Saturday, April 19, 2025

The Emergence of the Soul in Divine Reality: A Mystical Journey into the Consciousness of God

In the teachings of Jesus, as entrusted to His disciples, the emergence of the soul in Divine Reality is no mere metaphor or abstract ideal. It is a profound and transformative entry into the Transcendental Space—the Infinite Space of God, the Eternal Reality where the boundaries of space-time, history, and locality dissolve. This is the sacred journey of the soul, a pilgrimage from the finite to the infinite, from the temporal to the eternal, from the fragmented self to the wholeness of divine communion. Yet, as the God-bearers—those who carry the divine spark within—remain tethered to the body and the world, they dwell simultaneously in two realms: the eternal and the temporal, the transcendent and the immanent. This paradox is the heart of the mystical life, where the soul navigates the interplay of divine infinity and earthly finitude, weaving eternity into the fabric of everyday existence.

The Breaking of Space-Time

The soul’s emergence in Divine Reality begins with a radical act: the breaking of space-time. In the teachings of Jesus, the soul is not bound by the constraints of history, place, or the linear progression of moments. These are but veils, illusions that obscure the eternal now of God’s presence. To enter Transcendental Space is to step beyond the confines of the material world, to pierce the veil and behold the Infinite Space of God, where all is one, and time is swallowed up in eternity.

This is not an escape from the world but a deepening into its true essence. The soul, in its ascent, does not abandon the body or the earth but transfigures them. The God-bearers, as Jesus taught, are those who live in the world yet are not of it. They walk the streets of history, yet their hearts dwell in the eternal. They labor in time, yet their spirits soar in the timeless. This dual existence is the mystic’s calling: to be a bridge between heaven and earth, to embody the divine in the mundane, to sanctify the ordinary with the radiance of the eternal.

A Journey into the Consciousness of God

Life in God, as Jesus revealed, is not merely an existence stretched across an endless timeline, nor is it a static state of being. It is a dynamic and ever-unfolding Journey into the Consciousness of God. This journey is not measured by years or miles but by the deepening of awareness, the expansion of the soul into the infinite horizons of divine love, wisdom, and presence. To live in God is to awaken to the reality that God is not distant, not separate, but the very ground of being, the source and sustainer of all that is.

This journey begins with a spiritual birth, a moment of awakening when the “new consciousness in Divine Reality” emerges within the soul. This is the birth of Christ within, the spark of divine light that kindles the soul’s awareness of its origin and destiny. It is a rebirth not of flesh but of spirit, a transformation that reorients the soul toward its true home in God. As Jesus taught, “You must be born again” (John 3:7), not into a new body, but into a new way of seeing, knowing, and being—a way that perceives the divine in all things and seeks communion with the source of all life.

The Path to Communion and Theosis

The soul’s journey is one of progress into Communion with God, a movement toward ever-deeper intimacy with the divine. This communion is not a fleeting moment of ecstasy but a sustained and transformative relationship, a dance of love between the soul and its Creator. It is the process by which the soul is drawn into the heart of God, where it is purified, illumined, and united with the divine will.

This path is marked by stages, each a deepening of the soul’s surrender to God. First comes purification, where the soul is cleansed of its attachments to the ego, the world, and the illusions of separateness. Then follows illumination, where the soul is flooded with divine light, perceiving the presence of God in all things and experiencing moments of mystical union. Finally, there is theosis—the Final Union, the real transubstantiation of the human person into a bearer of divine life. Theosis is the culmination of the soul’s journey, the moment when it becomes fully one with God, not by losing its uniqueness but by fulfilling it in the divine embrace.

In theosis, the soul does not dissolve into an impersonal void but is transfigured into a radiant reflection of God’s glory. As Jesus prayed, “That they may be one, as we are one” (John 17:22), the soul enters into the same unity that exists between the Father and the Son—a unity of love, will, and being. This is the mystery of divine participation, where the human person becomes a partaker of the divine nature (2 Peter 1:4), living fully in God while remaining fully human.

The God-Bearers in the World

Even as the soul ascends into the Transcendental Space, it remains tethered to the world through the body, the senses, and the demands of daily life. The God-bearers, those who have tasted the divine reality, do not retreat into isolation but carry the light of eternity into the heart of time. They are the mystics, the saints, the ordinary faithful who live with one foot in heaven and one on earth. Their lives become sacraments, outward signs of an inward grace, as they manifest the love, compassion, and wisdom of God in the midst of history.

This is the paradox of the mystical life: to be in the world yet not of it, to dwell in time yet touch eternity, to labor in the finite yet abide in the infinite. The God-bearers are those who see the divine in the ordinary, who find the eternal in the fleeting, who transform the mundane into the miraculous. They are the ones who, in the words of Jesus, “let their light shine before others” (Matthew 5:16), illuminating the world with the radiance of divine love.

The Eternal Now

In the end, the emergence of the soul in Divine Reality is a return to the eternal now, the timeless moment where God is all in all. It is the realization that the Infinite Space of God is not a distant realm but the ever-present reality that permeates all things. It is the discovery that the Eternal Reality of God is not a future hope but a present truth, accessible to those who seek with a pure heart and an open spirit.

This journey is not without its challenges. The soul must pass through the crucible of doubt, the desert of desolation, and the fire of surrender. Yet, through it all, the promise of Jesus remains: “I am with you always, to the end of the age” (Matthew 28:20). The soul is never alone, for the divine presence is its constant companion, guiding it through the shadows of time into the light of eternity.

Conclusion: The Call to Transcendence

The emergence of the soul in Divine Reality is the call to transcendence, the invitation to break free from the chains of space-time and enter the Infinite Space of God. It is the summons to embark on a Journey into the Consciousness of God, to be born anew in the spirit, to progress into communion, and to attain theosis—the final union with the divine. It is the challenge to live as God-bearers, carrying the light of eternity into the heart of time, transforming the world with the love and wisdom of God.

This is the mystical path, the way of Jesus, the truth of the soul’s destiny. It is a journey that begins with a single step—a moment of surrender, a flicker of faith, a whisper of divine love. And it is a journey that leads to the heart of God, where the soul finds its true home, its eternal rest, its infinite joy. In the words of the Psalmist, “Deep calls to deep” (Psalm 42:7), and the soul, answering the call, plunges into the abyss of divine love, emerging forever transformed in the radiant reality of God.

…

Η Ανάδυση της Ψυχής στην Θεία Πραγματικότητα: Ένα Μυστικό Ταξίδι στη Συνείδηση του Θεού

Σύμφωνα με τη διδασκαλία του Ιησού, όπως την εμπιστεύτηκε στους μαθητές Του, η ανάδυση της ψυχής στην Θεία Πραγματικότητα δεν είναι απλώς μια μεταφορά ή μια αφηρημένη ιδέα. Είναι μια βαθιά και μεταμορφωτική είσοδος στον Υπερβατικό Χώρο—τον Άπειρο Χώρο του Θεού, την Αιώνια Πραγματικότητα, όπου τα όρια του χωροχρόνου, της ιστορίας και της τοπικότητας διαλύονται. Αυτό είναι το ιερό προσκύνημα της ψυχής, ένα ταξίδι από το πεπερασμένο στο άπειρο, από το χρονικό στο αιώνιο, από τον κατακερματισμένο εαυτό στην ολότητα της θείας κοινωνίας. Ωστόσο, οι Θεοφόροι—εκείνοι που φέρουν τη θεία σπίθα μέσα τους—παραμένουν συνδεδεμένοι με το σώμα και τον κόσμο, κατοικώντας ταυτόχρονα σε δύο βασίλεια: το αιώνιο και το χρονικό, το υπερβατικό και το εμμενές. Αυτό το παράδοξο είναι η καρδιά της μυστικής ζωής, όπου η ψυχή πλοηγείται στην αλληλεπίδραση της θείας απειρότητας και της γήινης περατότητας, υφαίνοντας την αιωνιότητα στο ύφασμα της καθημερινής ύπαρξης.

Η Κατάλυση του Χωροχρόνου

Η ανάδυση της ψυχής στην Θεία Πραγματικότητα ξεκινά με μια ριζοσπαστική πράξη: την κατάλυση του χωροχρόνου. Σύμφωνα με τις διδασκαλίες του Ιησού, η ψυχή δεν περιορίζεται από τους περιορισμούς της ιστορίας, του τόπου ή της γραμμικής προόδου των στιγμών. Αυτά είναι μόνο πέπλα, ψευδαισθήσεις που κρύβουν το αιώνιο τώρα της παρουσίας του Θεού. Η είσοδος στον Υπερβατικό Χώρο σημαίνει το βήμα πέρα από τα όρια του υλικού κόσμου, το τρύπημα του πέπλου και η θέαση του Άπειρου Χώρου του Θεού, όπου όλα είναι ένα και ο χρόνος καταπίνεται από την αιωνιότητα.

Αυτό δεν είναι απόδραση από τον κόσμο, αλλά μια εμβάθυνση στην αληθινή του ουσία. Η ψυχή, στην ανάβασή της, δεν εγκαταλείπει το σώμα ή τη γη, αλλά τα μεταμορφώνει. Οι Θεοφόροι, όπως δίδαξε ο Ιησούς, είναι εκείνοι που ζουν στον κόσμο, αλλά δεν ανήκουν σε αυτόν. Περπατούν στους δρόμους της ιστορίας, αλλά η καρδιά τους κατοικεί στο αιώνιο. Εργάζονται στον χρόνο, αλλά το πνεύμα τους πετά στο άχρονο. Αυτή η διπλή ύπαρξη είναι η κλήση του μυστικού: να είναι γέφυρα μεταξύ ουρανού και γης, να ενσαρκώνει το θείο στο καθημερινό, να αγιάζει το συνηθισμένο με τη λάμψη του αιώνιου.

Ένα Ταξίδι στη Συνείδηση του Θεού

Η ζωή στον Θεό, όπως αποκάλυψε ο Ιησούς, δεν είναι απλώς μια ύπαρξη που εκτείνεται σε έναν ατελείωτο χρονικό ορίζοντα, ούτε είναι μια στατική κατάσταση ύπαρξης. Είναι ένα δυναμικό και συνεχώς εξελισσόμενο Ταξίδι στη Συνείδηση του Θεού. Αυτό το ταξίδι δεν μετριέται με χρόνια ή αποστάσεις, αλλά με τη βαθύτερη επίγνωση, την επέκταση της ψυχής στους απέραντους ορίζοντες της θείας αγάπης, σοφίας και παρουσίας. Το να ζεις στον Θεό σημαίνει να ξυπνάς στην πραγματικότητα ότι ο Θεός δεν είναι μακριά, ούτε ξεχωριστός, αλλά το ίδιο το έδαφος της ύπαρξης, η πηγή και ο συντηρητής όλων όσων υπάρχουν.

Αυτό το ταξίδι ξεκινά με μια πνευματική γέννηση, μια στιγμή αφύπνισης όταν η «νέα συνείδηση στην Θεία Πραγματικότητα» αναδύεται μέσα στην ψυχή. Αυτή είναι η γέννηση του Χριστού μέσα μας, η σπίθα του θείου φωτός που ανάβει την επίγνωση της ψυχής για την καταγωγή και το πεπρωμένο της. Είναι μια αναγέννηση όχι της σάρκας, αλλά του πνεύματος, μια μεταμόρφωση που επαναπροσανατολίζει την ψυχή προς το αληθινό της σπίτι στον Θεό. Όπως δίδαξε ο Ιησούς, «Πρέπει να γεννηθείς ξανά» (Ιωάννης 3:7), όχι σε ένα νέο σώμα, αλλά σε έναν νέο τρόπο να βλέπεις, να γνωρίζεις και να είσαι—ένας τρόπος που διακρίνει το θείο σε όλα τα πράγματα και αναζητά την κοινωνία με την πηγή όλης της ζωής.

Η Πορεία προς την Κοινωνία και τη Θέωση

Το ταξίδι της ψυχής είναι μια πρόοδος προς την Κοινωνία με τον Θεό, μια κίνηση προς μια ολοένα βαθύτερη οικειότητα με το θείο. Αυτή η κοινωνία δεν είναι μια φευγαλέα στιγμή έκστασης, αλλά μια διατηρούμενη και μεταμορφωτική σχέση, ένας χορός αγάπης μεταξύ της ψυχής και του Δημιουργού της. Είναι η διαδικασία με την οποία η ψυχή έλκεται στην καρδιά του Θεού, όπου καθαρίζεται, φωτίζεται και ενώνεται με το θείο θέλημα.

Αυτή η πορεία σημαδεύεται από στάδια, καθένα από τα οποία είναι μια εμβάθυνση της παράδοσης της ψυχής στον Θεό. Πρώτα έρχεται ο καθαρισμός, όπου η ψυχή αποκαθάρεται από τις προσκολλήσεις της στο εγώ, τον κόσμο και τις ψευδαισθήσεις της χωριστικότητας. Ακολουθεί ο φωτισμός, όπου η ψυχή πλημμυρίζει με θείο φως, διακρίνοντας την παρουσία του Θεού σε όλα τα πράγματα και βιώνοντας στιγμές μυστικής ένωσης. Τέλος, υπάρχει η θέωση—η Τελική Ένωση, η πραγματική μετουσίωση του ανθρώπινου προσώπου σε φορέα της θείας ζωής. Η θέωση είναι η κορύφωση του ταξιδιού της ψυχής, η στιγμή που γίνεται πλήρως ένα με τον Θεό, όχι χάνοντας τη μοναδικότητά της, αλλά εκπληρώνοντάς την στη θεία αγκαλιά.

Στη θέωση, η ψυχή δεν διαλύεται σε ένα απρόσωπο κενό, αλλά μεταμορφώνεται σε μια λαμπρή αντανάκλαση της δόξας του Θεού. Όπως προσευχήθηκε ο Ιησούς, «Ίνα πάντες εν ώσιν, καθώς ημείς εν εσμέν» (Ιωάννης 17:22), η ψυχή εισέρχεται στην ίδια ενότητα που υπάρχει μεταξύ του Πατέρα και του Υιού—μια ενότητα αγάπης, θελήματος και ύπαρξης. Αυτό είναι το μυστήριο της θείας συμμετοχής, όπου το ανθρώπινο πρόσωπο γίνεται μέτοχος της θείας φύσης (Β΄ Πέτρου 1:4), ζώντας πλήρως στον Θεό ενώ παραμένει πλήρως ανθρώπινο.

Οι Θεοφόροι στον Κόσμο

Ακόμα και καθώς η ψυχή ανυψώνεται στον Υπερβατικό Χώρο, παραμένει συνδεδεμένη με τον κόσμο μέσω του σώματος, των αισθήσεων και των απαιτήσεων της καθημερινής ζωής. Οι Θεοφόροι, εκείνοι που έχουν γευτεί τη θεία πραγματικότητα, δεν αποσύρονται σε απομόνωση, αλλά φέρουν το φως της αιωνιότητας στην καρδιά του χρόνου. Είναι οι μυστικοί, οι άγιοι, οι απλοί πιστοί που ζουν με το ένα πόδι στον ουρανό και το άλλο στη γη. Οι ζωές τους γίνονται μυστήρια, εξωτερικά σημάδια μιας εσωτερικής χάριτος, καθώς εκδηλώνουν την αγάπη, τη συμπόνια και τη σοφία του Θεού μέσα στην ιστορία.

Αυτό είναι το παράδοξο της μυστικής ζωής: να είσαι στον κόσμο αλλά να μην ανήκεις σε αυτόν, να κατοικείς στον χρόνο αλλά να αγγίζεις την αιωνιότητα, να εργάζεσαι στο πεπερασμένο αλλά να παραμένεις στο άπειρο. Οι Θεοφόροι είναι εκείνοι που βλέπουν το θείο στο συνηθισμένο, που βρίσκουν το αιώνιο στο φευγαλέο, που μεταμορφώνουν το καθημερινό σε θαυμαστό. Είναι αυτοί που, με τα λόγια του Ιησού, «αφήνουν το φως τους να λάμψει ενώπιον των ανθρώπων» (Ματθαίος 5:16), φωτίζοντας τον κόσμο με τη λάμψη της θείας αγάπης.

Το Αιώνιο Τώρα

Στο τέλος, η ανάδυση της ψυχής στην Θεία Πραγματικότητα είναι μια επιστροφή στο αιώνιο τώρα, τη διαχρονική στιγμή όπου ο Θεός είναι όλα εν πάσι. Είναι η συνειδητοποίηση ότι ο Άπειρος Χώρος του Θεού δεν είναι ένα μακρινό βασίλειο, αλλά η πάντα παρούσα πραγματικότητα που διαπερνά τα πάντα. Είναι η ανακάλυψη ότι η Αιώνια Πραγματικότητα του Θεού δεν είναι μια μελλοντική ελπίδα, αλλά μια παρούσα αλήθεια, προσβάσιμη σε όσους αναζητούν με καθαρή καρδιά και ανοιχτό πνεύμα.

Αυτό το ταξίδι δεν είναι χωρίς προκλήσεις. Η ψυχή πρέπει να περάσει από το χωνευτήρι της αμφιβολίας, την έρημο της ερήμωσης και τη φωτιά της παράδοσης. Ωστόσο, μέσα σε όλα αυτά, η υπόσχεση του Ιησού παραμένει: «Ιδού, εγώ μεθ’ υμών ειμι πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθαίος 28:20). Η ψυχή δεν είναι ποτέ μόνη, γιατί η θεία παρουσία είναι ο σταθερός της σύντροφος, που την καθοδηγεί μέσα από τις σκιές του χρόνου στο φως της αιωνιότητας.

Συμπέρασμα: Η Κλήση στην Υπέρβαση

Η ανάδυση της ψυχής στην Θεία Πραγματικότητα είναι η κλήση στην υπέρβαση, η πρόσκληση να απελευθερωθεί από τις αλυσίδες του χωροχρόνου και να εισέλθει στον Άπειρο Χώρο του Θεού. Είναι η πρόσκληση να ξεκινήσει ένα Ταξίδι στη Συνείδηση του Θεού, να γεννηθεί εκ νέου στο πνεύμα, να προοδεύσει στην κοινωνία και να επιτύχει τη θέωση—την τελική ένωση με το θείο. Είναι η πρόκληση να ζήσει ως Θεοφόρος, φέρνοντας το φως της αιωνιότητας στην καρδιά του χρόνου, μεταμορφώνοντας τον κόσμο με την αγάπη και τη σοφία του Θεού.

Αυτή είναι η μυστική οδός, ο δρόμος του Ιησού, η αλήθεια του πεπρωμένου της ψυχής. Είναι ένα ταξίδι που ξεκινά με ένα μόνο βήμα—μια στιγμή παράδοσης, μια σπίθα πίστης, ένας ψίθυρος θείας αγάπης. Και είναι ένα ταξίδι που οδηγεί στην καρδιά του Θεού, όπου η ψυχή βρίσκει το αληθινό της σπίτι, την αιώνια ανάπαυσή της, την άπειρη χαρά της. Με τα λόγια του Ψαλμωδού, «Άβυσσος προς άβυσσον επικαλείται» (Ψαλμοί 42:7), και η ψυχή, απαντώντας στο κάλεσμα, βυθίζεται στην άβυσσο της θείας αγάπης, αναδυόμενη για πάντα μεταμορφωμένη στην λαμπρή πραγματικότητα του Θεού.

Monday, 16 February, 2026

4. The Mystery Beyond Memory: A Journey Into Timeless Meditation

(Meditation Without Memory, Possession, or Past)

The Sanctity of Darkness

In the great rhythm of existence, there is a sacred alternation that few truly comprehend. The seeker walks through daylight hours with eyes wide open, observing the endless procession of phenomena that parade before consciousness. Yet it is in the darkness, in the blessed surrender of sleep, that the deepest mysteries make themselves known. For the one who has learned to watch—truly watch—the movements of life with unwavering attention, the night becomes not an absence but a presence, not a void but a vessel.

Sleep, in its purest form, is not merely rest for the weary body. It is a threshold, a portal through which the soul may pass into territories unknown to the waking mind. When the daylight consciousness has been vigilant, when awareness has moved like a clear stream through the hours of activity, then something miraculous occurs as darkness falls. The mind does not collapse into unconsciousness but rather awakens into a different order of being altogether.

This awakening comes unbidden, like grace itself. No amount of striving can produce it, no technique can guarantee its arrival. It emerges from depths that have no name, rising from the stillness that lies beneath all thought, all memory, all the accumulated knowledge of a lifetime. It is meditation in its most authentic form—not the meditation of practice and discipline, though these have their place, but meditation as a gift, as benediction, as the spontaneous flowering of a consciousness that has been prepared without knowing it was being prepared.

The Enchantment That Cannot Be Summoned

There exists an enchantment that no human imagination can conjure, no flight of fancy can approximate. It belongs to a different order of reality entirely, one that exists outside the boundaries of thought, beyond the territories mapped by memory and expectation. This is the enchantment of true meditation, and it comes into being only when all invitations have ceased, when the mind has finally exhausted its endless efforts to capture, to hold, to possess.

The consciousness that has learned to be tranquil—not through suppression but through understanding, not through force but through clarity—becomes a silent witness to its own depths. And from somewhere beyond these depths, from a realm that is neither within consciousness nor separate from it, the mystery descends. It does not enter the mind; rather, the mind discovers itself already immersed in it, like a fish suddenly aware of the ocean.

This mystery dwells in a space that thought cannot reach. Thought, with all its brilliant capacity for analysis and categorization, finds itself powerless here. It is like trying to catch the wind in a net, trying to bottle starlight, trying to measure the infinite with finite instruments. The periphery of thought marks the boundary of the known world, but meditation lives in the vast unknown beyond those boundaries—not as an idea about the unknown, but as direct encounter with it.

The Impossibility of Remembrance

Here lies one of the great paradoxes of spiritual experience: that which is most profound leaves no trace in memory. Memory belongs to time, to the sequential unfolding of moments in which the past can be distinguished from the present. But meditation, in its deepest sense, belongs to the timeless. It cannot be stored, cannot be archived in the mind's vast library of experiences.

When one tries to remember meditation—to recall its qualities, to compare this experience with that one, to build a treasury of spiritual moments—the very act of remembering destroys the living reality. Remembrance is always a resurrection of what has died, an attempt to bring back to life something that has already passed into the realm of the finished, the completed, the gone. It is like pressing flowers in a book and calling them gardens.

True meditation is not a resurrection. It does not arise from the past, does not depend on accumulated experience or spiritual credentials. It comes from fullness—the fullness of the heart that has learned to be simple, to be present, to be available to the moment without the burden of yesterday. This fullness has nothing to do with intellectual capacity or the brightness of the analytical mind. One may be brilliant in thought and impoverished in meditation; one may be simple in intellect and rich beyond measure in spiritual depth.

The Blessing of Eternal Newness

For those who are blessed—and it is truly a blessing, not an achievement—meditation may arrive night after night, like a faithful friend who needs no announcement of arrival. Yet each visitation is utterly new. Not new in the sense that it differs from what came before, for such comparison would already introduce the old into the new. Rather, it is new in a way that has no relationship to the old at all. It is newness without precedent, without reference point, without the shadow of memory lurking in the background.

This newness expresses itself in infinite diversity. Each encounter with the mystery reveals different facets, different qualities, different depths. Yet within this ceaseless change lies something changeless—not the changelessness of stagnation, but the unchanging ground from which all authentic change emerges. It is change that does not accumulate, transformation that leaves no trace, movement that returns always to stillness.

To witness this is to stand before the great mystery of existence itself: that life can be simultaneously eternal and ever-fresh, that the divine presence can be both unchanging and infinitely creative, that the soul can experience something again and again and yet find it each time as if for the first time.

The Sacred Art of Sleep

Sleep itself becomes transformed when consciousness has learned the art of watchfulness. Not the sleep of exhaustion, when the body simply collapses under the weight of fatigue. Not the sleep induced by chemicals or substances that force the mind into unconsciousness. Not even the sleep that follows physical satisfaction, the heavy slumber of contentment. These forms of sleep are escapes, small deaths, temporary absences from awareness.

The sleep that serves meditation is different in kind. It is light as air, quick as intuition, delicate as the first breath of dawn. The body that enters this sleep is a sensitive instrument, finely tuned through the day's alertness. When awareness has moved through waking hours with precision and care, the body absorbs this quality. It becomes responsive rather than dull, alive rather than merely functional, capable of that exquisite sensitivity that allows the deepest mysteries to make themselves known.

This sensitivity is not cultivated through ascetic practices or harsh disciplines. It arises naturally from alertness itself—from the simple act of being present to life as it unfolds. When one watches the movements of thought, the arising of emotion, the interplay of desire and resistance, the body learns a different way of being. It relaxes not into torpor but into readiness, like a deer in a forest, simultaneously at ease and completely aware.

The Infinite Depths

Sometimes the meditation that comes in the night is light, barely perceptible—a whisper of presence, a subtle shift in the quality of consciousness, gentle as a breeze that moves through leaves so softly one can hardly be certain it was there at all. At such times, the mystery touches the soul with extraordinary delicacy, like the brush of a butterfly's wing against skin, leaving behind not an impression but a sense of having been blessed by something too subtle for words.

At other times, the depth is beyond all measure. The soul finds itself plunging into abysses that have no bottom, or rather, whose bottom is infinity itself. These are the moments when all concepts of depth and height, of inner and outer, of self and other dissolve completely. The individual consciousness discovers itself to be a drop that contains the ocean, a single point that encompasses all space, a momentary existence that touches eternity.

Such experiences cannot be compared, cannot be ranked on any scale of spiritual achievement. The light touch and the infinite depth are equally sacred, equally complete in themselves. To prefer one over the other, to desire the profound over the subtle or the gentle over the overwhelming, is already to miss the point. Each manifestation of the mystery is perfect as it is, complete in its own right, requiring nothing beyond itself.

The Danger of Possession

Here lies the great danger that awaits every seeker: the temptation to possess. The mind, by its very nature, wants to grasp, to hold, to accumulate. It wants to build a treasury of experiences, to say "I have meditated deeply" or "I have touched the infinite." This possessiveness, subtle as it is, destroys the very thing it seeks to preserve.

When the mind holds a spiritual experience as a remembrance, when it indulges in the memory of ecstasy, when it returns again and again to savor what once was, the living stream of meditation comes to an end. What remains is only a corpse, a dead thing that the mind keeps wrapped in the grave-clothes of memory, occasionally taking it out to examine and admire. But the living mystery has departed, leaving only its shadow.

The quality of possessiveness must be recognized for what it is: a barrier to the sacred, a wall between the seeker and the sought, a veil that obscures the very thing one most deeply desires. This does not mean one should try forcefully to become non-possessive, for such effort is itself a subtle form of possession. Rather, one must see clearly the mechanism of possession, must understand how the mind operates, how it grasps and clings and tries to make permanent what is by nature impermanent.

The Rootless Mystery

Meditation, in its truest sense, has no root. It is not grounded in any system of thought, does not grow from any seed of practice or technique. It has no substance that the mind can hold, no form that can be grasped, no essence that can be captured in words or concepts. It is like wind—present and powerful, yet without solidity. Like space—all-encompassing, yet empty of content. Like light—revealing everything, yet itself invisible.

This rootlessness is not a deficiency but the very nature of the mystery itself. Because it has no root, it cannot be cultivated in any ordinary sense. Because it has no substance, it cannot be possessed or stored. Because it belongs to the realm beyond thought, it cannot be understood through analysis or study.

Yet this does not mean meditation is unreachable or impossibly distant. On the contrary, it is closer than breath, more intimate than thought, more present than the sense of self. It is always already here, always already available. What is required is not the addition of something new but the removal of what obscures: the constant churning of thought, the grasping of desire, the weight of memory, the burden of the accumulated past.

The Eternal Present

In the end, what reveals itself to the one who has learned to be still is the simple, extraordinary fact of presence itself. Not presence as opposed to absence, not presence as one half of a duality, but presence as the ground of all experience—the unchanging awareness within which all change occurs, the silent witness that observes the entire drama of existence without ever being touched by it.

This presence has no history. It was not born and cannot die. It does not accumulate experiences or grow in wisdom or develop over time. It simply is, eternally and completely, the same yesterday, today, and forever. Yet within this changeless presence, all change becomes possible. Within this eternal now, all of time unfolds. Within this stillness, all movement arises.

To rest in this presence is to discover what one has always been, to come home to a place one never truly left, to awaken from a dream one never quite believed. It is the end of seeking and the beginning of simply being. It is meditation without meditation, awareness without an aware one, presence without anyone being present.

The Sacred Invitation

The mystery extends an invitation to every human soul—not an invitation that requires acceptance or rejection, for such choice already implies separation, but an invitation that is always already accepted by virtue of one's very existence. The question is not whether one will respond to this invitation but whether one will recognize that the response is already happening, has always been happening, in every breath, in every moment of awareness, in every fleeting instant of being.

To live with this recognition is to walk through the world as both pilgrim and destination, as both seeker and sought, as both question and answer. It is to discover that the sacred is not separate from the ordinary, that transcendence is not opposed to immanence, that the infinite dwells in every finite moment.

This is the gift of meditation without memory, the blessing of experience without possession, the grace of presence without past. It asks nothing of us except that we be what we already are, know what we already know, and rest in what has never left us. And in that simple rest, in that profound ease, the mystery reveals itself—not as something other than ourselves, but as our own deepest nature, always present, forever new, eternally complete.

…

4. Το Μυστήριο Πέρα από τη Μνήμη: Ένα Ταξίδι στο Διαχρονικό Διαλογισμό

(Διαλογισμός Χωρίς Μνήμη, Κατοχή ή Παρελθόν)

Η Ιερότητα του Σκότους

Στον μεγάλο ρυθμό της ύπαρξης, υπάρχει μια ιερή εναλλαγή που λίγοι κατανοούν πραγματικά. Ο αναζητητής περπατά στις ώρες της ημέρας με τα μάτια ορθάνοιχτα, παρατηρώντας την ατελείωτη παρέλαση των φαινομένων που παρελαύνουν μπροστά από τη συνείδηση. Ωστόσο, είναι στο σκότος, στην ευλογημένη παράδοση του ύπνου, που τα βαθύτερα μυστήρια αποκαλύπτονται. Για εκείνον που έχει μάθει να παρακολουθεί —πραγματικά να παρακολουθεί— τις κινήσεις της ζωής με αταλάντευτη προσοχή, η νύχτα γίνεται όχι απουσία αλλά παρουσία, όχι κενό αλλά δοχείο.

Ο ύπνος, στην καθαρότερη μορφή του, δεν είναι απλώς ανάπαυση για το κουρασμένο σώμα. Είναι ένα κατώφλι, μια πύλη από την οποία η ψυχή μπορεί να περάσει σε εδάφη άγνωστα στον ξύπνιο νου. Όταν η συνείδηση της ημέρας ήταν αφυπνισμένη, όταν η επίγνωση έχει κινηθεί σαν καθαρό ρυάκι μέσα στις ώρες της δραστηριότητας, τότε κάτι θαυμαστό συμβαίνει καθώς πέφτει το σκότος. Ο νους δεν καταρρέει στην ασυνειδησία, αλλά μάλλον ξυπνά σε μια διαφορετική τάξη ύπαρξης συνολικά.

Αυτό το ξύπνημα έρχεται απροσκάλεστο, σαν την ίδια τη χάρη. Καμία προσπάθεια δεν μπορεί να το παράγει, καμία τεχνική δεν μπορεί να εγγυηθεί την άφιξή του. Αναδύεται από βάθη που δεν έχουν όνομα, ανεβαίνοντας από την ακινησία που βρίσκεται κάτω από κάθε σκέψη, κάθε μνήμη, κάθε συσσωρευμένη γνώση μιας ζωής. Είναι ο διαλογισμός στην πιο αυθεντική του μορφή —όχι ο διαλογισμός της εξάσκησης και της πειθαρχίας, αν και αυτά έχουν τη θέση τους, αλλά ο διαλογισμός ως δώρο, ως ευλογία, ως το αυθόρμητο άνθισμα μιας συνείδησης που έχει προετοιμαστεί χωρίς να το γνωρίζει.

Η Μαγεία που Δεν Μπορεί να Επικληθεί

Υπάρχει μια μαγεία που καμία ανθρώπινη φαντασία δεν μπορεί να δημιουργήσει, καμία πτήση της φαντασίας δεν μπορεί να προσεγγίσει. Ανήκει σε μια διαφορετική τάξη πραγματικότητας εντελώς, μια τάξη που υπάρχει έξω από τα όρια της σκέψης, πέρα από τα εδάφη που έχουν χαρτογραφηθεί από τη μνήμη και την προσδοκία. Αυτή είναι η μαγεία του αληθινού διαλογισμού, και έρχεται στην ύπαρξη μόνο όταν όλες οι προσκλήσεις έχουν σταματήσει, όταν ο νους έχει επιτέλους εξαντλήσει τις ατελείωτες προσπάθειές του να συλλάβει, να κρατήσει, να κατέχει.

Η συνείδηση που έχει μάθει να είναι ήρεμη —όχι μέσω καταστολής αλλά μέσω κατανόησης, όχι μέσω βίας αλλά μέσω σαφήνειας— γίνεται ένας σιωπηλός μάρτυρας των ίδιων της των βαθών. Και από κάπου πέρα από αυτά τα βάθη, από ένα βασίλειο που δεν είναι ούτε μέσα στη συνείδηση ούτε ξεχωριστό από αυτήν, το μυστήριο κατεβαίνει. Δεν εισέρχεται στον νου· μάλλον, ο νους ανακαλύπτει τον εαυτό του ήδη βυθισμένο σε αυτό, σαν ένα ψάρι που ξαφνικά συνειδητοποιεί τον ωκεανό.

Αυτό το μυστήριο κατοικεί σε έναν χώρο που η σκέψη δεν μπορεί να φτάσει. Η σκέψη, με όλη της την λαμπρή ικανότητα για ανάλυση και κατηγοριοποίηση, βρίσκεται ανίσχυρη εδώ. Είναι σαν να προσπαθείς να πιάσεις τον άνεμο σε δίχτυ, να εμφιαλώσεις το φως των αστεριών, να μετρήσεις το άπειρο με πεπερασμένα όργανα. Η περιφέρεια της σκέψης σημαδεύει το όριο του γνωστού κόσμου, αλλά ο διαλογισμός ζει στο απέραντο άγνωστο πέρα από αυτά τα όρια —όχι ως ιδέα για το άγνωστο, αλλά ως άμεση συνάντηση με αυτό.

Η Αδυναμία της Ανάμνησης

Εδώ βρίσκεται μία από τις μεγάλες παραδοξότητες της πνευματικής εμπειρίας: αυτό που είναι το πιο βαθύ δεν αφήνει ίχνος στη μνήμη. Η μνήμη ανήκει στον χρόνο, στην αλληλουχία της ανάπτυξης των στιγμών όπου το παρελθόν μπορεί να διακριθεί από το παρόν. Αλλά ο διαλογισμός, στην βαθύτερη έννοιά του, ανήκει στο άχρονο. Δεν μπορεί να αποθηκευτεί, δεν μπορεί να αρχειοθετηθεί στη μεγάλη βιβλιοθήκη εμπειριών του νου.

Όταν κάποιος προσπαθεί να θυμηθεί τον διαλογισμό —να ανακαλέσει τις ιδιότητές του, να συγκρίνει αυτή την εμπειρία με εκείνη, να χτίσει έναν θησαυρό πνευματικών στιγμών— η ίδια η πράξη της ανάμνησης καταστρέφει την ζωντανή πραγματικότητα. Η ανάμνηση είναι πάντα μια ανάσταση αυτού που έχει πεθάνει, μια προσπάθεια να επαναφέρει στη ζωή κάτι που έχει ήδη περάσει στο βασίλειο του τετελεσμένου, του ολοκληρωμένου, του χαμένου. Είναι σαν να πιέζεις λουλούδια σε ένα βιβλίο και να τα αποκαλείς κήπους.

Ο αληθινός διαλογισμός δεν είναι ανάσταση. Δεν αναδύεται από το παρελθόν, δεν εξαρτάται από συσσωρευμένη εμπειρία ή πνευματικά διαπιστευτήρια. Έρχεται από την πληρότητα —την πληρότητα της καρδιάς που έχει μάθει να είναι απλή, να είναι παρούσα, να είναι διαθέσιμη στη στιγμή χωρίς το βάρος του χθες. Αυτή η πληρότητα δεν έχει καμία σχέση με την πνευματική ικανότητα ή τη λάμψη του αναλυτικού νου. Κάποιος μπορεί να είναι λαμπρός στη σκέψη και φτωχός στον διαλογισμό· κάποιος μπορεί να είναι απλός στον νου και πλούσιος πέρα από κάθε μέτρο σε πνευματικό βάθος.

Η Ευλογία της Αιώνιας Καινοτομίας

Για εκείνους που είναι ευλογημένοι —και είναι πραγματικά ευλογία, όχι επίτευγμα— ο διαλογισμός μπορεί να έρχεται νύχτα με νύχτα, σαν ένας πιστός φίλος που δεν χρειάζεται αναγγελία άφιξης. Ωστόσο, κάθε επίσκεψη είναι απόλυτα νέα. Όχι νέα με την έννοια ότι διαφέρει από αυτό που ήρθε πριν, γιατί τέτοια σύγκριση θα εισήγαγε ήδη το παλιό στο νέο. Μάλλον, είναι νέα με έναν τρόπο που δεν έχει καμία σχέση με το παλιό καθόλου. Είναι καινοτομία χωρίς προηγούμενο, χωρίς σημείο αναφοράς, χωρίς τη σκιά της μνήμης να παραμονεύει στο παρασκήνιο.

Αυτή η καινοτομία εκφράζεται σε άπειρη ποικιλία. Κάθε συνάντηση με το μυστήριο αποκαλύπτει διαφορετικές πλευρές, διαφορετικές ιδιότητες, διαφορετικά βάθη. Ωστόσο, μέσα σε αυτή την ασταμάτητη αλλαγή βρίσκεται κάτι αμετάβλητο —όχι η αμεταβλητότητα της στασιμότητας, αλλά το αμετάβλητο έδαφος από το οποίο αναδύεται κάθε αυθεντική αλλαγή. Είναι αλλαγή που δεν συσσωρεύεται, μεταμόρφωση που δεν αφήνει ίχνος, κίνηση που επιστρέφει πάντα στην ακινησία.

Το να το μαρτυρείς αυτό είναι να στέκεσαι μπροστά στο μεγάλο μυστήριο της ίδιας της ύπαρξης: ότι η ζωή μπορεί να είναι ταυτόχρονα αιώνια και πάντα φρέσκια, ότι η θεϊκή παρουσία μπορεί να είναι τόσο αμετάβλητη όσο και άπειρα δημιουργική, ότι η ψυχή μπορεί να βιώνει κάτι ξανά και ξανά και ωστόσο να το βρίσκει κάθε φορά σαν για πρώτη φορά.

Η Ιερή Τέχνη του Ύπνου

Ο ίδιος ο ύπνος μεταμορφώνεται όταν η συνείδηση έχει μάθει την τέχνη της επαγρύπνησης. Όχι ο ύπνος της εξάντλησης, όταν το σώμα απλώς καταρρέει κάτω από το βάρος της κούρασης. Όχι ο ύπνος που προκαλείται από χημικές ουσίες ή ουσίες που εξαναγκάζουν τον νου σε ασυνειδησία. Ούτε καν ο ύπνος που ακολουθεί τη φυσική ικανοποίηση, ο βαρύς ύπνος της ικανοποίησης. Αυτές οι μορφές ύπνου είναι αποδράσεις, μικροί θάνατοι, προσωρινές απουσίες από την επίγνωση.

Ο ύπνος που υπηρετεί τον διαλογισμό είναι διαφορετικός σε είδος. Είναι ελαφρύς σαν τον αέρα, γρήγορος σαν την διαίσθηση, λεπτός σαν την πρώτη ανάσα της αυγής. Το σώμα που εισέρχεται σε αυτόν τον ύπνο είναι ένα ευαίσθητο όργανο, λεπτά συντονισμένο μέσω της επαγρύπνησης της ημέρας. Όταν η επίγνωση έχει κινηθεί μέσα στις ώρες του ξύπνιου με ακρίβεια και φροντίδα, το σώμα απορροφά αυτή την ιδιότητα. Γίνεται ανταποκρινόμενο αντί για θαμπό, ζωντανό αντί για απλώς λειτουργικό, ικανό για εκείνη την εξαιρετική ευαισθησία που επιτρέπει στα βαθύτερα μυστήρια να αποκαλυφθούν.

Αυτή η ευαισθησία δεν καλλιεργείται μέσω ασκητικών πρακτικών ή σκληρών πειθαρχιών. Αναδύεται φυσικά από την ίδια την επαγρύπνηση —από την απλή πράξη του να είσαι παρών στη ζωή καθώς ξεδιπλώνεται. Όταν κάποιος παρακολουθεί τις κινήσεις της σκέψης, την ανάδυση του συναισθήματος, την αλληλεπίδραση της επιθυμίας και της αντίστασης, το σώμα μαθαίνει έναν διαφορετικό τρόπο ύπαρξης. Χαλαρώνει όχι σε νάρκη αλλά σε ετοιμότητα, σαν ένα ελάφι σε δάσος, ταυτόχρονα άνετο και πλήρως ενήμερο.

Τα Άπειρα Βάθη

Μερικές φορές ο διαλογισμός που έρχεται τη νύχτα είναι ελαφρύς, μετά βίας αντιληπτός —ένας ψίθυρος παρουσίας, μια λεπτή αλλαγή στην ποιότητα της συνείδησης, απαλός σαν αύρα που κινείται μέσα από φύλλα τόσο απαλά που δύσκολα μπορείς να είσαι σίγουρος ότι ήταν εκεί. Σε τέτοιες στιγμές, το μυστήριο αγγίζει την ψυχή με εξαιρετική λεπτότητα, σαν το άγγιγμα της φτερούγας πεταλούδας στο δέρμα, αφήνοντας πίσω όχι εντύπωση αλλά μια αίσθηση ότι ευλογήθηκες από κάτι πολύ λεπτό για λέξεις.

Άλλες φορές, το βάθος είναι πέρα από κάθε μέτρο. Η ψυχή βρίσκει τον εαυτό της να βουτά σε αβύσσους χωρίς πάτο, ή μάλλον, των οποίων ο πάτος είναι το άπειρο το ίδιο. Αυτές είναι οι στιγμές όταν όλες οι έννοιες βάθους και ύψους, εσωτερικού και εξωτερικού, εαυτού και άλλου διαλύονται εντελώς. Η ατομική συνείδηση ανακαλύπτει τον εαυτό της να είναι μια σταγόνα που περιέχει τον ωκεανό, ένα μόνο σημείο που περιλαμβάνει όλο τον χώρο, μια στιγμιαία ύπαρξη που αγγίζει την αιωνιότητα.

Τέτοιες εμπειρίες δεν μπορούν να συγκριθούν, δεν μπορούν να ταξινομηθούν σε καμία κλίμακα πνευματικού επιτεύγματος. Το ελαφρύ άγγιγμα και το άπειρο βάθος είναι εξίσου ιερά, εξίσου ολοκληρωμένα από μόνα τους. Το να προτιμάς το ένα από το άλλο, να επιθυμείς το βαθύ πάνω από το λεπτό ή το απαλό πάνω από το συντριπτικό, είναι ήδη να χάνεις το νόημα. Κάθε εκδήλωση του μυστηρίου είναι τέλεια όπως είναι, ολοκληρωμένη από μόνη της, χωρίς να απαιτεί τίποτα πέρα από τον εαυτό της.

Ο Κίνδυνος της Κατοχής

Εδώ βρίσκεται ο μεγάλος κίνδυνος που περιμένει κάθε αναζητητή: ο πειρασμός της κατοχής. Ο νους, από την ίδια του τη φύση, θέλει να αρπάξει, να κρατήσει, να συσσωρεύσει. Θέλει να χτίσει έναν θησαυρό εμπειριών, να πει «Έχω διαλογιστεί βαθιά» ή «Έχω αγγίξει το άπειρο». Αυτή η κατοχικότητα, όσο λεπτή και αν είναι, καταστρέφει το ίδιο το πράγμα που επιδιώκει να διατηρήσει.

Όταν ο νους κρατά μια πνευματική εμπειρία ως ανάμνηση, όταν επιδίδεται στη μνήμη της έκστασης, όταν επιστρέφει ξανά και ξανά να γευτεί αυτό που ήταν κάποτε, το ζωντανό ρεύμα του διαλογισμού τερματίζεται. Αυτό που μένει είναι μόνο ένα πτώμα, ένα νεκρό πράγμα που ο νους κρατά τυλιγμένο στα σάβανα της μνήμης, βγάζοντάς το περιστασιακά για να το εξετάσει και να το θαυμάσει. Αλλά το ζωντανό μυστήριο έχει φύγει, αφήνοντας μόνο τη σκιά του.

Η ιδιότητα της κατοχικότητας πρέπει να αναγνωριστεί για αυτό που είναι: ένα εμπόδιο στο ιερό, ένα τείχος μεταξύ του αναζητητή και του αναζητούμενου, ένα πέπλο που σκιάζει το ίδιο το πράγμα που κάποιος επιθυμεί πιο βαθιά. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσπαθήσει κανείς με δύναμη να γίνει μη κατοχικός, γιατί τέτοια προσπάθεια είναι η ίδια μια λεπτή μορφή κατοχής. Μάλλον, πρέπει να δει κανείς καθαρά τον μηχανισμό της κατοχής, να κατανοήσει πώς λειτουργεί ο νους, πώς αρπάζει και προσκολλάται και προσπαθεί να κάνει μόνιμο αυτό που από τη φύση του είναι παροδικό.

Το Μυστήριο Χωρίς Ρίζα

Ο διαλογισμός, στην αληθέστερη έννοιά του, δεν έχει ρίζα. Δεν είναι ριζωμένος σε κανένα σύστημα σκέψης, δεν μεγαλώνει από κανέναν σπόρο εξάσκησης ή τεχνικής. Δεν έχει ουσία που ο νους μπορεί να κρατήσει, καμία μορφή που μπορεί να αρπαχτεί, καμία ουσία που μπορεί να συλληφθεί σε λέξεις ή έννοιες. Είναι σαν τον άνεμο —παρών και ισχυρός, ωστόσο χωρίς στερεότητα. Σαν τον χώρο —περιεκτικός όλων, ωστόσο άδειος από περιεχόμενο. Σαν το φως —αποκαλύπτει τα πάντα, ωστόσο το ίδιο είναι αόρατο.

Αυτή η χωρίς ρίζα κατάσταση δεν είναι ελάττωμα αλλά η ίδια η φύση του μυστηρίου. Επειδή δεν έχει ρίζα, δεν μπορεί να καλλιεργηθεί με οποιονδήποτε συνηθισμένο τρόπο. Επειδή δεν έχει ουσία, δεν μπορεί να κατεχθεί ή να αποθηκευτεί. Επειδή ανήκει στο βασίλειο πέρα από τη σκέψη, δεν μπορεί να κατανοηθεί μέσω ανάλυσης ή μελέτης.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι ο διαλογισμός είναι απρόσιτος ή αδύνατα μακρινός. Αντίθετα, είναι πιο κοντά από την αναπνοή, πιο οικείος από τη σκέψη, πιο παρών από την αίσθηση του εαυτού. Είναι πάντα ήδη εδώ, πάντα ήδη διαθέσιμος. Αυτό που απαιτείται δεν είναι η προσθήκη κάτι νέου αλλά η αφαίρεση αυτού που σκιάζει: την συνεχή αναταραχή της σκέψης, την αρπαγή της επιθυμίας, το βάρος της μνήμης, το φορτίο του συσσωρευμένου παρελθόντος.

Το Αιώνιο Παρόν

Στο τέλος, αυτό που αποκαλύπτεται σε εκείνον που έχει μάθει να είναι ακίνητος είναι το απλό, εξαιρετικό γεγονός της παρουσίας της ίδιας. Όχι παρουσία σε αντίθεση με απουσία, όχι παρουσία ως το ένα μισό μιας δυϊκότητας, αλλά παρουσία ως το έδαφος όλης της εμπειρίας —η αμετάβλητη επίγνωση μέσα στην οποία συμβαίνει όλη η αλλαγή, ο σιωπηλός μάρτυρας που παρατηρεί ολόκληρο το δράμα της ύπαρξης χωρίς ποτέ να αγγίζεται από αυτό.

Αυτή η παρουσία δεν έχει ιστορία. Δεν γεννήθηκε και δεν μπορεί να πεθάνει. Δεν συσσωρεύει εμπειρίες ούτε μεγαλώνει σε σοφία ούτε εξελίσσεται με τον χρόνο. Απλώς είναι, αιώνια και ολοκληρωμένα, η ίδια χθες, σήμερα και για πάντα. Ωστόσο, μέσα σε αυτή την αμετάβλητη παρουσία, όλη η αλλαγή γίνεται δυνατή. Μέσα σε αυτό το αιώνιο τώρα, όλος ο χρόνος ξεδιπλώνεται. Μέσα σε αυτή την ακινησία, όλη η κίνηση αναδύεται.

Το να αναπαύεσαι σε αυτή την παρουσία είναι να ανακαλύπτεις αυτό που πάντα ήσουν, να επιστρέφεις σπίτι σε έναν τόπο που ποτέ πραγματικά δεν άφησες, να ξυπνάς από ένα όνειρο που ποτέ δεν πίστεψες πλήρως. Είναι το τέλος της αναζήτησης και η αρχή του απλού είναι. Είναι διαλογισμός χωρίς διαλογισμό, επίγνωση χωρίς κάποιον που γνωρίζει, παρουσία χωρίς κάποιον να είναι παρών.

Η Ιερή Πρόσκληση

Το μυστήριο επεκτείνει μια πρόσκληση σε κάθε ανθρώπινη ψυχή —όχι μια πρόσκληση που απαιτεί αποδοχή ή απόρριψη, γιατί τέτοια επιλογή ήδη υπονοεί διαχωρισμό, αλλά μια πρόσκληση που είναι πάντα ήδη αποδεκτή λόγω της ίδιας της ύπαρξης κάποιου. Το ερώτημα δεν είναι αν κάποιος θα ανταποκριθεί σε αυτή την πρόσκληση αλλά αν θα αναγνωρίσει ότι η ανταπόκριση ήδη συμβαίνει, πάντα συνέβαινε, σε κάθε αναπνοή, σε κάθε στιγμή επίγνωσης, σε κάθε φευγαλέα στιγμή του είναι.

Το να ζει κανείς με αυτή την αναγνώριση είναι να περπατά στον κόσμο ως ταυτόχρονα προσκυνητής και προορισμός, ως ταυτόχρονα αναζητητής και αναζητούμενος, ως ταυτόχρονα ερώτηση και απάντηση. Είναι να ανακαλύπτει ότι το ιερό δεν είναι ξεχωριστό από το συνηθισμένο, ότι η υπέρβαση δεν αντιτίθεται στην εμμένεια, ότι το άπειρο κατοικεί σε κάθε πεπερασμένη στιγμή.

Αυτό είναι το δώρο του διαλογισμού χωρίς μνήμη, η ευλογία της εμπειρίας χωρίς κατοχή, η χάρη της παρουσίας χωρίς παρελθόν. Δεν ζητά τίποτα από εμάς εκτός από το να είμαστε αυτό που ήδη είμαστε, να γνωρίζουμε αυτό που ήδη γνωρίζουμε, και να αναπαυόμαστε σε αυτό που ποτέ δεν μας άφησε. Και σε αυτή την απλή ανάπαυση, σε αυτή την βαθιά ευκολία, το μυστήριο αποκαλύπτεται —όχι ως κάτι άλλο από εμάς, αλλά ως η βαθύτερη φύση μας, πάντα παρούσα, για πάντα νέα, αιώνια ολοκληρωμένη.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

CIRCLE OF LIGHT / Perennial Sayings

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / The Way of the Real

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / Η Οδός του Πραγματικού

ESOTERISM STUDIES BOOKS