Thursday, March 6, 2025

The Infinite Self Within: A Mystical Unveiling

In the vast expanse of existence, where the stars whisper secrets to the void and the winds carry the echoes of forgotten dreams, there lies a truth so subtle, so profound, that it eludes the grasp of the restless mind. This truth is not found in the clamor of the world, nor in the fleeting dance of thoughts and desires. It resides in the stillness, in the silence that cradles all things—an eternal presence, an Infinite Self within us, beyond space and time. This is the essence of what we call God—not a distant deity perched upon a throne of clouds, but the boundless awareness that pulses through the core of our being, the silent witness to all that is.

The Veil of Limited Existence

We walk through life draped in the veils of limitation—our senses painting a world of form and boundary, our minds weaving tapestries of memory and anticipation. We see the sun rise and set, hear the rustle of leaves, taste the sweetness of fruit, and believe these fleeting impressions to be the whole of reality. Yet, beneath this shimmering surface lies an ocean of stillness, an infinite depth that transcends the illusions of separation. The Infinite Self within us does not dwell in the noise of existence; it abides in the silence, where the chatter of the mind dissolves, where the cravings of the heart grow quiet, and where the senses surrender their dominion.

To encounter this Self, we must step beyond the threshold of the known. The world, with its ceaseless motion and cacophony, is a mirror reflecting our own inner turbulence. We chase shadows—wealth, love, power—believing they will complete us, unaware that completeness already rests within. The mystics of every age have beckoned us to pause, to turn inward, to listen not with the ears but with the soul. For in the silence of limited existence, where the boundaries of "I" and "other" fade, the Infinite Self reveals itself—not as a concept to be grasped, but as a presence to be felt.

The Silence of the Mind

The mind is a restless wanderer, a spinner of tales that bind us to the wheel of time. It races through corridors of thought, leaping from past regrets to future hopes, rarely pausing to rest in the eternal now. Yet within this restless stream lies a deeper current—a silence so vast it swallows all words, all questions, all doubts. To enter this silence is to step beyond the mind’s dominion, to release the need to define, to judge, to know. It is a surrender, not of weakness, but of trust in the infinite wisdom that flows beneath the surface of our striving.

In meditation, in prayer, in moments of awe before the grandeur of a mountain or the stillness of a sleeping child, we glimpse this silence. The mystics teach us that it is not something to be achieved, but something to be uncovered. The Infinite Self does not emerge when the mind grows quiet; it is already there, waiting patiently for us to cease our seeking. Like the sun obscured by passing clouds, it shines eternally, its light undimmed by the fleeting storms of thought. To abide in this silence is to touch the timeless, to know God not as an idea, but as the very ground of our being.

The Silence of Desires

Desire is the flame that drives us, a fire that warms and consumes in equal measure. We yearn for love, for recognition, for fulfillment, believing that the next moment, the next possession, the next embrace will bring us peace. Yet each satisfaction births a new longing, and the wheel turns again. In the pursuit of desire, we drift further from the Infinite Self, mistaking the ripples on the water for the depths below.

But when we let the flame of desire flicker and fade, when we sit in the silence of wanting nothing more than what is, a miracle unfolds. The heart, once restless, becomes a vessel for the infinite. It no longer seeks to possess, but to be. In this stillness, we discover that the love we sought was already ours, the peace we craved was never lost. The Infinite Self within us needs nothing, for it is everything—complete, whole, unbounded by the limits of what we can imagine. To rest in the silence of desires is to awaken to this truth: that we are not the seekers, but the sought; not the wanderers, but the home.

The Silence of the Senses

The senses are our windows to the world, yet they are also our chains. Through them, we perceive a universe of separation—colors that dazzle, sounds that soothe or startle, textures that comfort or repel. We become enamored of these sensations, believing they define our reality. But the Infinite Self within us lies beyond the reach of the senses, in a silence that no sound can pierce, no sight can obscure.

To enter this silence is not to reject the world, but to see it anew. The mystics do not ask us to close our eyes forever, but to open them to the unseen. When the senses grow still—when we listen not to the wind but to the silence beneath it, when we gaze not at the stars but at the space that holds them—we begin to perceive the unity that binds all things. The Infinite Self is not apart from the world; it is the essence of the world, the invisible thread that weaves the tapestry of existence. In this silence, the senses become not shackles, but gateways, revealing the divine in the ordinary, the eternal in the fleeting.

The Silence of the World

The world is a symphony of motion—rivers carving stone, cities rising and falling, voices clashing in a chorus of joy and sorrow. It is beautiful, terrible, and transient. We are swept along in its currents, believing ourselves to be its players rather than its witnesses. Yet beyond this grand drama lies a silence so profound that it holds the world in its embrace. This is the silence of the Infinite Self, the stillness from which all movement arises and to which all returns.

To dwell in this silence is to stand at the center of the storm, untouched by its chaos. It is to see the world not as a battlefield of striving, but as a dance of shadows cast by an eternal light. The Infinite Self within us does not oppose the world; it transcends it, offering a vantage point from which we can love without clinging, act without grasping, live without fear. In this silence, we are no longer bound by space and time, for we have touched the timeless, the spaceless, the infinite.

The Awakening

The journey to the Infinite Self is not a path outward, but a sinking inward—a return to what we have always been. It requires no pilgrimage to distant lands, no mastery of esoteric rites. It asks only that we grow still, that we listen to the silence within. In that silence, the boundaries of self dissolve, and we awaken to the truth: that God is not a force outside us, but the Infinite Self within us, beyond space and time, in the silence of limited existence.

This awakening is not an end, but a beginning—a way of being that infuses every breath, every glance, every step with the presence of the eternal. The world remains, with its joys and sorrows, its beauty and pain, but we carry within us the stillness that holds it all. We become mystics not by withdrawing from life, but by embracing it fully, knowing that beneath its surface flows the infinite, the divine, the Self that we are.

So pause, dear soul, and listen. In the silence of the mind, in the silence of desires, in the silence of the senses, in the silence of the world, the Infinite Self awaits—patient, radiant, whole. It is not a gift to be earned, but a truth to be remembered. And in that remembering, we are free.

…

Το Άπειρο Εγώ Εντός: Μια Μυστικιστική Αποκάλυψη

Στην απέραντη έκταση της ύπαρξης, όπου τα αστέρια ψιθυρίζουν μυστικά στο κενό και οι άνεμοι μεταφέρουν τις ηχώ ξεχασμένων ονείρων, υπάρχει μια αλήθεια τόσο λεπτή, τόσο βαθιά, που διαφεύγει από τη σύλληψη του ανήσυχου νου. Αυτή η αλήθεια δεν βρίσκεται στη βοή του κόσμου, ούτε στον εφήμερο χορό των σκέψεων και των επιθυμιών. Κατοικεί στη γαλήνη, στη σιωπή που αγκαλιάζει τα πάντα—μια αιώνια παρουσία, ένα Άπειρο Εγώ μέσα μας, πέρα από τον χώρο και τον χρόνο. Αυτή είναι η ουσία αυτού που ονομάζουμε Θεό—όχι μια μακρινή θεότητα καθισμένη σε έναν θρόνο από σύννεφα, αλλά η απεριόριστη συνειδητότητα που πάλλεται στην καρδιά της ύπαρξής μας, ο σιωπηλός μάρτυρας του παντός.

Το Πέπλο της Περιορισμένης Ύπαρξης

Περιδιαβαίνουμε τη ζωή τυλιγμένοι σε πέπλα περιορισμού—οι αισθήσεις μας ζωγραφίζουν έναν κόσμο μορφών και ορίων, ο νους μας υφαίνει ταπισερί μνήμης και προσδοκίας. Βλέπουμε τον ήλιο να ανατέλλει και να δύει, ακούμε το θρόισμα των φύλλων, γευόμαστε τη γλύκα των καρπών και πιστεύουμε πως αυτές οι εφήμερες εντυπώσεις είναι η ολότητα της πραγματικότητας. Ωστόσο, κάτω από αυτή τη λαμπερή επιφάνεια απλώνεται ένας ωκεανός ακινησίας, ένα άπειρο βάθος που υπερβαίνει τις ψευδαισθήσεις του διαχωρισμού. Το Άπειρο Εγώ μέσα μας δεν κατοικεί στον θόρυβο της ύπαρξης· παραμένει στη σιωπή, εκεί όπου η φλυαρία του νου διαλύεται, όπου οι επιθυμίες της καρδιάς ησυχάζουν, και όπου οι αισθήσεις εγκαταλείπουν την κυριαρχία τους.

Για να συναντήσουμε αυτό το Εγώ, πρέπει να περάσουμε πέρα από το κατώφλι του γνωστού. Ο κόσμος, με την ακατάπαυστη κίνησή του και την πολυφωνία του, είναι ένας καθρέφτης που αντανακλά τη δική μας εσωτερική ταραχή. Κυνηγάμε σκιές—πλούτο, αγάπη, δύναμη—πιστεύοντας ότι θα μας ολοκληρώσουν, χωρίς να γνωρίζουμε ότι η πληρότητα υπάρχει ήδη μέσα μας. Οι μύστες κάθε εποχής μας προσκαλούν να σταθούμε, να στραφούμε προς τα μέσα, να ακούσουμε όχι με τα αυτιά, αλλά με την ψυχή. Διότι μέσα στη σιωπή της περιορισμένης ύπαρξης, όπου τα όρια του «εγώ» και του «άλλου» ξεθωριάζουν, το Άπειρο Εγώ αποκαλύπτεται—όχι ως έννοια που μπορεί να συλληφθεί, αλλά ως παρουσία που μπορεί να βιωθεί.

Η Σιωπή του Νου

Ο νους είναι ένας ανήσυχος περιπλανώμενος, ένας υφαντής ιστοριών που μας δένουν στον τροχό του χρόνου. Τρέχει μέσα από διαδρόμους σκέψης, πηδώντας από τις τύψεις του παρελθόντος στις ελπίδες του μέλλοντος, σπάνια σταματώντας να αναπαυθεί στο αιώνιο παρόν. Ωστόσο, μέσα σε αυτό το ανήσυχο ρεύμα κρύβεται μια βαθύτερη ροή—μια σιωπή τόσο απέραντη που καταβροχθίζει όλες τις λέξεις, όλες τις ερωτήσεις, όλες τις αμφιβολίες. Να εισέλθει κανείς σε αυτή τη σιωπή σημαίνει να περάσει πέρα από το βασίλειο του νου, να απελευθερώσει την ανάγκη να ορίζει, να κρίνει, να γνωρίζει. Είναι μια παράδοση, όχι από αδυναμία, αλλά από εμπιστοσύνη στη άπειρη σοφία που ρέει κάτω από την επιφάνεια της προσπάθειάς μας.

Στον διαλογισμό, στην προσευχή, στις στιγμές δέους μπροστά στο μεγαλείο ενός βουνού ή στη γαλήνη ενός κοιμισμένου παιδιού, αγγίζουμε αυτή τη σιωπή. Οι μύστες μάς διδάσκουν ότι δεν είναι κάτι που πρέπει να επιτευχθεί, αλλά κάτι που πρέπει να αποκαλυφθεί. Το Άπειρο Εγώ δεν αναδύεται όταν ο νους ηρεμεί· είναι ήδη εκεί, περιμένοντας υπομονετικά να σταματήσουμε την αναζήτησή μας. Όπως ο ήλιος που κρύβεται πίσω από τα περαστικά σύννεφα, λάμπει αιώνια, το φως του ανεπηρέαστο από τις εφήμερες καταιγίδες της σκέψης. Να ζει κανείς μέσα σε αυτή τη σιωπή σημαίνει να αγγίζει το άχρονο, να γνωρίζει τον Θεό όχι ως ιδέα, αλλά ως την ίδια τη βάση της ύπαρξής του.

Η Σιωπή των Επιθυμιών

Η επιθυμία είναι η φλόγα που μας κινεί, μια φωτιά που ζεσταίνει και καταναλώνει με τον ίδιο ρυθμό. Λαχταρούμε την αγάπη, την αναγνώριση, την ολοκλήρωση, πιστεύοντας ότι η επόμενη στιγμή, το επόμενο απόκτημα, η επόμενη αγκαλιά θα μας φέρει ειρήνη. Όμως κάθε ικανοποίηση γεννά μια νέα λαχτάρα, και ο τροχός γυρίζει ξανά. Στην καταδίωξη της επιθυμίας, απομακρυνόμαστε από το Άπειρο Εγώ, συγχέοντας τα ρυτιδίσματα στην επιφάνεια του νερού με τα βάθη που κρύβονται από κάτω.

Όμως, όταν αφήσουμε τη φλόγα της επιθυμίας να σβήσει, όταν καθίσουμε στη σιωπή του να μη θέλουμε τίποτα περισσότερο από ό,τι ήδη υπάρχει, τότε ξεδιπλώνεται ένα θαύμα. Η καρδιά, κάποτε ανήσυχη, γίνεται σκεύος του απείρου. Δεν επιδιώκει πλέον να κατέχει, αλλά να είναι. Μέσα σε αυτή τη γαλήνη, ανακαλύπτουμε ότι η αγάπη που αναζητούσαμε ήταν ήδη δική μας, η ειρήνη που ποθούσαμε δεν είχε χαθεί ποτέ. Το Άπειρο Εγώ μέσα μας δεν χρειάζεται τίποτα, διότι είναι το παν—πλήρες, ολόκληρο, απεριόριστο από τα όρια της φαντασίας μας. Να αναπαυόμαστε στη σιωπή των επιθυμιών σημαίνει να ξυπνάμε σε αυτή την αλήθεια: ότι δεν είμαστε οι αναζητητές, αλλά αυτοί που αναζητούνται· όχι οι περιπλανώμενοι, αλλά η ίδια η πατρίδα.

Η Σιωπή των Αισθήσεων

Οι αισθήσεις είναι τα παράθυρά μας προς τον κόσμο, αλλά και οι αλυσίδες μας. Μέσα από αυτές αντιλαμβανόμαστε ένα σύμπαν διαχωρισμού—χρώματα που θαμπώνουν, ήχους που καθησυχάζουν ή τρομάζουν, υφές που παρηγορούν ή απωθούν. Γοητευόμαστε από αυτές τις αισθήσεις, πιστεύοντας ότι ορίζουν την πραγματικότητά μας. Όμως, το Άπειρο Εγώ μέσα μας βρίσκεται πέρα από την εμβέλεια των αισθήσεων, σε μια σιωπή που κανένας ήχος δεν μπορεί να διαπεράσει, καμία εικόνα να επισκιάσει.

Το να εισέλθουμε σε αυτή τη σιωπή δεν σημαίνει να απορρίψουμε τον κόσμο, αλλά να τον δούμε με νέα μάτια. Οι μύστες δεν μας ζητούν να κλείσουμε τα μάτια για πάντα, αλλά να τα ανοίξουμε στο αόρατο. Όταν οι αισθήσεις γίνονται ήρεμες—όταν ακούμε όχι τον άνεμο, αλλά τη σιωπή που τον υποστηρίζει, όταν κοιτάμε όχι τα αστέρια, αλλά τον χώρο που τα περιβάλλει—αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε την ενότητα που συνδέει τα πάντα. Το Άπειρο Εγώ δεν είναι κάτι ξεχωριστό από τον κόσμο· είναι η ουσία του κόσμου, το αόρατο νήμα που υφαίνει το υφαντό της ύπαρξης. Σε αυτή τη σιωπή, οι αισθήσεις δεν είναι πια δεσμά, αλλά πύλες που αποκαλύπτουν το θείο στο καθημερινό, το αιώνιο στο εφήμερο.

Η Σιωπή του Κόσμου

Ο κόσμος είναι μια συμφωνία κίνησης—ποτάμια που χαράζουν την πέτρα, πόλεις που υψώνονται και καταρρέουν, φωνές που συγκρούονται σε ένα χορωδιακό μείγμα χαράς και θλίψης. Είναι όμορφος, τρομερός και εφήμερος. Παρασυρόμαστε από τα ρεύματά του, πιστεύοντας ότι είμαστε οι παίκτες του και όχι οι μάρτυρές του. Όμως, πέρα από αυτό το μεγάλο δράμα, υπάρχει μια σιωπή τόσο βαθιά, που αγκαλιάζει τον κόσμο. Αυτή είναι η σιωπή του Απείρου Εγώ, η ακινησία από την οποία προκύπτει κάθε κίνηση και στην οποία όλα επιστρέφουν.

Το να κατοικούμε σε αυτή τη σιωπή σημαίνει να στεκόμαστε στο κέντρο της καταιγίδας, άθικτοι από το χάος της. Σημαίνει να βλέπουμε τον κόσμο όχι ως πεδίο μάχης γεμάτο προσπάθειες, αλλά ως χορό σκιών που ρίχνει ένα αιώνιο φως. Το Άπειρο Εγώ μέσα μας δεν είναι αντίθετο με τον κόσμο· τον υπερβαίνει, προσφέροντάς μας μια οπτική γωνία από την οποία μπορούμε να αγαπάμε χωρίς να προσκολλόμαστε, να δρούμε χωρίς να επιδιώκουμε, να ζούμε χωρίς φόβο. Σε αυτή τη σιωπή, δεν είμαστε πια δεμένοι από τον χώρο και τον χρόνο, γιατί έχουμε αγγίξει το άχρονο, το άπειρο, το άχωρο.

Η Αφύπνιση

Το ταξίδι προς το Άπειρο Εγώ δεν είναι ένα μονοπάτι προς τα έξω, αλλά μια βύθιση προς τα μέσα—μια επιστροφή σε αυτό που πάντα ήμασταν. Δεν απαιτεί προσκύνημα σε μακρινές χώρες, ούτε την κατάκτηση απόκρυφων τελετουργιών. Απαιτεί μόνο να ησυχάσουμε, να ακούσουμε τη σιωπή μέσα μας. Σε αυτή τη σιωπή, τα όρια του εαυτού διαλύονται, και ξυπνάμε στην αλήθεια: ότι ο Θεός δεν είναι μια δύναμη έξω από εμάς, αλλά το Άπειρο Εγώ μέσα μας, πέρα από τον χώρο και τον χρόνο, μέσα στη σιωπή της περιορισμένης ύπαρξης.

Αυτή η αφύπνιση δεν είναι ένα τέλος, αλλά μια αρχή—ένας τρόπος ύπαρξης που διαποτίζει κάθε ανάσα, κάθε βλέμμα, κάθε βήμα με την παρουσία του αιώνιου. Ο κόσμος παραμένει, με τις χαρές και τις λύπες του, με την ομορφιά και τον πόνο του, αλλά εμείς φέρουμε μέσα μας την ηρεμία που τα περιέχει όλα. Γινόμαστε μύστες όχι αποσυρόμενοι από τη ζωή, αλλά αγκαλιάζοντάς την πλήρως, γνωρίζοντας πως κάτω από την επιφάνειά της ρέει το άπειρο, το θείο, το Εγώ που είμαστε.

Λοιπόν, σταμάτα για λίγο, αγαπημένη ψυχή, και άκου. Στη σιωπή του νου, στη σιωπή των επιθυμιών, στη σιωπή των αισθήσεων, στη σιωπή του κόσμου, το Άπειρο Εγώ σε περιμένει—υπομονετικό, ακτινοβόλο, πλήρες. Δεν είναι ένα δώρο που πρέπει να κερδίσεις, αλλά μια αλήθεια που πρέπει να θυμηθείς. Και σε αυτή τη μνήμη, είσαι ελεύθερος.

Monday, 5 January, 2026

The Sacred Emptiness: A Journey Through the Living Silence

(Meditation as Living Action: Freedom from the Known)

The Threshold of Unknowing

There exists a practice beyond practice, a way that is no way, a path that dissolves even as the seeker places foot upon it. This is the sacred art of meditation—not as a technique to be mastered, nor as a destination to be reached, but as the perpetual liberation from all that binds the soul to yesterday's shadows.

The mystic who enters this wordless sanctuary discovers that meditation is nothing less than the continuous emptying of consciousness from the accumulated weight of the known. What is this known? It is the vast storehouse of memory, the endless corridors of yesterday stretching back through countless moments, each one crystallized into certainty, each one claiming permanence in the ever-changing river of existence. The known is time itself made solid, experience transformed into prison, the living waters of awareness frozen into the ice of conclusion.

Yet this emptying is not the work of years, not the gradual erosion of accumulated dust from some distant future vantage point. No—here lies the first great mystery: the emptying occurs not at the journey's end, but at its very inception. It means never to gather the dust at all, never to allow the mind to become a museum of the dead past, a mausoleum where living moments go to be entombed in the rigid forms of memory.

The seeker stands always at the edge of now, that razor's edge where eternity meets the temporal, where the infinite presses against the finite. Here, in this sacred present moment, what has been accumulated dissolves—not through the machinery of thought, which is itself but another layer of the past, but through action, through the vital doing of what presents itself in the living instant.

The Prison of Conclusion

Consider the movement of ordinary consciousness, that restless pilgrimage from conclusion to conclusion, like a traveler moving from inn to inn but never truly arriving home. Each experience becomes immediately encased in judgment, wrapped in the grave-clothes of evaluation, labeled and filed in the archives of the self. This is the tragedy of the conditioned mind: it cannot meet life freshly, cannot drink from the fountain of the present without immediately comparing the taste to all the waters it has drunk before.

Judgment, that sovereign king of the mental realm, sits upon its throne of certainty and pronounces its verdicts upon each moment as it arises. Whether drawn from the distant past or formed in the immediate present, all judgment is essentially conclusion—the closing of a door, the ending of inquiry, the transformation of the living question into a dead answer. And it is precisely this endless judging, this ceaseless concluding, that prevents the constant renewal of consciousness, the perpetual emptying that alone keeps the mind spacious and free.

For the known—that accumulated mass of conclusions, determinations, and fixed beliefs—acts as a dam holding back the flowing river of awareness. Where there should be movement, there is stagnation; where there should be openness, there is closure; where there should be wonder, there is the deadening certainty of "I know."

The Tyranny of Will and the Silence Beyond

Deep within the architecture of the self resides that which calls itself will—the insistent voice that declares "I shall achieve," "I shall become," "I shall transform myself through effort and determination." This will, so praised in the marketplace of spiritual ambitions, is itself the very mechanism of the known's perpetuation. For will is born of desire, and desire is always rooted in the past, in memory, in the ghost of previous pleasure or the shadow of previous pain.

When will operates, it moves always from a center of accumulated knowledge, of concluded experience. The one who wills is the one who remembers, who compares, who seeks to replicate past satisfaction or avoid past suffering. Thus the action of will—no matter how noble its intention, no matter how spiritual its aspiration—cannot possibly empty the vessel of consciousness. It can only fill it further, adding new layers of experience to be stored, new conclusions to be drawn, new determinations to be made.

Here the mystic encounters a profound paradox: the empty mind, that state of pure receptivity and boundless awareness, cannot be purchased through any transaction, cannot be won through any battle, cannot be achieved through any effort of will. It does not yield to demand, no matter how fervent. It cannot be captured by the grasping hand of desire, no matter how subtle that desire may appear.

Yet neither does this mean passivity or resignation. Rather, the empty mind comes into being through a different kind of awareness altogether—not the awareness of a thinker observing his thoughts, which only creates further division and distance, but the awareness of thought itself becoming conscious of its own movements, its own patterns, its own endless dance of conclusion and judgment.

The Innocence of Aloneness

In the depths of authentic meditation, consciousness discovers itself as perpetually innocent—not the innocence of naiveté or ignorance, but the innocence of the present moment, untouched by the contaminating hand of memory. This is the innocence of fresh snow before any footprint marks its surface, the innocence of dawn before any interpretation colors its light.

Such innocence is necessarily alone. Not the loneliness of separation, not the isolation of the ego cut off from its fellows, but the radical aloneness of that which cannot be compared, cannot be measured against anything else, cannot be known through reference to the past. The mind that is completely alone in this sense stands naked before existence, stripped of all the comfortable garments of conclusion, all the familiar armor of knowledge.

When consciousness achieves this sacred solitude, it ceases to accumulate. Like water that does not cling to the lotus leaf, experience passes through awareness without leaving residue, without forming sediment, without building the coral reef of self upon which the ego constructs its fortress. Each moment arises and passes, complete in itself, requiring no addition to the storehouse of memory.

In this aloneness, thought itself becomes silent—not suppressed, not violently pushed away, but naturally quiet, like a bird that ceases its song when song is no longer needed. And in that silence, the mind discovers itself untouched, pristine, eternally new.

The Dissolution of Tomorrow

The mystics of old spoke of the death of time, and here in the practice of true meditation, the seeker encounters what they meant. For the mind that is alone, that dwells completely in the present, finds that the future—which is nothing but the past projected forward, memory masquerading as anticipation—simply ceases to have meaning.

Tomorrow is born from yesterday. All our plans, our fears, our hopes, our anxieties about what is to come are constructed from the materials of what has been. We imagine future pleasures based on past pleasures; we fear future pains based on past pains. The future is the past in different costume, the same old actors performing the same old drama on a stage we imagine to be new.

But when the emptying happens in the present—that perpetual emptying that is the essence of meditation—the future loses its grip on consciousness. Not through denial or through the pretense that tomorrow does not exist in the realm of practical necessity, but through the recognition that psychologically, spiritually, tomorrow is an illusion, a ghost that haunts us only because we insist on carrying yesterday into today.

In the pure present, there is no tomorrow. There is only this—this breath, this light, this awareness that knows itself without the mediation of memory. And in this timeless instant, all that seemed so urgent, so important, so desperately in need of resolution, reveals itself as the fantasy of a mind imprisoned in its own conclusions.

The Living Movement

Here emerges perhaps the most crucial understanding: meditation is not a destination but a movement, not an achievement but a flowing, not a state to be attained and then maintained but a perpetual dance between consciousness and existence. It is the river, not the bank; the breathing, not the breath held; the living flame, not the captured spark.

So many approach the sacred art as though it were a mountain to be climbed, with a summit to be reached where one could plant a flag and declare victory. But this very approach perpetuates the problem it seeks to solve, for it brings the energy of conclusion, of determination, of will into the very space that can only exist when these things dissolve.

Meditation as movement means meditation without end, without conclusion, without the closing of the circle. It means entering each moment of awareness as if for the first time, with no map drawn from previous journeys, no certainty about what will be discovered. It is exploration without the explorer, seeing without the seer, knowing without the knower.

This movement is not chaotic or aimless. Like the growth of a tree, which follows no conscious plan yet manifests perfect order, the movement of meditation follows its own intrinsic intelligence. It knows where to flow as water knows how to find the sea, not through thought or decision but through the simple recognition of what is.

The Death of the Meditator

There comes a moment—not in time but beyond time—when the one who meditates discovers that meditation can only truly occur when the meditator dissolves. As long as there is someone doing meditation, there is division, separation, duality. There is the observer and the observed, the controller and the controlled, the one who seeks emptiness and the emptiness that is sought.

This division is itself the barrier, the veil that obscures the sacred. For in truth, there is no separate entity that can step outside consciousness and manipulate it, clean it, empty it, transform it. There is only consciousness itself, aware of its own movements, sensitive to its own patterns, understanding itself without a separate understander.

When the meditator dies—and this death must happen again and again, moment by moment, for the separate self is constantly seeking to resurrect itself—what remains is not emptiness in the sense of absence, but emptiness in the sense of infinite potential, limitless space, boundless awareness. It is the emptiness of the sky that contains all clouds without being defined by any of them, the emptiness of silence that holds all sound without being disturbed by any of it.

The Sacred Ordinariness

The paradox that mystifies many seekers is this: the emptiness that meditation reveals is not separate from daily life, not divorced from the ordinary world of tasks and relationships, work and rest. The sacred does not exist in some distant realm accessible only through extraordinary experiences or altered states.

Rather, the empty mind discovers that the ordinary is itself the gateway to the infinite. Washing dishes, walking to work, greeting a friend—when done with complete attention, with the innocency of the present, these simple acts become sacraments, portals through which the eternal shines into the temporal.

For the mind that is free from the known, there is no division between the sacred and the secular, the spiritual and the mundane, the meditation cushion and the marketplace. All is one seamless whole, one continuous movement of awareness meeting existence in each unfolding moment.

This is the great liberation: not an escape from life but the discovery of life in its fullness, not a withdrawal from the world but an engagement with the world so complete, so total, that the separation between self and other, between inner and outer, simply dissolves like mist before the morning sun.

The Unspeakable Gift

What words can capture the perfume of this freedom? What language can contain the vastness of the empty mind? The mystic returns from these depths knowing that all description is betrayal, all explanation is reduction, all teaching is merely pointing at the moon while foolish students examine the finger.

Yet still the words must come, not to define or confine the experience but to awaken in others the recognition that what is being spoken of is not foreign or distant but intimately close—closer than their own breath, more immediate than their own thoughts, more present than their own presence.

The empty mind is not something to be created; it is what remains when all creation ceases. It is not something to be achieved; it is what has always been here, obscured only by the endless accumulation of the known. It is not something to be understood; it is the very ground of understanding itself, the awareness prior to all knowledge, the silence from which all sound emerges and to which all sound returns.

The Eternal Beginning

And so the journey ends where it began—in the present moment, in this breath, in this awareness that knows itself without conclusion. The seeker discovers that there was never anywhere to go, never anything to achieve, never any separation to overcome. There was only ever this—this living emptiness, this sacred void that is simultaneously the fullness of all existence.

Meditation as the emptying of the mind from the known is not a practice for the future, not a technique to be perfected over years of discipline. It is the invitation to die to yesterday in this very instant, to let all conclusions dissolve in the face of what is, to stand naked and alone before the mystery that cannot be named.

In this dying, there is no loss but infinite gain. In this emptiness, there is no absence but the presence of all that is. In this aloneness, there is no isolation but the discovery of unity with all existence.

The empty mind asks nothing, seeks nothing, demands nothing. It simply is—and in that simple being, all seeking ends, all questions dissolve, and the sacred silence that has always been here reveals itself as the very ground of consciousness, the source from which all arises and to which all returns.

This is meditation: not as conclusion but as eternal beginning, not as achievement but as continuous letting go, not as becoming but as the discovery of what has never not been. The known empties itself in the present, and what remains is the ineffable, the unspeakable, the sacred mystery that each soul must discover for itself in the living silence of the alone.

…

Η Ιερή Κενότητα: Ένα Ταξίδι Μέσα από τη Ζωντανή Σιωπή

(Διαλογισμός ως Ζωντανή Δράση: Απελευθέρωση από το Γνωστό)

Το Κατώφλι του Αγνώστου

Υπάρχει μια πρακτική πέρα από την πρακτική, ένας δρόμος που δεν είναι δρόμος, ένα μονοπάτι που διαλύεται ακριβώς τη στιγμή που ο αναζητητής πατάει το πόδι του πάνω του. Αυτή είναι η ιερή τέχνη του διαλογισμού—όχι ως τεχνική που πρέπει να κατακτηθεί, ούτε ως προορισμός που πρέπει να επιτευχθεί, αλλά ως η διαρκής απελευθέρωση από όλα όσα δένουν την ψυχή με τις σκιές του χθες.

Ο μύστης που εισέρχεται σε αυτό το άλεκτο ιερό καταφύγιο ανακαλύπτει ότι ο διαλογισμός δεν είναι τίποτα λιγότερο από το συνεχές άδειασμα της συνείδησης από το συσσωρευμένο βάρος του γνωστού. Τι είναι αυτό το γνωστό; Είναι η απέραντη αποθήκη της μνήμης, οι ατελείωτοι διάδρομοι του χθες που εκτείνονται πίσω μέσα από αμέτρητες στιγμές, καθεμιά κρυσταλλωμένη σε βεβαιότητα, καθεμιά που διεκδικεί μονιμότητα στον ασταμάτητα μεταβαλλόμενο ποταμό της ύπαρξης. Το γνωστό είναι ο ίδιος ο χρόνος που έχει γίνει στερεός, η εμπειρία που έχει μετατραπεί σε φυλακή, τα ζωντανά νερά της επίγνωσης παγωμένα σε πάγο συμπερασμάτων.

Ωστόσο, αυτό το άδειασμα δεν είναι έργο ετών, ούτε η σταδιακή διάβρωση της συσσωρευμένης σκόνης από κάποιο μακρινό μελλοντικό σημείο. Όχι—εδώ κρύβεται το πρώτο μεγάλο μυστήριο: το άδειασμα δεν συμβαίνει στο τέλος του ταξιδιού, αλλά στην ίδια του την αρχή. Σημαίνει να μην μαζεύει ποτέ κανείς τη σκόνη, να μην επιτρέπει ποτέ στο νου να γίνει μουσείο του νεκρού παρελθόντος, μαυσωλείο όπου οι ζωντανές στιγμές πηγαίνουν για να ενταφιαστούν στις άκαμπτες μορφές της μνήμης.

Ο αναζητητής στέκεται πάντα στο χείλος του τώρα, εκείνο το ξυράφι όπου η αιωνιότητα συναντά το πρόσκαιρο, όπου το άπειρο πιέζει το πεπερασμένο. Εδώ, σε αυτή την ιερή παρούσα στιγμή, ό,τι έχει συσσωρευτεί διαλύεται—όχι μέσω της μηχανής της σκέψης, που είναι η ίδια μια ακόμα στρώση του παρελθόντος, αλλά μέσω της δράσης, μέσω της ζωτικής πράξης αυτού που παρουσιάζεται στη ζωντανή στιγμή.

Η Φυλακή του Συμπεράσματος

Σκεφτείτε την κίνηση της συνηθισμένης συνείδησης, εκείνο το ανήσυχο προσκύνημα από συμπέρασμα σε συμπέρασμα, σαν ταξιδιώτη που μετακινείται από πανδοχείο σε πανδοχείο χωρίς ποτέ να φτάνει πραγματικά στο σπίτι. Κάθε εμπειρία εγκλωβίζεται αμέσως σε κρίση, τυλίγεται στα σάβανα της αξιολόγησης, επισημαίνεται και αρχειοθετείται στα αρχεία του εαυτού. Αυτή είναι η τραγωδία του κλιμακωμένου νου: δεν μπορεί να συναντήσει τη ζωή φρέσκα, δεν μπορεί να πιει από την πηγή του παρόντος χωρίς αμέσως να συγκρίνει τη γεύση με όλα τα νερά που έχει πιει πριν.

Η κρίση, αυτός ο κυρίαρχος βασιλιάς του νοητικού βασιλείου, κάθεται στον θρόνο της βεβαιότητας και εκφέρει τις ετυμηγορίες του σε κάθε στιγμή καθώς αναδύεται. Είτε προέρχεται από το μακρινό παρελθόν είτε σχηματίζεται στην άμεση παρούσα, όλη η κρίση είναι ουσιαστικά συμπέρασμα—το κλείσιμο μιας πόρτας, το τέλος της έρευνας, η μετατροπή της ζωντανής ερώτησης σε νεκρή απάντηση. Και είναι ακριβώς αυτή η ασταμάτητη κρίση, αυτό το αδιάκοπο συμπερασματολογείν, που εμποδίζει τη συνεχή ανανέωση της συνείδησης, το διαρκές άδειασμα που μόνον αυτό κρατάει το νου ευρύχωρο και ελεύθερο.

Διότι το γνωστό—αυτή η συσσωρευμένη μάζα συμπερασμάτων, αποφάσεων και σταθερών πεποιθήσεων—λειτουργεί σαν φράγμα που συγκρατεί τον ρέοντα ποταμό της επίγνωσης. Εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει κίνηση, υπάρχει στασιμότητα· εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει ανοιχτότητα, υπάρχει κλείσιμο· εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει θαυμασμός, υπάρχει η νεκρωτική βεβαιότητα του «ξέρω».

Η Τυραννία της Θέλησης και η Σιωπή Πέρα από Αυτήν

Βαθιά μέσα στην αρχιτεκτονική του εαυτού κατοικεί αυτό που ονομάζει τον εαυτό του θέληση—η επίμονη φωνή που διακηρύσσει «Θα επιτύχω», «Θα γίνω», «Θα μεταμορφώσω τον εαυτό μου μέσω προσπάθειας και αποφασιστικότητας». Αυτή η θέληση, τόσο επαινεμένη στην αγορά των πνευματικών φιλοδοξιών, είναι η ίδια ο μηχανισμός που διαιωνίζει το γνωστό. Διότι η θέληση γεννιέται από την επιθυμία, και η επιθυμία είναι πάντα ριζωμένη στο παρελθόν, στη μνήμη, στο φάντασμα προηγούμενης ηδονής ή στη σκιά προηγούμενου πόνου.

Όταν η θέληση λειτουργεί, κινείται πάντα από ένα κέντρο συσσωρευμένης γνώσης, συναγμένης εμπειρίας. Αυτός που θέλει είναι αυτός που θυμάται, που συγκρίνει, που επιδιώκει να αναπαράγει προηγούμενη ικανοποίηση ή να αποφύγει προηγούμενο πόνο. Έτσι η δράση της θέλησης—όσο ευγενής κι αν είναι η πρόθεσή της, όσο πνευματική κι αν είναι η φιλοδοξία της—δεν μπορεί ποτέ να αδειάσει το δοχείο της συνείδησης. Μπορεί μόνο να το γεμίσει περαιτέρω, προσθέτοντας νέες στρώσεις εμπειρίας για αποθήκευση, νέα συμπεράσματα για εξαγωγή, νέες αποφάσεις για λήψη.

Εδώ ο μύστης συναντά ένα βαθύ παράδοξο: ο κενός νους, αυτή η κατάσταση καθαρής δεκτικότητας και απεριόριστης επίγνωσης, δεν μπορεί να αγοραστεί με καμία συναλλαγή, δεν μπορεί να κερδηθεί με καμία μάχη, δεν μπορεί να επιτευχθεί με καμία προσπάθεια θέλησης. Δεν υποχωρεί σε καμία απαίτηση, όσο ένθερμη κι αν είναι. Δεν μπορεί να συλληφθεί από το αρπακτικό χέρι της επιθυμίας, όσο λεπτή κι αν φαίνεται αυτή η επιθυμία.

Ωστόσο, ούτε αυτό σημαίνει παθητικότητα ή παραίτηση. Μάλλον, ο κενός νους έρχεται στην ύπαρξη μέσω ενός διαφορετικού είδους επίγνωσης—όχι της επίγνωσης ενός σκεπτόμενου που παρατηρεί τις σκέψεις του, που μόνο δημιουργεί περαιτέρω διαίρεση και απόσταση, αλλά της επίγνωσης της ίδιας της σκέψης που γίνεται συνειδητή των δικών της κινήσεων, των δικών της μοτίβων, του δικού της ατελείωτου χορού συμπερασμάτων και κρίσεων.

Η Αθωότητα της Μοναξιάς

Στα βάθη του αυθεντικού διαλογισμού, η συνείδηση ανακαλύπτει τον εαυτό της ως διαρκώς αθώο—όχι την αθωότητα της αφέλειας ή της άγνοιας, αλλά την αθωότητα της παρούσας στιγμής, ανέγγιχτη από το μολυσματικό χέρι της μνήμης. Αυτή είναι η αθωότητα του φρέσκου χιονιού πριν οποιοδήποτε αποτύπωμα σημαδέψει την επιφάνειά του, η αθωότητα της αυγής πριν οποιαδήποτε ερμηνεία χρωματίσει το φως της.

Μια τέτοια αθωότητα είναι απαραίτητα μόνη. Όχι η μοναξιά της αποχωρισμού, όχι η απομόνωση του εγώ αποκομμένου από τους συνανθρώπους του, αλλά η ριζική μοναξιά αυτού που δεν μπορεί να συγκριθεί, δεν μπορεί να μετρηθεί σε σχέση με οτιδήποτε άλλο, δεν μπορεί να γίνει γνωστό μέσω αναφοράς στο παρελθόν. Ο νους που είναι εντελώς μόνος με αυτή την έννοια στέκεται γυμνός μπροστά στην ύπαρξη, γυμνωμένος από όλα τα άνετα ενδύματα των συμπερασμάτων, από όλη την οικεία πανοπλία της γνώσης.

Όταν η συνείδηση επιτυγχάνει αυτή την ιερή μοναχικότητα, παύει να συσσωρεύει. Σαν το νερό που δεν κολλάει στο φύλλο του λωτού, η εμπειρία περνάει μέσα από την επίγνωση χωρίς να αφήνει κατάλοιπο, χωρίς να σχηματίζει ίζημα, χωρίς να χτίζει τον κοραλλιογενή ύφαλο του εαυτού πάνω στον οποίο το εγώ κατασκευάζει το φρούριό του. Κάθε στιγμή αναδύεται και παρέρχεται, πλήρης από μόνη της, χωρίς να απαιτεί προσθήκη στην αποθήκη της μνήμης.

Σε αυτή τη μοναξιά, η ίδια η σκέψη γίνεται σιωπηλή—όχι καταπιεσμένη, όχι βίαια απωθημένη, αλλά φυσικά ήσυχη, σαν πουλί που σταματάει το τραγούδι του όταν το τραγούδι δεν χρειάζεται πια. Και σε εκείνη τη σιωπή, ο νους ανακαλύπτει τον εαυτό του ανέγγιχτο, παρθένο, αιώνια νέο.

Η Διάλυση του Αύριο

Οι μύστες του παρελθόντος μιλούσαν για τον θάνατο του χρόνου, και εδώ, στην πρακτική του αληθινού διαλογισμού, ο αναζητητής συναντά τι εννοούσαν. Διότι ο νους που είναι μόνος, που κατοικεί εντελώς στο παρόν, βρίσκει ότι το μέλλον—που δεν είναι τίποτα άλλο παρά το παρελθόν προβαλλόμενο προς τα εμπρός, η μνήμη μεταμφιεσμένη σε προσδοκία—απλώς παύει να έχει νόημα.

Το αύριο γεννιέται από το χθες. Όλα μας τα σχέδια, οι φόβοι μας, οι ελπίδες μας, οι αγωνίες μας για το τι θα έρθει είναι κατασκευασμένα από τα υλικά του τι υπήρξε. Φανταζόμαστε μελλοντικές ηδονές βασισμένοι σε παρελθοντικές ηδονές· φοβόμαστε μελλοντικούς πόνους βασισμένοι σε παρελθοντικούς πόνους. Το μέλλον είναι το παρελθόν με διαφορετική ενδυμασία, οι ίδιοι παλιοί ηθοποιοί που παίζουν το ίδιο παλιό δράμα σε μια σκηνή που φανταζόμαστε ότι είναι νέα.

Αλλά όταν το άδειασμα συμβαίνει στο παρόν—αυτό το διαρκές άδειασμα που είναι η ουσία του διαλογισμού—το μέλλον χάνει την λαβή του στη συνείδηση. Όχι μέσω άρνησης ή μέσω της προσποίησης ότι το αύριο δεν υπάρχει στο πεδίο της πρακτικής αναγκαιότητας, αλλά μέσω της αναγνώρισης ότι ψυχολογικά, πνευματικά, το αύριο είναι μια ψευδαίσθηση, ένα φάντασμα που μας στοιχειώνει μόνο επειδή επιμένουμε να κουβαλάμε το χθες στο σήμερα.

Στο καθαρό παρόν, δεν υπάρχει αύριο. Υπάρχει μόνο αυτό—αυτή η αναπνοή, αυτό το φως, αυτή η επίγνωση που γνωρίζει τον εαυτό της χωρίς τη μεσολάβηση της μνήμης. Και σε αυτή την άχρονη στιγμή, όλα όσα φαίνονταν τόσο επείγοντα, τόσο σημαντικά, τόσο απεγνωσμένα σε ανάγκη επίλυσης, αποκαλύπτονται ως η φαντασία ενός νου φυλακισμένου στα ίδια του τα συμπεράσματα.

Η Ζωντανή Κίνηση

Εδώ αναδύεται ίσως η πιο κρίσιμη κατανόηση: ο διαλογισμός δεν είναι προορισμός αλλά κίνηση, όχι επίτευγμα αλλά ροή, όχι κατάσταση που επιτυγχάνεται και μετά διατηρείται αλλά διαρκής χορός μεταξύ συνείδησης και ύπαρξης. Είναι ο ποταμός, όχι η όχθη· η αναπνοή, όχι η κρατημένη ανάσα· η ζωντανή φλόγα, όχι ο αιχμαλωτισμένος σπινθήρας.

Τόσοι πολλοί προσεγγίζουν την ιερή τέχνη σαν να ήταν βουνό για αναρρίχηση, με κορυφή για κατάκτηση όπου θα μπορούσε κανείς να καρφώσει μια σημαία και να διακηρύξει νίκη. Αλλά αυτή ακριβώς η προσέγγιση διαιωνίζει το πρόβλημα που επιδιώκει να λύσει, διότι φέρνει την ενέργεια του συμπεράσματος, της αποφασιστικότητας, της θέλησης ακριβώς στον χώρο που μπορεί να υπάρχει μόνο όταν αυτά τα πράγματα διαλύονται.

Ο διαλογισμός ως κίνηση σημαίνει διαλογισμός χωρίς τέλος, χωρίς συμπέρασμα, χωρίς το κλείσιμο του κύκλου. Σημαίνει να εισέρχεται κανείς σε κάθε στιγμή επίγνωσης σαν για πρώτη φορά, χωρίς χάρτη σχεδιασμένο από προηγούμενα ταξίδια, χωρίς βεβαιότητα για το τι θα ανακαλυφθεί. Είναι εξερεύνηση χωρίς τον εξερευνητή, όραση χωρίς τον βλέποντα, γνώση χωρίς τον γνωρίζοντα.

Αυτή η κίνηση δεν είναι χαοτική ή χωρίς σκοπό. Σαν την ανάπτυξη ενός δέντρου, που δεν ακολουθεί κανένα συνειδητό σχέδιο αλλά εκδηλώνει τέλεια τάξη, η κίνηση του διαλογισμού ακολουθεί τη δική της εγγενή νοημοσύνη. Ξέρει πού να ρέει όπως το νερό ξέρει πώς να βρει τη θάλασσα, όχι μέσω σκέψης ή απόφασης αλλά μέσω της απλής αναγνώρισης του τι είναι.

Ο Θάνατος του Διαλογιζόμενου

Έρχεται μια στιγμή—όχι στον χρόνο αλλά πέρα από τον χρόνο—όπου αυτός που διαλογίζεται ανακαλύπτει ότι ο διαλογισμός μπορεί να συμβεί πραγματικά μόνο όταν ο διαλογιζόμενος διαλύεται. Όσο υπάρχει κάποιος που κάνει διαλογισμό, υπάρχει διαίρεση, αποχωρισμός, δυϊσμός. Υπάρχει ο παρατηρητής και το παρατηρούμενο, ο ελεγκτής και το ελεγχόμενο, αυτός που αναζητά την κενότητα και η κενότητα που αναζητείται.

Αυτή η διαίρεση είναι η ίδια το εμπόδιο, το πέπλο που σκεπάζει το ιερό. Διότι στην αλήθεια, δεν υπάρχει ξεχωριστή οντότητα που μπορεί να βγει έξω από τη συνείδηση και να τη χειριστεί, να την καθαρίσει, να την αδειάσει, να την μεταμορφώσει. Υπάρχει μόνο η ίδια η συνείδηση, επίγνωση των δικών της κινήσεων, ευαίσθητη στα δικά της μοτίβα, που κατανοεί τον εαυτό της χωρίς ξεχωριστό κατανοούντα.

Όταν ο διαλογιζόμενος πεθαίνει—και αυτός ο θάνατος πρέπει να συμβαίνει ξανά και ξανά, στιγμή προς στιγμή, διότι ο ξεχωριστός εαυτός συνεχώς επιδιώκει να αναστηθεί—αυτό που απομένει δεν είναι κενότητα με την έννοια της απουσίας, αλλά κενότητα με την έννοια του άπειρου δυναμικού, απεριόριστου χώρου, απεριόριστης επίγνωσης. Είναι η κενότητα του ουρανού που περιέχει όλα τα σύννεφα χωρίς να ορίζεται από κανένα από αυτά, η κενότητα της σιωπής που κρατάει όλους τους ήχους χωρίς να διαταράσσεται από κανέναν από αυτούς.

Η Ιερή Καθημερινότητα

Το παράδοξο που μπερδεύει πολλούς αναζητητές είναι αυτό: η κενότητα που αποκαλύπτει ο διαλογισμός δεν είναι ξεχωριστή από την καθημερινή ζωή, δεν είναι αποκομμένη από τον συνηθισμένο κόσμο των εργασιών και των σχέσεων, της δουλειάς και της ανάπαυσης. Το ιερό δεν υπάρχει σε κάποιο μακρινό βασίλειο προσβάσιμο μόνο μέσω εξαιρετικών εμπειριών ή αλλοιωμένων καταστάσεων.

Μάλλον, ο κενός νους ανακαλύπτει ότι το συνηθισμένο είναι η ίδια η πύλη προς το άπειρο. Το πλύσιμο των πιάτων, το περπάτημα προς τη δουλειά, ο χαιρετισμός ενός φίλου—όταν γίνονται με πλήρη προσοχή, με την αθωότητα του παρόντος, αυτές οι απλές πράξεις γίνονται μυστήρια, πύλες μέσα από τις οποίες το αιώνιο λάμπει μέσα στο πρόσκαιρο.

Διότι για τον νου που είναι ελεύθερος από το γνωστό, δεν υπάρχει διαίρεση μεταξύ ιερού και κοσμικού, πνευματικού και καθημερινού, μαξιλαριού διαλογισμού και αγοράς. Όλα είναι ένα απρόσκοπτο όλο, μια συνεχής κίνηση επίγνωσης που συναντά την ύπαρξη σε κάθε ξεδιπλούμενη στιγμή.

Αυτή είναι η μεγάλη απελευθέρωση: όχι μια απόδραση από τη ζωή αλλά η ανακάλυψη της ζωής στην πληρότητά της, όχι μια απόσυρση από τον κόσμο αλλά μια εμπλοκή με τον κόσμο τόσο πλήρης, τόσο ολική, που ο διαχωρισμός μεταξύ εαυτού και άλλου, μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού, απλώς διαλύεται σαν ομίχλη μπροστά στον πρωινό ήλιο.

Το Απόρρητο Δώρο

Ποιες λέξεις μπορούν να συλλάβουν το άρωμα αυτής της ελευθερίας; Ποια γλώσσα μπορεί να περιέχει την απέραντη έκταση του κενού νου; Ο μύστης επιστρέφει από αυτά τα βάθη γνωρίζοντας ότι κάθε περιγραφή είναι προδοσία, κάθε εξήγηση είναι αναγωγή, κάθε διδασκαλία είναι απλώς δάχτυλο που δείχνει το φεγγάρι ενώ οι ανόητοι μαθητές εξετάζουν το δάχτυλο.

Ωστόσο, οι λέξεις πρέπει να έρχονται, όχι για να ορίσουν ή να περιορίσουν την εμπειρία αλλά για να ξυπνήσουν στους άλλους την αναγνώριση ότι αυτό για το οποίο μιλάμε δεν είναι ξένο ή μακρινό αλλά οικείο—πιο κοντά από την ίδια τους την αναπνοή, πιο άμεσο από τις ίδιες τους τις σκέψεις, πιο παρόν από την ίδια τους την παρουσία.

Ο κενός νους δεν είναι κάτι που πρέπει να δημιουργηθεί· είναι αυτό που απομένει όταν όλη η δημιουργία παύει. Δεν είναι κάτι που πρέπει να επιτευχθεί· είναι αυτό που πάντα ήταν εδώ, σκεπασμένο μόνο από την ασταμάτητη συσσώρευση του γνωστού. Δεν είναι κάτι που πρέπει να κατανοηθεί· είναι το ίδιο το έδαφος της κατανόησης, η επίγνωση πριν από κάθε γνώση, η σιωπή από την οποία όλοι οι ήχοι αναδύονται και στην οποία όλοι οι ήχοι επιστρέφουν.

Η Αιώνια Αρχή

Και έτσι το ταξίδι τελειώνει εκεί που άρχισε—στην παρούσα στιγμή, σε αυτή την αναπνοή, σε αυτή την επίγνωση που γνωρίζει τον εαυτό της χωρίς συμπέρασμα. Ο αναζητητής ανακαλύπτει ότι ποτέ δεν υπήρχε κάπου να πάει, ποτέ κάτι να επιτύχει, ποτέ κανένας αποχωρισμός να υπερνικηθεί. Υπήρχε μόνο πάντοτε αυτό—αυτή η ζωντανή κενότητα, αυτό το ιερό κενό που είναι ταυτόχρονα η πληρότητα όλης της ύπαρξης.

Ο διαλογισμός ως άδειασμα του νου από το γνωστό δεν είναι πρακτική για το μέλλον, ούτε τεχνική που τελειοποιείται μέσα από χρόνια πειθαρχίας. Είναι η πρόσκληση να πεθάνει κανείς στο χθες σε αυτή ακριβώς τη στιγμή, να αφήσει όλα τα συμπεράσματα να διαλυθούν μπροστά σε αυτό που είναι, να σταθεί γυμνός και μόνος μπροστά στο μυστήριο που δεν μπορεί να ονομαστεί.

Σε αυτό τον θάνατο, δεν υπάρχει απώλεια αλλά άπειρο κέρδος. Σε αυτή την κενότητα, δεν υπάρχει απουσία αλλά η παρουσία όλων όσων είναι. Σε αυτή τη μοναξιά, δεν υπάρχει απομόνωση αλλά η ανακάλυψη της ενότητας με όλη την ύπαρξη.

Ο κενός νους δεν ζητάει τίποτα, δεν αναζητάει τίποτα, δεν απαιτεί τίποτα. Απλώς είναι—και σε αυτό το απλό είναι, όλη η αναζήτηση τελειώνει, όλες οι ερωτήσεις διαλύονται, και η ιερή σιωπή που πάντα ήταν εδώ αποκαλύπτεται ως το ίδιο το έδαφος της συνείδησης, η πηγή από την οποία όλα αναδύονται και στην οποία όλα επιστρέφουν.

Αυτός είναι ο διαλογισμός: όχι ως συμπέρασμα αλλά ως αιώνια αρχή, όχι ως επίτευγμα αλλά ως συνεχές άφημα, όχι ως γίγνεσθαι αλλά ως η ανακάλυψη αυτού που ποτέ δεν έπαψε να είναι. Το γνωστό αδειάζει τον εαυτό του στο παρόν, και αυτό που απομένει είναι το απόρρητο, το άλεκτο, το ιερό μυστήριο που κάθε ψυχή πρέπει να ανακαλύψει μόνη της στη ζωντανή σιωπή της μοναξιάς.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

ESOTERISM STUDIES (GREEK)

CIRCLE OF LIGHT

ESOTERISM STUDIES