Saturday, April 5, 2025

The Eternal Flame: True Justice Beyond the Laws of Men

In the vast tapestry of existence, where threads of time weave patterns unseen, there lies a force unshackled by the hands of clocks or the decrees of mortals. This force, radiant and unyielding, is True Justice—a flame that burns not in the courts of men, but in the silent chambers of the Timeless. It is a whisper from the infinite, a song sung by the stars before the first dawn, a law written not on parchment but in the marrow of the cosmos itself.

True Justice comes from the Timeless, and in its presence, the laws of men tremble like shadows before the rising sun. For what are the laws of men but fleeting echoes—scribbled in haste, bound by fear, and stained with the ink of compromise? They shift with the tides of power, bend beneath the weight of greed, and crumble when the winds of history turn. Yet True Justice stands apart, eternal and unbowed, a beacon that calls to the soul when all else falters.

To grasp this mystery, we must journey beyond the veil of the temporal, beyond the clamor of cities and the clatter of gavels. We must listen to the silence that speaks between heartbeats, to the rhythm of the earth turning beneath our feet. For True Justice is not a thing to be held or defined—it is a presence, a living current that flows through all things, seen only by those who dare to look with the eyes of the spirit.

The Outlaw’s Burden

When the laws of men align with this Timeless flame, there is harmony—a fleeting moment when the mortal and the eternal dance as one. But such moments are rare, for the hands of men are clumsy, and their hearts are often clouded. Too often, the laws they forge become chains, binding the innocent, shielding the wicked, and drowning the cries of the oppressed beneath the weight of hollow words. In such times, True Justice does not bend to fit the mold of human decree—it rises above it, calling the brave to stand as outlaws in its name.

To be an outlaw of True Justice is not to revel in chaos or to scorn order for its own sake. It is to bear a sacred burden, to walk a path lit only by the inner flame of conscience. The outlaw sees the Timeless where others see only the fleeting; they hear the song of the eternal where others hear only the din of the present. They are the heretics of a broken age, the mystics who kneel not before thrones but before the altar of the infinite.

Consider the ancient ones—the prophets, the seers, the wanderers—who defied the edicts of kings and priests to speak truths that burned like wildfire. They were branded as rebels, cast into the wilderness, yet their voices echo still, carried on the breath of the Timeless. They knew that True Justice cannot be bartered or legislated; it demands sacrifice, a willingness to stand alone when the world turns its back.

The Mirror of the Soul

To defend True Justice is to hold a mirror to the soul of humanity—a mirror that reveals not only our light but our shadow. For within each of us burns the spark of the Timeless, a fragment of the eternal flame. Yet too often, we shroud it beneath layers of fear, apathy, and illusion. We cling to the laws of men as if they were anchors, forgetting that anchors can drag us to the depths as easily as they hold us steady.

The mystic warrior, the outlaw of True Justice, sees through this veil. They know that the laws of men are but tools—imperfect, transient, and often wielded by hands unworthy of their power. When these tools carve wounds instead of healing, when they build walls instead of bridges, the call of the Timeless grows louder. It is a call to rise, to shatter the chains of unjust decree, and to wield the sword of conscience with a hand guided by the eternal.

This is no easy path. The world recoils from those who defy its order, branding them as threats, as dreamers, as fools. Yet the outlaw of True Justice walks not for the applause of the crowd but for the quiet nod of the stars. They know that the Timeless does not measure victory in days or years, but in the slow unfolding of truth—a truth that outlasts empires and erodes the mightiest of fortresses.

The Dance of Shadows and Light

In the great dance of existence, where shadows and light twirl in endless embrace, True Justice is the rhythm that holds all things in balance. It is the hand that lifts the fallen, the voice that speaks for the silenced, the fire that purges the corrupt. It is neither cruel nor kind, for it transcends the dualities of human thought—it simply is, a force as inevitable as the turning of the seasons or the pull of the tides.

Yet we, bound as we are to flesh and time, struggle to comprehend its fullness. We mistake vengeance for justice, power for righteousness, and law for truth. We build towers of stone and call them eternal, forgetting that stone crumbles while the Timeless endures. And so, the outlaws rise—those rare souls who see beyond the towers, who hear the pulse of the infinite beneath the noise of the world.

To live for True Justice is to become a vessel of the Timeless, a flame-bearer in a land of flickering candles. It is to walk through the storm unshaken, to face the whip and the gallows with eyes fixed on a horizon no mortal law can touch. It is to know that every act of defiance against unjust decree is a prayer, every step a pilgrimage, every breath a hymn to the eternal.

The Call of the Infinite

And so, we stand at the crossroads of time and eternity, each of us called to answer a question as old as the first spark of consciousness: Will we bow to the laws of men, or will we rise for the Timeless? The answer lies not in words but in the quiet stirrings of the heart, in the moments when we choose compassion over comfort, truth over safety, justice over order.

For True Justice comes from the Timeless, and it is above the laws of men. When those laws falter, when they twist and break beneath the weight of human frailty, we are not bound to obey them. We are bound, instead, to the higher law—the law of the eternal, the law that whispers through the ages: Be just. Be true. Be free.

Let us then be outlaws, if outlaws we must be—not for the thrill of rebellion, but for the sanctity of the flame we carry. Let us walk the path of the Timeless, through shadow and storm, until the laws of men bend once more to the will of True Justice—or until the world itself is remade in its light.

For in the end, it is not the decrees of kings or the verdicts of courts that endure. It is the silent, unshakable power of the Timeless—a power that calls us, even now, to rise.

…

Η Αιώνια Φλόγα: Αληθινή Δικαιοσύνη Πέρα από τους Νόμους των Ανθρώπων

Στο αχανές υφαντό της ύπαρξης, όπου οι κλωστές του χρόνου πλέκουν αόρατα μοτίβα, υπάρχει μια δύναμη αδέσμευτη από τα χέρια των ρολογιών ή τα διατάγματα των θνητών. Αυτή η δύναμη, λαμπερή και ακατάβλητη, είναι η Αληθινή Δικαιοσύνη—μια φλόγα που δεν καίει στις αίθουσες των δικαστηρίων, αλλά στους σιωπηλούς θαλάμους του Άχρονου. Είναι ένας ψίθυρος από το άπειρο, ένα τραγούδι που τραγουδούσαν τα άστρα πριν από την πρώτη αυγή, ένας νόμος γραμμένος όχι σε περγαμηνές αλλά στο μεδούλι του ίδιου του σύμπαντος.

Η Αληθινή Δικαιοσύνη προέρχεται από το Άχρονο, και μπροστά της οι νόμοι των ανθρώπων τρέμουν σαν σκιές μπροστά στον ήλιο που ανατέλλει. Διότι τι είναι οι νόμοι των ανθρώπων παρά φευγαλέες ηχώ—γραμμένες βιαστικά, δεμένες από τον φόβο και βαμμένες με το μελάνι του συμβιβασμού; Αλλάζουν με τις παλίρροιες της εξουσίας, λυγίζουν κάτω από το βάρος της απληστίας και καταρρέουν όταν οι άνεμοι της ιστορίας στρέφονται. Όμως η Αληθινή Δικαιοσύνη στέκεται χώρια, αιώνια και αλύγιστη, ένας φάρος που καλεί την ψυχή όταν όλα τα άλλα καταρρέουν.

Για να κατανοήσουμε αυτό το μυστήριο, πρέπει να ταξιδέψουμε πέρα από το πέπλο του εφήμερου, πέρα από τη βοή των πόλεων και το χτύπημα των σφύρων. Πρέπει να ακούσουμε τη σιωπή που μιλά ανάμεσα στους χτύπους της καρδιάς, τον ρυθμό της γης που γυρίζει κάτω από τα πόδια μας. Διότι η Αληθινή Δικαιοσύνη δεν είναι κάτι που μπορεί να κρατηθεί ή να οριστεί—είναι μια παρουσία, ένα ζωντανό ρεύμα που ρέει μέσα από όλα τα πράγματα, ορατό μόνο σε εκείνους που τολμούν να κοιτάξουν με τα μάτια του πνεύματος.

Το Βάρος του Εκτός Νόμου

Όταν οι νόμοι των ανθρώπων ευθυγραμμίζονται με αυτή την Άχρονη φλόγα, υπάρχει αρμονία—μια φευγαλέα στιγμή όπου το θνητό και το αιώνιο χορεύουν ως ένα. Αλλά τέτοιες στιγμές είναι σπάνιες, γιατί τα χέρια των ανθρώπων είναι αδέξια και οι καρδιές τους συχνά νεφελώδεις. Πάρα πολύ συχνά, οι νόμοι που σφυρηλατούν μετατρέπονται σε αλυσίδες, δένοντας τους αθώους, προστατεύοντας τους άδικους και πνίγοντας τις κραυγές των καταπιεσμένων κάτω από το βάρος κενών λέξεων. Σε τέτοιους καιρούς, η Αληθινή Δικαιοσύνη δεν λυγίζει για να ταιριάξει στο καλούπι των ανθρώπινων διαταγμάτων—υψώνεται πάνω από αυτά, καλώντας τους γενναίους να σταθούν ως εκτός νόμου στο όνομά της.

Το να είσαι εκτός νόμου της Αληθινής Δικαιοσύνης δεν σημαίνει να απολαμβάνεις το χάος ή να περιφρονείς την τάξη για χάρη της. Σημαίνει να φέρεις ένα ιερό βάρος, να περπατάς ένα μονοπάτι φωτισμένο μόνο από την εσωτερική φλόγα της συνείδησης. Ο εκτός νόμου βλέπει το Άχρονο εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν μόνο το εφήμερο· ακούει το τραγούδι του αιώνιου εκεί όπου οι άλλοι ακούνε μόνο τη βοή του παρόντος. Είναι οι αιρετικοί μιας σπασμένης εποχής, οι μύστες που γονατίζουν όχι μπροστά σε θρόνους, αλλά μπροστά στο ιερό του απείρου.

Σκεφτείτε τους αρχαίους—τους προφήτες, τους οραματιστές, τους περιπλανώμενους—που αψήφησαν τα διατάγματα των βασιλιάδων και των ιερέων για να μιλήσουν αλήθειες που έκαιγαν σαν φωτιά. Τους χαρακτήρισαν επαναστάτες, τους έριξαν στην ερημιά, κι όμως οι φωνές τους αντηχούν ακόμα, μεταφερόμενες στην ανάσα του Άχρονου. Ήξεραν ότι η Αληθινή Δικαιοσύνη δεν μπορεί να αγοραστεί ή να νομοθετηθεί· απαιτεί θυσία, την προθυμία να σταθείς μόνος όταν ο κόσμος σου γυρίζει την πλάτη.

Ο Καθρέφτης της Ψυχής

Το να υπερασπίζεσαι την Αληθινή Δικαιοσύνη είναι σαν να κρατάς έναν καθρέφτη στην ψυχή της ανθρωπότητας—έναν καθρέφτη που αποκαλύπτει όχι μόνο το φως μας, αλλά και τη σκιά μας. Διότι μέσα σε καθέναν από εμάς καίει η σπίθα του Άχρονου, ένα θραύσμα της αιώνιας φλόγας. Ωστόσο, πάρα πολύ συχνά την καλύπτουμε κάτω από στρώματα φόβου, απάθειας και αυταπάτης. Προσκολλούμαστε στους νόμους των ανθρώπων σαν να ήταν άγκυρες, ξεχνώντας ότι οι άγκυρες μπορούν να μας τραβήξουν στα βάθη τόσο εύκολα όσο μπορούν να μας κρατήσουν σταθερούς.

Ο μυστικιστής πολεμιστής, ο εκτός νόμου της Αληθινής Δικαιοσύνης, βλέπει μέσα από αυτό το πέπλο. Γνωρίζει ότι οι νόμοι των ανθρώπων είναι απλώς εργαλεία—ατελή, παροδικά και συχνά κρατημένα από χέρια ανάξια της δύναμής τους. Όταν αυτά τα εργαλεία χαράζουν πληγές αντί να θεραπεύουν, όταν χτίζουν τείχη αντί για γέφυρες, το κάλεσμα του Άχρονου γίνεται πιο δυνατό. Είναι ένα κάλεσμα να σηκωθείς, να σπάσεις τις αλυσίδες των άδικων διαταγμάτων και να κρατήσεις το σπαθί της συνείδησης με ένα χέρι καθοδηγούμενο από το αιώνιο.

Αυτό δεν είναι εύκολο μονοπάτι. Ο κόσμος αποστρέφεται εκείνους που αψηφούν την τάξη του, χαρακτηρίζοντάς τους ως απειλές, ως ονειροπόλους, ως ανόητους. Όμως, ο εκτός νόμου της Αληθινής Δικαιοσύνης δεν περπατά για το χειροκρότημα του πλήθους, αλλά για το σιωπηλό νεύμα των άστρων. Γνωρίζει ότι το Άχρονο δεν μετρά τη νίκη σε μέρες ή χρόνια, αλλά στην αργή αποκάλυψη της αλήθειας—μιας αλήθειας που ξεπερνά αυτοκρατορίες και διαβρώνει τα ισχυρότερα οχυρά.

Ο Χορός των Σκιών και του Φωτός

Στον μεγάλο χορό της ύπαρξης, όπου οι σκιές και το φως στροβιλίζονται σε αέναη αγκαλιά, η Αληθινή Δικαιοσύνη είναι ο ρυθμός που κρατά τα πάντα σε ισορροπία. Είναι το χέρι που σηκώνει τον πεσμένο, η φωνή που μιλά για τους σιωπηλούς, η φωτιά που εξαγνίζει τη διαφθορά. Δεν είναι ούτε σκληρή ούτε ευγενική, γιατί υπερβαίνει τις δυαδικότητες της ανθρώπινης σκέψης—απλώς είναι, μια δύναμη τόσο αναπόφευκτη όσο η εναλλαγή των εποχών ή η έλξη των παλιρροιών.

Κι όμως, εμείς, δεμένοι καθώς είμαστε στη σάρκα και τον χρόνο, αγωνιζόμαστε να κατανοήσουμε την πληρότητά της. Μπερδεύουμε την εκδίκηση με τη δικαιοσύνη, τη δύναμη με τη δικαιοσύνη, τον νόμο με την αλήθεια. Χτίζουμε πύργους από πέτρα και τους αποκαλούμε αιώνιους, ξεχνώντας πως η πέτρα θρυμματίζεται ενώ το Άχρονο παραμένει. Και έτσι, οι παράνομοι αναδύονται—εκείνες οι σπάνιες ψυχές που βλέπουν πέρα από τους πύργους, που ακούν τον παλμό του απείρου κάτω από τον θόρυβο του κόσμου.

Να ζεις για την Αληθινή Δικαιοσύνη σημαίνει να γίνεις αγωγός του Άχρονου, φορέας της φλόγας σε μια γη γεμάτη τρεμοπαίζοντα κεριά. Σημαίνει να βαδίζεις μέσα στην καταιγίδα χωρίς να κλονίζεσαι, να αντικρίζεις το μαστίγιο και την αγχόνη με τα μάτια καρφωμένα σε έναν ορίζοντα που κανένας ανθρώπινος νόμος δεν μπορεί να αγγίξει. Σημαίνει να γνωρίζεις πως κάθε πράξη ανυπακοής απέναντι στην άδικη διαταγή είναι προσευχή, κάθε βήμα ένα προσκύνημα, κάθε ανάσα ένας ύμνος προς το αιώνιο.

Το Κάλεσμα του Απείρου

Και έτσι, στεκόμαστε στο σταυροδρόμι του χρόνου και της αιωνιότητας, καθένας μας καλούμενος να απαντήσει σε ένα ερώτημα τόσο παλιό όσο η πρώτη σπίθα της συνείδησης: Θα υποκύψουμε στους νόμους των ανθρώπων ή θα υψωθούμε για το Άχρονο; Η απάντηση δεν βρίσκεται στις λέξεις αλλά στις σιωπηλές κινήσεις της καρδιάς, στις στιγμές όπου επιλέγουμε τη συμπόνια αντί για την άνεση, την αλήθεια αντί για την ασφάλεια, τη δικαιοσύνη αντί για την τάξη.

Διότι η Αληθινή Δικαιοσύνη πηγάζει από το Άχρονο και βρίσκεται πάνω από τους νόμους των ανθρώπων. Όταν αυτοί οι νόμοι παραπαίουν, όταν στρεβλώνονται και σπάνε υπό το βάρος της ανθρώπινης αδυναμίας, δεν είμαστε δεσμευμένοι να τους υπακούσουμε. Είμαστε δεσμευμένοι, αντιθέτως, στον ανώτερο νόμο—τον νόμο του αιώνιου, τον νόμο που ψιθυρίζει μέσα στους αιώνες: Να είσαι δίκαιος. Να είσαι αληθινός. Να είσαι ελεύθερος.

Ας γίνουμε λοιπόν παράνομοι, αν πρέπει—όχι για τη μέθη της ανταρσίας, αλλά για την ιερότητα της φλόγας που κουβαλάμε. Ας περπατήσουμε το μονοπάτι του Άχρονου, μέσα από σκιές και καταιγίδες, μέχρι οι νόμοι των ανθρώπων να λυγίσουν ξανά στη βούληση της Αληθινής Δικαιοσύνης—ή μέχρι ο κόσμος ολόκληρος να ξαναπλαστεί στο φως της.

Διότι στο τέλος, δεν είναι τα διατάγματα των βασιλιάδων ή οι ετυμηγορίες των δικαστηρίων που αντέχουν στον χρόνο. Είναι η αθόρυβη, ακλόνητη δύναμη του Άχρονου—μια δύναμη που μας καλεί, ακόμα και τώρα, να υψωθούμε.

Monday, 16 February, 2026

4. The Mystery Beyond Memory: A Journey Into Timeless Meditation

(Meditation Without Memory, Possession, or Past)

The Sanctity of Darkness

In the great rhythm of existence, there is a sacred alternation that few truly comprehend. The seeker walks through daylight hours with eyes wide open, observing the endless procession of phenomena that parade before consciousness. Yet it is in the darkness, in the blessed surrender of sleep, that the deepest mysteries make themselves known. For the one who has learned to watch—truly watch—the movements of life with unwavering attention, the night becomes not an absence but a presence, not a void but a vessel.

Sleep, in its purest form, is not merely rest for the weary body. It is a threshold, a portal through which the soul may pass into territories unknown to the waking mind. When the daylight consciousness has been vigilant, when awareness has moved like a clear stream through the hours of activity, then something miraculous occurs as darkness falls. The mind does not collapse into unconsciousness but rather awakens into a different order of being altogether.

This awakening comes unbidden, like grace itself. No amount of striving can produce it, no technique can guarantee its arrival. It emerges from depths that have no name, rising from the stillness that lies beneath all thought, all memory, all the accumulated knowledge of a lifetime. It is meditation in its most authentic form—not the meditation of practice and discipline, though these have their place, but meditation as a gift, as benediction, as the spontaneous flowering of a consciousness that has been prepared without knowing it was being prepared.

The Enchantment That Cannot Be Summoned

There exists an enchantment that no human imagination can conjure, no flight of fancy can approximate. It belongs to a different order of reality entirely, one that exists outside the boundaries of thought, beyond the territories mapped by memory and expectation. This is the enchantment of true meditation, and it comes into being only when all invitations have ceased, when the mind has finally exhausted its endless efforts to capture, to hold, to possess.

The consciousness that has learned to be tranquil—not through suppression but through understanding, not through force but through clarity—becomes a silent witness to its own depths. And from somewhere beyond these depths, from a realm that is neither within consciousness nor separate from it, the mystery descends. It does not enter the mind; rather, the mind discovers itself already immersed in it, like a fish suddenly aware of the ocean.

This mystery dwells in a space that thought cannot reach. Thought, with all its brilliant capacity for analysis and categorization, finds itself powerless here. It is like trying to catch the wind in a net, trying to bottle starlight, trying to measure the infinite with finite instruments. The periphery of thought marks the boundary of the known world, but meditation lives in the vast unknown beyond those boundaries—not as an idea about the unknown, but as direct encounter with it.

The Impossibility of Remembrance

Here lies one of the great paradoxes of spiritual experience: that which is most profound leaves no trace in memory. Memory belongs to time, to the sequential unfolding of moments in which the past can be distinguished from the present. But meditation, in its deepest sense, belongs to the timeless. It cannot be stored, cannot be archived in the mind's vast library of experiences.

When one tries to remember meditation—to recall its qualities, to compare this experience with that one, to build a treasury of spiritual moments—the very act of remembering destroys the living reality. Remembrance is always a resurrection of what has died, an attempt to bring back to life something that has already passed into the realm of the finished, the completed, the gone. It is like pressing flowers in a book and calling them gardens.

True meditation is not a resurrection. It does not arise from the past, does not depend on accumulated experience or spiritual credentials. It comes from fullness—the fullness of the heart that has learned to be simple, to be present, to be available to the moment without the burden of yesterday. This fullness has nothing to do with intellectual capacity or the brightness of the analytical mind. One may be brilliant in thought and impoverished in meditation; one may be simple in intellect and rich beyond measure in spiritual depth.

The Blessing of Eternal Newness

For those who are blessed—and it is truly a blessing, not an achievement—meditation may arrive night after night, like a faithful friend who needs no announcement of arrival. Yet each visitation is utterly new. Not new in the sense that it differs from what came before, for such comparison would already introduce the old into the new. Rather, it is new in a way that has no relationship to the old at all. It is newness without precedent, without reference point, without the shadow of memory lurking in the background.

This newness expresses itself in infinite diversity. Each encounter with the mystery reveals different facets, different qualities, different depths. Yet within this ceaseless change lies something changeless—not the changelessness of stagnation, but the unchanging ground from which all authentic change emerges. It is change that does not accumulate, transformation that leaves no trace, movement that returns always to stillness.

To witness this is to stand before the great mystery of existence itself: that life can be simultaneously eternal and ever-fresh, that the divine presence can be both unchanging and infinitely creative, that the soul can experience something again and again and yet find it each time as if for the first time.

The Sacred Art of Sleep

Sleep itself becomes transformed when consciousness has learned the art of watchfulness. Not the sleep of exhaustion, when the body simply collapses under the weight of fatigue. Not the sleep induced by chemicals or substances that force the mind into unconsciousness. Not even the sleep that follows physical satisfaction, the heavy slumber of contentment. These forms of sleep are escapes, small deaths, temporary absences from awareness.

The sleep that serves meditation is different in kind. It is light as air, quick as intuition, delicate as the first breath of dawn. The body that enters this sleep is a sensitive instrument, finely tuned through the day's alertness. When awareness has moved through waking hours with precision and care, the body absorbs this quality. It becomes responsive rather than dull, alive rather than merely functional, capable of that exquisite sensitivity that allows the deepest mysteries to make themselves known.

This sensitivity is not cultivated through ascetic practices or harsh disciplines. It arises naturally from alertness itself—from the simple act of being present to life as it unfolds. When one watches the movements of thought, the arising of emotion, the interplay of desire and resistance, the body learns a different way of being. It relaxes not into torpor but into readiness, like a deer in a forest, simultaneously at ease and completely aware.

The Infinite Depths

Sometimes the meditation that comes in the night is light, barely perceptible—a whisper of presence, a subtle shift in the quality of consciousness, gentle as a breeze that moves through leaves so softly one can hardly be certain it was there at all. At such times, the mystery touches the soul with extraordinary delicacy, like the brush of a butterfly's wing against skin, leaving behind not an impression but a sense of having been blessed by something too subtle for words.

At other times, the depth is beyond all measure. The soul finds itself plunging into abysses that have no bottom, or rather, whose bottom is infinity itself. These are the moments when all concepts of depth and height, of inner and outer, of self and other dissolve completely. The individual consciousness discovers itself to be a drop that contains the ocean, a single point that encompasses all space, a momentary existence that touches eternity.

Such experiences cannot be compared, cannot be ranked on any scale of spiritual achievement. The light touch and the infinite depth are equally sacred, equally complete in themselves. To prefer one over the other, to desire the profound over the subtle or the gentle over the overwhelming, is already to miss the point. Each manifestation of the mystery is perfect as it is, complete in its own right, requiring nothing beyond itself.

The Danger of Possession

Here lies the great danger that awaits every seeker: the temptation to possess. The mind, by its very nature, wants to grasp, to hold, to accumulate. It wants to build a treasury of experiences, to say "I have meditated deeply" or "I have touched the infinite." This possessiveness, subtle as it is, destroys the very thing it seeks to preserve.

When the mind holds a spiritual experience as a remembrance, when it indulges in the memory of ecstasy, when it returns again and again to savor what once was, the living stream of meditation comes to an end. What remains is only a corpse, a dead thing that the mind keeps wrapped in the grave-clothes of memory, occasionally taking it out to examine and admire. But the living mystery has departed, leaving only its shadow.

The quality of possessiveness must be recognized for what it is: a barrier to the sacred, a wall between the seeker and the sought, a veil that obscures the very thing one most deeply desires. This does not mean one should try forcefully to become non-possessive, for such effort is itself a subtle form of possession. Rather, one must see clearly the mechanism of possession, must understand how the mind operates, how it grasps and clings and tries to make permanent what is by nature impermanent.

The Rootless Mystery

Meditation, in its truest sense, has no root. It is not grounded in any system of thought, does not grow from any seed of practice or technique. It has no substance that the mind can hold, no form that can be grasped, no essence that can be captured in words or concepts. It is like wind—present and powerful, yet without solidity. Like space—all-encompassing, yet empty of content. Like light—revealing everything, yet itself invisible.

This rootlessness is not a deficiency but the very nature of the mystery itself. Because it has no root, it cannot be cultivated in any ordinary sense. Because it has no substance, it cannot be possessed or stored. Because it belongs to the realm beyond thought, it cannot be understood through analysis or study.

Yet this does not mean meditation is unreachable or impossibly distant. On the contrary, it is closer than breath, more intimate than thought, more present than the sense of self. It is always already here, always already available. What is required is not the addition of something new but the removal of what obscures: the constant churning of thought, the grasping of desire, the weight of memory, the burden of the accumulated past.

The Eternal Present

In the end, what reveals itself to the one who has learned to be still is the simple, extraordinary fact of presence itself. Not presence as opposed to absence, not presence as one half of a duality, but presence as the ground of all experience—the unchanging awareness within which all change occurs, the silent witness that observes the entire drama of existence without ever being touched by it.

This presence has no history. It was not born and cannot die. It does not accumulate experiences or grow in wisdom or develop over time. It simply is, eternally and completely, the same yesterday, today, and forever. Yet within this changeless presence, all change becomes possible. Within this eternal now, all of time unfolds. Within this stillness, all movement arises.

To rest in this presence is to discover what one has always been, to come home to a place one never truly left, to awaken from a dream one never quite believed. It is the end of seeking and the beginning of simply being. It is meditation without meditation, awareness without an aware one, presence without anyone being present.

The Sacred Invitation

The mystery extends an invitation to every human soul—not an invitation that requires acceptance or rejection, for such choice already implies separation, but an invitation that is always already accepted by virtue of one's very existence. The question is not whether one will respond to this invitation but whether one will recognize that the response is already happening, has always been happening, in every breath, in every moment of awareness, in every fleeting instant of being.

To live with this recognition is to walk through the world as both pilgrim and destination, as both seeker and sought, as both question and answer. It is to discover that the sacred is not separate from the ordinary, that transcendence is not opposed to immanence, that the infinite dwells in every finite moment.

This is the gift of meditation without memory, the blessing of experience without possession, the grace of presence without past. It asks nothing of us except that we be what we already are, know what we already know, and rest in what has never left us. And in that simple rest, in that profound ease, the mystery reveals itself—not as something other than ourselves, but as our own deepest nature, always present, forever new, eternally complete.

…

4. Το Μυστήριο Πέρα από τη Μνήμη: Ένα Ταξίδι στο Διαχρονικό Διαλογισμό

(Διαλογισμός Χωρίς Μνήμη, Κατοχή ή Παρελθόν)

Η Ιερότητα του Σκότους

Στον μεγάλο ρυθμό της ύπαρξης, υπάρχει μια ιερή εναλλαγή που λίγοι κατανοούν πραγματικά. Ο αναζητητής περπατά στις ώρες της ημέρας με τα μάτια ορθάνοιχτα, παρατηρώντας την ατελείωτη παρέλαση των φαινομένων που παρελαύνουν μπροστά από τη συνείδηση. Ωστόσο, είναι στο σκότος, στην ευλογημένη παράδοση του ύπνου, που τα βαθύτερα μυστήρια αποκαλύπτονται. Για εκείνον που έχει μάθει να παρακολουθεί —πραγματικά να παρακολουθεί— τις κινήσεις της ζωής με αταλάντευτη προσοχή, η νύχτα γίνεται όχι απουσία αλλά παρουσία, όχι κενό αλλά δοχείο.

Ο ύπνος, στην καθαρότερη μορφή του, δεν είναι απλώς ανάπαυση για το κουρασμένο σώμα. Είναι ένα κατώφλι, μια πύλη από την οποία η ψυχή μπορεί να περάσει σε εδάφη άγνωστα στον ξύπνιο νου. Όταν η συνείδηση της ημέρας ήταν αφυπνισμένη, όταν η επίγνωση έχει κινηθεί σαν καθαρό ρυάκι μέσα στις ώρες της δραστηριότητας, τότε κάτι θαυμαστό συμβαίνει καθώς πέφτει το σκότος. Ο νους δεν καταρρέει στην ασυνειδησία, αλλά μάλλον ξυπνά σε μια διαφορετική τάξη ύπαρξης συνολικά.

Αυτό το ξύπνημα έρχεται απροσκάλεστο, σαν την ίδια τη χάρη. Καμία προσπάθεια δεν μπορεί να το παράγει, καμία τεχνική δεν μπορεί να εγγυηθεί την άφιξή του. Αναδύεται από βάθη που δεν έχουν όνομα, ανεβαίνοντας από την ακινησία που βρίσκεται κάτω από κάθε σκέψη, κάθε μνήμη, κάθε συσσωρευμένη γνώση μιας ζωής. Είναι ο διαλογισμός στην πιο αυθεντική του μορφή —όχι ο διαλογισμός της εξάσκησης και της πειθαρχίας, αν και αυτά έχουν τη θέση τους, αλλά ο διαλογισμός ως δώρο, ως ευλογία, ως το αυθόρμητο άνθισμα μιας συνείδησης που έχει προετοιμαστεί χωρίς να το γνωρίζει.

Η Μαγεία που Δεν Μπορεί να Επικληθεί

Υπάρχει μια μαγεία που καμία ανθρώπινη φαντασία δεν μπορεί να δημιουργήσει, καμία πτήση της φαντασίας δεν μπορεί να προσεγγίσει. Ανήκει σε μια διαφορετική τάξη πραγματικότητας εντελώς, μια τάξη που υπάρχει έξω από τα όρια της σκέψης, πέρα από τα εδάφη που έχουν χαρτογραφηθεί από τη μνήμη και την προσδοκία. Αυτή είναι η μαγεία του αληθινού διαλογισμού, και έρχεται στην ύπαρξη μόνο όταν όλες οι προσκλήσεις έχουν σταματήσει, όταν ο νους έχει επιτέλους εξαντλήσει τις ατελείωτες προσπάθειές του να συλλάβει, να κρατήσει, να κατέχει.

Η συνείδηση που έχει μάθει να είναι ήρεμη —όχι μέσω καταστολής αλλά μέσω κατανόησης, όχι μέσω βίας αλλά μέσω σαφήνειας— γίνεται ένας σιωπηλός μάρτυρας των ίδιων της των βαθών. Και από κάπου πέρα από αυτά τα βάθη, από ένα βασίλειο που δεν είναι ούτε μέσα στη συνείδηση ούτε ξεχωριστό από αυτήν, το μυστήριο κατεβαίνει. Δεν εισέρχεται στον νου· μάλλον, ο νους ανακαλύπτει τον εαυτό του ήδη βυθισμένο σε αυτό, σαν ένα ψάρι που ξαφνικά συνειδητοποιεί τον ωκεανό.

Αυτό το μυστήριο κατοικεί σε έναν χώρο που η σκέψη δεν μπορεί να φτάσει. Η σκέψη, με όλη της την λαμπρή ικανότητα για ανάλυση και κατηγοριοποίηση, βρίσκεται ανίσχυρη εδώ. Είναι σαν να προσπαθείς να πιάσεις τον άνεμο σε δίχτυ, να εμφιαλώσεις το φως των αστεριών, να μετρήσεις το άπειρο με πεπερασμένα όργανα. Η περιφέρεια της σκέψης σημαδεύει το όριο του γνωστού κόσμου, αλλά ο διαλογισμός ζει στο απέραντο άγνωστο πέρα από αυτά τα όρια —όχι ως ιδέα για το άγνωστο, αλλά ως άμεση συνάντηση με αυτό.

Η Αδυναμία της Ανάμνησης

Εδώ βρίσκεται μία από τις μεγάλες παραδοξότητες της πνευματικής εμπειρίας: αυτό που είναι το πιο βαθύ δεν αφήνει ίχνος στη μνήμη. Η μνήμη ανήκει στον χρόνο, στην αλληλουχία της ανάπτυξης των στιγμών όπου το παρελθόν μπορεί να διακριθεί από το παρόν. Αλλά ο διαλογισμός, στην βαθύτερη έννοιά του, ανήκει στο άχρονο. Δεν μπορεί να αποθηκευτεί, δεν μπορεί να αρχειοθετηθεί στη μεγάλη βιβλιοθήκη εμπειριών του νου.

Όταν κάποιος προσπαθεί να θυμηθεί τον διαλογισμό —να ανακαλέσει τις ιδιότητές του, να συγκρίνει αυτή την εμπειρία με εκείνη, να χτίσει έναν θησαυρό πνευματικών στιγμών— η ίδια η πράξη της ανάμνησης καταστρέφει την ζωντανή πραγματικότητα. Η ανάμνηση είναι πάντα μια ανάσταση αυτού που έχει πεθάνει, μια προσπάθεια να επαναφέρει στη ζωή κάτι που έχει ήδη περάσει στο βασίλειο του τετελεσμένου, του ολοκληρωμένου, του χαμένου. Είναι σαν να πιέζεις λουλούδια σε ένα βιβλίο και να τα αποκαλείς κήπους.

Ο αληθινός διαλογισμός δεν είναι ανάσταση. Δεν αναδύεται από το παρελθόν, δεν εξαρτάται από συσσωρευμένη εμπειρία ή πνευματικά διαπιστευτήρια. Έρχεται από την πληρότητα —την πληρότητα της καρδιάς που έχει μάθει να είναι απλή, να είναι παρούσα, να είναι διαθέσιμη στη στιγμή χωρίς το βάρος του χθες. Αυτή η πληρότητα δεν έχει καμία σχέση με την πνευματική ικανότητα ή τη λάμψη του αναλυτικού νου. Κάποιος μπορεί να είναι λαμπρός στη σκέψη και φτωχός στον διαλογισμό· κάποιος μπορεί να είναι απλός στον νου και πλούσιος πέρα από κάθε μέτρο σε πνευματικό βάθος.

Η Ευλογία της Αιώνιας Καινοτομίας

Για εκείνους που είναι ευλογημένοι —και είναι πραγματικά ευλογία, όχι επίτευγμα— ο διαλογισμός μπορεί να έρχεται νύχτα με νύχτα, σαν ένας πιστός φίλος που δεν χρειάζεται αναγγελία άφιξης. Ωστόσο, κάθε επίσκεψη είναι απόλυτα νέα. Όχι νέα με την έννοια ότι διαφέρει από αυτό που ήρθε πριν, γιατί τέτοια σύγκριση θα εισήγαγε ήδη το παλιό στο νέο. Μάλλον, είναι νέα με έναν τρόπο που δεν έχει καμία σχέση με το παλιό καθόλου. Είναι καινοτομία χωρίς προηγούμενο, χωρίς σημείο αναφοράς, χωρίς τη σκιά της μνήμης να παραμονεύει στο παρασκήνιο.

Αυτή η καινοτομία εκφράζεται σε άπειρη ποικιλία. Κάθε συνάντηση με το μυστήριο αποκαλύπτει διαφορετικές πλευρές, διαφορετικές ιδιότητες, διαφορετικά βάθη. Ωστόσο, μέσα σε αυτή την ασταμάτητη αλλαγή βρίσκεται κάτι αμετάβλητο —όχι η αμεταβλητότητα της στασιμότητας, αλλά το αμετάβλητο έδαφος από το οποίο αναδύεται κάθε αυθεντική αλλαγή. Είναι αλλαγή που δεν συσσωρεύεται, μεταμόρφωση που δεν αφήνει ίχνος, κίνηση που επιστρέφει πάντα στην ακινησία.

Το να το μαρτυρείς αυτό είναι να στέκεσαι μπροστά στο μεγάλο μυστήριο της ίδιας της ύπαρξης: ότι η ζωή μπορεί να είναι ταυτόχρονα αιώνια και πάντα φρέσκια, ότι η θεϊκή παρουσία μπορεί να είναι τόσο αμετάβλητη όσο και άπειρα δημιουργική, ότι η ψυχή μπορεί να βιώνει κάτι ξανά και ξανά και ωστόσο να το βρίσκει κάθε φορά σαν για πρώτη φορά.

Η Ιερή Τέχνη του Ύπνου

Ο ίδιος ο ύπνος μεταμορφώνεται όταν η συνείδηση έχει μάθει την τέχνη της επαγρύπνησης. Όχι ο ύπνος της εξάντλησης, όταν το σώμα απλώς καταρρέει κάτω από το βάρος της κούρασης. Όχι ο ύπνος που προκαλείται από χημικές ουσίες ή ουσίες που εξαναγκάζουν τον νου σε ασυνειδησία. Ούτε καν ο ύπνος που ακολουθεί τη φυσική ικανοποίηση, ο βαρύς ύπνος της ικανοποίησης. Αυτές οι μορφές ύπνου είναι αποδράσεις, μικροί θάνατοι, προσωρινές απουσίες από την επίγνωση.

Ο ύπνος που υπηρετεί τον διαλογισμό είναι διαφορετικός σε είδος. Είναι ελαφρύς σαν τον αέρα, γρήγορος σαν την διαίσθηση, λεπτός σαν την πρώτη ανάσα της αυγής. Το σώμα που εισέρχεται σε αυτόν τον ύπνο είναι ένα ευαίσθητο όργανο, λεπτά συντονισμένο μέσω της επαγρύπνησης της ημέρας. Όταν η επίγνωση έχει κινηθεί μέσα στις ώρες του ξύπνιου με ακρίβεια και φροντίδα, το σώμα απορροφά αυτή την ιδιότητα. Γίνεται ανταποκρινόμενο αντί για θαμπό, ζωντανό αντί για απλώς λειτουργικό, ικανό για εκείνη την εξαιρετική ευαισθησία που επιτρέπει στα βαθύτερα μυστήρια να αποκαλυφθούν.

Αυτή η ευαισθησία δεν καλλιεργείται μέσω ασκητικών πρακτικών ή σκληρών πειθαρχιών. Αναδύεται φυσικά από την ίδια την επαγρύπνηση —από την απλή πράξη του να είσαι παρών στη ζωή καθώς ξεδιπλώνεται. Όταν κάποιος παρακολουθεί τις κινήσεις της σκέψης, την ανάδυση του συναισθήματος, την αλληλεπίδραση της επιθυμίας και της αντίστασης, το σώμα μαθαίνει έναν διαφορετικό τρόπο ύπαρξης. Χαλαρώνει όχι σε νάρκη αλλά σε ετοιμότητα, σαν ένα ελάφι σε δάσος, ταυτόχρονα άνετο και πλήρως ενήμερο.

Τα Άπειρα Βάθη

Μερικές φορές ο διαλογισμός που έρχεται τη νύχτα είναι ελαφρύς, μετά βίας αντιληπτός —ένας ψίθυρος παρουσίας, μια λεπτή αλλαγή στην ποιότητα της συνείδησης, απαλός σαν αύρα που κινείται μέσα από φύλλα τόσο απαλά που δύσκολα μπορείς να είσαι σίγουρος ότι ήταν εκεί. Σε τέτοιες στιγμές, το μυστήριο αγγίζει την ψυχή με εξαιρετική λεπτότητα, σαν το άγγιγμα της φτερούγας πεταλούδας στο δέρμα, αφήνοντας πίσω όχι εντύπωση αλλά μια αίσθηση ότι ευλογήθηκες από κάτι πολύ λεπτό για λέξεις.

Άλλες φορές, το βάθος είναι πέρα από κάθε μέτρο. Η ψυχή βρίσκει τον εαυτό της να βουτά σε αβύσσους χωρίς πάτο, ή μάλλον, των οποίων ο πάτος είναι το άπειρο το ίδιο. Αυτές είναι οι στιγμές όταν όλες οι έννοιες βάθους και ύψους, εσωτερικού και εξωτερικού, εαυτού και άλλου διαλύονται εντελώς. Η ατομική συνείδηση ανακαλύπτει τον εαυτό της να είναι μια σταγόνα που περιέχει τον ωκεανό, ένα μόνο σημείο που περιλαμβάνει όλο τον χώρο, μια στιγμιαία ύπαρξη που αγγίζει την αιωνιότητα.

Τέτοιες εμπειρίες δεν μπορούν να συγκριθούν, δεν μπορούν να ταξινομηθούν σε καμία κλίμακα πνευματικού επιτεύγματος. Το ελαφρύ άγγιγμα και το άπειρο βάθος είναι εξίσου ιερά, εξίσου ολοκληρωμένα από μόνα τους. Το να προτιμάς το ένα από το άλλο, να επιθυμείς το βαθύ πάνω από το λεπτό ή το απαλό πάνω από το συντριπτικό, είναι ήδη να χάνεις το νόημα. Κάθε εκδήλωση του μυστηρίου είναι τέλεια όπως είναι, ολοκληρωμένη από μόνη της, χωρίς να απαιτεί τίποτα πέρα από τον εαυτό της.

Ο Κίνδυνος της Κατοχής

Εδώ βρίσκεται ο μεγάλος κίνδυνος που περιμένει κάθε αναζητητή: ο πειρασμός της κατοχής. Ο νους, από την ίδια του τη φύση, θέλει να αρπάξει, να κρατήσει, να συσσωρεύσει. Θέλει να χτίσει έναν θησαυρό εμπειριών, να πει «Έχω διαλογιστεί βαθιά» ή «Έχω αγγίξει το άπειρο». Αυτή η κατοχικότητα, όσο λεπτή και αν είναι, καταστρέφει το ίδιο το πράγμα που επιδιώκει να διατηρήσει.

Όταν ο νους κρατά μια πνευματική εμπειρία ως ανάμνηση, όταν επιδίδεται στη μνήμη της έκστασης, όταν επιστρέφει ξανά και ξανά να γευτεί αυτό που ήταν κάποτε, το ζωντανό ρεύμα του διαλογισμού τερματίζεται. Αυτό που μένει είναι μόνο ένα πτώμα, ένα νεκρό πράγμα που ο νους κρατά τυλιγμένο στα σάβανα της μνήμης, βγάζοντάς το περιστασιακά για να το εξετάσει και να το θαυμάσει. Αλλά το ζωντανό μυστήριο έχει φύγει, αφήνοντας μόνο τη σκιά του.

Η ιδιότητα της κατοχικότητας πρέπει να αναγνωριστεί για αυτό που είναι: ένα εμπόδιο στο ιερό, ένα τείχος μεταξύ του αναζητητή και του αναζητούμενου, ένα πέπλο που σκιάζει το ίδιο το πράγμα που κάποιος επιθυμεί πιο βαθιά. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσπαθήσει κανείς με δύναμη να γίνει μη κατοχικός, γιατί τέτοια προσπάθεια είναι η ίδια μια λεπτή μορφή κατοχής. Μάλλον, πρέπει να δει κανείς καθαρά τον μηχανισμό της κατοχής, να κατανοήσει πώς λειτουργεί ο νους, πώς αρπάζει και προσκολλάται και προσπαθεί να κάνει μόνιμο αυτό που από τη φύση του είναι παροδικό.

Το Μυστήριο Χωρίς Ρίζα

Ο διαλογισμός, στην αληθέστερη έννοιά του, δεν έχει ρίζα. Δεν είναι ριζωμένος σε κανένα σύστημα σκέψης, δεν μεγαλώνει από κανέναν σπόρο εξάσκησης ή τεχνικής. Δεν έχει ουσία που ο νους μπορεί να κρατήσει, καμία μορφή που μπορεί να αρπαχτεί, καμία ουσία που μπορεί να συλληφθεί σε λέξεις ή έννοιες. Είναι σαν τον άνεμο —παρών και ισχυρός, ωστόσο χωρίς στερεότητα. Σαν τον χώρο —περιεκτικός όλων, ωστόσο άδειος από περιεχόμενο. Σαν το φως —αποκαλύπτει τα πάντα, ωστόσο το ίδιο είναι αόρατο.

Αυτή η χωρίς ρίζα κατάσταση δεν είναι ελάττωμα αλλά η ίδια η φύση του μυστηρίου. Επειδή δεν έχει ρίζα, δεν μπορεί να καλλιεργηθεί με οποιονδήποτε συνηθισμένο τρόπο. Επειδή δεν έχει ουσία, δεν μπορεί να κατεχθεί ή να αποθηκευτεί. Επειδή ανήκει στο βασίλειο πέρα από τη σκέψη, δεν μπορεί να κατανοηθεί μέσω ανάλυσης ή μελέτης.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι ο διαλογισμός είναι απρόσιτος ή αδύνατα μακρινός. Αντίθετα, είναι πιο κοντά από την αναπνοή, πιο οικείος από τη σκέψη, πιο παρών από την αίσθηση του εαυτού. Είναι πάντα ήδη εδώ, πάντα ήδη διαθέσιμος. Αυτό που απαιτείται δεν είναι η προσθήκη κάτι νέου αλλά η αφαίρεση αυτού που σκιάζει: την συνεχή αναταραχή της σκέψης, την αρπαγή της επιθυμίας, το βάρος της μνήμης, το φορτίο του συσσωρευμένου παρελθόντος.

Το Αιώνιο Παρόν

Στο τέλος, αυτό που αποκαλύπτεται σε εκείνον που έχει μάθει να είναι ακίνητος είναι το απλό, εξαιρετικό γεγονός της παρουσίας της ίδιας. Όχι παρουσία σε αντίθεση με απουσία, όχι παρουσία ως το ένα μισό μιας δυϊκότητας, αλλά παρουσία ως το έδαφος όλης της εμπειρίας —η αμετάβλητη επίγνωση μέσα στην οποία συμβαίνει όλη η αλλαγή, ο σιωπηλός μάρτυρας που παρατηρεί ολόκληρο το δράμα της ύπαρξης χωρίς ποτέ να αγγίζεται από αυτό.

Αυτή η παρουσία δεν έχει ιστορία. Δεν γεννήθηκε και δεν μπορεί να πεθάνει. Δεν συσσωρεύει εμπειρίες ούτε μεγαλώνει σε σοφία ούτε εξελίσσεται με τον χρόνο. Απλώς είναι, αιώνια και ολοκληρωμένα, η ίδια χθες, σήμερα και για πάντα. Ωστόσο, μέσα σε αυτή την αμετάβλητη παρουσία, όλη η αλλαγή γίνεται δυνατή. Μέσα σε αυτό το αιώνιο τώρα, όλος ο χρόνος ξεδιπλώνεται. Μέσα σε αυτή την ακινησία, όλη η κίνηση αναδύεται.

Το να αναπαύεσαι σε αυτή την παρουσία είναι να ανακαλύπτεις αυτό που πάντα ήσουν, να επιστρέφεις σπίτι σε έναν τόπο που ποτέ πραγματικά δεν άφησες, να ξυπνάς από ένα όνειρο που ποτέ δεν πίστεψες πλήρως. Είναι το τέλος της αναζήτησης και η αρχή του απλού είναι. Είναι διαλογισμός χωρίς διαλογισμό, επίγνωση χωρίς κάποιον που γνωρίζει, παρουσία χωρίς κάποιον να είναι παρών.

Η Ιερή Πρόσκληση

Το μυστήριο επεκτείνει μια πρόσκληση σε κάθε ανθρώπινη ψυχή —όχι μια πρόσκληση που απαιτεί αποδοχή ή απόρριψη, γιατί τέτοια επιλογή ήδη υπονοεί διαχωρισμό, αλλά μια πρόσκληση που είναι πάντα ήδη αποδεκτή λόγω της ίδιας της ύπαρξης κάποιου. Το ερώτημα δεν είναι αν κάποιος θα ανταποκριθεί σε αυτή την πρόσκληση αλλά αν θα αναγνωρίσει ότι η ανταπόκριση ήδη συμβαίνει, πάντα συνέβαινε, σε κάθε αναπνοή, σε κάθε στιγμή επίγνωσης, σε κάθε φευγαλέα στιγμή του είναι.

Το να ζει κανείς με αυτή την αναγνώριση είναι να περπατά στον κόσμο ως ταυτόχρονα προσκυνητής και προορισμός, ως ταυτόχρονα αναζητητής και αναζητούμενος, ως ταυτόχρονα ερώτηση και απάντηση. Είναι να ανακαλύπτει ότι το ιερό δεν είναι ξεχωριστό από το συνηθισμένο, ότι η υπέρβαση δεν αντιτίθεται στην εμμένεια, ότι το άπειρο κατοικεί σε κάθε πεπερασμένη στιγμή.

Αυτό είναι το δώρο του διαλογισμού χωρίς μνήμη, η ευλογία της εμπειρίας χωρίς κατοχή, η χάρη της παρουσίας χωρίς παρελθόν. Δεν ζητά τίποτα από εμάς εκτός από το να είμαστε αυτό που ήδη είμαστε, να γνωρίζουμε αυτό που ήδη γνωρίζουμε, και να αναπαυόμαστε σε αυτό που ποτέ δεν μας άφησε. Και σε αυτή την απλή ανάπαυση, σε αυτή την βαθιά ευκολία, το μυστήριο αποκαλύπτεται —όχι ως κάτι άλλο από εμάς, αλλά ως η βαθύτερη φύση μας, πάντα παρούσα, για πάντα νέα, αιώνια ολοκληρωμένη.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

CIRCLE OF LIGHT / Perennial Sayings

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / The Way of the Real

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / Η Οδός του Πραγματικού

ESOTERISM STUDIES BOOKS