Wednesday, April 16, 2025

Spiritual Birth and the New Consciousness: A Mystical Journey into Divine Communion

In the teachings of Jesus, entrusted to His disciples and passed down through the ages, there lies a profound invitation to transcend the ordinary boundaries of human existence and awaken to a deeper reality—a reality rooted in the divine. This awakening, often described as “spiritual birth”, is not a mere intellectual realization or a fleeting emotional experience. It is the genesis of a “new consciousness”, a state of being that aligns the soul with the eternal presence of God. This article explores the mystical dimensions of spiritual birth, the emergence of the new consciousness, and the transformative journey toward communion with the Divine.

The Silence of True Prayer

At the heart of spiritual birth lies the practice of true prayer, which, as Jesus taught, flourishes only in the absolute silence of the intellect and the senses. This silence is not merely the absence of noise but a profound stillness that transcends thought, sensation, and perception. It is a sacred space where the soul, stripped of its attachments to the temporal world, opens itself to the eternal. In this silence, the awareness of our “true existence” begins to dawn—not as a concept or a representation, but as a direct encounter with the “objectivity of our being”.

This objectivity is not something we construct or imagine. It is not a product of the mind’s endless chatter or the senses’ fleeting impressions. Rather, it is the “Spirit”—the divine breath that God bestowed upon humanity, the rational soul that constitutes our true face before the Creator. As the Psalmist declares, “The Spirit of God has made me, and the breath of the Almighty gives me life” (Job 33:4). In this sacred recognition, we come to know ourselves not as fragmented personalities defined by the world, but as bearers of divine life, eternally tethered to God.

The New Consciousness: A Life in God

The spiritual birth marks the emergence of a “new consciousness”—a mode of awareness that is no longer bound to the egoic self or the limitations of the temporal world. This consciousness is not a mere shift in perspective but a radical transformation, a reorientation of the soul toward God. It is, as the mystics describe, “Life within the Divine Presence”, a state of being that embraces and unifies all things in the radiant light of God’s love.

In this new consciousness, the old subject—the personality shaped by worldly concerns and transient desires—dissolves. As St. Paul proclaims, “It is no longer I who live, but Christ lives in me” (Galatians 2:20). This is not a loss of individuality but a fulfillment of it, as the soul becomes a vessel for the Spirit of God. The new consciousness is illuminated by divine light, animated by divine love, and sanctified by divine truth. It is a consciousness that perceives reality not through the distorted lens of the ego, but through the clarity of God’s eternal presence.

To dwell in this state is to become a “temple of God”, a living sanctuary where the Divine abides. Those who attain this state are rightly called “God-bearers”, for they carry within them the radiant presence of the Creator. Yet, this spiritual birth is not the culmination of the journey but its beginning—a sacred threshold that opens into the infinite depths of communion with God.

The Mystical Journey: From Birth to Theosis

The spiritual birth, as St. Symeon the New Theologian teaches, is the initiation of a dynamic and transformative relationship with God. In his “Catechism XIV”, Symeon writes that the soul, through communion with God, “is purified, brightened, illuminated, and is made worthy to behold the mysteries of great revelations.” This communion is not static; it is a living process that unfolds through stages of divine encounter, each deepening the soul’s participation in the life of God.

The first stage, the “spiritual birth”, is the awakening to the divine reality within and the recognition of our true existence as beings created in God’s image. It is followed by the “mystical resurrection”, a profound renewal of the soul that mirrors Christ’s triumph over death. In this resurrection, the soul rises from the tomb of its former limitations, clothed in the light of divine grace.

Next comes the “baptism of the Spirit”, a transformative outpouring of divine energy that purifies and empowers the soul. This baptism is not a mere ritual but an inner reality, a immersion in the living waters of God’s Spirit that cleanses the soul of its impurities and fills it with divine fire. As John the Baptist foretold, “He will baptize you with the Holy Spirit and fire” (Luke 3:16).

The culmination of this journey is “theosis”—the state of divine union in which the soul becomes fully participant in the life of God. Theosis is not the erasure of the human self but its transfiguration, as the soul is divinized through grace while retaining its unique identity. As St. Athanasius boldly declared, “God became man so that man might become God.” In theosis, the soul is united with the Divine in an eternal dance of love, beholding the mysteries of God’s infinite beauty and wisdom.

The Divine Presence That Embraces All

What distinguishes the new consciousness is its rootedness in the “Divine Presence that embraces everything”. This presence is not distant or abstract; it is immanent, permeating all creation with the light of God’s love. To live in the new consciousness is to perceive this presence in every moment, to experience the unity of all things in the heart of God. It is to see the world not as a collection of separate objects but as a sacred tapestry woven by the hand of the Creator.

This vision of unity is not a philosophical ideal but a lived reality. In the new consciousness, the soul experiences the interconnectedness of all creation, recognizing that “in Him we live and move and have our being” (Acts 17:28). The divisions of the old consciousness—between self and other, sacred and profane, temporal and eternal—dissolve in the radiant embrace of God’s presence.

The Call to Awakening

The teachings of Jesus, illuminated by the mystics and saints, beckon us to embark on this journey of spiritual birth and transformation. They call us to enter the silence of true prayer, to awaken to the objectivity of our being, and to embrace the new consciousness that aligns us with God. This is not a path reserved for a select few; it is the universal vocation of every soul created in God’s image.

Yet, the journey requires courage, humility, and perseverance. It demands that we let go of the illusions of the ego and surrender to the transformative power of divine grace. It invites us to trust in the promise of Christ, who assures us, “Behold, I make all things new” (Revelation 21:5).

As we walk this path, we are not alone. The Spirit of God, the divine breath within us, guides and sustains us. The saints and mystics, who have trodden this path before us, intercede and inspire us. And the Divine Presence, which embraces all things, enfolds us in its infinite love.

Conclusion: The Eternal Beginning

Spiritual birth and the emergence of the new consciousness are not endpoints but eternal beginnings. They mark the soul’s entry into a life of ever-deepening communion with God, a journey that unfolds into the infinite mysteries of divine love. In this journey, we discover our true face before God, become temples of His Spirit, and participate in the divine life that embraces and unifies all things.

Let us, then, heed the call to awaken. Let us enter the silence of true prayer, open our hearts to the Spirit, and embrace the new consciousness that leads us into the heart of God. For in this sacred journey, we find not only our true selves but the eternal reality of Life in God—the source, the fulfillment, and the destiny of all that is.

---

This mystical reflection draws upon the teachings of Jesus, the wisdom of St. Paul, St. Symeon, and other Christian mystics, weaving them into a tapestry that invites the reader into the transformative mystery of spiritual birth and divine communion. May it inspire and guide those who seek the path of the new consciousness.

…

Πνευματική Γέννηση και η «Νέα Συνείδηση»: Ένα Μυστικό Ταξίδι προς τη Θεία Κοινωνία

Στη διδασκαλία του Ιησού, που εμπιστεύτηκε στους μαθητές Του και μεταδόθηκε μέσα στους αιώνες, υπάρχει μια βαθιά πρόσκληση να υπερβούμε τα συνηθισμένα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης και να αφυπνιστούμε σε μια βαθύτερη πραγματικότητα—μια πραγματικότητα ριζωμένη στο θείο. Αυτή η αφύπνιση, που συχνά περιγράφεται ως «πνευματική γέννηση», δεν είναι απλώς μια διανοητική συνειδητοποίηση ή μια φευγαλέα συναισθηματική εμπειρία. Είναι η γένεση μιας «νέας συνείδησης», μιας κατάστασης ύπαρξης που ευθυγραμμίζει την ψυχή με την αιώνια παρουσία του Θεού. Το παρόν άρθρο εξερευνά τις μυστικές διαστάσεις της πνευματικής γέννησης, την ανάδυση της νέας συνείδησης και το μεταμορφωτικό ταξίδι προς την κοινωνία με το Θείο.

Η Σιωπή της Αληθινής Προσευχής

Στην καρδιά της πνευματικής γέννησης βρίσκεται η πρακτική της αληθινής προσευχής, η οποία, όπως δίδαξε ο Ιησούς, ανθίζει μόνο στην απόλυτη σιωπή του νου και των αισθήσεων. Αυτή η σιωπή δεν είναι απλώς η απουσία θορύβου, αλλά μια βαθιά ησυχία που υπερβαίνει τη σκέψη, την αίσθηση και την αντίληψη. Είναι ένας ιερός χώρος όπου η ψυχή, απαλλαγμένη από τις προσκολλήσεις της στον πρόσκαιρο κόσμο, ανοίγεται στο αιώνιο. Σε αυτή τη σιωπή, η συνειδητοποίηση της «αληθινής ύπαρξής» μας αρχίζει να ανατέλλει—όχι ως έννοια ή αναπαράσταση, αλλά ως άμεση συνάντηση με την «αντικειμενικότητα του είναι» μας.

Αυτή η αντικειμενικότητα δεν είναι κάτι που κατασκευάζουμε ή φανταζόμαστε. Δεν είναι προϊόν της αδιάκοπης φλυαρίας του νου ή των φευγαλέων εντυπώσεων των αισθήσεων. Αντιθέτως, είναι το «Πνεύμα»—η θεία πνοή που ο Θεός χάρισε στην ανθρωπότητα, η λογική ψυχή που αποτελεί το αληθινό μας πρόσωπο ενώπιον του Δημιουργού. Όπως λέει ο Ψαλμωδός, «Το Πνεύμα του Θεού με έπλασε, και η πνοή του Παντοδύναμου μου δίνει ζωή» (Ιώβ 33:4). Σε αυτή την ιερή αναγνώριση, γνωρίζουμε τον εαυτό μας όχι ως κατακερματισμένες προσωπικότητες που ορίζονται από τον κόσμο, αλλά ως φορείς της θείας ζωής, αιώνια συνδεδεμένους με τον Θεό.

Η Νέα Συνείδηση: Ζωή εν Θεώ

Η πνευματική γέννηση σηματοδοτεί την ανάδυση μιας «νέας συνείδησης»—μιας μορφής επίγνωσης που δεν είναι πλέον δεσμευμένη στο εγωικό εγώ ή στους περιορισμούς του πρόσκαιρου κόσμου. Αυτή η συνείδηση δεν είναι απλώς μια αλλαγή προοπτικής, αλλά μια ριζική μεταμόρφωση, μια επαναπροσανατολισμός της ψυχής προς τον Θεό. Είναι, όπως περιγράφουν οι μυστικοί, «Ζωή εντός της Θείας Παρουσίας», μια κατάσταση ύπαρξης που αγκαλιάζει και ενοποιεί τα πάντα στο λαμπερό φως της αγάπης του Θεού.

Σε αυτή τη νέα συνείδηση, το παλιό υποκείμενο—η προσωπικότητα που διαμορφώνεται από κοσμικές ανησυχίες και πρόσκαιρες επιθυμίες—διαλύεται. Όπως διακηρύσσει ο Απόστολος Παύλος, «Δεν ζω πλέον εγώ, αλλά ο Χριστός ζει μέσα μου» (Γαλάτας 2:20). Αυτό δεν είναι απώλεια της ατομικότητας, αλλά η εκπλήρωσή της, καθώς η ψυχή γίνεται δοχείο του Πνεύματος του Θεού. Η νέα συνείδηση φωτίζεται από το θείο φως, ζωντανεύει από τη θεία αγάπη και αγιάζεται από τη θεία αλήθεια. Είναι μια συνείδηση που αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα όχι μέσα από τον παραμορφωτικό φακό του εγώ, αλλά μέσα από τη διαύγεια της αιώνιας παρουσίας του Θεού.

Το να κατοικεί κανείς σε αυτή την κατάσταση είναι να γίνεται «ναός του Θεού», ένα ζωντανό ιερό όπου κατοικεί το Θείο. Όσοι φτάνουν σε αυτή την κατάσταση αποκαλούνται δικαίως «Θεοφόροι», διότι φέρουν μέσα τους τη λαμπερή παρουσία του Δημιουργού. Ωστόσο, αυτή η πνευματική γέννηση δεν είναι το τέρμα του ταξιδιού, αλλά η αρχή του—ένα ιερό κατώφλι που ανοίγει στα άπειρα βάθη της κοινωνίας με τον Θεό.

Το Μυστικό Ταξίδι: Από τη Γέννηση στη Θέωση

Η πνευματική γέννηση, όπως διδάσκει ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, είναι η απαρχή μιας δυναμικής και μεταμορφωτικής σχέσης με τον Θεό. Στην «Κατήχηση XIV», ο Συμεών γράφει ότι η ψυχή, μέσω της κοινωνίας με τον Θεό, «καθαρίζεται, φωτίζεται, λαμπρύνεται και καθίσταται άξια να θεάται τα μυστήρια των μεγάλων αποκαλύψεων». Αυτή η κοινωνία δεν είναι στατική· είναι μια ζωντανή διαδικασία που εκτυλίσσεται μέσα από στάδια θείας συνάντησης, καθένα από τα οποία εμβαθύνει τη συμμετοχή της ψυχής στη ζωή του Θεού.

Το πρώτο στάδιο, η «πνευματική γέννηση», είναι η αφύπνιση στη θεία πραγματικότητα εντός μας και η αναγνώριση της αληθινής μας ύπαρξης ως όντα πλασμένα κατ’ εικόνα Θεού. Ακολουθεί η «μυστική ανάσταση», μια βαθιά ανανέωση της ψυχής που αντικατοπτρίζει τον θρίαμβο του Χριστού επί του θανάτου. Σε αυτή την ανάσταση, η ψυχή αναδύεται από τον τάφο των προηγούμενων περιορισμών της, ντυμένη με το φως της θείας χάριτος.

Ακολουθεί το «βάπτισμα του Πνεύματος», μια μεταμορφωτική έκχυση θείας ενέργειας που καθαρίζει και ενδυναμώνει την ψυχή. Αυτό το βάπτισμα δεν είναι απλή τελετή, αλλά μια εσωτερική πραγματικότητα, μια βύθιση στα ζωντανά ύδατα του Πνεύματος του Θεού που καθαρίζει την ψυχή από τις ακαθαρσίες της και την γεμίζει με θείο πυρ. Όπως προείπε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, «Αυτός θα σας βαπτίσει με Πνεύμα Άγιο και πυρ» (Λουκάς 3:16).

Η κορύφωση αυτού του ταξιδιού είναι η «θέωση»—η κατάσταση της θείας ένωσης στην οποία η ψυχή συμμετέχει πλήρως στη ζωή του Θεού. Η θέωση δεν είναι η εξάλειψη του ανθρώπινου εαυτού, αλλά η μεταμόρφωσή του, καθώς η ψυχή θεώνεται μέσω της χάριτος διατηρώντας τη μοναδική της ταυτότητα. Όπως δήλωσε με τόλμη ο Άγιος Αθανάσιος, «Ο Θεός έγινε άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος Θεός». Στη θέωση, η ψυχή ενώνεται με το Θείο σε έναν αιώνιο χορό αγάπης, θεωρώντας τα μυστήρια της άπειρης ομορφιάς και σοφίας του Θεού.

Η Θεία Παρουσία που Αγκαλιάζει τα Πάντα

Αυτό που διακρίνει τη νέα συνείδηση είναι η ριζωμένη της στη «Θεία Παρουσία που αγκαλιάζει τα πάντα». Αυτή η παρουσία δεν είναι μακρινή ή αφηρημένη· είναι εμμενής, διαπερνώντας όλη την κτίση με το φως της αγάπης του Θεού. Το να ζει κανείς στη νέα συνείδηση είναι να αντιλαμβάνεται αυτή την παρουσία σε κάθε στιγμή, να βιώνει την ενότητα όλων των πραγμάτων στην καρδιά του Θεού. Είναι να βλέπει τον κόσμο όχι ως συλλογή ξεχωριστών αντικειμένων, αλλά ως ιερό υφαντό πλεγμένο από το χέρι του Δημιουργού.

Αυτή η ορατότητα της ενότητας δεν είναι φιλοσοφικό ιδεώδες, αλλά βιωμένη πραγματικότητα. Στη νέα συνείδηση, η ψυχή βιώνει τη διασύνδεση όλης της κτίσης, αναγνωρίζοντας ότι «σε Αυτόν ζούμε και κινούμαστε και υπάρχουμε» (Πράξεις 17:28). Οι διαιρέσεις της παλιάς συνείδησης—μεταξύ εαυτού και άλλου, ιερού και βέβηλου, πρόσκαιρου και αιώνιου—διαλύονται στην ακτινοβόλο αγκαλιά της παρουσίας του Θεού.

Η Κλήση στην Αφύπνιση

Οι διδασκαλίες του Ιησού, φωτισμένες από τους μυστικούς και τους αγίους, μας καλούν να ξεκινήσουμε αυτό το ταξίδι της πνευματικής γέννησης και μεταμόρφωσης. Μας προσκαλούν να εισέλθουμε στη σιωπή της αληθινής προσευχής, να αφυπνιστούμε στην αντικειμενικότητα του είναι μας και να αγκαλιάσουμε τη νέα συνείδηση που μας ευθυγραμμίζει με τον Θεό. Αυτό δεν είναι μονοπάτι προορισμένο για λίγους εκλεκτούς· είναι η καθολική κλήση κάθε ψυχής που πλάστηκε κατ’ εικόνα Θεού.

Ωστόσο, το ταξίδι απαιτεί θάρρος, ταπεινότητα και επιμονή. Απαιτεί να απελευθερωθούμε από τις ψευδαισθήσεις του εγώ και να παραδοθούμε στη μεταμορφωτική δύναμη της θείας χάριτος. Μας προσκαλεί να εμπιστευτούμε την υπόσχεση του Χριστού, ο οποίος μας διαβεβαιώνει, «Ιδού, κάνω τα πάντα καινούργια» (Αποκάλυψη 21:5).

Καθώς βαδίζουμε αυτό το μονοπάτι, δεν είμαστε μόνοι. Το Πνεύμα του Θεού, η θεία πνοή μέσα μας, μας καθοδηγεί και μας στηρίζει. Οι άγιοι και οι μυστικοί, που περπάτησαν αυτό το μονοπάτι πριν από εμάς, μεσιτεύουν και μας εμπνέουν. Και η Θεία Παρουσία, που αγκαλιάζει τα πάντα, μας περιβάλλει με την άπειρη αγάπη της.

Συμπέρασμα: Η Αιώνια Αρχή

Η πνευματική γέννηση και η ανάδυση της νέας συνείδησης δεν είναι τελικοί προορισμοί, αλλά αιώνιες αρχές. Σηματοδοτούν την είσοδο της ψυχής σε μια ζωή ολοένα και βαθύτερης κοινωνίας με τον Θεό, ένα ταξίδι που εκτυλίσσεται στα άπειρα μυστήρια της θείας αγάπης. Σε αυτό το ταξίδι, ανακαλύπτουμε το αληθινό μας πρόσωπο ενώπιον του Θεού, γινόμαστε ναοί του Πνεύματός Του και συμμετέχουμε στη θεία ζωή που αγκαλιάζει και ενοποιεί τα πάντα.

Ας ακούσουμε, λοιπόν, την κλήση για αφύπνιση. Ας εισέλθουμε στη σιωπή της αληθινής προσευχής, ας ανοίξουμε τις καρδιές μας στο Πνεύμα και ας αγκαλιάσουμε τη νέα συνείδηση που μας οδηγεί στην καρδιά του Θεού. Διότι σε αυτό το ιερό ταξίδι, βρίσκουμε όχι μόνο τον αληθινό μας εαυτό, αλλά την αιώνια πραγματικότητα της Ζωής εν Θεώ—την πηγή, την εκπλήρωση και το πεπρωμένο όλων όσων υπάρχουν.

---

Αυτή η μυστική ανάλυση αντλεί από τις διδασκαλίες του Ιησού, τη σοφία του Αποστόλου Παύλου, του Αγίου Συμεών και άλλων χριστιανών μυστικών, υφαίνοντάς τις σε ένα υφαντό που προσκαλεί τον αναζητητή στη μεταμορφωτική μυστικότητα της πνευματικής γέννησης και της θείας κοινωνίας. Είθε να εμπνεύσει και να καθοδηγήσει όσους αναζητούν το μονοπάτι της νέας συνείδησης.

Monday, 5 January, 2026

The Sacred Emptiness: A Journey Through the Living Silence

(Meditation as Living Action: Freedom from the Known)

The Threshold of Unknowing

There exists a practice beyond practice, a way that is no way, a path that dissolves even as the seeker places foot upon it. This is the sacred art of meditation—not as a technique to be mastered, nor as a destination to be reached, but as the perpetual liberation from all that binds the soul to yesterday's shadows.

The mystic who enters this wordless sanctuary discovers that meditation is nothing less than the continuous emptying of consciousness from the accumulated weight of the known. What is this known? It is the vast storehouse of memory, the endless corridors of yesterday stretching back through countless moments, each one crystallized into certainty, each one claiming permanence in the ever-changing river of existence. The known is time itself made solid, experience transformed into prison, the living waters of awareness frozen into the ice of conclusion.

Yet this emptying is not the work of years, not the gradual erosion of accumulated dust from some distant future vantage point. No—here lies the first great mystery: the emptying occurs not at the journey's end, but at its very inception. It means never to gather the dust at all, never to allow the mind to become a museum of the dead past, a mausoleum where living moments go to be entombed in the rigid forms of memory.

The seeker stands always at the edge of now, that razor's edge where eternity meets the temporal, where the infinite presses against the finite. Here, in this sacred present moment, what has been accumulated dissolves—not through the machinery of thought, which is itself but another layer of the past, but through action, through the vital doing of what presents itself in the living instant.

The Prison of Conclusion

Consider the movement of ordinary consciousness, that restless pilgrimage from conclusion to conclusion, like a traveler moving from inn to inn but never truly arriving home. Each experience becomes immediately encased in judgment, wrapped in the grave-clothes of evaluation, labeled and filed in the archives of the self. This is the tragedy of the conditioned mind: it cannot meet life freshly, cannot drink from the fountain of the present without immediately comparing the taste to all the waters it has drunk before.

Judgment, that sovereign king of the mental realm, sits upon its throne of certainty and pronounces its verdicts upon each moment as it arises. Whether drawn from the distant past or formed in the immediate present, all judgment is essentially conclusion—the closing of a door, the ending of inquiry, the transformation of the living question into a dead answer. And it is precisely this endless judging, this ceaseless concluding, that prevents the constant renewal of consciousness, the perpetual emptying that alone keeps the mind spacious and free.

For the known—that accumulated mass of conclusions, determinations, and fixed beliefs—acts as a dam holding back the flowing river of awareness. Where there should be movement, there is stagnation; where there should be openness, there is closure; where there should be wonder, there is the deadening certainty of "I know."

The Tyranny of Will and the Silence Beyond

Deep within the architecture of the self resides that which calls itself will—the insistent voice that declares "I shall achieve," "I shall become," "I shall transform myself through effort and determination." This will, so praised in the marketplace of spiritual ambitions, is itself the very mechanism of the known's perpetuation. For will is born of desire, and desire is always rooted in the past, in memory, in the ghost of previous pleasure or the shadow of previous pain.

When will operates, it moves always from a center of accumulated knowledge, of concluded experience. The one who wills is the one who remembers, who compares, who seeks to replicate past satisfaction or avoid past suffering. Thus the action of will—no matter how noble its intention, no matter how spiritual its aspiration—cannot possibly empty the vessel of consciousness. It can only fill it further, adding new layers of experience to be stored, new conclusions to be drawn, new determinations to be made.

Here the mystic encounters a profound paradox: the empty mind, that state of pure receptivity and boundless awareness, cannot be purchased through any transaction, cannot be won through any battle, cannot be achieved through any effort of will. It does not yield to demand, no matter how fervent. It cannot be captured by the grasping hand of desire, no matter how subtle that desire may appear.

Yet neither does this mean passivity or resignation. Rather, the empty mind comes into being through a different kind of awareness altogether—not the awareness of a thinker observing his thoughts, which only creates further division and distance, but the awareness of thought itself becoming conscious of its own movements, its own patterns, its own endless dance of conclusion and judgment.

The Innocence of Aloneness

In the depths of authentic meditation, consciousness discovers itself as perpetually innocent—not the innocence of naiveté or ignorance, but the innocence of the present moment, untouched by the contaminating hand of memory. This is the innocence of fresh snow before any footprint marks its surface, the innocence of dawn before any interpretation colors its light.

Such innocence is necessarily alone. Not the loneliness of separation, not the isolation of the ego cut off from its fellows, but the radical aloneness of that which cannot be compared, cannot be measured against anything else, cannot be known through reference to the past. The mind that is completely alone in this sense stands naked before existence, stripped of all the comfortable garments of conclusion, all the familiar armor of knowledge.

When consciousness achieves this sacred solitude, it ceases to accumulate. Like water that does not cling to the lotus leaf, experience passes through awareness without leaving residue, without forming sediment, without building the coral reef of self upon which the ego constructs its fortress. Each moment arises and passes, complete in itself, requiring no addition to the storehouse of memory.

In this aloneness, thought itself becomes silent—not suppressed, not violently pushed away, but naturally quiet, like a bird that ceases its song when song is no longer needed. And in that silence, the mind discovers itself untouched, pristine, eternally new.

The Dissolution of Tomorrow

The mystics of old spoke of the death of time, and here in the practice of true meditation, the seeker encounters what they meant. For the mind that is alone, that dwells completely in the present, finds that the future—which is nothing but the past projected forward, memory masquerading as anticipation—simply ceases to have meaning.

Tomorrow is born from yesterday. All our plans, our fears, our hopes, our anxieties about what is to come are constructed from the materials of what has been. We imagine future pleasures based on past pleasures; we fear future pains based on past pains. The future is the past in different costume, the same old actors performing the same old drama on a stage we imagine to be new.

But when the emptying happens in the present—that perpetual emptying that is the essence of meditation—the future loses its grip on consciousness. Not through denial or through the pretense that tomorrow does not exist in the realm of practical necessity, but through the recognition that psychologically, spiritually, tomorrow is an illusion, a ghost that haunts us only because we insist on carrying yesterday into today.

In the pure present, there is no tomorrow. There is only this—this breath, this light, this awareness that knows itself without the mediation of memory. And in this timeless instant, all that seemed so urgent, so important, so desperately in need of resolution, reveals itself as the fantasy of a mind imprisoned in its own conclusions.

The Living Movement

Here emerges perhaps the most crucial understanding: meditation is not a destination but a movement, not an achievement but a flowing, not a state to be attained and then maintained but a perpetual dance between consciousness and existence. It is the river, not the bank; the breathing, not the breath held; the living flame, not the captured spark.

So many approach the sacred art as though it were a mountain to be climbed, with a summit to be reached where one could plant a flag and declare victory. But this very approach perpetuates the problem it seeks to solve, for it brings the energy of conclusion, of determination, of will into the very space that can only exist when these things dissolve.

Meditation as movement means meditation without end, without conclusion, without the closing of the circle. It means entering each moment of awareness as if for the first time, with no map drawn from previous journeys, no certainty about what will be discovered. It is exploration without the explorer, seeing without the seer, knowing without the knower.

This movement is not chaotic or aimless. Like the growth of a tree, which follows no conscious plan yet manifests perfect order, the movement of meditation follows its own intrinsic intelligence. It knows where to flow as water knows how to find the sea, not through thought or decision but through the simple recognition of what is.

The Death of the Meditator

There comes a moment—not in time but beyond time—when the one who meditates discovers that meditation can only truly occur when the meditator dissolves. As long as there is someone doing meditation, there is division, separation, duality. There is the observer and the observed, the controller and the controlled, the one who seeks emptiness and the emptiness that is sought.

This division is itself the barrier, the veil that obscures the sacred. For in truth, there is no separate entity that can step outside consciousness and manipulate it, clean it, empty it, transform it. There is only consciousness itself, aware of its own movements, sensitive to its own patterns, understanding itself without a separate understander.

When the meditator dies—and this death must happen again and again, moment by moment, for the separate self is constantly seeking to resurrect itself—what remains is not emptiness in the sense of absence, but emptiness in the sense of infinite potential, limitless space, boundless awareness. It is the emptiness of the sky that contains all clouds without being defined by any of them, the emptiness of silence that holds all sound without being disturbed by any of it.

The Sacred Ordinariness

The paradox that mystifies many seekers is this: the emptiness that meditation reveals is not separate from daily life, not divorced from the ordinary world of tasks and relationships, work and rest. The sacred does not exist in some distant realm accessible only through extraordinary experiences or altered states.

Rather, the empty mind discovers that the ordinary is itself the gateway to the infinite. Washing dishes, walking to work, greeting a friend—when done with complete attention, with the innocency of the present, these simple acts become sacraments, portals through which the eternal shines into the temporal.

For the mind that is free from the known, there is no division between the sacred and the secular, the spiritual and the mundane, the meditation cushion and the marketplace. All is one seamless whole, one continuous movement of awareness meeting existence in each unfolding moment.

This is the great liberation: not an escape from life but the discovery of life in its fullness, not a withdrawal from the world but an engagement with the world so complete, so total, that the separation between self and other, between inner and outer, simply dissolves like mist before the morning sun.

The Unspeakable Gift

What words can capture the perfume of this freedom? What language can contain the vastness of the empty mind? The mystic returns from these depths knowing that all description is betrayal, all explanation is reduction, all teaching is merely pointing at the moon while foolish students examine the finger.

Yet still the words must come, not to define or confine the experience but to awaken in others the recognition that what is being spoken of is not foreign or distant but intimately close—closer than their own breath, more immediate than their own thoughts, more present than their own presence.

The empty mind is not something to be created; it is what remains when all creation ceases. It is not something to be achieved; it is what has always been here, obscured only by the endless accumulation of the known. It is not something to be understood; it is the very ground of understanding itself, the awareness prior to all knowledge, the silence from which all sound emerges and to which all sound returns.

The Eternal Beginning

And so the journey ends where it began—in the present moment, in this breath, in this awareness that knows itself without conclusion. The seeker discovers that there was never anywhere to go, never anything to achieve, never any separation to overcome. There was only ever this—this living emptiness, this sacred void that is simultaneously the fullness of all existence.

Meditation as the emptying of the mind from the known is not a practice for the future, not a technique to be perfected over years of discipline. It is the invitation to die to yesterday in this very instant, to let all conclusions dissolve in the face of what is, to stand naked and alone before the mystery that cannot be named.

In this dying, there is no loss but infinite gain. In this emptiness, there is no absence but the presence of all that is. In this aloneness, there is no isolation but the discovery of unity with all existence.

The empty mind asks nothing, seeks nothing, demands nothing. It simply is—and in that simple being, all seeking ends, all questions dissolve, and the sacred silence that has always been here reveals itself as the very ground of consciousness, the source from which all arises and to which all returns.

This is meditation: not as conclusion but as eternal beginning, not as achievement but as continuous letting go, not as becoming but as the discovery of what has never not been. The known empties itself in the present, and what remains is the ineffable, the unspeakable, the sacred mystery that each soul must discover for itself in the living silence of the alone.

…

Η Ιερή Κενότητα: Ένα Ταξίδι Μέσα από τη Ζωντανή Σιωπή

(Διαλογισμός ως Ζωντανή Δράση: Απελευθέρωση από το Γνωστό)

Το Κατώφλι του Αγνώστου

Υπάρχει μια πρακτική πέρα από την πρακτική, ένας δρόμος που δεν είναι δρόμος, ένα μονοπάτι που διαλύεται ακριβώς τη στιγμή που ο αναζητητής πατάει το πόδι του πάνω του. Αυτή είναι η ιερή τέχνη του διαλογισμού—όχι ως τεχνική που πρέπει να κατακτηθεί, ούτε ως προορισμός που πρέπει να επιτευχθεί, αλλά ως η διαρκής απελευθέρωση από όλα όσα δένουν την ψυχή με τις σκιές του χθες.

Ο μύστης που εισέρχεται σε αυτό το άλεκτο ιερό καταφύγιο ανακαλύπτει ότι ο διαλογισμός δεν είναι τίποτα λιγότερο από το συνεχές άδειασμα της συνείδησης από το συσσωρευμένο βάρος του γνωστού. Τι είναι αυτό το γνωστό; Είναι η απέραντη αποθήκη της μνήμης, οι ατελείωτοι διάδρομοι του χθες που εκτείνονται πίσω μέσα από αμέτρητες στιγμές, καθεμιά κρυσταλλωμένη σε βεβαιότητα, καθεμιά που διεκδικεί μονιμότητα στον ασταμάτητα μεταβαλλόμενο ποταμό της ύπαρξης. Το γνωστό είναι ο ίδιος ο χρόνος που έχει γίνει στερεός, η εμπειρία που έχει μετατραπεί σε φυλακή, τα ζωντανά νερά της επίγνωσης παγωμένα σε πάγο συμπερασμάτων.

Ωστόσο, αυτό το άδειασμα δεν είναι έργο ετών, ούτε η σταδιακή διάβρωση της συσσωρευμένης σκόνης από κάποιο μακρινό μελλοντικό σημείο. Όχι—εδώ κρύβεται το πρώτο μεγάλο μυστήριο: το άδειασμα δεν συμβαίνει στο τέλος του ταξιδιού, αλλά στην ίδια του την αρχή. Σημαίνει να μην μαζεύει ποτέ κανείς τη σκόνη, να μην επιτρέπει ποτέ στο νου να γίνει μουσείο του νεκρού παρελθόντος, μαυσωλείο όπου οι ζωντανές στιγμές πηγαίνουν για να ενταφιαστούν στις άκαμπτες μορφές της μνήμης.

Ο αναζητητής στέκεται πάντα στο χείλος του τώρα, εκείνο το ξυράφι όπου η αιωνιότητα συναντά το πρόσκαιρο, όπου το άπειρο πιέζει το πεπερασμένο. Εδώ, σε αυτή την ιερή παρούσα στιγμή, ό,τι έχει συσσωρευτεί διαλύεται—όχι μέσω της μηχανής της σκέψης, που είναι η ίδια μια ακόμα στρώση του παρελθόντος, αλλά μέσω της δράσης, μέσω της ζωτικής πράξης αυτού που παρουσιάζεται στη ζωντανή στιγμή.

Η Φυλακή του Συμπεράσματος

Σκεφτείτε την κίνηση της συνηθισμένης συνείδησης, εκείνο το ανήσυχο προσκύνημα από συμπέρασμα σε συμπέρασμα, σαν ταξιδιώτη που μετακινείται από πανδοχείο σε πανδοχείο χωρίς ποτέ να φτάνει πραγματικά στο σπίτι. Κάθε εμπειρία εγκλωβίζεται αμέσως σε κρίση, τυλίγεται στα σάβανα της αξιολόγησης, επισημαίνεται και αρχειοθετείται στα αρχεία του εαυτού. Αυτή είναι η τραγωδία του κλιμακωμένου νου: δεν μπορεί να συναντήσει τη ζωή φρέσκα, δεν μπορεί να πιει από την πηγή του παρόντος χωρίς αμέσως να συγκρίνει τη γεύση με όλα τα νερά που έχει πιει πριν.

Η κρίση, αυτός ο κυρίαρχος βασιλιάς του νοητικού βασιλείου, κάθεται στον θρόνο της βεβαιότητας και εκφέρει τις ετυμηγορίες του σε κάθε στιγμή καθώς αναδύεται. Είτε προέρχεται από το μακρινό παρελθόν είτε σχηματίζεται στην άμεση παρούσα, όλη η κρίση είναι ουσιαστικά συμπέρασμα—το κλείσιμο μιας πόρτας, το τέλος της έρευνας, η μετατροπή της ζωντανής ερώτησης σε νεκρή απάντηση. Και είναι ακριβώς αυτή η ασταμάτητη κρίση, αυτό το αδιάκοπο συμπερασματολογείν, που εμποδίζει τη συνεχή ανανέωση της συνείδησης, το διαρκές άδειασμα που μόνον αυτό κρατάει το νου ευρύχωρο και ελεύθερο.

Διότι το γνωστό—αυτή η συσσωρευμένη μάζα συμπερασμάτων, αποφάσεων και σταθερών πεποιθήσεων—λειτουργεί σαν φράγμα που συγκρατεί τον ρέοντα ποταμό της επίγνωσης. Εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει κίνηση, υπάρχει στασιμότητα· εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει ανοιχτότητα, υπάρχει κλείσιμο· εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει θαυμασμός, υπάρχει η νεκρωτική βεβαιότητα του «ξέρω».

Η Τυραννία της Θέλησης και η Σιωπή Πέρα από Αυτήν

Βαθιά μέσα στην αρχιτεκτονική του εαυτού κατοικεί αυτό που ονομάζει τον εαυτό του θέληση—η επίμονη φωνή που διακηρύσσει «Θα επιτύχω», «Θα γίνω», «Θα μεταμορφώσω τον εαυτό μου μέσω προσπάθειας και αποφασιστικότητας». Αυτή η θέληση, τόσο επαινεμένη στην αγορά των πνευματικών φιλοδοξιών, είναι η ίδια ο μηχανισμός που διαιωνίζει το γνωστό. Διότι η θέληση γεννιέται από την επιθυμία, και η επιθυμία είναι πάντα ριζωμένη στο παρελθόν, στη μνήμη, στο φάντασμα προηγούμενης ηδονής ή στη σκιά προηγούμενου πόνου.

Όταν η θέληση λειτουργεί, κινείται πάντα από ένα κέντρο συσσωρευμένης γνώσης, συναγμένης εμπειρίας. Αυτός που θέλει είναι αυτός που θυμάται, που συγκρίνει, που επιδιώκει να αναπαράγει προηγούμενη ικανοποίηση ή να αποφύγει προηγούμενο πόνο. Έτσι η δράση της θέλησης—όσο ευγενής κι αν είναι η πρόθεσή της, όσο πνευματική κι αν είναι η φιλοδοξία της—δεν μπορεί ποτέ να αδειάσει το δοχείο της συνείδησης. Μπορεί μόνο να το γεμίσει περαιτέρω, προσθέτοντας νέες στρώσεις εμπειρίας για αποθήκευση, νέα συμπεράσματα για εξαγωγή, νέες αποφάσεις για λήψη.

Εδώ ο μύστης συναντά ένα βαθύ παράδοξο: ο κενός νους, αυτή η κατάσταση καθαρής δεκτικότητας και απεριόριστης επίγνωσης, δεν μπορεί να αγοραστεί με καμία συναλλαγή, δεν μπορεί να κερδηθεί με καμία μάχη, δεν μπορεί να επιτευχθεί με καμία προσπάθεια θέλησης. Δεν υποχωρεί σε καμία απαίτηση, όσο ένθερμη κι αν είναι. Δεν μπορεί να συλληφθεί από το αρπακτικό χέρι της επιθυμίας, όσο λεπτή κι αν φαίνεται αυτή η επιθυμία.

Ωστόσο, ούτε αυτό σημαίνει παθητικότητα ή παραίτηση. Μάλλον, ο κενός νους έρχεται στην ύπαρξη μέσω ενός διαφορετικού είδους επίγνωσης—όχι της επίγνωσης ενός σκεπτόμενου που παρατηρεί τις σκέψεις του, που μόνο δημιουργεί περαιτέρω διαίρεση και απόσταση, αλλά της επίγνωσης της ίδιας της σκέψης που γίνεται συνειδητή των δικών της κινήσεων, των δικών της μοτίβων, του δικού της ατελείωτου χορού συμπερασμάτων και κρίσεων.

Η Αθωότητα της Μοναξιάς

Στα βάθη του αυθεντικού διαλογισμού, η συνείδηση ανακαλύπτει τον εαυτό της ως διαρκώς αθώο—όχι την αθωότητα της αφέλειας ή της άγνοιας, αλλά την αθωότητα της παρούσας στιγμής, ανέγγιχτη από το μολυσματικό χέρι της μνήμης. Αυτή είναι η αθωότητα του φρέσκου χιονιού πριν οποιοδήποτε αποτύπωμα σημαδέψει την επιφάνειά του, η αθωότητα της αυγής πριν οποιαδήποτε ερμηνεία χρωματίσει το φως της.

Μια τέτοια αθωότητα είναι απαραίτητα μόνη. Όχι η μοναξιά της αποχωρισμού, όχι η απομόνωση του εγώ αποκομμένου από τους συνανθρώπους του, αλλά η ριζική μοναξιά αυτού που δεν μπορεί να συγκριθεί, δεν μπορεί να μετρηθεί σε σχέση με οτιδήποτε άλλο, δεν μπορεί να γίνει γνωστό μέσω αναφοράς στο παρελθόν. Ο νους που είναι εντελώς μόνος με αυτή την έννοια στέκεται γυμνός μπροστά στην ύπαρξη, γυμνωμένος από όλα τα άνετα ενδύματα των συμπερασμάτων, από όλη την οικεία πανοπλία της γνώσης.

Όταν η συνείδηση επιτυγχάνει αυτή την ιερή μοναχικότητα, παύει να συσσωρεύει. Σαν το νερό που δεν κολλάει στο φύλλο του λωτού, η εμπειρία περνάει μέσα από την επίγνωση χωρίς να αφήνει κατάλοιπο, χωρίς να σχηματίζει ίζημα, χωρίς να χτίζει τον κοραλλιογενή ύφαλο του εαυτού πάνω στον οποίο το εγώ κατασκευάζει το φρούριό του. Κάθε στιγμή αναδύεται και παρέρχεται, πλήρης από μόνη της, χωρίς να απαιτεί προσθήκη στην αποθήκη της μνήμης.

Σε αυτή τη μοναξιά, η ίδια η σκέψη γίνεται σιωπηλή—όχι καταπιεσμένη, όχι βίαια απωθημένη, αλλά φυσικά ήσυχη, σαν πουλί που σταματάει το τραγούδι του όταν το τραγούδι δεν χρειάζεται πια. Και σε εκείνη τη σιωπή, ο νους ανακαλύπτει τον εαυτό του ανέγγιχτο, παρθένο, αιώνια νέο.

Η Διάλυση του Αύριο

Οι μύστες του παρελθόντος μιλούσαν για τον θάνατο του χρόνου, και εδώ, στην πρακτική του αληθινού διαλογισμού, ο αναζητητής συναντά τι εννοούσαν. Διότι ο νους που είναι μόνος, που κατοικεί εντελώς στο παρόν, βρίσκει ότι το μέλλον—που δεν είναι τίποτα άλλο παρά το παρελθόν προβαλλόμενο προς τα εμπρός, η μνήμη μεταμφιεσμένη σε προσδοκία—απλώς παύει να έχει νόημα.

Το αύριο γεννιέται από το χθες. Όλα μας τα σχέδια, οι φόβοι μας, οι ελπίδες μας, οι αγωνίες μας για το τι θα έρθει είναι κατασκευασμένα από τα υλικά του τι υπήρξε. Φανταζόμαστε μελλοντικές ηδονές βασισμένοι σε παρελθοντικές ηδονές· φοβόμαστε μελλοντικούς πόνους βασισμένοι σε παρελθοντικούς πόνους. Το μέλλον είναι το παρελθόν με διαφορετική ενδυμασία, οι ίδιοι παλιοί ηθοποιοί που παίζουν το ίδιο παλιό δράμα σε μια σκηνή που φανταζόμαστε ότι είναι νέα.

Αλλά όταν το άδειασμα συμβαίνει στο παρόν—αυτό το διαρκές άδειασμα που είναι η ουσία του διαλογισμού—το μέλλον χάνει την λαβή του στη συνείδηση. Όχι μέσω άρνησης ή μέσω της προσποίησης ότι το αύριο δεν υπάρχει στο πεδίο της πρακτικής αναγκαιότητας, αλλά μέσω της αναγνώρισης ότι ψυχολογικά, πνευματικά, το αύριο είναι μια ψευδαίσθηση, ένα φάντασμα που μας στοιχειώνει μόνο επειδή επιμένουμε να κουβαλάμε το χθες στο σήμερα.

Στο καθαρό παρόν, δεν υπάρχει αύριο. Υπάρχει μόνο αυτό—αυτή η αναπνοή, αυτό το φως, αυτή η επίγνωση που γνωρίζει τον εαυτό της χωρίς τη μεσολάβηση της μνήμης. Και σε αυτή την άχρονη στιγμή, όλα όσα φαίνονταν τόσο επείγοντα, τόσο σημαντικά, τόσο απεγνωσμένα σε ανάγκη επίλυσης, αποκαλύπτονται ως η φαντασία ενός νου φυλακισμένου στα ίδια του τα συμπεράσματα.

Η Ζωντανή Κίνηση

Εδώ αναδύεται ίσως η πιο κρίσιμη κατανόηση: ο διαλογισμός δεν είναι προορισμός αλλά κίνηση, όχι επίτευγμα αλλά ροή, όχι κατάσταση που επιτυγχάνεται και μετά διατηρείται αλλά διαρκής χορός μεταξύ συνείδησης και ύπαρξης. Είναι ο ποταμός, όχι η όχθη· η αναπνοή, όχι η κρατημένη ανάσα· η ζωντανή φλόγα, όχι ο αιχμαλωτισμένος σπινθήρας.

Τόσοι πολλοί προσεγγίζουν την ιερή τέχνη σαν να ήταν βουνό για αναρρίχηση, με κορυφή για κατάκτηση όπου θα μπορούσε κανείς να καρφώσει μια σημαία και να διακηρύξει νίκη. Αλλά αυτή ακριβώς η προσέγγιση διαιωνίζει το πρόβλημα που επιδιώκει να λύσει, διότι φέρνει την ενέργεια του συμπεράσματος, της αποφασιστικότητας, της θέλησης ακριβώς στον χώρο που μπορεί να υπάρχει μόνο όταν αυτά τα πράγματα διαλύονται.

Ο διαλογισμός ως κίνηση σημαίνει διαλογισμός χωρίς τέλος, χωρίς συμπέρασμα, χωρίς το κλείσιμο του κύκλου. Σημαίνει να εισέρχεται κανείς σε κάθε στιγμή επίγνωσης σαν για πρώτη φορά, χωρίς χάρτη σχεδιασμένο από προηγούμενα ταξίδια, χωρίς βεβαιότητα για το τι θα ανακαλυφθεί. Είναι εξερεύνηση χωρίς τον εξερευνητή, όραση χωρίς τον βλέποντα, γνώση χωρίς τον γνωρίζοντα.

Αυτή η κίνηση δεν είναι χαοτική ή χωρίς σκοπό. Σαν την ανάπτυξη ενός δέντρου, που δεν ακολουθεί κανένα συνειδητό σχέδιο αλλά εκδηλώνει τέλεια τάξη, η κίνηση του διαλογισμού ακολουθεί τη δική της εγγενή νοημοσύνη. Ξέρει πού να ρέει όπως το νερό ξέρει πώς να βρει τη θάλασσα, όχι μέσω σκέψης ή απόφασης αλλά μέσω της απλής αναγνώρισης του τι είναι.

Ο Θάνατος του Διαλογιζόμενου

Έρχεται μια στιγμή—όχι στον χρόνο αλλά πέρα από τον χρόνο—όπου αυτός που διαλογίζεται ανακαλύπτει ότι ο διαλογισμός μπορεί να συμβεί πραγματικά μόνο όταν ο διαλογιζόμενος διαλύεται. Όσο υπάρχει κάποιος που κάνει διαλογισμό, υπάρχει διαίρεση, αποχωρισμός, δυϊσμός. Υπάρχει ο παρατηρητής και το παρατηρούμενο, ο ελεγκτής και το ελεγχόμενο, αυτός που αναζητά την κενότητα και η κενότητα που αναζητείται.

Αυτή η διαίρεση είναι η ίδια το εμπόδιο, το πέπλο που σκεπάζει το ιερό. Διότι στην αλήθεια, δεν υπάρχει ξεχωριστή οντότητα που μπορεί να βγει έξω από τη συνείδηση και να τη χειριστεί, να την καθαρίσει, να την αδειάσει, να την μεταμορφώσει. Υπάρχει μόνο η ίδια η συνείδηση, επίγνωση των δικών της κινήσεων, ευαίσθητη στα δικά της μοτίβα, που κατανοεί τον εαυτό της χωρίς ξεχωριστό κατανοούντα.

Όταν ο διαλογιζόμενος πεθαίνει—και αυτός ο θάνατος πρέπει να συμβαίνει ξανά και ξανά, στιγμή προς στιγμή, διότι ο ξεχωριστός εαυτός συνεχώς επιδιώκει να αναστηθεί—αυτό που απομένει δεν είναι κενότητα με την έννοια της απουσίας, αλλά κενότητα με την έννοια του άπειρου δυναμικού, απεριόριστου χώρου, απεριόριστης επίγνωσης. Είναι η κενότητα του ουρανού που περιέχει όλα τα σύννεφα χωρίς να ορίζεται από κανένα από αυτά, η κενότητα της σιωπής που κρατάει όλους τους ήχους χωρίς να διαταράσσεται από κανέναν από αυτούς.

Η Ιερή Καθημερινότητα

Το παράδοξο που μπερδεύει πολλούς αναζητητές είναι αυτό: η κενότητα που αποκαλύπτει ο διαλογισμός δεν είναι ξεχωριστή από την καθημερινή ζωή, δεν είναι αποκομμένη από τον συνηθισμένο κόσμο των εργασιών και των σχέσεων, της δουλειάς και της ανάπαυσης. Το ιερό δεν υπάρχει σε κάποιο μακρινό βασίλειο προσβάσιμο μόνο μέσω εξαιρετικών εμπειριών ή αλλοιωμένων καταστάσεων.

Μάλλον, ο κενός νους ανακαλύπτει ότι το συνηθισμένο είναι η ίδια η πύλη προς το άπειρο. Το πλύσιμο των πιάτων, το περπάτημα προς τη δουλειά, ο χαιρετισμός ενός φίλου—όταν γίνονται με πλήρη προσοχή, με την αθωότητα του παρόντος, αυτές οι απλές πράξεις γίνονται μυστήρια, πύλες μέσα από τις οποίες το αιώνιο λάμπει μέσα στο πρόσκαιρο.

Διότι για τον νου που είναι ελεύθερος από το γνωστό, δεν υπάρχει διαίρεση μεταξύ ιερού και κοσμικού, πνευματικού και καθημερινού, μαξιλαριού διαλογισμού και αγοράς. Όλα είναι ένα απρόσκοπτο όλο, μια συνεχής κίνηση επίγνωσης που συναντά την ύπαρξη σε κάθε ξεδιπλούμενη στιγμή.

Αυτή είναι η μεγάλη απελευθέρωση: όχι μια απόδραση από τη ζωή αλλά η ανακάλυψη της ζωής στην πληρότητά της, όχι μια απόσυρση από τον κόσμο αλλά μια εμπλοκή με τον κόσμο τόσο πλήρης, τόσο ολική, που ο διαχωρισμός μεταξύ εαυτού και άλλου, μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού, απλώς διαλύεται σαν ομίχλη μπροστά στον πρωινό ήλιο.

Το Απόρρητο Δώρο

Ποιες λέξεις μπορούν να συλλάβουν το άρωμα αυτής της ελευθερίας; Ποια γλώσσα μπορεί να περιέχει την απέραντη έκταση του κενού νου; Ο μύστης επιστρέφει από αυτά τα βάθη γνωρίζοντας ότι κάθε περιγραφή είναι προδοσία, κάθε εξήγηση είναι αναγωγή, κάθε διδασκαλία είναι απλώς δάχτυλο που δείχνει το φεγγάρι ενώ οι ανόητοι μαθητές εξετάζουν το δάχτυλο.

Ωστόσο, οι λέξεις πρέπει να έρχονται, όχι για να ορίσουν ή να περιορίσουν την εμπειρία αλλά για να ξυπνήσουν στους άλλους την αναγνώριση ότι αυτό για το οποίο μιλάμε δεν είναι ξένο ή μακρινό αλλά οικείο—πιο κοντά από την ίδια τους την αναπνοή, πιο άμεσο από τις ίδιες τους τις σκέψεις, πιο παρόν από την ίδια τους την παρουσία.

Ο κενός νους δεν είναι κάτι που πρέπει να δημιουργηθεί· είναι αυτό που απομένει όταν όλη η δημιουργία παύει. Δεν είναι κάτι που πρέπει να επιτευχθεί· είναι αυτό που πάντα ήταν εδώ, σκεπασμένο μόνο από την ασταμάτητη συσσώρευση του γνωστού. Δεν είναι κάτι που πρέπει να κατανοηθεί· είναι το ίδιο το έδαφος της κατανόησης, η επίγνωση πριν από κάθε γνώση, η σιωπή από την οποία όλοι οι ήχοι αναδύονται και στην οποία όλοι οι ήχοι επιστρέφουν.

Η Αιώνια Αρχή

Και έτσι το ταξίδι τελειώνει εκεί που άρχισε—στην παρούσα στιγμή, σε αυτή την αναπνοή, σε αυτή την επίγνωση που γνωρίζει τον εαυτό της χωρίς συμπέρασμα. Ο αναζητητής ανακαλύπτει ότι ποτέ δεν υπήρχε κάπου να πάει, ποτέ κάτι να επιτύχει, ποτέ κανένας αποχωρισμός να υπερνικηθεί. Υπήρχε μόνο πάντοτε αυτό—αυτή η ζωντανή κενότητα, αυτό το ιερό κενό που είναι ταυτόχρονα η πληρότητα όλης της ύπαρξης.

Ο διαλογισμός ως άδειασμα του νου από το γνωστό δεν είναι πρακτική για το μέλλον, ούτε τεχνική που τελειοποιείται μέσα από χρόνια πειθαρχίας. Είναι η πρόσκληση να πεθάνει κανείς στο χθες σε αυτή ακριβώς τη στιγμή, να αφήσει όλα τα συμπεράσματα να διαλυθούν μπροστά σε αυτό που είναι, να σταθεί γυμνός και μόνος μπροστά στο μυστήριο που δεν μπορεί να ονομαστεί.

Σε αυτό τον θάνατο, δεν υπάρχει απώλεια αλλά άπειρο κέρδος. Σε αυτή την κενότητα, δεν υπάρχει απουσία αλλά η παρουσία όλων όσων είναι. Σε αυτή τη μοναξιά, δεν υπάρχει απομόνωση αλλά η ανακάλυψη της ενότητας με όλη την ύπαρξη.

Ο κενός νους δεν ζητάει τίποτα, δεν αναζητάει τίποτα, δεν απαιτεί τίποτα. Απλώς είναι—και σε αυτό το απλό είναι, όλη η αναζήτηση τελειώνει, όλες οι ερωτήσεις διαλύονται, και η ιερή σιωπή που πάντα ήταν εδώ αποκαλύπτεται ως το ίδιο το έδαφος της συνείδησης, η πηγή από την οποία όλα αναδύονται και στην οποία όλα επιστρέφουν.

Αυτός είναι ο διαλογισμός: όχι ως συμπέρασμα αλλά ως αιώνια αρχή, όχι ως επίτευγμα αλλά ως συνεχές άφημα, όχι ως γίγνεσθαι αλλά ως η ανακάλυψη αυτού που ποτέ δεν έπαψε να είναι. Το γνωστό αδειάζει τον εαυτό του στο παρόν, και αυτό που απομένει είναι το απόρρητο, το άλεκτο, το ιερό μυστήριο που κάθε ψυχή πρέπει να ανακαλύψει μόνη της στη ζωντανή σιωπή της μοναξιάς.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

CIRCLE OF LIGHT

ESOTERISM STUDIES