Sunday, April 20, 2025

The True Resurrection: A Mystical Journey into the Divine Consciousness

In the sacred teachings of Jesus, entrusted to His disciples as a radiant beacon for humanity, there lies a profound mystery—a mystery not bound by the temporal or the material, but one that unveils the eternal essence of the soul’s communion with God. This mystery, which we may call the “True Resurrection”, is not merely an event confined to the annals of history or a promise deferred to some distant future. It is a living, transformative process—an alchemical awakening of the human spirit that unfolds within the depths of the soul, where the divine and the human converge in a timeless embrace. It is the emergence of the “New Man”, a being who walks simultaneously in the Infinite Space of God and the finite world of form, embodying a consciousness that is ceaselessly illuminated by the Divine Presence.

The Awakening of the Soul

At the heart of this mystical transformation lies the recognition of a deeper reality—a reality that transcends the fleeting illusions of the material world. Jesus taught that the Kingdom of God is not a far-off realm to be sought in external spaces, but a divine reality that dwells within (Luke 17:21). To experience this Kingdom, man must undergo a radical shift in consciousness, a turning inward to the deepest layer of the soul where the spark of the Divine resides. This turning is not a mere intellectual exercise but a profound surrender—a letting go of the ego’s dominion and an opening to the boundless mystery of God.

As man embarks on this sacred pilgrimage, he begins to “emerge” into a Higher Awareness, a state of being where the veils of separation dissolve, and the soul beholds its unity with the Creator. This emergence is not a sudden leap but a gradual unfolding, like a flower opening to the warmth of the sun. The more deeply one enters into communion with God—through prayer, contemplation, and the practice of love—the more the soul is drawn into the divine orbit. Here, in this sacred space, consciousness begins to shift, moving beyond the confines of the material mind to the luminous depths of the spirit.

The Spiritualization of Being

This shift in consciousness is the cornerstone of the “True Resurrection”. As man abides in the Divine Presence, the soul undergoes a process of “spiritualization”—a sanctification that permeates every facet of being. The body, once perceived as a mere vessel of clay, is transformed into a temple of God, a holy dwelling place where the Divine Light shines forth. This is not a rejection of the body but a glorification of it, for in the teachings of Jesus, the material and the spiritual are not opposed but intertwined. The body becomes a sacred instrument through which the soul expresses its communion with the Infinite.

In this state of spiritualized consciousness, man begins to perceive himself as a “spiritual entity”, no longer bound by the limitations of flesh and bone. The soul, now awakened to its divine origin, extends into the Infinite Space of God, touching the eternal and the boundless. Yet, through its connection to the body, it remains anchored in the world, participating in the cosmic dance of creation. This dual existence—within the Transcendent and the temporal—is the hallmark of the “New Man”. He is a bridge between heaven and earth, a living testament to the unity of all things in God.

The Merging of Realities

As the “New Consciousness” takes root, a remarkable phenomenon occurs: the boundaries between the Transcendent and the cosmic begin to blur. The “New Man” learns to live in both realms simultaneously, moving fluidly between the Infinite Reality of God and the finite world of form. At times, he may feel himself wholly outside the body, soaring in the vast expanse of divine eternity, where time and space hold no sway. At other moments, he is fully present within the body, engaging with the world in love and service. Yet, as the soul deepens in its communion with God, these distinctions cease to matter. The Transcendent and the cosmic “merge”, functioning together in a seamless harmony that defies the dualities of human thought.

This merging is the essence of the “True Resurrection”. It is the realization that the soul is not confined to one realm or the other but exists in a state of dynamic unity, where the eternal and the temporal are one. In this state, man experiences a profound freedom—a freedom that transcends the fear of death, for he knows that his true essence is eternal, rooted in the unchanging reality of God. The body, while still subject to the laws of the material world, becomes a radiant vessel of divine expression, reflecting the glory of the soul’s communion with the Creator.

The Illuminated Consciousness

The “New Consciousness” that emerges through this mystical journey is a “Consciousness in Open Communication with God”. It is a consciousness that is “constantly illuminated”, bathed in the radiant light of divine wisdom and love. This illumination is not a fleeting experience but a steady state of being, where the soul is perpetually attuned to the voice of the Divine. In this state, man becomes a co-creator with God, participating in the unfolding of divine purpose in the world. His thoughts, words, and actions are infused with the energy of the Spirit, becoming channels through which the Kingdom of God manifests on earth.

This “Spiritual Consciousness” is marked by a profound sense of unity. The “New Man” perceives all beings as expressions of the same Divine Source, and his heart overflows with compassion and love. He sees the world not as a place of separation and strife but as a sacred tapestry woven by the hand of God. Even in the midst of suffering and imperfection, he discerns the hidden presence of the Divine, working to redeem and transform all things.

The Eternal Now

In the “True Resurrection”, time itself is transcended. The “New Man” lives in the “Eternal Now”, where past and future dissolve into the infinite present of God’s presence. This is not a denial of time but a liberation from its tyranny, for the soul rests in the unchanging reality of the Divine while still engaging with the unfolding of temporal existence. In this state, every moment becomes an opportunity for communion, every act a sacrament of divine love.

The “New Man” walks lightly upon the earth, for he knows that his true home is in God. Yet he does not forsake the world, for he sees it as the stage upon which the drama of divine redemption is played out. Through his presence, the world is sanctified, and the Kingdom of God draws near. He is a light in the darkness, a beacon of hope in a world that yearns for wholeness.

The Call to Resurrection

The “True Resurrection” is not a distant ideal but a living invitation extended to every soul. It is the call to awaken, to emerge into the Higher Awareness of Divine Reality, and to live as a “New Man” in communion with God. This journey requires courage, for it demands the surrender of the ego and the embrace of the unknown. It requires faith, for it calls us to trust in the unseen reality of the Divine. Above all, it requires love, for it is through love that the soul is united with God and with all creation.

In the teachings of Jesus, we find the map for this mystical journey—a map not of rigid doctrines or external rituals, but of inner transformation and divine communion. The “True Resurrection” is the fulfillment of His promise: “I am the resurrection and the life” (John 11:25). It is the awakening of the soul to its eternal destiny, the realization of its oneness with the Infinite. It is the birth of the “New Man”, who walks in the world as a living embodiment of the Divine, radiating light, love, and truth.

Let us, then, heed this sacred call. Let us open our hearts to the Divine Presence and allow the “True Resurrection” to unfold within us. For in this resurrection, we discover our true selves—not as fleeting shadows bound by time, but as eternal beings, forever one with the Infinite Space of God.

…

Η Αληθινή Ανάσταση: Ένα Μυστικό Ταξίδι στη Θεία Συνείδηση

Στις ιερές διδασκαλίες του Ιησού, που εμπιστεύτηκε στους μαθητές Του ως φωτεινός φάρος για την ανθρωπότητα, κρύβεται ένα βαθύ μυστήριο—ένα μυστήριο που δεν περιορίζεται από το χρονικό ή το υλικό, αλλά αποκαλύπτει την αιώνια ουσία της ένωσης της ψυχής με τον Θεό. Αυτό το μυστήριο, που μπορούμε να ονομάσουμε Αληθινή Ανάσταση, δεν είναι απλώς ένα γεγονός περιορισμένο στα χρονικά της ιστορίας ή μια υπόσχεση που αναβάλλεται για κάποιο μακρινό μέλλον. Είναι μια ζωντανή, μεταμορφωτική διαδικασία—μια αλχημιστική αφύπνιση του ανθρωπίνου πνεύματος που ξεδιπλώνεται στα βάθη της ψυχής, όπου το θείο και το ανθρώπινο συναντώνται σε μια διαχρονική αγκαλιά. Είναι η ανάδυση του Νέου Ανθρώπου, ενός όντος που βαδίζει ταυτόχρονα στον Άπειρο Χώρο του Θεού και στον πεπερασμένο κόσμο της μορφής, ενσαρκώνοντας μια συνείδηση που φωτίζεται αδιάκοπα από τη Θεία Παρουσία.

Η Αφύπνιση της Ψυχής

Στην καρδιά αυτής της μυστικής μεταμόρφωσης βρίσκεται η αναγνώριση μιας βαθύτερης πραγματικότητας—μιας πραγματικότητας που υπερβαίνει τις φευγαλέες ψευδαισθήσεις του υλικού κόσμου. Ο Ιησούς δίδαξε ότι η Βασιλεία του Θεού δεν είναι ένα μακρινό βασίλειο που πρέπει να αναζητηθεί σε εξωτερικούς χώρους, αλλά μια θεία πραγματικότητα που κατοικεί μέσα μας (Λουκάς 17:21). Για να βιώσει κανείς αυτή τη Βασιλεία, ο άνθρωπος πρέπει να υποστεί μια ριζική αλλαγή στη συνείδηση, μια στροφή προς τα μέσα, στο βαθύτερο στρώμα της ψυχής όπου κατοικεί η σπίθα του Θείου. Αυτή η στροφή δεν είναι μια απλή διανοητική άσκηση, αλλά μια βαθιά παράδοση—μια εγκατάλειψη της κυριαρχίας του εγώ και ένα άνοιγμα στο απεριόριστο μυστήριο του Θεού.

Καθώς ο άνθρωπος ξεκινά αυτό το ιερό προσκύνημα, αρχίζει να αναδύεται σε μια Ανώτερη Συνειδητότητα, μια κατάσταση ύπαρξης όπου τα πέπλα του διαχωρισμού διαλύονται και η ψυχή αντικρίζει την ενότητά της με τον Δημιουργό. Αυτή η ανάδυση δεν είναι ένα ξαφνικό άλμα, αλλά μια σταδιακή αποκάλυψη, όπως ένα λουλούδι που ανοίγει στη ζεστασιά του ήλιου. Όσο πιο βαθιά εισέρχεται κανείς σε κοινωνία με τον Θεό—μέσω προσευχής, περισυλλογής και πρακτικής της αγάπης—τόσο περισσότερο η ψυχή έλκεται στη θεία τροχιά. Εδώ, σε αυτόν τον ιερό χώρο, η συνείδηση αρχίζει να μετατοπίζεται, περνώντας πέρα από τα όρια του υλικού νου στα φωτεινά βάθη του πνεύματος.

Η Πνευματοποίηση της Ύπαρξης

Αυτή η μετατόπιση στη συνείδηση είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της Αληθινής Ανάστασης. Καθώς ο άνθρωπος παραμένει στη Θεία Παρουσία, η ψυχή υφίσταται μια διαδικασία πνευματοποίησης—μια αγιοποίηση που διαπερνά κάθε πτυχή της ύπαρξης. Το σώμα, που κάποτε θεωρούνταν απλώς ένα πήλινο δοχείο, μεταμορφώνεται σε ναό του Θεού, ένα ιερό κατοικητήριο όπου το Θεϊκό Φως λάμπει. Αυτό δεν είναι απόρριψη του σώματος, αλλά δοξασμός του, διότι στις διδασκαλίες του Ιησού, το υλικό και το πνευματικό δεν είναι αντίθετα, αλλά συνυφασμένα. Το σώμα γίνεται ένα ιερό όργανο μέσω του οποίου η ψυχή εκφράζει την κοινωνία της με το Άπειρο.

Σε αυτή την κατάσταση πνευματοποιημένης συνείδησης, ο άνθρωπος αρχίζει να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως πνευματική οντότητα, που δεν περιορίζεται πλέον από τους περιορισμούς της σάρκας και των οστών. Η ψυχή, πλέον αφυπνισμένη στην θεία της προέλευση, επεκτείνεται στον Άπειρο Χώρο του Θεού, αγγίζοντας το αιώνιο και το απεριόριστο. Ωστόσο, μέσω της σύνδεσής της με το σώμα, παραμένει αγκυροβολημένη στον κόσμο, συμμετέχοντας στον κοσμικό χορό της δημιουργίας. Αυτή η διττή ύπαρξη—μέσα στο Υπερβατικό και το χρονικό—είναι το χαρακτηριστικό του Νέου Ανθρώπου. Είναι μια γέφυρα μεταξύ ουρανού και γης, μια ζωντανή μαρτυρία της ενότητας όλων των πραγμάτων στον Θεό.

Η Σύντηξη των Πραγματικοτήτων

Καθώς η Νέα Συνείδηση ριζώνει, συμβαίνει ένα αξιοσημείωτο φαινόμενο: τα όρια μεταξύ του Υπερβατικού και του κοσμικού αρχίζουν να θολώνουν. Ο Νέος Άνθρωπος μαθαίνει να ζει και στις δύο σφαίρες ταυτόχρονα, κινούμενος ρευστά μεταξύ της Άπειρης Πραγματικότητας του Θεού και του πεπερασμένου κόσμου της μορφής. Μερικές φορές, μπορεί να αισθάνεται τον εαυτό του εντελώς έξω από το σώμα, πετώντας στον απέραντο χώρο της θείας αιωνιότητας, όπου ο χρόνος και ο χώρος δεν έχουν ισχύ. Άλλες στιγμές, είναι πλήρως παρών μέσα στο σώμα, αλληλεπιδρώντας με τον κόσμο με αγάπη και υπηρεσία. Ωστόσο, καθώς η ψυχή βαθαίνει στην κοινωνία της με τον Θεό, αυτές οι διακρίσεις παύουν να έχουν σημασία. Το Υπερβατικό και το κοσμικό συντήκονται, λειτουργώντας μαζί σε μια αρμονία που αψηφά τις δυαδικότητες της ανθρώπινης σκέψης.

Αυτή η σύντηξη είναι η ουσία της Αληθινής Ανάστασης. Είναι η συνειδητοποίηση ότι η ψυχή δεν περιορίζεται σε μια σφαίρα ή την άλλη, αλλά υπάρχει σε μια κατάσταση δυναμικής ενότητας, όπου το αιώνιο και το χρονικό είναι ένα. Σε αυτή την κατάσταση, ο άνθρωπος βιώνει μια βαθιά ελευθερία—μια ελευθερία που υπερβαίνει τον φόβο του θανάτου, διότι γνωρίζει ότι η αληθινή του ουσία είναι αιώνια, ριζωμένη στην αμετάβλητη πραγματικότητα του Θεού. Το σώμα, αν και εξακολουθεί να υπόκειται στους νόμους του υλικού κόσμου, γίνεται ένα λαμπερό δοχείο θεϊκής έκφρασης, αντανακλώντας τη δόξα της κοινωνίας της ψυχής με τον Δημιουργό.

Η Φωτισμένη Συνείδηση

Η Νέα Συνείδηση που αναδύεται μέσω αυτού του μυστικού ταξιδιού είναι μια Συνείδηση σε Ανοιχτή Επικοινωνία με τον Θεό. Είναι μια συνείδηση που είναι συνεχώς φωτισμένη, λουσμένη στο λαμπερό φως της θείας σοφίας και αγάπης. Αυτό το φωτισμό δεν είναι μια φευγαλέα εμπειρία, αλλά μια σταθερή κατάσταση ύπαρξης, όπου η ψυχή είναι διαρκώς συντονισμένη με τη φωνή του Θείου. Σε αυτή την κατάσταση, ο άνθρωπος γίνεται συν-δημιουργός με τον Θεό, συμμετέχοντας στην εκδίπλωση του θείου σκοπού στον κόσμο. Οι σκέψεις, τα λόγια και οι πράξεις του εμποτίζονται με την ενέργεια του Πνεύματος, γίνοντας κανάλια μέσω των οποίων η Βασιλεία του Θεού εκδηλώνεται στη γη.

Αυτή η Πνευματική Συνείδηση χαρακτηρίζεται από μια βαθιά αίσθηση ενότητας. Ο Νέος Άνθρωπος αντιλαμβάνεται όλα τα όντα ως εκφράσεις της ίδιας Θείας Πηγής, και η καρδιά του ξεχειλίζει από συμπόνια και αγάπη. Βλέπει τον κόσμο όχι ως τόπο διαχωρισμού και σύγκρουσης, αλλά ως έναν ιερό ταπισερί υφασμένο από το χέρι του Θεού. Ακόμα και μέσα στον πόνο και την ατέλεια, διακρίνει την κρυμμένη παρουσία του Θείου, που εργάζεται για να εξιλεώσει και να μεταμορφώσει τα πάντα.

Το Αιώνιο Τώρα

Στην Αληθινή Ανάσταση, ο χρόνος υπερβαίνεται. Ο Νέος Άνθρωπος ζει στο Αιώνιο Τώρα, όπου παρελθόν και μέλλον διαλύονται στην άπειρη παρουσία του Θεού. Αυτό δεν είναι άρνηση του χρόνου, αλλά απελευθέρωση από την τυραννία του, διότι η ψυχή αναπαύεται στην αμετάβλητη πραγματικότητα του Θείου, ενώ εξακολουθεί να αλληλεπιδρά με την εκδίπλωση της χρονικής ύπαρξης. Σε αυτή την κατάσταση, κάθε στιγμή γίνεται ευκαιρία για κοινωνία, κάθε πράξη ένα μυστήριο θεϊκής αγάπης.

Ο Νέος Άνθρωπος βαδίζει ελαφρά στη γη, διότι γνωρίζει ότι το αληθινό του σπίτι είναι στον Θεό. Ωστόσο, δεν εγκαταλείπει τον κόσμο, διότι τον βλέπει ως τη σκηνή στην οποία εκτυλίσσεται το δράμα της θεϊκής εξιλέωσης. Μέσω της παρουσίας του, ο κόσμος αγιάζεται, και η Βασιλεία του Θεού πλησιάζει. Είναι ένα φως στο σκοτάδι, ένας φάρος ελπίδας σε έναν κόσμο που λαχταρά την ολότητα.

Η Κλήση στην Ανάσταση

Η Αληθινή Ανάσταση δεν είναι ένα μακρινό ιδανικό, αλλά μια ζωντανή πρόσκληση που απευθύνεται σε κάθε ψυχή. Είναι η κλήση να αφυπνιστούμε, να αναδυθούμε στην Ανώτερη Συνειδητότητα της Θείας Πραγματικότητας και να ζήσουμε ως Νέος Άνθρωπος σε κοινωνία με τον Θεό. Αυτό το ταξίδι απαιτεί θάρρος, διότι απαιτεί την παράδοση του εγώ και την αποδοχή του αγνώστου. Απαιτεί πίστη, διότι μας καλεί να εμπιστευτούμε την αόρατη πραγματικότητα του Θείου. Πάνω απ’ όλα, απαιτεί αγάπη, διότι μέσω της αγάπης η ψυχή ενώνεται με τον Θεό και με όλη τη δημιουργία.

Στις διδασκαλίες του Ιησού, βρίσκουμε τον χάρτη για αυτό το μυστικό ταξίδι—έναν χάρτη όχι από άκαμπτα δόγματα ή εξωτερικές τελετουργίες, αλλά από εσωτερική μεταμόρφωση και θεϊκή κοινωνία. Η Αληθινή Ανάσταση είναι η εκπλήρωση της υπόσχεσής Του: «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή» (Ιωάννης 11:25). Είναι η αφύπνιση της ψυχής στο αιώνιο πεπρωμένο της, η συνειδητοποίηση της ενότητάς της με το Άπειρο. Είναι η γέννηση του Νέου Ανθρώπου, που βαδίζει στον κόσμο ως ζωντανή ενσάρκωση του Θείου, εκπέμποντας φως, αγάπη και αλήθεια.

Ας ανταποκριθούμε, λοιπόν, σε αυτή την ιερή κλήση. Ας ανοίξουμε τις καρδιές μας στη Θεία Παρουσία και ας αφήσουμε την Αληθινή Ανάσταση να ξεδιπλωθεί μέσα μας. Διότι σε αυτή την ανάσταση, ανακαλύπτουμε τον αληθινό μας εαυτό—όχι ως φευγαλέες σκιές περιορισμένες από τον χρόνο, αλλά ως αιώνια όντα, για πάντα ενωμένα με τον Άπειρο Χώρο του Θεού.

Monday, 5 January, 2026

The Sacred Emptiness: A Journey Through the Living Silence

(Meditation as Living Action: Freedom from the Known)

The Threshold of Unknowing

There exists a practice beyond practice, a way that is no way, a path that dissolves even as the seeker places foot upon it. This is the sacred art of meditation—not as a technique to be mastered, nor as a destination to be reached, but as the perpetual liberation from all that binds the soul to yesterday's shadows.

The mystic who enters this wordless sanctuary discovers that meditation is nothing less than the continuous emptying of consciousness from the accumulated weight of the known. What is this known? It is the vast storehouse of memory, the endless corridors of yesterday stretching back through countless moments, each one crystallized into certainty, each one claiming permanence in the ever-changing river of existence. The known is time itself made solid, experience transformed into prison, the living waters of awareness frozen into the ice of conclusion.

Yet this emptying is not the work of years, not the gradual erosion of accumulated dust from some distant future vantage point. No—here lies the first great mystery: the emptying occurs not at the journey's end, but at its very inception. It means never to gather the dust at all, never to allow the mind to become a museum of the dead past, a mausoleum where living moments go to be entombed in the rigid forms of memory.

The seeker stands always at the edge of now, that razor's edge where eternity meets the temporal, where the infinite presses against the finite. Here, in this sacred present moment, what has been accumulated dissolves—not through the machinery of thought, which is itself but another layer of the past, but through action, through the vital doing of what presents itself in the living instant.

The Prison of Conclusion

Consider the movement of ordinary consciousness, that restless pilgrimage from conclusion to conclusion, like a traveler moving from inn to inn but never truly arriving home. Each experience becomes immediately encased in judgment, wrapped in the grave-clothes of evaluation, labeled and filed in the archives of the self. This is the tragedy of the conditioned mind: it cannot meet life freshly, cannot drink from the fountain of the present without immediately comparing the taste to all the waters it has drunk before.

Judgment, that sovereign king of the mental realm, sits upon its throne of certainty and pronounces its verdicts upon each moment as it arises. Whether drawn from the distant past or formed in the immediate present, all judgment is essentially conclusion—the closing of a door, the ending of inquiry, the transformation of the living question into a dead answer. And it is precisely this endless judging, this ceaseless concluding, that prevents the constant renewal of consciousness, the perpetual emptying that alone keeps the mind spacious and free.

For the known—that accumulated mass of conclusions, determinations, and fixed beliefs—acts as a dam holding back the flowing river of awareness. Where there should be movement, there is stagnation; where there should be openness, there is closure; where there should be wonder, there is the deadening certainty of "I know."

The Tyranny of Will and the Silence Beyond

Deep within the architecture of the self resides that which calls itself will—the insistent voice that declares "I shall achieve," "I shall become," "I shall transform myself through effort and determination." This will, so praised in the marketplace of spiritual ambitions, is itself the very mechanism of the known's perpetuation. For will is born of desire, and desire is always rooted in the past, in memory, in the ghost of previous pleasure or the shadow of previous pain.

When will operates, it moves always from a center of accumulated knowledge, of concluded experience. The one who wills is the one who remembers, who compares, who seeks to replicate past satisfaction or avoid past suffering. Thus the action of will—no matter how noble its intention, no matter how spiritual its aspiration—cannot possibly empty the vessel of consciousness. It can only fill it further, adding new layers of experience to be stored, new conclusions to be drawn, new determinations to be made.

Here the mystic encounters a profound paradox: the empty mind, that state of pure receptivity and boundless awareness, cannot be purchased through any transaction, cannot be won through any battle, cannot be achieved through any effort of will. It does not yield to demand, no matter how fervent. It cannot be captured by the grasping hand of desire, no matter how subtle that desire may appear.

Yet neither does this mean passivity or resignation. Rather, the empty mind comes into being through a different kind of awareness altogether—not the awareness of a thinker observing his thoughts, which only creates further division and distance, but the awareness of thought itself becoming conscious of its own movements, its own patterns, its own endless dance of conclusion and judgment.

The Innocence of Aloneness

In the depths of authentic meditation, consciousness discovers itself as perpetually innocent—not the innocence of naiveté or ignorance, but the innocence of the present moment, untouched by the contaminating hand of memory. This is the innocence of fresh snow before any footprint marks its surface, the innocence of dawn before any interpretation colors its light.

Such innocence is necessarily alone. Not the loneliness of separation, not the isolation of the ego cut off from its fellows, but the radical aloneness of that which cannot be compared, cannot be measured against anything else, cannot be known through reference to the past. The mind that is completely alone in this sense stands naked before existence, stripped of all the comfortable garments of conclusion, all the familiar armor of knowledge.

When consciousness achieves this sacred solitude, it ceases to accumulate. Like water that does not cling to the lotus leaf, experience passes through awareness without leaving residue, without forming sediment, without building the coral reef of self upon which the ego constructs its fortress. Each moment arises and passes, complete in itself, requiring no addition to the storehouse of memory.

In this aloneness, thought itself becomes silent—not suppressed, not violently pushed away, but naturally quiet, like a bird that ceases its song when song is no longer needed. And in that silence, the mind discovers itself untouched, pristine, eternally new.

The Dissolution of Tomorrow

The mystics of old spoke of the death of time, and here in the practice of true meditation, the seeker encounters what they meant. For the mind that is alone, that dwells completely in the present, finds that the future—which is nothing but the past projected forward, memory masquerading as anticipation—simply ceases to have meaning.

Tomorrow is born from yesterday. All our plans, our fears, our hopes, our anxieties about what is to come are constructed from the materials of what has been. We imagine future pleasures based on past pleasures; we fear future pains based on past pains. The future is the past in different costume, the same old actors performing the same old drama on a stage we imagine to be new.

But when the emptying happens in the present—that perpetual emptying that is the essence of meditation—the future loses its grip on consciousness. Not through denial or through the pretense that tomorrow does not exist in the realm of practical necessity, but through the recognition that psychologically, spiritually, tomorrow is an illusion, a ghost that haunts us only because we insist on carrying yesterday into today.

In the pure present, there is no tomorrow. There is only this—this breath, this light, this awareness that knows itself without the mediation of memory. And in this timeless instant, all that seemed so urgent, so important, so desperately in need of resolution, reveals itself as the fantasy of a mind imprisoned in its own conclusions.

The Living Movement

Here emerges perhaps the most crucial understanding: meditation is not a destination but a movement, not an achievement but a flowing, not a state to be attained and then maintained but a perpetual dance between consciousness and existence. It is the river, not the bank; the breathing, not the breath held; the living flame, not the captured spark.

So many approach the sacred art as though it were a mountain to be climbed, with a summit to be reached where one could plant a flag and declare victory. But this very approach perpetuates the problem it seeks to solve, for it brings the energy of conclusion, of determination, of will into the very space that can only exist when these things dissolve.

Meditation as movement means meditation without end, without conclusion, without the closing of the circle. It means entering each moment of awareness as if for the first time, with no map drawn from previous journeys, no certainty about what will be discovered. It is exploration without the explorer, seeing without the seer, knowing without the knower.

This movement is not chaotic or aimless. Like the growth of a tree, which follows no conscious plan yet manifests perfect order, the movement of meditation follows its own intrinsic intelligence. It knows where to flow as water knows how to find the sea, not through thought or decision but through the simple recognition of what is.

The Death of the Meditator

There comes a moment—not in time but beyond time—when the one who meditates discovers that meditation can only truly occur when the meditator dissolves. As long as there is someone doing meditation, there is division, separation, duality. There is the observer and the observed, the controller and the controlled, the one who seeks emptiness and the emptiness that is sought.

This division is itself the barrier, the veil that obscures the sacred. For in truth, there is no separate entity that can step outside consciousness and manipulate it, clean it, empty it, transform it. There is only consciousness itself, aware of its own movements, sensitive to its own patterns, understanding itself without a separate understander.

When the meditator dies—and this death must happen again and again, moment by moment, for the separate self is constantly seeking to resurrect itself—what remains is not emptiness in the sense of absence, but emptiness in the sense of infinite potential, limitless space, boundless awareness. It is the emptiness of the sky that contains all clouds without being defined by any of them, the emptiness of silence that holds all sound without being disturbed by any of it.

The Sacred Ordinariness

The paradox that mystifies many seekers is this: the emptiness that meditation reveals is not separate from daily life, not divorced from the ordinary world of tasks and relationships, work and rest. The sacred does not exist in some distant realm accessible only through extraordinary experiences or altered states.

Rather, the empty mind discovers that the ordinary is itself the gateway to the infinite. Washing dishes, walking to work, greeting a friend—when done with complete attention, with the innocency of the present, these simple acts become sacraments, portals through which the eternal shines into the temporal.

For the mind that is free from the known, there is no division between the sacred and the secular, the spiritual and the mundane, the meditation cushion and the marketplace. All is one seamless whole, one continuous movement of awareness meeting existence in each unfolding moment.

This is the great liberation: not an escape from life but the discovery of life in its fullness, not a withdrawal from the world but an engagement with the world so complete, so total, that the separation between self and other, between inner and outer, simply dissolves like mist before the morning sun.

The Unspeakable Gift

What words can capture the perfume of this freedom? What language can contain the vastness of the empty mind? The mystic returns from these depths knowing that all description is betrayal, all explanation is reduction, all teaching is merely pointing at the moon while foolish students examine the finger.

Yet still the words must come, not to define or confine the experience but to awaken in others the recognition that what is being spoken of is not foreign or distant but intimately close—closer than their own breath, more immediate than their own thoughts, more present than their own presence.

The empty mind is not something to be created; it is what remains when all creation ceases. It is not something to be achieved; it is what has always been here, obscured only by the endless accumulation of the known. It is not something to be understood; it is the very ground of understanding itself, the awareness prior to all knowledge, the silence from which all sound emerges and to which all sound returns.

The Eternal Beginning

And so the journey ends where it began—in the present moment, in this breath, in this awareness that knows itself without conclusion. The seeker discovers that there was never anywhere to go, never anything to achieve, never any separation to overcome. There was only ever this—this living emptiness, this sacred void that is simultaneously the fullness of all existence.

Meditation as the emptying of the mind from the known is not a practice for the future, not a technique to be perfected over years of discipline. It is the invitation to die to yesterday in this very instant, to let all conclusions dissolve in the face of what is, to stand naked and alone before the mystery that cannot be named.

In this dying, there is no loss but infinite gain. In this emptiness, there is no absence but the presence of all that is. In this aloneness, there is no isolation but the discovery of unity with all existence.

The empty mind asks nothing, seeks nothing, demands nothing. It simply is—and in that simple being, all seeking ends, all questions dissolve, and the sacred silence that has always been here reveals itself as the very ground of consciousness, the source from which all arises and to which all returns.

This is meditation: not as conclusion but as eternal beginning, not as achievement but as continuous letting go, not as becoming but as the discovery of what has never not been. The known empties itself in the present, and what remains is the ineffable, the unspeakable, the sacred mystery that each soul must discover for itself in the living silence of the alone.

…

Η Ιερή Κενότητα: Ένα Ταξίδι Μέσα από τη Ζωντανή Σιωπή

(Διαλογισμός ως Ζωντανή Δράση: Απελευθέρωση από το Γνωστό)

Το Κατώφλι του Αγνώστου

Υπάρχει μια πρακτική πέρα από την πρακτική, ένας δρόμος που δεν είναι δρόμος, ένα μονοπάτι που διαλύεται ακριβώς τη στιγμή που ο αναζητητής πατάει το πόδι του πάνω του. Αυτή είναι η ιερή τέχνη του διαλογισμού—όχι ως τεχνική που πρέπει να κατακτηθεί, ούτε ως προορισμός που πρέπει να επιτευχθεί, αλλά ως η διαρκής απελευθέρωση από όλα όσα δένουν την ψυχή με τις σκιές του χθες.

Ο μύστης που εισέρχεται σε αυτό το άλεκτο ιερό καταφύγιο ανακαλύπτει ότι ο διαλογισμός δεν είναι τίποτα λιγότερο από το συνεχές άδειασμα της συνείδησης από το συσσωρευμένο βάρος του γνωστού. Τι είναι αυτό το γνωστό; Είναι η απέραντη αποθήκη της μνήμης, οι ατελείωτοι διάδρομοι του χθες που εκτείνονται πίσω μέσα από αμέτρητες στιγμές, καθεμιά κρυσταλλωμένη σε βεβαιότητα, καθεμιά που διεκδικεί μονιμότητα στον ασταμάτητα μεταβαλλόμενο ποταμό της ύπαρξης. Το γνωστό είναι ο ίδιος ο χρόνος που έχει γίνει στερεός, η εμπειρία που έχει μετατραπεί σε φυλακή, τα ζωντανά νερά της επίγνωσης παγωμένα σε πάγο συμπερασμάτων.

Ωστόσο, αυτό το άδειασμα δεν είναι έργο ετών, ούτε η σταδιακή διάβρωση της συσσωρευμένης σκόνης από κάποιο μακρινό μελλοντικό σημείο. Όχι—εδώ κρύβεται το πρώτο μεγάλο μυστήριο: το άδειασμα δεν συμβαίνει στο τέλος του ταξιδιού, αλλά στην ίδια του την αρχή. Σημαίνει να μην μαζεύει ποτέ κανείς τη σκόνη, να μην επιτρέπει ποτέ στο νου να γίνει μουσείο του νεκρού παρελθόντος, μαυσωλείο όπου οι ζωντανές στιγμές πηγαίνουν για να ενταφιαστούν στις άκαμπτες μορφές της μνήμης.

Ο αναζητητής στέκεται πάντα στο χείλος του τώρα, εκείνο το ξυράφι όπου η αιωνιότητα συναντά το πρόσκαιρο, όπου το άπειρο πιέζει το πεπερασμένο. Εδώ, σε αυτή την ιερή παρούσα στιγμή, ό,τι έχει συσσωρευτεί διαλύεται—όχι μέσω της μηχανής της σκέψης, που είναι η ίδια μια ακόμα στρώση του παρελθόντος, αλλά μέσω της δράσης, μέσω της ζωτικής πράξης αυτού που παρουσιάζεται στη ζωντανή στιγμή.

Η Φυλακή του Συμπεράσματος

Σκεφτείτε την κίνηση της συνηθισμένης συνείδησης, εκείνο το ανήσυχο προσκύνημα από συμπέρασμα σε συμπέρασμα, σαν ταξιδιώτη που μετακινείται από πανδοχείο σε πανδοχείο χωρίς ποτέ να φτάνει πραγματικά στο σπίτι. Κάθε εμπειρία εγκλωβίζεται αμέσως σε κρίση, τυλίγεται στα σάβανα της αξιολόγησης, επισημαίνεται και αρχειοθετείται στα αρχεία του εαυτού. Αυτή είναι η τραγωδία του κλιμακωμένου νου: δεν μπορεί να συναντήσει τη ζωή φρέσκα, δεν μπορεί να πιει από την πηγή του παρόντος χωρίς αμέσως να συγκρίνει τη γεύση με όλα τα νερά που έχει πιει πριν.

Η κρίση, αυτός ο κυρίαρχος βασιλιάς του νοητικού βασιλείου, κάθεται στον θρόνο της βεβαιότητας και εκφέρει τις ετυμηγορίες του σε κάθε στιγμή καθώς αναδύεται. Είτε προέρχεται από το μακρινό παρελθόν είτε σχηματίζεται στην άμεση παρούσα, όλη η κρίση είναι ουσιαστικά συμπέρασμα—το κλείσιμο μιας πόρτας, το τέλος της έρευνας, η μετατροπή της ζωντανής ερώτησης σε νεκρή απάντηση. Και είναι ακριβώς αυτή η ασταμάτητη κρίση, αυτό το αδιάκοπο συμπερασματολογείν, που εμποδίζει τη συνεχή ανανέωση της συνείδησης, το διαρκές άδειασμα που μόνον αυτό κρατάει το νου ευρύχωρο και ελεύθερο.

Διότι το γνωστό—αυτή η συσσωρευμένη μάζα συμπερασμάτων, αποφάσεων και σταθερών πεποιθήσεων—λειτουργεί σαν φράγμα που συγκρατεί τον ρέοντα ποταμό της επίγνωσης. Εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει κίνηση, υπάρχει στασιμότητα· εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει ανοιχτότητα, υπάρχει κλείσιμο· εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει θαυμασμός, υπάρχει η νεκρωτική βεβαιότητα του «ξέρω».

Η Τυραννία της Θέλησης και η Σιωπή Πέρα από Αυτήν

Βαθιά μέσα στην αρχιτεκτονική του εαυτού κατοικεί αυτό που ονομάζει τον εαυτό του θέληση—η επίμονη φωνή που διακηρύσσει «Θα επιτύχω», «Θα γίνω», «Θα μεταμορφώσω τον εαυτό μου μέσω προσπάθειας και αποφασιστικότητας». Αυτή η θέληση, τόσο επαινεμένη στην αγορά των πνευματικών φιλοδοξιών, είναι η ίδια ο μηχανισμός που διαιωνίζει το γνωστό. Διότι η θέληση γεννιέται από την επιθυμία, και η επιθυμία είναι πάντα ριζωμένη στο παρελθόν, στη μνήμη, στο φάντασμα προηγούμενης ηδονής ή στη σκιά προηγούμενου πόνου.

Όταν η θέληση λειτουργεί, κινείται πάντα από ένα κέντρο συσσωρευμένης γνώσης, συναγμένης εμπειρίας. Αυτός που θέλει είναι αυτός που θυμάται, που συγκρίνει, που επιδιώκει να αναπαράγει προηγούμενη ικανοποίηση ή να αποφύγει προηγούμενο πόνο. Έτσι η δράση της θέλησης—όσο ευγενής κι αν είναι η πρόθεσή της, όσο πνευματική κι αν είναι η φιλοδοξία της—δεν μπορεί ποτέ να αδειάσει το δοχείο της συνείδησης. Μπορεί μόνο να το γεμίσει περαιτέρω, προσθέτοντας νέες στρώσεις εμπειρίας για αποθήκευση, νέα συμπεράσματα για εξαγωγή, νέες αποφάσεις για λήψη.

Εδώ ο μύστης συναντά ένα βαθύ παράδοξο: ο κενός νους, αυτή η κατάσταση καθαρής δεκτικότητας και απεριόριστης επίγνωσης, δεν μπορεί να αγοραστεί με καμία συναλλαγή, δεν μπορεί να κερδηθεί με καμία μάχη, δεν μπορεί να επιτευχθεί με καμία προσπάθεια θέλησης. Δεν υποχωρεί σε καμία απαίτηση, όσο ένθερμη κι αν είναι. Δεν μπορεί να συλληφθεί από το αρπακτικό χέρι της επιθυμίας, όσο λεπτή κι αν φαίνεται αυτή η επιθυμία.

Ωστόσο, ούτε αυτό σημαίνει παθητικότητα ή παραίτηση. Μάλλον, ο κενός νους έρχεται στην ύπαρξη μέσω ενός διαφορετικού είδους επίγνωσης—όχι της επίγνωσης ενός σκεπτόμενου που παρατηρεί τις σκέψεις του, που μόνο δημιουργεί περαιτέρω διαίρεση και απόσταση, αλλά της επίγνωσης της ίδιας της σκέψης που γίνεται συνειδητή των δικών της κινήσεων, των δικών της μοτίβων, του δικού της ατελείωτου χορού συμπερασμάτων και κρίσεων.

Η Αθωότητα της Μοναξιάς

Στα βάθη του αυθεντικού διαλογισμού, η συνείδηση ανακαλύπτει τον εαυτό της ως διαρκώς αθώο—όχι την αθωότητα της αφέλειας ή της άγνοιας, αλλά την αθωότητα της παρούσας στιγμής, ανέγγιχτη από το μολυσματικό χέρι της μνήμης. Αυτή είναι η αθωότητα του φρέσκου χιονιού πριν οποιοδήποτε αποτύπωμα σημαδέψει την επιφάνειά του, η αθωότητα της αυγής πριν οποιαδήποτε ερμηνεία χρωματίσει το φως της.

Μια τέτοια αθωότητα είναι απαραίτητα μόνη. Όχι η μοναξιά της αποχωρισμού, όχι η απομόνωση του εγώ αποκομμένου από τους συνανθρώπους του, αλλά η ριζική μοναξιά αυτού που δεν μπορεί να συγκριθεί, δεν μπορεί να μετρηθεί σε σχέση με οτιδήποτε άλλο, δεν μπορεί να γίνει γνωστό μέσω αναφοράς στο παρελθόν. Ο νους που είναι εντελώς μόνος με αυτή την έννοια στέκεται γυμνός μπροστά στην ύπαρξη, γυμνωμένος από όλα τα άνετα ενδύματα των συμπερασμάτων, από όλη την οικεία πανοπλία της γνώσης.

Όταν η συνείδηση επιτυγχάνει αυτή την ιερή μοναχικότητα, παύει να συσσωρεύει. Σαν το νερό που δεν κολλάει στο φύλλο του λωτού, η εμπειρία περνάει μέσα από την επίγνωση χωρίς να αφήνει κατάλοιπο, χωρίς να σχηματίζει ίζημα, χωρίς να χτίζει τον κοραλλιογενή ύφαλο του εαυτού πάνω στον οποίο το εγώ κατασκευάζει το φρούριό του. Κάθε στιγμή αναδύεται και παρέρχεται, πλήρης από μόνη της, χωρίς να απαιτεί προσθήκη στην αποθήκη της μνήμης.

Σε αυτή τη μοναξιά, η ίδια η σκέψη γίνεται σιωπηλή—όχι καταπιεσμένη, όχι βίαια απωθημένη, αλλά φυσικά ήσυχη, σαν πουλί που σταματάει το τραγούδι του όταν το τραγούδι δεν χρειάζεται πια. Και σε εκείνη τη σιωπή, ο νους ανακαλύπτει τον εαυτό του ανέγγιχτο, παρθένο, αιώνια νέο.

Η Διάλυση του Αύριο

Οι μύστες του παρελθόντος μιλούσαν για τον θάνατο του χρόνου, και εδώ, στην πρακτική του αληθινού διαλογισμού, ο αναζητητής συναντά τι εννοούσαν. Διότι ο νους που είναι μόνος, που κατοικεί εντελώς στο παρόν, βρίσκει ότι το μέλλον—που δεν είναι τίποτα άλλο παρά το παρελθόν προβαλλόμενο προς τα εμπρός, η μνήμη μεταμφιεσμένη σε προσδοκία—απλώς παύει να έχει νόημα.

Το αύριο γεννιέται από το χθες. Όλα μας τα σχέδια, οι φόβοι μας, οι ελπίδες μας, οι αγωνίες μας για το τι θα έρθει είναι κατασκευασμένα από τα υλικά του τι υπήρξε. Φανταζόμαστε μελλοντικές ηδονές βασισμένοι σε παρελθοντικές ηδονές· φοβόμαστε μελλοντικούς πόνους βασισμένοι σε παρελθοντικούς πόνους. Το μέλλον είναι το παρελθόν με διαφορετική ενδυμασία, οι ίδιοι παλιοί ηθοποιοί που παίζουν το ίδιο παλιό δράμα σε μια σκηνή που φανταζόμαστε ότι είναι νέα.

Αλλά όταν το άδειασμα συμβαίνει στο παρόν—αυτό το διαρκές άδειασμα που είναι η ουσία του διαλογισμού—το μέλλον χάνει την λαβή του στη συνείδηση. Όχι μέσω άρνησης ή μέσω της προσποίησης ότι το αύριο δεν υπάρχει στο πεδίο της πρακτικής αναγκαιότητας, αλλά μέσω της αναγνώρισης ότι ψυχολογικά, πνευματικά, το αύριο είναι μια ψευδαίσθηση, ένα φάντασμα που μας στοιχειώνει μόνο επειδή επιμένουμε να κουβαλάμε το χθες στο σήμερα.

Στο καθαρό παρόν, δεν υπάρχει αύριο. Υπάρχει μόνο αυτό—αυτή η αναπνοή, αυτό το φως, αυτή η επίγνωση που γνωρίζει τον εαυτό της χωρίς τη μεσολάβηση της μνήμης. Και σε αυτή την άχρονη στιγμή, όλα όσα φαίνονταν τόσο επείγοντα, τόσο σημαντικά, τόσο απεγνωσμένα σε ανάγκη επίλυσης, αποκαλύπτονται ως η φαντασία ενός νου φυλακισμένου στα ίδια του τα συμπεράσματα.

Η Ζωντανή Κίνηση

Εδώ αναδύεται ίσως η πιο κρίσιμη κατανόηση: ο διαλογισμός δεν είναι προορισμός αλλά κίνηση, όχι επίτευγμα αλλά ροή, όχι κατάσταση που επιτυγχάνεται και μετά διατηρείται αλλά διαρκής χορός μεταξύ συνείδησης και ύπαρξης. Είναι ο ποταμός, όχι η όχθη· η αναπνοή, όχι η κρατημένη ανάσα· η ζωντανή φλόγα, όχι ο αιχμαλωτισμένος σπινθήρας.

Τόσοι πολλοί προσεγγίζουν την ιερή τέχνη σαν να ήταν βουνό για αναρρίχηση, με κορυφή για κατάκτηση όπου θα μπορούσε κανείς να καρφώσει μια σημαία και να διακηρύξει νίκη. Αλλά αυτή ακριβώς η προσέγγιση διαιωνίζει το πρόβλημα που επιδιώκει να λύσει, διότι φέρνει την ενέργεια του συμπεράσματος, της αποφασιστικότητας, της θέλησης ακριβώς στον χώρο που μπορεί να υπάρχει μόνο όταν αυτά τα πράγματα διαλύονται.

Ο διαλογισμός ως κίνηση σημαίνει διαλογισμός χωρίς τέλος, χωρίς συμπέρασμα, χωρίς το κλείσιμο του κύκλου. Σημαίνει να εισέρχεται κανείς σε κάθε στιγμή επίγνωσης σαν για πρώτη φορά, χωρίς χάρτη σχεδιασμένο από προηγούμενα ταξίδια, χωρίς βεβαιότητα για το τι θα ανακαλυφθεί. Είναι εξερεύνηση χωρίς τον εξερευνητή, όραση χωρίς τον βλέποντα, γνώση χωρίς τον γνωρίζοντα.

Αυτή η κίνηση δεν είναι χαοτική ή χωρίς σκοπό. Σαν την ανάπτυξη ενός δέντρου, που δεν ακολουθεί κανένα συνειδητό σχέδιο αλλά εκδηλώνει τέλεια τάξη, η κίνηση του διαλογισμού ακολουθεί τη δική της εγγενή νοημοσύνη. Ξέρει πού να ρέει όπως το νερό ξέρει πώς να βρει τη θάλασσα, όχι μέσω σκέψης ή απόφασης αλλά μέσω της απλής αναγνώρισης του τι είναι.

Ο Θάνατος του Διαλογιζόμενου

Έρχεται μια στιγμή—όχι στον χρόνο αλλά πέρα από τον χρόνο—όπου αυτός που διαλογίζεται ανακαλύπτει ότι ο διαλογισμός μπορεί να συμβεί πραγματικά μόνο όταν ο διαλογιζόμενος διαλύεται. Όσο υπάρχει κάποιος που κάνει διαλογισμό, υπάρχει διαίρεση, αποχωρισμός, δυϊσμός. Υπάρχει ο παρατηρητής και το παρατηρούμενο, ο ελεγκτής και το ελεγχόμενο, αυτός που αναζητά την κενότητα και η κενότητα που αναζητείται.

Αυτή η διαίρεση είναι η ίδια το εμπόδιο, το πέπλο που σκεπάζει το ιερό. Διότι στην αλήθεια, δεν υπάρχει ξεχωριστή οντότητα που μπορεί να βγει έξω από τη συνείδηση και να τη χειριστεί, να την καθαρίσει, να την αδειάσει, να την μεταμορφώσει. Υπάρχει μόνο η ίδια η συνείδηση, επίγνωση των δικών της κινήσεων, ευαίσθητη στα δικά της μοτίβα, που κατανοεί τον εαυτό της χωρίς ξεχωριστό κατανοούντα.

Όταν ο διαλογιζόμενος πεθαίνει—και αυτός ο θάνατος πρέπει να συμβαίνει ξανά και ξανά, στιγμή προς στιγμή, διότι ο ξεχωριστός εαυτός συνεχώς επιδιώκει να αναστηθεί—αυτό που απομένει δεν είναι κενότητα με την έννοια της απουσίας, αλλά κενότητα με την έννοια του άπειρου δυναμικού, απεριόριστου χώρου, απεριόριστης επίγνωσης. Είναι η κενότητα του ουρανού που περιέχει όλα τα σύννεφα χωρίς να ορίζεται από κανένα από αυτά, η κενότητα της σιωπής που κρατάει όλους τους ήχους χωρίς να διαταράσσεται από κανέναν από αυτούς.

Η Ιερή Καθημερινότητα

Το παράδοξο που μπερδεύει πολλούς αναζητητές είναι αυτό: η κενότητα που αποκαλύπτει ο διαλογισμός δεν είναι ξεχωριστή από την καθημερινή ζωή, δεν είναι αποκομμένη από τον συνηθισμένο κόσμο των εργασιών και των σχέσεων, της δουλειάς και της ανάπαυσης. Το ιερό δεν υπάρχει σε κάποιο μακρινό βασίλειο προσβάσιμο μόνο μέσω εξαιρετικών εμπειριών ή αλλοιωμένων καταστάσεων.

Μάλλον, ο κενός νους ανακαλύπτει ότι το συνηθισμένο είναι η ίδια η πύλη προς το άπειρο. Το πλύσιμο των πιάτων, το περπάτημα προς τη δουλειά, ο χαιρετισμός ενός φίλου—όταν γίνονται με πλήρη προσοχή, με την αθωότητα του παρόντος, αυτές οι απλές πράξεις γίνονται μυστήρια, πύλες μέσα από τις οποίες το αιώνιο λάμπει μέσα στο πρόσκαιρο.

Διότι για τον νου που είναι ελεύθερος από το γνωστό, δεν υπάρχει διαίρεση μεταξύ ιερού και κοσμικού, πνευματικού και καθημερινού, μαξιλαριού διαλογισμού και αγοράς. Όλα είναι ένα απρόσκοπτο όλο, μια συνεχής κίνηση επίγνωσης που συναντά την ύπαρξη σε κάθε ξεδιπλούμενη στιγμή.

Αυτή είναι η μεγάλη απελευθέρωση: όχι μια απόδραση από τη ζωή αλλά η ανακάλυψη της ζωής στην πληρότητά της, όχι μια απόσυρση από τον κόσμο αλλά μια εμπλοκή με τον κόσμο τόσο πλήρης, τόσο ολική, που ο διαχωρισμός μεταξύ εαυτού και άλλου, μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού, απλώς διαλύεται σαν ομίχλη μπροστά στον πρωινό ήλιο.

Το Απόρρητο Δώρο

Ποιες λέξεις μπορούν να συλλάβουν το άρωμα αυτής της ελευθερίας; Ποια γλώσσα μπορεί να περιέχει την απέραντη έκταση του κενού νου; Ο μύστης επιστρέφει από αυτά τα βάθη γνωρίζοντας ότι κάθε περιγραφή είναι προδοσία, κάθε εξήγηση είναι αναγωγή, κάθε διδασκαλία είναι απλώς δάχτυλο που δείχνει το φεγγάρι ενώ οι ανόητοι μαθητές εξετάζουν το δάχτυλο.

Ωστόσο, οι λέξεις πρέπει να έρχονται, όχι για να ορίσουν ή να περιορίσουν την εμπειρία αλλά για να ξυπνήσουν στους άλλους την αναγνώριση ότι αυτό για το οποίο μιλάμε δεν είναι ξένο ή μακρινό αλλά οικείο—πιο κοντά από την ίδια τους την αναπνοή, πιο άμεσο από τις ίδιες τους τις σκέψεις, πιο παρόν από την ίδια τους την παρουσία.

Ο κενός νους δεν είναι κάτι που πρέπει να δημιουργηθεί· είναι αυτό που απομένει όταν όλη η δημιουργία παύει. Δεν είναι κάτι που πρέπει να επιτευχθεί· είναι αυτό που πάντα ήταν εδώ, σκεπασμένο μόνο από την ασταμάτητη συσσώρευση του γνωστού. Δεν είναι κάτι που πρέπει να κατανοηθεί· είναι το ίδιο το έδαφος της κατανόησης, η επίγνωση πριν από κάθε γνώση, η σιωπή από την οποία όλοι οι ήχοι αναδύονται και στην οποία όλοι οι ήχοι επιστρέφουν.

Η Αιώνια Αρχή

Και έτσι το ταξίδι τελειώνει εκεί που άρχισε—στην παρούσα στιγμή, σε αυτή την αναπνοή, σε αυτή την επίγνωση που γνωρίζει τον εαυτό της χωρίς συμπέρασμα. Ο αναζητητής ανακαλύπτει ότι ποτέ δεν υπήρχε κάπου να πάει, ποτέ κάτι να επιτύχει, ποτέ κανένας αποχωρισμός να υπερνικηθεί. Υπήρχε μόνο πάντοτε αυτό—αυτή η ζωντανή κενότητα, αυτό το ιερό κενό που είναι ταυτόχρονα η πληρότητα όλης της ύπαρξης.

Ο διαλογισμός ως άδειασμα του νου από το γνωστό δεν είναι πρακτική για το μέλλον, ούτε τεχνική που τελειοποιείται μέσα από χρόνια πειθαρχίας. Είναι η πρόσκληση να πεθάνει κανείς στο χθες σε αυτή ακριβώς τη στιγμή, να αφήσει όλα τα συμπεράσματα να διαλυθούν μπροστά σε αυτό που είναι, να σταθεί γυμνός και μόνος μπροστά στο μυστήριο που δεν μπορεί να ονομαστεί.

Σε αυτό τον θάνατο, δεν υπάρχει απώλεια αλλά άπειρο κέρδος. Σε αυτή την κενότητα, δεν υπάρχει απουσία αλλά η παρουσία όλων όσων είναι. Σε αυτή τη μοναξιά, δεν υπάρχει απομόνωση αλλά η ανακάλυψη της ενότητας με όλη την ύπαρξη.

Ο κενός νους δεν ζητάει τίποτα, δεν αναζητάει τίποτα, δεν απαιτεί τίποτα. Απλώς είναι—και σε αυτό το απλό είναι, όλη η αναζήτηση τελειώνει, όλες οι ερωτήσεις διαλύονται, και η ιερή σιωπή που πάντα ήταν εδώ αποκαλύπτεται ως το ίδιο το έδαφος της συνείδησης, η πηγή από την οποία όλα αναδύονται και στην οποία όλα επιστρέφουν.

Αυτός είναι ο διαλογισμός: όχι ως συμπέρασμα αλλά ως αιώνια αρχή, όχι ως επίτευγμα αλλά ως συνεχές άφημα, όχι ως γίγνεσθαι αλλά ως η ανακάλυψη αυτού που ποτέ δεν έπαψε να είναι. Το γνωστό αδειάζει τον εαυτό του στο παρόν, και αυτό που απομένει είναι το απόρρητο, το άλεκτο, το ιερό μυστήριο που κάθε ψυχή πρέπει να ανακαλύψει μόνη της στη ζωντανή σιωπή της μοναξιάς.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

CIRCLE OF LIGHT

ESOTERISM STUDIES