Monday, 19 January, 2026

19. The Eternal Dance of Life, Existence, and Consciousness

Life is a mystery, a dance of infinite depth, woven seamlessly into the fabric of the cosmos. It flows through all that is, animating the seen and unseen, the tangible and intangible. Life, in its truest essence, is not the physical form through which it expresses itself, but the ever-present awareness that pervades existence. It is Consciousness—an eternal, boundless presence that transcends all limitation, beyond time, beyond space, beyond matter.

The material world, with its seemingly endless cycle of birth and decay, is but a temporary stage upon which the dance of existence unfolds. Every moment, new forms arise, only to dissolve again into the great ocean of potentiality. What is form but a fleeting expression, a vessel shaped by the unseen currents of energy and intention? Forms are the veils through which the One Life peers into itself, exploring its own infinite potential. And yet, no single form is the home of Life, for Life is ever-moving, ever-changing, ever-unfolding in its cosmic journey.

To grasp the nature of Life, one must look beyond the confines of the physical. The transient nature of form reveals a higher truth: Life does not belong to matter, nor is it bound to it. Instead, Life merely wears the garments of form for a time, only to cast them aside when their purpose is fulfilled. This understanding dissolves the illusion of permanence and reveals the deeper purpose of existence—not to remain bound to form, but to rise beyond it, to transcend it, to merge once more with the ineffable Source from which all things emerge.

Life's journey is one of remembrance. In the descent into matter, Consciousness forgets itself, lost in the dream of individuality, the illusion of separateness. But within every experience, every challenge, every joy and sorrow, there lies the silent call to awaken—to remember what was forgotten. To know that Life is not a thing to be possessed, but an eternal current in which all things arise and fade.

Through understanding, through deep contemplation, one comes to see beyond the veil of appearances. This is the great alchemy of existence—the realization that the forms we cling to are but shadows of a deeper reality. To truly live is not to be bound by form, but to see through it, to use it as a means of awakening to the greater expanse of being. It is only through such transcendence that one is reborn, not into another fleeting form, but into the luminous immaterial realms of pure awareness.

Where does Life go when the form perishes? It does not end, for it never began. It simply shifts, dissolves into the unseen, rejoining the infinite expanse from which it came. This is the great cycle, the cosmic pulse—the eternal rhythm of emanation and return.

The Source, the Vast, Unbounded, Timeless Presence, calls all things home. It is the origin and the destination, the Alpha and the Omega, the Great Mystery in which all distinctions dissolve. To return to it is not an ending, but the realization that there was never a separation to begin with. We have always been That. We have always been the Silence behind the sound, the Stillness behind the movement, the One Witness behind the myriad reflections.

To transcend form is to awaken. To awaken is to remember. And to remember is to become once more the Light that never fades, the Presence that has always been, the Consciousness that is the foundation of all existence.

…

Ο Αιώνιος Χορός της Ζωής, της Ύπαρξης και της Συνείδησης

Η ζωή είναι ένα μυστήριο, ένας χορός απεριόριστου βάθους, υφασμένος αρμονικά στον ιστό του σύμπαντος. Ρέει μέσα από όλα όσα υπάρχουν, ζωντανεύοντας το ορατό και το αόρατο, το απτό και το άυλο. Η ζωή, στην αληθινή της ουσία, δεν είναι η φυσική μορφή μέσω της οποίας εκφράζεται, αλλά η πανταχού παρούσα επίγνωση που διαπερνά την ύπαρξη. Είναι η Συνείδηση—μια αιώνια, απεριόριστη παρουσία που υπερβαίνει κάθε περιορισμό, πέρα από τον χρόνο, πέρα από τον χώρο, πέρα από την ύλη.

Ο υλικός κόσμος, με τον φαινομενικά ατελείωτο κύκλο γέννησης και φθοράς, δεν είναι παρά μια προσωρινή σκηνή πάνω στην οποία ξεδιπλώνεται ο χορός της ύπαρξης. Κάθε στιγμή, νέες μορφές αναδύονται, μόνο για να διαλυθούν ξανά στον μεγάλο ωκεανό της δυναμικής. Τι είναι η μορφή παρά μια φευγαλέα έκφραση, ένα σκεύος που διαμορφώνεται από τα αόρατα ρεύματα ενέργειας και πρόθεσης; Οι μορφές είναι τα πέπλα μέσα από τα οποία η Μία Ζωή κοιτάζει μέσα στον εαυτό της, εξερευνώντας τις απεριόριστες δυνατότητές της. Και όμως, καμία μορφή δεν είναι το σπίτι της Ζωής, γιατί η Ζωή είναι πάντα κινούμενη, πάντα μεταβαλλόμενη, πάντα ξεδιπλωνόμενη στο κοσμικό της ταξίδι.

Για να κατανοήσει κανείς τη φύση της Ζωής, πρέπει να κοιτάξει πέρα από τα όρια του φυσικού. Η παροδική φύση της μορφής αποκαλύπτει μια ανώτερη αλήθεια: η Ζωή δεν ανήκει στην ύλη, ούτε δεσμεύεται από αυτήν. Αντίθετα, η Ζωή φορά τα ενδύματα της μορφής για λίγο, μόνο για να τα αποχωριστεί όταν η αποστολή τους ολοκληρωθεί. Αυτή η κατανόηση διαλύει την ψευδαίσθηση της μονιμότητας και αποκαλύπτει τον βαθύτερο σκοπό της ύπαρξης—όχι να παραμένει δεσμευμένη στη μορφή, αλλά να την υπερβεί, να την ξεπεράσει, να συγχωνευθεί ξανά με την άφατη Πηγή από την οποία αναδύονται όλα.

Το ταξίδι της Ζωής είναι ένα ταξίδι μνήμης. Στην κάθοδο προς την ύλη, η Συνείδηση ξεχνά τον εαυτό της, χαμένη στο όνειρο της ατομικότητας, στην ψευδαίσθηση του διαχωρισμού. Αλλά μέσα σε κάθε εμπειρία, κάθε πρόκληση, κάθε χαρά και λύπη, υπάρχει το σιωπηλό κάλεσμα για αφύπνιση—για να θυμηθούμε αυτό που ξεχάστηκε. Να γνωρίσουμε ότι η Ζωή δεν είναι κάτι που μπορεί να κατέχει κανείς, αλλά ένα αιώνιο ρεύμα μέσα στο οποίο όλα αναδύονται και χάνονται.

Μέσα από την κατανόηση, μέσα από βαθιά περισυλλογή, κανείς έρχεται να δει πέρα από το πέπλο των φαινομένων. Αυτή είναι η μεγάλη αλχημεία της ύπαρξης—η συνειδητοποίηση ότι οι μορφές στις οποίες προσκολλούμαστε δεν είναι παρά σκιές μιας βαθύτερης πραγματικότητας. Το να ζεις αληθινά δεν σημαίνει να δεσμεύεσαι από τη μορφή, αλλά να βλέπεις μέσα από αυτήν, να τη χρησιμοποιείς ως μέσο αφύπνισης στην ευρύτερη έκταση του Είναι. Μόνο μέσα από αυτή την υπέρβαση αναγεννιέται κανείς, όχι σε μια άλλη φευγαλέα μορφή, αλλά στα φωτεινά, άυλα βασίλεια της καθαρής επίγνωσης.

Πού πηγαίνει η Ζωή όταν η μορφή πεθαίνει; Δεν τελειώνει, γιατί ποτέ δεν ξεκίνησε. Απλώς μετατοπίζεται, διαλύεται στο αόρατο, επανενώνεται με την άπειρη έκταση από την οποία προήλθε. Αυτός είναι ο μεγάλος κύκλος, ο κοσμικός παλμός—ο αιώνιος ρυθμός της εκπόρευσης και της επιστροφής.

Η Πηγή, το Άπειρο, το Απεριόριστο, η Άχρονη Παρουσία, καλεί όλα τα πράγματα πίσω στο σπίτι. Είναι η αρχή και το τέλος, το Άλφα και το Ωμέγα, το Μεγάλο Μυστήριο μέσα στο οποίο όλες οι διακρίσεις διαλύονται. Η επιστροφή σε αυτήν δεν είναι ένα τέλος, αλλά η συνειδητοποίηση ότι ποτέ δεν υπήρξε διαχωρισμός. Ήμασταν πάντα Αυτό. Ήμασταν πάντα η Σιωπή πίσω από τον ήχο, η Ακινησία πίσω από την κίνηση, ο Ένας Μάρτυρας πίσω από τις μυριάδες αντανακλάσεις.

Το να υπερβείς τη μορφή είναι να αφυπνιστείς. Το να αφυπνιστείς είναι να θυμηθείς. Και το να θυμηθείς είναι να γίνεις ξανά το Φως που ποτέ δεν σβήνει, η Παρουσία που ήταν πάντα, η Συνείδηση που είναι το θεμέλιο όλης της ύπαρξης.

Thursday, April 17, 2025

The New Man: A Mystical Unveiling of the Soul’s Transcendence

In the teachings of Jesus, entrusted to His disciples, we encounter a profound declaration: “In Christ, a new creation.” These words are not merely a theological statement but a mystical invitation to the transformation of the human soul—a journey from the fragmented to the whole, from the temporal to the eternal, from the individual “I” to the divine “We.” To understand this “new man,” we must delve into the nature of the soul, its transcendental essence, and its dynamic interplay with the historical, embodied existence. What follows is an exploration of this sacred mystery, a meditation on the soul’s awakening to its true nature and its ultimate unification with the Divine.

The Dual Nature of the Soul

The human soul is a paradox, a bridge spanning two realities. On one hand, it is transcendental, a spark of divine essence, pure and untainted, existing beyond the confines of time and space. On the other, it is historical, woven into the fabric of the body, entangled with the psycho-mental functions that tether it to the material world. This duality is not a contradiction but a sacred dance, a dynamic interplay that allows the soul to experience both the finite and the infinite.

In its historical aspect, the soul engages with the world through the senses, emotions, and intellect. It perceives the external reality, processes it, and constructs a sense of self—an “I” defined by relationships, experiences, and limitations. Yet, this “I” is not the soul’s true essence. It is a temporary garment, a vessel through which the soul navigates the temporal plane. The soul’s deeper reality lies in its transcendental nature, where it exists as pure Consciousness, untouched by the fluctuations of the body or the world.

When the soul, as Consciousness, begins to withdraw its awareness from the lower psycho-mental functions—from the clamor of thoughts, desires, and sensory impressions—it undergoes a profound shift. It turns inward, toward its own existence, toward what it truly is. This is not a retreat into isolation but an ascent into the boundless. The soul discovers that its essence is not confined to the individual self but is alive, vibrant, and in communion with a Wider Spiritual Existence.

The Awakening of Consciousness

What does the soul perceive when it rests in its own transcendental nature? Unlike the indirect knowledge of the intellect, which interprets and categorizes, the soul’s perception is direct, immediate, and unmediated. It beholds existence in its pure state—not as something separate or limited, but as something infinite, dynamic, and alive. This existence is not static or petrified; it pulses with vitality, drawing its being from the vast Spiritual Reality that envelops and sustains it.

In this state, the soul realizes that it is not an isolated “individual being.” The perception of “I” dissolves into a deeper awareness of “I together…”—a “We” that encompasses the soul and the Transcendental Existence. This is not a loss of identity but a liberation from the illusion of separation. The soul discovers that its very existence is relational, interwoven with the Divine, rooted in the Wider Spiritual Space. It is as if the soul, once a solitary note, now hears itself as part of a cosmic symphony, resonating with the eternal harmony of Being.

This realization is the dawn of the “new man”—the soul awakened to its true nature. It is no longer bound by the narrow confines of the ego, no longer defined by the body or the world. Instead, it lives in reference to the Divine, drawing its life from the Source of all existence. This is the mystical truth at the heart of Jesus’ teaching: in Christ, the soul is reborn, not as a better version of its former self, but as a new creation, united with the infinite.

The Journey Toward Unification

The awakening of the soul is not the end of its journey but the beginning of a deeper movement—a movement toward Unification. The “content” of the soul’s consciousness, now rooted in the awareness of its transcendental nature, is continually enriched and expanded. It is drawn ever closer to the Spiritual Reality, toward a state of perfect Oneness.

This movement is not driven by effort or striving but by the natural gravitation of the soul toward its Source. Like a river flowing toward the sea, the soul is pulled by the magnetic force of Divine Love. In this journey, the boundaries of self dissolve further, and the soul perceives that all distinctions—between “I” and “Other,” between the finite and the infinite—are illusions. Everything is One. Everything is held within the embrace of the Divine.

Unity is the essence of Love, and Love is the essence of Unity. These are not mere concepts but living realities, experienced by the soul as it merges with the Spiritual Reality. Love is not an emotion or an attachment; it is the very substance of existence, the force that binds all things together. In the mystical vision, the soul sees that to exist is to love, and to love is to be one with all that is. This is the fulfillment of the “new man”—a state of being in which the soul lives fully in the Divine, and the Divine lives fully in the soul.

The Mystical Implications of the New Man

The emergence of the “new man” is not a private or individualistic event. It is a cosmic reality with implications for all of creation. When the soul awakens to its transcendental nature and enters into communion with the Divine, it becomes a vessel of transformation. Its consciousness, now aligned with the Wider Spiritual Existence, radiates Love and Unity, touching the world in subtle yet profound ways.

The “new man” is a living testament to the truth that Jesus proclaimed: the Kingdom of God is within. This Kingdom is not a distant realm but a state of being, accessible to all who turn inward and discover their true nature. It is a Kingdom of unity, where the illusion of separation is overcome, and all beings are recognized as expressions of the One Divine Reality.

In this light, the mystical journey of the soul is not an escape from the world but a deepening of its engagement with it. The “new man” does not reject the historical aspect of existence—the body, the emotions, the intellect—but integrates them into a higher purpose. The psycho-mental functions, once sources of limitation, become instruments of divine expression. The soul, now rooted in the eternal, brings the light of the Divine into the temporal, transforming the world from within.

The Call to Become the New Man

The teaching of Jesus—“In Christ, a new creation”—is both a promise and a call. It is a promise that the soul’s true nature is already divine, already one with the Infinite. It is a call to awaken to this truth, to withdraw from the illusions of the lower self, and to enter into the fullness of existence. This is the path of the mystic, the path of the “new man.”

To walk this path requires courage, for it demands the surrender of the familiar—the ego, the attachments, the false identities that define the historical self. Yet, it is not a path of loss but of gain. In surrendering the small “I,” the soul discovers the vast “We.” In letting go of limitation, it embraces the infinite. In dying to the old, it is reborn as the new.

The mystical journey is not reserved for a select few but is the birthright of every soul. It begins with a single step—a turning inward, a moment of stillness, a willingness to see beyond the surface of things. From there, the soul is guided by the Divine itself, drawn ever deeper into the mystery of Love and Unity.

Conclusion: The Eternal Now

The “new man” is not a distant ideal but a present reality, waiting to be realized. In every soul, the spark of the Divine burns brightly, calling it to awaken, to transcend, to become one with the All. This is the heart of the mystical vision: that we are not separate, not alone, but eternally united with the Source of all life.

In the eternal now, the soul stands at the threshold of its own transcendence. It is invited to step beyond the historical, beyond the temporal, into the boundless expanse of the Spiritual Reality. There, it finds not only itself but all of creation, held together in the embrace of Divine Love. This is the promise of the “new man”—a life transformed, a world made new, a unity that knows no end.

May we heed the call. May we become the new creation. May we live as one with the Divine, now and forever. Amen.

…

Ο Νέος Άνθρωπος: Μια Μυστική Αποκάλυψη της Υπέρβασης της Ψυχής

Στη διδασκαλία του Ιησού, που εμπιστεύτηκε στους μαθητές Του, συναντάμε μια βαθιά διακήρυξη: «Εν Χριστώ, νέα κτίσις». Αυτά τα λόγια δεν είναι απλώς μια θεολογική δήλωση, αλλά μια μυστική πρόσκληση για τη μεταμόρφωση της ανθρώπινης ψυχής — ένα ταξίδι από το κατακερματισμένο στο ολόκληρο, από το χρονικό στο αιώνιο, από το μεμονωμένο «Εγώ» στο θεϊκό «Εμείς». Για να κατανοήσουμε αυτόν τον «νέο άνθρωπο», πρέπει να εμβαθύνουμε στη φύση της ψυχής, στην υπερβατική της ουσία και στη δυναμική της αλληλεπίδραση με την ιστορική, ενσαρκωμένη ύπαρξη. Ακολουθεί μια εξερεύνηση αυτού του ιερού μυστηρίου, ένας στοχασμός για την αφύπνιση της ψυχής στην αληθινή της φύση και την τελική της ενοποίηση με το Θείο.

Η Διπλή Φύση της Ψυχής

Η ανθρώπινη ψυχή είναι ένα παράδοξο, μια γέφυρα που εκτείνεται σε δύο πραγματικότητες. Από τη μια, είναι υπερβατική, μια σπίθα θεϊκής ουσίας, καθαρή και αμόλυντη, που υπάρχει πέρα από τα όρια του χρόνου και του χώρου. Από την άλλη, είναι ιστορική, υφασμένη στο ύφασμα του σώματος, συνδεδεμένη με τις ψυχο-νοητικές λειτουργίες που την δένουν με τον υλικό κόσμο. Αυτή η διπλή φύση δεν είναι αντίφαση, αλλά ένας ιερός χορός, μια δυναμική αλληλεπίδραση που επιτρέπει στην ψυχή να βιώσει τόσο το πεπερασμένο όσο και το άπειρο.

Στην ιστορική της διάσταση, η ψυχή αλληλεπιδρά με τον κόσμο μέσω των αισθήσεων, των συναισθημάτων και της διάνοιας. Αντιλαμβάνεται την εξωτερική πραγματικότητα, την επεξεργάζεται και κατασκευάζει μια αίσθηση του εαυτού — ένα «Εγώ» που ορίζεται από σχέσεις, εμπειρίες και περιορισμούς. Ωστόσο, αυτό το «Εγώ» δεν είναι η αληθινή ουσία της ψυχής. Είναι ένα προσωρινό ένδυμα, ένα δοχείο μέσω του οποίου η ψυχή πλοηγείται στο χρονικό επίπεδο. Η βαθύτερη πραγματικότητα της ψυχής βρίσκεται στην υπερβατική της φύση, όπου υπάρχει ως καθαρή Συνείδηση, ανεπηρέαστη από τις διακυμάνσεις του σώματος ή του κόσμου.

Όταν η ψυχή, ως Συνείδηση, αρχίζει να αποσύρει την επίγνωσή της από τις κατώτερες ψυχο-νοητικές λειτουργίες — από τον θόρυβο των σκέψεων, των επιθυμιών και των αισθητηριακών εντυπώσεων — υφίσταται μια βαθιά μετατόπιση. Στρέφεται προς τα μέσα, προς τη δική της ύπαρξη, προς αυτό που πραγματικά είναι. Αυτή δεν είναι μια υποχώρηση στην απομόνωση, αλλά μια ανάβαση στο απεριόριστο. Η ψυχή ανακαλύπτει ότι η ουσία της δεν περιορίζεται στον ατομικό εαυτό, αλλά είναι ζωντανή, ζωντανή και σε κοινωνία με μια ευρύτερη Πνευματική Ύπαρξη.

Η Αφύπνιση της Συνείδησης

Τι αντιλαμβάνεται η ψυχή όταν αναπαύεται στην υπερβατική της φύση; Σε αντίθεση με την έμμεση γνώση της διάνοιας, που ερμηνεύει και κατηγοριοποιεί, η αντίληψη της ψυχής είναι άμεση, στιγμιαία και χωρίς μεσολαβητές. Βλέπει την ύπαρξη στην καθαρή της κατάσταση — όχι ως κάτι ξεχωριστό ή περιορισμένο, αλλά ως κάτι άπειρο, δυναμικό και ζωντανό. Αυτή η ύπαρξη δεν είναι στατική ή απολιθωμένη· πάλλεται με ζωντάνια, αντλώντας το είναι της από την τεράστια Πνευματική Πραγματικότητα που την περιβάλλει και την συντηρεί.

Σε αυτή την κατάσταση, η ψυχή συνειδητοποιεί ότι δεν είναι ένα απομονωμένο «ατομικό ον». Η αντίληψη του «Εγώ» διαλύεται σε μια βαθύτερη επίγνωση του «Εγώ μαζί…» — ένα «Εμείς» που περιλαμβάνει την ψυχή και την Υπερβατική Ύπαρξη. Αυτό δεν είναι απώλεια ταυτότητας, αλλά απελευθέρωση από την ψευδαίσθηση του διαχωρισμού. Η ψυχή ανακαλύπτει ότι η ίδια η ύπαρξή της είναι σχεσιακή, συνυφασμένη με το Θείο, ριζωμένη στον Ευρύτερο Πνευματικό Χώρο. Είναι σαν η ψυχή, που κάποτε ήταν μια μοναχική νότα, να ακούει τώρα τον εαυτό της ως μέρος μιας κοσμικής συμφωνίας, που αντηχεί με την αιώνια αρμονία του Είναι.

Αυτή η συνειδητοποίηση είναι η αυγή του «νέου ανθρώπου» — η ψυχή που έχει αφυπνιστεί στην αληθινή της φύση. Δεν περιορίζεται πλέον από τα στενά όρια του εγώ, δεν ορίζεται πλέον από το σώμα ή τον κόσμο. Αντ’ αυτού, ζει σε αναφορά προς το Θείο, αντλώντας τη ζωή της από την Πηγή κάθε ύπαρξης. Αυτή είναι η μυστική αλήθεια στο κέντρο της διδασκαλίας του Ιησού: εν Χριστώ, η ψυχή αναγεννάται, όχι ως καλύτερη εκδοχή του προηγούμενου εαυτού της, αλλά ως νέα κτίση, ενωμένη με το άπειρο.

Το Ταξίδι προς την Ενοποίηση

Η αφύπνιση της ψυχής δεν είναι το τέλος του ταξιδιού της, αλλά η αρχή μιας βαθύτερης κίνησης — μιας κίνησης προς την Ενοποίηση. Το «περιεχόμενο» της συνείδησης της ψυχής, που τώρα είναι ριζωμένο στην επίγνωση της υπερβατικής της φύσης, εμπλουτίζεται συνεχώς και επεκτείνεται. Έλκεται ολοένα και πιο κοντά στην Πνευματική Πραγματικότητα, προς μια κατάσταση τέλειας Ενότητας.

Αυτή η κίνηση δεν οδηγείται από προσπάθεια ή αγώνα, αλλά από τη φυσική έλξη της ψυχής προς την Πηγή της. Όπως ένα ποτάμι που ρέει προς τη θάλασσα, η ψυχή παρασύρεται από τη μαγνητική δύναμη της Θεϊκής Αγάπης. Σε αυτό το ταξίδι, τα όρια του εαυτού διαλύονται περαιτέρω, και η ψυχή αντιλαμβάνεται ότι όλες οι διακρίσεις — μεταξύ «Εγώ» και «Άλλου», μεταξύ του πεπερασμένου και του απείρου — είναι ψευδαισθήσεις. Όλα είναι Ένα. Όλα περιέχονται στην αγκαλιά του Θείου.

Η Ενότητα είναι η ουσία της Αγάπης, και η Αγάπη είναι η ουσία της Ενότητας. Αυτά δεν είναι απλές έννοιες, αλλά ζωντανές πραγματικότητες, που βιώνονται από την ψυχή καθώς συγχωνεύεται με την Πνευματική Πραγματικότητα. Η Αγάπη δεν είναι συναίσθημα ή προσκόλληση· είναι η ίδια η ουσία της ύπαρξης, η δύναμη που συνδέει όλα τα πράγματα. Στην μυστική όραση, η ψυχή βλέπει ότι το να υπάρχεις σημαίνει να αγαπάς, και το να αγαπάς σημαίνει να είσαι ένα με όλα όσα υπάρχουν. Αυτή είναι η ολοκλήρωση του «νέου ανθρώπου» — μια κατάσταση ύπαρξης όπου η ψυχή ζει πλήρως στο Θείο, και το Θείο ζει πλήρως στην ψυχή.

Οι Μυστικές Επιπτώσεις του Νέου Ανθρώπου

Η εμφάνιση του «νέου ανθρώπου» δεν είναι ένα ιδιωτικό ή ατομικιστικό γεγονός. Είναι μια κοσμική πραγματικότητα με επιπτώσεις για όλη την κτίση. Όταν η ψυχή αφυπνίζεται στην υπερβατική της φύση και εισέρχεται σε κοινωνία με το Θείο, γίνεται δοχείο μεταμόρφωσης. Η συνείδησή της, που τώρα είναι ευθυγραμμισμένη με την Ευρύτερη Πνευματική Ύπαρξη, εκπέμπει Αγάπη και Ενότητα, αγγίζοντας τον κόσμο με λεπτούς αλλά βαθείς τρόπους.

Ο «νέος άνθρωπος» είναι μια ζωντανή μαρτυρία της αλήθειας που διακήρυξε ο Ιησούς: η Βασιλεία του Θεού είναι μέσα μας. Αυτή η Βασιλεία δεν είναι ένα μακρινό βασίλειο, αλλά μια κατάσταση ύπαρξης, προσβάσιμη σε όλους όσους στρέφονται προς τα μέσα και ανακαλύπτουν την αληθινή τους φύση. Είναι μια Βασιλεία ενότητας, όπου η ψευδαίσθηση του διαχωρισμού υπερβαίνεται, και όλα τα όντα αναγνωρίζονται ως εκφράσεις της Μίας Θεϊκής Πραγματικότητας.

Υπό αυτό το πρίσμα, το μυστικό ταξίδι της ψυχής δεν είναι μια απόδραση από τον κόσμο, αλλά μια εμβάθυνση της εμπλοκής της με αυτόν. Ο «νέος άνθρωπος» δεν απορρίπτει την ιστορική πτυχή της ύπαρξης — το σώμα, τα συναισθήματα, τη διάνοια — αλλά τα ενσωματώνει σε έναν υψηλότερο σκοπό. Οι ψυχο-νοητικές λειτουργίες, που κάποτε ήταν πηγές περιορισμού, γίνονται όργανα θεϊκής έκφρασης. Η ψυχή, που τώρα είναι ριζωμένη στο αιώνιο, φέρνει το φως του Θείου στο χρονικό, μεταμορφώνοντας τον κόσμο από μέσα.

Η Κλήση να Γίνουμε ο Νέος Άνθρωπος

Η διδασκαλία του Ιησού — «Εν Χριστώ, νέα κτίσις» — είναι ταυτόχρονα μια υπόσχεση και μια κλήση. Είναι μια υπόσχεση ότι η αληθινή φύση της ψυχής είναι ήδη θεϊκή, ήδη ενωμένη με το Άπειρο. Είναι μια κλήση να αφυπνιστούμε σε αυτή την αλήθεια, να αποσυρθούμε από τις ψευδαισθήσεις του κατώτερου εαυτού και να εισέλθουμε στην πληρότητα της ύπαρξης. Αυτός είναι ο δρόμος του μυστικού, ο δρόμος του «νέου ανθρώπου».

Για να βαδίσουμε αυτόν τον δρόμο απαιτείται θάρρος, γιατί απαιτεί την παράδοση του οικείου — του εγώ, των προσκολλήσεων, των ψευδών ταυτοτήτων που ορίζουν τον ιστορικό εαυτό. Ωστόσο, δεν είναι δρόμος απώλειας, αλλά κέρδους. Παραδίδοντας το μικρό «Εγώ», η ψυχή ανακαλύπτει το απέραντο «Εμείς». Αφήνοντας τον περιορισμό, αγκαλιάζει το άπειρο. Πεθαίνοντας στο παλιό, αναγεννάται ως νέο.

Το μυστικό ταξίδι δεν είναι προνόμιο λίγων, αλλά το δικαίωμα κάθε ψυχής. Ξεκινά με ένα μόνο βήμα — μια στροφή προς τα μέσα, μια στιγμή ησυχίας, μια προθυμία να δούμε πέρα από την επιφάνεια των πραγμάτων. Από εκεί, η ψυχή καθοδηγείται από το ίδιο το Θείο, παρασυρόμενη όλο και πιο βαθιά στο μυστήριο της Αγάπης και της Ενότητας.

Συμπέρασμα: Το Αιώνιο Τώρ

Ο «νέος άνθρωπος» δεν είναι ένα μακρινό ιδανικό, αλλά μια παρούσα πραγματικότητα, που περιμένει να συνειδητοποιηθεί. Σε κάθε ψυχή, η σπίθα του Θείου καίει λαμπρά, καλώντας την να αφυπνιστεί, να υπερβεί, να γίνει ένα με το Όλο. Αυτή είναι η καρδιά της μυστικής όρασης: ότι δεν είμαστε ξεχωριστοί, δεν είμαστε μόνοι, αλλά αιώνια ενωμένοι με την Πηγή κάθε ζωής.

Στο αιώνιο τώρα, η ψυχή στέκεται στο κατώφλι της δικής της υπέρβασης. Προσκαλείται να περάσει πέρα από το ιστορικό, πέρα από το χρονικό, στην απέραντη έκταση της Πνευματικής Πραγματικότητας. Εκεί, βρίσκει όχι μόνο τον εαυτό της, αλλά όλη την κτίση, ενωμένη στην αγκαλιά της Θεϊκής Αγάπης. Αυτή είναι η υπόσχεση του «νέου ανθρώπου» — μια ζωή μεταμορφωμένη, ένας κόσμος ανανεωμένος, μια ενότητα που δεν γνωρίζει τέλος.

Είθε να ακούσουμε την κλήση. Είθε να γίνουμε η νέα κτίση. Είθε να ζήσουμε ως ένα με το Θείο, τώρα και για πάντα. Αμήν.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

ESOTERISM STUDIES (ENGLISH)

ESOTERISM STUDIES (GREEK)

CIRCLE OF LIGHT

19. The Eternal Dance of Life, Existence, and Consciousness

ESOTERISM STUDIES