Thursday, April 17, 2025

The New Man: A Mystical Unveiling of the Soul’s Transcendence

In the teachings of Jesus, entrusted to His disciples, we encounter a profound declaration: “In Christ, a new creation.” These words are not merely a theological statement but a mystical invitation to the transformation of the human soul—a journey from the fragmented to the whole, from the temporal to the eternal, from the individual “I” to the divine “We.” To understand this “new man,” we must delve into the nature of the soul, its transcendental essence, and its dynamic interplay with the historical, embodied existence. What follows is an exploration of this sacred mystery, a meditation on the soul’s awakening to its true nature and its ultimate unification with the Divine.

The Dual Nature of the Soul

The human soul is a paradox, a bridge spanning two realities. On one hand, it is transcendental, a spark of divine essence, pure and untainted, existing beyond the confines of time and space. On the other, it is historical, woven into the fabric of the body, entangled with the psycho-mental functions that tether it to the material world. This duality is not a contradiction but a sacred dance, a dynamic interplay that allows the soul to experience both the finite and the infinite.

In its historical aspect, the soul engages with the world through the senses, emotions, and intellect. It perceives the external reality, processes it, and constructs a sense of self—an “I” defined by relationships, experiences, and limitations. Yet, this “I” is not the soul’s true essence. It is a temporary garment, a vessel through which the soul navigates the temporal plane. The soul’s deeper reality lies in its transcendental nature, where it exists as pure Consciousness, untouched by the fluctuations of the body or the world.

When the soul, as Consciousness, begins to withdraw its awareness from the lower psycho-mental functions—from the clamor of thoughts, desires, and sensory impressions—it undergoes a profound shift. It turns inward, toward its own existence, toward what it truly is. This is not a retreat into isolation but an ascent into the boundless. The soul discovers that its essence is not confined to the individual self but is alive, vibrant, and in communion with a Wider Spiritual Existence.

The Awakening of Consciousness

What does the soul perceive when it rests in its own transcendental nature? Unlike the indirect knowledge of the intellect, which interprets and categorizes, the soul’s perception is direct, immediate, and unmediated. It beholds existence in its pure state—not as something separate or limited, but as something infinite, dynamic, and alive. This existence is not static or petrified; it pulses with vitality, drawing its being from the vast Spiritual Reality that envelops and sustains it.

In this state, the soul realizes that it is not an isolated “individual being.” The perception of “I” dissolves into a deeper awareness of “I together…”—a “We” that encompasses the soul and the Transcendental Existence. This is not a loss of identity but a liberation from the illusion of separation. The soul discovers that its very existence is relational, interwoven with the Divine, rooted in the Wider Spiritual Space. It is as if the soul, once a solitary note, now hears itself as part of a cosmic symphony, resonating with the eternal harmony of Being.

This realization is the dawn of the “new man”—the soul awakened to its true nature. It is no longer bound by the narrow confines of the ego, no longer defined by the body or the world. Instead, it lives in reference to the Divine, drawing its life from the Source of all existence. This is the mystical truth at the heart of Jesus’ teaching: in Christ, the soul is reborn, not as a better version of its former self, but as a new creation, united with the infinite.

The Journey Toward Unification

The awakening of the soul is not the end of its journey but the beginning of a deeper movement—a movement toward Unification. The “content” of the soul’s consciousness, now rooted in the awareness of its transcendental nature, is continually enriched and expanded. It is drawn ever closer to the Spiritual Reality, toward a state of perfect Oneness.

This movement is not driven by effort or striving but by the natural gravitation of the soul toward its Source. Like a river flowing toward the sea, the soul is pulled by the magnetic force of Divine Love. In this journey, the boundaries of self dissolve further, and the soul perceives that all distinctions—between “I” and “Other,” between the finite and the infinite—are illusions. Everything is One. Everything is held within the embrace of the Divine.

Unity is the essence of Love, and Love is the essence of Unity. These are not mere concepts but living realities, experienced by the soul as it merges with the Spiritual Reality. Love is not an emotion or an attachment; it is the very substance of existence, the force that binds all things together. In the mystical vision, the soul sees that to exist is to love, and to love is to be one with all that is. This is the fulfillment of the “new man”—a state of being in which the soul lives fully in the Divine, and the Divine lives fully in the soul.

The Mystical Implications of the New Man

The emergence of the “new man” is not a private or individualistic event. It is a cosmic reality with implications for all of creation. When the soul awakens to its transcendental nature and enters into communion with the Divine, it becomes a vessel of transformation. Its consciousness, now aligned with the Wider Spiritual Existence, radiates Love and Unity, touching the world in subtle yet profound ways.

The “new man” is a living testament to the truth that Jesus proclaimed: the Kingdom of God is within. This Kingdom is not a distant realm but a state of being, accessible to all who turn inward and discover their true nature. It is a Kingdom of unity, where the illusion of separation is overcome, and all beings are recognized as expressions of the One Divine Reality.

In this light, the mystical journey of the soul is not an escape from the world but a deepening of its engagement with it. The “new man” does not reject the historical aspect of existence—the body, the emotions, the intellect—but integrates them into a higher purpose. The psycho-mental functions, once sources of limitation, become instruments of divine expression. The soul, now rooted in the eternal, brings the light of the Divine into the temporal, transforming the world from within.

The Call to Become the New Man

The teaching of Jesus—“In Christ, a new creation”—is both a promise and a call. It is a promise that the soul’s true nature is already divine, already one with the Infinite. It is a call to awaken to this truth, to withdraw from the illusions of the lower self, and to enter into the fullness of existence. This is the path of the mystic, the path of the “new man.”

To walk this path requires courage, for it demands the surrender of the familiar—the ego, the attachments, the false identities that define the historical self. Yet, it is not a path of loss but of gain. In surrendering the small “I,” the soul discovers the vast “We.” In letting go of limitation, it embraces the infinite. In dying to the old, it is reborn as the new.

The mystical journey is not reserved for a select few but is the birthright of every soul. It begins with a single step—a turning inward, a moment of stillness, a willingness to see beyond the surface of things. From there, the soul is guided by the Divine itself, drawn ever deeper into the mystery of Love and Unity.

Conclusion: The Eternal Now

The “new man” is not a distant ideal but a present reality, waiting to be realized. In every soul, the spark of the Divine burns brightly, calling it to awaken, to transcend, to become one with the All. This is the heart of the mystical vision: that we are not separate, not alone, but eternally united with the Source of all life.

In the eternal now, the soul stands at the threshold of its own transcendence. It is invited to step beyond the historical, beyond the temporal, into the boundless expanse of the Spiritual Reality. There, it finds not only itself but all of creation, held together in the embrace of Divine Love. This is the promise of the “new man”—a life transformed, a world made new, a unity that knows no end.

May we heed the call. May we become the new creation. May we live as one with the Divine, now and forever. Amen.

…

Ο Νέος Άνθρωπος: Μια Μυστική Αποκάλυψη της Υπέρβασης της Ψυχής

Στη διδασκαλία του Ιησού, που εμπιστεύτηκε στους μαθητές Του, συναντάμε μια βαθιά διακήρυξη: «Εν Χριστώ, νέα κτίσις». Αυτά τα λόγια δεν είναι απλώς μια θεολογική δήλωση, αλλά μια μυστική πρόσκληση για τη μεταμόρφωση της ανθρώπινης ψυχής — ένα ταξίδι από το κατακερματισμένο στο ολόκληρο, από το χρονικό στο αιώνιο, από το μεμονωμένο «Εγώ» στο θεϊκό «Εμείς». Για να κατανοήσουμε αυτόν τον «νέο άνθρωπο», πρέπει να εμβαθύνουμε στη φύση της ψυχής, στην υπερβατική της ουσία και στη δυναμική της αλληλεπίδραση με την ιστορική, ενσαρκωμένη ύπαρξη. Ακολουθεί μια εξερεύνηση αυτού του ιερού μυστηρίου, ένας στοχασμός για την αφύπνιση της ψυχής στην αληθινή της φύση και την τελική της ενοποίηση με το Θείο.

Η Διπλή Φύση της Ψυχής

Η ανθρώπινη ψυχή είναι ένα παράδοξο, μια γέφυρα που εκτείνεται σε δύο πραγματικότητες. Από τη μια, είναι υπερβατική, μια σπίθα θεϊκής ουσίας, καθαρή και αμόλυντη, που υπάρχει πέρα από τα όρια του χρόνου και του χώρου. Από την άλλη, είναι ιστορική, υφασμένη στο ύφασμα του σώματος, συνδεδεμένη με τις ψυχο-νοητικές λειτουργίες που την δένουν με τον υλικό κόσμο. Αυτή η διπλή φύση δεν είναι αντίφαση, αλλά ένας ιερός χορός, μια δυναμική αλληλεπίδραση που επιτρέπει στην ψυχή να βιώσει τόσο το πεπερασμένο όσο και το άπειρο.

Στην ιστορική της διάσταση, η ψυχή αλληλεπιδρά με τον κόσμο μέσω των αισθήσεων, των συναισθημάτων και της διάνοιας. Αντιλαμβάνεται την εξωτερική πραγματικότητα, την επεξεργάζεται και κατασκευάζει μια αίσθηση του εαυτού — ένα «Εγώ» που ορίζεται από σχέσεις, εμπειρίες και περιορισμούς. Ωστόσο, αυτό το «Εγώ» δεν είναι η αληθινή ουσία της ψυχής. Είναι ένα προσωρινό ένδυμα, ένα δοχείο μέσω του οποίου η ψυχή πλοηγείται στο χρονικό επίπεδο. Η βαθύτερη πραγματικότητα της ψυχής βρίσκεται στην υπερβατική της φύση, όπου υπάρχει ως καθαρή Συνείδηση, ανεπηρέαστη από τις διακυμάνσεις του σώματος ή του κόσμου.

Όταν η ψυχή, ως Συνείδηση, αρχίζει να αποσύρει την επίγνωσή της από τις κατώτερες ψυχο-νοητικές λειτουργίες — από τον θόρυβο των σκέψεων, των επιθυμιών και των αισθητηριακών εντυπώσεων — υφίσταται μια βαθιά μετατόπιση. Στρέφεται προς τα μέσα, προς τη δική της ύπαρξη, προς αυτό που πραγματικά είναι. Αυτή δεν είναι μια υποχώρηση στην απομόνωση, αλλά μια ανάβαση στο απεριόριστο. Η ψυχή ανακαλύπτει ότι η ουσία της δεν περιορίζεται στον ατομικό εαυτό, αλλά είναι ζωντανή, ζωντανή και σε κοινωνία με μια ευρύτερη Πνευματική Ύπαρξη.

Η Αφύπνιση της Συνείδησης

Τι αντιλαμβάνεται η ψυχή όταν αναπαύεται στην υπερβατική της φύση; Σε αντίθεση με την έμμεση γνώση της διάνοιας, που ερμηνεύει και κατηγοριοποιεί, η αντίληψη της ψυχής είναι άμεση, στιγμιαία και χωρίς μεσολαβητές. Βλέπει την ύπαρξη στην καθαρή της κατάσταση — όχι ως κάτι ξεχωριστό ή περιορισμένο, αλλά ως κάτι άπειρο, δυναμικό και ζωντανό. Αυτή η ύπαρξη δεν είναι στατική ή απολιθωμένη· πάλλεται με ζωντάνια, αντλώντας το είναι της από την τεράστια Πνευματική Πραγματικότητα που την περιβάλλει και την συντηρεί.

Σε αυτή την κατάσταση, η ψυχή συνειδητοποιεί ότι δεν είναι ένα απομονωμένο «ατομικό ον». Η αντίληψη του «Εγώ» διαλύεται σε μια βαθύτερη επίγνωση του «Εγώ μαζί…» — ένα «Εμείς» που περιλαμβάνει την ψυχή και την Υπερβατική Ύπαρξη. Αυτό δεν είναι απώλεια ταυτότητας, αλλά απελευθέρωση από την ψευδαίσθηση του διαχωρισμού. Η ψυχή ανακαλύπτει ότι η ίδια η ύπαρξή της είναι σχεσιακή, συνυφασμένη με το Θείο, ριζωμένη στον Ευρύτερο Πνευματικό Χώρο. Είναι σαν η ψυχή, που κάποτε ήταν μια μοναχική νότα, να ακούει τώρα τον εαυτό της ως μέρος μιας κοσμικής συμφωνίας, που αντηχεί με την αιώνια αρμονία του Είναι.

Αυτή η συνειδητοποίηση είναι η αυγή του «νέου ανθρώπου» — η ψυχή που έχει αφυπνιστεί στην αληθινή της φύση. Δεν περιορίζεται πλέον από τα στενά όρια του εγώ, δεν ορίζεται πλέον από το σώμα ή τον κόσμο. Αντ’ αυτού, ζει σε αναφορά προς το Θείο, αντλώντας τη ζωή της από την Πηγή κάθε ύπαρξης. Αυτή είναι η μυστική αλήθεια στο κέντρο της διδασκαλίας του Ιησού: εν Χριστώ, η ψυχή αναγεννάται, όχι ως καλύτερη εκδοχή του προηγούμενου εαυτού της, αλλά ως νέα κτίση, ενωμένη με το άπειρο.

Το Ταξίδι προς την Ενοποίηση

Η αφύπνιση της ψυχής δεν είναι το τέλος του ταξιδιού της, αλλά η αρχή μιας βαθύτερης κίνησης — μιας κίνησης προς την Ενοποίηση. Το «περιεχόμενο» της συνείδησης της ψυχής, που τώρα είναι ριζωμένο στην επίγνωση της υπερβατικής της φύσης, εμπλουτίζεται συνεχώς και επεκτείνεται. Έλκεται ολοένα και πιο κοντά στην Πνευματική Πραγματικότητα, προς μια κατάσταση τέλειας Ενότητας.

Αυτή η κίνηση δεν οδηγείται από προσπάθεια ή αγώνα, αλλά από τη φυσική έλξη της ψυχής προς την Πηγή της. Όπως ένα ποτάμι που ρέει προς τη θάλασσα, η ψυχή παρασύρεται από τη μαγνητική δύναμη της Θεϊκής Αγάπης. Σε αυτό το ταξίδι, τα όρια του εαυτού διαλύονται περαιτέρω, και η ψυχή αντιλαμβάνεται ότι όλες οι διακρίσεις — μεταξύ «Εγώ» και «Άλλου», μεταξύ του πεπερασμένου και του απείρου — είναι ψευδαισθήσεις. Όλα είναι Ένα. Όλα περιέχονται στην αγκαλιά του Θείου.

Η Ενότητα είναι η ουσία της Αγάπης, και η Αγάπη είναι η ουσία της Ενότητας. Αυτά δεν είναι απλές έννοιες, αλλά ζωντανές πραγματικότητες, που βιώνονται από την ψυχή καθώς συγχωνεύεται με την Πνευματική Πραγματικότητα. Η Αγάπη δεν είναι συναίσθημα ή προσκόλληση· είναι η ίδια η ουσία της ύπαρξης, η δύναμη που συνδέει όλα τα πράγματα. Στην μυστική όραση, η ψυχή βλέπει ότι το να υπάρχεις σημαίνει να αγαπάς, και το να αγαπάς σημαίνει να είσαι ένα με όλα όσα υπάρχουν. Αυτή είναι η ολοκλήρωση του «νέου ανθρώπου» — μια κατάσταση ύπαρξης όπου η ψυχή ζει πλήρως στο Θείο, και το Θείο ζει πλήρως στην ψυχή.

Οι Μυστικές Επιπτώσεις του Νέου Ανθρώπου

Η εμφάνιση του «νέου ανθρώπου» δεν είναι ένα ιδιωτικό ή ατομικιστικό γεγονός. Είναι μια κοσμική πραγματικότητα με επιπτώσεις για όλη την κτίση. Όταν η ψυχή αφυπνίζεται στην υπερβατική της φύση και εισέρχεται σε κοινωνία με το Θείο, γίνεται δοχείο μεταμόρφωσης. Η συνείδησή της, που τώρα είναι ευθυγραμμισμένη με την Ευρύτερη Πνευματική Ύπαρξη, εκπέμπει Αγάπη και Ενότητα, αγγίζοντας τον κόσμο με λεπτούς αλλά βαθείς τρόπους.

Ο «νέος άνθρωπος» είναι μια ζωντανή μαρτυρία της αλήθειας που διακήρυξε ο Ιησούς: η Βασιλεία του Θεού είναι μέσα μας. Αυτή η Βασιλεία δεν είναι ένα μακρινό βασίλειο, αλλά μια κατάσταση ύπαρξης, προσβάσιμη σε όλους όσους στρέφονται προς τα μέσα και ανακαλύπτουν την αληθινή τους φύση. Είναι μια Βασιλεία ενότητας, όπου η ψευδαίσθηση του διαχωρισμού υπερβαίνεται, και όλα τα όντα αναγνωρίζονται ως εκφράσεις της Μίας Θεϊκής Πραγματικότητας.

Υπό αυτό το πρίσμα, το μυστικό ταξίδι της ψυχής δεν είναι μια απόδραση από τον κόσμο, αλλά μια εμβάθυνση της εμπλοκής της με αυτόν. Ο «νέος άνθρωπος» δεν απορρίπτει την ιστορική πτυχή της ύπαρξης — το σώμα, τα συναισθήματα, τη διάνοια — αλλά τα ενσωματώνει σε έναν υψηλότερο σκοπό. Οι ψυχο-νοητικές λειτουργίες, που κάποτε ήταν πηγές περιορισμού, γίνονται όργανα θεϊκής έκφρασης. Η ψυχή, που τώρα είναι ριζωμένη στο αιώνιο, φέρνει το φως του Θείου στο χρονικό, μεταμορφώνοντας τον κόσμο από μέσα.

Η Κλήση να Γίνουμε ο Νέος Άνθρωπος

Η διδασκαλία του Ιησού — «Εν Χριστώ, νέα κτίσις» — είναι ταυτόχρονα μια υπόσχεση και μια κλήση. Είναι μια υπόσχεση ότι η αληθινή φύση της ψυχής είναι ήδη θεϊκή, ήδη ενωμένη με το Άπειρο. Είναι μια κλήση να αφυπνιστούμε σε αυτή την αλήθεια, να αποσυρθούμε από τις ψευδαισθήσεις του κατώτερου εαυτού και να εισέλθουμε στην πληρότητα της ύπαρξης. Αυτός είναι ο δρόμος του μυστικού, ο δρόμος του «νέου ανθρώπου».

Για να βαδίσουμε αυτόν τον δρόμο απαιτείται θάρρος, γιατί απαιτεί την παράδοση του οικείου — του εγώ, των προσκολλήσεων, των ψευδών ταυτοτήτων που ορίζουν τον ιστορικό εαυτό. Ωστόσο, δεν είναι δρόμος απώλειας, αλλά κέρδους. Παραδίδοντας το μικρό «Εγώ», η ψυχή ανακαλύπτει το απέραντο «Εμείς». Αφήνοντας τον περιορισμό, αγκαλιάζει το άπειρο. Πεθαίνοντας στο παλιό, αναγεννάται ως νέο.

Το μυστικό ταξίδι δεν είναι προνόμιο λίγων, αλλά το δικαίωμα κάθε ψυχής. Ξεκινά με ένα μόνο βήμα — μια στροφή προς τα μέσα, μια στιγμή ησυχίας, μια προθυμία να δούμε πέρα από την επιφάνεια των πραγμάτων. Από εκεί, η ψυχή καθοδηγείται από το ίδιο το Θείο, παρασυρόμενη όλο και πιο βαθιά στο μυστήριο της Αγάπης και της Ενότητας.

Συμπέρασμα: Το Αιώνιο Τώρ

Ο «νέος άνθρωπος» δεν είναι ένα μακρινό ιδανικό, αλλά μια παρούσα πραγματικότητα, που περιμένει να συνειδητοποιηθεί. Σε κάθε ψυχή, η σπίθα του Θείου καίει λαμπρά, καλώντας την να αφυπνιστεί, να υπερβεί, να γίνει ένα με το Όλο. Αυτή είναι η καρδιά της μυστικής όρασης: ότι δεν είμαστε ξεχωριστοί, δεν είμαστε μόνοι, αλλά αιώνια ενωμένοι με την Πηγή κάθε ζωής.

Στο αιώνιο τώρα, η ψυχή στέκεται στο κατώφλι της δικής της υπέρβασης. Προσκαλείται να περάσει πέρα από το ιστορικό, πέρα από το χρονικό, στην απέραντη έκταση της Πνευματικής Πραγματικότητας. Εκεί, βρίσκει όχι μόνο τον εαυτό της, αλλά όλη την κτίση, ενωμένη στην αγκαλιά της Θεϊκής Αγάπης. Αυτή είναι η υπόσχεση του «νέου ανθρώπου» — μια ζωή μεταμορφωμένη, ένας κόσμος ανανεωμένος, μια ενότητα που δεν γνωρίζει τέλος.

Είθε να ακούσουμε την κλήση. Είθε να γίνουμε η νέα κτίση. Είθε να ζήσουμε ως ένα με το Θείο, τώρα και για πάντα. Αμήν.

Monday, 16 February, 2026

4. The Mystery Beyond Memory: A Journey Into Timeless Meditation

(Meditation Without Memory, Possession, or Past)

The Sanctity of Darkness

In the great rhythm of existence, there is a sacred alternation that few truly comprehend. The seeker walks through daylight hours with eyes wide open, observing the endless procession of phenomena that parade before consciousness. Yet it is in the darkness, in the blessed surrender of sleep, that the deepest mysteries make themselves known. For the one who has learned to watch—truly watch—the movements of life with unwavering attention, the night becomes not an absence but a presence, not a void but a vessel.

Sleep, in its purest form, is not merely rest for the weary body. It is a threshold, a portal through which the soul may pass into territories unknown to the waking mind. When the daylight consciousness has been vigilant, when awareness has moved like a clear stream through the hours of activity, then something miraculous occurs as darkness falls. The mind does not collapse into unconsciousness but rather awakens into a different order of being altogether.

This awakening comes unbidden, like grace itself. No amount of striving can produce it, no technique can guarantee its arrival. It emerges from depths that have no name, rising from the stillness that lies beneath all thought, all memory, all the accumulated knowledge of a lifetime. It is meditation in its most authentic form—not the meditation of practice and discipline, though these have their place, but meditation as a gift, as benediction, as the spontaneous flowering of a consciousness that has been prepared without knowing it was being prepared.

The Enchantment That Cannot Be Summoned

There exists an enchantment that no human imagination can conjure, no flight of fancy can approximate. It belongs to a different order of reality entirely, one that exists outside the boundaries of thought, beyond the territories mapped by memory and expectation. This is the enchantment of true meditation, and it comes into being only when all invitations have ceased, when the mind has finally exhausted its endless efforts to capture, to hold, to possess.

The consciousness that has learned to be tranquil—not through suppression but through understanding, not through force but through clarity—becomes a silent witness to its own depths. And from somewhere beyond these depths, from a realm that is neither within consciousness nor separate from it, the mystery descends. It does not enter the mind; rather, the mind discovers itself already immersed in it, like a fish suddenly aware of the ocean.

This mystery dwells in a space that thought cannot reach. Thought, with all its brilliant capacity for analysis and categorization, finds itself powerless here. It is like trying to catch the wind in a net, trying to bottle starlight, trying to measure the infinite with finite instruments. The periphery of thought marks the boundary of the known world, but meditation lives in the vast unknown beyond those boundaries—not as an idea about the unknown, but as direct encounter with it.

The Impossibility of Remembrance

Here lies one of the great paradoxes of spiritual experience: that which is most profound leaves no trace in memory. Memory belongs to time, to the sequential unfolding of moments in which the past can be distinguished from the present. But meditation, in its deepest sense, belongs to the timeless. It cannot be stored, cannot be archived in the mind's vast library of experiences.

When one tries to remember meditation—to recall its qualities, to compare this experience with that one, to build a treasury of spiritual moments—the very act of remembering destroys the living reality. Remembrance is always a resurrection of what has died, an attempt to bring back to life something that has already passed into the realm of the finished, the completed, the gone. It is like pressing flowers in a book and calling them gardens.

True meditation is not a resurrection. It does not arise from the past, does not depend on accumulated experience or spiritual credentials. It comes from fullness—the fullness of the heart that has learned to be simple, to be present, to be available to the moment without the burden of yesterday. This fullness has nothing to do with intellectual capacity or the brightness of the analytical mind. One may be brilliant in thought and impoverished in meditation; one may be simple in intellect and rich beyond measure in spiritual depth.

The Blessing of Eternal Newness

For those who are blessed—and it is truly a blessing, not an achievement—meditation may arrive night after night, like a faithful friend who needs no announcement of arrival. Yet each visitation is utterly new. Not new in the sense that it differs from what came before, for such comparison would already introduce the old into the new. Rather, it is new in a way that has no relationship to the old at all. It is newness without precedent, without reference point, without the shadow of memory lurking in the background.

This newness expresses itself in infinite diversity. Each encounter with the mystery reveals different facets, different qualities, different depths. Yet within this ceaseless change lies something changeless—not the changelessness of stagnation, but the unchanging ground from which all authentic change emerges. It is change that does not accumulate, transformation that leaves no trace, movement that returns always to stillness.

To witness this is to stand before the great mystery of existence itself: that life can be simultaneously eternal and ever-fresh, that the divine presence can be both unchanging and infinitely creative, that the soul can experience something again and again and yet find it each time as if for the first time.

The Sacred Art of Sleep

Sleep itself becomes transformed when consciousness has learned the art of watchfulness. Not the sleep of exhaustion, when the body simply collapses under the weight of fatigue. Not the sleep induced by chemicals or substances that force the mind into unconsciousness. Not even the sleep that follows physical satisfaction, the heavy slumber of contentment. These forms of sleep are escapes, small deaths, temporary absences from awareness.

The sleep that serves meditation is different in kind. It is light as air, quick as intuition, delicate as the first breath of dawn. The body that enters this sleep is a sensitive instrument, finely tuned through the day's alertness. When awareness has moved through waking hours with precision and care, the body absorbs this quality. It becomes responsive rather than dull, alive rather than merely functional, capable of that exquisite sensitivity that allows the deepest mysteries to make themselves known.

This sensitivity is not cultivated through ascetic practices or harsh disciplines. It arises naturally from alertness itself—from the simple act of being present to life as it unfolds. When one watches the movements of thought, the arising of emotion, the interplay of desire and resistance, the body learns a different way of being. It relaxes not into torpor but into readiness, like a deer in a forest, simultaneously at ease and completely aware.

The Infinite Depths

Sometimes the meditation that comes in the night is light, barely perceptible—a whisper of presence, a subtle shift in the quality of consciousness, gentle as a breeze that moves through leaves so softly one can hardly be certain it was there at all. At such times, the mystery touches the soul with extraordinary delicacy, like the brush of a butterfly's wing against skin, leaving behind not an impression but a sense of having been blessed by something too subtle for words.

At other times, the depth is beyond all measure. The soul finds itself plunging into abysses that have no bottom, or rather, whose bottom is infinity itself. These are the moments when all concepts of depth and height, of inner and outer, of self and other dissolve completely. The individual consciousness discovers itself to be a drop that contains the ocean, a single point that encompasses all space, a momentary existence that touches eternity.

Such experiences cannot be compared, cannot be ranked on any scale of spiritual achievement. The light touch and the infinite depth are equally sacred, equally complete in themselves. To prefer one over the other, to desire the profound over the subtle or the gentle over the overwhelming, is already to miss the point. Each manifestation of the mystery is perfect as it is, complete in its own right, requiring nothing beyond itself.

The Danger of Possession

Here lies the great danger that awaits every seeker: the temptation to possess. The mind, by its very nature, wants to grasp, to hold, to accumulate. It wants to build a treasury of experiences, to say "I have meditated deeply" or "I have touched the infinite." This possessiveness, subtle as it is, destroys the very thing it seeks to preserve.

When the mind holds a spiritual experience as a remembrance, when it indulges in the memory of ecstasy, when it returns again and again to savor what once was, the living stream of meditation comes to an end. What remains is only a corpse, a dead thing that the mind keeps wrapped in the grave-clothes of memory, occasionally taking it out to examine and admire. But the living mystery has departed, leaving only its shadow.

The quality of possessiveness must be recognized for what it is: a barrier to the sacred, a wall between the seeker and the sought, a veil that obscures the very thing one most deeply desires. This does not mean one should try forcefully to become non-possessive, for such effort is itself a subtle form of possession. Rather, one must see clearly the mechanism of possession, must understand how the mind operates, how it grasps and clings and tries to make permanent what is by nature impermanent.

The Rootless Mystery

Meditation, in its truest sense, has no root. It is not grounded in any system of thought, does not grow from any seed of practice or technique. It has no substance that the mind can hold, no form that can be grasped, no essence that can be captured in words or concepts. It is like wind—present and powerful, yet without solidity. Like space—all-encompassing, yet empty of content. Like light—revealing everything, yet itself invisible.

This rootlessness is not a deficiency but the very nature of the mystery itself. Because it has no root, it cannot be cultivated in any ordinary sense. Because it has no substance, it cannot be possessed or stored. Because it belongs to the realm beyond thought, it cannot be understood through analysis or study.

Yet this does not mean meditation is unreachable or impossibly distant. On the contrary, it is closer than breath, more intimate than thought, more present than the sense of self. It is always already here, always already available. What is required is not the addition of something new but the removal of what obscures: the constant churning of thought, the grasping of desire, the weight of memory, the burden of the accumulated past.

The Eternal Present

In the end, what reveals itself to the one who has learned to be still is the simple, extraordinary fact of presence itself. Not presence as opposed to absence, not presence as one half of a duality, but presence as the ground of all experience—the unchanging awareness within which all change occurs, the silent witness that observes the entire drama of existence without ever being touched by it.

This presence has no history. It was not born and cannot die. It does not accumulate experiences or grow in wisdom or develop over time. It simply is, eternally and completely, the same yesterday, today, and forever. Yet within this changeless presence, all change becomes possible. Within this eternal now, all of time unfolds. Within this stillness, all movement arises.

To rest in this presence is to discover what one has always been, to come home to a place one never truly left, to awaken from a dream one never quite believed. It is the end of seeking and the beginning of simply being. It is meditation without meditation, awareness without an aware one, presence without anyone being present.

The Sacred Invitation

The mystery extends an invitation to every human soul—not an invitation that requires acceptance or rejection, for such choice already implies separation, but an invitation that is always already accepted by virtue of one's very existence. The question is not whether one will respond to this invitation but whether one will recognize that the response is already happening, has always been happening, in every breath, in every moment of awareness, in every fleeting instant of being.

To live with this recognition is to walk through the world as both pilgrim and destination, as both seeker and sought, as both question and answer. It is to discover that the sacred is not separate from the ordinary, that transcendence is not opposed to immanence, that the infinite dwells in every finite moment.

This is the gift of meditation without memory, the blessing of experience without possession, the grace of presence without past. It asks nothing of us except that we be what we already are, know what we already know, and rest in what has never left us. And in that simple rest, in that profound ease, the mystery reveals itself—not as something other than ourselves, but as our own deepest nature, always present, forever new, eternally complete.

…

4. Το Μυστήριο Πέρα από τη Μνήμη: Ένα Ταξίδι στο Διαχρονικό Διαλογισμό

(Διαλογισμός Χωρίς Μνήμη, Κατοχή ή Παρελθόν)

Η Ιερότητα του Σκότους

Στον μεγάλο ρυθμό της ύπαρξης, υπάρχει μια ιερή εναλλαγή που λίγοι κατανοούν πραγματικά. Ο αναζητητής περπατά στις ώρες της ημέρας με τα μάτια ορθάνοιχτα, παρατηρώντας την ατελείωτη παρέλαση των φαινομένων που παρελαύνουν μπροστά από τη συνείδηση. Ωστόσο, είναι στο σκότος, στην ευλογημένη παράδοση του ύπνου, που τα βαθύτερα μυστήρια αποκαλύπτονται. Για εκείνον που έχει μάθει να παρακολουθεί —πραγματικά να παρακολουθεί— τις κινήσεις της ζωής με αταλάντευτη προσοχή, η νύχτα γίνεται όχι απουσία αλλά παρουσία, όχι κενό αλλά δοχείο.

Ο ύπνος, στην καθαρότερη μορφή του, δεν είναι απλώς ανάπαυση για το κουρασμένο σώμα. Είναι ένα κατώφλι, μια πύλη από την οποία η ψυχή μπορεί να περάσει σε εδάφη άγνωστα στον ξύπνιο νου. Όταν η συνείδηση της ημέρας ήταν αφυπνισμένη, όταν η επίγνωση έχει κινηθεί σαν καθαρό ρυάκι μέσα στις ώρες της δραστηριότητας, τότε κάτι θαυμαστό συμβαίνει καθώς πέφτει το σκότος. Ο νους δεν καταρρέει στην ασυνειδησία, αλλά μάλλον ξυπνά σε μια διαφορετική τάξη ύπαρξης συνολικά.

Αυτό το ξύπνημα έρχεται απροσκάλεστο, σαν την ίδια τη χάρη. Καμία προσπάθεια δεν μπορεί να το παράγει, καμία τεχνική δεν μπορεί να εγγυηθεί την άφιξή του. Αναδύεται από βάθη που δεν έχουν όνομα, ανεβαίνοντας από την ακινησία που βρίσκεται κάτω από κάθε σκέψη, κάθε μνήμη, κάθε συσσωρευμένη γνώση μιας ζωής. Είναι ο διαλογισμός στην πιο αυθεντική του μορφή —όχι ο διαλογισμός της εξάσκησης και της πειθαρχίας, αν και αυτά έχουν τη θέση τους, αλλά ο διαλογισμός ως δώρο, ως ευλογία, ως το αυθόρμητο άνθισμα μιας συνείδησης που έχει προετοιμαστεί χωρίς να το γνωρίζει.

Η Μαγεία που Δεν Μπορεί να Επικληθεί

Υπάρχει μια μαγεία που καμία ανθρώπινη φαντασία δεν μπορεί να δημιουργήσει, καμία πτήση της φαντασίας δεν μπορεί να προσεγγίσει. Ανήκει σε μια διαφορετική τάξη πραγματικότητας εντελώς, μια τάξη που υπάρχει έξω από τα όρια της σκέψης, πέρα από τα εδάφη που έχουν χαρτογραφηθεί από τη μνήμη και την προσδοκία. Αυτή είναι η μαγεία του αληθινού διαλογισμού, και έρχεται στην ύπαρξη μόνο όταν όλες οι προσκλήσεις έχουν σταματήσει, όταν ο νους έχει επιτέλους εξαντλήσει τις ατελείωτες προσπάθειές του να συλλάβει, να κρατήσει, να κατέχει.

Η συνείδηση που έχει μάθει να είναι ήρεμη —όχι μέσω καταστολής αλλά μέσω κατανόησης, όχι μέσω βίας αλλά μέσω σαφήνειας— γίνεται ένας σιωπηλός μάρτυρας των ίδιων της των βαθών. Και από κάπου πέρα από αυτά τα βάθη, από ένα βασίλειο που δεν είναι ούτε μέσα στη συνείδηση ούτε ξεχωριστό από αυτήν, το μυστήριο κατεβαίνει. Δεν εισέρχεται στον νου· μάλλον, ο νους ανακαλύπτει τον εαυτό του ήδη βυθισμένο σε αυτό, σαν ένα ψάρι που ξαφνικά συνειδητοποιεί τον ωκεανό.

Αυτό το μυστήριο κατοικεί σε έναν χώρο που η σκέψη δεν μπορεί να φτάσει. Η σκέψη, με όλη της την λαμπρή ικανότητα για ανάλυση και κατηγοριοποίηση, βρίσκεται ανίσχυρη εδώ. Είναι σαν να προσπαθείς να πιάσεις τον άνεμο σε δίχτυ, να εμφιαλώσεις το φως των αστεριών, να μετρήσεις το άπειρο με πεπερασμένα όργανα. Η περιφέρεια της σκέψης σημαδεύει το όριο του γνωστού κόσμου, αλλά ο διαλογισμός ζει στο απέραντο άγνωστο πέρα από αυτά τα όρια —όχι ως ιδέα για το άγνωστο, αλλά ως άμεση συνάντηση με αυτό.

Η Αδυναμία της Ανάμνησης

Εδώ βρίσκεται μία από τις μεγάλες παραδοξότητες της πνευματικής εμπειρίας: αυτό που είναι το πιο βαθύ δεν αφήνει ίχνος στη μνήμη. Η μνήμη ανήκει στον χρόνο, στην αλληλουχία της ανάπτυξης των στιγμών όπου το παρελθόν μπορεί να διακριθεί από το παρόν. Αλλά ο διαλογισμός, στην βαθύτερη έννοιά του, ανήκει στο άχρονο. Δεν μπορεί να αποθηκευτεί, δεν μπορεί να αρχειοθετηθεί στη μεγάλη βιβλιοθήκη εμπειριών του νου.

Όταν κάποιος προσπαθεί να θυμηθεί τον διαλογισμό —να ανακαλέσει τις ιδιότητές του, να συγκρίνει αυτή την εμπειρία με εκείνη, να χτίσει έναν θησαυρό πνευματικών στιγμών— η ίδια η πράξη της ανάμνησης καταστρέφει την ζωντανή πραγματικότητα. Η ανάμνηση είναι πάντα μια ανάσταση αυτού που έχει πεθάνει, μια προσπάθεια να επαναφέρει στη ζωή κάτι που έχει ήδη περάσει στο βασίλειο του τετελεσμένου, του ολοκληρωμένου, του χαμένου. Είναι σαν να πιέζεις λουλούδια σε ένα βιβλίο και να τα αποκαλείς κήπους.

Ο αληθινός διαλογισμός δεν είναι ανάσταση. Δεν αναδύεται από το παρελθόν, δεν εξαρτάται από συσσωρευμένη εμπειρία ή πνευματικά διαπιστευτήρια. Έρχεται από την πληρότητα —την πληρότητα της καρδιάς που έχει μάθει να είναι απλή, να είναι παρούσα, να είναι διαθέσιμη στη στιγμή χωρίς το βάρος του χθες. Αυτή η πληρότητα δεν έχει καμία σχέση με την πνευματική ικανότητα ή τη λάμψη του αναλυτικού νου. Κάποιος μπορεί να είναι λαμπρός στη σκέψη και φτωχός στον διαλογισμό· κάποιος μπορεί να είναι απλός στον νου και πλούσιος πέρα από κάθε μέτρο σε πνευματικό βάθος.

Η Ευλογία της Αιώνιας Καινοτομίας

Για εκείνους που είναι ευλογημένοι —και είναι πραγματικά ευλογία, όχι επίτευγμα— ο διαλογισμός μπορεί να έρχεται νύχτα με νύχτα, σαν ένας πιστός φίλος που δεν χρειάζεται αναγγελία άφιξης. Ωστόσο, κάθε επίσκεψη είναι απόλυτα νέα. Όχι νέα με την έννοια ότι διαφέρει από αυτό που ήρθε πριν, γιατί τέτοια σύγκριση θα εισήγαγε ήδη το παλιό στο νέο. Μάλλον, είναι νέα με έναν τρόπο που δεν έχει καμία σχέση με το παλιό καθόλου. Είναι καινοτομία χωρίς προηγούμενο, χωρίς σημείο αναφοράς, χωρίς τη σκιά της μνήμης να παραμονεύει στο παρασκήνιο.

Αυτή η καινοτομία εκφράζεται σε άπειρη ποικιλία. Κάθε συνάντηση με το μυστήριο αποκαλύπτει διαφορετικές πλευρές, διαφορετικές ιδιότητες, διαφορετικά βάθη. Ωστόσο, μέσα σε αυτή την ασταμάτητη αλλαγή βρίσκεται κάτι αμετάβλητο —όχι η αμεταβλητότητα της στασιμότητας, αλλά το αμετάβλητο έδαφος από το οποίο αναδύεται κάθε αυθεντική αλλαγή. Είναι αλλαγή που δεν συσσωρεύεται, μεταμόρφωση που δεν αφήνει ίχνος, κίνηση που επιστρέφει πάντα στην ακινησία.

Το να το μαρτυρείς αυτό είναι να στέκεσαι μπροστά στο μεγάλο μυστήριο της ίδιας της ύπαρξης: ότι η ζωή μπορεί να είναι ταυτόχρονα αιώνια και πάντα φρέσκια, ότι η θεϊκή παρουσία μπορεί να είναι τόσο αμετάβλητη όσο και άπειρα δημιουργική, ότι η ψυχή μπορεί να βιώνει κάτι ξανά και ξανά και ωστόσο να το βρίσκει κάθε φορά σαν για πρώτη φορά.

Η Ιερή Τέχνη του Ύπνου

Ο ίδιος ο ύπνος μεταμορφώνεται όταν η συνείδηση έχει μάθει την τέχνη της επαγρύπνησης. Όχι ο ύπνος της εξάντλησης, όταν το σώμα απλώς καταρρέει κάτω από το βάρος της κούρασης. Όχι ο ύπνος που προκαλείται από χημικές ουσίες ή ουσίες που εξαναγκάζουν τον νου σε ασυνειδησία. Ούτε καν ο ύπνος που ακολουθεί τη φυσική ικανοποίηση, ο βαρύς ύπνος της ικανοποίησης. Αυτές οι μορφές ύπνου είναι αποδράσεις, μικροί θάνατοι, προσωρινές απουσίες από την επίγνωση.

Ο ύπνος που υπηρετεί τον διαλογισμό είναι διαφορετικός σε είδος. Είναι ελαφρύς σαν τον αέρα, γρήγορος σαν την διαίσθηση, λεπτός σαν την πρώτη ανάσα της αυγής. Το σώμα που εισέρχεται σε αυτόν τον ύπνο είναι ένα ευαίσθητο όργανο, λεπτά συντονισμένο μέσω της επαγρύπνησης της ημέρας. Όταν η επίγνωση έχει κινηθεί μέσα στις ώρες του ξύπνιου με ακρίβεια και φροντίδα, το σώμα απορροφά αυτή την ιδιότητα. Γίνεται ανταποκρινόμενο αντί για θαμπό, ζωντανό αντί για απλώς λειτουργικό, ικανό για εκείνη την εξαιρετική ευαισθησία που επιτρέπει στα βαθύτερα μυστήρια να αποκαλυφθούν.

Αυτή η ευαισθησία δεν καλλιεργείται μέσω ασκητικών πρακτικών ή σκληρών πειθαρχιών. Αναδύεται φυσικά από την ίδια την επαγρύπνηση —από την απλή πράξη του να είσαι παρών στη ζωή καθώς ξεδιπλώνεται. Όταν κάποιος παρακολουθεί τις κινήσεις της σκέψης, την ανάδυση του συναισθήματος, την αλληλεπίδραση της επιθυμίας και της αντίστασης, το σώμα μαθαίνει έναν διαφορετικό τρόπο ύπαρξης. Χαλαρώνει όχι σε νάρκη αλλά σε ετοιμότητα, σαν ένα ελάφι σε δάσος, ταυτόχρονα άνετο και πλήρως ενήμερο.

Τα Άπειρα Βάθη

Μερικές φορές ο διαλογισμός που έρχεται τη νύχτα είναι ελαφρύς, μετά βίας αντιληπτός —ένας ψίθυρος παρουσίας, μια λεπτή αλλαγή στην ποιότητα της συνείδησης, απαλός σαν αύρα που κινείται μέσα από φύλλα τόσο απαλά που δύσκολα μπορείς να είσαι σίγουρος ότι ήταν εκεί. Σε τέτοιες στιγμές, το μυστήριο αγγίζει την ψυχή με εξαιρετική λεπτότητα, σαν το άγγιγμα της φτερούγας πεταλούδας στο δέρμα, αφήνοντας πίσω όχι εντύπωση αλλά μια αίσθηση ότι ευλογήθηκες από κάτι πολύ λεπτό για λέξεις.

Άλλες φορές, το βάθος είναι πέρα από κάθε μέτρο. Η ψυχή βρίσκει τον εαυτό της να βουτά σε αβύσσους χωρίς πάτο, ή μάλλον, των οποίων ο πάτος είναι το άπειρο το ίδιο. Αυτές είναι οι στιγμές όταν όλες οι έννοιες βάθους και ύψους, εσωτερικού και εξωτερικού, εαυτού και άλλου διαλύονται εντελώς. Η ατομική συνείδηση ανακαλύπτει τον εαυτό της να είναι μια σταγόνα που περιέχει τον ωκεανό, ένα μόνο σημείο που περιλαμβάνει όλο τον χώρο, μια στιγμιαία ύπαρξη που αγγίζει την αιωνιότητα.

Τέτοιες εμπειρίες δεν μπορούν να συγκριθούν, δεν μπορούν να ταξινομηθούν σε καμία κλίμακα πνευματικού επιτεύγματος. Το ελαφρύ άγγιγμα και το άπειρο βάθος είναι εξίσου ιερά, εξίσου ολοκληρωμένα από μόνα τους. Το να προτιμάς το ένα από το άλλο, να επιθυμείς το βαθύ πάνω από το λεπτό ή το απαλό πάνω από το συντριπτικό, είναι ήδη να χάνεις το νόημα. Κάθε εκδήλωση του μυστηρίου είναι τέλεια όπως είναι, ολοκληρωμένη από μόνη της, χωρίς να απαιτεί τίποτα πέρα από τον εαυτό της.

Ο Κίνδυνος της Κατοχής

Εδώ βρίσκεται ο μεγάλος κίνδυνος που περιμένει κάθε αναζητητή: ο πειρασμός της κατοχής. Ο νους, από την ίδια του τη φύση, θέλει να αρπάξει, να κρατήσει, να συσσωρεύσει. Θέλει να χτίσει έναν θησαυρό εμπειριών, να πει «Έχω διαλογιστεί βαθιά» ή «Έχω αγγίξει το άπειρο». Αυτή η κατοχικότητα, όσο λεπτή και αν είναι, καταστρέφει το ίδιο το πράγμα που επιδιώκει να διατηρήσει.

Όταν ο νους κρατά μια πνευματική εμπειρία ως ανάμνηση, όταν επιδίδεται στη μνήμη της έκστασης, όταν επιστρέφει ξανά και ξανά να γευτεί αυτό που ήταν κάποτε, το ζωντανό ρεύμα του διαλογισμού τερματίζεται. Αυτό που μένει είναι μόνο ένα πτώμα, ένα νεκρό πράγμα που ο νους κρατά τυλιγμένο στα σάβανα της μνήμης, βγάζοντάς το περιστασιακά για να το εξετάσει και να το θαυμάσει. Αλλά το ζωντανό μυστήριο έχει φύγει, αφήνοντας μόνο τη σκιά του.

Η ιδιότητα της κατοχικότητας πρέπει να αναγνωριστεί για αυτό που είναι: ένα εμπόδιο στο ιερό, ένα τείχος μεταξύ του αναζητητή και του αναζητούμενου, ένα πέπλο που σκιάζει το ίδιο το πράγμα που κάποιος επιθυμεί πιο βαθιά. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσπαθήσει κανείς με δύναμη να γίνει μη κατοχικός, γιατί τέτοια προσπάθεια είναι η ίδια μια λεπτή μορφή κατοχής. Μάλλον, πρέπει να δει κανείς καθαρά τον μηχανισμό της κατοχής, να κατανοήσει πώς λειτουργεί ο νους, πώς αρπάζει και προσκολλάται και προσπαθεί να κάνει μόνιμο αυτό που από τη φύση του είναι παροδικό.

Το Μυστήριο Χωρίς Ρίζα

Ο διαλογισμός, στην αληθέστερη έννοιά του, δεν έχει ρίζα. Δεν είναι ριζωμένος σε κανένα σύστημα σκέψης, δεν μεγαλώνει από κανέναν σπόρο εξάσκησης ή τεχνικής. Δεν έχει ουσία που ο νους μπορεί να κρατήσει, καμία μορφή που μπορεί να αρπαχτεί, καμία ουσία που μπορεί να συλληφθεί σε λέξεις ή έννοιες. Είναι σαν τον άνεμο —παρών και ισχυρός, ωστόσο χωρίς στερεότητα. Σαν τον χώρο —περιεκτικός όλων, ωστόσο άδειος από περιεχόμενο. Σαν το φως —αποκαλύπτει τα πάντα, ωστόσο το ίδιο είναι αόρατο.

Αυτή η χωρίς ρίζα κατάσταση δεν είναι ελάττωμα αλλά η ίδια η φύση του μυστηρίου. Επειδή δεν έχει ρίζα, δεν μπορεί να καλλιεργηθεί με οποιονδήποτε συνηθισμένο τρόπο. Επειδή δεν έχει ουσία, δεν μπορεί να κατεχθεί ή να αποθηκευτεί. Επειδή ανήκει στο βασίλειο πέρα από τη σκέψη, δεν μπορεί να κατανοηθεί μέσω ανάλυσης ή μελέτης.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι ο διαλογισμός είναι απρόσιτος ή αδύνατα μακρινός. Αντίθετα, είναι πιο κοντά από την αναπνοή, πιο οικείος από τη σκέψη, πιο παρών από την αίσθηση του εαυτού. Είναι πάντα ήδη εδώ, πάντα ήδη διαθέσιμος. Αυτό που απαιτείται δεν είναι η προσθήκη κάτι νέου αλλά η αφαίρεση αυτού που σκιάζει: την συνεχή αναταραχή της σκέψης, την αρπαγή της επιθυμίας, το βάρος της μνήμης, το φορτίο του συσσωρευμένου παρελθόντος.

Το Αιώνιο Παρόν

Στο τέλος, αυτό που αποκαλύπτεται σε εκείνον που έχει μάθει να είναι ακίνητος είναι το απλό, εξαιρετικό γεγονός της παρουσίας της ίδιας. Όχι παρουσία σε αντίθεση με απουσία, όχι παρουσία ως το ένα μισό μιας δυϊκότητας, αλλά παρουσία ως το έδαφος όλης της εμπειρίας —η αμετάβλητη επίγνωση μέσα στην οποία συμβαίνει όλη η αλλαγή, ο σιωπηλός μάρτυρας που παρατηρεί ολόκληρο το δράμα της ύπαρξης χωρίς ποτέ να αγγίζεται από αυτό.

Αυτή η παρουσία δεν έχει ιστορία. Δεν γεννήθηκε και δεν μπορεί να πεθάνει. Δεν συσσωρεύει εμπειρίες ούτε μεγαλώνει σε σοφία ούτε εξελίσσεται με τον χρόνο. Απλώς είναι, αιώνια και ολοκληρωμένα, η ίδια χθες, σήμερα και για πάντα. Ωστόσο, μέσα σε αυτή την αμετάβλητη παρουσία, όλη η αλλαγή γίνεται δυνατή. Μέσα σε αυτό το αιώνιο τώρα, όλος ο χρόνος ξεδιπλώνεται. Μέσα σε αυτή την ακινησία, όλη η κίνηση αναδύεται.

Το να αναπαύεσαι σε αυτή την παρουσία είναι να ανακαλύπτεις αυτό που πάντα ήσουν, να επιστρέφεις σπίτι σε έναν τόπο που ποτέ πραγματικά δεν άφησες, να ξυπνάς από ένα όνειρο που ποτέ δεν πίστεψες πλήρως. Είναι το τέλος της αναζήτησης και η αρχή του απλού είναι. Είναι διαλογισμός χωρίς διαλογισμό, επίγνωση χωρίς κάποιον που γνωρίζει, παρουσία χωρίς κάποιον να είναι παρών.

Η Ιερή Πρόσκληση

Το μυστήριο επεκτείνει μια πρόσκληση σε κάθε ανθρώπινη ψυχή —όχι μια πρόσκληση που απαιτεί αποδοχή ή απόρριψη, γιατί τέτοια επιλογή ήδη υπονοεί διαχωρισμό, αλλά μια πρόσκληση που είναι πάντα ήδη αποδεκτή λόγω της ίδιας της ύπαρξης κάποιου. Το ερώτημα δεν είναι αν κάποιος θα ανταποκριθεί σε αυτή την πρόσκληση αλλά αν θα αναγνωρίσει ότι η ανταπόκριση ήδη συμβαίνει, πάντα συνέβαινε, σε κάθε αναπνοή, σε κάθε στιγμή επίγνωσης, σε κάθε φευγαλέα στιγμή του είναι.

Το να ζει κανείς με αυτή την αναγνώριση είναι να περπατά στον κόσμο ως ταυτόχρονα προσκυνητής και προορισμός, ως ταυτόχρονα αναζητητής και αναζητούμενος, ως ταυτόχρονα ερώτηση και απάντηση. Είναι να ανακαλύπτει ότι το ιερό δεν είναι ξεχωριστό από το συνηθισμένο, ότι η υπέρβαση δεν αντιτίθεται στην εμμένεια, ότι το άπειρο κατοικεί σε κάθε πεπερασμένη στιγμή.

Αυτό είναι το δώρο του διαλογισμού χωρίς μνήμη, η ευλογία της εμπειρίας χωρίς κατοχή, η χάρη της παρουσίας χωρίς παρελθόν. Δεν ζητά τίποτα από εμάς εκτός από το να είμαστε αυτό που ήδη είμαστε, να γνωρίζουμε αυτό που ήδη γνωρίζουμε, και να αναπαυόμαστε σε αυτό που ποτέ δεν μας άφησε. Και σε αυτή την απλή ανάπαυση, σε αυτή την βαθιά ευκολία, το μυστήριο αποκαλύπτεται —όχι ως κάτι άλλο από εμάς, αλλά ως η βαθύτερη φύση μας, πάντα παρούσα, για πάντα νέα, αιώνια ολοκληρωμένη.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

CIRCLE OF LIGHT / Perennial Sayings

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / THE INFINITE DEPTH OF BEING

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

ESOTERISM STUDIES BOOKS