Thursday, April 17, 2025

The New Man: A Mystical Unveiling of the Soul’s Transcendence

In the teachings of Jesus, entrusted to His disciples, we encounter a profound declaration: “In Christ, a new creation.” These words are not merely a theological statement but a mystical invitation to the transformation of the human soul—a journey from the fragmented to the whole, from the temporal to the eternal, from the individual “I” to the divine “We.” To understand this “new man,” we must delve into the nature of the soul, its transcendental essence, and its dynamic interplay with the historical, embodied existence. What follows is an exploration of this sacred mystery, a meditation on the soul’s awakening to its true nature and its ultimate unification with the Divine.

The Dual Nature of the Soul

The human soul is a paradox, a bridge spanning two realities. On one hand, it is transcendental, a spark of divine essence, pure and untainted, existing beyond the confines of time and space. On the other, it is historical, woven into the fabric of the body, entangled with the psycho-mental functions that tether it to the material world. This duality is not a contradiction but a sacred dance, a dynamic interplay that allows the soul to experience both the finite and the infinite.

In its historical aspect, the soul engages with the world through the senses, emotions, and intellect. It perceives the external reality, processes it, and constructs a sense of self—an “I” defined by relationships, experiences, and limitations. Yet, this “I” is not the soul’s true essence. It is a temporary garment, a vessel through which the soul navigates the temporal plane. The soul’s deeper reality lies in its transcendental nature, where it exists as pure Consciousness, untouched by the fluctuations of the body or the world.

When the soul, as Consciousness, begins to withdraw its awareness from the lower psycho-mental functions—from the clamor of thoughts, desires, and sensory impressions—it undergoes a profound shift. It turns inward, toward its own existence, toward what it truly is. This is not a retreat into isolation but an ascent into the boundless. The soul discovers that its essence is not confined to the individual self but is alive, vibrant, and in communion with a Wider Spiritual Existence.

The Awakening of Consciousness

What does the soul perceive when it rests in its own transcendental nature? Unlike the indirect knowledge of the intellect, which interprets and categorizes, the soul’s perception is direct, immediate, and unmediated. It beholds existence in its pure state—not as something separate or limited, but as something infinite, dynamic, and alive. This existence is not static or petrified; it pulses with vitality, drawing its being from the vast Spiritual Reality that envelops and sustains it.

In this state, the soul realizes that it is not an isolated “individual being.” The perception of “I” dissolves into a deeper awareness of “I together…”—a “We” that encompasses the soul and the Transcendental Existence. This is not a loss of identity but a liberation from the illusion of separation. The soul discovers that its very existence is relational, interwoven with the Divine, rooted in the Wider Spiritual Space. It is as if the soul, once a solitary note, now hears itself as part of a cosmic symphony, resonating with the eternal harmony of Being.

This realization is the dawn of the “new man”—the soul awakened to its true nature. It is no longer bound by the narrow confines of the ego, no longer defined by the body or the world. Instead, it lives in reference to the Divine, drawing its life from the Source of all existence. This is the mystical truth at the heart of Jesus’ teaching: in Christ, the soul is reborn, not as a better version of its former self, but as a new creation, united with the infinite.

The Journey Toward Unification

The awakening of the soul is not the end of its journey but the beginning of a deeper movement—a movement toward Unification. The “content” of the soul’s consciousness, now rooted in the awareness of its transcendental nature, is continually enriched and expanded. It is drawn ever closer to the Spiritual Reality, toward a state of perfect Oneness.

This movement is not driven by effort or striving but by the natural gravitation of the soul toward its Source. Like a river flowing toward the sea, the soul is pulled by the magnetic force of Divine Love. In this journey, the boundaries of self dissolve further, and the soul perceives that all distinctions—between “I” and “Other,” between the finite and the infinite—are illusions. Everything is One. Everything is held within the embrace of the Divine.

Unity is the essence of Love, and Love is the essence of Unity. These are not mere concepts but living realities, experienced by the soul as it merges with the Spiritual Reality. Love is not an emotion or an attachment; it is the very substance of existence, the force that binds all things together. In the mystical vision, the soul sees that to exist is to love, and to love is to be one with all that is. This is the fulfillment of the “new man”—a state of being in which the soul lives fully in the Divine, and the Divine lives fully in the soul.

The Mystical Implications of the New Man

The emergence of the “new man” is not a private or individualistic event. It is a cosmic reality with implications for all of creation. When the soul awakens to its transcendental nature and enters into communion with the Divine, it becomes a vessel of transformation. Its consciousness, now aligned with the Wider Spiritual Existence, radiates Love and Unity, touching the world in subtle yet profound ways.

The “new man” is a living testament to the truth that Jesus proclaimed: the Kingdom of God is within. This Kingdom is not a distant realm but a state of being, accessible to all who turn inward and discover their true nature. It is a Kingdom of unity, where the illusion of separation is overcome, and all beings are recognized as expressions of the One Divine Reality.

In this light, the mystical journey of the soul is not an escape from the world but a deepening of its engagement with it. The “new man” does not reject the historical aspect of existence—the body, the emotions, the intellect—but integrates them into a higher purpose. The psycho-mental functions, once sources of limitation, become instruments of divine expression. The soul, now rooted in the eternal, brings the light of the Divine into the temporal, transforming the world from within.

The Call to Become the New Man

The teaching of Jesus—“In Christ, a new creation”—is both a promise and a call. It is a promise that the soul’s true nature is already divine, already one with the Infinite. It is a call to awaken to this truth, to withdraw from the illusions of the lower self, and to enter into the fullness of existence. This is the path of the mystic, the path of the “new man.”

To walk this path requires courage, for it demands the surrender of the familiar—the ego, the attachments, the false identities that define the historical self. Yet, it is not a path of loss but of gain. In surrendering the small “I,” the soul discovers the vast “We.” In letting go of limitation, it embraces the infinite. In dying to the old, it is reborn as the new.

The mystical journey is not reserved for a select few but is the birthright of every soul. It begins with a single step—a turning inward, a moment of stillness, a willingness to see beyond the surface of things. From there, the soul is guided by the Divine itself, drawn ever deeper into the mystery of Love and Unity.

Conclusion: The Eternal Now

The “new man” is not a distant ideal but a present reality, waiting to be realized. In every soul, the spark of the Divine burns brightly, calling it to awaken, to transcend, to become one with the All. This is the heart of the mystical vision: that we are not separate, not alone, but eternally united with the Source of all life.

In the eternal now, the soul stands at the threshold of its own transcendence. It is invited to step beyond the historical, beyond the temporal, into the boundless expanse of the Spiritual Reality. There, it finds not only itself but all of creation, held together in the embrace of Divine Love. This is the promise of the “new man”—a life transformed, a world made new, a unity that knows no end.

May we heed the call. May we become the new creation. May we live as one with the Divine, now and forever. Amen.

…

Ο Νέος Άνθρωπος: Μια Μυστική Αποκάλυψη της Υπέρβασης της Ψυχής

Στη διδασκαλία του Ιησού, που εμπιστεύτηκε στους μαθητές Του, συναντάμε μια βαθιά διακήρυξη: «Εν Χριστώ, νέα κτίσις». Αυτά τα λόγια δεν είναι απλώς μια θεολογική δήλωση, αλλά μια μυστική πρόσκληση για τη μεταμόρφωση της ανθρώπινης ψυχής — ένα ταξίδι από το κατακερματισμένο στο ολόκληρο, από το χρονικό στο αιώνιο, από το μεμονωμένο «Εγώ» στο θεϊκό «Εμείς». Για να κατανοήσουμε αυτόν τον «νέο άνθρωπο», πρέπει να εμβαθύνουμε στη φύση της ψυχής, στην υπερβατική της ουσία και στη δυναμική της αλληλεπίδραση με την ιστορική, ενσαρκωμένη ύπαρξη. Ακολουθεί μια εξερεύνηση αυτού του ιερού μυστηρίου, ένας στοχασμός για την αφύπνιση της ψυχής στην αληθινή της φύση και την τελική της ενοποίηση με το Θείο.

Η Διπλή Φύση της Ψυχής

Η ανθρώπινη ψυχή είναι ένα παράδοξο, μια γέφυρα που εκτείνεται σε δύο πραγματικότητες. Από τη μια, είναι υπερβατική, μια σπίθα θεϊκής ουσίας, καθαρή και αμόλυντη, που υπάρχει πέρα από τα όρια του χρόνου και του χώρου. Από την άλλη, είναι ιστορική, υφασμένη στο ύφασμα του σώματος, συνδεδεμένη με τις ψυχο-νοητικές λειτουργίες που την δένουν με τον υλικό κόσμο. Αυτή η διπλή φύση δεν είναι αντίφαση, αλλά ένας ιερός χορός, μια δυναμική αλληλεπίδραση που επιτρέπει στην ψυχή να βιώσει τόσο το πεπερασμένο όσο και το άπειρο.

Στην ιστορική της διάσταση, η ψυχή αλληλεπιδρά με τον κόσμο μέσω των αισθήσεων, των συναισθημάτων και της διάνοιας. Αντιλαμβάνεται την εξωτερική πραγματικότητα, την επεξεργάζεται και κατασκευάζει μια αίσθηση του εαυτού — ένα «Εγώ» που ορίζεται από σχέσεις, εμπειρίες και περιορισμούς. Ωστόσο, αυτό το «Εγώ» δεν είναι η αληθινή ουσία της ψυχής. Είναι ένα προσωρινό ένδυμα, ένα δοχείο μέσω του οποίου η ψυχή πλοηγείται στο χρονικό επίπεδο. Η βαθύτερη πραγματικότητα της ψυχής βρίσκεται στην υπερβατική της φύση, όπου υπάρχει ως καθαρή Συνείδηση, ανεπηρέαστη από τις διακυμάνσεις του σώματος ή του κόσμου.

Όταν η ψυχή, ως Συνείδηση, αρχίζει να αποσύρει την επίγνωσή της από τις κατώτερες ψυχο-νοητικές λειτουργίες — από τον θόρυβο των σκέψεων, των επιθυμιών και των αισθητηριακών εντυπώσεων — υφίσταται μια βαθιά μετατόπιση. Στρέφεται προς τα μέσα, προς τη δική της ύπαρξη, προς αυτό που πραγματικά είναι. Αυτή δεν είναι μια υποχώρηση στην απομόνωση, αλλά μια ανάβαση στο απεριόριστο. Η ψυχή ανακαλύπτει ότι η ουσία της δεν περιορίζεται στον ατομικό εαυτό, αλλά είναι ζωντανή, ζωντανή και σε κοινωνία με μια ευρύτερη Πνευματική Ύπαρξη.

Η Αφύπνιση της Συνείδησης

Τι αντιλαμβάνεται η ψυχή όταν αναπαύεται στην υπερβατική της φύση; Σε αντίθεση με την έμμεση γνώση της διάνοιας, που ερμηνεύει και κατηγοριοποιεί, η αντίληψη της ψυχής είναι άμεση, στιγμιαία και χωρίς μεσολαβητές. Βλέπει την ύπαρξη στην καθαρή της κατάσταση — όχι ως κάτι ξεχωριστό ή περιορισμένο, αλλά ως κάτι άπειρο, δυναμικό και ζωντανό. Αυτή η ύπαρξη δεν είναι στατική ή απολιθωμένη· πάλλεται με ζωντάνια, αντλώντας το είναι της από την τεράστια Πνευματική Πραγματικότητα που την περιβάλλει και την συντηρεί.

Σε αυτή την κατάσταση, η ψυχή συνειδητοποιεί ότι δεν είναι ένα απομονωμένο «ατομικό ον». Η αντίληψη του «Εγώ» διαλύεται σε μια βαθύτερη επίγνωση του «Εγώ μαζί…» — ένα «Εμείς» που περιλαμβάνει την ψυχή και την Υπερβατική Ύπαρξη. Αυτό δεν είναι απώλεια ταυτότητας, αλλά απελευθέρωση από την ψευδαίσθηση του διαχωρισμού. Η ψυχή ανακαλύπτει ότι η ίδια η ύπαρξή της είναι σχεσιακή, συνυφασμένη με το Θείο, ριζωμένη στον Ευρύτερο Πνευματικό Χώρο. Είναι σαν η ψυχή, που κάποτε ήταν μια μοναχική νότα, να ακούει τώρα τον εαυτό της ως μέρος μιας κοσμικής συμφωνίας, που αντηχεί με την αιώνια αρμονία του Είναι.

Αυτή η συνειδητοποίηση είναι η αυγή του «νέου ανθρώπου» — η ψυχή που έχει αφυπνιστεί στην αληθινή της φύση. Δεν περιορίζεται πλέον από τα στενά όρια του εγώ, δεν ορίζεται πλέον από το σώμα ή τον κόσμο. Αντ’ αυτού, ζει σε αναφορά προς το Θείο, αντλώντας τη ζωή της από την Πηγή κάθε ύπαρξης. Αυτή είναι η μυστική αλήθεια στο κέντρο της διδασκαλίας του Ιησού: εν Χριστώ, η ψυχή αναγεννάται, όχι ως καλύτερη εκδοχή του προηγούμενου εαυτού της, αλλά ως νέα κτίση, ενωμένη με το άπειρο.

Το Ταξίδι προς την Ενοποίηση

Η αφύπνιση της ψυχής δεν είναι το τέλος του ταξιδιού της, αλλά η αρχή μιας βαθύτερης κίνησης — μιας κίνησης προς την Ενοποίηση. Το «περιεχόμενο» της συνείδησης της ψυχής, που τώρα είναι ριζωμένο στην επίγνωση της υπερβατικής της φύσης, εμπλουτίζεται συνεχώς και επεκτείνεται. Έλκεται ολοένα και πιο κοντά στην Πνευματική Πραγματικότητα, προς μια κατάσταση τέλειας Ενότητας.

Αυτή η κίνηση δεν οδηγείται από προσπάθεια ή αγώνα, αλλά από τη φυσική έλξη της ψυχής προς την Πηγή της. Όπως ένα ποτάμι που ρέει προς τη θάλασσα, η ψυχή παρασύρεται από τη μαγνητική δύναμη της Θεϊκής Αγάπης. Σε αυτό το ταξίδι, τα όρια του εαυτού διαλύονται περαιτέρω, και η ψυχή αντιλαμβάνεται ότι όλες οι διακρίσεις — μεταξύ «Εγώ» και «Άλλου», μεταξύ του πεπερασμένου και του απείρου — είναι ψευδαισθήσεις. Όλα είναι Ένα. Όλα περιέχονται στην αγκαλιά του Θείου.

Η Ενότητα είναι η ουσία της Αγάπης, και η Αγάπη είναι η ουσία της Ενότητας. Αυτά δεν είναι απλές έννοιες, αλλά ζωντανές πραγματικότητες, που βιώνονται από την ψυχή καθώς συγχωνεύεται με την Πνευματική Πραγματικότητα. Η Αγάπη δεν είναι συναίσθημα ή προσκόλληση· είναι η ίδια η ουσία της ύπαρξης, η δύναμη που συνδέει όλα τα πράγματα. Στην μυστική όραση, η ψυχή βλέπει ότι το να υπάρχεις σημαίνει να αγαπάς, και το να αγαπάς σημαίνει να είσαι ένα με όλα όσα υπάρχουν. Αυτή είναι η ολοκλήρωση του «νέου ανθρώπου» — μια κατάσταση ύπαρξης όπου η ψυχή ζει πλήρως στο Θείο, και το Θείο ζει πλήρως στην ψυχή.

Οι Μυστικές Επιπτώσεις του Νέου Ανθρώπου

Η εμφάνιση του «νέου ανθρώπου» δεν είναι ένα ιδιωτικό ή ατομικιστικό γεγονός. Είναι μια κοσμική πραγματικότητα με επιπτώσεις για όλη την κτίση. Όταν η ψυχή αφυπνίζεται στην υπερβατική της φύση και εισέρχεται σε κοινωνία με το Θείο, γίνεται δοχείο μεταμόρφωσης. Η συνείδησή της, που τώρα είναι ευθυγραμμισμένη με την Ευρύτερη Πνευματική Ύπαρξη, εκπέμπει Αγάπη και Ενότητα, αγγίζοντας τον κόσμο με λεπτούς αλλά βαθείς τρόπους.

Ο «νέος άνθρωπος» είναι μια ζωντανή μαρτυρία της αλήθειας που διακήρυξε ο Ιησούς: η Βασιλεία του Θεού είναι μέσα μας. Αυτή η Βασιλεία δεν είναι ένα μακρινό βασίλειο, αλλά μια κατάσταση ύπαρξης, προσβάσιμη σε όλους όσους στρέφονται προς τα μέσα και ανακαλύπτουν την αληθινή τους φύση. Είναι μια Βασιλεία ενότητας, όπου η ψευδαίσθηση του διαχωρισμού υπερβαίνεται, και όλα τα όντα αναγνωρίζονται ως εκφράσεις της Μίας Θεϊκής Πραγματικότητας.

Υπό αυτό το πρίσμα, το μυστικό ταξίδι της ψυχής δεν είναι μια απόδραση από τον κόσμο, αλλά μια εμβάθυνση της εμπλοκής της με αυτόν. Ο «νέος άνθρωπος» δεν απορρίπτει την ιστορική πτυχή της ύπαρξης — το σώμα, τα συναισθήματα, τη διάνοια — αλλά τα ενσωματώνει σε έναν υψηλότερο σκοπό. Οι ψυχο-νοητικές λειτουργίες, που κάποτε ήταν πηγές περιορισμού, γίνονται όργανα θεϊκής έκφρασης. Η ψυχή, που τώρα είναι ριζωμένη στο αιώνιο, φέρνει το φως του Θείου στο χρονικό, μεταμορφώνοντας τον κόσμο από μέσα.

Η Κλήση να Γίνουμε ο Νέος Άνθρωπος

Η διδασκαλία του Ιησού — «Εν Χριστώ, νέα κτίσις» — είναι ταυτόχρονα μια υπόσχεση και μια κλήση. Είναι μια υπόσχεση ότι η αληθινή φύση της ψυχής είναι ήδη θεϊκή, ήδη ενωμένη με το Άπειρο. Είναι μια κλήση να αφυπνιστούμε σε αυτή την αλήθεια, να αποσυρθούμε από τις ψευδαισθήσεις του κατώτερου εαυτού και να εισέλθουμε στην πληρότητα της ύπαρξης. Αυτός είναι ο δρόμος του μυστικού, ο δρόμος του «νέου ανθρώπου».

Για να βαδίσουμε αυτόν τον δρόμο απαιτείται θάρρος, γιατί απαιτεί την παράδοση του οικείου — του εγώ, των προσκολλήσεων, των ψευδών ταυτοτήτων που ορίζουν τον ιστορικό εαυτό. Ωστόσο, δεν είναι δρόμος απώλειας, αλλά κέρδους. Παραδίδοντας το μικρό «Εγώ», η ψυχή ανακαλύπτει το απέραντο «Εμείς». Αφήνοντας τον περιορισμό, αγκαλιάζει το άπειρο. Πεθαίνοντας στο παλιό, αναγεννάται ως νέο.

Το μυστικό ταξίδι δεν είναι προνόμιο λίγων, αλλά το δικαίωμα κάθε ψυχής. Ξεκινά με ένα μόνο βήμα — μια στροφή προς τα μέσα, μια στιγμή ησυχίας, μια προθυμία να δούμε πέρα από την επιφάνεια των πραγμάτων. Από εκεί, η ψυχή καθοδηγείται από το ίδιο το Θείο, παρασυρόμενη όλο και πιο βαθιά στο μυστήριο της Αγάπης και της Ενότητας.

Συμπέρασμα: Το Αιώνιο Τώρ

Ο «νέος άνθρωπος» δεν είναι ένα μακρινό ιδανικό, αλλά μια παρούσα πραγματικότητα, που περιμένει να συνειδητοποιηθεί. Σε κάθε ψυχή, η σπίθα του Θείου καίει λαμπρά, καλώντας την να αφυπνιστεί, να υπερβεί, να γίνει ένα με το Όλο. Αυτή είναι η καρδιά της μυστικής όρασης: ότι δεν είμαστε ξεχωριστοί, δεν είμαστε μόνοι, αλλά αιώνια ενωμένοι με την Πηγή κάθε ζωής.

Στο αιώνιο τώρα, η ψυχή στέκεται στο κατώφλι της δικής της υπέρβασης. Προσκαλείται να περάσει πέρα από το ιστορικό, πέρα από το χρονικό, στην απέραντη έκταση της Πνευματικής Πραγματικότητας. Εκεί, βρίσκει όχι μόνο τον εαυτό της, αλλά όλη την κτίση, ενωμένη στην αγκαλιά της Θεϊκής Αγάπης. Αυτή είναι η υπόσχεση του «νέου ανθρώπου» — μια ζωή μεταμορφωμένη, ένας κόσμος ανανεωμένος, μια ενότητα που δεν γνωρίζει τέλος.

Είθε να ακούσουμε την κλήση. Είθε να γίνουμε η νέα κτίση. Είθε να ζήσουμε ως ένα με το Θείο, τώρα και για πάντα. Αμήν.

Monday, 5 January, 2026

The Sacred Emptiness: A Journey Through the Living Silence

(Meditation as Living Action: Freedom from the Known)

The Threshold of Unknowing

There exists a practice beyond practice, a way that is no way, a path that dissolves even as the seeker places foot upon it. This is the sacred art of meditation—not as a technique to be mastered, nor as a destination to be reached, but as the perpetual liberation from all that binds the soul to yesterday's shadows.

The mystic who enters this wordless sanctuary discovers that meditation is nothing less than the continuous emptying of consciousness from the accumulated weight of the known. What is this known? It is the vast storehouse of memory, the endless corridors of yesterday stretching back through countless moments, each one crystallized into certainty, each one claiming permanence in the ever-changing river of existence. The known is time itself made solid, experience transformed into prison, the living waters of awareness frozen into the ice of conclusion.

Yet this emptying is not the work of years, not the gradual erosion of accumulated dust from some distant future vantage point. No—here lies the first great mystery: the emptying occurs not at the journey's end, but at its very inception. It means never to gather the dust at all, never to allow the mind to become a museum of the dead past, a mausoleum where living moments go to be entombed in the rigid forms of memory.

The seeker stands always at the edge of now, that razor's edge where eternity meets the temporal, where the infinite presses against the finite. Here, in this sacred present moment, what has been accumulated dissolves—not through the machinery of thought, which is itself but another layer of the past, but through action, through the vital doing of what presents itself in the living instant.

The Prison of Conclusion

Consider the movement of ordinary consciousness, that restless pilgrimage from conclusion to conclusion, like a traveler moving from inn to inn but never truly arriving home. Each experience becomes immediately encased in judgment, wrapped in the grave-clothes of evaluation, labeled and filed in the archives of the self. This is the tragedy of the conditioned mind: it cannot meet life freshly, cannot drink from the fountain of the present without immediately comparing the taste to all the waters it has drunk before.

Judgment, that sovereign king of the mental realm, sits upon its throne of certainty and pronounces its verdicts upon each moment as it arises. Whether drawn from the distant past or formed in the immediate present, all judgment is essentially conclusion—the closing of a door, the ending of inquiry, the transformation of the living question into a dead answer. And it is precisely this endless judging, this ceaseless concluding, that prevents the constant renewal of consciousness, the perpetual emptying that alone keeps the mind spacious and free.

For the known—that accumulated mass of conclusions, determinations, and fixed beliefs—acts as a dam holding back the flowing river of awareness. Where there should be movement, there is stagnation; where there should be openness, there is closure; where there should be wonder, there is the deadening certainty of "I know."

The Tyranny of Will and the Silence Beyond

Deep within the architecture of the self resides that which calls itself will—the insistent voice that declares "I shall achieve," "I shall become," "I shall transform myself through effort and determination." This will, so praised in the marketplace of spiritual ambitions, is itself the very mechanism of the known's perpetuation. For will is born of desire, and desire is always rooted in the past, in memory, in the ghost of previous pleasure or the shadow of previous pain.

When will operates, it moves always from a center of accumulated knowledge, of concluded experience. The one who wills is the one who remembers, who compares, who seeks to replicate past satisfaction or avoid past suffering. Thus the action of will—no matter how noble its intention, no matter how spiritual its aspiration—cannot possibly empty the vessel of consciousness. It can only fill it further, adding new layers of experience to be stored, new conclusions to be drawn, new determinations to be made.

Here the mystic encounters a profound paradox: the empty mind, that state of pure receptivity and boundless awareness, cannot be purchased through any transaction, cannot be won through any battle, cannot be achieved through any effort of will. It does not yield to demand, no matter how fervent. It cannot be captured by the grasping hand of desire, no matter how subtle that desire may appear.

Yet neither does this mean passivity or resignation. Rather, the empty mind comes into being through a different kind of awareness altogether—not the awareness of a thinker observing his thoughts, which only creates further division and distance, but the awareness of thought itself becoming conscious of its own movements, its own patterns, its own endless dance of conclusion and judgment.

The Innocence of Aloneness

In the depths of authentic meditation, consciousness discovers itself as perpetually innocent—not the innocence of naiveté or ignorance, but the innocence of the present moment, untouched by the contaminating hand of memory. This is the innocence of fresh snow before any footprint marks its surface, the innocence of dawn before any interpretation colors its light.

Such innocence is necessarily alone. Not the loneliness of separation, not the isolation of the ego cut off from its fellows, but the radical aloneness of that which cannot be compared, cannot be measured against anything else, cannot be known through reference to the past. The mind that is completely alone in this sense stands naked before existence, stripped of all the comfortable garments of conclusion, all the familiar armor of knowledge.

When consciousness achieves this sacred solitude, it ceases to accumulate. Like water that does not cling to the lotus leaf, experience passes through awareness without leaving residue, without forming sediment, without building the coral reef of self upon which the ego constructs its fortress. Each moment arises and passes, complete in itself, requiring no addition to the storehouse of memory.

In this aloneness, thought itself becomes silent—not suppressed, not violently pushed away, but naturally quiet, like a bird that ceases its song when song is no longer needed. And in that silence, the mind discovers itself untouched, pristine, eternally new.

The Dissolution of Tomorrow

The mystics of old spoke of the death of time, and here in the practice of true meditation, the seeker encounters what they meant. For the mind that is alone, that dwells completely in the present, finds that the future—which is nothing but the past projected forward, memory masquerading as anticipation—simply ceases to have meaning.

Tomorrow is born from yesterday. All our plans, our fears, our hopes, our anxieties about what is to come are constructed from the materials of what has been. We imagine future pleasures based on past pleasures; we fear future pains based on past pains. The future is the past in different costume, the same old actors performing the same old drama on a stage we imagine to be new.

But when the emptying happens in the present—that perpetual emptying that is the essence of meditation—the future loses its grip on consciousness. Not through denial or through the pretense that tomorrow does not exist in the realm of practical necessity, but through the recognition that psychologically, spiritually, tomorrow is an illusion, a ghost that haunts us only because we insist on carrying yesterday into today.

In the pure present, there is no tomorrow. There is only this—this breath, this light, this awareness that knows itself without the mediation of memory. And in this timeless instant, all that seemed so urgent, so important, so desperately in need of resolution, reveals itself as the fantasy of a mind imprisoned in its own conclusions.

The Living Movement

Here emerges perhaps the most crucial understanding: meditation is not a destination but a movement, not an achievement but a flowing, not a state to be attained and then maintained but a perpetual dance between consciousness and existence. It is the river, not the bank; the breathing, not the breath held; the living flame, not the captured spark.

So many approach the sacred art as though it were a mountain to be climbed, with a summit to be reached where one could plant a flag and declare victory. But this very approach perpetuates the problem it seeks to solve, for it brings the energy of conclusion, of determination, of will into the very space that can only exist when these things dissolve.

Meditation as movement means meditation without end, without conclusion, without the closing of the circle. It means entering each moment of awareness as if for the first time, with no map drawn from previous journeys, no certainty about what will be discovered. It is exploration without the explorer, seeing without the seer, knowing without the knower.

This movement is not chaotic or aimless. Like the growth of a tree, which follows no conscious plan yet manifests perfect order, the movement of meditation follows its own intrinsic intelligence. It knows where to flow as water knows how to find the sea, not through thought or decision but through the simple recognition of what is.

The Death of the Meditator

There comes a moment—not in time but beyond time—when the one who meditates discovers that meditation can only truly occur when the meditator dissolves. As long as there is someone doing meditation, there is division, separation, duality. There is the observer and the observed, the controller and the controlled, the one who seeks emptiness and the emptiness that is sought.

This division is itself the barrier, the veil that obscures the sacred. For in truth, there is no separate entity that can step outside consciousness and manipulate it, clean it, empty it, transform it. There is only consciousness itself, aware of its own movements, sensitive to its own patterns, understanding itself without a separate understander.

When the meditator dies—and this death must happen again and again, moment by moment, for the separate self is constantly seeking to resurrect itself—what remains is not emptiness in the sense of absence, but emptiness in the sense of infinite potential, limitless space, boundless awareness. It is the emptiness of the sky that contains all clouds without being defined by any of them, the emptiness of silence that holds all sound without being disturbed by any of it.

The Sacred Ordinariness

The paradox that mystifies many seekers is this: the emptiness that meditation reveals is not separate from daily life, not divorced from the ordinary world of tasks and relationships, work and rest. The sacred does not exist in some distant realm accessible only through extraordinary experiences or altered states.

Rather, the empty mind discovers that the ordinary is itself the gateway to the infinite. Washing dishes, walking to work, greeting a friend—when done with complete attention, with the innocency of the present, these simple acts become sacraments, portals through which the eternal shines into the temporal.

For the mind that is free from the known, there is no division between the sacred and the secular, the spiritual and the mundane, the meditation cushion and the marketplace. All is one seamless whole, one continuous movement of awareness meeting existence in each unfolding moment.

This is the great liberation: not an escape from life but the discovery of life in its fullness, not a withdrawal from the world but an engagement with the world so complete, so total, that the separation between self and other, between inner and outer, simply dissolves like mist before the morning sun.

The Unspeakable Gift

What words can capture the perfume of this freedom? What language can contain the vastness of the empty mind? The mystic returns from these depths knowing that all description is betrayal, all explanation is reduction, all teaching is merely pointing at the moon while foolish students examine the finger.

Yet still the words must come, not to define or confine the experience but to awaken in others the recognition that what is being spoken of is not foreign or distant but intimately close—closer than their own breath, more immediate than their own thoughts, more present than their own presence.

The empty mind is not something to be created; it is what remains when all creation ceases. It is not something to be achieved; it is what has always been here, obscured only by the endless accumulation of the known. It is not something to be understood; it is the very ground of understanding itself, the awareness prior to all knowledge, the silence from which all sound emerges and to which all sound returns.

The Eternal Beginning

And so the journey ends where it began—in the present moment, in this breath, in this awareness that knows itself without conclusion. The seeker discovers that there was never anywhere to go, never anything to achieve, never any separation to overcome. There was only ever this—this living emptiness, this sacred void that is simultaneously the fullness of all existence.

Meditation as the emptying of the mind from the known is not a practice for the future, not a technique to be perfected over years of discipline. It is the invitation to die to yesterday in this very instant, to let all conclusions dissolve in the face of what is, to stand naked and alone before the mystery that cannot be named.

In this dying, there is no loss but infinite gain. In this emptiness, there is no absence but the presence of all that is. In this aloneness, there is no isolation but the discovery of unity with all existence.

The empty mind asks nothing, seeks nothing, demands nothing. It simply is—and in that simple being, all seeking ends, all questions dissolve, and the sacred silence that has always been here reveals itself as the very ground of consciousness, the source from which all arises and to which all returns.

This is meditation: not as conclusion but as eternal beginning, not as achievement but as continuous letting go, not as becoming but as the discovery of what has never not been. The known empties itself in the present, and what remains is the ineffable, the unspeakable, the sacred mystery that each soul must discover for itself in the living silence of the alone.

…

Η Ιερή Κενότητα: Ένα Ταξίδι Μέσα από τη Ζωντανή Σιωπή

(Διαλογισμός ως Ζωντανή Δράση: Απελευθέρωση από το Γνωστό)

Το Κατώφλι του Αγνώστου

Υπάρχει μια πρακτική πέρα από την πρακτική, ένας δρόμος που δεν είναι δρόμος, ένα μονοπάτι που διαλύεται ακριβώς τη στιγμή που ο αναζητητής πατάει το πόδι του πάνω του. Αυτή είναι η ιερή τέχνη του διαλογισμού—όχι ως τεχνική που πρέπει να κατακτηθεί, ούτε ως προορισμός που πρέπει να επιτευχθεί, αλλά ως η διαρκής απελευθέρωση από όλα όσα δένουν την ψυχή με τις σκιές του χθες.

Ο μύστης που εισέρχεται σε αυτό το άλεκτο ιερό καταφύγιο ανακαλύπτει ότι ο διαλογισμός δεν είναι τίποτα λιγότερο από το συνεχές άδειασμα της συνείδησης από το συσσωρευμένο βάρος του γνωστού. Τι είναι αυτό το γνωστό; Είναι η απέραντη αποθήκη της μνήμης, οι ατελείωτοι διάδρομοι του χθες που εκτείνονται πίσω μέσα από αμέτρητες στιγμές, καθεμιά κρυσταλλωμένη σε βεβαιότητα, καθεμιά που διεκδικεί μονιμότητα στον ασταμάτητα μεταβαλλόμενο ποταμό της ύπαρξης. Το γνωστό είναι ο ίδιος ο χρόνος που έχει γίνει στερεός, η εμπειρία που έχει μετατραπεί σε φυλακή, τα ζωντανά νερά της επίγνωσης παγωμένα σε πάγο συμπερασμάτων.

Ωστόσο, αυτό το άδειασμα δεν είναι έργο ετών, ούτε η σταδιακή διάβρωση της συσσωρευμένης σκόνης από κάποιο μακρινό μελλοντικό σημείο. Όχι—εδώ κρύβεται το πρώτο μεγάλο μυστήριο: το άδειασμα δεν συμβαίνει στο τέλος του ταξιδιού, αλλά στην ίδια του την αρχή. Σημαίνει να μην μαζεύει ποτέ κανείς τη σκόνη, να μην επιτρέπει ποτέ στο νου να γίνει μουσείο του νεκρού παρελθόντος, μαυσωλείο όπου οι ζωντανές στιγμές πηγαίνουν για να ενταφιαστούν στις άκαμπτες μορφές της μνήμης.

Ο αναζητητής στέκεται πάντα στο χείλος του τώρα, εκείνο το ξυράφι όπου η αιωνιότητα συναντά το πρόσκαιρο, όπου το άπειρο πιέζει το πεπερασμένο. Εδώ, σε αυτή την ιερή παρούσα στιγμή, ό,τι έχει συσσωρευτεί διαλύεται—όχι μέσω της μηχανής της σκέψης, που είναι η ίδια μια ακόμα στρώση του παρελθόντος, αλλά μέσω της δράσης, μέσω της ζωτικής πράξης αυτού που παρουσιάζεται στη ζωντανή στιγμή.

Η Φυλακή του Συμπεράσματος

Σκεφτείτε την κίνηση της συνηθισμένης συνείδησης, εκείνο το ανήσυχο προσκύνημα από συμπέρασμα σε συμπέρασμα, σαν ταξιδιώτη που μετακινείται από πανδοχείο σε πανδοχείο χωρίς ποτέ να φτάνει πραγματικά στο σπίτι. Κάθε εμπειρία εγκλωβίζεται αμέσως σε κρίση, τυλίγεται στα σάβανα της αξιολόγησης, επισημαίνεται και αρχειοθετείται στα αρχεία του εαυτού. Αυτή είναι η τραγωδία του κλιμακωμένου νου: δεν μπορεί να συναντήσει τη ζωή φρέσκα, δεν μπορεί να πιει από την πηγή του παρόντος χωρίς αμέσως να συγκρίνει τη γεύση με όλα τα νερά που έχει πιει πριν.

Η κρίση, αυτός ο κυρίαρχος βασιλιάς του νοητικού βασιλείου, κάθεται στον θρόνο της βεβαιότητας και εκφέρει τις ετυμηγορίες του σε κάθε στιγμή καθώς αναδύεται. Είτε προέρχεται από το μακρινό παρελθόν είτε σχηματίζεται στην άμεση παρούσα, όλη η κρίση είναι ουσιαστικά συμπέρασμα—το κλείσιμο μιας πόρτας, το τέλος της έρευνας, η μετατροπή της ζωντανής ερώτησης σε νεκρή απάντηση. Και είναι ακριβώς αυτή η ασταμάτητη κρίση, αυτό το αδιάκοπο συμπερασματολογείν, που εμποδίζει τη συνεχή ανανέωση της συνείδησης, το διαρκές άδειασμα που μόνον αυτό κρατάει το νου ευρύχωρο και ελεύθερο.

Διότι το γνωστό—αυτή η συσσωρευμένη μάζα συμπερασμάτων, αποφάσεων και σταθερών πεποιθήσεων—λειτουργεί σαν φράγμα που συγκρατεί τον ρέοντα ποταμό της επίγνωσης. Εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει κίνηση, υπάρχει στασιμότητα· εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει ανοιχτότητα, υπάρχει κλείσιμο· εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει θαυμασμός, υπάρχει η νεκρωτική βεβαιότητα του «ξέρω».

Η Τυραννία της Θέλησης και η Σιωπή Πέρα από Αυτήν

Βαθιά μέσα στην αρχιτεκτονική του εαυτού κατοικεί αυτό που ονομάζει τον εαυτό του θέληση—η επίμονη φωνή που διακηρύσσει «Θα επιτύχω», «Θα γίνω», «Θα μεταμορφώσω τον εαυτό μου μέσω προσπάθειας και αποφασιστικότητας». Αυτή η θέληση, τόσο επαινεμένη στην αγορά των πνευματικών φιλοδοξιών, είναι η ίδια ο μηχανισμός που διαιωνίζει το γνωστό. Διότι η θέληση γεννιέται από την επιθυμία, και η επιθυμία είναι πάντα ριζωμένη στο παρελθόν, στη μνήμη, στο φάντασμα προηγούμενης ηδονής ή στη σκιά προηγούμενου πόνου.

Όταν η θέληση λειτουργεί, κινείται πάντα από ένα κέντρο συσσωρευμένης γνώσης, συναγμένης εμπειρίας. Αυτός που θέλει είναι αυτός που θυμάται, που συγκρίνει, που επιδιώκει να αναπαράγει προηγούμενη ικανοποίηση ή να αποφύγει προηγούμενο πόνο. Έτσι η δράση της θέλησης—όσο ευγενής κι αν είναι η πρόθεσή της, όσο πνευματική κι αν είναι η φιλοδοξία της—δεν μπορεί ποτέ να αδειάσει το δοχείο της συνείδησης. Μπορεί μόνο να το γεμίσει περαιτέρω, προσθέτοντας νέες στρώσεις εμπειρίας για αποθήκευση, νέα συμπεράσματα για εξαγωγή, νέες αποφάσεις για λήψη.

Εδώ ο μύστης συναντά ένα βαθύ παράδοξο: ο κενός νους, αυτή η κατάσταση καθαρής δεκτικότητας και απεριόριστης επίγνωσης, δεν μπορεί να αγοραστεί με καμία συναλλαγή, δεν μπορεί να κερδηθεί με καμία μάχη, δεν μπορεί να επιτευχθεί με καμία προσπάθεια θέλησης. Δεν υποχωρεί σε καμία απαίτηση, όσο ένθερμη κι αν είναι. Δεν μπορεί να συλληφθεί από το αρπακτικό χέρι της επιθυμίας, όσο λεπτή κι αν φαίνεται αυτή η επιθυμία.

Ωστόσο, ούτε αυτό σημαίνει παθητικότητα ή παραίτηση. Μάλλον, ο κενός νους έρχεται στην ύπαρξη μέσω ενός διαφορετικού είδους επίγνωσης—όχι της επίγνωσης ενός σκεπτόμενου που παρατηρεί τις σκέψεις του, που μόνο δημιουργεί περαιτέρω διαίρεση και απόσταση, αλλά της επίγνωσης της ίδιας της σκέψης που γίνεται συνειδητή των δικών της κινήσεων, των δικών της μοτίβων, του δικού της ατελείωτου χορού συμπερασμάτων και κρίσεων.

Η Αθωότητα της Μοναξιάς

Στα βάθη του αυθεντικού διαλογισμού, η συνείδηση ανακαλύπτει τον εαυτό της ως διαρκώς αθώο—όχι την αθωότητα της αφέλειας ή της άγνοιας, αλλά την αθωότητα της παρούσας στιγμής, ανέγγιχτη από το μολυσματικό χέρι της μνήμης. Αυτή είναι η αθωότητα του φρέσκου χιονιού πριν οποιοδήποτε αποτύπωμα σημαδέψει την επιφάνειά του, η αθωότητα της αυγής πριν οποιαδήποτε ερμηνεία χρωματίσει το φως της.

Μια τέτοια αθωότητα είναι απαραίτητα μόνη. Όχι η μοναξιά της αποχωρισμού, όχι η απομόνωση του εγώ αποκομμένου από τους συνανθρώπους του, αλλά η ριζική μοναξιά αυτού που δεν μπορεί να συγκριθεί, δεν μπορεί να μετρηθεί σε σχέση με οτιδήποτε άλλο, δεν μπορεί να γίνει γνωστό μέσω αναφοράς στο παρελθόν. Ο νους που είναι εντελώς μόνος με αυτή την έννοια στέκεται γυμνός μπροστά στην ύπαρξη, γυμνωμένος από όλα τα άνετα ενδύματα των συμπερασμάτων, από όλη την οικεία πανοπλία της γνώσης.

Όταν η συνείδηση επιτυγχάνει αυτή την ιερή μοναχικότητα, παύει να συσσωρεύει. Σαν το νερό που δεν κολλάει στο φύλλο του λωτού, η εμπειρία περνάει μέσα από την επίγνωση χωρίς να αφήνει κατάλοιπο, χωρίς να σχηματίζει ίζημα, χωρίς να χτίζει τον κοραλλιογενή ύφαλο του εαυτού πάνω στον οποίο το εγώ κατασκευάζει το φρούριό του. Κάθε στιγμή αναδύεται και παρέρχεται, πλήρης από μόνη της, χωρίς να απαιτεί προσθήκη στην αποθήκη της μνήμης.

Σε αυτή τη μοναξιά, η ίδια η σκέψη γίνεται σιωπηλή—όχι καταπιεσμένη, όχι βίαια απωθημένη, αλλά φυσικά ήσυχη, σαν πουλί που σταματάει το τραγούδι του όταν το τραγούδι δεν χρειάζεται πια. Και σε εκείνη τη σιωπή, ο νους ανακαλύπτει τον εαυτό του ανέγγιχτο, παρθένο, αιώνια νέο.

Η Διάλυση του Αύριο

Οι μύστες του παρελθόντος μιλούσαν για τον θάνατο του χρόνου, και εδώ, στην πρακτική του αληθινού διαλογισμού, ο αναζητητής συναντά τι εννοούσαν. Διότι ο νους που είναι μόνος, που κατοικεί εντελώς στο παρόν, βρίσκει ότι το μέλλον—που δεν είναι τίποτα άλλο παρά το παρελθόν προβαλλόμενο προς τα εμπρός, η μνήμη μεταμφιεσμένη σε προσδοκία—απλώς παύει να έχει νόημα.

Το αύριο γεννιέται από το χθες. Όλα μας τα σχέδια, οι φόβοι μας, οι ελπίδες μας, οι αγωνίες μας για το τι θα έρθει είναι κατασκευασμένα από τα υλικά του τι υπήρξε. Φανταζόμαστε μελλοντικές ηδονές βασισμένοι σε παρελθοντικές ηδονές· φοβόμαστε μελλοντικούς πόνους βασισμένοι σε παρελθοντικούς πόνους. Το μέλλον είναι το παρελθόν με διαφορετική ενδυμασία, οι ίδιοι παλιοί ηθοποιοί που παίζουν το ίδιο παλιό δράμα σε μια σκηνή που φανταζόμαστε ότι είναι νέα.

Αλλά όταν το άδειασμα συμβαίνει στο παρόν—αυτό το διαρκές άδειασμα που είναι η ουσία του διαλογισμού—το μέλλον χάνει την λαβή του στη συνείδηση. Όχι μέσω άρνησης ή μέσω της προσποίησης ότι το αύριο δεν υπάρχει στο πεδίο της πρακτικής αναγκαιότητας, αλλά μέσω της αναγνώρισης ότι ψυχολογικά, πνευματικά, το αύριο είναι μια ψευδαίσθηση, ένα φάντασμα που μας στοιχειώνει μόνο επειδή επιμένουμε να κουβαλάμε το χθες στο σήμερα.

Στο καθαρό παρόν, δεν υπάρχει αύριο. Υπάρχει μόνο αυτό—αυτή η αναπνοή, αυτό το φως, αυτή η επίγνωση που γνωρίζει τον εαυτό της χωρίς τη μεσολάβηση της μνήμης. Και σε αυτή την άχρονη στιγμή, όλα όσα φαίνονταν τόσο επείγοντα, τόσο σημαντικά, τόσο απεγνωσμένα σε ανάγκη επίλυσης, αποκαλύπτονται ως η φαντασία ενός νου φυλακισμένου στα ίδια του τα συμπεράσματα.

Η Ζωντανή Κίνηση

Εδώ αναδύεται ίσως η πιο κρίσιμη κατανόηση: ο διαλογισμός δεν είναι προορισμός αλλά κίνηση, όχι επίτευγμα αλλά ροή, όχι κατάσταση που επιτυγχάνεται και μετά διατηρείται αλλά διαρκής χορός μεταξύ συνείδησης και ύπαρξης. Είναι ο ποταμός, όχι η όχθη· η αναπνοή, όχι η κρατημένη ανάσα· η ζωντανή φλόγα, όχι ο αιχμαλωτισμένος σπινθήρας.

Τόσοι πολλοί προσεγγίζουν την ιερή τέχνη σαν να ήταν βουνό για αναρρίχηση, με κορυφή για κατάκτηση όπου θα μπορούσε κανείς να καρφώσει μια σημαία και να διακηρύξει νίκη. Αλλά αυτή ακριβώς η προσέγγιση διαιωνίζει το πρόβλημα που επιδιώκει να λύσει, διότι φέρνει την ενέργεια του συμπεράσματος, της αποφασιστικότητας, της θέλησης ακριβώς στον χώρο που μπορεί να υπάρχει μόνο όταν αυτά τα πράγματα διαλύονται.

Ο διαλογισμός ως κίνηση σημαίνει διαλογισμός χωρίς τέλος, χωρίς συμπέρασμα, χωρίς το κλείσιμο του κύκλου. Σημαίνει να εισέρχεται κανείς σε κάθε στιγμή επίγνωσης σαν για πρώτη φορά, χωρίς χάρτη σχεδιασμένο από προηγούμενα ταξίδια, χωρίς βεβαιότητα για το τι θα ανακαλυφθεί. Είναι εξερεύνηση χωρίς τον εξερευνητή, όραση χωρίς τον βλέποντα, γνώση χωρίς τον γνωρίζοντα.

Αυτή η κίνηση δεν είναι χαοτική ή χωρίς σκοπό. Σαν την ανάπτυξη ενός δέντρου, που δεν ακολουθεί κανένα συνειδητό σχέδιο αλλά εκδηλώνει τέλεια τάξη, η κίνηση του διαλογισμού ακολουθεί τη δική της εγγενή νοημοσύνη. Ξέρει πού να ρέει όπως το νερό ξέρει πώς να βρει τη θάλασσα, όχι μέσω σκέψης ή απόφασης αλλά μέσω της απλής αναγνώρισης του τι είναι.

Ο Θάνατος του Διαλογιζόμενου

Έρχεται μια στιγμή—όχι στον χρόνο αλλά πέρα από τον χρόνο—όπου αυτός που διαλογίζεται ανακαλύπτει ότι ο διαλογισμός μπορεί να συμβεί πραγματικά μόνο όταν ο διαλογιζόμενος διαλύεται. Όσο υπάρχει κάποιος που κάνει διαλογισμό, υπάρχει διαίρεση, αποχωρισμός, δυϊσμός. Υπάρχει ο παρατηρητής και το παρατηρούμενο, ο ελεγκτής και το ελεγχόμενο, αυτός που αναζητά την κενότητα και η κενότητα που αναζητείται.

Αυτή η διαίρεση είναι η ίδια το εμπόδιο, το πέπλο που σκεπάζει το ιερό. Διότι στην αλήθεια, δεν υπάρχει ξεχωριστή οντότητα που μπορεί να βγει έξω από τη συνείδηση και να τη χειριστεί, να την καθαρίσει, να την αδειάσει, να την μεταμορφώσει. Υπάρχει μόνο η ίδια η συνείδηση, επίγνωση των δικών της κινήσεων, ευαίσθητη στα δικά της μοτίβα, που κατανοεί τον εαυτό της χωρίς ξεχωριστό κατανοούντα.

Όταν ο διαλογιζόμενος πεθαίνει—και αυτός ο θάνατος πρέπει να συμβαίνει ξανά και ξανά, στιγμή προς στιγμή, διότι ο ξεχωριστός εαυτός συνεχώς επιδιώκει να αναστηθεί—αυτό που απομένει δεν είναι κενότητα με την έννοια της απουσίας, αλλά κενότητα με την έννοια του άπειρου δυναμικού, απεριόριστου χώρου, απεριόριστης επίγνωσης. Είναι η κενότητα του ουρανού που περιέχει όλα τα σύννεφα χωρίς να ορίζεται από κανένα από αυτά, η κενότητα της σιωπής που κρατάει όλους τους ήχους χωρίς να διαταράσσεται από κανέναν από αυτούς.

Η Ιερή Καθημερινότητα

Το παράδοξο που μπερδεύει πολλούς αναζητητές είναι αυτό: η κενότητα που αποκαλύπτει ο διαλογισμός δεν είναι ξεχωριστή από την καθημερινή ζωή, δεν είναι αποκομμένη από τον συνηθισμένο κόσμο των εργασιών και των σχέσεων, της δουλειάς και της ανάπαυσης. Το ιερό δεν υπάρχει σε κάποιο μακρινό βασίλειο προσβάσιμο μόνο μέσω εξαιρετικών εμπειριών ή αλλοιωμένων καταστάσεων.

Μάλλον, ο κενός νους ανακαλύπτει ότι το συνηθισμένο είναι η ίδια η πύλη προς το άπειρο. Το πλύσιμο των πιάτων, το περπάτημα προς τη δουλειά, ο χαιρετισμός ενός φίλου—όταν γίνονται με πλήρη προσοχή, με την αθωότητα του παρόντος, αυτές οι απλές πράξεις γίνονται μυστήρια, πύλες μέσα από τις οποίες το αιώνιο λάμπει μέσα στο πρόσκαιρο.

Διότι για τον νου που είναι ελεύθερος από το γνωστό, δεν υπάρχει διαίρεση μεταξύ ιερού και κοσμικού, πνευματικού και καθημερινού, μαξιλαριού διαλογισμού και αγοράς. Όλα είναι ένα απρόσκοπτο όλο, μια συνεχής κίνηση επίγνωσης που συναντά την ύπαρξη σε κάθε ξεδιπλούμενη στιγμή.

Αυτή είναι η μεγάλη απελευθέρωση: όχι μια απόδραση από τη ζωή αλλά η ανακάλυψη της ζωής στην πληρότητά της, όχι μια απόσυρση από τον κόσμο αλλά μια εμπλοκή με τον κόσμο τόσο πλήρης, τόσο ολική, που ο διαχωρισμός μεταξύ εαυτού και άλλου, μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού, απλώς διαλύεται σαν ομίχλη μπροστά στον πρωινό ήλιο.

Το Απόρρητο Δώρο

Ποιες λέξεις μπορούν να συλλάβουν το άρωμα αυτής της ελευθερίας; Ποια γλώσσα μπορεί να περιέχει την απέραντη έκταση του κενού νου; Ο μύστης επιστρέφει από αυτά τα βάθη γνωρίζοντας ότι κάθε περιγραφή είναι προδοσία, κάθε εξήγηση είναι αναγωγή, κάθε διδασκαλία είναι απλώς δάχτυλο που δείχνει το φεγγάρι ενώ οι ανόητοι μαθητές εξετάζουν το δάχτυλο.

Ωστόσο, οι λέξεις πρέπει να έρχονται, όχι για να ορίσουν ή να περιορίσουν την εμπειρία αλλά για να ξυπνήσουν στους άλλους την αναγνώριση ότι αυτό για το οποίο μιλάμε δεν είναι ξένο ή μακρινό αλλά οικείο—πιο κοντά από την ίδια τους την αναπνοή, πιο άμεσο από τις ίδιες τους τις σκέψεις, πιο παρόν από την ίδια τους την παρουσία.

Ο κενός νους δεν είναι κάτι που πρέπει να δημιουργηθεί· είναι αυτό που απομένει όταν όλη η δημιουργία παύει. Δεν είναι κάτι που πρέπει να επιτευχθεί· είναι αυτό που πάντα ήταν εδώ, σκεπασμένο μόνο από την ασταμάτητη συσσώρευση του γνωστού. Δεν είναι κάτι που πρέπει να κατανοηθεί· είναι το ίδιο το έδαφος της κατανόησης, η επίγνωση πριν από κάθε γνώση, η σιωπή από την οποία όλοι οι ήχοι αναδύονται και στην οποία όλοι οι ήχοι επιστρέφουν.

Η Αιώνια Αρχή

Και έτσι το ταξίδι τελειώνει εκεί που άρχισε—στην παρούσα στιγμή, σε αυτή την αναπνοή, σε αυτή την επίγνωση που γνωρίζει τον εαυτό της χωρίς συμπέρασμα. Ο αναζητητής ανακαλύπτει ότι ποτέ δεν υπήρχε κάπου να πάει, ποτέ κάτι να επιτύχει, ποτέ κανένας αποχωρισμός να υπερνικηθεί. Υπήρχε μόνο πάντοτε αυτό—αυτή η ζωντανή κενότητα, αυτό το ιερό κενό που είναι ταυτόχρονα η πληρότητα όλης της ύπαρξης.

Ο διαλογισμός ως άδειασμα του νου από το γνωστό δεν είναι πρακτική για το μέλλον, ούτε τεχνική που τελειοποιείται μέσα από χρόνια πειθαρχίας. Είναι η πρόσκληση να πεθάνει κανείς στο χθες σε αυτή ακριβώς τη στιγμή, να αφήσει όλα τα συμπεράσματα να διαλυθούν μπροστά σε αυτό που είναι, να σταθεί γυμνός και μόνος μπροστά στο μυστήριο που δεν μπορεί να ονομαστεί.

Σε αυτό τον θάνατο, δεν υπάρχει απώλεια αλλά άπειρο κέρδος. Σε αυτή την κενότητα, δεν υπάρχει απουσία αλλά η παρουσία όλων όσων είναι. Σε αυτή τη μοναξιά, δεν υπάρχει απομόνωση αλλά η ανακάλυψη της ενότητας με όλη την ύπαρξη.

Ο κενός νους δεν ζητάει τίποτα, δεν αναζητάει τίποτα, δεν απαιτεί τίποτα. Απλώς είναι—και σε αυτό το απλό είναι, όλη η αναζήτηση τελειώνει, όλες οι ερωτήσεις διαλύονται, και η ιερή σιωπή που πάντα ήταν εδώ αποκαλύπτεται ως το ίδιο το έδαφος της συνείδησης, η πηγή από την οποία όλα αναδύονται και στην οποία όλα επιστρέφουν.

Αυτός είναι ο διαλογισμός: όχι ως συμπέρασμα αλλά ως αιώνια αρχή, όχι ως επίτευγμα αλλά ως συνεχές άφημα, όχι ως γίγνεσθαι αλλά ως η ανακάλυψη αυτού που ποτέ δεν έπαψε να είναι. Το γνωστό αδειάζει τον εαυτό του στο παρόν, και αυτό που απομένει είναι το απόρρητο, το άλεκτο, το ιερό μυστήριο που κάθε ψυχή πρέπει να ανακαλύψει μόνη της στη ζωντανή σιωπή της μοναξιάς.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

CIRCLE OF LIGHT

ESOTERISM STUDIES