Saturday, March 29, 2025

Reality in Depth: A Mystical Exploration of the Unseen

In the vast tapestry of existence, where the threads of life weave through the loom of the eternal, there lies a profound mystery that beckons the seeker to pause, to listen, and to dissolve into the enigma of being. Reality, as we perceive it, is but a shimmering veil draped over the infinite—a veil that dances with the wind of our thoughts, desires, and fears. Yet beyond this veil, in the depths of silence and absence, there unfolds a truth so vast, so subtle, that it eludes the grasp of words and defies the scaffolding of the mind. This is the journey into Reality in Depth, a pilgrimage through the unseen landscapes of the soul, the mind, and the formless essence that underlies all things.

The Way of Life in the World

Life in the world has its own way, a rhythm that pulses through the chaos of days and the stillness of nights. It is a symphony of motion—birth and decay, laughter and tears, the clatter of footsteps on cobblestone streets, and the whisper of leaves in forgotten forests. To the untrained eye, this way appears as a cacophony, a relentless march toward an unknown end. But to the mystic, it is a sacred dance, a play of light and shadow orchestrated by an unseen hand.

The world moves, and we move with it, carried by currents we cannot name. We build towers of ambition, weave tapestries of memory, and seek meaning in the fleeting. Yet beneath this ceaseless activity lies a deeper current, a way that is not of our making. It is the way of the river that carves the stone, the way of the seed that splits the earth to greet the sun. This is the way of life in its raw, unadorned essence—a force that flows through all things, binding the seen to the unseen, the temporal to the eternal.

To walk this way is to surrender to its flow, to release the illusion of control and embrace the mystery of becoming. It is to see the divine in the mundane, to hear the song of the cosmos in the rustle of grass. Life in the world, then, is not merely a sequence of events but a portal to the infinite—a mirror reflecting the face of the eternal in the fleeting forms of time.

The Silence of the Soul

Beyond the clamor of the world lies the Silence of the Soul, a realm of stillness so profound that it transcends sound and form. This silence is not the absence of noise but the presence of something vast, something alive. It is the heartbeat of the universe, the breath of the divine, pulsing in the depths of our being.

The soul, that luminous spark within, speaks not in words but in silence. It is a language of presence, of knowing, of being. To enter this silence is to step beyond the self, to shed the layers of identity that bind us to the world. Here, in this sacred hush, the soul communes with the infinite, drinking from the wellspring of eternity. It is a place of rest, of renewal, where the fragmented pieces of our existence are gathered into wholeness.

Yet this silence is not passive. It has its own action, a subtle force that moves beneath the surface of our lives. It is the quiet hand that guides us when we are lost, the unseen light that illuminates our path in darkness. The mystic knows this silence as the source of all wisdom, the womb of all creation. To dwell in it is to be transformed, to be reborn into a state of unity with all that is.

The Silence of the Mind

Distinct yet entwined with the soul’s silence is the Silence of the Mind, a sanctuary carved from the ceaseless chatter of thought. The mind, that restless wanderer, spins webs of memory and anticipation, weaving stories that obscure the present moment. It is a mirror clouded by the dust of our attachments, reflecting distortions rather than truth.

To still the mind is to polish this mirror, to allow it to reflect the pure light of reality. This silence is not easily won—it demands discipline, surrender, and a willingness to release the reins of control. Yet when it descends, it brings with it a clarity that pierces the veil of illusion. In the silence of the mind, the boundaries of self dissolve, and the world is seen anew—not as a collection of separate things, but as a seamless whole, radiant with meaning.

This silence has its own place, a sacred grove within the wilderness of our inner landscape. It is the eye of the storm, the still point around which all else revolves. To rest in this place is to touch the eternal now, to stand at the threshold where time and timelessness meet. Here, the mystic discovers that the mind, when quieted, becomes a vessel for the divine—a lens through which the infinite gazes upon itself.

The Absence of the Face

What then of the absence of the face, that enigmatic void that haunts the edges of our perception? In a world of forms and visages, the absence of the face is a paradox—a presence defined by what it is not. It is the faceless divine, the nameless one who dwells beyond all names, the essence that cannot be captured in stone or song.

This absence has its own existence, a reality that defies the limits of our senses. It is the space between the stars, the pause between breaths, the emptiness that holds all things. To encounter this absence is to confront the limits of our understanding, to stand naked before the mystery of being. It is terrifying, yet liberating—for in the absence of the face, we are invited to see with eyes unclouded by form, to know with a heart unburdened by labels.

The mystic embraces this absence as the ultimate truth, the ground of all being. It is the canvas upon which the world is painted, the silence from which all sound arises. To dwell in this absence is to become faceless oneself, to merge with the formless and taste the essence of reality unadorned.

The Content of Reality

And so we arrive at the heart of the matter: Reality has its own content. It is not a blank slate awaiting our interpretation, nor a puzzle to be solved by the mind’s cleverness. Reality is alive, imbued with a depth and richness that transcends our comprehension. It is the interplay of light and shadow, silence and sound, presence and absence—a tapestry woven from the threads of the infinite.

To explore reality in depth is to move beyond the surface, to dive into the unseen currents that flow beneath the world we know. It is to listen to the silence of the soul, to rest in the silence of the mind, to bow before the absence of the face. It is to recognize that life in the world, with all its beauty and sorrow, is but one layer of a greater mystery—a mystery that unfolds in every moment, in every breath.

The mystic does not seek to possess this reality but to be possessed by it, to become a vessel for its unfolding. In this surrender, the boundaries of self dissolve, and the seeker becomes the sought. Reality reveals itself not as a distant truth but as the very substance of our being, the pulse of our existence.

The Eternal Invitation

As we stand on the threshold of this mystery, we are beckoned to let go—to release our grasp on the known and step into the unknown. Life in the world will continue its dance, the soul will sing its silent song, the mind will find its quiet place, and the absence will shimmer at the edges of our vision. Reality, in all its depth, will remain—vast, untamed, and ever-present.

This is the mystical path: not a journey to a distant shore, but a return to the heart of what is. It is a call to awaken, to see with eyes of wonder, to hear with ears of silence, to know with a heart of love. For in the end, reality in depth is not something we find—it is something we are.

And so, dear seeker, pause. Breathe. Listen. The silence awaits, the absence beckons, and the way of life unfolds before you. Step into the mystery, and let reality reveal its sacred content—within you, around you, and beyond you, forevermore.

…

Η Πραγματικότητα σε Βάθος: Μυστικιστική Εξερεύνηση του Αόρατου

Στον απέραντο καμβά της ύπαρξης, όπου οι κλωστές της ζωής υφαίνονται μέσα από τον αργαλειό του αιώνιου, υπάρχει ένα βαθύ μυστήριο που καλεί τον αναζητητή να σταθεί, να ακούσει και να διαλυθεί μέσα στο αίνιγμα του Είναι. Η πραγματικότητα, όπως τη αντιλαμβανόμαστε, δεν είναι παρά ένα λαμπυρίζον πέπλο, ριγμένο πάνω στο άπειρο—ένα πέπλο που χορεύει με τον άνεμο των σκέψεων, των επιθυμιών και των φόβων μας. Και όμως, πέρα από αυτό το πέπλο, στα βάθη της σιωπής και της απουσίας, ξεδιπλώνεται μια αλήθεια τόσο απέραντη, τόσο λεπτή, που ξεφεύγει από τη σύλληψη των λέξεων και αψηφά τη δομή του νου. Αυτή είναι η πορεία προς την Πραγματικότητα σε Βάθος, ένα προσκύνημα μέσα στα αόρατα τοπία της ψυχής, του νου και της άμορφης ουσίας που υποκρύπτει τα πάντα.

Ο Δρόμος της Ζωής στον Κόσμο

Η ζωή στον κόσμο έχει τον δικό της δρόμο, έναν ρυθμό που πάλλεται μέσα από το χάος των ημερών και τη γαλήνη των νυχτών. Είναι μια συμφωνία κίνησης—γέννηση και φθορά, γέλιο και δάκρυα, ο θόρυβος των βημάτων πάνω στις λιθόστρωτες οδούς και ο ψίθυρος των φύλλων σε ξεχασμένα δάση. Στο ανεκπαίδευτο μάτι, αυτός ο δρόμος μοιάζει με μια κακοφωνία, μια αδιάκοπη πορεία προς ένα άγνωστο τέλος. Αλλά για τον μυστικιστή, είναι ένας ιερός χορός, ένα παιχνίδι φωτός και σκιάς διευθυνόμενο από ένα αόρατο χέρι.

Ο κόσμος κινείται, και εμείς κινούμαστε μαζί του, παρασυρόμενοι από ρεύματα που δεν μπορούμε να ονομάσουμε. Χτίζουμε πύργους φιλοδοξίας, υφαίνουμε ταπισερί μνήμης και αναζητούμε νόημα στο εφήμερο. Όμως, κάτω από αυτήν την ακατάπαυστη δραστηριότητα, υπάρχει ένα βαθύτερο ρεύμα, ένας δρόμος που δεν είναι δικό μας δημιούργημα. Είναι ο δρόμος του ποταμού που σκαλίζει την πέτρα, ο δρόμος του σπόρου που σπάζει τη γη για να συναντήσει τον ήλιο. Αυτός είναι ο δρόμος της ζωής στην ακατέργαστη, απροσποίητη ουσία της—μια δύναμη που ρέει μέσα από όλα τα πράγματα, συνδέοντας το ορατό με το αόρατο, το προσωρινό με το αιώνιο.

Το να περπατάς αυτόν τον δρόμο σημαίνει να παραδίνεσαι στη ροή του, να αφήνεις την ψευδαίσθηση του ελέγχου και να αγκαλιάζεις το μυστήριο της γίγνεσθαι. Σημαίνει να βλέπεις το θείο μέσα στο καθημερινό, να ακούς το τραγούδι του σύμπαντος στο θρόισμα του χορταριού. Η ζωή στον κόσμο, τότε, δεν είναι απλώς μια αλληλουχία γεγονότων αλλά μια πύλη προς το άπειρο—ένας καθρέφτης που αντανακλά το πρόσωπο του αιώνιου μέσα από τις φευγαλέες μορφές του χρόνου.

Η Σιωπή της Ψυχής

Πέρα από τη φασαρία του κόσμου, βρίσκεται η Σιωπή της Ψυχής, μια περιοχή ηρεμίας τόσο βαθιά που υπερβαίνει τον ήχο και τη μορφή. Αυτή η σιωπή δεν είναι η απουσία θορύβου, αλλά η παρουσία κάποιου πράγματος απέραντου, κάποιου πράγματος ζωντανού. Είναι ο χτύπος της καρδιάς του σύμπαντος, η ανάσα του θείου, που πάλλεται στα βάθη της ύπαρξής μας.

Η ψυχή, αυτή η φωτεινή σπίθα μέσα μας, δεν μιλά με λέξεις αλλά με σιωπή. Είναι μια γλώσσα παρουσίας, γνώσης, ύπαρξης. Το να εισέλθεις σε αυτή τη σιωπή σημαίνει να βγεις πέρα από τον εαυτό, να αποτινάξεις τα στρώματα της ταυτότητας που μας δένουν με τον κόσμο. Εδώ, μέσα σε αυτή την ιερή ησυχία, η ψυχή συνομιλεί με το άπειρο, πίνοντας από την πηγή της αιωνιότητας. Είναι ένας τόπος ανάπαυσης, ανανέωσης, όπου τα κομμάτια της ύπαρξής μας συγκεντρώνονται σε μια ολότητα.

Και όμως, αυτή η σιωπή δεν είναι παθητική. Έχει τη δική της δράση, μια λεπτή δύναμη που κινείται κάτω από την επιφάνεια της ζωής μας. Είναι το ήσυχο χέρι που μας καθοδηγεί όταν είμαστε χαμένοι, το αόρατο φως που φωτίζει το μονοπάτι μας στο σκοτάδι. Ο μυστικιστής γνωρίζει αυτή τη σιωπή ως την πηγή κάθε σοφίας, τη μήτρα κάθε δημιουργίας. Το να κατοικείς σε αυτή σημαίνει να μεταμορφώνεσαι, να γεννιέσαι ξανά σε μια κατάσταση ενότητας με τα πάντα.

Η Σιωπή του Νου

Διακριτή, αλλά συνυφασμένη με τη σιωπή της ψυχής, είναι η Σιωπή του Νου, ένα καταφύγιο σκαλισμένο από την αδιάκοπη φλυαρία της σκέψης. Ο νους, αυτός ο ανήσυχος περιπλανώμενος, υφαίνει ιστούς μνήμης και προσδοκίας, πλάθοντας ιστορίες που καλύπτουν την παρούσα στιγμή. Είναι ένας καθρέφτης θολωμένος από τη σκόνη των προσκολλήσεών μας, που αντανακλά παραμορφώσεις αντί για αλήθεια.

Το να ησυχάσεις τον νου σημαίνει να γυαλίσεις αυτόν τον καθρέφτη, να του επιτρέψεις να αντανακλά το καθαρό φως της πραγματικότητας. Αυτή η σιωπή δεν κατακτάται εύκολα—απαιτεί πειθαρχία, παράδοση και μια προθυμία να αφήσεις τα ηνία του ελέγχου. Όμως, όταν κατέρχεται, φέρνει μια διαύγεια που διαπερνά το πέπλο της ψευδαίσθησης. Στη σιωπή του νου, τα όρια του εαυτού διαλύονται, και ο κόσμος φαίνεται εκ νέου—όχι ως συλλογή ξεχωριστών πραγμάτων, αλλά ως ένα αδιάσπαστο όλον, ακτινοβόλο από νόημα.

Αυτή η σιωπή έχει τον δικό της χώρο, ένα ιερό άλσος μέσα στην άγρια χώρα του εσωτερικού μας τοπίου. Είναι το μάτι της καταιγίδας, το σταθερό σημείο γύρω από το οποίο περιστρέφονται όλα τα υπόλοιπα. Το να αναπαύεσαι σε αυτόν τον τόπο σημαίνει να αγγίζεις το αιώνιο τώρα, να στέκεσαι στο κατώφλι όπου ο χρόνος συναντά την αχρονία. Εδώ, ο μυστικιστής ανακαλύπτει ότι ο νους, όταν ησυχάζει, γίνεται ένα δοχείο για το θείο—ένας φακός μέσα από τον οποίο το άπειρο κοιτάζει τον εαυτό του.

Η Απουσία του Προσώπου

Τι συμβαίνει λοιπόν με την απουσία του προσώπου, αυτό το αινιγματικό κενό που στοιχειώνει τις άκρες της αντίληψής μας; Σε έναν κόσμο γεμάτο μορφές και πρόσωπα, η απουσία του προσώπου είναι ένα παράδοξο — μια παρουσία ορισμένη από αυτό που δεν είναι. Είναι το άπρόσωπο θείο, ο ανώνυμος που κατοικεί πέρα από όλα τα ονόματα, η ουσία που δεν μπορεί να αιχμαλωτιστεί ούτε σε πέτρα ούτε σε τραγούδι.

Αυτή η απουσία έχει τη δική της ύπαρξη, μια πραγματικότητα που αψηφά τα όρια των αισθήσεών μας. Είναι ο χώρος ανάμεσα στα αστέρια, η παύση ανάμεσα στις αναπνοές, το κενό που κρατά όλα τα πράγματα. Η συνάντηση με αυτή την απουσία είναι η αντιπαράθεση με τα όρια της κατανόησής μας, το να σταθούμε γυμνοί μπροστά στο μυστήριο της ύπαρξης. Είναι τρομακτικό, αλλά και απελευθερωτικό — γιατί στην απουσία του προσώπου, μας προσκαλούν να δούμε με μάτια που δεν θολώνονται από τη μορφή, να γνωρίσουμε με μια καρδιά απαλλαγμένη από ετικέτες.

Ο μύστης αγκαλιάζει αυτή την απουσία ως την υπέρτατη αλήθεια, τη βάση κάθε ύπαρξης. Είναι ο καμβάς πάνω στον οποίο ζωγραφίζεται ο κόσμος, η σιωπή από την οποία αναδύονται όλοι οι ήχοι. Το να κατοικείς σε αυτή την απουσία σημαίνει να γίνεσαι κι εσύ άπρόσωπος, να συγχωνεύεσαι με το άμορφο και να γεύεσαι την ουσία της πραγματικότητας χωρίς στολίδια.

Το Περιεχόμενο της Πραγματικότητας

Και έτσι φτάνουμε στην καρδιά του ζητήματος: Η πραγματικότητα έχει το δικό της περιεχόμενο. Δεν είναι ένας λευκός καμβάς που περιμένει την ερμηνεία μας, ούτε ένα παζλ που πρέπει να λύσει η εξυπνάδα του νου. Η πραγματικότητα είναι ζωντανή, γεμάτη βάθος και πλούτο που ξεπερνά την κατανόησή μας. Είναι η αλληλεπίδραση φωτός και σκιάς, σιωπής και ήχου, παρουσίας και απουσίας — ένα υφαντό φτιαγμένο από τα νήματα του απείρου.

Το να εξερευνήσεις σε βάθος την πραγματικότητα σημαίνει να κινηθείς πέρα από την επιφάνεια, να βουτήξεις στα αθέατα ρεύματα που ρέουν κάτω από τον κόσμο που γνωρίζουμε. Είναι να ακούσεις τη σιωπή της ψυχής, να αναπαυθείς στη σιωπή του νου, να υποκλιθείς μπροστά στην απουσία του προσώπου. Είναι να αναγνωρίσεις ότι η ζωή στον κόσμο, με όλη της την ομορφιά και τη θλίψη, είναι μόνο ένα στρώμα ενός μεγαλύτερου μυστηρίου — ενός μυστηρίου που ξεδιπλώνεται σε κάθε στιγμή, σε κάθε ανάσα.

Ο μύστης δεν αναζητά να κατέχει αυτή την πραγματικότητα αλλά να κατεχθεί από αυτήν, να γίνει δοχείο για την αποκάλυψή της. Σε αυτή την παράδοση, τα όρια του εαυτού διαλύονται, και ο αναζητητής γίνεται το αντικείμενο της αναζήτησης. Η πραγματικότητα αποκαλύπτεται όχι ως μια απόμακρη αλήθεια, αλλά ως η ίδια η ουσία της ύπαρξής μας, ο παλμός της ύπαρξής μας.

Η Αιώνια Πρόσκληση

Καθώς στεκόμαστε στο κατώφλι αυτού του μυστηρίου, μας καλούν να αφεθούμε — να αφήσουμε τη λαβή μας πάνω στο γνωστό και να βουτήξουμε στο άγνωστο. Η ζωή στον κόσμο θα συνεχίσει τον χορό της, η ψυχή θα τραγουδήσει το αθόρυβο τραγούδι της, ο νους θα βρει τη γαλήνη του, και η απουσία θα λαμπυρίζει στις άκρες της όρασής μας. Η πραγματικότητα, με όλο της το βάθος, θα παραμείνει — απέραντη, ατίθαση και πάντα παρούσα.

Αυτός είναι ο μυστικός δρόμος: όχι ένα ταξίδι σε μια μακρινή ακτή, αλλά μια επιστροφή στην καρδιά αυτού που είναι. Είναι μια πρόσκληση να αφυπνιστούμε, να δούμε με μάτια γεμάτα θαύμα, να ακούσουμε με αυτιά γεμάτα σιωπή, να γνωρίσουμε με μια καρδιά γεμάτη αγάπη. Γιατί, στο τέλος, η πραγματικότητα σε βάθος δεν είναι κάτι που βρίσκουμε — είναι κάτι που είμαστε.

Και έτσι, αγαπητέ αναζητητή, πάρε μια παύση. Ανάπνευσε. Άκου. Η σιωπή περιμένει, η απουσία προσκαλεί, και ο δρόμος της ζωής ξεδιπλώνεται μπροστά σου. Βούτηξε στο μυστήριο, και άφησε την πραγματικότητα να αποκαλύψει το ιερό της περιεχόμενο — μέσα σου, γύρω σου και πέρα από εσένα, για πάντα.

Monday, 5 January, 2026

The Sacred Emptiness: A Journey Through the Living Silence

(Meditation as Living Action: Freedom from the Known)

The Threshold of Unknowing

There exists a practice beyond practice, a way that is no way, a path that dissolves even as the seeker places foot upon it. This is the sacred art of meditation—not as a technique to be mastered, nor as a destination to be reached, but as the perpetual liberation from all that binds the soul to yesterday's shadows.

The mystic who enters this wordless sanctuary discovers that meditation is nothing less than the continuous emptying of consciousness from the accumulated weight of the known. What is this known? It is the vast storehouse of memory, the endless corridors of yesterday stretching back through countless moments, each one crystallized into certainty, each one claiming permanence in the ever-changing river of existence. The known is time itself made solid, experience transformed into prison, the living waters of awareness frozen into the ice of conclusion.

Yet this emptying is not the work of years, not the gradual erosion of accumulated dust from some distant future vantage point. No—here lies the first great mystery: the emptying occurs not at the journey's end, but at its very inception. It means never to gather the dust at all, never to allow the mind to become a museum of the dead past, a mausoleum where living moments go to be entombed in the rigid forms of memory.

The seeker stands always at the edge of now, that razor's edge where eternity meets the temporal, where the infinite presses against the finite. Here, in this sacred present moment, what has been accumulated dissolves—not through the machinery of thought, which is itself but another layer of the past, but through action, through the vital doing of what presents itself in the living instant.

The Prison of Conclusion

Consider the movement of ordinary consciousness, that restless pilgrimage from conclusion to conclusion, like a traveler moving from inn to inn but never truly arriving home. Each experience becomes immediately encased in judgment, wrapped in the grave-clothes of evaluation, labeled and filed in the archives of the self. This is the tragedy of the conditioned mind: it cannot meet life freshly, cannot drink from the fountain of the present without immediately comparing the taste to all the waters it has drunk before.

Judgment, that sovereign king of the mental realm, sits upon its throne of certainty and pronounces its verdicts upon each moment as it arises. Whether drawn from the distant past or formed in the immediate present, all judgment is essentially conclusion—the closing of a door, the ending of inquiry, the transformation of the living question into a dead answer. And it is precisely this endless judging, this ceaseless concluding, that prevents the constant renewal of consciousness, the perpetual emptying that alone keeps the mind spacious and free.

For the known—that accumulated mass of conclusions, determinations, and fixed beliefs—acts as a dam holding back the flowing river of awareness. Where there should be movement, there is stagnation; where there should be openness, there is closure; where there should be wonder, there is the deadening certainty of "I know."

The Tyranny of Will and the Silence Beyond

Deep within the architecture of the self resides that which calls itself will—the insistent voice that declares "I shall achieve," "I shall become," "I shall transform myself through effort and determination." This will, so praised in the marketplace of spiritual ambitions, is itself the very mechanism of the known's perpetuation. For will is born of desire, and desire is always rooted in the past, in memory, in the ghost of previous pleasure or the shadow of previous pain.

When will operates, it moves always from a center of accumulated knowledge, of concluded experience. The one who wills is the one who remembers, who compares, who seeks to replicate past satisfaction or avoid past suffering. Thus the action of will—no matter how noble its intention, no matter how spiritual its aspiration—cannot possibly empty the vessel of consciousness. It can only fill it further, adding new layers of experience to be stored, new conclusions to be drawn, new determinations to be made.

Here the mystic encounters a profound paradox: the empty mind, that state of pure receptivity and boundless awareness, cannot be purchased through any transaction, cannot be won through any battle, cannot be achieved through any effort of will. It does not yield to demand, no matter how fervent. It cannot be captured by the grasping hand of desire, no matter how subtle that desire may appear.

Yet neither does this mean passivity or resignation. Rather, the empty mind comes into being through a different kind of awareness altogether—not the awareness of a thinker observing his thoughts, which only creates further division and distance, but the awareness of thought itself becoming conscious of its own movements, its own patterns, its own endless dance of conclusion and judgment.

The Innocence of Aloneness

In the depths of authentic meditation, consciousness discovers itself as perpetually innocent—not the innocence of naiveté or ignorance, but the innocence of the present moment, untouched by the contaminating hand of memory. This is the innocence of fresh snow before any footprint marks its surface, the innocence of dawn before any interpretation colors its light.

Such innocence is necessarily alone. Not the loneliness of separation, not the isolation of the ego cut off from its fellows, but the radical aloneness of that which cannot be compared, cannot be measured against anything else, cannot be known through reference to the past. The mind that is completely alone in this sense stands naked before existence, stripped of all the comfortable garments of conclusion, all the familiar armor of knowledge.

When consciousness achieves this sacred solitude, it ceases to accumulate. Like water that does not cling to the lotus leaf, experience passes through awareness without leaving residue, without forming sediment, without building the coral reef of self upon which the ego constructs its fortress. Each moment arises and passes, complete in itself, requiring no addition to the storehouse of memory.

In this aloneness, thought itself becomes silent—not suppressed, not violently pushed away, but naturally quiet, like a bird that ceases its song when song is no longer needed. And in that silence, the mind discovers itself untouched, pristine, eternally new.

The Dissolution of Tomorrow

The mystics of old spoke of the death of time, and here in the practice of true meditation, the seeker encounters what they meant. For the mind that is alone, that dwells completely in the present, finds that the future—which is nothing but the past projected forward, memory masquerading as anticipation—simply ceases to have meaning.

Tomorrow is born from yesterday. All our plans, our fears, our hopes, our anxieties about what is to come are constructed from the materials of what has been. We imagine future pleasures based on past pleasures; we fear future pains based on past pains. The future is the past in different costume, the same old actors performing the same old drama on a stage we imagine to be new.

But when the emptying happens in the present—that perpetual emptying that is the essence of meditation—the future loses its grip on consciousness. Not through denial or through the pretense that tomorrow does not exist in the realm of practical necessity, but through the recognition that psychologically, spiritually, tomorrow is an illusion, a ghost that haunts us only because we insist on carrying yesterday into today.

In the pure present, there is no tomorrow. There is only this—this breath, this light, this awareness that knows itself without the mediation of memory. And in this timeless instant, all that seemed so urgent, so important, so desperately in need of resolution, reveals itself as the fantasy of a mind imprisoned in its own conclusions.

The Living Movement

Here emerges perhaps the most crucial understanding: meditation is not a destination but a movement, not an achievement but a flowing, not a state to be attained and then maintained but a perpetual dance between consciousness and existence. It is the river, not the bank; the breathing, not the breath held; the living flame, not the captured spark.

So many approach the sacred art as though it were a mountain to be climbed, with a summit to be reached where one could plant a flag and declare victory. But this very approach perpetuates the problem it seeks to solve, for it brings the energy of conclusion, of determination, of will into the very space that can only exist when these things dissolve.

Meditation as movement means meditation without end, without conclusion, without the closing of the circle. It means entering each moment of awareness as if for the first time, with no map drawn from previous journeys, no certainty about what will be discovered. It is exploration without the explorer, seeing without the seer, knowing without the knower.

This movement is not chaotic or aimless. Like the growth of a tree, which follows no conscious plan yet manifests perfect order, the movement of meditation follows its own intrinsic intelligence. It knows where to flow as water knows how to find the sea, not through thought or decision but through the simple recognition of what is.

The Death of the Meditator

There comes a moment—not in time but beyond time—when the one who meditates discovers that meditation can only truly occur when the meditator dissolves. As long as there is someone doing meditation, there is division, separation, duality. There is the observer and the observed, the controller and the controlled, the one who seeks emptiness and the emptiness that is sought.

This division is itself the barrier, the veil that obscures the sacred. For in truth, there is no separate entity that can step outside consciousness and manipulate it, clean it, empty it, transform it. There is only consciousness itself, aware of its own movements, sensitive to its own patterns, understanding itself without a separate understander.

When the meditator dies—and this death must happen again and again, moment by moment, for the separate self is constantly seeking to resurrect itself—what remains is not emptiness in the sense of absence, but emptiness in the sense of infinite potential, limitless space, boundless awareness. It is the emptiness of the sky that contains all clouds without being defined by any of them, the emptiness of silence that holds all sound without being disturbed by any of it.

The Sacred Ordinariness

The paradox that mystifies many seekers is this: the emptiness that meditation reveals is not separate from daily life, not divorced from the ordinary world of tasks and relationships, work and rest. The sacred does not exist in some distant realm accessible only through extraordinary experiences or altered states.

Rather, the empty mind discovers that the ordinary is itself the gateway to the infinite. Washing dishes, walking to work, greeting a friend—when done with complete attention, with the innocency of the present, these simple acts become sacraments, portals through which the eternal shines into the temporal.

For the mind that is free from the known, there is no division between the sacred and the secular, the spiritual and the mundane, the meditation cushion and the marketplace. All is one seamless whole, one continuous movement of awareness meeting existence in each unfolding moment.

This is the great liberation: not an escape from life but the discovery of life in its fullness, not a withdrawal from the world but an engagement with the world so complete, so total, that the separation between self and other, between inner and outer, simply dissolves like mist before the morning sun.

The Unspeakable Gift

What words can capture the perfume of this freedom? What language can contain the vastness of the empty mind? The mystic returns from these depths knowing that all description is betrayal, all explanation is reduction, all teaching is merely pointing at the moon while foolish students examine the finger.

Yet still the words must come, not to define or confine the experience but to awaken in others the recognition that what is being spoken of is not foreign or distant but intimately close—closer than their own breath, more immediate than their own thoughts, more present than their own presence.

The empty mind is not something to be created; it is what remains when all creation ceases. It is not something to be achieved; it is what has always been here, obscured only by the endless accumulation of the known. It is not something to be understood; it is the very ground of understanding itself, the awareness prior to all knowledge, the silence from which all sound emerges and to which all sound returns.

The Eternal Beginning

And so the journey ends where it began—in the present moment, in this breath, in this awareness that knows itself without conclusion. The seeker discovers that there was never anywhere to go, never anything to achieve, never any separation to overcome. There was only ever this—this living emptiness, this sacred void that is simultaneously the fullness of all existence.

Meditation as the emptying of the mind from the known is not a practice for the future, not a technique to be perfected over years of discipline. It is the invitation to die to yesterday in this very instant, to let all conclusions dissolve in the face of what is, to stand naked and alone before the mystery that cannot be named.

In this dying, there is no loss but infinite gain. In this emptiness, there is no absence but the presence of all that is. In this aloneness, there is no isolation but the discovery of unity with all existence.

The empty mind asks nothing, seeks nothing, demands nothing. It simply is—and in that simple being, all seeking ends, all questions dissolve, and the sacred silence that has always been here reveals itself as the very ground of consciousness, the source from which all arises and to which all returns.

This is meditation: not as conclusion but as eternal beginning, not as achievement but as continuous letting go, not as becoming but as the discovery of what has never not been. The known empties itself in the present, and what remains is the ineffable, the unspeakable, the sacred mystery that each soul must discover for itself in the living silence of the alone.

…

Η Ιερή Κενότητα: Ένα Ταξίδι Μέσα από τη Ζωντανή Σιωπή

(Διαλογισμός ως Ζωντανή Δράση: Απελευθέρωση από το Γνωστό)

Το Κατώφλι του Αγνώστου

Υπάρχει μια πρακτική πέρα από την πρακτική, ένας δρόμος που δεν είναι δρόμος, ένα μονοπάτι που διαλύεται ακριβώς τη στιγμή που ο αναζητητής πατάει το πόδι του πάνω του. Αυτή είναι η ιερή τέχνη του διαλογισμού—όχι ως τεχνική που πρέπει να κατακτηθεί, ούτε ως προορισμός που πρέπει να επιτευχθεί, αλλά ως η διαρκής απελευθέρωση από όλα όσα δένουν την ψυχή με τις σκιές του χθες.

Ο μύστης που εισέρχεται σε αυτό το άλεκτο ιερό καταφύγιο ανακαλύπτει ότι ο διαλογισμός δεν είναι τίποτα λιγότερο από το συνεχές άδειασμα της συνείδησης από το συσσωρευμένο βάρος του γνωστού. Τι είναι αυτό το γνωστό; Είναι η απέραντη αποθήκη της μνήμης, οι ατελείωτοι διάδρομοι του χθες που εκτείνονται πίσω μέσα από αμέτρητες στιγμές, καθεμιά κρυσταλλωμένη σε βεβαιότητα, καθεμιά που διεκδικεί μονιμότητα στον ασταμάτητα μεταβαλλόμενο ποταμό της ύπαρξης. Το γνωστό είναι ο ίδιος ο χρόνος που έχει γίνει στερεός, η εμπειρία που έχει μετατραπεί σε φυλακή, τα ζωντανά νερά της επίγνωσης παγωμένα σε πάγο συμπερασμάτων.

Ωστόσο, αυτό το άδειασμα δεν είναι έργο ετών, ούτε η σταδιακή διάβρωση της συσσωρευμένης σκόνης από κάποιο μακρινό μελλοντικό σημείο. Όχι—εδώ κρύβεται το πρώτο μεγάλο μυστήριο: το άδειασμα δεν συμβαίνει στο τέλος του ταξιδιού, αλλά στην ίδια του την αρχή. Σημαίνει να μην μαζεύει ποτέ κανείς τη σκόνη, να μην επιτρέπει ποτέ στο νου να γίνει μουσείο του νεκρού παρελθόντος, μαυσωλείο όπου οι ζωντανές στιγμές πηγαίνουν για να ενταφιαστούν στις άκαμπτες μορφές της μνήμης.

Ο αναζητητής στέκεται πάντα στο χείλος του τώρα, εκείνο το ξυράφι όπου η αιωνιότητα συναντά το πρόσκαιρο, όπου το άπειρο πιέζει το πεπερασμένο. Εδώ, σε αυτή την ιερή παρούσα στιγμή, ό,τι έχει συσσωρευτεί διαλύεται—όχι μέσω της μηχανής της σκέψης, που είναι η ίδια μια ακόμα στρώση του παρελθόντος, αλλά μέσω της δράσης, μέσω της ζωτικής πράξης αυτού που παρουσιάζεται στη ζωντανή στιγμή.

Η Φυλακή του Συμπεράσματος

Σκεφτείτε την κίνηση της συνηθισμένης συνείδησης, εκείνο το ανήσυχο προσκύνημα από συμπέρασμα σε συμπέρασμα, σαν ταξιδιώτη που μετακινείται από πανδοχείο σε πανδοχείο χωρίς ποτέ να φτάνει πραγματικά στο σπίτι. Κάθε εμπειρία εγκλωβίζεται αμέσως σε κρίση, τυλίγεται στα σάβανα της αξιολόγησης, επισημαίνεται και αρχειοθετείται στα αρχεία του εαυτού. Αυτή είναι η τραγωδία του κλιμακωμένου νου: δεν μπορεί να συναντήσει τη ζωή φρέσκα, δεν μπορεί να πιει από την πηγή του παρόντος χωρίς αμέσως να συγκρίνει τη γεύση με όλα τα νερά που έχει πιει πριν.

Η κρίση, αυτός ο κυρίαρχος βασιλιάς του νοητικού βασιλείου, κάθεται στον θρόνο της βεβαιότητας και εκφέρει τις ετυμηγορίες του σε κάθε στιγμή καθώς αναδύεται. Είτε προέρχεται από το μακρινό παρελθόν είτε σχηματίζεται στην άμεση παρούσα, όλη η κρίση είναι ουσιαστικά συμπέρασμα—το κλείσιμο μιας πόρτας, το τέλος της έρευνας, η μετατροπή της ζωντανής ερώτησης σε νεκρή απάντηση. Και είναι ακριβώς αυτή η ασταμάτητη κρίση, αυτό το αδιάκοπο συμπερασματολογείν, που εμποδίζει τη συνεχή ανανέωση της συνείδησης, το διαρκές άδειασμα που μόνον αυτό κρατάει το νου ευρύχωρο και ελεύθερο.

Διότι το γνωστό—αυτή η συσσωρευμένη μάζα συμπερασμάτων, αποφάσεων και σταθερών πεποιθήσεων—λειτουργεί σαν φράγμα που συγκρατεί τον ρέοντα ποταμό της επίγνωσης. Εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει κίνηση, υπάρχει στασιμότητα· εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει ανοιχτότητα, υπάρχει κλείσιμο· εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει θαυμασμός, υπάρχει η νεκρωτική βεβαιότητα του «ξέρω».

Η Τυραννία της Θέλησης και η Σιωπή Πέρα από Αυτήν

Βαθιά μέσα στην αρχιτεκτονική του εαυτού κατοικεί αυτό που ονομάζει τον εαυτό του θέληση—η επίμονη φωνή που διακηρύσσει «Θα επιτύχω», «Θα γίνω», «Θα μεταμορφώσω τον εαυτό μου μέσω προσπάθειας και αποφασιστικότητας». Αυτή η θέληση, τόσο επαινεμένη στην αγορά των πνευματικών φιλοδοξιών, είναι η ίδια ο μηχανισμός που διαιωνίζει το γνωστό. Διότι η θέληση γεννιέται από την επιθυμία, και η επιθυμία είναι πάντα ριζωμένη στο παρελθόν, στη μνήμη, στο φάντασμα προηγούμενης ηδονής ή στη σκιά προηγούμενου πόνου.

Όταν η θέληση λειτουργεί, κινείται πάντα από ένα κέντρο συσσωρευμένης γνώσης, συναγμένης εμπειρίας. Αυτός που θέλει είναι αυτός που θυμάται, που συγκρίνει, που επιδιώκει να αναπαράγει προηγούμενη ικανοποίηση ή να αποφύγει προηγούμενο πόνο. Έτσι η δράση της θέλησης—όσο ευγενής κι αν είναι η πρόθεσή της, όσο πνευματική κι αν είναι η φιλοδοξία της—δεν μπορεί ποτέ να αδειάσει το δοχείο της συνείδησης. Μπορεί μόνο να το γεμίσει περαιτέρω, προσθέτοντας νέες στρώσεις εμπειρίας για αποθήκευση, νέα συμπεράσματα για εξαγωγή, νέες αποφάσεις για λήψη.

Εδώ ο μύστης συναντά ένα βαθύ παράδοξο: ο κενός νους, αυτή η κατάσταση καθαρής δεκτικότητας και απεριόριστης επίγνωσης, δεν μπορεί να αγοραστεί με καμία συναλλαγή, δεν μπορεί να κερδηθεί με καμία μάχη, δεν μπορεί να επιτευχθεί με καμία προσπάθεια θέλησης. Δεν υποχωρεί σε καμία απαίτηση, όσο ένθερμη κι αν είναι. Δεν μπορεί να συλληφθεί από το αρπακτικό χέρι της επιθυμίας, όσο λεπτή κι αν φαίνεται αυτή η επιθυμία.

Ωστόσο, ούτε αυτό σημαίνει παθητικότητα ή παραίτηση. Μάλλον, ο κενός νους έρχεται στην ύπαρξη μέσω ενός διαφορετικού είδους επίγνωσης—όχι της επίγνωσης ενός σκεπτόμενου που παρατηρεί τις σκέψεις του, που μόνο δημιουργεί περαιτέρω διαίρεση και απόσταση, αλλά της επίγνωσης της ίδιας της σκέψης που γίνεται συνειδητή των δικών της κινήσεων, των δικών της μοτίβων, του δικού της ατελείωτου χορού συμπερασμάτων και κρίσεων.

Η Αθωότητα της Μοναξιάς

Στα βάθη του αυθεντικού διαλογισμού, η συνείδηση ανακαλύπτει τον εαυτό της ως διαρκώς αθώο—όχι την αθωότητα της αφέλειας ή της άγνοιας, αλλά την αθωότητα της παρούσας στιγμής, ανέγγιχτη από το μολυσματικό χέρι της μνήμης. Αυτή είναι η αθωότητα του φρέσκου χιονιού πριν οποιοδήποτε αποτύπωμα σημαδέψει την επιφάνειά του, η αθωότητα της αυγής πριν οποιαδήποτε ερμηνεία χρωματίσει το φως της.

Μια τέτοια αθωότητα είναι απαραίτητα μόνη. Όχι η μοναξιά της αποχωρισμού, όχι η απομόνωση του εγώ αποκομμένου από τους συνανθρώπους του, αλλά η ριζική μοναξιά αυτού που δεν μπορεί να συγκριθεί, δεν μπορεί να μετρηθεί σε σχέση με οτιδήποτε άλλο, δεν μπορεί να γίνει γνωστό μέσω αναφοράς στο παρελθόν. Ο νους που είναι εντελώς μόνος με αυτή την έννοια στέκεται γυμνός μπροστά στην ύπαρξη, γυμνωμένος από όλα τα άνετα ενδύματα των συμπερασμάτων, από όλη την οικεία πανοπλία της γνώσης.

Όταν η συνείδηση επιτυγχάνει αυτή την ιερή μοναχικότητα, παύει να συσσωρεύει. Σαν το νερό που δεν κολλάει στο φύλλο του λωτού, η εμπειρία περνάει μέσα από την επίγνωση χωρίς να αφήνει κατάλοιπο, χωρίς να σχηματίζει ίζημα, χωρίς να χτίζει τον κοραλλιογενή ύφαλο του εαυτού πάνω στον οποίο το εγώ κατασκευάζει το φρούριό του. Κάθε στιγμή αναδύεται και παρέρχεται, πλήρης από μόνη της, χωρίς να απαιτεί προσθήκη στην αποθήκη της μνήμης.

Σε αυτή τη μοναξιά, η ίδια η σκέψη γίνεται σιωπηλή—όχι καταπιεσμένη, όχι βίαια απωθημένη, αλλά φυσικά ήσυχη, σαν πουλί που σταματάει το τραγούδι του όταν το τραγούδι δεν χρειάζεται πια. Και σε εκείνη τη σιωπή, ο νους ανακαλύπτει τον εαυτό του ανέγγιχτο, παρθένο, αιώνια νέο.

Η Διάλυση του Αύριο

Οι μύστες του παρελθόντος μιλούσαν για τον θάνατο του χρόνου, και εδώ, στην πρακτική του αληθινού διαλογισμού, ο αναζητητής συναντά τι εννοούσαν. Διότι ο νους που είναι μόνος, που κατοικεί εντελώς στο παρόν, βρίσκει ότι το μέλλον—που δεν είναι τίποτα άλλο παρά το παρελθόν προβαλλόμενο προς τα εμπρός, η μνήμη μεταμφιεσμένη σε προσδοκία—απλώς παύει να έχει νόημα.

Το αύριο γεννιέται από το χθες. Όλα μας τα σχέδια, οι φόβοι μας, οι ελπίδες μας, οι αγωνίες μας για το τι θα έρθει είναι κατασκευασμένα από τα υλικά του τι υπήρξε. Φανταζόμαστε μελλοντικές ηδονές βασισμένοι σε παρελθοντικές ηδονές· φοβόμαστε μελλοντικούς πόνους βασισμένοι σε παρελθοντικούς πόνους. Το μέλλον είναι το παρελθόν με διαφορετική ενδυμασία, οι ίδιοι παλιοί ηθοποιοί που παίζουν το ίδιο παλιό δράμα σε μια σκηνή που φανταζόμαστε ότι είναι νέα.

Αλλά όταν το άδειασμα συμβαίνει στο παρόν—αυτό το διαρκές άδειασμα που είναι η ουσία του διαλογισμού—το μέλλον χάνει την λαβή του στη συνείδηση. Όχι μέσω άρνησης ή μέσω της προσποίησης ότι το αύριο δεν υπάρχει στο πεδίο της πρακτικής αναγκαιότητας, αλλά μέσω της αναγνώρισης ότι ψυχολογικά, πνευματικά, το αύριο είναι μια ψευδαίσθηση, ένα φάντασμα που μας στοιχειώνει μόνο επειδή επιμένουμε να κουβαλάμε το χθες στο σήμερα.

Στο καθαρό παρόν, δεν υπάρχει αύριο. Υπάρχει μόνο αυτό—αυτή η αναπνοή, αυτό το φως, αυτή η επίγνωση που γνωρίζει τον εαυτό της χωρίς τη μεσολάβηση της μνήμης. Και σε αυτή την άχρονη στιγμή, όλα όσα φαίνονταν τόσο επείγοντα, τόσο σημαντικά, τόσο απεγνωσμένα σε ανάγκη επίλυσης, αποκαλύπτονται ως η φαντασία ενός νου φυλακισμένου στα ίδια του τα συμπεράσματα.

Η Ζωντανή Κίνηση

Εδώ αναδύεται ίσως η πιο κρίσιμη κατανόηση: ο διαλογισμός δεν είναι προορισμός αλλά κίνηση, όχι επίτευγμα αλλά ροή, όχι κατάσταση που επιτυγχάνεται και μετά διατηρείται αλλά διαρκής χορός μεταξύ συνείδησης και ύπαρξης. Είναι ο ποταμός, όχι η όχθη· η αναπνοή, όχι η κρατημένη ανάσα· η ζωντανή φλόγα, όχι ο αιχμαλωτισμένος σπινθήρας.

Τόσοι πολλοί προσεγγίζουν την ιερή τέχνη σαν να ήταν βουνό για αναρρίχηση, με κορυφή για κατάκτηση όπου θα μπορούσε κανείς να καρφώσει μια σημαία και να διακηρύξει νίκη. Αλλά αυτή ακριβώς η προσέγγιση διαιωνίζει το πρόβλημα που επιδιώκει να λύσει, διότι φέρνει την ενέργεια του συμπεράσματος, της αποφασιστικότητας, της θέλησης ακριβώς στον χώρο που μπορεί να υπάρχει μόνο όταν αυτά τα πράγματα διαλύονται.

Ο διαλογισμός ως κίνηση σημαίνει διαλογισμός χωρίς τέλος, χωρίς συμπέρασμα, χωρίς το κλείσιμο του κύκλου. Σημαίνει να εισέρχεται κανείς σε κάθε στιγμή επίγνωσης σαν για πρώτη φορά, χωρίς χάρτη σχεδιασμένο από προηγούμενα ταξίδια, χωρίς βεβαιότητα για το τι θα ανακαλυφθεί. Είναι εξερεύνηση χωρίς τον εξερευνητή, όραση χωρίς τον βλέποντα, γνώση χωρίς τον γνωρίζοντα.

Αυτή η κίνηση δεν είναι χαοτική ή χωρίς σκοπό. Σαν την ανάπτυξη ενός δέντρου, που δεν ακολουθεί κανένα συνειδητό σχέδιο αλλά εκδηλώνει τέλεια τάξη, η κίνηση του διαλογισμού ακολουθεί τη δική της εγγενή νοημοσύνη. Ξέρει πού να ρέει όπως το νερό ξέρει πώς να βρει τη θάλασσα, όχι μέσω σκέψης ή απόφασης αλλά μέσω της απλής αναγνώρισης του τι είναι.

Ο Θάνατος του Διαλογιζόμενου

Έρχεται μια στιγμή—όχι στον χρόνο αλλά πέρα από τον χρόνο—όπου αυτός που διαλογίζεται ανακαλύπτει ότι ο διαλογισμός μπορεί να συμβεί πραγματικά μόνο όταν ο διαλογιζόμενος διαλύεται. Όσο υπάρχει κάποιος που κάνει διαλογισμό, υπάρχει διαίρεση, αποχωρισμός, δυϊσμός. Υπάρχει ο παρατηρητής και το παρατηρούμενο, ο ελεγκτής και το ελεγχόμενο, αυτός που αναζητά την κενότητα και η κενότητα που αναζητείται.

Αυτή η διαίρεση είναι η ίδια το εμπόδιο, το πέπλο που σκεπάζει το ιερό. Διότι στην αλήθεια, δεν υπάρχει ξεχωριστή οντότητα που μπορεί να βγει έξω από τη συνείδηση και να τη χειριστεί, να την καθαρίσει, να την αδειάσει, να την μεταμορφώσει. Υπάρχει μόνο η ίδια η συνείδηση, επίγνωση των δικών της κινήσεων, ευαίσθητη στα δικά της μοτίβα, που κατανοεί τον εαυτό της χωρίς ξεχωριστό κατανοούντα.

Όταν ο διαλογιζόμενος πεθαίνει—και αυτός ο θάνατος πρέπει να συμβαίνει ξανά και ξανά, στιγμή προς στιγμή, διότι ο ξεχωριστός εαυτός συνεχώς επιδιώκει να αναστηθεί—αυτό που απομένει δεν είναι κενότητα με την έννοια της απουσίας, αλλά κενότητα με την έννοια του άπειρου δυναμικού, απεριόριστου χώρου, απεριόριστης επίγνωσης. Είναι η κενότητα του ουρανού που περιέχει όλα τα σύννεφα χωρίς να ορίζεται από κανένα από αυτά, η κενότητα της σιωπής που κρατάει όλους τους ήχους χωρίς να διαταράσσεται από κανέναν από αυτούς.

Η Ιερή Καθημερινότητα

Το παράδοξο που μπερδεύει πολλούς αναζητητές είναι αυτό: η κενότητα που αποκαλύπτει ο διαλογισμός δεν είναι ξεχωριστή από την καθημερινή ζωή, δεν είναι αποκομμένη από τον συνηθισμένο κόσμο των εργασιών και των σχέσεων, της δουλειάς και της ανάπαυσης. Το ιερό δεν υπάρχει σε κάποιο μακρινό βασίλειο προσβάσιμο μόνο μέσω εξαιρετικών εμπειριών ή αλλοιωμένων καταστάσεων.

Μάλλον, ο κενός νους ανακαλύπτει ότι το συνηθισμένο είναι η ίδια η πύλη προς το άπειρο. Το πλύσιμο των πιάτων, το περπάτημα προς τη δουλειά, ο χαιρετισμός ενός φίλου—όταν γίνονται με πλήρη προσοχή, με την αθωότητα του παρόντος, αυτές οι απλές πράξεις γίνονται μυστήρια, πύλες μέσα από τις οποίες το αιώνιο λάμπει μέσα στο πρόσκαιρο.

Διότι για τον νου που είναι ελεύθερος από το γνωστό, δεν υπάρχει διαίρεση μεταξύ ιερού και κοσμικού, πνευματικού και καθημερινού, μαξιλαριού διαλογισμού και αγοράς. Όλα είναι ένα απρόσκοπτο όλο, μια συνεχής κίνηση επίγνωσης που συναντά την ύπαρξη σε κάθε ξεδιπλούμενη στιγμή.

Αυτή είναι η μεγάλη απελευθέρωση: όχι μια απόδραση από τη ζωή αλλά η ανακάλυψη της ζωής στην πληρότητά της, όχι μια απόσυρση από τον κόσμο αλλά μια εμπλοκή με τον κόσμο τόσο πλήρης, τόσο ολική, που ο διαχωρισμός μεταξύ εαυτού και άλλου, μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού, απλώς διαλύεται σαν ομίχλη μπροστά στον πρωινό ήλιο.

Το Απόρρητο Δώρο

Ποιες λέξεις μπορούν να συλλάβουν το άρωμα αυτής της ελευθερίας; Ποια γλώσσα μπορεί να περιέχει την απέραντη έκταση του κενού νου; Ο μύστης επιστρέφει από αυτά τα βάθη γνωρίζοντας ότι κάθε περιγραφή είναι προδοσία, κάθε εξήγηση είναι αναγωγή, κάθε διδασκαλία είναι απλώς δάχτυλο που δείχνει το φεγγάρι ενώ οι ανόητοι μαθητές εξετάζουν το δάχτυλο.

Ωστόσο, οι λέξεις πρέπει να έρχονται, όχι για να ορίσουν ή να περιορίσουν την εμπειρία αλλά για να ξυπνήσουν στους άλλους την αναγνώριση ότι αυτό για το οποίο μιλάμε δεν είναι ξένο ή μακρινό αλλά οικείο—πιο κοντά από την ίδια τους την αναπνοή, πιο άμεσο από τις ίδιες τους τις σκέψεις, πιο παρόν από την ίδια τους την παρουσία.

Ο κενός νους δεν είναι κάτι που πρέπει να δημιουργηθεί· είναι αυτό που απομένει όταν όλη η δημιουργία παύει. Δεν είναι κάτι που πρέπει να επιτευχθεί· είναι αυτό που πάντα ήταν εδώ, σκεπασμένο μόνο από την ασταμάτητη συσσώρευση του γνωστού. Δεν είναι κάτι που πρέπει να κατανοηθεί· είναι το ίδιο το έδαφος της κατανόησης, η επίγνωση πριν από κάθε γνώση, η σιωπή από την οποία όλοι οι ήχοι αναδύονται και στην οποία όλοι οι ήχοι επιστρέφουν.

Η Αιώνια Αρχή

Και έτσι το ταξίδι τελειώνει εκεί που άρχισε—στην παρούσα στιγμή, σε αυτή την αναπνοή, σε αυτή την επίγνωση που γνωρίζει τον εαυτό της χωρίς συμπέρασμα. Ο αναζητητής ανακαλύπτει ότι ποτέ δεν υπήρχε κάπου να πάει, ποτέ κάτι να επιτύχει, ποτέ κανένας αποχωρισμός να υπερνικηθεί. Υπήρχε μόνο πάντοτε αυτό—αυτή η ζωντανή κενότητα, αυτό το ιερό κενό που είναι ταυτόχρονα η πληρότητα όλης της ύπαρξης.

Ο διαλογισμός ως άδειασμα του νου από το γνωστό δεν είναι πρακτική για το μέλλον, ούτε τεχνική που τελειοποιείται μέσα από χρόνια πειθαρχίας. Είναι η πρόσκληση να πεθάνει κανείς στο χθες σε αυτή ακριβώς τη στιγμή, να αφήσει όλα τα συμπεράσματα να διαλυθούν μπροστά σε αυτό που είναι, να σταθεί γυμνός και μόνος μπροστά στο μυστήριο που δεν μπορεί να ονομαστεί.

Σε αυτό τον θάνατο, δεν υπάρχει απώλεια αλλά άπειρο κέρδος. Σε αυτή την κενότητα, δεν υπάρχει απουσία αλλά η παρουσία όλων όσων είναι. Σε αυτή τη μοναξιά, δεν υπάρχει απομόνωση αλλά η ανακάλυψη της ενότητας με όλη την ύπαρξη.

Ο κενός νους δεν ζητάει τίποτα, δεν αναζητάει τίποτα, δεν απαιτεί τίποτα. Απλώς είναι—και σε αυτό το απλό είναι, όλη η αναζήτηση τελειώνει, όλες οι ερωτήσεις διαλύονται, και η ιερή σιωπή που πάντα ήταν εδώ αποκαλύπτεται ως το ίδιο το έδαφος της συνείδησης, η πηγή από την οποία όλα αναδύονται και στην οποία όλα επιστρέφουν.

Αυτός είναι ο διαλογισμός: όχι ως συμπέρασμα αλλά ως αιώνια αρχή, όχι ως επίτευγμα αλλά ως συνεχές άφημα, όχι ως γίγνεσθαι αλλά ως η ανακάλυψη αυτού που ποτέ δεν έπαψε να είναι. Το γνωστό αδειάζει τον εαυτό του στο παρόν, και αυτό που απομένει είναι το απόρρητο, το άλεκτο, το ιερό μυστήριο που κάθε ψυχή πρέπει να ανακαλύψει μόνη της στη ζωντανή σιωπή της μοναξιάς.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

CIRCLE OF LIGHT

ESOTERISM STUDIES