Sunday, April 6, 2025

The Journey to the Final Constant: A Mystical Odyssey Through the Unchanging

In the vast expanse of existence, where the winds of time whip through the ephemeral veils of reality, there lies a call—a whisper from the depths of the Unknown Land of Consciousness. It is a summons to the Traveler, the eternal seeker, who wanders through the labyrinth of life in search of that which does not shift, does not falter, does not fade. This is the journey to the Final Constant, to the Unchanging—a pilgrimage not of the body, but of the soul, through the realms of Tranquility, Stillness, Silence, and Absence, until the Truth unveils itself in radiant simplicity.

The Unknown Land of Consciousness

Consciousness is a boundless frontier, an uncharted territory where the self dances between the known and the unknowable. It is a land of paradox, where the Traveler is both the seeker and the sought, the question and the answer. To traverse this realm is to abandon the familiar signposts of the material world—the clamor of desires, the weight of identities, the fleeting pleasures of form. Here, in the Unknown, the Traveler must shed the armor of certainty and embrace the vulnerability of wonder.

For what is consciousness but the mirror of eternity? It is the canvas upon which the worlds are painted, the silent witness to the rise and fall of empires, dreams, and stars. Yet, it remains untouched, a vast ocean undisturbed by the ripples of thought. The Traveler, lost in the currents of this ocean, seeks not to conquer it but to dissolve into it—to return to the source, the Final Constant, where all movement ceases and all questions fade.

The Tranquility of Life

The first gateway on this sacred journey is Tranquility—the serene embrace of Life in its purest essence. Life, as the Traveler discovers, is not the chaos of striving or the tumult of survival; it is the quiet pulse that underlies all things, the rhythm that beats in the heart of a flower, a stone, a galaxy. To find Tranquility is to step beyond the storms of the self, to rest in the eternal flow that weaves through every breath.

In this stillness, Truth begins to shimmer like a distant star piercing the night. It is not a truth grasped by the mind’s frantic hands, but one felt in the marrow of being—a knowing that transcends words. The Traveler, bathed in Tranquility, sees that Life is not a battle to be won, but a mystery to be lived. Here, the illusion of separation dissolves, and the unity of all things whispers its ancient song. Only in this sacred pause can the Truth take root, guiding the soul toward the Unchanging.

The Stillness of the Soul

Beyond Tranquility lies the Stillness of the Soul—a deeper chamber of the journey where the waters of existence grow calm and crystalline. The soul, that eternal spark clothed in the garments of individuality, yearns to return to its origin. In Stillness, it finds its home. Here, the Traveler no longer clings to the roles of the world—parent, worker, dreamer—but stands naked before the infinite.

To truly live, the Traveler learns, is not to chase the fleeting shadows of experience, but to abide in the continuum of existence. This is life as a seamless thread, unbroken by birth or death, stretching across the worlds—seen and unseen—with full awareness. In the Stillness of the Soul, the past and future collapse into the eternal Now, and the Traveler becomes a conduit for the divine. The soul, unshaken by the winds of change, rests in the Unchanging, alive in a way that defies the boundaries of time.

The Silence of the Mind

The journey deepens as the Traveler enters the Silence of the Mind—a realm where the ceaseless chatter of thought falls away like leaves in autumn. The mind, that restless architect of illusions, has long convinced the self of its supremacy, weaving webs of fear, longing, and identity. But in Silence, its dominion crumbles, and the Traveler stands on the precipice of revelation.

What am I? the Traveler asks, and the Silence answers not with words, but with presence. In this vast quietude, Understanding dawns—not as a concept to be grasped, but as a state to be inhabited. The mind, stripped of its noise, becomes a mirror reflecting the infinite. Here, the Traveler sees beyond the masks of personality, beyond the stories of “me” and “mine,” to the essence that lies beneath. In the Silence of the Mind, the question dissolves, and what remains is the unshakable certainty of being—the Final Constant begins to take shape.

The Absence of Personal Existence

At the farthest reaches of the Unknown Land lies the Absence of Personal Existence—the crucible where the self is consumed in the fire of truth. This is not a loss, but a liberation; not an end, but a beginning. The Traveler, having shed the layers of Tranquility, Stillness, and Silence, now releases the final illusion: the belief in a separate “I.” In this Absence, there is no one to claim victory, no one to suffer defeat—only the pure radiance of existence.

To “See” one’s True Nature is to stand as the Unchanging amid the ever-shifting tides of the world. The Traveler, no longer a wanderer, becomes the stillness at the heart of the storm, the silence within the sound, the absence that contains all presence. This is the return to the Final Constant—a state beyond form, beyond time, beyond comprehension. It is the source from which all arises and to which all returns, the eternal ground of being that has never left, though the Traveler has wandered far to find it.

The Return to the Unchanging

And so, the journey completes itself—not in a distant land or a future moment, but here, now, in the recognition of what has always been. The Final Constant, the Unchanging, is not a destination to be reached, but a reality to be remembered. It is the essence of the Traveler, the soul, the mind, the world—a single thread running through the tapestry of existence.

In this return, the Unknown Land of Consciousness reveals its secret: there was never a journey, only an awakening. The Tranquility of Life, the Stillness of the Soul, the Silence of the Mind, and the Absence of Personal Existence are not steps along a path, but facets of the same eternal truth. The Traveler, once lost in the maze of becoming, now rests in the simplicity of being.

To you, O seeker, who hears this call, know that the Final Constant awaits not in the stars or the scriptures, but within the quiet of your own heart. Cease the striving, release the grasping, and turn inward. In the stillness, in the silence, in the absence, you will find it—the Unchanging, the ever-present, the Truth that you are. And in that finding, you will live—truly live—as the eternal witness to the dance of existence, forever free, forever whole, forever home.

…

Το Ταξίδι προς τη Τελική Σταθερά: Μια Μυστικιστική Οδύσσεια μέσα από το Αμετάβλητο

Στην αχανή έκταση της ύπαρξης, όπου οι άνεμοι του χρόνου στροβιλίζονται μέσα από τα εφήμερα πέπλα της πραγματικότητας, υπάρχει ένα κάλεσμα—ένας ψίθυρος από τα βάθη της Άγνωστης Χώρας της Συνείδησης. Είναι μια πρόσκληση προς τον Ταξιδιώτη, τον αιώνιο αναζητητή, που περιπλανιέται στον λαβύρινθο της ζωής αναζητώντας εκείνο που δεν μεταβάλλεται, δεν κλονίζεται, δεν χάνεται. Αυτό είναι το ταξίδι προς την Τελική Σταθερά, προς το Αμετάβλητο—ένα προσκύνημα όχι του σώματος, αλλά της ψυχής, μέσα από τα βασίλεια της Γαλήνης, της Ακινησίας, της Σιωπής και της Απουσίας, μέχρι να αποκαλυφθεί η Αλήθεια στην ακτινοβόλο απλότητά της.

Η Άγνωστη Χώρα της Συνείδησης

Η συνείδηση είναι ένα ατελείωτο σύνορο, μια ανεξερεύνητη επικράτεια όπου το εγώ χορεύει ανάμεσα στο γνωστό και το άγνωστο. Είναι μια γη παραδόξων, όπου ο Ταξιδιώτης είναι ταυτόχρονα ο αναζητητής και το ζητούμενο, η ερώτηση και η απάντηση. Για να διασχίσει αυτόν τον τόπο, πρέπει να εγκαταλείψει τα οικεία σημάδια του υλικού κόσμου—τη βοή των επιθυμιών, το βάρος των ταυτοτήτων, τις εφήμερες απολαύσεις της μορφής. Εδώ, στο Άγνωστο, ο Ταξιδιώτης πρέπει να αποβάλει την πανοπλία της βεβαιότητας και να αγκαλιάσει την ευαλωτότητα του θαυμασμού.

Διότι τι είναι η συνείδηση αν όχι ο καθρέφτης της αιωνιότητας; Είναι ο καμβάς πάνω στον οποίο ζωγραφίζονται οι κόσμοι, ο σιωπηλός μάρτυρας της ανόδου και της πτώσης αυτοκρατοριών, ονείρων και άστρων. Κι όμως, παραμένει ανέγγιχτη, ένας αχανής ωκεανός που δεν ταράζεται από τα ρεύματα της σκέψης. Ο Ταξιδιώτης, χαμένος στα ρεύματα αυτού του ωκεανού, δεν επιδιώκει να τον κατακτήσει, αλλά να διαλυθεί μέσα του—να επιστρέψει στην πηγή, στην Τελική Σταθερά, εκεί όπου κάθε κίνηση σταματά και κάθε ερώτηση σβήνει.

Η Γαλήνη της Ζωής

Η πρώτη πύλη σε αυτό το ιερό ταξίδι είναι η Γαλήνη—η γλυκιά αγκαλιά της Ζωής στην πιο αγνή της μορφή. Ο Ταξιδιώτης ανακαλύπτει πως η ζωή δεν είναι η αναταραχή της επιδίωξης ούτε η ταραχή της επιβίωσης, αλλά ο ήρεμος παλμός που υποβόσκει σε όλα τα πράγματα, ο ρυθμός που χτυπά στην καρδιά ενός λουλουδιού, μιας πέτρας, ενός γαλαξία. Να βρει κανείς τη Γαλήνη σημαίνει να περάσει πέρα από τις καταιγίδες του εαυτού, να αναπαυθεί στη διαρκή ροή που διαπερνά κάθε ανάσα.

Μέσα σε αυτή τη γαλήνη, η Αλήθεια αρχίζει να λαμπυρίζει σαν μακρινό άστρο που διαπερνά τη νύχτα. Δεν είναι μια αλήθεια που μπορεί να κατακτήσει ο νους με την αγχώδη του λαβή, αλλά μια γνώση που αναδύεται από τα βάθη του είναι—μια γνώση που ξεπερνά τις λέξεις. Ο Ταξιδιώτης, λουσμένος στη Γαλήνη, βλέπει πως η ζωή δεν είναι μια μάχη προς νίκη, αλλά ένα μυστήριο που πρέπει να βιωθεί. Εδώ, η ψευδαίσθηση του διαχωρισμού διαλύεται και η ενότητα όλων των πραγμάτων ψιθυρίζει το αρχαίο της τραγούδι. Μόνο σε αυτή την ιερή παύση μπορεί η Αλήθεια να ριζώσει, καθοδηγώντας την ψυχή προς το Αμετάβλητο.

Η Ακινησία της Ψυχής

Πέρα από τη Γαλήνη βρίσκεται η Ακινησία της Ψυχής—ένας βαθύτερος θάλαμος του ταξιδιού όπου τα νερά της ύπαρξης γίνονται ήρεμα και κρυστάλλινα. Η ψυχή, αυτή η αιώνια σπίθα που ενδύεται τα φορέματα της ατομικότητας, λαχταρά να επιστρέψει στην αρχέγονη της πηγή. Στην Ακινησία, βρίσκει το σπίτι της. Εδώ, ο Ταξιδιώτης δεν προσκολλάται πλέον στους ρόλους του κόσμου—γονιός, εργαζόμενος, ονειροπόλος—αλλά στέκεται γυμνός μπροστά στο άπειρο.

Για να ζήσει αληθινά, ο Ταξιδιώτης μαθαίνει πως δεν χρειάζεται να κυνηγήσει τις φευγαλέες σκιές της εμπειρίας, αλλά να ζει μέσα στη συνέχεια της ύπαρξης. Αυτή είναι η ζωή ως ένα αδιάκοπο νήμα, αδιάσπαστο από τη γέννηση ή τον θάνατο, που εκτείνεται μέσα στους κόσμους—ορατούς και αόρατους—με πλήρη επίγνωση. Στην Ακινησία της Ψυχής, το παρελθόν και το μέλλον καταρρέουν στο αιώνιο Τώρα, και ο Ταξιδιώτης γίνεται αγωγός του θείου. Η ψυχή, ατάραχη από τους ανέμους της αλλαγής, αναπαύεται στο Αμετάβλητο, ζωντανή με τρόπο που υπερβαίνει τα όρια του χρόνου.

Η Σιωπή του Νου

Το ταξίδι βαθαίνει καθώς ο Ταξιδιώτης εισέρχεται στη Σιωπή του Νου—ένα βασίλειο όπου η αδιάκοπη φλυαρία της σκέψης πέφτει όπως τα φύλλα το φθινόπωρο. Ο νους, αυτός ο ανήσυχος αρχιτέκτονας των ψευδαισθήσεων, έχει πείσει για καιρό τον εαυτό του για την υπεροχή του, υφαίνοντας ιστούς φόβου, επιθυμίας και ταυτότητας. Όμως στη Σιωπή, η κυριαρχία του καταρρέει και ο Ταξιδιώτης στέκεται στο κατώφλι της αποκάλυψης.

Τι είμαι; ρωτά ο Ταξιδιώτης, και η Σιωπή απαντά όχι με λόγια, αλλά με παρουσία. Μέσα σε αυτήν την απεραντοσύνη, η Κατανόηση ανατέλλει—όχι ως έννοια που πρέπει να κατανοηθεί, αλλά ως κατάσταση που πρέπει να βιωθεί. Ο νους, απαλλαγμένος από τον θόρυβο, γίνεται καθρέφτης που αντανακλά το άπειρο. Εδώ, ο Ταξιδιώτης βλέπει πέρα από τις μάσκες της προσωπικότητας, πέρα από τις ιστορίες του "εγώ" και του "δικό μου", προς την ουσία που βρίσκεται κάτω από όλα. Στη Σιωπή του Νου, η ερώτηση διαλύεται, και αυτό που μένει είναι η αδιάσειστη βεβαιότητα του Είναι—η Τελική Σταθερά αρχίζει να παίρνει μορφή.

Η Απουσία της Προσωπικής Ύπαρξης

Στα απώτατα όρια της Άγνωστης Γης βρίσκεται η Απουσία της Προσωπικής Ύπαρξης—το καμίνι όπου το εγώ καταναλώνεται στη φωτιά της αλήθειας. Αυτό δεν είναι απώλεια, αλλά απελευθέρωση· δεν είναι τέλος, αλλά αρχή. Ο Ταξιδιώτης, έχοντας αποβάλει τα στρώματα της Γαλήνης, της Ακινησίας και της Σιωπής, απελευθερώνει τώρα την τελική ψευδαίσθηση: την πίστη σε ένα ξεχωριστό “εγώ”. Στην Απουσία αυτή, δεν υπάρχει κανείς για να διεκδικήσει τη νίκη, κανείς για να υποστεί την ήττα—μόνο η καθαρή λάμψη της ύπαρξης.

Να «Δει» κανείς την Αληθινή του Φύση σημαίνει να στέκεται ως το Αμετάβλητο μέσα στα αδιάκοπα μεταβαλλόμενα ρεύματα του κόσμου. Ο Ταξιδιώτης, που δεν είναι πλέον περιπλανώμενος, γίνεται η ακινησία στην καρδιά της καταιγίδας, η σιωπή μέσα στον ήχο, η απουσία που περικλείει όλη την παρουσία. Αυτή είναι η επιστροφή στη Τελική Σταθερά—μια κατάσταση πέρα από τη μορφή, πέρα από τον χρόνο, πέρα από την κατανόηση. Είναι η πηγή από την οποία αναδύονται τα πάντα και στην οποία όλα επιστρέφουν, το αιώνιο έδαφος της ύπαρξης που ποτέ δεν έφυγε, αν και ο Ταξιδιώτης περιπλανήθηκε μακριά για να το βρει.

Η Επιστροφή στο Αμετάβλητο

Και έτσι, το ταξίδι ολοκληρώνεται—όχι σε μια μακρινή χώρα ή σε μια μελλοντική στιγμή, αλλά εδώ, τώρα, στην αναγνώριση αυτού που υπήρχε ανέκαθεν. Η Τελική Σταθερά, το Αμετάβλητο, δεν είναι ένας προορισμός που πρέπει να φτάσει κανείς, αλλά μια πραγματικότητα που πρέπει να θυμηθεί. Είναι η ουσία του Ταξιδιώτη, της ψυχής, του νου, του κόσμου—ένα ενιαίο νήμα που διατρέχει την ταπισερί της ύπαρξης.

Σε αυτή την επιστροφή, η Άγνωστη Γη της Συνείδησης αποκαλύπτει το μυστικό της: δεν υπήρξε ποτέ ταξίδι, παρά μόνο ένα ξύπνημα. Η Γαλήνη της Ζωής, η Ακινησία της Ψυχής, η Σιωπή του Νου και η Απουσία της Προσωπικής Ύπαρξης δεν είναι στάδια μιας διαδρομής, αλλά όψεις της ίδιας αιώνιας αλήθειας. Ο Ταξιδιώτης, κάποτε χαμένος στο λαβύρινθο του γίγνεσθαι, αναπαύεται τώρα στην απλότητα του Είναι.

Σε εσένα, ω αναζητητή, που ακούς αυτό το κάλεσμα, γνώριζε ότι η Τελική Σταθερά δεν σε περιμένει στα άστρα ή στις γραφές, αλλά μέσα στην ησυχία της δικής σου καρδιάς. Παράτα την προσπάθεια, άφησε τη λαχτάρα και στρέψε το βλέμμα προς τα μέσα. Στην ακινησία, στη σιωπή, στην απουσία, θα τη βρεις—την Αμετάβλητη, την αιώνια παρούσα, την Αλήθεια που είσαι. Και μέσα σε αυτή τη συνειδητοποίηση, θα ζήσεις—πραγματικά θα ζήσεις—ως ο αιώνιος μάρτυρας του χορού της ύπαρξης, ελεύθερος για πάντα, ακέραιος για πάντα, για πάντα στο σπίτι σου.

Monday, 16 February, 2026

4. The Mystery Beyond Memory: A Journey Into Timeless Meditation

(Meditation Without Memory, Possession, or Past)

The Sanctity of Darkness

In the great rhythm of existence, there is a sacred alternation that few truly comprehend. The seeker walks through daylight hours with eyes wide open, observing the endless procession of phenomena that parade before consciousness. Yet it is in the darkness, in the blessed surrender of sleep, that the deepest mysteries make themselves known. For the one who has learned to watch—truly watch—the movements of life with unwavering attention, the night becomes not an absence but a presence, not a void but a vessel.

Sleep, in its purest form, is not merely rest for the weary body. It is a threshold, a portal through which the soul may pass into territories unknown to the waking mind. When the daylight consciousness has been vigilant, when awareness has moved like a clear stream through the hours of activity, then something miraculous occurs as darkness falls. The mind does not collapse into unconsciousness but rather awakens into a different order of being altogether.

This awakening comes unbidden, like grace itself. No amount of striving can produce it, no technique can guarantee its arrival. It emerges from depths that have no name, rising from the stillness that lies beneath all thought, all memory, all the accumulated knowledge of a lifetime. It is meditation in its most authentic form—not the meditation of practice and discipline, though these have their place, but meditation as a gift, as benediction, as the spontaneous flowering of a consciousness that has been prepared without knowing it was being prepared.

The Enchantment That Cannot Be Summoned

There exists an enchantment that no human imagination can conjure, no flight of fancy can approximate. It belongs to a different order of reality entirely, one that exists outside the boundaries of thought, beyond the territories mapped by memory and expectation. This is the enchantment of true meditation, and it comes into being only when all invitations have ceased, when the mind has finally exhausted its endless efforts to capture, to hold, to possess.

The consciousness that has learned to be tranquil—not through suppression but through understanding, not through force but through clarity—becomes a silent witness to its own depths. And from somewhere beyond these depths, from a realm that is neither within consciousness nor separate from it, the mystery descends. It does not enter the mind; rather, the mind discovers itself already immersed in it, like a fish suddenly aware of the ocean.

This mystery dwells in a space that thought cannot reach. Thought, with all its brilliant capacity for analysis and categorization, finds itself powerless here. It is like trying to catch the wind in a net, trying to bottle starlight, trying to measure the infinite with finite instruments. The periphery of thought marks the boundary of the known world, but meditation lives in the vast unknown beyond those boundaries—not as an idea about the unknown, but as direct encounter with it.

The Impossibility of Remembrance

Here lies one of the great paradoxes of spiritual experience: that which is most profound leaves no trace in memory. Memory belongs to time, to the sequential unfolding of moments in which the past can be distinguished from the present. But meditation, in its deepest sense, belongs to the timeless. It cannot be stored, cannot be archived in the mind's vast library of experiences.

When one tries to remember meditation—to recall its qualities, to compare this experience with that one, to build a treasury of spiritual moments—the very act of remembering destroys the living reality. Remembrance is always a resurrection of what has died, an attempt to bring back to life something that has already passed into the realm of the finished, the completed, the gone. It is like pressing flowers in a book and calling them gardens.

True meditation is not a resurrection. It does not arise from the past, does not depend on accumulated experience or spiritual credentials. It comes from fullness—the fullness of the heart that has learned to be simple, to be present, to be available to the moment without the burden of yesterday. This fullness has nothing to do with intellectual capacity or the brightness of the analytical mind. One may be brilliant in thought and impoverished in meditation; one may be simple in intellect and rich beyond measure in spiritual depth.

The Blessing of Eternal Newness

For those who are blessed—and it is truly a blessing, not an achievement—meditation may arrive night after night, like a faithful friend who needs no announcement of arrival. Yet each visitation is utterly new. Not new in the sense that it differs from what came before, for such comparison would already introduce the old into the new. Rather, it is new in a way that has no relationship to the old at all. It is newness without precedent, without reference point, without the shadow of memory lurking in the background.

This newness expresses itself in infinite diversity. Each encounter with the mystery reveals different facets, different qualities, different depths. Yet within this ceaseless change lies something changeless—not the changelessness of stagnation, but the unchanging ground from which all authentic change emerges. It is change that does not accumulate, transformation that leaves no trace, movement that returns always to stillness.

To witness this is to stand before the great mystery of existence itself: that life can be simultaneously eternal and ever-fresh, that the divine presence can be both unchanging and infinitely creative, that the soul can experience something again and again and yet find it each time as if for the first time.

The Sacred Art of Sleep

Sleep itself becomes transformed when consciousness has learned the art of watchfulness. Not the sleep of exhaustion, when the body simply collapses under the weight of fatigue. Not the sleep induced by chemicals or substances that force the mind into unconsciousness. Not even the sleep that follows physical satisfaction, the heavy slumber of contentment. These forms of sleep are escapes, small deaths, temporary absences from awareness.

The sleep that serves meditation is different in kind. It is light as air, quick as intuition, delicate as the first breath of dawn. The body that enters this sleep is a sensitive instrument, finely tuned through the day's alertness. When awareness has moved through waking hours with precision and care, the body absorbs this quality. It becomes responsive rather than dull, alive rather than merely functional, capable of that exquisite sensitivity that allows the deepest mysteries to make themselves known.

This sensitivity is not cultivated through ascetic practices or harsh disciplines. It arises naturally from alertness itself—from the simple act of being present to life as it unfolds. When one watches the movements of thought, the arising of emotion, the interplay of desire and resistance, the body learns a different way of being. It relaxes not into torpor but into readiness, like a deer in a forest, simultaneously at ease and completely aware.

The Infinite Depths

Sometimes the meditation that comes in the night is light, barely perceptible—a whisper of presence, a subtle shift in the quality of consciousness, gentle as a breeze that moves through leaves so softly one can hardly be certain it was there at all. At such times, the mystery touches the soul with extraordinary delicacy, like the brush of a butterfly's wing against skin, leaving behind not an impression but a sense of having been blessed by something too subtle for words.

At other times, the depth is beyond all measure. The soul finds itself plunging into abysses that have no bottom, or rather, whose bottom is infinity itself. These are the moments when all concepts of depth and height, of inner and outer, of self and other dissolve completely. The individual consciousness discovers itself to be a drop that contains the ocean, a single point that encompasses all space, a momentary existence that touches eternity.

Such experiences cannot be compared, cannot be ranked on any scale of spiritual achievement. The light touch and the infinite depth are equally sacred, equally complete in themselves. To prefer one over the other, to desire the profound over the subtle or the gentle over the overwhelming, is already to miss the point. Each manifestation of the mystery is perfect as it is, complete in its own right, requiring nothing beyond itself.

The Danger of Possession

Here lies the great danger that awaits every seeker: the temptation to possess. The mind, by its very nature, wants to grasp, to hold, to accumulate. It wants to build a treasury of experiences, to say "I have meditated deeply" or "I have touched the infinite." This possessiveness, subtle as it is, destroys the very thing it seeks to preserve.

When the mind holds a spiritual experience as a remembrance, when it indulges in the memory of ecstasy, when it returns again and again to savor what once was, the living stream of meditation comes to an end. What remains is only a corpse, a dead thing that the mind keeps wrapped in the grave-clothes of memory, occasionally taking it out to examine and admire. But the living mystery has departed, leaving only its shadow.

The quality of possessiveness must be recognized for what it is: a barrier to the sacred, a wall between the seeker and the sought, a veil that obscures the very thing one most deeply desires. This does not mean one should try forcefully to become non-possessive, for such effort is itself a subtle form of possession. Rather, one must see clearly the mechanism of possession, must understand how the mind operates, how it grasps and clings and tries to make permanent what is by nature impermanent.

The Rootless Mystery

Meditation, in its truest sense, has no root. It is not grounded in any system of thought, does not grow from any seed of practice or technique. It has no substance that the mind can hold, no form that can be grasped, no essence that can be captured in words or concepts. It is like wind—present and powerful, yet without solidity. Like space—all-encompassing, yet empty of content. Like light—revealing everything, yet itself invisible.

This rootlessness is not a deficiency but the very nature of the mystery itself. Because it has no root, it cannot be cultivated in any ordinary sense. Because it has no substance, it cannot be possessed or stored. Because it belongs to the realm beyond thought, it cannot be understood through analysis or study.

Yet this does not mean meditation is unreachable or impossibly distant. On the contrary, it is closer than breath, more intimate than thought, more present than the sense of self. It is always already here, always already available. What is required is not the addition of something new but the removal of what obscures: the constant churning of thought, the grasping of desire, the weight of memory, the burden of the accumulated past.

The Eternal Present

In the end, what reveals itself to the one who has learned to be still is the simple, extraordinary fact of presence itself. Not presence as opposed to absence, not presence as one half of a duality, but presence as the ground of all experience—the unchanging awareness within which all change occurs, the silent witness that observes the entire drama of existence without ever being touched by it.

This presence has no history. It was not born and cannot die. It does not accumulate experiences or grow in wisdom or develop over time. It simply is, eternally and completely, the same yesterday, today, and forever. Yet within this changeless presence, all change becomes possible. Within this eternal now, all of time unfolds. Within this stillness, all movement arises.

To rest in this presence is to discover what one has always been, to come home to a place one never truly left, to awaken from a dream one never quite believed. It is the end of seeking and the beginning of simply being. It is meditation without meditation, awareness without an aware one, presence without anyone being present.

The Sacred Invitation

The mystery extends an invitation to every human soul—not an invitation that requires acceptance or rejection, for such choice already implies separation, but an invitation that is always already accepted by virtue of one's very existence. The question is not whether one will respond to this invitation but whether one will recognize that the response is already happening, has always been happening, in every breath, in every moment of awareness, in every fleeting instant of being.

To live with this recognition is to walk through the world as both pilgrim and destination, as both seeker and sought, as both question and answer. It is to discover that the sacred is not separate from the ordinary, that transcendence is not opposed to immanence, that the infinite dwells in every finite moment.

This is the gift of meditation without memory, the blessing of experience without possession, the grace of presence without past. It asks nothing of us except that we be what we already are, know what we already know, and rest in what has never left us. And in that simple rest, in that profound ease, the mystery reveals itself—not as something other than ourselves, but as our own deepest nature, always present, forever new, eternally complete.

…

4. Το Μυστήριο Πέρα από τη Μνήμη: Ένα Ταξίδι στο Διαχρονικό Διαλογισμό

(Διαλογισμός Χωρίς Μνήμη, Κατοχή ή Παρελθόν)

Η Ιερότητα του Σκότους

Στον μεγάλο ρυθμό της ύπαρξης, υπάρχει μια ιερή εναλλαγή που λίγοι κατανοούν πραγματικά. Ο αναζητητής περπατά στις ώρες της ημέρας με τα μάτια ορθάνοιχτα, παρατηρώντας την ατελείωτη παρέλαση των φαινομένων που παρελαύνουν μπροστά από τη συνείδηση. Ωστόσο, είναι στο σκότος, στην ευλογημένη παράδοση του ύπνου, που τα βαθύτερα μυστήρια αποκαλύπτονται. Για εκείνον που έχει μάθει να παρακολουθεί —πραγματικά να παρακολουθεί— τις κινήσεις της ζωής με αταλάντευτη προσοχή, η νύχτα γίνεται όχι απουσία αλλά παρουσία, όχι κενό αλλά δοχείο.

Ο ύπνος, στην καθαρότερη μορφή του, δεν είναι απλώς ανάπαυση για το κουρασμένο σώμα. Είναι ένα κατώφλι, μια πύλη από την οποία η ψυχή μπορεί να περάσει σε εδάφη άγνωστα στον ξύπνιο νου. Όταν η συνείδηση της ημέρας ήταν αφυπνισμένη, όταν η επίγνωση έχει κινηθεί σαν καθαρό ρυάκι μέσα στις ώρες της δραστηριότητας, τότε κάτι θαυμαστό συμβαίνει καθώς πέφτει το σκότος. Ο νους δεν καταρρέει στην ασυνειδησία, αλλά μάλλον ξυπνά σε μια διαφορετική τάξη ύπαρξης συνολικά.

Αυτό το ξύπνημα έρχεται απροσκάλεστο, σαν την ίδια τη χάρη. Καμία προσπάθεια δεν μπορεί να το παράγει, καμία τεχνική δεν μπορεί να εγγυηθεί την άφιξή του. Αναδύεται από βάθη που δεν έχουν όνομα, ανεβαίνοντας από την ακινησία που βρίσκεται κάτω από κάθε σκέψη, κάθε μνήμη, κάθε συσσωρευμένη γνώση μιας ζωής. Είναι ο διαλογισμός στην πιο αυθεντική του μορφή —όχι ο διαλογισμός της εξάσκησης και της πειθαρχίας, αν και αυτά έχουν τη θέση τους, αλλά ο διαλογισμός ως δώρο, ως ευλογία, ως το αυθόρμητο άνθισμα μιας συνείδησης που έχει προετοιμαστεί χωρίς να το γνωρίζει.

Η Μαγεία που Δεν Μπορεί να Επικληθεί

Υπάρχει μια μαγεία που καμία ανθρώπινη φαντασία δεν μπορεί να δημιουργήσει, καμία πτήση της φαντασίας δεν μπορεί να προσεγγίσει. Ανήκει σε μια διαφορετική τάξη πραγματικότητας εντελώς, μια τάξη που υπάρχει έξω από τα όρια της σκέψης, πέρα από τα εδάφη που έχουν χαρτογραφηθεί από τη μνήμη και την προσδοκία. Αυτή είναι η μαγεία του αληθινού διαλογισμού, και έρχεται στην ύπαρξη μόνο όταν όλες οι προσκλήσεις έχουν σταματήσει, όταν ο νους έχει επιτέλους εξαντλήσει τις ατελείωτες προσπάθειές του να συλλάβει, να κρατήσει, να κατέχει.

Η συνείδηση που έχει μάθει να είναι ήρεμη —όχι μέσω καταστολής αλλά μέσω κατανόησης, όχι μέσω βίας αλλά μέσω σαφήνειας— γίνεται ένας σιωπηλός μάρτυρας των ίδιων της των βαθών. Και από κάπου πέρα από αυτά τα βάθη, από ένα βασίλειο που δεν είναι ούτε μέσα στη συνείδηση ούτε ξεχωριστό από αυτήν, το μυστήριο κατεβαίνει. Δεν εισέρχεται στον νου· μάλλον, ο νους ανακαλύπτει τον εαυτό του ήδη βυθισμένο σε αυτό, σαν ένα ψάρι που ξαφνικά συνειδητοποιεί τον ωκεανό.

Αυτό το μυστήριο κατοικεί σε έναν χώρο που η σκέψη δεν μπορεί να φτάσει. Η σκέψη, με όλη της την λαμπρή ικανότητα για ανάλυση και κατηγοριοποίηση, βρίσκεται ανίσχυρη εδώ. Είναι σαν να προσπαθείς να πιάσεις τον άνεμο σε δίχτυ, να εμφιαλώσεις το φως των αστεριών, να μετρήσεις το άπειρο με πεπερασμένα όργανα. Η περιφέρεια της σκέψης σημαδεύει το όριο του γνωστού κόσμου, αλλά ο διαλογισμός ζει στο απέραντο άγνωστο πέρα από αυτά τα όρια —όχι ως ιδέα για το άγνωστο, αλλά ως άμεση συνάντηση με αυτό.

Η Αδυναμία της Ανάμνησης

Εδώ βρίσκεται μία από τις μεγάλες παραδοξότητες της πνευματικής εμπειρίας: αυτό που είναι το πιο βαθύ δεν αφήνει ίχνος στη μνήμη. Η μνήμη ανήκει στον χρόνο, στην αλληλουχία της ανάπτυξης των στιγμών όπου το παρελθόν μπορεί να διακριθεί από το παρόν. Αλλά ο διαλογισμός, στην βαθύτερη έννοιά του, ανήκει στο άχρονο. Δεν μπορεί να αποθηκευτεί, δεν μπορεί να αρχειοθετηθεί στη μεγάλη βιβλιοθήκη εμπειριών του νου.

Όταν κάποιος προσπαθεί να θυμηθεί τον διαλογισμό —να ανακαλέσει τις ιδιότητές του, να συγκρίνει αυτή την εμπειρία με εκείνη, να χτίσει έναν θησαυρό πνευματικών στιγμών— η ίδια η πράξη της ανάμνησης καταστρέφει την ζωντανή πραγματικότητα. Η ανάμνηση είναι πάντα μια ανάσταση αυτού που έχει πεθάνει, μια προσπάθεια να επαναφέρει στη ζωή κάτι που έχει ήδη περάσει στο βασίλειο του τετελεσμένου, του ολοκληρωμένου, του χαμένου. Είναι σαν να πιέζεις λουλούδια σε ένα βιβλίο και να τα αποκαλείς κήπους.

Ο αληθινός διαλογισμός δεν είναι ανάσταση. Δεν αναδύεται από το παρελθόν, δεν εξαρτάται από συσσωρευμένη εμπειρία ή πνευματικά διαπιστευτήρια. Έρχεται από την πληρότητα —την πληρότητα της καρδιάς που έχει μάθει να είναι απλή, να είναι παρούσα, να είναι διαθέσιμη στη στιγμή χωρίς το βάρος του χθες. Αυτή η πληρότητα δεν έχει καμία σχέση με την πνευματική ικανότητα ή τη λάμψη του αναλυτικού νου. Κάποιος μπορεί να είναι λαμπρός στη σκέψη και φτωχός στον διαλογισμό· κάποιος μπορεί να είναι απλός στον νου και πλούσιος πέρα από κάθε μέτρο σε πνευματικό βάθος.

Η Ευλογία της Αιώνιας Καινοτομίας

Για εκείνους που είναι ευλογημένοι —και είναι πραγματικά ευλογία, όχι επίτευγμα— ο διαλογισμός μπορεί να έρχεται νύχτα με νύχτα, σαν ένας πιστός φίλος που δεν χρειάζεται αναγγελία άφιξης. Ωστόσο, κάθε επίσκεψη είναι απόλυτα νέα. Όχι νέα με την έννοια ότι διαφέρει από αυτό που ήρθε πριν, γιατί τέτοια σύγκριση θα εισήγαγε ήδη το παλιό στο νέο. Μάλλον, είναι νέα με έναν τρόπο που δεν έχει καμία σχέση με το παλιό καθόλου. Είναι καινοτομία χωρίς προηγούμενο, χωρίς σημείο αναφοράς, χωρίς τη σκιά της μνήμης να παραμονεύει στο παρασκήνιο.

Αυτή η καινοτομία εκφράζεται σε άπειρη ποικιλία. Κάθε συνάντηση με το μυστήριο αποκαλύπτει διαφορετικές πλευρές, διαφορετικές ιδιότητες, διαφορετικά βάθη. Ωστόσο, μέσα σε αυτή την ασταμάτητη αλλαγή βρίσκεται κάτι αμετάβλητο —όχι η αμεταβλητότητα της στασιμότητας, αλλά το αμετάβλητο έδαφος από το οποίο αναδύεται κάθε αυθεντική αλλαγή. Είναι αλλαγή που δεν συσσωρεύεται, μεταμόρφωση που δεν αφήνει ίχνος, κίνηση που επιστρέφει πάντα στην ακινησία.

Το να το μαρτυρείς αυτό είναι να στέκεσαι μπροστά στο μεγάλο μυστήριο της ίδιας της ύπαρξης: ότι η ζωή μπορεί να είναι ταυτόχρονα αιώνια και πάντα φρέσκια, ότι η θεϊκή παρουσία μπορεί να είναι τόσο αμετάβλητη όσο και άπειρα δημιουργική, ότι η ψυχή μπορεί να βιώνει κάτι ξανά και ξανά και ωστόσο να το βρίσκει κάθε φορά σαν για πρώτη φορά.

Η Ιερή Τέχνη του Ύπνου

Ο ίδιος ο ύπνος μεταμορφώνεται όταν η συνείδηση έχει μάθει την τέχνη της επαγρύπνησης. Όχι ο ύπνος της εξάντλησης, όταν το σώμα απλώς καταρρέει κάτω από το βάρος της κούρασης. Όχι ο ύπνος που προκαλείται από χημικές ουσίες ή ουσίες που εξαναγκάζουν τον νου σε ασυνειδησία. Ούτε καν ο ύπνος που ακολουθεί τη φυσική ικανοποίηση, ο βαρύς ύπνος της ικανοποίησης. Αυτές οι μορφές ύπνου είναι αποδράσεις, μικροί θάνατοι, προσωρινές απουσίες από την επίγνωση.

Ο ύπνος που υπηρετεί τον διαλογισμό είναι διαφορετικός σε είδος. Είναι ελαφρύς σαν τον αέρα, γρήγορος σαν την διαίσθηση, λεπτός σαν την πρώτη ανάσα της αυγής. Το σώμα που εισέρχεται σε αυτόν τον ύπνο είναι ένα ευαίσθητο όργανο, λεπτά συντονισμένο μέσω της επαγρύπνησης της ημέρας. Όταν η επίγνωση έχει κινηθεί μέσα στις ώρες του ξύπνιου με ακρίβεια και φροντίδα, το σώμα απορροφά αυτή την ιδιότητα. Γίνεται ανταποκρινόμενο αντί για θαμπό, ζωντανό αντί για απλώς λειτουργικό, ικανό για εκείνη την εξαιρετική ευαισθησία που επιτρέπει στα βαθύτερα μυστήρια να αποκαλυφθούν.

Αυτή η ευαισθησία δεν καλλιεργείται μέσω ασκητικών πρακτικών ή σκληρών πειθαρχιών. Αναδύεται φυσικά από την ίδια την επαγρύπνηση —από την απλή πράξη του να είσαι παρών στη ζωή καθώς ξεδιπλώνεται. Όταν κάποιος παρακολουθεί τις κινήσεις της σκέψης, την ανάδυση του συναισθήματος, την αλληλεπίδραση της επιθυμίας και της αντίστασης, το σώμα μαθαίνει έναν διαφορετικό τρόπο ύπαρξης. Χαλαρώνει όχι σε νάρκη αλλά σε ετοιμότητα, σαν ένα ελάφι σε δάσος, ταυτόχρονα άνετο και πλήρως ενήμερο.

Τα Άπειρα Βάθη

Μερικές φορές ο διαλογισμός που έρχεται τη νύχτα είναι ελαφρύς, μετά βίας αντιληπτός —ένας ψίθυρος παρουσίας, μια λεπτή αλλαγή στην ποιότητα της συνείδησης, απαλός σαν αύρα που κινείται μέσα από φύλλα τόσο απαλά που δύσκολα μπορείς να είσαι σίγουρος ότι ήταν εκεί. Σε τέτοιες στιγμές, το μυστήριο αγγίζει την ψυχή με εξαιρετική λεπτότητα, σαν το άγγιγμα της φτερούγας πεταλούδας στο δέρμα, αφήνοντας πίσω όχι εντύπωση αλλά μια αίσθηση ότι ευλογήθηκες από κάτι πολύ λεπτό για λέξεις.

Άλλες φορές, το βάθος είναι πέρα από κάθε μέτρο. Η ψυχή βρίσκει τον εαυτό της να βουτά σε αβύσσους χωρίς πάτο, ή μάλλον, των οποίων ο πάτος είναι το άπειρο το ίδιο. Αυτές είναι οι στιγμές όταν όλες οι έννοιες βάθους και ύψους, εσωτερικού και εξωτερικού, εαυτού και άλλου διαλύονται εντελώς. Η ατομική συνείδηση ανακαλύπτει τον εαυτό της να είναι μια σταγόνα που περιέχει τον ωκεανό, ένα μόνο σημείο που περιλαμβάνει όλο τον χώρο, μια στιγμιαία ύπαρξη που αγγίζει την αιωνιότητα.

Τέτοιες εμπειρίες δεν μπορούν να συγκριθούν, δεν μπορούν να ταξινομηθούν σε καμία κλίμακα πνευματικού επιτεύγματος. Το ελαφρύ άγγιγμα και το άπειρο βάθος είναι εξίσου ιερά, εξίσου ολοκληρωμένα από μόνα τους. Το να προτιμάς το ένα από το άλλο, να επιθυμείς το βαθύ πάνω από το λεπτό ή το απαλό πάνω από το συντριπτικό, είναι ήδη να χάνεις το νόημα. Κάθε εκδήλωση του μυστηρίου είναι τέλεια όπως είναι, ολοκληρωμένη από μόνη της, χωρίς να απαιτεί τίποτα πέρα από τον εαυτό της.

Ο Κίνδυνος της Κατοχής

Εδώ βρίσκεται ο μεγάλος κίνδυνος που περιμένει κάθε αναζητητή: ο πειρασμός της κατοχής. Ο νους, από την ίδια του τη φύση, θέλει να αρπάξει, να κρατήσει, να συσσωρεύσει. Θέλει να χτίσει έναν θησαυρό εμπειριών, να πει «Έχω διαλογιστεί βαθιά» ή «Έχω αγγίξει το άπειρο». Αυτή η κατοχικότητα, όσο λεπτή και αν είναι, καταστρέφει το ίδιο το πράγμα που επιδιώκει να διατηρήσει.

Όταν ο νους κρατά μια πνευματική εμπειρία ως ανάμνηση, όταν επιδίδεται στη μνήμη της έκστασης, όταν επιστρέφει ξανά και ξανά να γευτεί αυτό που ήταν κάποτε, το ζωντανό ρεύμα του διαλογισμού τερματίζεται. Αυτό που μένει είναι μόνο ένα πτώμα, ένα νεκρό πράγμα που ο νους κρατά τυλιγμένο στα σάβανα της μνήμης, βγάζοντάς το περιστασιακά για να το εξετάσει και να το θαυμάσει. Αλλά το ζωντανό μυστήριο έχει φύγει, αφήνοντας μόνο τη σκιά του.

Η ιδιότητα της κατοχικότητας πρέπει να αναγνωριστεί για αυτό που είναι: ένα εμπόδιο στο ιερό, ένα τείχος μεταξύ του αναζητητή και του αναζητούμενου, ένα πέπλο που σκιάζει το ίδιο το πράγμα που κάποιος επιθυμεί πιο βαθιά. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσπαθήσει κανείς με δύναμη να γίνει μη κατοχικός, γιατί τέτοια προσπάθεια είναι η ίδια μια λεπτή μορφή κατοχής. Μάλλον, πρέπει να δει κανείς καθαρά τον μηχανισμό της κατοχής, να κατανοήσει πώς λειτουργεί ο νους, πώς αρπάζει και προσκολλάται και προσπαθεί να κάνει μόνιμο αυτό που από τη φύση του είναι παροδικό.

Το Μυστήριο Χωρίς Ρίζα

Ο διαλογισμός, στην αληθέστερη έννοιά του, δεν έχει ρίζα. Δεν είναι ριζωμένος σε κανένα σύστημα σκέψης, δεν μεγαλώνει από κανέναν σπόρο εξάσκησης ή τεχνικής. Δεν έχει ουσία που ο νους μπορεί να κρατήσει, καμία μορφή που μπορεί να αρπαχτεί, καμία ουσία που μπορεί να συλληφθεί σε λέξεις ή έννοιες. Είναι σαν τον άνεμο —παρών και ισχυρός, ωστόσο χωρίς στερεότητα. Σαν τον χώρο —περιεκτικός όλων, ωστόσο άδειος από περιεχόμενο. Σαν το φως —αποκαλύπτει τα πάντα, ωστόσο το ίδιο είναι αόρατο.

Αυτή η χωρίς ρίζα κατάσταση δεν είναι ελάττωμα αλλά η ίδια η φύση του μυστηρίου. Επειδή δεν έχει ρίζα, δεν μπορεί να καλλιεργηθεί με οποιονδήποτε συνηθισμένο τρόπο. Επειδή δεν έχει ουσία, δεν μπορεί να κατεχθεί ή να αποθηκευτεί. Επειδή ανήκει στο βασίλειο πέρα από τη σκέψη, δεν μπορεί να κατανοηθεί μέσω ανάλυσης ή μελέτης.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι ο διαλογισμός είναι απρόσιτος ή αδύνατα μακρινός. Αντίθετα, είναι πιο κοντά από την αναπνοή, πιο οικείος από τη σκέψη, πιο παρών από την αίσθηση του εαυτού. Είναι πάντα ήδη εδώ, πάντα ήδη διαθέσιμος. Αυτό που απαιτείται δεν είναι η προσθήκη κάτι νέου αλλά η αφαίρεση αυτού που σκιάζει: την συνεχή αναταραχή της σκέψης, την αρπαγή της επιθυμίας, το βάρος της μνήμης, το φορτίο του συσσωρευμένου παρελθόντος.

Το Αιώνιο Παρόν

Στο τέλος, αυτό που αποκαλύπτεται σε εκείνον που έχει μάθει να είναι ακίνητος είναι το απλό, εξαιρετικό γεγονός της παρουσίας της ίδιας. Όχι παρουσία σε αντίθεση με απουσία, όχι παρουσία ως το ένα μισό μιας δυϊκότητας, αλλά παρουσία ως το έδαφος όλης της εμπειρίας —η αμετάβλητη επίγνωση μέσα στην οποία συμβαίνει όλη η αλλαγή, ο σιωπηλός μάρτυρας που παρατηρεί ολόκληρο το δράμα της ύπαρξης χωρίς ποτέ να αγγίζεται από αυτό.

Αυτή η παρουσία δεν έχει ιστορία. Δεν γεννήθηκε και δεν μπορεί να πεθάνει. Δεν συσσωρεύει εμπειρίες ούτε μεγαλώνει σε σοφία ούτε εξελίσσεται με τον χρόνο. Απλώς είναι, αιώνια και ολοκληρωμένα, η ίδια χθες, σήμερα και για πάντα. Ωστόσο, μέσα σε αυτή την αμετάβλητη παρουσία, όλη η αλλαγή γίνεται δυνατή. Μέσα σε αυτό το αιώνιο τώρα, όλος ο χρόνος ξεδιπλώνεται. Μέσα σε αυτή την ακινησία, όλη η κίνηση αναδύεται.

Το να αναπαύεσαι σε αυτή την παρουσία είναι να ανακαλύπτεις αυτό που πάντα ήσουν, να επιστρέφεις σπίτι σε έναν τόπο που ποτέ πραγματικά δεν άφησες, να ξυπνάς από ένα όνειρο που ποτέ δεν πίστεψες πλήρως. Είναι το τέλος της αναζήτησης και η αρχή του απλού είναι. Είναι διαλογισμός χωρίς διαλογισμό, επίγνωση χωρίς κάποιον που γνωρίζει, παρουσία χωρίς κάποιον να είναι παρών.

Η Ιερή Πρόσκληση

Το μυστήριο επεκτείνει μια πρόσκληση σε κάθε ανθρώπινη ψυχή —όχι μια πρόσκληση που απαιτεί αποδοχή ή απόρριψη, γιατί τέτοια επιλογή ήδη υπονοεί διαχωρισμό, αλλά μια πρόσκληση που είναι πάντα ήδη αποδεκτή λόγω της ίδιας της ύπαρξης κάποιου. Το ερώτημα δεν είναι αν κάποιος θα ανταποκριθεί σε αυτή την πρόσκληση αλλά αν θα αναγνωρίσει ότι η ανταπόκριση ήδη συμβαίνει, πάντα συνέβαινε, σε κάθε αναπνοή, σε κάθε στιγμή επίγνωσης, σε κάθε φευγαλέα στιγμή του είναι.

Το να ζει κανείς με αυτή την αναγνώριση είναι να περπατά στον κόσμο ως ταυτόχρονα προσκυνητής και προορισμός, ως ταυτόχρονα αναζητητής και αναζητούμενος, ως ταυτόχρονα ερώτηση και απάντηση. Είναι να ανακαλύπτει ότι το ιερό δεν είναι ξεχωριστό από το συνηθισμένο, ότι η υπέρβαση δεν αντιτίθεται στην εμμένεια, ότι το άπειρο κατοικεί σε κάθε πεπερασμένη στιγμή.

Αυτό είναι το δώρο του διαλογισμού χωρίς μνήμη, η ευλογία της εμπειρίας χωρίς κατοχή, η χάρη της παρουσίας χωρίς παρελθόν. Δεν ζητά τίποτα από εμάς εκτός από το να είμαστε αυτό που ήδη είμαστε, να γνωρίζουμε αυτό που ήδη γνωρίζουμε, και να αναπαυόμαστε σε αυτό που ποτέ δεν μας άφησε. Και σε αυτή την απλή ανάπαυση, σε αυτή την βαθιά ευκολία, το μυστήριο αποκαλύπτεται —όχι ως κάτι άλλο από εμάς, αλλά ως η βαθύτερη φύση μας, πάντα παρούσα, για πάντα νέα, αιώνια ολοκληρωμένη.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

CIRCLE OF LIGHT / Perennial Sayings

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / THE INFINITE DEPTH OF BEING

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

ESOTERISM STUDIES BOOKS