Saturday, April 19, 2025

The Emergence of the Soul in Divine Reality: A Mystical Journey into the Consciousness of God

In the teachings of Jesus, as entrusted to His disciples, the emergence of the soul in Divine Reality is no mere metaphor or abstract ideal. It is a profound and transformative entry into the Transcendental Space—the Infinite Space of God, the Eternal Reality where the boundaries of space-time, history, and locality dissolve. This is the sacred journey of the soul, a pilgrimage from the finite to the infinite, from the temporal to the eternal, from the fragmented self to the wholeness of divine communion. Yet, as the God-bearers—those who carry the divine spark within—remain tethered to the body and the world, they dwell simultaneously in two realms: the eternal and the temporal, the transcendent and the immanent. This paradox is the heart of the mystical life, where the soul navigates the interplay of divine infinity and earthly finitude, weaving eternity into the fabric of everyday existence.

The Breaking of Space-Time

The soul’s emergence in Divine Reality begins with a radical act: the breaking of space-time. In the teachings of Jesus, the soul is not bound by the constraints of history, place, or the linear progression of moments. These are but veils, illusions that obscure the eternal now of God’s presence. To enter Transcendental Space is to step beyond the confines of the material world, to pierce the veil and behold the Infinite Space of God, where all is one, and time is swallowed up in eternity.

This is not an escape from the world but a deepening into its true essence. The soul, in its ascent, does not abandon the body or the earth but transfigures them. The God-bearers, as Jesus taught, are those who live in the world yet are not of it. They walk the streets of history, yet their hearts dwell in the eternal. They labor in time, yet their spirits soar in the timeless. This dual existence is the mystic’s calling: to be a bridge between heaven and earth, to embody the divine in the mundane, to sanctify the ordinary with the radiance of the eternal.

A Journey into the Consciousness of God

Life in God, as Jesus revealed, is not merely an existence stretched across an endless timeline, nor is it a static state of being. It is a dynamic and ever-unfolding Journey into the Consciousness of God. This journey is not measured by years or miles but by the deepening of awareness, the expansion of the soul into the infinite horizons of divine love, wisdom, and presence. To live in God is to awaken to the reality that God is not distant, not separate, but the very ground of being, the source and sustainer of all that is.

This journey begins with a spiritual birth, a moment of awakening when the “new consciousness in Divine Reality” emerges within the soul. This is the birth of Christ within, the spark of divine light that kindles the soul’s awareness of its origin and destiny. It is a rebirth not of flesh but of spirit, a transformation that reorients the soul toward its true home in God. As Jesus taught, “You must be born again” (John 3:7), not into a new body, but into a new way of seeing, knowing, and being—a way that perceives the divine in all things and seeks communion with the source of all life.

The Path to Communion and Theosis

The soul’s journey is one of progress into Communion with God, a movement toward ever-deeper intimacy with the divine. This communion is not a fleeting moment of ecstasy but a sustained and transformative relationship, a dance of love between the soul and its Creator. It is the process by which the soul is drawn into the heart of God, where it is purified, illumined, and united with the divine will.

This path is marked by stages, each a deepening of the soul’s surrender to God. First comes purification, where the soul is cleansed of its attachments to the ego, the world, and the illusions of separateness. Then follows illumination, where the soul is flooded with divine light, perceiving the presence of God in all things and experiencing moments of mystical union. Finally, there is theosis—the Final Union, the real transubstantiation of the human person into a bearer of divine life. Theosis is the culmination of the soul’s journey, the moment when it becomes fully one with God, not by losing its uniqueness but by fulfilling it in the divine embrace.

In theosis, the soul does not dissolve into an impersonal void but is transfigured into a radiant reflection of God’s glory. As Jesus prayed, “That they may be one, as we are one” (John 17:22), the soul enters into the same unity that exists between the Father and the Son—a unity of love, will, and being. This is the mystery of divine participation, where the human person becomes a partaker of the divine nature (2 Peter 1:4), living fully in God while remaining fully human.

The God-Bearers in the World

Even as the soul ascends into the Transcendental Space, it remains tethered to the world through the body, the senses, and the demands of daily life. The God-bearers, those who have tasted the divine reality, do not retreat into isolation but carry the light of eternity into the heart of time. They are the mystics, the saints, the ordinary faithful who live with one foot in heaven and one on earth. Their lives become sacraments, outward signs of an inward grace, as they manifest the love, compassion, and wisdom of God in the midst of history.

This is the paradox of the mystical life: to be in the world yet not of it, to dwell in time yet touch eternity, to labor in the finite yet abide in the infinite. The God-bearers are those who see the divine in the ordinary, who find the eternal in the fleeting, who transform the mundane into the miraculous. They are the ones who, in the words of Jesus, “let their light shine before others” (Matthew 5:16), illuminating the world with the radiance of divine love.

The Eternal Now

In the end, the emergence of the soul in Divine Reality is a return to the eternal now, the timeless moment where God is all in all. It is the realization that the Infinite Space of God is not a distant realm but the ever-present reality that permeates all things. It is the discovery that the Eternal Reality of God is not a future hope but a present truth, accessible to those who seek with a pure heart and an open spirit.

This journey is not without its challenges. The soul must pass through the crucible of doubt, the desert of desolation, and the fire of surrender. Yet, through it all, the promise of Jesus remains: “I am with you always, to the end of the age” (Matthew 28:20). The soul is never alone, for the divine presence is its constant companion, guiding it through the shadows of time into the light of eternity.

Conclusion: The Call to Transcendence

The emergence of the soul in Divine Reality is the call to transcendence, the invitation to break free from the chains of space-time and enter the Infinite Space of God. It is the summons to embark on a Journey into the Consciousness of God, to be born anew in the spirit, to progress into communion, and to attain theosis—the final union with the divine. It is the challenge to live as God-bearers, carrying the light of eternity into the heart of time, transforming the world with the love and wisdom of God.

This is the mystical path, the way of Jesus, the truth of the soul’s destiny. It is a journey that begins with a single step—a moment of surrender, a flicker of faith, a whisper of divine love. And it is a journey that leads to the heart of God, where the soul finds its true home, its eternal rest, its infinite joy. In the words of the Psalmist, “Deep calls to deep” (Psalm 42:7), and the soul, answering the call, plunges into the abyss of divine love, emerging forever transformed in the radiant reality of God.

…

Η Ανάδυση της Ψυχής στην Θεία Πραγματικότητα: Ένα Μυστικό Ταξίδι στη Συνείδηση του Θεού

Σύμφωνα με τη διδασκαλία του Ιησού, όπως την εμπιστεύτηκε στους μαθητές Του, η ανάδυση της ψυχής στην Θεία Πραγματικότητα δεν είναι απλώς μια μεταφορά ή μια αφηρημένη ιδέα. Είναι μια βαθιά και μεταμορφωτική είσοδος στον Υπερβατικό Χώρο—τον Άπειρο Χώρο του Θεού, την Αιώνια Πραγματικότητα, όπου τα όρια του χωροχρόνου, της ιστορίας και της τοπικότητας διαλύονται. Αυτό είναι το ιερό προσκύνημα της ψυχής, ένα ταξίδι από το πεπερασμένο στο άπειρο, από το χρονικό στο αιώνιο, από τον κατακερματισμένο εαυτό στην ολότητα της θείας κοινωνίας. Ωστόσο, οι Θεοφόροι—εκείνοι που φέρουν τη θεία σπίθα μέσα τους—παραμένουν συνδεδεμένοι με το σώμα και τον κόσμο, κατοικώντας ταυτόχρονα σε δύο βασίλεια: το αιώνιο και το χρονικό, το υπερβατικό και το εμμενές. Αυτό το παράδοξο είναι η καρδιά της μυστικής ζωής, όπου η ψυχή πλοηγείται στην αλληλεπίδραση της θείας απειρότητας και της γήινης περατότητας, υφαίνοντας την αιωνιότητα στο ύφασμα της καθημερινής ύπαρξης.

Η Κατάλυση του Χωροχρόνου

Η ανάδυση της ψυχής στην Θεία Πραγματικότητα ξεκινά με μια ριζοσπαστική πράξη: την κατάλυση του χωροχρόνου. Σύμφωνα με τις διδασκαλίες του Ιησού, η ψυχή δεν περιορίζεται από τους περιορισμούς της ιστορίας, του τόπου ή της γραμμικής προόδου των στιγμών. Αυτά είναι μόνο πέπλα, ψευδαισθήσεις που κρύβουν το αιώνιο τώρα της παρουσίας του Θεού. Η είσοδος στον Υπερβατικό Χώρο σημαίνει το βήμα πέρα από τα όρια του υλικού κόσμου, το τρύπημα του πέπλου και η θέαση του Άπειρου Χώρου του Θεού, όπου όλα είναι ένα και ο χρόνος καταπίνεται από την αιωνιότητα.

Αυτό δεν είναι απόδραση από τον κόσμο, αλλά μια εμβάθυνση στην αληθινή του ουσία. Η ψυχή, στην ανάβασή της, δεν εγκαταλείπει το σώμα ή τη γη, αλλά τα μεταμορφώνει. Οι Θεοφόροι, όπως δίδαξε ο Ιησούς, είναι εκείνοι που ζουν στον κόσμο, αλλά δεν ανήκουν σε αυτόν. Περπατούν στους δρόμους της ιστορίας, αλλά η καρδιά τους κατοικεί στο αιώνιο. Εργάζονται στον χρόνο, αλλά το πνεύμα τους πετά στο άχρονο. Αυτή η διπλή ύπαρξη είναι η κλήση του μυστικού: να είναι γέφυρα μεταξύ ουρανού και γης, να ενσαρκώνει το θείο στο καθημερινό, να αγιάζει το συνηθισμένο με τη λάμψη του αιώνιου.

Ένα Ταξίδι στη Συνείδηση του Θεού

Η ζωή στον Θεό, όπως αποκάλυψε ο Ιησούς, δεν είναι απλώς μια ύπαρξη που εκτείνεται σε έναν ατελείωτο χρονικό ορίζοντα, ούτε είναι μια στατική κατάσταση ύπαρξης. Είναι ένα δυναμικό και συνεχώς εξελισσόμενο Ταξίδι στη Συνείδηση του Θεού. Αυτό το ταξίδι δεν μετριέται με χρόνια ή αποστάσεις, αλλά με τη βαθύτερη επίγνωση, την επέκταση της ψυχής στους απέραντους ορίζοντες της θείας αγάπης, σοφίας και παρουσίας. Το να ζεις στον Θεό σημαίνει να ξυπνάς στην πραγματικότητα ότι ο Θεός δεν είναι μακριά, ούτε ξεχωριστός, αλλά το ίδιο το έδαφος της ύπαρξης, η πηγή και ο συντηρητής όλων όσων υπάρχουν.

Αυτό το ταξίδι ξεκινά με μια πνευματική γέννηση, μια στιγμή αφύπνισης όταν η «νέα συνείδηση στην Θεία Πραγματικότητα» αναδύεται μέσα στην ψυχή. Αυτή είναι η γέννηση του Χριστού μέσα μας, η σπίθα του θείου φωτός που ανάβει την επίγνωση της ψυχής για την καταγωγή και το πεπρωμένο της. Είναι μια αναγέννηση όχι της σάρκας, αλλά του πνεύματος, μια μεταμόρφωση που επαναπροσανατολίζει την ψυχή προς το αληθινό της σπίτι στον Θεό. Όπως δίδαξε ο Ιησούς, «Πρέπει να γεννηθείς ξανά» (Ιωάννης 3:7), όχι σε ένα νέο σώμα, αλλά σε έναν νέο τρόπο να βλέπεις, να γνωρίζεις και να είσαι—ένας τρόπος που διακρίνει το θείο σε όλα τα πράγματα και αναζητά την κοινωνία με την πηγή όλης της ζωής.

Η Πορεία προς την Κοινωνία και τη Θέωση

Το ταξίδι της ψυχής είναι μια πρόοδος προς την Κοινωνία με τον Θεό, μια κίνηση προς μια ολοένα βαθύτερη οικειότητα με το θείο. Αυτή η κοινωνία δεν είναι μια φευγαλέα στιγμή έκστασης, αλλά μια διατηρούμενη και μεταμορφωτική σχέση, ένας χορός αγάπης μεταξύ της ψυχής και του Δημιουργού της. Είναι η διαδικασία με την οποία η ψυχή έλκεται στην καρδιά του Θεού, όπου καθαρίζεται, φωτίζεται και ενώνεται με το θείο θέλημα.

Αυτή η πορεία σημαδεύεται από στάδια, καθένα από τα οποία είναι μια εμβάθυνση της παράδοσης της ψυχής στον Θεό. Πρώτα έρχεται ο καθαρισμός, όπου η ψυχή αποκαθάρεται από τις προσκολλήσεις της στο εγώ, τον κόσμο και τις ψευδαισθήσεις της χωριστικότητας. Ακολουθεί ο φωτισμός, όπου η ψυχή πλημμυρίζει με θείο φως, διακρίνοντας την παρουσία του Θεού σε όλα τα πράγματα και βιώνοντας στιγμές μυστικής ένωσης. Τέλος, υπάρχει η θέωση—η Τελική Ένωση, η πραγματική μετουσίωση του ανθρώπινου προσώπου σε φορέα της θείας ζωής. Η θέωση είναι η κορύφωση του ταξιδιού της ψυχής, η στιγμή που γίνεται πλήρως ένα με τον Θεό, όχι χάνοντας τη μοναδικότητά της, αλλά εκπληρώνοντάς την στη θεία αγκαλιά.

Στη θέωση, η ψυχή δεν διαλύεται σε ένα απρόσωπο κενό, αλλά μεταμορφώνεται σε μια λαμπρή αντανάκλαση της δόξας του Θεού. Όπως προσευχήθηκε ο Ιησούς, «Ίνα πάντες εν ώσιν, καθώς ημείς εν εσμέν» (Ιωάννης 17:22), η ψυχή εισέρχεται στην ίδια ενότητα που υπάρχει μεταξύ του Πατέρα και του Υιού—μια ενότητα αγάπης, θελήματος και ύπαρξης. Αυτό είναι το μυστήριο της θείας συμμετοχής, όπου το ανθρώπινο πρόσωπο γίνεται μέτοχος της θείας φύσης (Β΄ Πέτρου 1:4), ζώντας πλήρως στον Θεό ενώ παραμένει πλήρως ανθρώπινο.

Οι Θεοφόροι στον Κόσμο

Ακόμα και καθώς η ψυχή ανυψώνεται στον Υπερβατικό Χώρο, παραμένει συνδεδεμένη με τον κόσμο μέσω του σώματος, των αισθήσεων και των απαιτήσεων της καθημερινής ζωής. Οι Θεοφόροι, εκείνοι που έχουν γευτεί τη θεία πραγματικότητα, δεν αποσύρονται σε απομόνωση, αλλά φέρουν το φως της αιωνιότητας στην καρδιά του χρόνου. Είναι οι μυστικοί, οι άγιοι, οι απλοί πιστοί που ζουν με το ένα πόδι στον ουρανό και το άλλο στη γη. Οι ζωές τους γίνονται μυστήρια, εξωτερικά σημάδια μιας εσωτερικής χάριτος, καθώς εκδηλώνουν την αγάπη, τη συμπόνια και τη σοφία του Θεού μέσα στην ιστορία.

Αυτό είναι το παράδοξο της μυστικής ζωής: να είσαι στον κόσμο αλλά να μην ανήκεις σε αυτόν, να κατοικείς στον χρόνο αλλά να αγγίζεις την αιωνιότητα, να εργάζεσαι στο πεπερασμένο αλλά να παραμένεις στο άπειρο. Οι Θεοφόροι είναι εκείνοι που βλέπουν το θείο στο συνηθισμένο, που βρίσκουν το αιώνιο στο φευγαλέο, που μεταμορφώνουν το καθημερινό σε θαυμαστό. Είναι αυτοί που, με τα λόγια του Ιησού, «αφήνουν το φως τους να λάμψει ενώπιον των ανθρώπων» (Ματθαίος 5:16), φωτίζοντας τον κόσμο με τη λάμψη της θείας αγάπης.

Το Αιώνιο Τώρα

Στο τέλος, η ανάδυση της ψυχής στην Θεία Πραγματικότητα είναι μια επιστροφή στο αιώνιο τώρα, τη διαχρονική στιγμή όπου ο Θεός είναι όλα εν πάσι. Είναι η συνειδητοποίηση ότι ο Άπειρος Χώρος του Θεού δεν είναι ένα μακρινό βασίλειο, αλλά η πάντα παρούσα πραγματικότητα που διαπερνά τα πάντα. Είναι η ανακάλυψη ότι η Αιώνια Πραγματικότητα του Θεού δεν είναι μια μελλοντική ελπίδα, αλλά μια παρούσα αλήθεια, προσβάσιμη σε όσους αναζητούν με καθαρή καρδιά και ανοιχτό πνεύμα.

Αυτό το ταξίδι δεν είναι χωρίς προκλήσεις. Η ψυχή πρέπει να περάσει από το χωνευτήρι της αμφιβολίας, την έρημο της ερήμωσης και τη φωτιά της παράδοσης. Ωστόσο, μέσα σε όλα αυτά, η υπόσχεση του Ιησού παραμένει: «Ιδού, εγώ μεθ’ υμών ειμι πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθαίος 28:20). Η ψυχή δεν είναι ποτέ μόνη, γιατί η θεία παρουσία είναι ο σταθερός της σύντροφος, που την καθοδηγεί μέσα από τις σκιές του χρόνου στο φως της αιωνιότητας.

Συμπέρασμα: Η Κλήση στην Υπέρβαση

Η ανάδυση της ψυχής στην Θεία Πραγματικότητα είναι η κλήση στην υπέρβαση, η πρόσκληση να απελευθερωθεί από τις αλυσίδες του χωροχρόνου και να εισέλθει στον Άπειρο Χώρο του Θεού. Είναι η πρόσκληση να ξεκινήσει ένα Ταξίδι στη Συνείδηση του Θεού, να γεννηθεί εκ νέου στο πνεύμα, να προοδεύσει στην κοινωνία και να επιτύχει τη θέωση—την τελική ένωση με το θείο. Είναι η πρόκληση να ζήσει ως Θεοφόρος, φέρνοντας το φως της αιωνιότητας στην καρδιά του χρόνου, μεταμορφώνοντας τον κόσμο με την αγάπη και τη σοφία του Θεού.

Αυτή είναι η μυστική οδός, ο δρόμος του Ιησού, η αλήθεια του πεπρωμένου της ψυχής. Είναι ένα ταξίδι που ξεκινά με ένα μόνο βήμα—μια στιγμή παράδοσης, μια σπίθα πίστης, ένας ψίθυρος θείας αγάπης. Και είναι ένα ταξίδι που οδηγεί στην καρδιά του Θεού, όπου η ψυχή βρίσκει το αληθινό της σπίτι, την αιώνια ανάπαυσή της, την άπειρη χαρά της. Με τα λόγια του Ψαλμωδού, «Άβυσσος προς άβυσσον επικαλείται» (Ψαλμοί 42:7), και η ψυχή, απαντώντας στο κάλεσμα, βυθίζεται στην άβυσσο της θείας αγάπης, αναδυόμενη για πάντα μεταμορφωμένη στην λαμπρή πραγματικότητα του Θεού.

Monday, 5 January, 2026

The Sacred Emptiness: A Journey Through the Living Silence

(Meditation as Living Action: Freedom from the Known)

The Threshold of Unknowing

There exists a practice beyond practice, a way that is no way, a path that dissolves even as the seeker places foot upon it. This is the sacred art of meditation—not as a technique to be mastered, nor as a destination to be reached, but as the perpetual liberation from all that binds the soul to yesterday's shadows.

The mystic who enters this wordless sanctuary discovers that meditation is nothing less than the continuous emptying of consciousness from the accumulated weight of the known. What is this known? It is the vast storehouse of memory, the endless corridors of yesterday stretching back through countless moments, each one crystallized into certainty, each one claiming permanence in the ever-changing river of existence. The known is time itself made solid, experience transformed into prison, the living waters of awareness frozen into the ice of conclusion.

Yet this emptying is not the work of years, not the gradual erosion of accumulated dust from some distant future vantage point. No—here lies the first great mystery: the emptying occurs not at the journey's end, but at its very inception. It means never to gather the dust at all, never to allow the mind to become a museum of the dead past, a mausoleum where living moments go to be entombed in the rigid forms of memory.

The seeker stands always at the edge of now, that razor's edge where eternity meets the temporal, where the infinite presses against the finite. Here, in this sacred present moment, what has been accumulated dissolves—not through the machinery of thought, which is itself but another layer of the past, but through action, through the vital doing of what presents itself in the living instant.

The Prison of Conclusion

Consider the movement of ordinary consciousness, that restless pilgrimage from conclusion to conclusion, like a traveler moving from inn to inn but never truly arriving home. Each experience becomes immediately encased in judgment, wrapped in the grave-clothes of evaluation, labeled and filed in the archives of the self. This is the tragedy of the conditioned mind: it cannot meet life freshly, cannot drink from the fountain of the present without immediately comparing the taste to all the waters it has drunk before.

Judgment, that sovereign king of the mental realm, sits upon its throne of certainty and pronounces its verdicts upon each moment as it arises. Whether drawn from the distant past or formed in the immediate present, all judgment is essentially conclusion—the closing of a door, the ending of inquiry, the transformation of the living question into a dead answer. And it is precisely this endless judging, this ceaseless concluding, that prevents the constant renewal of consciousness, the perpetual emptying that alone keeps the mind spacious and free.

For the known—that accumulated mass of conclusions, determinations, and fixed beliefs—acts as a dam holding back the flowing river of awareness. Where there should be movement, there is stagnation; where there should be openness, there is closure; where there should be wonder, there is the deadening certainty of "I know."

The Tyranny of Will and the Silence Beyond

Deep within the architecture of the self resides that which calls itself will—the insistent voice that declares "I shall achieve," "I shall become," "I shall transform myself through effort and determination." This will, so praised in the marketplace of spiritual ambitions, is itself the very mechanism of the known's perpetuation. For will is born of desire, and desire is always rooted in the past, in memory, in the ghost of previous pleasure or the shadow of previous pain.

When will operates, it moves always from a center of accumulated knowledge, of concluded experience. The one who wills is the one who remembers, who compares, who seeks to replicate past satisfaction or avoid past suffering. Thus the action of will—no matter how noble its intention, no matter how spiritual its aspiration—cannot possibly empty the vessel of consciousness. It can only fill it further, adding new layers of experience to be stored, new conclusions to be drawn, new determinations to be made.

Here the mystic encounters a profound paradox: the empty mind, that state of pure receptivity and boundless awareness, cannot be purchased through any transaction, cannot be won through any battle, cannot be achieved through any effort of will. It does not yield to demand, no matter how fervent. It cannot be captured by the grasping hand of desire, no matter how subtle that desire may appear.

Yet neither does this mean passivity or resignation. Rather, the empty mind comes into being through a different kind of awareness altogether—not the awareness of a thinker observing his thoughts, which only creates further division and distance, but the awareness of thought itself becoming conscious of its own movements, its own patterns, its own endless dance of conclusion and judgment.

The Innocence of Aloneness

In the depths of authentic meditation, consciousness discovers itself as perpetually innocent—not the innocence of naiveté or ignorance, but the innocence of the present moment, untouched by the contaminating hand of memory. This is the innocence of fresh snow before any footprint marks its surface, the innocence of dawn before any interpretation colors its light.

Such innocence is necessarily alone. Not the loneliness of separation, not the isolation of the ego cut off from its fellows, but the radical aloneness of that which cannot be compared, cannot be measured against anything else, cannot be known through reference to the past. The mind that is completely alone in this sense stands naked before existence, stripped of all the comfortable garments of conclusion, all the familiar armor of knowledge.

When consciousness achieves this sacred solitude, it ceases to accumulate. Like water that does not cling to the lotus leaf, experience passes through awareness without leaving residue, without forming sediment, without building the coral reef of self upon which the ego constructs its fortress. Each moment arises and passes, complete in itself, requiring no addition to the storehouse of memory.

In this aloneness, thought itself becomes silent—not suppressed, not violently pushed away, but naturally quiet, like a bird that ceases its song when song is no longer needed. And in that silence, the mind discovers itself untouched, pristine, eternally new.

The Dissolution of Tomorrow

The mystics of old spoke of the death of time, and here in the practice of true meditation, the seeker encounters what they meant. For the mind that is alone, that dwells completely in the present, finds that the future—which is nothing but the past projected forward, memory masquerading as anticipation—simply ceases to have meaning.

Tomorrow is born from yesterday. All our plans, our fears, our hopes, our anxieties about what is to come are constructed from the materials of what has been. We imagine future pleasures based on past pleasures; we fear future pains based on past pains. The future is the past in different costume, the same old actors performing the same old drama on a stage we imagine to be new.

But when the emptying happens in the present—that perpetual emptying that is the essence of meditation—the future loses its grip on consciousness. Not through denial or through the pretense that tomorrow does not exist in the realm of practical necessity, but through the recognition that psychologically, spiritually, tomorrow is an illusion, a ghost that haunts us only because we insist on carrying yesterday into today.

In the pure present, there is no tomorrow. There is only this—this breath, this light, this awareness that knows itself without the mediation of memory. And in this timeless instant, all that seemed so urgent, so important, so desperately in need of resolution, reveals itself as the fantasy of a mind imprisoned in its own conclusions.

The Living Movement

Here emerges perhaps the most crucial understanding: meditation is not a destination but a movement, not an achievement but a flowing, not a state to be attained and then maintained but a perpetual dance between consciousness and existence. It is the river, not the bank; the breathing, not the breath held; the living flame, not the captured spark.

So many approach the sacred art as though it were a mountain to be climbed, with a summit to be reached where one could plant a flag and declare victory. But this very approach perpetuates the problem it seeks to solve, for it brings the energy of conclusion, of determination, of will into the very space that can only exist when these things dissolve.

Meditation as movement means meditation without end, without conclusion, without the closing of the circle. It means entering each moment of awareness as if for the first time, with no map drawn from previous journeys, no certainty about what will be discovered. It is exploration without the explorer, seeing without the seer, knowing without the knower.

This movement is not chaotic or aimless. Like the growth of a tree, which follows no conscious plan yet manifests perfect order, the movement of meditation follows its own intrinsic intelligence. It knows where to flow as water knows how to find the sea, not through thought or decision but through the simple recognition of what is.

The Death of the Meditator

There comes a moment—not in time but beyond time—when the one who meditates discovers that meditation can only truly occur when the meditator dissolves. As long as there is someone doing meditation, there is division, separation, duality. There is the observer and the observed, the controller and the controlled, the one who seeks emptiness and the emptiness that is sought.

This division is itself the barrier, the veil that obscures the sacred. For in truth, there is no separate entity that can step outside consciousness and manipulate it, clean it, empty it, transform it. There is only consciousness itself, aware of its own movements, sensitive to its own patterns, understanding itself without a separate understander.

When the meditator dies—and this death must happen again and again, moment by moment, for the separate self is constantly seeking to resurrect itself—what remains is not emptiness in the sense of absence, but emptiness in the sense of infinite potential, limitless space, boundless awareness. It is the emptiness of the sky that contains all clouds without being defined by any of them, the emptiness of silence that holds all sound without being disturbed by any of it.

The Sacred Ordinariness

The paradox that mystifies many seekers is this: the emptiness that meditation reveals is not separate from daily life, not divorced from the ordinary world of tasks and relationships, work and rest. The sacred does not exist in some distant realm accessible only through extraordinary experiences or altered states.

Rather, the empty mind discovers that the ordinary is itself the gateway to the infinite. Washing dishes, walking to work, greeting a friend—when done with complete attention, with the innocency of the present, these simple acts become sacraments, portals through which the eternal shines into the temporal.

For the mind that is free from the known, there is no division between the sacred and the secular, the spiritual and the mundane, the meditation cushion and the marketplace. All is one seamless whole, one continuous movement of awareness meeting existence in each unfolding moment.

This is the great liberation: not an escape from life but the discovery of life in its fullness, not a withdrawal from the world but an engagement with the world so complete, so total, that the separation between self and other, between inner and outer, simply dissolves like mist before the morning sun.

The Unspeakable Gift

What words can capture the perfume of this freedom? What language can contain the vastness of the empty mind? The mystic returns from these depths knowing that all description is betrayal, all explanation is reduction, all teaching is merely pointing at the moon while foolish students examine the finger.

Yet still the words must come, not to define or confine the experience but to awaken in others the recognition that what is being spoken of is not foreign or distant but intimately close—closer than their own breath, more immediate than their own thoughts, more present than their own presence.

The empty mind is not something to be created; it is what remains when all creation ceases. It is not something to be achieved; it is what has always been here, obscured only by the endless accumulation of the known. It is not something to be understood; it is the very ground of understanding itself, the awareness prior to all knowledge, the silence from which all sound emerges and to which all sound returns.

The Eternal Beginning

And so the journey ends where it began—in the present moment, in this breath, in this awareness that knows itself without conclusion. The seeker discovers that there was never anywhere to go, never anything to achieve, never any separation to overcome. There was only ever this—this living emptiness, this sacred void that is simultaneously the fullness of all existence.

Meditation as the emptying of the mind from the known is not a practice for the future, not a technique to be perfected over years of discipline. It is the invitation to die to yesterday in this very instant, to let all conclusions dissolve in the face of what is, to stand naked and alone before the mystery that cannot be named.

In this dying, there is no loss but infinite gain. In this emptiness, there is no absence but the presence of all that is. In this aloneness, there is no isolation but the discovery of unity with all existence.

The empty mind asks nothing, seeks nothing, demands nothing. It simply is—and in that simple being, all seeking ends, all questions dissolve, and the sacred silence that has always been here reveals itself as the very ground of consciousness, the source from which all arises and to which all returns.

This is meditation: not as conclusion but as eternal beginning, not as achievement but as continuous letting go, not as becoming but as the discovery of what has never not been. The known empties itself in the present, and what remains is the ineffable, the unspeakable, the sacred mystery that each soul must discover for itself in the living silence of the alone.

…

Η Ιερή Κενότητα: Ένα Ταξίδι Μέσα από τη Ζωντανή Σιωπή

(Διαλογισμός ως Ζωντανή Δράση: Απελευθέρωση από το Γνωστό)

Το Κατώφλι του Αγνώστου

Υπάρχει μια πρακτική πέρα από την πρακτική, ένας δρόμος που δεν είναι δρόμος, ένα μονοπάτι που διαλύεται ακριβώς τη στιγμή που ο αναζητητής πατάει το πόδι του πάνω του. Αυτή είναι η ιερή τέχνη του διαλογισμού—όχι ως τεχνική που πρέπει να κατακτηθεί, ούτε ως προορισμός που πρέπει να επιτευχθεί, αλλά ως η διαρκής απελευθέρωση από όλα όσα δένουν την ψυχή με τις σκιές του χθες.

Ο μύστης που εισέρχεται σε αυτό το άλεκτο ιερό καταφύγιο ανακαλύπτει ότι ο διαλογισμός δεν είναι τίποτα λιγότερο από το συνεχές άδειασμα της συνείδησης από το συσσωρευμένο βάρος του γνωστού. Τι είναι αυτό το γνωστό; Είναι η απέραντη αποθήκη της μνήμης, οι ατελείωτοι διάδρομοι του χθες που εκτείνονται πίσω μέσα από αμέτρητες στιγμές, καθεμιά κρυσταλλωμένη σε βεβαιότητα, καθεμιά που διεκδικεί μονιμότητα στον ασταμάτητα μεταβαλλόμενο ποταμό της ύπαρξης. Το γνωστό είναι ο ίδιος ο χρόνος που έχει γίνει στερεός, η εμπειρία που έχει μετατραπεί σε φυλακή, τα ζωντανά νερά της επίγνωσης παγωμένα σε πάγο συμπερασμάτων.

Ωστόσο, αυτό το άδειασμα δεν είναι έργο ετών, ούτε η σταδιακή διάβρωση της συσσωρευμένης σκόνης από κάποιο μακρινό μελλοντικό σημείο. Όχι—εδώ κρύβεται το πρώτο μεγάλο μυστήριο: το άδειασμα δεν συμβαίνει στο τέλος του ταξιδιού, αλλά στην ίδια του την αρχή. Σημαίνει να μην μαζεύει ποτέ κανείς τη σκόνη, να μην επιτρέπει ποτέ στο νου να γίνει μουσείο του νεκρού παρελθόντος, μαυσωλείο όπου οι ζωντανές στιγμές πηγαίνουν για να ενταφιαστούν στις άκαμπτες μορφές της μνήμης.

Ο αναζητητής στέκεται πάντα στο χείλος του τώρα, εκείνο το ξυράφι όπου η αιωνιότητα συναντά το πρόσκαιρο, όπου το άπειρο πιέζει το πεπερασμένο. Εδώ, σε αυτή την ιερή παρούσα στιγμή, ό,τι έχει συσσωρευτεί διαλύεται—όχι μέσω της μηχανής της σκέψης, που είναι η ίδια μια ακόμα στρώση του παρελθόντος, αλλά μέσω της δράσης, μέσω της ζωτικής πράξης αυτού που παρουσιάζεται στη ζωντανή στιγμή.

Η Φυλακή του Συμπεράσματος

Σκεφτείτε την κίνηση της συνηθισμένης συνείδησης, εκείνο το ανήσυχο προσκύνημα από συμπέρασμα σε συμπέρασμα, σαν ταξιδιώτη που μετακινείται από πανδοχείο σε πανδοχείο χωρίς ποτέ να φτάνει πραγματικά στο σπίτι. Κάθε εμπειρία εγκλωβίζεται αμέσως σε κρίση, τυλίγεται στα σάβανα της αξιολόγησης, επισημαίνεται και αρχειοθετείται στα αρχεία του εαυτού. Αυτή είναι η τραγωδία του κλιμακωμένου νου: δεν μπορεί να συναντήσει τη ζωή φρέσκα, δεν μπορεί να πιει από την πηγή του παρόντος χωρίς αμέσως να συγκρίνει τη γεύση με όλα τα νερά που έχει πιει πριν.

Η κρίση, αυτός ο κυρίαρχος βασιλιάς του νοητικού βασιλείου, κάθεται στον θρόνο της βεβαιότητας και εκφέρει τις ετυμηγορίες του σε κάθε στιγμή καθώς αναδύεται. Είτε προέρχεται από το μακρινό παρελθόν είτε σχηματίζεται στην άμεση παρούσα, όλη η κρίση είναι ουσιαστικά συμπέρασμα—το κλείσιμο μιας πόρτας, το τέλος της έρευνας, η μετατροπή της ζωντανής ερώτησης σε νεκρή απάντηση. Και είναι ακριβώς αυτή η ασταμάτητη κρίση, αυτό το αδιάκοπο συμπερασματολογείν, που εμποδίζει τη συνεχή ανανέωση της συνείδησης, το διαρκές άδειασμα που μόνον αυτό κρατάει το νου ευρύχωρο και ελεύθερο.

Διότι το γνωστό—αυτή η συσσωρευμένη μάζα συμπερασμάτων, αποφάσεων και σταθερών πεποιθήσεων—λειτουργεί σαν φράγμα που συγκρατεί τον ρέοντα ποταμό της επίγνωσης. Εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει κίνηση, υπάρχει στασιμότητα· εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει ανοιχτότητα, υπάρχει κλείσιμο· εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει θαυμασμός, υπάρχει η νεκρωτική βεβαιότητα του «ξέρω».

Η Τυραννία της Θέλησης και η Σιωπή Πέρα από Αυτήν

Βαθιά μέσα στην αρχιτεκτονική του εαυτού κατοικεί αυτό που ονομάζει τον εαυτό του θέληση—η επίμονη φωνή που διακηρύσσει «Θα επιτύχω», «Θα γίνω», «Θα μεταμορφώσω τον εαυτό μου μέσω προσπάθειας και αποφασιστικότητας». Αυτή η θέληση, τόσο επαινεμένη στην αγορά των πνευματικών φιλοδοξιών, είναι η ίδια ο μηχανισμός που διαιωνίζει το γνωστό. Διότι η θέληση γεννιέται από την επιθυμία, και η επιθυμία είναι πάντα ριζωμένη στο παρελθόν, στη μνήμη, στο φάντασμα προηγούμενης ηδονής ή στη σκιά προηγούμενου πόνου.

Όταν η θέληση λειτουργεί, κινείται πάντα από ένα κέντρο συσσωρευμένης γνώσης, συναγμένης εμπειρίας. Αυτός που θέλει είναι αυτός που θυμάται, που συγκρίνει, που επιδιώκει να αναπαράγει προηγούμενη ικανοποίηση ή να αποφύγει προηγούμενο πόνο. Έτσι η δράση της θέλησης—όσο ευγενής κι αν είναι η πρόθεσή της, όσο πνευματική κι αν είναι η φιλοδοξία της—δεν μπορεί ποτέ να αδειάσει το δοχείο της συνείδησης. Μπορεί μόνο να το γεμίσει περαιτέρω, προσθέτοντας νέες στρώσεις εμπειρίας για αποθήκευση, νέα συμπεράσματα για εξαγωγή, νέες αποφάσεις για λήψη.

Εδώ ο μύστης συναντά ένα βαθύ παράδοξο: ο κενός νους, αυτή η κατάσταση καθαρής δεκτικότητας και απεριόριστης επίγνωσης, δεν μπορεί να αγοραστεί με καμία συναλλαγή, δεν μπορεί να κερδηθεί με καμία μάχη, δεν μπορεί να επιτευχθεί με καμία προσπάθεια θέλησης. Δεν υποχωρεί σε καμία απαίτηση, όσο ένθερμη κι αν είναι. Δεν μπορεί να συλληφθεί από το αρπακτικό χέρι της επιθυμίας, όσο λεπτή κι αν φαίνεται αυτή η επιθυμία.

Ωστόσο, ούτε αυτό σημαίνει παθητικότητα ή παραίτηση. Μάλλον, ο κενός νους έρχεται στην ύπαρξη μέσω ενός διαφορετικού είδους επίγνωσης—όχι της επίγνωσης ενός σκεπτόμενου που παρατηρεί τις σκέψεις του, που μόνο δημιουργεί περαιτέρω διαίρεση και απόσταση, αλλά της επίγνωσης της ίδιας της σκέψης που γίνεται συνειδητή των δικών της κινήσεων, των δικών της μοτίβων, του δικού της ατελείωτου χορού συμπερασμάτων και κρίσεων.

Η Αθωότητα της Μοναξιάς

Στα βάθη του αυθεντικού διαλογισμού, η συνείδηση ανακαλύπτει τον εαυτό της ως διαρκώς αθώο—όχι την αθωότητα της αφέλειας ή της άγνοιας, αλλά την αθωότητα της παρούσας στιγμής, ανέγγιχτη από το μολυσματικό χέρι της μνήμης. Αυτή είναι η αθωότητα του φρέσκου χιονιού πριν οποιοδήποτε αποτύπωμα σημαδέψει την επιφάνειά του, η αθωότητα της αυγής πριν οποιαδήποτε ερμηνεία χρωματίσει το φως της.

Μια τέτοια αθωότητα είναι απαραίτητα μόνη. Όχι η μοναξιά της αποχωρισμού, όχι η απομόνωση του εγώ αποκομμένου από τους συνανθρώπους του, αλλά η ριζική μοναξιά αυτού που δεν μπορεί να συγκριθεί, δεν μπορεί να μετρηθεί σε σχέση με οτιδήποτε άλλο, δεν μπορεί να γίνει γνωστό μέσω αναφοράς στο παρελθόν. Ο νους που είναι εντελώς μόνος με αυτή την έννοια στέκεται γυμνός μπροστά στην ύπαρξη, γυμνωμένος από όλα τα άνετα ενδύματα των συμπερασμάτων, από όλη την οικεία πανοπλία της γνώσης.

Όταν η συνείδηση επιτυγχάνει αυτή την ιερή μοναχικότητα, παύει να συσσωρεύει. Σαν το νερό που δεν κολλάει στο φύλλο του λωτού, η εμπειρία περνάει μέσα από την επίγνωση χωρίς να αφήνει κατάλοιπο, χωρίς να σχηματίζει ίζημα, χωρίς να χτίζει τον κοραλλιογενή ύφαλο του εαυτού πάνω στον οποίο το εγώ κατασκευάζει το φρούριό του. Κάθε στιγμή αναδύεται και παρέρχεται, πλήρης από μόνη της, χωρίς να απαιτεί προσθήκη στην αποθήκη της μνήμης.

Σε αυτή τη μοναξιά, η ίδια η σκέψη γίνεται σιωπηλή—όχι καταπιεσμένη, όχι βίαια απωθημένη, αλλά φυσικά ήσυχη, σαν πουλί που σταματάει το τραγούδι του όταν το τραγούδι δεν χρειάζεται πια. Και σε εκείνη τη σιωπή, ο νους ανακαλύπτει τον εαυτό του ανέγγιχτο, παρθένο, αιώνια νέο.

Η Διάλυση του Αύριο

Οι μύστες του παρελθόντος μιλούσαν για τον θάνατο του χρόνου, και εδώ, στην πρακτική του αληθινού διαλογισμού, ο αναζητητής συναντά τι εννοούσαν. Διότι ο νους που είναι μόνος, που κατοικεί εντελώς στο παρόν, βρίσκει ότι το μέλλον—που δεν είναι τίποτα άλλο παρά το παρελθόν προβαλλόμενο προς τα εμπρός, η μνήμη μεταμφιεσμένη σε προσδοκία—απλώς παύει να έχει νόημα.

Το αύριο γεννιέται από το χθες. Όλα μας τα σχέδια, οι φόβοι μας, οι ελπίδες μας, οι αγωνίες μας για το τι θα έρθει είναι κατασκευασμένα από τα υλικά του τι υπήρξε. Φανταζόμαστε μελλοντικές ηδονές βασισμένοι σε παρελθοντικές ηδονές· φοβόμαστε μελλοντικούς πόνους βασισμένοι σε παρελθοντικούς πόνους. Το μέλλον είναι το παρελθόν με διαφορετική ενδυμασία, οι ίδιοι παλιοί ηθοποιοί που παίζουν το ίδιο παλιό δράμα σε μια σκηνή που φανταζόμαστε ότι είναι νέα.

Αλλά όταν το άδειασμα συμβαίνει στο παρόν—αυτό το διαρκές άδειασμα που είναι η ουσία του διαλογισμού—το μέλλον χάνει την λαβή του στη συνείδηση. Όχι μέσω άρνησης ή μέσω της προσποίησης ότι το αύριο δεν υπάρχει στο πεδίο της πρακτικής αναγκαιότητας, αλλά μέσω της αναγνώρισης ότι ψυχολογικά, πνευματικά, το αύριο είναι μια ψευδαίσθηση, ένα φάντασμα που μας στοιχειώνει μόνο επειδή επιμένουμε να κουβαλάμε το χθες στο σήμερα.

Στο καθαρό παρόν, δεν υπάρχει αύριο. Υπάρχει μόνο αυτό—αυτή η αναπνοή, αυτό το φως, αυτή η επίγνωση που γνωρίζει τον εαυτό της χωρίς τη μεσολάβηση της μνήμης. Και σε αυτή την άχρονη στιγμή, όλα όσα φαίνονταν τόσο επείγοντα, τόσο σημαντικά, τόσο απεγνωσμένα σε ανάγκη επίλυσης, αποκαλύπτονται ως η φαντασία ενός νου φυλακισμένου στα ίδια του τα συμπεράσματα.

Η Ζωντανή Κίνηση

Εδώ αναδύεται ίσως η πιο κρίσιμη κατανόηση: ο διαλογισμός δεν είναι προορισμός αλλά κίνηση, όχι επίτευγμα αλλά ροή, όχι κατάσταση που επιτυγχάνεται και μετά διατηρείται αλλά διαρκής χορός μεταξύ συνείδησης και ύπαρξης. Είναι ο ποταμός, όχι η όχθη· η αναπνοή, όχι η κρατημένη ανάσα· η ζωντανή φλόγα, όχι ο αιχμαλωτισμένος σπινθήρας.

Τόσοι πολλοί προσεγγίζουν την ιερή τέχνη σαν να ήταν βουνό για αναρρίχηση, με κορυφή για κατάκτηση όπου θα μπορούσε κανείς να καρφώσει μια σημαία και να διακηρύξει νίκη. Αλλά αυτή ακριβώς η προσέγγιση διαιωνίζει το πρόβλημα που επιδιώκει να λύσει, διότι φέρνει την ενέργεια του συμπεράσματος, της αποφασιστικότητας, της θέλησης ακριβώς στον χώρο που μπορεί να υπάρχει μόνο όταν αυτά τα πράγματα διαλύονται.

Ο διαλογισμός ως κίνηση σημαίνει διαλογισμός χωρίς τέλος, χωρίς συμπέρασμα, χωρίς το κλείσιμο του κύκλου. Σημαίνει να εισέρχεται κανείς σε κάθε στιγμή επίγνωσης σαν για πρώτη φορά, χωρίς χάρτη σχεδιασμένο από προηγούμενα ταξίδια, χωρίς βεβαιότητα για το τι θα ανακαλυφθεί. Είναι εξερεύνηση χωρίς τον εξερευνητή, όραση χωρίς τον βλέποντα, γνώση χωρίς τον γνωρίζοντα.

Αυτή η κίνηση δεν είναι χαοτική ή χωρίς σκοπό. Σαν την ανάπτυξη ενός δέντρου, που δεν ακολουθεί κανένα συνειδητό σχέδιο αλλά εκδηλώνει τέλεια τάξη, η κίνηση του διαλογισμού ακολουθεί τη δική της εγγενή νοημοσύνη. Ξέρει πού να ρέει όπως το νερό ξέρει πώς να βρει τη θάλασσα, όχι μέσω σκέψης ή απόφασης αλλά μέσω της απλής αναγνώρισης του τι είναι.

Ο Θάνατος του Διαλογιζόμενου

Έρχεται μια στιγμή—όχι στον χρόνο αλλά πέρα από τον χρόνο—όπου αυτός που διαλογίζεται ανακαλύπτει ότι ο διαλογισμός μπορεί να συμβεί πραγματικά μόνο όταν ο διαλογιζόμενος διαλύεται. Όσο υπάρχει κάποιος που κάνει διαλογισμό, υπάρχει διαίρεση, αποχωρισμός, δυϊσμός. Υπάρχει ο παρατηρητής και το παρατηρούμενο, ο ελεγκτής και το ελεγχόμενο, αυτός που αναζητά την κενότητα και η κενότητα που αναζητείται.

Αυτή η διαίρεση είναι η ίδια το εμπόδιο, το πέπλο που σκεπάζει το ιερό. Διότι στην αλήθεια, δεν υπάρχει ξεχωριστή οντότητα που μπορεί να βγει έξω από τη συνείδηση και να τη χειριστεί, να την καθαρίσει, να την αδειάσει, να την μεταμορφώσει. Υπάρχει μόνο η ίδια η συνείδηση, επίγνωση των δικών της κινήσεων, ευαίσθητη στα δικά της μοτίβα, που κατανοεί τον εαυτό της χωρίς ξεχωριστό κατανοούντα.

Όταν ο διαλογιζόμενος πεθαίνει—και αυτός ο θάνατος πρέπει να συμβαίνει ξανά και ξανά, στιγμή προς στιγμή, διότι ο ξεχωριστός εαυτός συνεχώς επιδιώκει να αναστηθεί—αυτό που απομένει δεν είναι κενότητα με την έννοια της απουσίας, αλλά κενότητα με την έννοια του άπειρου δυναμικού, απεριόριστου χώρου, απεριόριστης επίγνωσης. Είναι η κενότητα του ουρανού που περιέχει όλα τα σύννεφα χωρίς να ορίζεται από κανένα από αυτά, η κενότητα της σιωπής που κρατάει όλους τους ήχους χωρίς να διαταράσσεται από κανέναν από αυτούς.

Η Ιερή Καθημερινότητα

Το παράδοξο που μπερδεύει πολλούς αναζητητές είναι αυτό: η κενότητα που αποκαλύπτει ο διαλογισμός δεν είναι ξεχωριστή από την καθημερινή ζωή, δεν είναι αποκομμένη από τον συνηθισμένο κόσμο των εργασιών και των σχέσεων, της δουλειάς και της ανάπαυσης. Το ιερό δεν υπάρχει σε κάποιο μακρινό βασίλειο προσβάσιμο μόνο μέσω εξαιρετικών εμπειριών ή αλλοιωμένων καταστάσεων.

Μάλλον, ο κενός νους ανακαλύπτει ότι το συνηθισμένο είναι η ίδια η πύλη προς το άπειρο. Το πλύσιμο των πιάτων, το περπάτημα προς τη δουλειά, ο χαιρετισμός ενός φίλου—όταν γίνονται με πλήρη προσοχή, με την αθωότητα του παρόντος, αυτές οι απλές πράξεις γίνονται μυστήρια, πύλες μέσα από τις οποίες το αιώνιο λάμπει μέσα στο πρόσκαιρο.

Διότι για τον νου που είναι ελεύθερος από το γνωστό, δεν υπάρχει διαίρεση μεταξύ ιερού και κοσμικού, πνευματικού και καθημερινού, μαξιλαριού διαλογισμού και αγοράς. Όλα είναι ένα απρόσκοπτο όλο, μια συνεχής κίνηση επίγνωσης που συναντά την ύπαρξη σε κάθε ξεδιπλούμενη στιγμή.

Αυτή είναι η μεγάλη απελευθέρωση: όχι μια απόδραση από τη ζωή αλλά η ανακάλυψη της ζωής στην πληρότητά της, όχι μια απόσυρση από τον κόσμο αλλά μια εμπλοκή με τον κόσμο τόσο πλήρης, τόσο ολική, που ο διαχωρισμός μεταξύ εαυτού και άλλου, μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού, απλώς διαλύεται σαν ομίχλη μπροστά στον πρωινό ήλιο.

Το Απόρρητο Δώρο

Ποιες λέξεις μπορούν να συλλάβουν το άρωμα αυτής της ελευθερίας; Ποια γλώσσα μπορεί να περιέχει την απέραντη έκταση του κενού νου; Ο μύστης επιστρέφει από αυτά τα βάθη γνωρίζοντας ότι κάθε περιγραφή είναι προδοσία, κάθε εξήγηση είναι αναγωγή, κάθε διδασκαλία είναι απλώς δάχτυλο που δείχνει το φεγγάρι ενώ οι ανόητοι μαθητές εξετάζουν το δάχτυλο.

Ωστόσο, οι λέξεις πρέπει να έρχονται, όχι για να ορίσουν ή να περιορίσουν την εμπειρία αλλά για να ξυπνήσουν στους άλλους την αναγνώριση ότι αυτό για το οποίο μιλάμε δεν είναι ξένο ή μακρινό αλλά οικείο—πιο κοντά από την ίδια τους την αναπνοή, πιο άμεσο από τις ίδιες τους τις σκέψεις, πιο παρόν από την ίδια τους την παρουσία.

Ο κενός νους δεν είναι κάτι που πρέπει να δημιουργηθεί· είναι αυτό που απομένει όταν όλη η δημιουργία παύει. Δεν είναι κάτι που πρέπει να επιτευχθεί· είναι αυτό που πάντα ήταν εδώ, σκεπασμένο μόνο από την ασταμάτητη συσσώρευση του γνωστού. Δεν είναι κάτι που πρέπει να κατανοηθεί· είναι το ίδιο το έδαφος της κατανόησης, η επίγνωση πριν από κάθε γνώση, η σιωπή από την οποία όλοι οι ήχοι αναδύονται και στην οποία όλοι οι ήχοι επιστρέφουν.

Η Αιώνια Αρχή

Και έτσι το ταξίδι τελειώνει εκεί που άρχισε—στην παρούσα στιγμή, σε αυτή την αναπνοή, σε αυτή την επίγνωση που γνωρίζει τον εαυτό της χωρίς συμπέρασμα. Ο αναζητητής ανακαλύπτει ότι ποτέ δεν υπήρχε κάπου να πάει, ποτέ κάτι να επιτύχει, ποτέ κανένας αποχωρισμός να υπερνικηθεί. Υπήρχε μόνο πάντοτε αυτό—αυτή η ζωντανή κενότητα, αυτό το ιερό κενό που είναι ταυτόχρονα η πληρότητα όλης της ύπαρξης.

Ο διαλογισμός ως άδειασμα του νου από το γνωστό δεν είναι πρακτική για το μέλλον, ούτε τεχνική που τελειοποιείται μέσα από χρόνια πειθαρχίας. Είναι η πρόσκληση να πεθάνει κανείς στο χθες σε αυτή ακριβώς τη στιγμή, να αφήσει όλα τα συμπεράσματα να διαλυθούν μπροστά σε αυτό που είναι, να σταθεί γυμνός και μόνος μπροστά στο μυστήριο που δεν μπορεί να ονομαστεί.

Σε αυτό τον θάνατο, δεν υπάρχει απώλεια αλλά άπειρο κέρδος. Σε αυτή την κενότητα, δεν υπάρχει απουσία αλλά η παρουσία όλων όσων είναι. Σε αυτή τη μοναξιά, δεν υπάρχει απομόνωση αλλά η ανακάλυψη της ενότητας με όλη την ύπαρξη.

Ο κενός νους δεν ζητάει τίποτα, δεν αναζητάει τίποτα, δεν απαιτεί τίποτα. Απλώς είναι—και σε αυτό το απλό είναι, όλη η αναζήτηση τελειώνει, όλες οι ερωτήσεις διαλύονται, και η ιερή σιωπή που πάντα ήταν εδώ αποκαλύπτεται ως το ίδιο το έδαφος της συνείδησης, η πηγή από την οποία όλα αναδύονται και στην οποία όλα επιστρέφουν.

Αυτός είναι ο διαλογισμός: όχι ως συμπέρασμα αλλά ως αιώνια αρχή, όχι ως επίτευγμα αλλά ως συνεχές άφημα, όχι ως γίγνεσθαι αλλά ως η ανακάλυψη αυτού που ποτέ δεν έπαψε να είναι. Το γνωστό αδειάζει τον εαυτό του στο παρόν, και αυτό που απομένει είναι το απόρρητο, το άλεκτο, το ιερό μυστήριο που κάθε ψυχή πρέπει να ανακαλύψει μόνη της στη ζωντανή σιωπή της μοναξιάς.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

CIRCLE OF LIGHT

ESOTERISM STUDIES