληθινής Μύησης Άμεση Αφύπνιση στην Πραγματικότητα, δηλαδή η
Αναγνώριση, Εδώ, Τώρα, της Πραγματικότητας που τα Περιλαμβάνει Όλα (πέρα από
τις διακρίσεις που κάνει ο “νους σε σύγχυση”). Είναι Μια Συνείδηση που Είναι
Ελεύθερη, Χωρίς Όρια και δεν δεσμεύεται από την απουσία ή παρουσία φαινομένων
(αφού “αναγνωρίζει” τα φαινόμενα σαν φαινόμενα που δεν αλλοιώνουν την Βαθύτερη
Πραγματικότητα). Είναι Μια Ύπαρξη που Βιώνεται στον Πραγματικό Χρόνο, στην Αιωνιότητα
που Ρέει (είτε υπάρχουν φαινόμενα, είτε όχι). Είναι η Αντίληψη που Είναι Πλήρως
Ενοποιημένη κι είναι πέρα από περιορισμένες αντιλήψεις ή διαστρεβλώσεις της
πραγματικότητας.
Μιλάμε πάντα για την Πραγματική Ζωή, για πράγματα
που συμβαίνουν, που “υπάρχουν” (σαν ροές φαινομένων) αυτά τα ίδια, σαν
γεγονότα, όχι για πράγματα που σκεφτόμαστε ή φανταζόμαστε. Η Εμπειρία ή υπάρχει
(εκδηλώνεται) ή όχι. Αυτό πρέπει να είναι ξεκάθαρο. Η Άμεση Αφύπνιση στην
Πραγματικότητα είναι εγγενής στο ον, στον άνθρωπο, ανήκει στην ίδια του την
φύση. Αυτό σημαίνει ότι κάποιος μπορεί, αναγνωρίζοντας την φύση του (την
αληθινή βαθύτερη φύση του) να Αφυπνισθεί στην Πραγματικότητα, χωρίς την
μεσολάβηση εξωτερικής δραστηριότητας, εξωτερικής πληροφόρησης ή βοήθειας. Αλλά
είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι που “έρχονται” στην γη “έτοιμοι” (από προηγούμενες
ζωές) για αυτό. Οι πιο πολλοί άνθρωποι, παγιδευμένοι μέσα στους περιορισμούς,
στην ατομική αντίληψη στην δυαδικότητα, συχνά απορροφημένοι στα εξωτερικά
φαινόμενα, δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν την ίδια τους την φύση, να αποσπαστούν
από τα εξωτερικά φαινόμενα και να κατανοήσουν την πραγματική “Ουσία” τους,
Ελεύθερη, Απέραντη, Αιώνια, Χωρίς Ιδιότητες, Κενή.
Όταν η Συνείδηση Περιορίζεται, περιορίζεται σαν
“αντίληψη του χώρου” και στην συνέχεια απορροφάται στο περιεχόμενο (στα
περιεχόμενα) του χώρου ύπαρξης, υιοθετεί μια περιορισμένη αντιληπτική “θέση”
και βιώνει την ύπαρξη σαν ατομικότητα, βιώνει την δυαδικότητα, τον διαχωρισμό
από το “περιβάλλον” , τον κόσμο και τέλος μέσω του δημιουργημένου δυναμισμού
της ατομικής ύπαρξης εξωτερικεύεται, βιώνει την εξωτερική εμπειρία στον
εξωτερικό κόσμο, μέσα από την σύνδεση με ένα εξωτερικό “σώμα”. Σε κάθε
περίσταση κάποιος βρίσκεται σε μια δεδομένη κατάσταση επίγνωσης, έχει μια
δεδομένη συγκεκριμένη κατανόηση της πραγματικότητας, μια επίκαιρη τωρινή
αντίληψη της πραγματικότητας και βιώνει μια συγκεκριμένη, αυτός ο ίδιος σαν
οντότητα, σχέση με το σώμα και τον εξωτερικό κόσμο. Θα πρέπει λοιπόν κάποιος να
ξεκινήσει από αυτή την δεδομένη συνείδηση που είναι, από την τωρινή επίγνωσή
του, από την παρούσα σχέση του με το σώμα, από την κατάστασή του εδώ, τώρα.
Συνήθως οι περισσότεροι άνθρωποι λειτουργούν στο επίπεδο του νου (εδώ και
κάμποσες χιλιάδες χρόνια συμβαίνει αυτό). Παρόλα αυτά επειδή οι άνθρωποι με την κοινωνικοποίησή
τους έχουν αποκτήσει λανθασμένες πεποιθήσεις, συμπεριφορές, δραστηριότητες,
χρειάζεται να αναμορφώσουν την δράση τους. Αυτό ακριβώς είναι η Είσοδος στην
Οδό, στην Οδό της Απελευθέρωσης, της “Πραγμάτωσης”, της Αυτογνωσίας.
Χρειάζεται κάποιος (ακριβώς για να μην έχει
εμπόδια στην Οδό και πριν ασχοληθεί με τον νου, τον διαλογισμό, κλπ) να
κατανοήσει την σχέση του με το σώμα. Να μάθει πως λειτουργεί μέσα στο σώμα, πως
να κάθεται ήσυχος, απλά να κάθεται και πως να αποσύρει την “πνευματική
ενέργεια” από το σώμα. Αυτό είναι η Ηρεμία του σώματος. Χρειάζεται επίσης να
κατανοήσει πως λειτουργεί ο ψυχισμός, οι συμπεριφορές, οι επιθυμίες, πως να
προσανατολίζεται στον κόσμο και πως να αποκτήσει ησυχία. Αυτό είναι η Ησυχία ή
Απάθεια της ψυχής. Συνήθως οι άνθρωποι που ασχολούνται με τον νου, τον
διαχωρισμένο νου τους, τον διαλογισμό, ενεργούν ήδη μέσα από μια περιορισμένη
ατομική αντίληψη. Δεν κατανοούν ούτε τι είναι ο ίδιος ο νους, η περιορισμένη
ατομική αντίληψη, ούτε πως συντηρείται και τροφοδοτείται, ούτε πως ακριβώς
“γίνεται” όλη αυτή η δραστηριότητα του εξωτερικού διαλογισμού, του διαλογισμού
με υποστήριγμα (δηλαδή της συγκέντρωσης σε κάποιο “αντικείμενο”, οτιδήποτε
είναι αυτό το αντικείμενο). Κι ασφαλώς (σαν αποτέλεσμα) δεν μπορούν να έχουν
βαθιά κατανόηση του τι ακριβώς είναι το Σαμάντι, η Ενοποιημένη Επίγνωση, η
Βαθιά Αίσθηση της Ενότητας της Ύπαρξης. Δεν Βιώνουν το Πραγματικό Σαμάντι, την
Οριστική, ολοκληρωτική και Τελειωτική Ενοποίηση της Επίγνωσης. Βιώνουν μια
“πειθαρχημένη κατάσταση ένωσης” ένα ψευδοσαμάντι. Οι άνθρωποι που φτάνουν έτσι
στο σαμάντι το κάνουν με προσπάθεια, πειθαρχία, ένταση κι όχι όπως θα έπρεπε
και για αυτό μετά το τέλος της διαλογιστικής προσπάθειας αναδύεται ξανά η
ατομική αντίληψη, το εγώ, ο διαχωρισμός, και η εμπειρία της δυαδικότητας.
Προφανώς κάτι γίνεται λάθος, με λάθος τρόπο. Υπάρχει εδώ κάποιο μυστικό που
αποκαλύπτεται μονάχα από αυτόν που γνωρίζει σε αυτόν που ενδιαφέρεται και δεν
αναφέρεται στις Οδηγίες που υπάρχουν στα Ιερά Κείμενα, ούτε εξηγείται σε βιβλία
που ασχολούνται με το θέμα. Ίσως επειδή αυτοί που γράφουν δεν θέλουν (για
κάποιους λόγους) να το αποκαλύψουν ή ίσως επειδή κι οι ίδιοι το αγνοούν, δεν το
γνωρίζουν.
Στην πραγματικότητα υπάρχει ένας πιο άμεσος τρόπος
να Βιώσουμε την Ενότητα της Ύπαρξης, την Παγκόσμια Συνείδηση κι αυτό ονομάζεται
Αληθινός Πραγματικός Διαλογισμός. Είναι η άμεση διάλυση της ατομικής αντίληψης,
που οδηγεί στην Επίγνωση της Ενότητας της Ύπαρξης. Είναι η Άμεση Αφύπνιση στην
Πραγματικότητα. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να δειχθεί από κάποιον που γνωρίζει.
Αυτή είναι η Σιωπή του Νου, ο Όχι-Νους, το Πνεύμα που Ξυπνά.
Η Κατανόηση του Εσωτερικού Βάθους της Συνείδησης
Οδηγεί στην Υπέρτατη Αντίληψη ότι η Συνείδηση Είναι η Μόνη Πραγματικότητα. Αυτή
είναι η Αντίληψη του Ισβάρα των ανατολικών θρησκειών, η Χριστότητα των
χριστιανών μυστικών. Δεν έχει νόημα να επιμείνουμε εδώ. Όταν οι άνθρωποι δεν
κατανοούν τον νου τους, αυτά που έχουν μπροστά τους, τι νόημα έχει να μιλάς για
τα Βάθη του Πνεύματος;
Η Αφύπνιση στην Πραγματικότητα Υπάρχει (δεν
πραγματοποιείται, δεν επιτυγχάνεται, εδώ χρειάζεται προσοχή) όταν διαλύεται η
Ίδια η Συνείδηση στο Πρωταρχικό Πραγματικό που Γεννά τα Πάντα, στο Άγνωστο
Χωρίς Αντίληψη, στο Θείο Σκότος.
Στην πραγματικότητα η Αληθινή Μύηση Είναι Εμπειρία
Μεταμόρφωσης της Συνείδησης (αν και γίνεται χωρίς προσπάθεια ή εξέλιξη, σαν
Εσωτερική Κατανόηση, Διαφωτισμός), Μετάβαση σε Ανώτερα Εσωτερικά Πεδία
Επίγνωσης, Απελευθέρωση από τους περιορισμούς. Πρακτικά είναι Απόσυρση της
Πνευματικής Ενέργειας από τις κατώτερες λειτουργίες, λειτουργικά κέντρα, προς
την Πλήρη Απελευθέρωση κι Εμπειρία του Πραγματικού Εδώ που τα Περιλαμβάνει Όλα.
Είναι Μια Κατάσταση της Συνείδησης που δεν γνωρίζει εμπόδια, που δεν εμπλέκεται
στις δραστηριότητες και τα φαινόμενα, ούτε παγιδεύεται πουθενά. Με αυτή την
έννοια η Αληθινή Μύηση είναι μία διαδικασία και μπορεί να γίνει άμεσα, εδώ,
τώρα, ξαφνικά.
Οι άνθρωποι όμως δεν είναι σε θέση να προχωρήσουν
άμεσα και για αυτό προχωρούν σταδιακά (προσαρμόζοντας την διαδικασία στην δική
τους κατάσταση στις δικές τους δυνάμεις κατανόησης). Με αυτή την έννοια η
Μύηση, τελείως τυπικά, μπορεί να ταξινομηθεί σε βαθμίδες με διάφορους τρόπους,
Η ταξινόμηση είναι θέμα αντίληψης κι επιλογών κι ανάλογα με το σε ποιες
λειτουργίες ή διαδικασίες αναφερόμαστε μπορεί να ταξινομηθεί ως εξής.
Άμεση Βίωση του Υπέρτατου, πέρα από κάθε αντίληψη.
Δυο Βαθμίδες Απορρόφησης στο Υπέρτατο.
Τρεις Βαθμίδες Μύησης στην Πραγματικότητα.
Πέντε Βαθμίδες Πνευματικής Αυτογνωσίας.
Επτά Βαθμίδες Διαλογισμού.
Εννέα Βαθμίδες Άσκησης.
Όλα αυτά είναι λίγο πολύ “αυθαίρετα” κι έχουν λίγη
σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι η Αναγνώριση της Πραγματικότητας, που
Είναι Απόλυτη Ελευθερία και είναι πέρα από ταξινομήσεις, πέρα από την
“εξέλιξη”. Είναι Πραγματική Μετάβαση στο Άχρονο, στο Αιώνιο, στο Αληθινό (χωρίς
προσπάθεια, εξέλιξη κι οτιδήποτε αντιλαμβάνεται ή φαντάζεται ο ανθρώπινος
διαμορφωμένος νους).
...
