Jesus: The Secret Center of the Heart, the Three Inner Centers and other traditions

 

True Self-Knowledge is having direct perception, understanding, experience, of "what you really are". In other words, to feel your Existence ("presence", "I am") in all its depth. Or else to experience all possible states of consciousness and not consider a particular state with given conditions as the whole of existence. This means that you experience your existence (what you are, the consciousness of being, your presence, "presence") as a dynamic state that can experience various states. Experiencing a certain state and perceiving that this is existence is "limitation" and leads to wrong conclusions.

The first thing that Jesus taught, that he showed to the brothers of the Group that he had created, was just this, that the Soul (the Consciousness, the "Presence") is something that can only be detected as a presence. The "content" of the Presence, the situations we can experience, the experiences, are something else, and something secondary. This Jesus showed practically, guiding his brothers to experience what it really is and to explore the whole depth of their existence.

Practically, Presence (feeling that we exist, that we "are"), as a consciousness of existence, is defined by its "content", by the perception of space, by the alternation of phenomena, events, its experience. When Consciousness is here, operating in the body, and receiving information from what it perceives as "being here", from the senses, from the world, it experiences a "material existence" in the world. But when it abandons all this and withdraws into itself, it experiences the Presence in the Inner Space where it does not depend on the changes of phenomena, on becoming, on time. Beyond this "feeling" exists in the Immensity of Freedom from all perception.

Therefore what the Soul is, the Consciousness, depends on what it experiences, on what it can experience, on what it decides to experience. So, the important thing is for someone to realize his natural potential and then act. This is exactly what Jesus was showing the people around him. He practically guided them to feel that the Soul is actually (in its True Nature) Indeterminate and at the same time determined, Unlimited and limited, Free and bound, Outside of space and time and at the same time within states. All these are not theoretical descriptions but concrete experiential situations, experiences, that one can have.

We must understand, we, younger wise people, with much information, that Jesus and the people around him not only experienced and understood all these situations that we describe but also discussed the inner states of consciousness and the metaphysical consequences of their experiences. Some of Jesus' brothers had been with him since the time he was in the Desert of Essenes. But the others who gathered around him were not unrelated to religious, theological and philosophical issues. It is completely wrong what they teach in the outside church that the "disciples" of Jesus were uneducated people who suddenly when Jesus called them became enlightened. The people around Jesus were deeply religious people and could understand what Jesus was telling them and not only that. They had also chosen their attitude in life and had found their orientation towards the Inner Reality, towards God. Somehow modern people think they are wiser than those people two thousand years ago. Probably the opposite is happening.

...

What Jesus taught, that the Soul is Indeterminate but also determined when connected to some situations, was not something abstract or something outside (and irrelevant) of the daily life of man, people. Jesus, in his guidance, was starting from the present situation we are experiencing, which is experienced by every person incarnated in a body, here on earth. The Soul is here, working within the body. This is a fact. What needs to be investigated is exactly what it means for the Soul to be here, how it is connected to the body, what exactly is happening and how one should act and behave. The Soul is here, in the body, but it can have experiences beyond the body. So, the need to understand what exactly we are, what exactly is happening, what is the content of the physical experience, what is the true destination, becomes even more imperative.

First Jesus was guiding those around him to realize their present situation, here, now, in the present, in the body. When someone enters (seriously) into this "process" he is forced to "locate" himself at head level (in the brain more specifically). In fact, when one examines carefully what is happening, in moments of calm, when mental activity quiets down, slows down (or we do not pay attention to it), we locate ourselves in the inner brain” and a little lower than the forehead. This means that the real center of existence, the point of "balance" at which the Soul "contacts" the body (or "connects" with the body) is the interior of the brain (and not the cortex or frontal region). This in the Secret Tradition (and in the Teaching of Jesus) is the center of being, the heart of being, the "heart" in its mystical sense. From the position of balance, the Soul can act in the frontal area which is the seat of mental activity or in the senses and in the wider area of the body. For the Soul there is no time. Its action is immediate, it can be momentary (without time) either outside of it all, or in a state of rest in its center, or in thought, sensations or experiences from contact with the external world. That is why there is the "impression" that the Soul is inside the body, it is diffused inside the body. In reality the Soul is both outside the body and inside the body.

The various states that the Soul can experience in its present state connected to the body (out-of-body experience, in-body experience, in-world experience) can be precisely "located" in the body, in the brain, in the nervous system, in the material body. When the Soul turns outward, to the activity of the intellect, to the senses, it is "seen" very clearly "where" it works. In fact, its activity can be recorded in brain waves depending on the situations it experiences. But when one withdraws from the external world, into the self, the external activity slows down (so do the brain waves) and we begin to experience not the body (and the external world) but the Inner States of the Soul. In a first stage the Soul freed from the external connection with the body and the world, we experience a state of unity that includes both the state of Freedom of the Soul and the external experience. When the Soul withdraws deeper it begins to experience its own inner state, in its own inner space. And even more deeply, the Soul realizes that it itself is the space of experience, that it experiences its own content as a space of existence and experience. At an even deeper level of experience there is only the Soul itself as consciousness, as a mirror of reality. In these deeper states we don't know if the Soul is connected to the body (that is, we don't know what our space of experience is). These states, in fact, are completely outside the body. But because there is always the possibility to reconnect directly with the body and the senses, the impression is given that these situations are also experienced inside the body (and inside the brain or only inside the brain). In fact, although the states we experience are said to be deeper or deeper in the brain, they are simply states of consciousness more detached from the body and the external world (that is why they appear to us as something deeper). They are actually stronger states of consciousness (i.e. they rely more on Consciousness itself rather than external information). Ultimately, these experiences are both out of space and within space and the body. Both happen (but this is hard to understand for dualistic logic which says that two "opposite" things or situations cannot be true at the same time). But when the Soul is completely freed from its "content", when it goes completely out of creation, (from the circle of creation), this experience has neither space, nor becoming (as an alternation of phenomena), nor time. It is a state beyond all comprehension.

...

We want to say that Jesus was guiding his brothers in the liberation of the Soul (the detachment from its "content") speaking quite practically and guiding its action within the body itself. He spoke to them about how the Soul is connected and functions within the body (in the center of the heart, in the brain, in the senses, in the world) and explained each mystery that they experienced as inner states of Consciousness, describing them practically as action in the various secret human centers. The Secret Center of the Heart of which Jesus spoke so much, actually includes various actions, states, experiences. Starting from the secret center of balance of existence Jesus led his brothers to the higher states of Consciousness. He was talking to them about the three inner centers of the heart, that is, about the three states of detachment that we experience when we rise to the Experience of Liberation in the Immensity of God. The Experiences in the three secret centers that are simultaneously located inside the brain but are also outside the body and world, in the Inner Space of the Soul, are characterized as Experiences of Consciousness, as Inner Heavens, as States of the Divine Spirit or of the Logos. The entry into these states are also experienced as Mysteries which in the Internal Ritual are characterized as Spiritual Baptism, Spiritual Anointing, Spiritual Holy Communion which have nothing to do with the external ritual acts of the external church (as we have said many times in this series of articles) .

Although these Inner States have been described by both Jesus and other mystics in the esoteric Christian tradition we must understand that they are states of Consciousness that one must experience for oneself to understand what we are talking about. And he should "discuss" his experiences to clarify what he is living with someone who already has those experiences. This is the meaning and purpose of existence of the esoteric tradition. Obviously, in the outer church, they are completely ignorant of all this.

...

True Prayer is the withdrawal from the external world, the senses, the intellect, the unconscious impressions (which spring up without our will), the return to the self, to a state of purity of being. This has been clarified by Jesus and it is written in the Gospels. In such a state of purity where the Consciousness is emptied of its external content, space is created and is given the possibility to the Spirit of God to Illuminate this space, to "Fill" it. The Soul acquires spiritual content. This state, which in the technical terminology of prayer is called "pure mind" or "spiritual state", is also characterized as Spirit. In fact, when the intellect, the cogitations, the ego are extinguished (leaving the spontaneous natural perception unadulterated to function) the situation becomes objective, it is an Objective State of the Soul, that is why it is experienced as a transpersonal spiritual state, a state Illuminated by the Divine Spirit.

The Transition to the Inner States, the Spiritual Birth, the birth from above (about which Jesus discussed with Nicodemus) is only the first step but it is a decisive step for the man of the earth. We actually pass the Gate from becoming through time into the Eternal Inner Spiritual Space, the Spiritual Heaven. What we experience, the Objective State without ego, is a permanent "mental alteration". The Soul acquires spiritual content. The "reunion" with the body is done with the new content of the Soul and we do not fall back into the old state, of duality, of ego, of separation. Thus, the body becomes a House of the Spirit, of God, a Living Temple (and not one made by hand of stones).

But Man's True Destiny is not to simply come into contact with God and live with that experience in the body, in life, in the world. The True Destination is to Deepen Our Being, Experiencing the Mysteries of the Kingdom of the Inner Heavens (as delivered to us by Jesus), i.e. the various inner states that Lead deeper and deeper into the Inner Space until the Final Release from the "Content " of Consciousness, in Freedom Within the Gulfs of the Father. It was precisely in this Inner State that Jesus guided the beloved brothers of his time and about the Experience of the Heavenly States, about the Union with the Father, he spoke to them. And because he himself, Jesus, had been exalted as God, and had been United with the Father, He knew very well that this is the True Destiny of every human being, that is, the Experiencing the Objective States of the Soul (the Inner Heavenly States), that He Himself also expressed to the outer world, the One True Way to our Father (that is, our True Inner Essence).

...

We should note (without it being necessary for the understanding of the situations we are describing), by way of observation, that Jesus, although he himself, had an experiential experience of Union with God, nevertheless was born and functioned within a spiritual tradition (of the Essenes) that was expressed within the Greater Jewish Spirituality. In other words, he was "talking" about things that others also knew and lived. But beyond the narrow circle of Jewish esotericism, similar teachings were also handed down in other esoteric traditions.

References to the secret center of the heart and the three inner states are found in the Upanishads. Vyasa, commenting on Patanjali, spoke of concentration on the lotus of the heart locating it in the brain and not in the place of the external heart. This is clarified by Vasaspati Misra who describes in detail the internal states, which he "refers" to the external (in relation to Brahman) Trimurti (Brahma, Vishnu and Shiva) and the Sacred Sound Om (AUM where A corresponds to Shiva, the U to Vishnu and M to Brahma). The theory and description of man's subtle centers (chakras or padmas) as conveyed externally contains many inaccuracies and misinformation.

There are still references in Kabbalah where the three higher inner states are "related" to the inner experience of the three higher sefirot.

Also in the post-Jesus "Sufi tradition" there are references to the "lataif" secret system. The Heart center (Kalb) is described as the Inner Being where the three inner states (hafi, sirr, ihfa) are experienced. And here in the external description there are inaccuracies (some argue deliberately, for reasons of protecting the tradition) in locating the lataif.

Be that as it may, what we ultimately want to say is that Jesus was operating within a Wider Tradition (which may have its Source and Roots outside of this world) and was not saying anything on his own. After all, this is what Jesus himself confesses many times in John (for anyone who has seen the text carefully).

…

Ιησούς: Το Μυστικό Κέντρο της Καρδιάς, τα Τρία Εσωτερικά Κέντρα κι άλλες παραδόσεις

 

Αληθινή Αυτογνωσία είναι να έχεις άμεση αντίληψη, κατανόηση, εμπειρία, «αυτού που είσαι πραγματικά». Με άλλα λόγια να νοιώθεις την Ύπαρξή σου (την «παρουσία», το «είμαι») σε όλο το βάθος της. Ή αλλιώς να βιώνεις όλες τις δυνατές συνειδησιακές καταστάσεις και να μην θεωρείς μια συγκεκριμένη κατάσταση με δεδομένες συνθήκες σαν τη όλη ύπαρξη. Αυτό σημαίνει ότι βιώνεις την ύπαρξή σου (αυτό που είσαι, την συνείδηση της ύπαρξης, την παρουσία σου, την «παρουσία») σαν μια δυναμική κατάσταση που μπορεί να έχει εμπειρία διαφόρων καταστάσεων. Το να  βιώνεις μια συγκεκριμένη κατάσταση και να αντιλαμβάνεσαι ότι αυτή είναι η ύπαρξη, είναι «περιορισμός» και οδηγεί σε λανθασμένα συμπεράσματα.

Το πρώτο που δίδασκε ο Ιησούς, που έδειχνε στους αδελφούς της Ομάδας που είχε δημιουργήσει, ήταν ακριβώς αυτό, ότι η Ψυχή (η Συνείδηση, η «Παρουσία») είναι κάτι που μπορεί να ανιχνευθεί μονάχα σαν παρουσία. Το «περιεχόμενο» της Παρουσίας, οι καταστάσεις που μπορούμε να βιώσουμε, οι εμπειρίες, είναι κάτι άλλο, και κάτι δευτερεύον. Αυτό ο Ιησούς το έδειχνε πρακτικά, καθοδηγώντας τους αδελφούς του να βιώσουν αυτό που είναι πραγματικά και να διερευνήσουν όλο το βάθος της ύπαρξής τους.

Πρακτικά η Παρουσία (το να νοιώθουμε ότι υπάρχουμε, ότι «είμαστε»), σαν συνείδηση της ύπαρξης, ορίζεται από το «περιεχόμενό» της, από τη αντίληψη του χώρου, από τη εναλλαγή των φαινομένων, τα συμβάντα, την εμπειρία της. Όταν η Συνείδηση είναι εδώ, λειτουργεί στο σώμα, και δέχεται πληροφορίες από αυτό που αντιλαμβάνεται σαν «εδώ ύπαρξη», από τις αισθήσεις, από τον κόσμο, έχει εμπειρία μιας «υλικής ύπαρξης» στον κόσμο. Όταν όμως τα εγκαταλείπει όλα αυτά και αποσύρεται στον εαυτό έχει εμπειρία της Παρουσίας στον Εσωτερικό Χώρο όπου δεν εξαρτάται από τις εναλλαγές των φαινομένων, από το γίγνεσθαι, από τον χρόνο. Πέρα από αυτή τη «αίσθηση» υπάρχει στην Απεραντοσύνη της Ελευθερίας από κάθε αντίληψη.

Συνεπώς το τι είναι η Ψυχή, η Συνείδηση, εξαρτάται από αυτό που βιώνει, από αυτό που μπορεί να βιώσει, από αυτό που αποφασίζει να βιώσει. Το σημαντικό λοιπόν είναι να συνειδητοποιήσει κάποιος τις φυσικές του δυνατότητες και μετά να δράσει. Αυτό ακριβώς έδειχνε ο Ιησούς στους ανθρώπους που είχε κοντά του. Τους καθοδηγούσε πρακτικά να νοιώσουν ότι η Ψυχή είναι στην πραγματικότητα (στη Αληθινή Φύση της) Απροσδιόριστη και ταυτόχρονα προσδιορισμένη, Απεριόριστη και περιορισμένη, Ελεύθερη και δεσμευμένη, Έξω από τον χώρο και τον χρόνο και ταυτόχρονα μέσα στις καταστάσεις. Όλα αυτά δεν είναι θεωρητικές περιγραφές αλλά συγκεκριμένες βιωματικές καταστάσεις, εμπειρίες, που μπορεί κάποιος να έχει.

Πρέπει να κατανοήσουμε, εμείς οι νεότεροι σοφοί άνθρωποι, με τις πολλές πληροφορίες, ότι ο Ιησούς κι οι άνθρωποι γύρω του όχι μόνο βίωναν και κατανοούσαν όλες αυτές τις καταστάσεις που περιγράφουμε αλλά και συζητούσαν σχετικά με τις εσωτερικές καταστάσεις της συνείδησης και τις μεταφυσικές συνέπειες των εμπειριών τους. Κάποιοι από τους αδελφούς του Ιησού ήταν μαζί του από την εποχή που ήταν στην Έρημο των Εσσαίων. Αλλά κι οι άλλοι που συγκεντρώθηκαν γύρω του δεν ήταν άσχετοι από θρησκευτικά, θεολογικά και φιλοσοφικά θέματα. Είναι τελείως λάθος αυτό που διδάσκουν στην εξωτερική εκκλησία ότι οι «μαθητές» του Ιησού ήταν αμόρφωτοι άνθρωποι που ξαφνικά όταν τους κάλεσε ο Ιησούς φωτίσθηκαν. Οι άνθρωποι γύρω από τον Ιησού ήταν βαθιά θρησκευόμενοι άνθρωποι και μπορούσαν να κατανοήσουν αυτά που τους έλεγε ο Ιησούς και όχι μόνο αυτά. Είχαν επίσης επιλέξει την στάση τους στην ζωή κι είχαν βρει τον προσανατολισμό τους προς την Εσωτερική Πραγματικότητα, προς τον Θεό. Κακώς οι σύγχρονοι άνθρωποι νομίζουν ότι είναι πιο σοφοί από εκείνους τους ανθρώπους, πριν δύο χιλιάδες χρόνια. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει.

...

Αυτό που δίδασκε ο Ιησούς, ότι η Ψυχή είναι Απροσδιόριστη αλλά και προσδιορισμένη όταν συνδέεται με κάποιες καταστάσεις, δεν ήταν κάτι αφηρημένο ή κάτι έξω (και άσχετο) από την καθημερινή ζωή του ανθρώπου,  των ανθρώπων. Ο Ιησούς, στη καθοδήγησή του, ξεκινούσε από την παρούσα κατάσταση που βιώνουμε, που βιώνει κάθε άνθρωπος ενσαρκωμένος σε ένα σώμα, εδώ στην γη. Η Ψυχή είναι εδώ, λειτουργεί μέσα στο σώμα. Αυτό είναι δεδομένο. Εκείνο που πρέπει να διερευνηθεί  είναι ακριβώς το τι σημαίνει η Ψυχή να είναι εδώ, πως συνδέεται με το σώμα, τι ακριβώς συμβαίνει και πως πρέπει κάποιος να δρα και να συμπεριφέρεται. Η Ψυχή είναι εδώ, στο σώμα, αλλά μπορεί να έχει εμπειρίες πέρα από το σώμα. Έτσι η ανάγκη να κατανοήσουμε τι ακριβώς είμαστε, τι ακριβώς συμβαίνει, ποιο είναι το περιεχόμενο της σωματικής εμπειρίας, ποιος είναι ο αληθινός προορισμός, γίνεται ακόμα πιο επιτακτική.

Καταρχήν ο Ιησούς καθοδηγούσε αυτούς που ήταν κοντά του να συνειδητοποιήσουν την παρούσα κατάστασή τους, εδώ, τώρα, στο παρόν, μέσα στο σώμα. Όταν κάποιος μπαίνει (σοβαρά) σε αυτή την «διαδικασία» είναι αναγκασμένος να «εντοπίσει» τον εαυτό του στο ύψος του κεφαλιού (στον εγκέφαλο πιο συγκεκριμένα). Μάλιστα, όταν κάποιος εξετάσει προσεκτικά τι συμβαίνει, σε στιγμές ηρεμίας, όταν η νοητική δραστηριότητα ησυχάζει, επιβραδύνεται (ή δεν της δίνουμε προσοχή),  εντοπίζουμε τον εαυτό μας στον εσωτερικό εγκέφαλο» και λίγο πιο χαμηλά από το μέτωπο. Αυτό σημαίνει ότι το πραγματικό κέντρο ύπαρξης, το σημείο «ισορροπίας»  στο οποίο η Ψυχή «έρχεται σε επαφή» με το σώμα (ή «συνδέεται» με το σώμα) είναι το εσωτερικό του εγκεφάλου (κι όχι ο φλοιός ή η μετωπιαία περιοχή). Αυτό στη Μυστική Παράδοση (και στην Διδασκαλία του Ιησού) είναι το κέντρο της ύπαρξης, η καρδιά της ύπαρξης, η «καρδιά» στο μυστικό νόημά της. Από την θέση ισορροπίας η Ψυχή μπορεί να δρα στην μετωπιαία περιοχή που είναι η έδρα της διανοητικής δραστηριότητας ή στις αισθήσεις και στην ευρύτερη περιοχή του σώματος. Για την Ψυχή δεν υπάρχει χρόνος. Η δράση της είναι άμεση, μπορεί να είναι στιγμιαία (χωρίς χρόνο) είτε έξω από όλο αυτό, είτε σε κατάσταση ηρεμίας στο κέντρο της, είτε στην σκέψη, στις αισθήσεις ή στις εμπειρίες από τη επαφή με τον εξωτερικό κόσμο. Για αυτό υπάρχει η «εντύπωση» ότι η Ψυχή είναι μέσα στο σώμα, διαχέεται μέσα στο σώμα. Στην πραγματικότητα η Ψυχή είναι ταυτόχρονα και έξω από το σώμα και μέσα στο σώμα.

Τις διάφορες καταστάσεις που μπορεί να βιώσει η Ψυχή στη παρούσα κατάστασή της που είναι συνδεδεμένη με το σώμα (την έξω από το σώμα εμπειρία, την εμπειρία μέσα στο σώμα, μέσα στον κόσμο) μπορούμε ακριβώς να τα «εντοπίσουμε» στο σώμα, στον εγκέφαλο, στο νευρικό σύστημα, στο  υλικό σώμα. Όταν η Ψυχή στρέφεται έξω, στην δραστηριότητα της διανόησης, στις αισθήσεις, «φαίνεται» πολύ καθαρά «που» λειτουργεί. Μάλιστα η δραστηριότητά της μπορεί να καταγραφεί σε εγκεφαλικά κύματα ανάλογα με τις καταστάσεις που βιώνει. Όταν όμως κάποιος αποσύρεται από τον εξωτερικό κόσμο, στον εαυτό, η εξωτερική δραστηριότητα επιβραδύνεται (το ίδιο και τα εγκεφαλικά κύματα) κι αρχίζουμε να έχουμε εμπειρία όχι του σώματος (και του εξωτερικού κόσμου) αλλά των Εσωτερικών Καταστάσεων της Ψυχής. Σε ένα πρώτο στάδιο η Ψυχή που απελευθερώνεται από την εξωτερική σύνδεση με το σώμα και τον κόσμο, βιώνουμε μια κατάσταση ενότητας που συμπεριλαμβάνει τόσο τη κατάσταση της Ελευθερίας της Ψυχής όσο και την εξωτερική εμπειρία. Όταν η Ψυχή αποσύρεται βαθύτερα αρχίζει να βιώνει την δική της εσωτερική κατάσταση, στον δικό της εσωτερικό χώρο. Κι ακόμα βαθύτερα η Ψυχή συνειδητοποιεί ότι αυτή η ίδια είναι ο χώρος της εμπειρίας, ότι βιώνει το δικό της περιεχόμενο σαν χώρο ύπαρξης κι εμπειρίας. Σε ένα ακόμα βαθύτερο επίπεδο εμπειρίας δεν υπάρχει παρά η ίδια η Ψυχή σαν συνείδηση, σαν καθρέφτης της πραγματικότητας. Σε αυτές τις βαθύτερες καταστάσεις δεν γνωρίζουμε αν η Ψυχή είναι συνδεδεμένη με το σώμα (δεν γνωρίζουμε δηλαδή ποιος είναι ο χώρος εμπειρίας μας). Αυτές οι καταστάσεις, στην πραγματικότητα, είναι τελείως έξω από το σώμα. Επειδή όμως πάντα υπάρχει η δυνατότητα να ξανασυνδεθούμε άμεσα με το σώμα και τις αισθήσεις δίνεται η εντύπωση ότι αυτές οι καταστάσεις βιώνονται και μέσα στο σώμα (και μέσα στον εγκέφαλο ή μόνο μέσα στον εγκέφαλο). Στην πραγματικότητα αν και οι καταστάσεις που βιώνουμε λέμε ότι είναι βαθύτερες ή πιο βαθιά στον εγκέφαλο, είναι απλά συνειδησιακές καταστάσεις πιο αποδεσμευμένες από το σώμα και τον εξωτερικό κόσμο (για αυτό μας εμφανίζονται σαν κάτι πιο βαθύ). Στην πραγματικότητα είναι πιο ισχυρές συνειδησιακές καταστάσεις (δηλαδή στηρίζονται πιο πολύ στην ίδια την Συνείδηση και όχι σε εξωτερικές πληροφορίες). Τελικά αυτές οι εμπειρίες είναι και εκτός χώρου και μέσα στον χώρο και το σώμα. Συμβαίνουν και τα δύο (αλλά αυτό είναι δυσνόητο για την δυαδική λογική που λέει ότι δεν μπορούν να ισχύουν ταυτόχρονα δύο «αντίθετα» πράγματα ή καταστάσεις). Όταν όμως η Ψυχή απελευθερώνεται τελείως από το «περιεχόμενό» της, όταν βγαίνει τελείως έξω από τη δημιουργία, (από τον κύκλο της δημιουργίας), αυτή η εμπειρία δεν έχει ούτε χώρο, ούτε γίγνεσθαι (σαν εναλλαγή φαινομένων), ούτε χρόνο. Είναι μια κατάσταση πέρα από κάθε αντίληψη.

...

Θέλουμε να πούμε ότι ο Ιησούς καθοδηγούσε τους αδελφούς του στην απελευθέρωση της Ψυχής (στην αποδέσμευση από το «περιεχόμενό» της) μιλώντας τελείως πρακτικά και καθοδηγώντας τη δράση της μέσα στο ίδιο το σώμα. Τους μιλούσε για το πώς η Ψυχή συνδέεται και λειτουργεί μέσα στο σώμα (στο κέντρο της καρδιάς, στον εγκέφαλο, στις αισθήσεις, στον κόσμο) κι εξηγούσε κάθε μυστήριο που βίωναν σαν εσωτερικές καταστάσεις της Συνείδησης, περιγράφοντάς τα πρακτικά σαν δράση μέσα στα διάφορα μυστικά κέντρα του ανθρώπου. Το Μυστικό Κέντρο της Καρδιάς για το οποίο μιλούσε τόσο πολύ ο Ιησούς, στην πραγματικότητα περιλαμβάνει διάφορες δράσεις, καταστάσεις, εμπειρίες. Ξεκινώντας  από το μυστικό κέντρο ισορροπίας της ύπαρξης ο Ιησούς οδηγούσε τους αδελφούς του στις ανώτερες καταστάσεις της Συνείδησης. Τους μιλούσε για τα τρία εσωτερικά κέντρα της καρδιάς, δηλαδή για τις τρεις καταστάσεις αποδέσμευσης που βιώνουμε όταν ανυψωνόμαστε προς τη Εμπειρία της Απελευθέρωσης στην Απεραντοσύνη του Θεού. Οι Εμπειρίες στα τρία μυστικά κέντρα που ταυτόχρονα εντοπίζονται στο εσωτερικό του εγκεφάλου αλλά είναι και εκτός σώματος και κόσμου, στον Εσωτερικό Χώρο της Ψυχής, χαρακτηρίζονται  σαν Εμπειρίες Συνείδησης, σαν Εσωτερικοί Ουρανοί, σαν Καταστάσεις του Θείου Πνεύματος ή του Λόγου. Η είσοδος σε αυτές τις καταστάσεις βιώνονται επίσης σαν Μυστήρια που στο Εσωτερικό Τελετουργικό χαρακτηρίζονται σαν Πνευματικό Βάπτισμα, Πνευματικό Χρίσμα, Πνευματική Θεία Κοινωνία που δεν έχουν καμία σχέση με τις εξωτερικές τελετουργικές πράξεις της εξωτερικής εκκλησίας (όπως έχουμε πει πολλές φορές σε αυτή την σειρά άρθρων).

Αν και αυτές οι Εσωτερικές Καταστάσεις έχουν περιγραφεί και από τον Ιησού  και από άλλους μυστικούς στην εσωτερική χριστιανική παράδοση πρέπει να κατανοήσουμε ότι είναι καταστάσεις της Συνείδησης που πρέπει κάποιος να βιώσει ο ίδιος για να καταλάβει για τι πράγμα μιλάμε. Και θα πρέπει να "συζητήσει" τις εμπειρίες του για να διευκρινίσει αυτά που ζει με κάποιον που έχει ήδη αυτές τις εμπειρίες. Αυτό είναι το νόημα και ο λόγος ύπαρξης της εσωτερικής παράδοσης. Προφανώς στην εξωτερική εκκλησία έχουν πλήρη άγνοια όλων αυτών.

...

Η Αληθινή Προσευχή είναι η απόσυρση από τον εξωτερικό κόσμο, τις αισθήσεις, την διανόηση, τα ασυνείδητα εντυπώματα (που αναβλύζουν χωρίς τη θέλησή μας), η επιστροφή στον εαυτό, σε μια κατάσταση καθαρότητας της ύπαρξης. Αυτό το έχει διευκρινίσει ο Ιησούς κι υπάρχει γραμμένο στα Ευαγγέλια. Σε μια τέτοια κατάσταση καθαρότητας όπου η Συνείδηση αδειάζει από το εξωτερικό περιεχόμενό της δημιουργείται χώρος και δίνεται η δυνατότητα στο Πνεύμα του Θεού να Φωτίσει αυτόν τον χώρο, να τον "Γεμίσει". Η Ψυχή αποκτά πνευματικό περιεχόμενο. Αυτή η κατάσταση που στην τεχνική ορολογία της προσευχής ονομάζεται "καθαρός νους" ή "πνευματική κατάσταση", χαρακτηρίζεται επίσης σαν Πνεύμα. Στην πραγματικότητα όταν σβήνει η διανόηση, οι λογισμοί, το εγώ (αφήνοντας την αυθόρμητη φυσική αντίληψη ανόθευτη να λειτουργεί) η κατάσταση γίνεται αντικειμενική, είναι Αντικειμενική Κατάσταση της Ψυχής, για αυτό και βιώνεται σαν υπερπροσωπική πνευματική κατάσταση, κατάσταση που Φωτίζεται από το Θείο Πνεύμα.

Η Μετάβαση στις Εσωτερικές Καταστάσεις, η Πνευματική Γέννηση, η γέννηση άνωθεν (για την οποία συζητούσε ο Ιησούς με τον Νικόδημο) δεν είναι παρά το πρώτο βήμα αλλά είναι ένα βήμα αποφασιστικό για τον άνθρωπο της γης. Στην πραγματικότητα περνάμε την Πύλη από το γίγνεσθαι μέσα στον χρόνο στον Αιώνιο Εσωτερικό Πνευματικό Χώρο, στον Πνευματικό Ουρανό. Αυτό που βιώνουμε, η Αντικειμενική Κατάσταση χωρίς εγώ, είναι μια "ψυχική αλλοίωση" μόνιμη. Η  Ψυχή αποκτά πνευματικό περιεχόμενο. Η "επανένωση" με το σώμα γίνεται με το νέο περιεχόμενο της Ψυχής και δεν ξαναπέφτουμε πάλι στην παλιά κατάσταση, της δυαδικότητας, του εγώ, του διαχωρισμού. Έτσι το σώμα γίνεται Οίκος του Πνεύματος, του Θεού, Ναός Ζωντανός (κι όχι χειροποίητος από πέτρες).

Αλλά ο Αληθινός Προορισμός του Ανθρώπου δεν είναι να έρθει σε απλή επαφή με τον Θεό και να ζήσει με αυτή την εμπειρία μέσα στο σώμα, στη ζωή, στο κόσμο. Ο Αληθινός Προορισμός είναι να Εμβαθύνουμε στην Ύπαρξή μας, η Βίωση των Μυστηρίων της Βασιλείας των Εσωτερικών Ουρανών (όπως μας το παρέδωσε ο Ιησούς), δηλαδή των διαφόρων εσωτερικών καταστάσεων που Οδηγούν όλο και πιο βαθιά στον Εσωτερικό Χώρο μέχρι την Τελική Αποδέσμευση από το "Περιεχόμενο" της Συνείδησης, στη Ελευθερία Μέσα στους Κόλπους του Πατέρα. Ακριβώς σε αυτή την Εσωτερική Κατάσταση καθοδηγούσε ο Ιησούς τους αγαπημένους αδελφούς της εποχής του και για τη Εμπειρία των Ουράνιων Καταστάσεων, για την Ένωση με τον Πατέρα, τους μιλούσε. Κι επειδή αυτός ο ίδιος, ο Ιησούς, είχε ανυψωθεί Ως τον Θεό, είχε Ενωθεί με τον Πατέρα, Γνώριζε πολύ καλά πως αυτός είναι ο Αληθινός Προορισμός κάθε ανθρώπου, δηλαδή η Βίωση των Αντικειμενικών Καταστάσεων της Ψυχής (των Εσωτερικών Ουράνιων Καταστάσεων) που ο Ίδιος Εξέφραζε στον εξωτερικό κόσμο και η Μόνη Αληθινή Οδός προς τον Πατέρα μας (δηλαδή την Αληθινή Εσωτερική Ουσία μας).

...

Θα πρέπει να σημειώσουμε (χωρίς να είναι απαραίτητο για την κατανόηση των καταστάσεων που περιγράφουμε), με μορφή παρατήρησης, ότι ο Ιησούς, μολονότι είχε αυτός ο ίδιος βιωματική εμπειρία της Ένωσης με τον Θεό, όμως γεννήθηκε και λειτούργησε μέσα σε μια πνευματική παράδοση (των Εσσαίων) που εκφραζόταν μέσα στην Ευρύτερη Ιουδαϊκή Πνευματικότητα. Με άλλα λόγια "μιλούσε" για πράγματα που κι άλλοι γνώριζαν και ζούσαν. Πέρα όμως από τον στενό κύκλο του ιουδαϊκού εσωτερισμού παρόμοιες διδασκαλίες παραδίδονταν και σε άλλες εσωτερικές παραδόσεις.

Αναφορές για το μυστικό κέντρο της καρδιάς και τις τρεις εσωτερικές καταστάσεις υπάρχουν στα Ουπανισάδ. Ο Βυάσα, σχολιάζοντας τον Πανταζάλι μιλούσε για την συγκέντρωση στον λωτό της καρδιάς εντοπίζοντάς τον στον εγκέφαλο κι όχι στη θέση της εξωτερικής καρδιάς. Αυτό το διευκρινίζει ο Βασάσπατι Μίσρα που περιγράφει αναλυτικά τις εσωτερικές καταστάσεις, τις οποίες "αναφέρει" στην εξωτερική (σε σχέση με το Βράχμαν) Τριμούρτι (Βράχμα, Βισνού και Σίβα) και στον Ιερό Ήχο Ομ (AUM όπου το A αντιστοιχεί στον Σίβα, το U στον Βισνού και το M στον Βράχμα). Η θεωρία και η περιγραφή των λεπτών κέντρων του ανθρώπου (τσάκρας ή πάντμας) έτσι όπως μεταφέρεται εξωτερικά περιέχει πολλές ανακρίβειες και λάθος πληροφορίες.

Ακόμα αναφορές υπάρχουν στην Καμπάλα όπου οι τρεις ανώτερες εσωτερικές καταστάσεις "σχετίζονται" με την εσωτερική βίωση των τριών ανώτερων σεφιρώθ.

Επίσης στην μετά τον Ιησού "σουφική παράδοση" υπάρχουν αναφορές στο μυστικό σύστημα των "λατάιφ". Το κέντρο της Καρδιάς (Κάλμπ) περιγράφεται σαν η Εσώτερη Ύπαρξη όπου βιώνονται οι τρεις εσωτερικές καταστάσεις (χαφί, σιρρ, ίχφα). Κι εδώ στην εξωτερική περιγραφή υπάρχουν ανακρίβειες (κάποιοι υποστηρίζουν εσκεμμένα, για λόγους προστασίας της παράδοσης) στον εντοπισμό των λατάιφ.

Όπως και να έχει, αυτό που θέλουμε να πούμε τελικά είναι ότι ο Ιησούς λειτουργούσε μέσα σε μια Ευρύτερη Παράδοση (που ίσως η Πηγή κι οι Ρίζες της να είναι έξω από αυτόν τον κόσμο) και δεν έλεγε τίποτα από μόνος του. Αυτό άλλωστε το ομολογεί ο ίδιος ο Ιησούς πολλές φορές μέσα στον Ιωάννη (για όποιον έχει δει προσεκτικά το κείμενο).

 

 

 

Jesus: The Teaching, the Law, the Commandment and man

When Jesus says "I and the Father are one" (John: 10,30), or that he is in the Father's Bays, or that he came out of the Father to come into the world, when he speaks of Heaven and the world, the Above (from Above) and below, his kingdom (in the heavens) and the world, Light and darkness, or separates that of God from that of the world, obviously refers to situations (or experiences) not experienced by ordinary man. So, how can we understand (and not "interpret") the words of Jesus?

The ordinary man operating with the intellect (within duality and separation) objectifies everything (beings, situations, things). Unable to grasp that Jesus is speaking of Objective States of the Soul, he regards Jesus (who experiences Union with God) as a supernatural being and what he says beyond his own possibility (and experience). And so he builds a whole mythology around God, the Son of God, Heaven, the world and man, etc. But Christian mythology does not describe reality, it describes what people (theologians and ordinary Christians) imagine about reality .

But what is the truth? When Jesus says "I and the father are one" he is directly stating that he is "in" the Gulfs of the Father beyond Creation. But at the same time, this strange man (whose place of origin, his family and his life we know) is here, fully alive, with a body, in Creation, in front of his contemporaries. What exactly is going on? Jesus Experiences a Unique All-Inclusive Reality. It is both outside Creation and at the same time "operating" within it. Obviously for Jesus there is no outside and inside, he does not experience such divisions (because his Consciousness is not subject to such "limitations"). While He is Free from Creation at the same time He acts within phenomena. For him Reality is One, at the same time Transcendent and at the same time encompassing the phenomena. But for people who live "within Creation" there is a separation between Outside Creation and Within Creation (due to the "limitations" of their consciousness).

In fact (for Jesus), "entering" Creation and "exiting" Creation is treated as a "conscious event". There is only the Universal Reality of God and all that appears as phenomena exists and functions within the "Thought of God", as perceptual, conscious events, uncreated in reality, if we give the word creation a literal absolute meaning, as something that it "becomes" outside of God, outside of the Uncreated Essence, as a "created creation", separate from God. In fact, this is the perception of those who experience "separation" and objectify everything with their intellect. The "entry" into Creation is experienced by Jesus (and anyone who has a similar experience) not as a transition to some "objective" creation outside of God but as an "entry" into the "Thought of God", into the "Content" of His "Thought" . In other words, the "entrance" does not describe a real transition somewhere else (outside of God) but the "change" that takes place within the Consciousness to "receive", to "accept" into all of this as if it were real, objective and outside God. We mean to say, in simpler words, that all that appear as "phenomena" are but "perceptions", "experiences", "actions", "solid phenomena" that the ignorant consciousness of man (the "confused mind" of man) treats them as "objective". Speaking in modern language we describe entering a mental textured world, a virtual reality (which the limited minds of people are "convinced" to be real). In the same sense, the "exit" from Creation means the liberation of consciousness from the delusion that everything that happens is outside of God, somewhere else, in an "objective" world. The Uncreated and the built are not realities but experiences of Consciousness. In reality there is only the Divine Reality. It exists from its own, on its own. All so-called creation is but a "dream" (a relative reality). It is of great importance to "understand" all this. Because everything is found and done within God, then everything is "under control". In an objective creation outside of God, things become problematic and "salvation" is doubtful.

Certainly for Jesus to speak about what is really happening was very difficult. Jesus himself in his very important conversation with Nicodemus says "I have told you earthly things and you do not believe; how if I tell you heavenly things will you believe"? (John: 3, 12). There is so much that Jesus cannot communicate because people would not be able to understand. "I have told you many things, but you cannot bear them enough" (John: 16, 12). Even today it is very difficult for people to realize that all the Reality described by Jesus and John and the other mystics is the Reality that Happens Within us, Within the Soul, Within the Divine Essence, Within God. They think that all this, God, creation, worlds, events and experiences are "objective", somewhere out there, while all this is nothing but their own "interpretation" of what is happening.

…

Certainly, Jesus could not explain to the people what is really happening, what is all that is happening. Only indirectly could he show people what really is and by guiding them practically help them experience, themselves, reality, Divine Reality, True Life. In reality of course since we are talking about "One Reality", about "One Essence", Which ("falsely") is experienced as "many" there is no difference between the All and each separate being. But because people already feel "separated", trapped in duality, it is easier to talk to people "individually" and refer to them themselves, to their special presence in life, to what they themselves experience and can to assimilate, to understand. So, instead of talking about the Divine Essence, the Essence of the Soul in general (which is the same) we are talking about the Soul of everyone for what everyone feels they are, for what everyone experiences. In this way Jesus could, in his conversations, avoid abstract descriptions and theorizing and show directly, practically and in a natural way what man is, what he lives, what he can live, opening the Way to the Real Life.

What is man? this particular person? each of us? Apparently man himself is aware of himself as a Presence, as something that perceives, that is aware first of all of self and environment and then of everything that happens, of thought, feelings, activities, bodily experiences, "contacts" with the outside world. So, how can we or should we perceive ourselves? Obviously to really know something we have to have direct contact with it. The Presence must itself, within itself, directly feel what it is (and not indirectly, through the intellect or through information from outside). This direct contact with the self is a completely natural process and can be characterized as "insight" (the vision of the inner, the essence, directly and not the "vision" of an object). This special action where we turn inward, inwardly explores our very Essence. Thus, man perceives himself directly, of course, as a Presence (in theological language we call this Soul, in the language of psychology we call it Consciousness) and this Presence is here, "operating" in a body.

But what is man, after all? One can be self-aware in many ways, depending on how and to what depth one investigates one's own Presence, one's relationships with the body. When one turns inwards, enhancing the "Sense of Presence", one realizes that it is a Soul that is "connected" (in some way) to the body. When one is "typically present," absorbed in the outside, in external activity (in thought, in the senses, in the external world), one perceives oneself more as a "psycho-body" that is, as an entity that has some higher mental qualities but is in complete union with the body.

Jesus knew that all the states we experience are real, but the True State is the State of Complete Freedom that we experience when we rise to God, when we become One with God. In other words, the Essence, the Presence (the Soul, the Consciousness) can be Purely Spiritual, be Heavenly and Objective Essence (in relation to the false subject), or be soul and body connected. Jesus Himself defines the Nature of the Soul as Spiritual Substance, "Spirit", Spirit of Life, in his conversation with Nicodemus. "Truly I tell you, unless one is born of water and the Spirit, he cannot enter the kingdom of God. That which is born of the flesh is flesh, and that which is born of the Spirit is spirit; do not marvel that they said to you, behold you are born from above;  the spirit breathes wherever it wants, and you hear its voice, but you do not see whence it comes and where it goes; so is he who is born of the Spirit".

…

After all, what is the Teaching of Jesus? What did he especially teach his brothers? in the wider circle? in the circle of 12? in the circle of 3? to John, his beloved brother? Jesus guided (personally each) the people who were close to him to realize what they really are (as Presence, Soul, Consciousness), how to free themselves from delusions or attachments to lower states, how to rise to the Real Nature of the Soul (expanding the inner awareness) and to Unite with the Father (as far as they were able to do so).

The Secret that Jesus was practically revealing, what anyone could do and see for himself, is that the Soul (What We Really Are) reveals itself as a "different" Essence, depending on the "content", depending on our action. When one is turned (or turned) down (out) the Soul is darkened by "connection" with the body and external activities. When one turns upward (inward) the Soul is freed by abandoning external activity and rises to its own Essence, which is Pure of content and in its ultimate state reflects the Divine Reality. In other words, Jesus was explaining to his brothers not only the secrets of prayer and the secret "alteration" of the Soul, but he was showing practically that Ascension to God, Union with God, Entry into the Divine Kingdom, is not a matter of knowledge or practice of prayer, is primarily a matter of moral action. He who regards God as the Precious (as in the parables) abandons everything and rises naturally to God. On the contrary, he who thinks that his life on earth is more important finds thousands of excuses to stay attached to the world. But as Jesus Himself said, whoever loses his life in the world will find the True Life and whoever gains life in the world has already lost the most important loss, he has lost his Soul.

We finally see that the Circle that Jesus had created it was not just a group of people discussing even religious or theological matters but a secret group of initiates who worked together, prayed the right way, experienced Contact with God and had experiences beyond the experiences of ordinary people. This Esoteric Tradition was continued by the most beloved brothers of Jesus, by word of mouth. The Gospels (even the Gospel of John which is considered the most internal gospel) simply allude to these very important internal matters and yet remain on an external level.

…

From all Jesus' teaching it appears that "That" we experience as God is the Unique Essence, the Absolute Reality, the True Life. The Soul experiences this Reality as Absolute Freedom, Absolute Unity, beyond all "separation", as an Invincible Power that dissolves every barrier, every "distinction", spreading the Light of One Reality everywhere. Every delusion, every illusory impression that there is a separate reality in the phenomena dissolves and everything is bathed in the Light of Divine Awareness. So, from the point of view of the Soul, that which expresses the very Essence of the Soul, the Action that leads to Freedom Within God, the Liberating Power that one can use to ascend to God is Love, the Action that frees from separations , the Spirit of Oneness, the Light of One Reality, the Life of One Essence. That is why the Evangelist defines God as Love. "Beloved, let us love one another, for love is from God, and everyone who loves is born of God and comes to know God; He who does not love does not know God, for God is love" (I John: 4, 7 -8).

The Commandment of Love (to which Jesus often refers in John) is the New Commandment that does not abolish the old commandment of the Law, to love God with all your might. "And you shall love the Lord your God with all your heart and with all your soul and with all your strength, (Deuteronomy: 6, 5). He "internalizes" it by turning it into Moral Responsibility. Behold, says Jesus, the Kingdom of Heaven is Here, Within You. You can turn inward and experience Direct Contact with God, or you can scatter out into the world and be consumed in external activities. And it is precisely this Moral Responsibility and Decision of each that He "judges" people, no one else.

…

Ultimately, however, man, all men, even when you bring them in front of their responsibilities, when you reveal to them that they themselves decide about their lives, about their "fate", even then they remain insensitive, blind and deaf. They look and do not see, they hear and do not understand. Who was troubled by the work and actions of Jesus? who saw who understood?

Ultimately, perhaps the history of humanity, on earth, as perceived from above, is completely different from what people know, from what people imagine, from what people understand And maybe all that people consider important and precious to have no value from the point of view of eternity. Real Life has nothing to do with what people live, what they experience. There is a secret evolution of humanity that remains unknown to humans. And Jesus, his Action and his True Church have nothing to do with what people know, what people say about him. This is their "fairy tale".

…

Ιησούς: Η Διδασκαλία, ο Νόμος, η Εντολή κι ο άνθρωπος

Όταν ο Ιησούς λέει "εγώ και ο πατήρ εν εσμέν" (Ιωάννης: 10,30), ή ότι είναι στους Κόλπους του Πατέρα, ή ότι εξήλθε από τον Πατέρα για να έρθει στο κόσμο, όταν μιλάει για τον Ουρανό και τον κόσμο, το Άνω (Άνωθεν) και το κάτω, το βασίλειο το δικό του (στους ουρανούς) και τον κόσμο, το Φως και το σκοτάδι, ή διαχωρίζει το εκ Θεού από το εκ του κόσμου, προφανώς αναφέρεται σε καταστάσεις (ή εμπειρίες) που δεν βιώνει ο συνηθισμένος άνθρωπος. Πως μπορούμε λοιπόν να κατανοήσουμε (κι όχι να "ερμηνεύσουμε) τα λόγια του Ιησού;

Ο συνηθισμένος άνθρωπος που λειτουργεί με την διανόηση (μέσα στην δυαδικότητα και τον διαχωρισμό) εξαντικειμενοποιεί τα πάντα (όντα, καταστάσεις, πράγματα). Αδυνατώντας να συλλάβει ότι ο Ιησούς μιλάει για Αντικειμενικές Καταστάσεις της Ψυχής, θεωρεί τον Ιησού (που βιώνει τη Ένωση με τον Θεό) σαν υπερφυσικό ον  και όσα λέει έξω από τη δική του δυνατότητα (κι εμπειρία). Κι έτσι χτίζει μια ολόκληρη μυθολογία γύρω από τον Θεό, τον Υιό του Θεού, τον Ουρανό, τον κόσμο και τον άνθρωπο, κλπ. Αλλά η χριστιανική μυθολογία δεν περιγράφει την πραγματικότητα, περιγράφει όσα φαντάζονται οι άνθρωποι (θεολόγοι κι απλοί χριστιανοί) για την πραγματικότητα.

Ποια είναι όμως η αλήθεια; Όταν ο Ιησούς λέει "εγώ και ο πατήρ εν εσμέν" δηλώνει άμεσα ότι "βρίσκεται" στους Κόλπους του Πατέρα πέραν της Δημιουργίας. Ταυτόχρονα όμως αυτός ο παράξενος άνθρωπος (του οποίου γνωρίζουμε και τον τόπο καταγωγής, και τους δικούς του και την ζωή του) είναι εδώ, ολοζώντανος, με σώμα, μέσα στην Δημιουργία, μπροστά στους συγχρόνους του. Τι ακριβώς συμβαίνει; Ο Ιησούς Βιώνει μια Μοναδική Πραγματικότητα που τα Περιλαμβάνει όλα. Βρίσκεται ταυτόχρονα έξω από την Δημιουργία και παράλληλα "λειτουργεί" μέσα της. Προφανώς για τον Ιησού δεν υπάρχει έξω και μέσα, δεν βιώνει τέτοιους διαχωρισμούς (γιατί η Συνείδησή του δεν υπόκειται σε τέτοιους "περιορισμούς"). Ενώ Είναι Ελεύθερος από την Δημιουργία ταυτόχρονα ενεργεί μέσα στα φαινόμενα. Για αυτόν η Πραγματικότητα είναι Ενιαία, ταυτόχρονα Υπερβατική και ταυτόχρονα περιλαμβάνουσα τα φαινόμενα. Για τους ανθρώπους όμως που ζουν "μέσα στην Δημιουργία" υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα στο Εκτός της Δημιουργίας και εντός της Δημιουργίας (λόγω των "περιορισμών" της συνείδησής τους).

Στη πραγματικότητα (για τον Ιησού) η "είσοδος" στην Δημιουργία και η "έξοδος" από την Δημιουργία αντιμετωπίζεται σαν "συνειδησιακό γεγονός". Δεν υπάρχει παρά μονάχα η Παγκόσμια Πραγματικότητα του Θεού κι όλα αυτά που εμφανίζονται σαν φαινόμενα υπάρχουν και λειτουργούν μέσα στη "Σκέψη του Θεού", σαν αντιληπτικά, συνειδησιακά γεγονότα, αδημιούργητα στην πραγματικότητα, αν δώσουμε στην λέξη δημιουργία ένα κυριολεκτικό απόλυτο νόημα, σαν κάτι που "γίνεται" έξω από τον Θεό, έξω από την Άκτιστη Ουσία, σαν "κτιστή δημιουργία", ξεχωριστή από τον Θεό. Στην πραγματικότητα αυτή την αντίληψη έχουν όσοι βιώνουν τον "διαχωρισμό" και με την διανόησή τους εξαντικειμενοποιούν τα πάντα. Η "είσοδος" στην Δημιουργία βιώνεται από τον Ιησού (κι όποιον έχει ανάλογη εμπειρία)  όχι σαν μετάβαση σε κάποια "αντικειμενική" εκτός του Θεού Δημιουργία αλλά σαν "είσοδος" στην "Σκέψη του Θεού", στο "Περιεχόμενο" της "Σκέψης" Του. Με άλλα λόγια η "είσοδος" δεν περιγράφει μια πραγματική μετάβαση κάπου αλλού (εκτός Θεού)  αλλά την "μεταβολή" που γίνεται μέσα στην Συνείδηση για να "δεχθεί", να "αποδεχθεί" μέσα σε όλα αυτά σαν να είναι πραγματικά, αντικειμενικά κι εκτός Θεού. Θέλουμε να πούμε, με πιο απλά λόγια ότι όλα όσα εμφανίζονται σαν "φαινόμενα" δεν είναι παρά "αντιλήψεις", "εμπειρίες", "ενέργειες", "συμπαγή φαινόμενα" που η αγνοούσα συνείδηση του ανθρώπου (ο "συγχυσμένος νους" του ανθρώπου) τα αντιμετωπίζει σαν "αντικειμενικά". Μιλώντας στην σύγχρονη γλώσσα περιγράφουμε την είσοδο σε ένα νοητικής υφής κόσμο, σε μια εικονική πραγματικότητα (που ο περιορισμένος νους των ανθρώπων "πείθεται" ότι είναι αληθινά). Με το ίδιο νόημα η "έξοδος" από τη Δημιουργία σημαίνει την απαλλαγή της συνείδησης από τη αυταπάτη ότι όλα αυτά που συμβαίνουν είναι έξω από τον Θεό, κάπου αλλού, σε ένα "αντικειμενικό" κόσμο. Το Άκτιστο και το κτιστό  δεν είναι πραγματικότητες αλλά εμπειρίες της Συνείδησης. Στη πραγματικότητα υπάρχει μόνο η Θεία Πραγματικότητα. Υπάρχει από Μόνη της, Μόνη της. Όλα η δήθεν δημιουργία δεν είναι παρά ένα "όνειρο" (μια σχετική πραγματικότητα). Έχει τεράστια σημασία να το "κατανοήσουμε" όλο αυτό. Γιατί α όλα βρίσκονται και γίνονται Εντός του Θεού τότε όλα είναι "υπό Έλεγχο". Σε μια αντικειμενική εκτός του Θεού δημιουργία τα πράγματα γίνονται προβληματικά κι η "σωτηρία" είναι αμφίβολη.

Ασφαλώς το να μιλά ο Ιησούς για όσα συμβαίνουν πραγματικά ήταν πολύ δύσκολο. Ο ίδιος ο Ιησούς στην πολύ σημαντική του συνομιλία με τον Νικόδημο λέει "ει τα επίγεια είπον υμίν και ου πιστεύετε, πως εάν είπω υμίν τα επουράνια πιστεύσετε"; (Ιωάννης: 3, 12). Υπάρχουν πάρα πολλά που ο Ιησούς δεν μπορεί να κοινοποιήσει γιατί οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να κατανοήσουν. "Έτι πολλά έχω λέγειν υμίν, αλλ' ου δύνασθε βαστάζειν άρτι" (Ιωάννης: 16, 12). Ακόμα και σήμερα είναι πολύ δύσκολο οι άνθρωποι να συνειδητοποιήσουν ότι όλη η Πραγματικότητα που περιγράφει ο Ιησούς κι ο Ιωάννης κι οι άλλοι μυστικοί είναι η Πραγματικότητα που Συμβαίνει Μέσα μας, Μέσα στη Ψυχή, Μέσα στην Θεία Ουσία, Μέσα στον Θεό. Νομίζουν ότι όλα αυτά, Θεός, δημιουργία, κόσμοι, γεγονότα κι εμπειρίες είναι "αντικειμενικά", κάπου έξω, ενώ όλα αυτά δεν είναι παρά η δική τους "ερμηνεία" για όσα συμβαίνουν.

…

Ασφαλώς ο Ιησούς δεν θα μπορούσε να εξηγήσει στους ανθρώπους το τι πραγματικά συμβαίνει, τι είναι όλα αυτά που συμβαίνουν. Μονάχα έμμεσα θα μπορούσε να δείξει στους ανθρώπους αυτό που είναι πραγματικά και καθοδηγώντας τους πρακτικά να τους βοηθήσει να βιώσουν, αυτοί οι ίδιοι, τη πραγματικότητα, την Θεία Πραγματικότητα, την Αληθινή Ζωή. Στη πραγματικότητα βέβαια επειδή μιλάμε για "Μία Πραγματικότητα", για "Μία Ουσία", η Οποία ("ψευδώς") βιώνεται σαν "πολλά" δεν υπάρχει καμιά διαφορά ανάμεσα στο Όλο και το καθένα ξεχωριστό ον. Επειδή όμως οι άνθρωποι νοιώθουν ήδη "διαχωρισμένοι", εγκλωβισμένοι μέσα στην δυαδικότητα, είναι πιο εύκολο να μιλήσεις στους ανθρώπους "ατομικά" και να αναφερθείς σε αυτούς τους ίδιους, στην ιδιαίτερη παρουσία τους μέσα στην ζωή, σε αυτό που οι ίδιοι βιώνουν και μπορούν να αφομοιώσουν, να κατανοήσουν. Έτσι αντί να μιλάμε για την Θεία Ουσία, την Ουσία της Ψυχής γενικά (που είναι το ίδιο) μιλάμε για την Ψυχή του καθενός για αυτό που ο καθένας νοιώθει ότι είναι, για αυτό που ο καθένας βιώνει. Με αυτόν τον τρόπο ο Ιησούς μπορούσε, στις συνομιλίες του, να αποφύγει τις αφηρημένες περιγραφές και τις θεωριτικολογίες  και να δείξει άμεσα, πρακτικά και με φυσικό τρόπο αυτό που είναι ο άνθρωπος, αυτό που ζει, αυτό που μπορεί να ζήσει, ανοίγοντας τη Οδό προς τη Αληθινή Ζωή.

Τι είναι ο άνθρωπος; ο συγκεκριμένος άνθρωπος; ο καθένας μας; Προφανώς ο ίδιος ο άνθρωπος συνειδητοποιεί τον εαυτό του σαν Παρουσία, σαν κάτι που αντιλαμβάνεται, που έχει επίγνωση καταρχήν του εαυτού και του περιβάλλοντος και μετά όλων όσων συμβαίνουν, της σκέψης, των συναισθημάτων, των δραστηριοτήτων, των σωματικών εμπειριών, των "επαφών" με τον εξωτερικό κόσμο. Έτσι, πως μπορούμε ή πως πρέπει να αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας; Προφανώς για να γνωρίσουμε κάτι πραγματικά πρέπει να έχουμε άμεση επαφή μαζί του. Η Παρουσία πρέπει αυτή η ίδια, μέσα της, να νοιώσει άμεσα αυτό που είναι (κι όχι έμμεσα, μέσω της διανόησης ή μέσω πληροφοριών από έξω). Αυτή η άμεση επαφή με τον εαυτό είναι μια τελείως φυσική διεργασία και μπορεί να χαρακτηριστεί σαν "ενόραση" (η όραση του έσω, της ουσίας, άμεσα κι όχι η "όραση" ενός αντικειμένου). Αυτή η ειδική δράση όπου στρεφόμαστε έσω, στον εαυτό διερευνά την ίδια την Ουσία μας. Έτσι ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται άμεσα, φυσικά, τον εαυτό του σαν Παρουσία (στη θεολογική γλώσσα αυτό το ονομάζουμε Ψυχή, στη γλώσσα της ψυχολογίας το ονομάζουμε Συνείδηση) κι αυτή η Παρουσία είναι εδώ, "λειτουργεί" μέσα σε ένα σώμα.

Τελικά όμως τι είναι ο άνθρωπος; Κάποιος μπορεί να έχει επίγνωση του εαυτού του με πολλούς τρόπους, ανάλογα με το πως και σε τι βάθος ερευνά τη ίδια τη Παρουσία του, τις σχέσεις με το σώμα. Όταν κάποιος στρέφεται έσω, ενισχύοντας την "Αίσθηση της Παρουσίας", αντιλαμβάνεται ότι είναι Ψυχή που "συνδέεται" (με κάποιο τρόπο) με το σώμα. Όταν κάποιος είναι "τυπικά παρών", απορροφημένος στο έξω, στη εξωτερική δραστηριότητα (στη σκέψη, στις αισθήσεις, στον εξωτερικό κόσμο) αντιλαμβάνεται περισσότερο τον εαυτό σαν "ψυχόσωμα", δηλαδή σαν οντότητα που έχει κάποιες ανώτερες ψυχικές ιδιότητες αλλά είναι σε πλήρη ένωση με το σώμα.

Ο Ιησούς γνώριζε ότι όλες οι καταστάσεις που βιώνουμε είναι πραγματικές αλλά η Αληθινή Κατάσταση είναι η Κατάσταση της Πλήρους Ελευθερίας που βιώνουμε όταν ανυψωνόμαστε ως τον Θεό, όταν γινόμαστε Ένα με τον Θεό. Με άλλα λόγια η Ουσία, η Παρουσία (Η Ψυχή, η Συνείδηση) μπορεί να είναι Καθαρά Πνευματική, να είναι Ουράνια και Αντικειμενική Ουσία(σε σχέση με το ψευδές υποκείμενο), ή να είναι ψυχή και σώμα συνδεδεμένα. Ο Ίδιος ο Ιησούς ορίζει τη Φύση της Ψυχής σαν Πνευματική Ουσία, "Πνεύμα", Πνεύμα Ζωής, στην συζήτησή του με τον Νικόδημο. "Αμὴν αμὴν λέγω σοι, εὰν μη τις γεννηθεί εξ ύδατος και Πνεύματος, ου δύναται εισελθείν εις την βασιλείαν τυῦ Θεοῦ. το γεγεννημένον εκ της σαρκὸς σάρξ ἐστι, και το γεγεννημένον εκ του Πνεύματος πνεύμά ἐστι.  μη θαυμάσεις ότι είπόν σοι, δει υμάς γεννηθήναι άνωθεν.   το πνεύμα όπου θέλει πνει, και την φωνὴν αυτού ακούεις, αλλ' ουκ οίδας πόθεν έρχεται και που υπάγει· ούτως εστὶ πας ο γεγεννημένος εκ του Πνεύματος".

…

Τελικά ποια είναι η Διδασκαλία του Ιησού; Τι δίδασκε ιδιαίτερα στους αδελφούς του; στον ευρύτερο κύκλο; στον κύκλο των 12; στον κύκλο των 3; στον Ιωάννη, τον αγαπημένο του αδελφό; Ο Ιησούς καθοδηγούσε (προσωπικά τον καθένα) τους ανθρώπους που ήταν κοντά του να αντιληφθούν τι είναι πραγματικά (σαν Παρουσία, Ψυχή, Συνείδηση), πως να απελευθερωθούν από αυταπάτες ή προσκολλήσεις σε κατώτερες καταστάσεις, πως να ανυψωθούν στην Πραγματική Φύση της Ψυχής (διευρύνοντας τη εσωτερική επίγνωση) και να Ενωθούν με τον Πατέρα (στον βαθμό που μπορούσαν να το κάνουν.

Το Μυστικό που αποκάλυπτε πρακτικά ο Ιησούς, αυτό που μπορούσε ο καθένας να κάνει και να διαπιστώσει, αυτός ο ίδιος ότι συμβαίνει, είναι ότι η Ψυχή (Αυτό που Είμαστε Πραγματικά) αποκαλύπτεται σαν μια Ουσία "διαφορετική", ανάλογα με το "περιεχόμενο", ανάλογα με την δράση μας. Όταν κάποιος είναι στραμμένος (ή στρέφεται)  κάτω (έξω) η Ψυχή σκοτεινιάζει από την "σύνδεση" με το σώμα και τις εξωτερικές δραστηριότητες. Όταν κάποιος στρέφεται άνω (έσω) η Ψυχή απελευθερώνεται εγκαταλείποντας την εξωτερική δραστηριότητα κι ανυψώνεται στην Ίδια την Ουσία της, που είναι Καθαρή από περιεχόμενο και στη ύστατη κατάστασή της αντανακλά την Θεία Πραγματικότητα. Με άλλα λόγια ο Ιησούς εξηγούσε στους αδελφούς του όχι μόνο τα μυστικά της προσευχής και την μυστική "αλλοίωση" της Ψυχής αλλά έδειχνε πρακτικά ότι η Ανύψωση στο Θεό, η Ένωση με τον Θεό, η Είσοδος στο Θείο Βασίλειο, δεν είναι θέμα γνώσης ή πρακτικής εξάσκησης της προσευχής, είναι κυρίως θέμα ηθικής δράσης. Αυτός που θεωρεί τον Θεό σαν το Πολύτιμο (όπως στις παραβολές) εγκαταλείπει τα πάντα κι ανυψώνεται φυσικά προς τον Θεό. Αντίθετα αυτός που νομίζει ότι η ζωή του στην γη είναι πιο σημαντική βρίσκει χιλιάδες δικαιολογίες για να μένει προσκολλημένος στον κόσμο. Αλλά όπως είπε ο Ίδιος ο Ιησούς όποιος χάσει τη ζωή του στον κόσμο θα βρει τη Αληθινή Ζωή κι όποιος κερδίσει την ζωή στον κόσμο έχει ήδη τη σημαντικότερη απώλεια, έχει χάσει την Ψυχή του.

Βλέπουμε τελικά πως ο Κύκλος που είχε δημιουργήσει ο Ιησού δεν ήταν απλά μια ομάδα ανθρώπων που συζητούσε έστω θρησκευτικά ή θεολογικά θέματα αλλά μια μυστική ομάδα μυημένων που εργάζονταν μαζί, προσεύχονταν με τον ορθό τρόπο, βίωναν την Επαφή με τον Θεό κι είχαν εμπειρίες πέρα από τις εμπειρίες των συνηθισμένων ανθρώπων. Αυτή η Εσωτερική Παράδοση συνεχίστηκε από τους πιο αγαπημένους αδελφούς του Ιησού, από στόμα σε στόμα. Τα Ευαγγέλια (ακόμα και το Ευαγγέλιο του Ιωάννη που θεωρείται το πιο εσωτερικό ευαγγέλιο) απλά κάνουν νύξεις για αυτά τα πολύ σημαντικά εσωτερικά θέματα και πάντως παραμένουν σε ένα επίπεδο εξωτερικό.

…

Από όλη τη διδασκαλία του Ιησού φαίνεται ότι "Αυτό" που βιώνουμε σαν Θεό είναι η Μοναδική Ουσία, η Απόλυτη Πραγματικότητα, η Αληθινή Ζωή. Η Ψυχή βιώνει αυτήν την Πραγματικότητα σαν Απόλυτη Ελευθερία, Απόλυτη Ενότητα, πέρα από κάθε "διαχωρισμό", σαν μια Δύναμη Ακατανίκητη που διαλύει κάθε εμπόδιο, κάθε "διάκριση", σκορπίζοντας το Φως της Μιας Πραγματικότητας παντού. Κάθε αυταπάτη, κάθε απατηλή εντύπωση ότι υπάρχει μια ξεχωριστή πραγματικότητα στα φαινόμενα διαλύεται κι όλα λούζονται στο Φως της Θείας Επίγνωσης. Έτσι από την άποψη της Ψυχής, αυτό που εκφράζει τη ίδια την Ουσία της Ψυχής, η Δράση που οδηγεί στην Ελευθερία Μέσα στον Θεό, η Απελευθερωτική Δύναμη που μπορεί κάποιος να χρησιμοποιήσει για να ανυψωθεί στον Θεό είναι η Αγάπη, η Δράση που ελευθερώνει από διαχωρισμούς, το Πνεύμα της Ενότητας, το Φως της Μιας Πραγματικότητας, η Ζωή της Μιας Ουσίας. Για αυτό ο Ευαγγελιστής ορίζει τον Θεό σαν Αγάπη. "Αγαπητοί, αγαπῶμεν αλλήλους, ότι η αγάπη εκ του Θεού έστι, και πας ο αγαπών εκ του Θεού γεγέννηται και γινώσκει τον Θεόν. ο μη αγαπών ουκ έγνω τον Θεόν, ότι ο Θεὸς αγάπη εστίν", (Α' Ιωάννου: 4, 7-8).

Η Εντολή της Αγάπης (στην οποία ο Ιησούς αναφέρεται συχνά μέσα στον Ιωάννη) είναι η Νέα Εντολή που δεν καταργεί την παλιά εντολή του Νόμου, να αγαπάς τον Θεό με όλες σου τις δυνάμεις. "Και θέλεις αγαπά Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της δυνάμεώς σου, (Δευτερονόμιο: 6, 5). Την "εσωτερικοποιεί" μεταβάλλοντάς την σε Ηθική Ευθύνη. Ιδού, λέει ο Ιησούς, η Βασιλεία των Ουρανών είναι Εδώ, Μέσα σας. Μπορείτε να στραφείτε έσω και να βιώσετε τη Άμεση Επαφή με τον Θεό ή μπορείτε να σκορπίζεστε έξω στον κόσμο και να καταναλώνεστε σε εξωτερικές δραστηριότητες. Κι είναι ακριβώς αυτή η Ηθική Ευθύνη κι η Απόφαση του καθενός που "κρίνει" τους ανθρώπους, κανένας άλλος.

…

Τελικά όμως ο άνθρωπος, όλοι οι άνθρωποι, ακόμα κι όταν τους φέρνεις μπροστά στις ευθύνες τους, όταν τους αποκαλύπτεις ότι αυτοί οι ίδιοι αποφασίζουν για την ζωή τους, για τη "μοίρα" τους, ακόμα και τότε παραμένουν αναίσθητοι, τυφλοί και κουφοί. Κοιτάζουν και δεν βλέπουν, ακούνε και δεν κατανοούν. Ποιος προβληματίστηκε από το έργο και τις πράξεις του Ιησού; ποιος είδε; ποιος κατανόησε;

Τελικά ίσως η ιστορία της ανθρωπότητας, στη γη, έτσι όπως γίνεται αντιληπτή από ψηλά να είναι τελείως διαφορετική από αυτό που γνωρίζουν οι άνθρωποι, από αυτό που φαντάζονται οι άνθρωποι, από αυτό που κατανοούν οι άνθρωποι Κι ίσως όλα αυτά που οι άνθρωποι θεωρούν σημαντικά και πολύτιμα να μην έχουν καμιά αξία από τη άποψη της αιωνιότητας. Η Αληθινή Ζωή δεν έχει καμία σχέση με όσα ζουν, όσα βιώνουν όσα έχουν εμπειρία οι άνθρωποι. Υπάρχει μια μυστική  εξέλιξη της ανθρωπότητας που παραμένει άγνωστη στους ανθρώπους. Κι ο Ιησούς, η Δράση του κι η Αληθινή Εκκλησία του δεν έχει καμία σχέση με όσα γνωρίζουν οι άνθρωποι, όσα λένε οι άνθρωποι για αυτόν. Αυτό είναι το δικό τους "παραμύθι".

 

 

 

 

 

 

 

Jesus: The Mysteries, the Internal Tradition and the external teaching

 

According to Jesus' "Sayings" "That We Really Are", Essence, Logos, Soul, (no matter the name), is an Uncreated  Reality, Open Presence, Limitless, Free. On the other hand, what is perceived as Creation is a closed limited space. "Entry" into Creation does not change the Soul's Essence Itself but gives it additional properties of perception to perceive, to experience the limited space, of creation. And within Creation Perception can be Objective (and characterized as a Pure Light Perception, the Light World where we perceive Creation as "Space"), or it can be "altered" subjectively and function through connection with a manifesting agent (and be characterized as the obscured perception, the Shadow World where we perceive the change of things, becoming, evolution, time).

What Jesus called God, Father, Union with God, Eternal Life, is the Life in the Bays of the Father. The Kingdom of Jesus, the Kingdom of Heaven is (as a supreme experience) in the Gulfs of Divinity, it is not within Creation, nor in the Higher Light Heavens, nor in the lower Shadow Worlds (the mental world, the psycho-emotional world, or the material world ). And the Good News to people is that they can Know God within themselves, to "transform" from "what they think they are" to "what they really are" (that is, to Understand their True Nature). And to Know God or to Recognize God Within, as the supreme state of consciousness, this is the True Life and the True Abode of beings, the Kingdom of God, in the Gulfs of the Father.

In fact, the Teaching of Jesus, because it was a Practical Guide to lead man to the experience of this inner state, was never set forth as a comprehensive theory of being (of its essence, its evolution, its destiny, or its freedom road). And John (the brother closest to Jesus) includes this Experience of Reality revealed by the spiritual approach of God, the Truth, in the narration of Jesus' last days on earth. He refers to all these topics in fragments (he does not make a systematic theological exposition). However, what we present here is all in the Gospel of John for anyone who wants to carefully study the Text, without being misled by the external interpretations of the external secular church.

The fact is that when the Soul enters the limited space of Creation it acquires other qualities, a different sense of Space and a different perception of what is happening. It thus becomes an Objective Soul or a Subjective (Empirical, "Personal") Soul, person, personality. And depending on its Degree of Awareness it perceives and describes the world. Humans perceive their Self not in the True Inner Essence but in external states and with external qualities, as a being that thinks, feels and desires, apprehends with the senses and has experience of the body, and through the body of the external world. Without a Deeper Experience of the Essence, staying only in the external intellect, they perceive things completely schematically, as perceptions, ideas. Unable to Experience God as an Inner State, they hypothesize the perception of God, consider God as an Object Being, Creator, etc. But all that they conceive are simply conceptions of the intellect, "idols", and not the Living God. But by making God an idea, an "idol", which they make with their intellect, they "make" him "lesser" than the intellect. But God Is Far Beyond All. It is "That which Contains all", both the intellect of men and men. So, in order to approach God we must go beyond the intellect, beyond all perception. Obviously what people conceive is an idol of their little selfish "mind", a construction of their thinking, a lie and anyway not God. In the same way these people perceive themselves, man, as a limited soul, person, personality with whatever qualities, as a psycho-body (which is the most absurd and anti-theological idea). They cannot understand their Self as it really is, a Spiritual Dynamic Reality that can experience higher (objective) and lower (subjective) states, and yet states higher than what they experience, they believe, and describe in their blind theology. So, these people perceive in a wrong way both the Presence of God and themselves and their relationship with God, misinterpreting the words of Jesus about Life, about the Kingdom of Heaven. They consider that the Kingdom of Heaven must be realized in becoming, with the incorruption of bodies and things. Not understanding the Spiritual Essence of God, the Spiritual Nature of the Soul, and what Creation and experience in the worlds of Creation really are, they have the completely irrational notion of wanting to crystallize becoming, change. It's crazy. They do not understand that the Kingdom of Eternity is beyond becoming, beyond Space, Where there is neither becoming nor Space but only Infinite Freedom in the Gulfs of the Father. Jesus says this all the time in John but people do not follow Jesus' teaching, they follow the limitations of their perception, their unreasonable desires for an eternal life on earth, in matter, even if it is incorruptible and their violent activity.

…

It is obvious from what we have said that it is very difficult (if not impossible) to speak to people about the Mysteries of God. Jesus Experienced these higher states of consciousness and what he said was from experiential experience and not things he thought or received as (mental) information. Still, talking to people about situations they haven't experienced (and deny they can experience or don't want to experience) seems impossible. That's why Jesus, when he rightly spoke about the Truth, because people don't understand, caused confusion and reactions in people's thinking. From here originate his conflicts with the spiritual rulers of the time, described in the Gospels and especially in John (which describes the last days of Jesus on earth).

Jesus realizing that many people were unable not only to experience the Mystery of Union with the Father but not even to experience the heavenly luminous states of consciousness (i.e. the objective states of consciousness where perception functions without the interference of egoic distortion), limited himself to Speak of the Mysteries to his few brethren, while to the other people he spoke symbolically with parables and admonitions. Thus, began an Inner Mystical Tradition and an outer teaching about the religious life.

When Jesus spoke about the Mysteries of the Kingdom, he did not explain something theoretical, in a theoretical way, but he indicated practically how man, himself, can experience the Truth within himself. Awakening man in his present state, in the reality that is happening, he could overcome the external egoistic activity and rise to the objective function of the Soul. To do this you simply have to truly love God and be determined to give up your delusions and your selfish activity, your attachments to the external world. Anyone can do it. But very few do.

Alongside the Internal Transmission of Life and Truth, Jesus kept and established among his followers some external activities that have always been considered sacred ritual acts and have deep religious symbolism, such as water baptism (an ancient and universal magico-religious practice), the ordination (ordination, anointing) for the "transmission" of the "spirit" of the "approval" of the Group to the neophyte, and the common dinners (like the secret dinner that Jesus had with his brothers just before they arrested him and dragged him on the cross).

The Esoteric Tradition and the real experience of the True Mysteries has been preserved by a few, until today. The religious community that was created after the ascension of Jesus, and especially that community that was led by Paul in the Roman Empire and eventually prevailed, politically, kept only the external teaching and the external worship calling "mysteries" simple external ritual acts. It is doubtful historically whether Paul, the apostle of the nations, ultimately "helped" Christianity or "destroyed" the inner content of the Message of Jesus. The external church believes the former, we are sure of the latter.

When Jesus spoke about God, about Life in God, he spoke about the inner spiritual approach to the Divine Reality. After all, he explained it to Nicodemus, in one of their conversations, "God is Spirit, and His worshipers must worship Him in spirit and in truth”, (John 4:24). But people are unable to experience the Truth internally. They are simply limited to external worship and ritual acts, movements, hymns, sacred acts (all external acts and often mechanical acts, without substance). In fact, from the Work and Spiritual Work that Jesus Delivered, people kept (in the church organizations they created and recognized as political institutions) only the "shells" of the Message, what they understood and what they could do. True Christianity is found in the Spiritual Life, that is, in the Inner Experiencing the Presence of God and not in outer activities, (in the "spiritual life" as it is understood and defined in the outer churches). The Spiritual Life is something Inner, an Inner Experience of Consciousness, Experiencing States Higher than external activity and contact with the external world. Spiritual Life is something entirely internal.

…

After all, what was Jesus secretly teaching his brothers? What was the subject of their secret meetings? and what was the content of his True Teaching? Jesus Knew (experienced, understood and could affirm) that the Soul has Divine Origin and Essence, and the True Home of all Souls (souls experiencing separation from their One Universal Source) is in the Gulfs of the Father. Entering into Creation could make sense as long as we maintain an Awareness of our True Nature, and can at the same time rightly experience life in the world, and rightly interpret experience in the space of limited creation and becoming, change and of time. This is the real content of the “creation of man” symbolically described in Genesis. Man is from the beginning a "Spirit of Life" that is breathed into the cosmic body being aware of the Presence of God (as the Essence of Everything) and his Relationship with the Divine precisely because of the Same Essence with the Divine. The "fall" is nothing but the "forgetfulness" of our True Nature and the true meaning of the experience of the world. Man, "repelling" the Awareness of his True Nature, turns outward, is absorbed in external activity and interprets everything from his new "spiritual position". He makes everything objects of his intellect, he makes them ideas. But ideas are but images of real things.

Jesus understood that man's very perception of himself is wrong from the start. If man is (according to the belief of men) a mere creature apart from God, he is doomed to remain forever apart from God. But this is a false notion that is not saved by so-called "divine intervention" (how many of those who adopt this notion are actually saved? it's all in their imaginations). Man is much more than his intellect. On the other hand, people's religion, people's way of conceiving God as an Object, worshiping God as an Object with external actions, action that stems from the wrong way they perceive themselves, is a dead-end road. The first thing man has to do is simply look at things again. Just to look again and start living really, the reality (and not through his thinking, what he thinks). Anyway, man is what he is regardless of what he thinks he is. And our Nature works spontaneously, according to what it is, when we let it work. So, the message is straightforward, and even the most superficial person can understand it, if he wants to. Some want it, some don't.

The Way of Returning to God is simple and easy for those who want it, but it becomes incomprehensible and difficult for those who are attached to the world. The True prayer that Jesus spoke of is nothing more than a Natural Return to God (and not some complicated technique). How do we really pray? First of all, one must understand that God cannot be found either with the senses, nor with thought, nor with perception. In the Silence of this understanding, the True Presence of God is "born", as that which Embraces all, which is Beyond all. To be able to feel this Presence, its Depth, we must turn to this Presence, pray truly. How is this possible? If you want to pray truly, says Jesus, after you have "sorted out" all your external affairs, you must retire to your "house" and pray here, give all your attention and feel what is happening. ("But when you pray, go into your inner room, shut your door, and pray to your Father, who is unseen. And your Father, who sees what is done in secret, will reward you", Matthew 6:6). So simple. And everything will happen by itself.

The Soul abandoning external activity and entering into itself begins to feel what it really is. Without intellect, cogitations, and all personal actions, the Soul remains Pure. Without "information" from the outside, the Inner Presence comes to life and is Recognized and Experienced. The Soul is free from the body. The Soul is free everywhere. The Soul is Perception itself. The Soul is What Really Is, the Immensity of Essence, the Father. All these Inner States unfold completely spontaneously and naturally. From the moment we enter the Path, everything guides us towards the Light, towards the Truth, towards God. In this entire Journey there is no personal effort since the ego has been abandoned out into the world. You enter your "house" only you, the True Man, not your delusions and egos and mistakes. There is no worry and no difficulty.

By showing his brothers where the "house" is and how to pray truly, he simply opened the Gate of the Kingdom of Heaven for them. But everyone should experience the Inner Reality and experience God within himself. In this Journey man feels himself to change consciously, to expand his awareness of the Divine Presence up to the Higher State of Union with God, up to Infinite Freedom in the Gulfs of the Father. Of course, not all people (around Jesus) could progress as This Depth of Divinity, nor did they all have the same evolution at the same time. But the essential thing is for people to Enter the Way, to Pass the Gate of Heaven within themselves. Then everything unfolds by itself. And wherever we are we now feel that beyond all the horizons that we can perceive there is Reality Itself, the Immensity of Freedom.

…

Ιησούς: Τα Μυστήρια, η Εσωτερική Παράδοση κι η εξωτερική διδασκαλία

 

Σύμφωνα με τα “Λεγόμενα” του Ιησού “Αυτό που Είμαστε Πραγματικά”, η Ουσία, ο Λόγος, η Ψυχή, (δεν έχει σημασία η ονομασία), είναι μια Άκτιστη (Μη δημιουργημένη) Πραγματικότητα, Ανοιχτή Παρουσία, Απεριόριστη, Ελεύθερη. Από την άλλη μεριά αυτό που γίνεται αντιληπτό σαν Δημιουργία είναι ένας κλειστός περιορισμένος χώρος. Η “Είσοδος” στην Δημιουργία δεν μεταβάλλει την Ίδια την Ουσία της Ψυχής αλλά της προσδίδει πρόσθετες ιδιότητες αντίληψης για να συλλάβει, να έχει εμπειρία του περιορισμένου χώρου, της δημιουργίας. Και μέσα στην Δημιουργία η Αντίληψη μπορεί να είναι Αντικειμενική   (και να χαρακτηρίζεται σαν μια Καθαρή Φωτεινή Αντίληψη, ο Φωτεινός Κόσμος όπου αντιλαμβανόμαστε τη Δημιουργία σαν “Χώρο”) ή μπορεί να “αλλοιώνεται” υποκειμενικά και να λειτουργεί μέσα από την σύνδεση με ένα φορέα εκδήλωσης (και να χαρακτηρίζεται σαν η συσκοτισμένη αντίληψη, ο Κόσμος της Σκιάς όπου αντιλαμβανόμαστε την αλλαγή των πραγμάτων, το γίγνεσθαι, την εξέλιξη, τον χρόνο).

Αυτό που ο Ιησούς ονόμαζε Θεό, Πατέρα, Ένωση με τον Θεό, Αιώνια Ζωή, είναι η Ζωή στους Κόλπους του Πατέρα. Η Βασιλεία του Ιησού, η Βασιλεία των Ουρανών είναι (σαν υπέρτατο βίωμα) στους Κόλπους της Θεότητας, δεν είναι μέσα στην Δημιουργία, ούτε στους Ανώτερους Φωτεινούς Ουρανούς, ούτε στους κατώτερους Κόσμους της Σκιάς (στον νοητικό κόσμο, στον ψυχοσυναισθηματικό κόσμο ή στον υλικό κόσμο). Κι η Χαρμόσυνη Αγγελία στους ανθρώπους είναι ότι μπορούν μέσα τους να Γνωρίσουν τον Θεό, να “μετουσιωθούν” από “αυτό που νομίζουν ότι είναι” σε ‘αυτό που είναι πραγματικά” (δηλαδή να Κατανοήσουν τη Αληθινή Φύση τους). Και το να Γνωρίσεις τον Θεό ή να Αναγνωρίσεις τον Θεό Μέσα σου σαν τη υπέρτατη κατάσταση της συνείδησης, αυτό είναι η Αληθινή Ζωή κι η Αληθινή Κατοικία των όντων, το Βασίλειο του Θεού, στους Κόλπους του Πατέρα.

Στην πραγματικότητα η Διδασκαλία του Ιησού, επειδή ήταν Πρακτική Καθοδήγηση για να οδηγηθεί ο άνθρωπος στην βίωση αυτής της εσωτερικής κατάστασης, δεν εκτέθηκε ποτέ σαν μια συγκροτημένη θεωρία περί του όντος (της ουσίας του, της εξέλιξής του, του προορισμού του), ή περί της οδού της ελευθερίας. Κι ο Ιωάννης (ο πιο κοντινός στον Ιησού αδελφός) εντάσσει αυτή τη Εμπειρία της Πραγματικότητας που αποκαλύπτει η πνευματική προσέγγιση του Θεού, της Αλήθειας, στη διήγηση των τελευταίων ημερών του Ιησού στην γη. Αποσπασματικά αναφέρεται σε όλα αυτά τα θέματα (δεν κάνει συστηματική θεολογική έκθεση). Πάντως όσα εκθέτουμε εδώ υπάρχουν όλα μέσα στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη για όποιον θέλει να μελετήσει προσεκτικά το Κείμενο, χωρίς να παραπλανάται από τις εξωτερικές ερμηνείες της εξωτερικής κοσμικής εκκλησίας.

Το γεγονός είναι ότι όταν η Ψυχή εισέρχεται στον περιορισμένο χώρο της Δημιουργίας αποκτά άλλες ιδιότητες, άλλη αίσθηση του Χώρου και άλλη αντίληψη για τα συμβαίνοντα. Γίνεται έτσι Αντικειμενική Ψυχή ή Υποκειμενική (Εμπειρική, “Προσωπική”) Ψυχή, πρόσωπο, προσωπικότητα. Κι ανάλογα με τον Βαθμό Επίγνωσής της αντιλαμβάνεται και περιγράφει τον κόσμο. Οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τον Εαυτό τους όχι στη Αληθινή Εσωτερική Ουσία αλλά στις εξωτερικές καταστάσεις και με εξωτερικές ιδιότητες, σαν ύπαρξη που διανοείται, συναισθάνεται και επιθυμεί, αισθάνεται κι έχει εμπειρία του σώματος και μέσω του σώματος του εξωτερικού κόσμου. Χωρίς Βαθύτερη Εμπειρία της Ουσίας, μένοντας μόνο στην εξωτερική διανόηση αντιλαμβάνονται τα πράγματα τελείως σχηματικά, σαν αντιλήψεις, ιδέες. Αδυνατώντας να Βιώσουν τον Θεό σαν Εσωτερική Κατάσταση υποστασιοποιούν την αντίληψη του Θεού, θεωρούν τον Θεό σαν Αντικείμενο Ον, Δημιουργό, κλπ. Όμως όλα αυτά που συλλαμβάνουν είναι απλά συλλήψεις της διανόησης,, “είδωλα”, κι όχι ο Ζωντανός Θεός. Κάνοντας όμως τον Θεό ιδέα, το “είδωλο”, που φτιάχνουν με τη διανόησή τους, τον “καθιστούν” “μικρότερο” από τη διανόηση. Αλλά ο Θεός Είναι Πολύ Πέρα από όλα. Είναι “Αυτό που τα Περιέχει όλα”, και την διανόηση των ανθρώπων και τους ανθρώπους. Έτσι για να Προσεγγίσουμε τον Θεό πρέπει να πάμε πέραν της διανόησης, πέραν κάθε αντίληψης. Προφανώς αυτό που συλλαμβάνουν οι άνθρωποι, είναι ένα είδωλο του μικρού εγωιστικού “νου” τους, μια κατασκευή της σκέψης τους, ένα ψέμα και πάντως όχι ο Θεός. Με τον ίδιο τρόπο αυτοί οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους, τον άνθρωπο, σαν περιορισμένη ψυχή, πρόσωπο, προσωπικότητα με τις όποιες ιδιότητες, σαν ψυχόσωμα (που είναι η πιο παράλογη και αντιθεολογική ιδέα). Δεν μπορούν να κατανοήσουν τον Εαυτό τους έτσι όπως είναι πραγματικά, μια Πνευματική Δυναμική Πραγματικότητα που μπορεί να βιώνει καταστάσεις ανώτερες( αντικειμενικές) και κατώτερες (υποκειμενικές) και πάντως καταστάσεις ανώτερες από αυτό που βιώνουν που πιστεύουν και περιγράφουν μέσα στη τυφλή θεολογία τους. Έτσι αυτοί οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται με λανθασμένο τρόπο και την Παρουσία του Θεού και τον εαυτό τους τον ίδιο και τη σχέση τους με τον Θεό, ερμηνεύοντας λανθασμένα τα λόγια του Ιησού για τη Ζωή, για τη Βασιλεία των Ουρανών. Θεωρούν ότι η Βασιλεία των Ουρανών οφείλει να πραγματοποιηθεί μέσα στο γίγνεσθαι, με τη αφθαρτοποίηση των σωμάτων και των πραγμάτων. Μην κατανοώντας την Πνευματική Ουσία του Θεού, την Πνευματική Φύση της Ψυχής, και τι είναι πραγματικά η Δημιουργία κι η εμπειρία στους κόσμους της Δημιουργίας, έχουν τη τελείως παράλογη αντίληψη να θέλουν να αποκρυσταλλώσουν το γίγνεσθαι, τη μεταβολή. Είναι τρελό. Δεν κατανοούν ότι το Βασίλειο της Αιωνιότητας είναι πέρα από το γίγνεσθαι, πέρα από τον Χώρο, Εκεί  όπου δεν υπάρχει ούτε γίγνεσθαι ούτε Χώρος αλλά μονάχα Απέραντη Ελευθερία στους Κόλπους του Πατέρα. Ο Ιησούς το λέει συνέχεια μέσα στον Ιωάννη αλλά οι άνθρωποι δεν ακολουθούν την διδασκαλία του Ιησού, ακολουθούν τους περιορισμούς της αντίληψής τους, παράλογους πόθους τους για μια αιώνια ζωή στη γη, στην ύλη, έστω και αφθαρτοποιημένη) και τη βίαιη δραστηριότητά τους.

…

Είναι ολοφάνερο από όσα είπαμε ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο (αν όχι αδύνατο) να μιλήσεις στους ανθρώπους για τα Μυστήρια του Θεού. Ο Ιησούς Βίωνε αυτές τις ανώτερες καταστάσεις της συνείδησης κι ό,τι έλεγε ήταν από βιωματική εμπειρία κι όχι πράγματα που στοχάστηκε ή έλαβε σαν (διανοητικές) πληροφορίες. Παρόλα αυτά το να μιλάς στους ανθρώπους για καταστάσεις που δεν έχουν βιώσει (κι αρνούνται ότι μπορούν να βιώσουν ή δεν θέλουν να βιώσουν) μοιάζει αδύνατο. Για αυτό και ο Ιησούς όταν δικαιωματικά μιλούσε για τη Αλήθεια, επειδή οι άνθρωποι δεν κατανοούν προκαλούσε σύγχυση και αντιδράσεις στην σκέψη των ανθρώπων. Από εδώ πηγάζουν οι συγκρούσεις του με τους πνευματικούς άρχοντες της εποχής που περιγράφονται στα Ευαγγέλια και κυρίως στο Ιωάννη (που περιγράφει τις τελευταίες ημέρες του Ιησού στην γη).

Κατανοώντας ο Ιησούς ότι πολλοί άνθρωποι δεν ήταν σε θέση όχι να Βιώσουν το Μυστήριο της Ένωσης με τον Πατέρα αλλά ούτε καν να βιώσουν τις ουράνιες φωτεινές καταστάσεις της συνείδησης (δηλαδή τις αντικειμενικές καταστάσεις της συνείδησης όπου η αντίληψη λειτουργεί χωρίς τις παρεμβάσεις της εγωικής παραμόρφωσης) περιορίστηκε να Μιλά για τα Μυστήρια στους λιγοστούς αδελφούς του ενώ στους άλλους ανθρώπους μιλούσε συμβολικά με παραβολές και νουθεσίες. Έτσι  εκ των πραγμάτων ξεκίνησε μια Εσωτερική Μυστική Παράδοση και μια εξωτερική διδασκαλία για την θρησκευτική ζωή.

Μιλώντας ο Ιησούς για τα Μυστήρια της Βασιλείας δεν εξέθετε κάτι θεωρητικό, με θεωρητικό τρόπο, αλλά υπεδείκνυε πρακτικά πως μπορεί ο άνθρωπος, αυτός ο ίδιος, να βιώσει μέσα του την Αλήθεια. Αφυπνιζόμενος ο άνθρωπος στην παρούσα κατάστασή του, στην πραγματικότητα που συμβαίνει μπορούσε να ξεπεράσει την εξωτερική εγωιστική δραστηριότητα και να ανυψωθεί στην αντικειμενική λειτουργία της Ψυχής. Για να το κάνεις αυτό απλά πρέπει να αγαπάς πραγματικά τον Θεό και να είσαι αποφασισμένος να εγκαταλείψεις τις αυταπάτες σου και την εγωιστική δραστηριότητά σου, τις προσκολλήσεις σου στον εξωτερικό κόσμο. Οποιοσδήποτε μπορεί να το κάνει. Αλλά ελάχιστοι το κάνουν.

Παράλληλα με την Εσωτερική Μετάδοση της Ζωής, της Αλήθειας, ο Ιησούς κράτησε και καθιέρωσε ανάμεσα στους ακολούθους του  κάποιες εξωτερικές δραστηριότητες που πάντα θεωρούνταν ιερές τελετουργικές πράξεις και έχουν βαθύ θρησκευτικό συμβολισμό, όπως το βάπτισμα στο ύδωρ (πανάρχαια και παγκόσμια μαγικο-θρησκευτική πράξη), την χειροθεσία (χειροτονία, χρίσμα) για τη “μετάδοση” του “πνεύματος” της “έγκρισης” της Ομάδας προς τον νεοφώτιστο, και τα κοινά δείπνα (σαν το μυστικό δείπνο που έκανε ο Ιησούς με τους αδελφούς του λίγο πριν τον συλλάβουν και τον σύρουν στον σταυρό).

Η Εσωτερική Παράδοση κι η πραγματική βίωση των Αληθινών Μυστηρίων διατηρήθηκε από ελάχιστους, μέχρι σήμερα. Η θρησκευτική κοινότητα που δημιουργήθηκε μετά τη ανάληψη του Ιησού και ιδιαίτερα αυτή η κοινότητα που καθοδηγήθηκε από τον Παύλο στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και επεκράτησε τελικά, πολιτικά, κράτησε μόνο την εξωτερική διδασκαλία και την εξωτερική λατρεία ονομάζοντας “μυστήρια” απλές εξωτερικές τελετουργικές πράξεις. Είναι αμφίβολο ιστορικά αν ο Παύλος, ο απόστολος των εθνών “βοήθησε” τελικά τον χριστιανισμό ή “κατέστρεψε” το εσωτερικό περιεχόμενο του Μηνύματος του Ιησού. Η εξωτερική εκκλησία πιστεύει το πρώτο, εμείς είμαστε βέβαιοι για το δεύτερο.

Όταν ο Ιησούς μιλούσε για τον Θεό, για την Εν Θεώ Ζωή μιλούσε για την εσωτερική πνευματική προσέγγιση της Θείας Πραγματικότητας. Άλλωστε το διευκρίνισε στον Νικόδημο, σε μια από τις συνομιλίες τους, “Πνεύμα ο Θεός, και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αλήθεια δει προσκυνείν” , (Ιωάννης 4:24). Οι άνθρωποι όμως αδυνατούν να βιώσουν εσωτερικά τη Αλήθεια. Περιορίζονται απλά στη εξωτερική λατρεία και σε τελετουργικές πράξεις, κινήσεις, υμνωδίες, ιερές πράξεις (όλα εξωτερικές πράξεις και συχνά μηχανικές πράξεις, χωρίς ουσία). Στην πραγματικότητα από το Έργο και την Πνευματική Εργασία που Παρέδωσε ο Ιησούς οι άνθρωποι κράτησαν (στους εκκλησιαστικούς οργανισμούς που δημιούργησαν κι αναγνωρίστηκαν σαν πολιτικοί θεσμοί) μονάχα τα “τσόφλια” του Μηνύματος, ό,τι κατάλαβαν κι ό,τι μπορούσαν να κάνουν. Ο Αληθινός Χριστιανισμός βρίσκεται στη Πνευματική Ζωή (δηλαδή στην Εσωτερική Βίωση της Παρουσίας του Θεού κι όχι σε εξωτερικές δραστηριότητες (στην “πνευματική ζωή” όπως τη εννοούν και την ορίζουν στις εξωτερικές εκκλησίες). Η Πνευματική Ζωή είναι κάτι Εσωτερικό, Εσωτερική Εμπειρία της Συνείδησης, Βίωση Καταστάσεων Ανώτερων από την εξωτερική δραστηριότητα και την επαφή με τον εξωτερικό κόσμο. Η  Πνευματική Ζωή είναι κάτι τελείως εσωτερικό.

…

Τελικά τι δίδασκε ο Ιησούς μυστικά στους αδελφούς του; Ποιο ήταν το αντικείμενο των μυστικών συναντήσεών τους; και ποιο ήταν το περιεχόμενο  της Αληθινής Διδασκαλίας του; Ο Ιησούς Γνώριζε (βίωνε, κατανοούσε και μπορούσε να βεβαιώσει) ότι η Ψυχή έχει Θεία Προέλευση και Ουσία και η Αληθινή Κατοικία όλων τω Ψυχών (των ψυχών που βιώνουν τον διαχωρισμό από τη Μια Παγκόσμια Πηγή τους) είναι στους Κόλπους του Πατέρα. Η είσοδος στην Δημιουργία θα μπορούσε να έχει μια λογική από τη στιγμή που διατηρούμε τη Επίγνωση της Αληθινής Φύσης μας και μπορούμε ταυτόχρονα να βιώνουμε ορθά την ζωή στον κόσμο και να ερμηνεύουμε ορθά την εμπειρία  στον χώρο της περιορισμένης δημιουργίας και του γίγνεσθαι, των μεταβολών και του χρόνου. Αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο της ‘δημιουργίας του ανθρώπου” που περιγράφεται συμβολικά στην Γέννεση. Ο άνθρωπος είναι εξαρχής “Πνεύμα Ζωής” που εμφυσάται   μέσα στο κοσμικό σώμα έχοντας επίγνωση της Παρουσίας του Θεού (σαν Ουσίας των Πάντων) και  της Σχέσης του με το Θείο λόγω ακριβώς της Ίδιας Ουσίας με το Θείο. Η “πτώση” δεν είναι παρά η “λησμονιά” της Αληθινής Φύσης μας και του αληθινού νοήματος της εμπειρίας του κόσμου. Ο άνθρωπος  “απωθώντας”  την Επίγνωση της Αληθινής Φύσης του στρέφεται προς τα έξω, απορροφάται στην εξωτερική δραστηριότητα και από την νέα “πνευματική θέση” του ερμηνεύει τα πάντα. Τα κάνει όλα αντικείμενα της διανόησής του, τα κάνει ιδέες. Αλλά οι ιδέες δεν είναι παρά είδωλα των αληθινών πραγμάτων.

Ο Ιησούς κατανοούσε ότι η ίδια η αντίληψη του ανθρώπου για τον εαυτό τους είναι εξαρχής λάθος. Αν ο άνθρωπος είναι (σύμφωνα με την πίστη των ανθρώπων) ένα απλό δημιούργημα ξέχωρο από τον Θεό είναι καταδικασμένος να Παραμένει για πάντα χωριστός από τον Θεό. Αλλά αυτό είναι μια λανθασμένη αντίληψη που δεν διασώζεται με την δήθεν “θεία επέμβαση” (πόσοι από αυτούς που υιοθετούν αυτοί τη αντίληψη έχουν διασωθεί πραγματικά; όλα είναι μέσα στην φαντασία τους). Ο άνθρωπος είναι πολύ περισσότερο από τη διανόησή του. Από τη άλλη μεριά η θρησκεία των ανθρώπων, ο δρόμος των ανθρώπων να συλλαμβάνουν τον Θεό σαν Αντικείμενο, να λατρεύουν τον Θεό σαν Αντικείμενο με εξωτερικές πράξεις, δράση που πηγάζει από τον λανθασμένο τρόπο που αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους, είναι αδιέξοδος δρόμος. Το πρώτο πράγμα που έχει να κάνει ο άνθρωπος είναι απλά να ξανακοιτάξει τα πράγματα. Απλά να ξανακοιτάξει και να αρχίσει να ζει πραγματικά, την πραγματικότητα (κι όχι μέσα από τη σκέψη του, αυτά που σκέφτεται). Έτσι κι αλλιώς ο άνθρωπος είναι αυτό που είναι άσχετα από το τι νομίζει πως είναι. Κι η Φύση μας λειτουργεί αυθόρμητα, σύμφωνα με αυτό που είναι, όταν την αφήνουμε να λειτουργήσει. Έτσι το μήνυμα είναι πολύ απλό και μπορεί να το κατανοήσει κι ο πιο απλός άνθρωπος, αν θέλει. Κάποιοι θέλουν, κάποιοι όχι.

Ο Δρόμος της Επιστροφής στο Θεό είναι απλός κι εύκολος για όποιον το θέλει αλλά γίνεται δυσνόητος και δύσκολος για όσους είναι προσκολλημένοι στον κόσμο. Η Αληθινή προσευχή για τη οποία μιλούσε ο Ιησούς δεν είναι παρά η Φυσική Επιστροφή στον Θεό (κι όχι κάποια περίπλοκη τεχνική). Πως προσευχόμαστε αληθινά; Καταρχήν  πρέπει κάποιος να κατανοήσει ότι ο Θεός δεν μπορεί να βρεθεί ούτε με τις αισθήσεις, ούτε με τη σκέψη, ούτε με την αντίληψη. Στην Ησυχία αυτής της κατανόησης “γεννιέται” η Αληθινή Παρουσία του Θεού, σαν αυτό που τα Αγκαλιάζει όλα, που Είναι Πέρα από όλα. Για να μπορέσουμε ακριβώς να νοιώσουμε Αυτή τη Παρουσία, το Βάθος της πρέπει να στραφούμε σε Αυτή την Παρουσία, να προσευχηθούμε αληθινά. Πως γίνεται αυτό; Αν θέλεις λέει ο Ιησούς να προσευχηθείς αληθινά, αφού “ταχτοποιήσεις” όλες τις εξωτερικές υποθέσεις σου πρέπει να αποσυρθείς στο “οίκο” σου κι εδώ προσευχήσου, δώσε όλη σου την προσοχή και νοιώσε αυτό που συμβαίνει. (Σύ δέ ὅταν προσεύχη, εἴσελθε εἰς τό ταμιεῖον σου, καί κλείσας τήν θύραν σου προσευξαι τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ», Ματθαίος 6:6). Τόσο απλά. Κι όλα θα γίνουν μόνα τους.

Η Ψυχή εγκαταλείποντας την εξωτερική δραστηριότητα και εισερχόμενη στον εαυτό της αρχίζει να νοιώθει αυτό που είναι πραγματικά. Χωρίς την διανόηση, τους λογισμούς κι όλες τις προσωπικές δράσεις η Ψυχή μένει Καθαρή. Χωρίς “πληροφορίες” από έξω ζωντανεύει η Εσωτερική Παρουσία κι Αναγνωρίζεται και Βιώνεται. Η Ψυχή είναι ελεύθερη από το σώμα. Η Ψυχή είναι ελεύθερη παντού. Η Ψυχή είναι η ίδια η Αντίληψη. Η Ψυχή είναι Αυτό που Υπάρχει Πραγματικά, η Απεραντοσύνη της Ουσίας, ο Πατέρας. Όλες αυτές οι Εσωτερικές Καταστάσεις ξεδιπλώνονται τελείως αυθόρμητα και φυσικά. Από τη στιγμή που Εισερχόμαστε στη Οδό όλα μας καθοδηγούν προς το Φως, προς τη Αλήθεια, προς τον Θεό. Σε όλη αυτή τη Πορεία δεν υπάρχει καμιά προσωπική προσπάθεια αφού το εγώ έχει εγκαταλειφθεί έξω στον κόσμο. Εισέρχεσαι στον “οίκο” σου μόνο εσύ, ο Αληθινός Άνθρωπος, όχι οι αυταπάτες κι οι εγωισμοί και τα λάθη σου. Δεν υπάρχει καμία μέριμνα και καμία δυσκολία.

Δείχνοντας ο Ιησούς στους αδελφούς του που είναι ο “οίκος” και πως να προσεύχονται αληθινά απλά τους άνοιγε τη Πύλη της Βασιλείας των Ουρανών. Αλλά καθένας θα έπρεπε να έχει εμπειρία της Εσωτερικής Πραγματικότητας και να βιώσει αυτός ο ίδιος τον Θεό μέσα του. Σε αυτή τη Πορεία ο άνθρωπος νοιώθει να αλλάζει συνειδησιακά, να διευρύνεται η επίγνωση της Θείας Παρουσίας μέχρι τη Ανώτερη Κατάσταση της Ένωσης με  τον Θεό, μέχρι τη Απέραντη Ελευθερία στους Κόλπους του Πατέρα. Ασφαλώς ούτε όλοι οι άνθρωποι (γύρω από τον Ιησού) μπορούσαν να προχωρήσουν ως Αυτό το Βάθος της Θεότητας, ούτε είχαν όλοι ταυτόχρονα την ίδια εξέλιξη. Αλλά το ουσιαστικό είναι οι άνθρωποι να Εισέλθουν στη Οδό, να Περάσουν τη Πύλη των Ουρανών μέσα τους. Μετά όλα ξεδιπλώνονται από μόνα τους. Κι όπου κι αν είμαστε νοιώθουμε πια πως πέρα από όλους τους ορίζοντες που μπορούμε να αντιληφθούμε υπάρχει η Ίδια η Πραγματικότητα, η Απεραντοσύνη της Ελευθερίας.