Esoterism Academy: Πνεύμα και ύλη

Sunday, November 13, 2022

Πνεύμα και ύλη

Πνεύμα και ύλη / Η Εσωτερική Θεώρηση

Η Αληθινή Ουσία της Ύπαρξης, του ανθρώπου, θεωρήθηκε πάντα υπερβατική από την πλειονότητα των ανθρώπων (ειδημόνων και μη). Χρησιμοποιούμε πολλούς φιλοσοφικούς, ψυχολογικούς και ανθρωπολογικούς όρους για να μιλήσουμε για την ουσία της ύπαρξης του ανθρώπου: Ψυχή, Πνεύμα, Συνείδηση.

Όρος Ψυχή έχει περισσότερο ψυχολογικό-ανθρωπολογικό χαρακτήρα. Ψυχή είναι η Αρχή της Ζωής, αυτό που εμψυχώνει και δίνει ζωή και κίνηση στα όντα. Η Ψυχή θεωρείται άυλη ουσία χωρίς ιδιότητες που λαμβάνει όμως ιδιότητες όταν συνδέεται με τη μορφή, (με το σώμα). Η σχέση Ψυχής-σώματος υπήρξε πάντα το κατεξοχήν ιστορικό πρόβλημα του ανθρώπου. Η επιβίωση της Ψυχής (σαν διαίσθηση και σαν πίστη) θεμελίωσε αντιλήψεις, θεωρίες, διδασκαλίες.

Ο όρος Πνεύμα χρησιμοποιείται επίσης για να υποδηλώσει την Αρχή της Ύπαρξης, αλλά έχει περισσότερο ένα φιλοσοφικό-ψυχολογικό χαρακτήρα, αφού συνδέεται με την κυριότερη έκφρασή του, την νοημοσύνη (την νόηση, την διανόηση, την αντίληψη). Το Πνεύμα είναι επίσης χωρίς ιδιότητες, αλλά περιορίζεται όταν συνδέεται με την υλική μορφή. «Το πνεύμα είναι ελεύθερο και πνέει όπου θέλει». Αυτό είναι το απόσταγμα της θρησκευτικής εμπειρίας και του μυστικού βιώματος. Η αληθινή Κατοικία του είναι ο Ουρανός, (οι Ανώτεροι Κόσμοι).

Ο όρος Συνείδηση (πιο σύγχρονος, πιο επιστημονικός) σημαίνει την γνώση εξ ιδίας αντίληψης, την πλήρη γνώση, την κατανόηση (που είναι κάτι βαθύτερο από την απλή νοητική σύλληψη), την γνώση που θεμελιώνεται στην εμπειρία, την επίγνωση. Η Συνείδηση αναδύεται οντολογικά σαν συνείδηση του εαυτού, σαν αυτοσυνειδησία σαν Αυτογνωσία. Η Συνείδηση (σαν Αυτογνωσία) είναι η Απόλυτη Αρχή της Ύπαρξης. Οι Καταστάσεις της Ύπαρξης ερμηνεύονται σαν βαθμοί (ή βαθμίδες) της Αυτογνωσίας. Η Πλήρης Αυτογνωσία ταυτίζεται με το Απόλυτο, με την Αλήθεια. Οι άλλες καταστάσεις ύπαρξης δεν είναι παρά περιορισμένη αυτογνωσία.

Η Ψυχή, το Πνεύμα, η Συνείδηση, όταν περιορίζονται, (ή συνδέονται με την υλική μορφή) αναδεικνύουν (λόγω της σύνδεσης) ιδιότητες, χαρακτηριστικά, λειτουργίες, όπως η νοημοσύνη (νόηση, διανόηση, αντίληψη), οι αισθήσεις, η εμπειρία της επαφής με τα πράγματα του κόσμου των μορφών. Η νοημοσύνη σαν ορθή λογική και αντικειμενική αντίληψη, (καθαρή νόηση) δομεί μια εικόνα του κόσμου και ερμηνεύει την εμπειρία της ύπαρξης μέσα από αυτή την εικόνα. Η ανάμειξη της διανόησης, ή της μη ελεγμένης αντίληψης, θολώνει την εικόνα της πραγματικότητας. Επειδή νοημοσύνη (ο νους) πηγάζει από μια ατομική αντίληψη της ύπαρξης και στηρίζεται σε μια ατομική αντίληψη της ύπαρξης, (ή μια περιορισμένη συνείδηση ή αυτογνωσία) η εικόνα της πραγματικότητας είναι πάντα άτομο-κεντρική (και συνεπώς δυαδική).

Ο ανθρώπινος νους είναι ένας άπειρος χώρος που μπορεί να επεκτείνεται συνεχώς χωρίς τέλος. Εμπλουτίζεται και βαθαίνει, με την συσσώρευση γνώσης, πληροφοριών, εμπειριών. Και επεκτείνεται από τις πιο λεπτές και ακριβείς έννοιες μέχρι τις πιο πλατιές και γενικές ιδέες. Μπορεί να φτάσει μέχρι την αντίληψη της κενότητας. Όλα αυτά όμως είναι μια νοητική σύλληψη. Στην πραγματικότητα ο νους (η σκέψη) είναι ένα κλειστό σύστημα που δεν μπορεί να υπερβεί την ποιότητά του. Παραμένει πάντα σύλληψη ενός εγώ, ενός κέντρου αντίληψης. Όλα αυτά που αντιλαμβανόμαστε είναι η εμπειρία ενός εγώ. Δεν πηγαίνουμε πέραν του εγώ (τις νοητικές συλλήψεις).

Τι σημαίνει πραγματικά να υπερβούμε τον νου, τη νοητική σύλληψη της πραγματικότητας; να έχουμε Άμεση Εμπειρία της Πραγματικότητας; Ο νους, η σκέψη δεν είναι παρά μια λειτουργία. Η εγκατάλειψη αυτής της λειτουργίας οδηγεί στην απελευθέρωση, στην Άμεση Θέαση της Πραγματικότητας. Αυτό το άμεσο βίωμα αποκαλύπτει την απεραντοσύνη του εσωτερικού κόσμου, του εαυτού, την Αληθινή Φύση της Ύπαρξης. Η Ψυχή προσεγγίζεται με την ψυχή. Το Πνεύμα γνωρίζεται με το πνεύμα. Μόνο η συνείδηση μπορεί να δει την Συνείδηση.

Όταν η Συνείδηση στρέφεται Έσω, στον Εαυτό, εγκαταλείποντας τις εξωτερικές δραστηριότητες, που δημιουργούν ή προσλαμβάνουν τον κόσμο των φαινομένων, η Αληθινή Φύση της Συνείδησης Αναγνωρίζεται Άμεσα. Έχουμε Άμεση Θέα της Ουσίας μας. Αυθόρμητα, Πηγαία και Χωρίς Όρια, Βιώνουμε την Αληθινή Ύπαρξη. Όλα Φωτίζονται, Αποκαλύπτονται, Αναγνωρίζονται Άμεσα, χωρίς διαδικασία. Είναι σαν μια Έκρηξη Φωτός. Νιώθουμε Αυτό που Είμαστε. Η Αίσθηση της Παρουσίας είναι Απόλυτη. Της Απεραντοσύνης, της Καθαρότητας της Ύπαρξης Χωρίς Χώρο, της Αιωνιότητας που καταργεί κάθε χρόνο, της Πληρότητας, της Ησυχίας, της Ειρήνης. Μετά, η Κατανόηση ότι Αυτή η Αληθινή Ύπαρξη, η Συνείδηση στην Πλήρη Αφύπνισή της, είναι Αυτό που Υποδέχεται τα Φαινόμενα, τους περιορισμούς, τις καταστάσεις. Χωρίς να Αλλοιώνεται, χωρίς να Υποχωρεί, Πάντα Παρούσα, Υποστηρίζει οποιαδήποτε αντικειμενική κατάσταση και οποιαδήποτε υποκειμενική εμπειρία. Είναι η Συνείδηση που Υποστηρίζει τα πάντα, τα φαινόμενα, τις μορφές. Που ενοικεί στους περιορισμούς και την μορφή. Και πάλι Αποχωρεί για να Νοιώσει τον Αληθινό Εαυτό της. Η Συνείδηση είναι η Δημιουργία. Δημιουργία είναι ένα επεισόδιο της Αληθινής Ζωής της Συνείδησης.

Ακολουθώντας την Παράδοση της Βεδάντα, ένας από τους τελευταίους Μεγάλους Σοφούς, ο Ορομπίντο, αποκαλύπτει στα σχόλιά του στην Ίσα Ουπανισάντ ότι υπάρχει μια Μοναδική Πραγματικότητα που Υποστηρίζει τα πάντα. Δεν υπάρχουν δύο πραγματικότητες. Και πάλι, στην Κένα Ουπανισάντ καταδεικνύει πως πίσω από κάθε τι βρίσκεται η Μοναδική Πραγματικότητα. Είναι η μόνη λογική αντίληψη της ύπαρξης που περιλαμβάνει τα πάντα, μια θεωρία των όλων.

Η Εικόνα μας

Το Μόνο που Υπάρχει είναι Συνείδηση, ( Πνεύμα, (Ψυχή)). Ό,τι Εμφανίζεται σαν Δημιουργία δεν είναι παρά Δραστηριότητες της Συνείδησης, με Δύο Κατευθύνσεις.

Το Πνεύμα έχει Ανοδική Πορεία και χάνεται στην Απεραντοσύνη του Χωρίς Ιδιότητες (Λευκότητα).

Η Μορφή έχει καθοδική πορεία που συγκεκριμενοποιείται στην υλική μορφή, που υπάρχει πάντα στο Φόντο του Απείρου.

Πνεύμα και ύλη είναι όψεις της Ίδιας Πραγματικότητας, της Ζωής. Δεν υπάρχει, παρά μόνο η Ζωή.

Πνεύμα και ύλη / Η Θρησκειολογική Ανάλυση

Το πρόβλημα της σχέσης του Πνεύματος, της επίγνωσης, με την ύλη... Αγαπητοί φίλοι... Δεν θα λυθεί, επιστημονικά, όταν θα μάθουμε τι είναι το Πνεύμα, ή επίγνωση... αλλά όταν θα μάθουμε τι είναι η ύλη!

Οι επιστήμονες σήμερα το υποψιάζονται... Ο Αϊνστάιν με την «γενική θεωρία της σχετικότητας» (που απέχει πολύ ακόμα από μία γενική θεωρία που ερμηνεύει όλα τα φαινόμενα...), προσπάθησε να δώσει μία ερμηνεία, τουλάχιστον σε μακροσκοπικό επίπεδο... Αυτό που διαπιστώνουμε να υπάρχει, είναι ένα, μαθηματικό, παγκόσμιο, ενεργειακό, πεδίο...Οι συμπυκνώσεις, οι παραμορφώσεις, οι εντοπισμένες εντάσεις, μέσα στο πεδίο, κάνουν να εμφανίζεται η μάζα, η ύλη – που είναι ο τετραδιάστατος σχετικός χωροχρόνος - ... Αυτό που υπάρχει λοιπόν, είναι το ενεργειακό πεδίο, παραμορφώσεις, μάζα, χωροχρόνος, απτά πράγματα (προϊόντα μακράς εξέλιξης...)... Αυτά που βλέπουμε με τα μάτια, ο κόσμος των υλικών πραγμάτων, είναι απλά αυτό που εμείς βλέπουμε...

Πως προχωρά, αγαπητοί φίλοι, η επιστήμη; Από τις ενδείξεις διατυπώνει μία θεωρία και μετά προσπαθεί να την επιβεβαιώσει με το πείραμα...

Με τις ενδείξεις λοιπόν, (Ενδείξεις, που μπορεί να μην αντιλαμβάνεται ο συνηθισμένος άνθρωπος ή ο επιπόλαιος νους...) ακούστε μία «όμορφη» θεωρία. Και μην βιαστείτε να πείτε «θεωρίες»!, πριν διαβάσετε όλο το κείμενο...

Αν το μαθηματικό, παγκόσμιο, ενεργειακό, πεδίο, των επιστημόνων, δεν είναι αυθύπαρκτο, αλλά μετασχηματισμός κάποιου άλλου είδος ενέργειας; Τότε; Γιατί η εξέλιξη να περιορίζεται μόνο στα πλαίσια του αντιληπτού κόσμου;

Αν από αυτή την άλλη ενέργεια (ας την ονομάσουμε νοητική ενέργεια), καθώς επιβραδύνεται και «παγώνει», προέρχεται το παγκόσμιο ενεργειακό πεδίο (ο κόσμος των απτών πραγμάτων), τι θα σήμαινε αυτό;

Η νοητική ενέργεια, επιβραδύνεται, «παγώνει» και μετασχηματίζεται (κατά ένα μέρος μόνο) στο παγκόσμιο ενεργειακό πεδίο (μάζα, χωροχρόνος, απτά πράγματα...)... Στην συνέχεια η νοητική ενέργεια, απελευθερώνεται από την ύλη (την παγωμένη νοητική ενέργεια) κι αναδύεται σαν πνεύμα, σαν επίγνωση..

Συμπεράσματα: Πνεύμα και ύλη είναι το ίδιο πράγμα, αν και διαφορετικής μορφής. Το πνεύμα προηγείται της ύλης και ποιοτικά και στην εξέλιξη της δημιουργίας. Η επίγνωση που αναδύεται από την ύλη (τον ανθρώπινο εγκέφαλο), είναι η νοητική ενέργεια που απελευθερώνεται. Η επίγνωση, αν κι είναι το ίδιο με την ύλη (τον εγκέφαλο), που είναι παγωμένη νοητική ενέργεια, εν τούτοις, ποιοτικά είναι διαφορετική κι ανώτερη. Η επίγνωση, αν και συνδέεται με την κατώτερη μορφή της, την ύλη (τον εγκέφαλο), δεν έχει ανάγκη την ύλη... και τελικά θα επιβιώσει της ύλης...

Όλα αυτά, θα πείτε είναι μια όμορφη θεωρία... Είναι η θεωρία όλων των θρησκειών, ξαναδιατυπωμένη... Σύμφωνοι. Πάντως η επιστήμη δεν έχει άλλη κατεύθυνση να πάει... Το πρόβλημα της σχέσης πνεύματος-ύλης (επίγνωσης-εγκεφάλου) θα λυθεί, επιστημονικά, όχι όταν μάθουμε τι είναι πνεύμα αλλά όταν μάθουμε τι είναι ύλη...

Αν όλα αυτά τα πάρουμε στα σοβαρά και προσπαθήσουμε να τα επαληθεύσουμε, τότε θα δικαιώσουμε τον Χέγκελ (ναι, ναι, αυτόν το παλιό φιλόσοφο που είναι ξεχασμένος πιά...)...

Για τον Χέγκελ, το Νοείν, ταυτίζεται με το Είναι (το Είναι, είναι νοείν, δραστηριότητα, νοητική ενέργεια, όχι ουσία)... Το Νοείν εξωτερικεύεται, παγώνει, σε Φύση. Από την Φύση αναδύεται ξανά το Νοείν, σαν Πνεύμα, Επίγνωση..

Είναι η ίδια παλιά θεωρία...

Κάποιοι άνθρωποι, λοιπόν, από ένστικτο, κατανοούν ότι η επίγνωση είναι κάτι διαφορετικό και ανώτερο από την ύλη που είναι το ίδιο πράγμα, αλλά κατώτερης μορφής... Κατανοούν ότι η ανάδυση της επίγνωσης από την ύλη, δεν είναι η πρώτη αλλά η τρίτη πράξη της δημιουργίας.. Δυστυχώς εμείς οι άνθρωποι μπήκαμε σε αυτή την φάση του έργου...

Η επίγνωση ούτε ταυτίζεται με την ύλη, τον εγκέφαλο, ούτε τον χρειάζεται, πέρα από το να εκφρασθεί μέσα στο υλικό πεδίο..

Η επίγνωση, είναι η νοητική ενέργεια που είχε προηγηθεί της ύλης, που δεσμεύτηκε στην ύλη και τώρα απελευθερώνεται...

Αυτοί οι άνθρωποι κατανοούν ότι η επίγνωση, δεν είναι οι μηχανισμοί του εγώ, της σκέψης, της αντίληψης... τα ξεπερνά όλα αυτά..

Με την εμπειρία (με την υπερβατική εμπειρία, μυστικιστική εμπειρία, με την απελευθέρωση της επίγνωσης από τους μηχανισμούς λειτουργίας, εγώ, σκέψη, αντίληψη... πείτε το όπως θέλετε..), βεβαιώνονται τελικά (από τις ενδείξεις), ότι η επίγνωση που αναδύεται από την ύλη (που είναι απλά κατώτερη μορφή νοητικής ενέργειας)... δεν είναι κάτι απομονωμένο, αλλά κέντρο επίγνωσης του Παγκόσμιου, του Αντικειμενικού... Αυτή είναι η πρώτη επαφή με Αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν Θεό... Κι όσο βαθαίνει η επίγνωση κατανοούν όλο και πιο πολύ την Ενότητά τους με το Παγκόσμιο Νοείν...

Μπορεί το ένστικτο να τους γελάει αυτούς τους ανθρώπους και μπορεί ο Αντικειμενικός Θεός που νομίζουν ότι αντιλαμβάνονται να μην είναι Εκείνο το Πρώτο Νοείν, που ξεκίνησε όλη αυτή την εξέλιξη.. μπορεί οι άνθρωποι αυτοί να είναι απλώς ηλίθιοι.. Αλλά τουλάχιστον βγήκαν να πάνε να βρουν την Ιθάκη τους (όπως λέει κι ο εθνικός μας ποιητής) και δεν φοβήθηκαν τίποτα από τις «διαδόσεις»... δεν έμειναν εγκλωβισμένοι στην απορία: Τι είμαι; Που πάω; Τόλμησαν...

Καλές είναι οι θεωρίες... κι εμείς δεν διεκδικούμε καμιά πρωτοτυπία σε αυτό τον τομέα... αλλά το γεγονός, αγαπητοί φίλοι, είναι ένα: Το πρόβλημα της σχέσης πνεύματος-ύλης, δεν θα λυθεί, επιστημονικά, όταν μάθουμε τι είναι πνεύμα (αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ): Θα λυθεί όταν μάθουμε τι είναι ύλη..

Μέχρι τότε θα περιμένουμε κάποια μεγαλοφυία σαν τον Αϊνστάιν ή κάποιον άλλον, να μας το εξηγήσει... Και εν τω μεταξύ εμείς οι κοινοί θνητοί θα τσακωνόμαστε για το αν η επίγνωση είναι απλά λειτουργία του εγκεφάλου ή όχι...

Ο Θεός (έτσι, αφηρημένα) να μας φωτίζει... γιατί έχει πολύ σκοτάδι έξω...

Δείτε τα βιβλία:

Isha Upanisad by Sri Aurobindo - (Sri Aurobindo Ashram Publication Department, 5th edition, 2014)

(Η Ίσα Ουπανισάδ είναι ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της Βεδάντα, αλλά τα σχόλια του Ορομπίντο, ενός Μεγάλου Ινδού Μύστη, είναι εξίσου σημαντικά… Στο συγκεκριμένο κείμενο του Ορομπίντο, Εξαντλείται η Βεδαντική Μεταφυσική, Αποσαφηνίζονται όλοι οι Βεδαντικοί Όροι, όπως, Βράχμαν, Άτμαν, ή Πουρουσά (Πάρα, Ακσάρα, Κσάρα), αλλά και η σχετική ύπαρξη (ζαγκάτι), ο νους, η ζωή, το σώμα, αλλά και Διευκρινίζεται η Σχέση του Απολύτου (Βράχμαν) με την Πνευματική Οντότητα (Άτμαν), και την σχετική ύπαρξη, και το φαινόμενο, και Καθοδηγείται ο «αναγνώστης» (όποιος γνωρίζει να «διαβάζει») Ως Την ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΟΥ… Είναι ένα Κείμενο που δεν χρειάζεται ούτε εισαγωγή, ούτε ερμηνεία, γιατί τα λέει «όλα». Απλά χρειάζεται να το «διαβάσει» κάποιος…).

Kena Upanisad by Sri Aurobindo - ( Sri Aurobindo Ashram, 1952)

(Το Ένα και τα Πολλά.

Υπάρχει Μια Μοναδική Πραγματικότητα που Απλώνεται Χωρίς Όρια, Πέρα από τον χρόνο, Μια Συνείδηση Ακινησίας, Ολότητας, που τα Περιλαμβάνει Όλα.

Μέσα από Αυτή την Ακίνητη Παρουσία, σε Αυτή την Ήρεμη Απεραντοσύνη, Πηγάζει, Εδράζεται, κι Ολοκληρώνεται, Κάθε Δραστηριότητα. Ο Κόσμος της Ψευδαίσθησης, της «Δημιουργίας», δεν είναι ψεύτικος με την έννοια ότι δεν υπάρχει. Απλά δεν είναι παρά Κίνηση, Φαινόμενο, κάτι Παροδικό, χωρίς δική του σταθερή ουσία.

Η ατομική συνείδηση, η αντίληψη του εγώ, η προσωπική εμπειρία, η ξεχωριστή ζωή, υφίστανται μόνο σαν παροδικά φαινόμενα.

Ο Σοφός Άνθρωπος Αναζητά την Μία Σταθερή Ουσία πέρα από όλα.

Οι ανόητοι απορροφιούνται στα φαινόμενα, στην λειτουργία των φαινομένων, και τρέχουν πίσω από οράματα.

«Αυτός πού Βιώνει την Ύπαρξη του Βράχμαν πίσω από κάθε ενέργεια της οντότητάς του – αίσθηση, διαίσθηση, ή σκέψη – μόνο αυτός κερδίζει την Αθανασία. Με την Γνώση του Βράχμαν έρχεται η Δύναμη. Με την Γνώση του Βράχμαν έρχεται η Αθανασία. Για τον άνθρωπο που Βίωσε το Βράχμαν όλα είναι Φως. Για όποιον δεν Αντιλαμβάνεται το Βράχμαν όλα είναι σκοτάδι. Οι Σοφοί που Βλέπουν το Βράχμαν να ενεργεί σε κάθε οντότητα, όταν φύγουν από την ζωή, κερδίζουν την Αιωνιότητα». Κένα Ουπανισάδ 2.5).

Δείτε ακόμα αυτό το βιβλίο:

Consciousness and the Universe: Quantum Physics, Evolution, Brain & Mind - by Sir Roger Penrose (Author), Stuart Hameroff, (Author), Ellen Langer (Author), & 7 more – (Science Publishers 2017)

(Είναι η συνείδηση ένα επιφαινόμενο γεγονός αυτού του συγκεκριμένου σύμπαντος; Ή μήπως η ίδια η έννοια του σύμπαντος εξαρτάται από την παρουσία του; Η συνείδηση αντιλαμβάνεται απλώς την πραγματικότητα ή η πραγματικότητα εξαρτάται από αυτήν; Μήπως η συνείδηση προέκυψε απλώς ως αποτέλεσμα της εξέλιξης; Ή ήταν, κατά κάποιο τρόπο, πάντα «εκεί έξω» στον κόσμο; Αυτά τα ερωτήματα και πολλά άλλα, εξετάζονται σε αυτήν την ειδική έκδοση. ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ: Κοσμολογικά θεμέλια της Συνείδησης, Προέλευση της σκέψης, Εξέλιξη της Συνείδησης, Νευροεπιστήμη της Ελεύθερης Βούλησης, Κβαντική Φυσική & Συνείδηση, Εξωσωματικά και κοντά στον θάνατο Εμπειρίες, Όνειρα & Παραισθήσεις, Παλαιολιθική Κοσμολογία & Πνευματικότητα, Επίγεια Σεξουαλική Συνείδηση, Πώς η Συνείδηση Γίνεται το Φυσικό Σύμπαν. Πάνω από 50 Άρθρα που αυξάνουν τη συνείδηση Από: Henry P. Stapp, Deepak Chopra, Roger Penrose, Stuart Hameroff, Michael Persinger, Walter Freeman, Bruce MacLennan, GianCarlo Don Gordon Ghiranlo, Ghiranlo, , Fred Kuttner, Bruce Rosenblum, Etzel Cardena, Larry Dossey, Bruce Greyson, Michael Nauenberg, Andrea E. Cavanna, Ian Tattersall, Ellert R.S. Nijenhuis, Bruce Greyson, Edgar Mitchell, Williams James και πολλοί άλλοι).

Monday, 16 February, 2026

4. The Mystery Beyond Memory: A Journey Into Timeless Meditation

(Meditation Without Memory, Possession, or Past)

The Sanctity of Darkness

In the great rhythm of existence, there is a sacred alternation that few truly comprehend. The seeker walks through daylight hours with eyes wide open, observing the endless procession of phenomena that parade before consciousness. Yet it is in the darkness, in the blessed surrender of sleep, that the deepest mysteries make themselves known. For the one who has learned to watch—truly watch—the movements of life with unwavering attention, the night becomes not an absence but a presence, not a void but a vessel.

Sleep, in its purest form, is not merely rest for the weary body. It is a threshold, a portal through which the soul may pass into territories unknown to the waking mind. When the daylight consciousness has been vigilant, when awareness has moved like a clear stream through the hours of activity, then something miraculous occurs as darkness falls. The mind does not collapse into unconsciousness but rather awakens into a different order of being altogether.

This awakening comes unbidden, like grace itself. No amount of striving can produce it, no technique can guarantee its arrival. It emerges from depths that have no name, rising from the stillness that lies beneath all thought, all memory, all the accumulated knowledge of a lifetime. It is meditation in its most authentic form—not the meditation of practice and discipline, though these have their place, but meditation as a gift, as benediction, as the spontaneous flowering of a consciousness that has been prepared without knowing it was being prepared.

The Enchantment That Cannot Be Summoned

There exists an enchantment that no human imagination can conjure, no flight of fancy can approximate. It belongs to a different order of reality entirely, one that exists outside the boundaries of thought, beyond the territories mapped by memory and expectation. This is the enchantment of true meditation, and it comes into being only when all invitations have ceased, when the mind has finally exhausted its endless efforts to capture, to hold, to possess.

The consciousness that has learned to be tranquil—not through suppression but through understanding, not through force but through clarity—becomes a silent witness to its own depths. And from somewhere beyond these depths, from a realm that is neither within consciousness nor separate from it, the mystery descends. It does not enter the mind; rather, the mind discovers itself already immersed in it, like a fish suddenly aware of the ocean.

This mystery dwells in a space that thought cannot reach. Thought, with all its brilliant capacity for analysis and categorization, finds itself powerless here. It is like trying to catch the wind in a net, trying to bottle starlight, trying to measure the infinite with finite instruments. The periphery of thought marks the boundary of the known world, but meditation lives in the vast unknown beyond those boundaries—not as an idea about the unknown, but as direct encounter with it.

The Impossibility of Remembrance

Here lies one of the great paradoxes of spiritual experience: that which is most profound leaves no trace in memory. Memory belongs to time, to the sequential unfolding of moments in which the past can be distinguished from the present. But meditation, in its deepest sense, belongs to the timeless. It cannot be stored, cannot be archived in the mind's vast library of experiences.

When one tries to remember meditation—to recall its qualities, to compare this experience with that one, to build a treasury of spiritual moments—the very act of remembering destroys the living reality. Remembrance is always a resurrection of what has died, an attempt to bring back to life something that has already passed into the realm of the finished, the completed, the gone. It is like pressing flowers in a book and calling them gardens.

True meditation is not a resurrection. It does not arise from the past, does not depend on accumulated experience or spiritual credentials. It comes from fullness—the fullness of the heart that has learned to be simple, to be present, to be available to the moment without the burden of yesterday. This fullness has nothing to do with intellectual capacity or the brightness of the analytical mind. One may be brilliant in thought and impoverished in meditation; one may be simple in intellect and rich beyond measure in spiritual depth.

The Blessing of Eternal Newness

For those who are blessed—and it is truly a blessing, not an achievement—meditation may arrive night after night, like a faithful friend who needs no announcement of arrival. Yet each visitation is utterly new. Not new in the sense that it differs from what came before, for such comparison would already introduce the old into the new. Rather, it is new in a way that has no relationship to the old at all. It is newness without precedent, without reference point, without the shadow of memory lurking in the background.

This newness expresses itself in infinite diversity. Each encounter with the mystery reveals different facets, different qualities, different depths. Yet within this ceaseless change lies something changeless—not the changelessness of stagnation, but the unchanging ground from which all authentic change emerges. It is change that does not accumulate, transformation that leaves no trace, movement that returns always to stillness.

To witness this is to stand before the great mystery of existence itself: that life can be simultaneously eternal and ever-fresh, that the divine presence can be both unchanging and infinitely creative, that the soul can experience something again and again and yet find it each time as if for the first time.

The Sacred Art of Sleep

Sleep itself becomes transformed when consciousness has learned the art of watchfulness. Not the sleep of exhaustion, when the body simply collapses under the weight of fatigue. Not the sleep induced by chemicals or substances that force the mind into unconsciousness. Not even the sleep that follows physical satisfaction, the heavy slumber of contentment. These forms of sleep are escapes, small deaths, temporary absences from awareness.

The sleep that serves meditation is different in kind. It is light as air, quick as intuition, delicate as the first breath of dawn. The body that enters this sleep is a sensitive instrument, finely tuned through the day's alertness. When awareness has moved through waking hours with precision and care, the body absorbs this quality. It becomes responsive rather than dull, alive rather than merely functional, capable of that exquisite sensitivity that allows the deepest mysteries to make themselves known.

This sensitivity is not cultivated through ascetic practices or harsh disciplines. It arises naturally from alertness itself—from the simple act of being present to life as it unfolds. When one watches the movements of thought, the arising of emotion, the interplay of desire and resistance, the body learns a different way of being. It relaxes not into torpor but into readiness, like a deer in a forest, simultaneously at ease and completely aware.

The Infinite Depths

Sometimes the meditation that comes in the night is light, barely perceptible—a whisper of presence, a subtle shift in the quality of consciousness, gentle as a breeze that moves through leaves so softly one can hardly be certain it was there at all. At such times, the mystery touches the soul with extraordinary delicacy, like the brush of a butterfly's wing against skin, leaving behind not an impression but a sense of having been blessed by something too subtle for words.

At other times, the depth is beyond all measure. The soul finds itself plunging into abysses that have no bottom, or rather, whose bottom is infinity itself. These are the moments when all concepts of depth and height, of inner and outer, of self and other dissolve completely. The individual consciousness discovers itself to be a drop that contains the ocean, a single point that encompasses all space, a momentary existence that touches eternity.

Such experiences cannot be compared, cannot be ranked on any scale of spiritual achievement. The light touch and the infinite depth are equally sacred, equally complete in themselves. To prefer one over the other, to desire the profound over the subtle or the gentle over the overwhelming, is already to miss the point. Each manifestation of the mystery is perfect as it is, complete in its own right, requiring nothing beyond itself.

The Danger of Possession

Here lies the great danger that awaits every seeker: the temptation to possess. The mind, by its very nature, wants to grasp, to hold, to accumulate. It wants to build a treasury of experiences, to say "I have meditated deeply" or "I have touched the infinite." This possessiveness, subtle as it is, destroys the very thing it seeks to preserve.

When the mind holds a spiritual experience as a remembrance, when it indulges in the memory of ecstasy, when it returns again and again to savor what once was, the living stream of meditation comes to an end. What remains is only a corpse, a dead thing that the mind keeps wrapped in the grave-clothes of memory, occasionally taking it out to examine and admire. But the living mystery has departed, leaving only its shadow.

The quality of possessiveness must be recognized for what it is: a barrier to the sacred, a wall between the seeker and the sought, a veil that obscures the very thing one most deeply desires. This does not mean one should try forcefully to become non-possessive, for such effort is itself a subtle form of possession. Rather, one must see clearly the mechanism of possession, must understand how the mind operates, how it grasps and clings and tries to make permanent what is by nature impermanent.

The Rootless Mystery

Meditation, in its truest sense, has no root. It is not grounded in any system of thought, does not grow from any seed of practice or technique. It has no substance that the mind can hold, no form that can be grasped, no essence that can be captured in words or concepts. It is like wind—present and powerful, yet without solidity. Like space—all-encompassing, yet empty of content. Like light—revealing everything, yet itself invisible.

This rootlessness is not a deficiency but the very nature of the mystery itself. Because it has no root, it cannot be cultivated in any ordinary sense. Because it has no substance, it cannot be possessed or stored. Because it belongs to the realm beyond thought, it cannot be understood through analysis or study.

Yet this does not mean meditation is unreachable or impossibly distant. On the contrary, it is closer than breath, more intimate than thought, more present than the sense of self. It is always already here, always already available. What is required is not the addition of something new but the removal of what obscures: the constant churning of thought, the grasping of desire, the weight of memory, the burden of the accumulated past.

The Eternal Present

In the end, what reveals itself to the one who has learned to be still is the simple, extraordinary fact of presence itself. Not presence as opposed to absence, not presence as one half of a duality, but presence as the ground of all experience—the unchanging awareness within which all change occurs, the silent witness that observes the entire drama of existence without ever being touched by it.

This presence has no history. It was not born and cannot die. It does not accumulate experiences or grow in wisdom or develop over time. It simply is, eternally and completely, the same yesterday, today, and forever. Yet within this changeless presence, all change becomes possible. Within this eternal now, all of time unfolds. Within this stillness, all movement arises.

To rest in this presence is to discover what one has always been, to come home to a place one never truly left, to awaken from a dream one never quite believed. It is the end of seeking and the beginning of simply being. It is meditation without meditation, awareness without an aware one, presence without anyone being present.

The Sacred Invitation

The mystery extends an invitation to every human soul—not an invitation that requires acceptance or rejection, for such choice already implies separation, but an invitation that is always already accepted by virtue of one's very existence. The question is not whether one will respond to this invitation but whether one will recognize that the response is already happening, has always been happening, in every breath, in every moment of awareness, in every fleeting instant of being.

To live with this recognition is to walk through the world as both pilgrim and destination, as both seeker and sought, as both question and answer. It is to discover that the sacred is not separate from the ordinary, that transcendence is not opposed to immanence, that the infinite dwells in every finite moment.

This is the gift of meditation without memory, the blessing of experience without possession, the grace of presence without past. It asks nothing of us except that we be what we already are, know what we already know, and rest in what has never left us. And in that simple rest, in that profound ease, the mystery reveals itself—not as something other than ourselves, but as our own deepest nature, always present, forever new, eternally complete.

…

4. Το Μυστήριο Πέρα από τη Μνήμη: Ένα Ταξίδι στο Διαχρονικό Διαλογισμό

(Διαλογισμός Χωρίς Μνήμη, Κατοχή ή Παρελθόν)

Η Ιερότητα του Σκότους

Στον μεγάλο ρυθμό της ύπαρξης, υπάρχει μια ιερή εναλλαγή που λίγοι κατανοούν πραγματικά. Ο αναζητητής περπατά στις ώρες της ημέρας με τα μάτια ορθάνοιχτα, παρατηρώντας την ατελείωτη παρέλαση των φαινομένων που παρελαύνουν μπροστά από τη συνείδηση. Ωστόσο, είναι στο σκότος, στην ευλογημένη παράδοση του ύπνου, που τα βαθύτερα μυστήρια αποκαλύπτονται. Για εκείνον που έχει μάθει να παρακολουθεί —πραγματικά να παρακολουθεί— τις κινήσεις της ζωής με αταλάντευτη προσοχή, η νύχτα γίνεται όχι απουσία αλλά παρουσία, όχι κενό αλλά δοχείο.

Ο ύπνος, στην καθαρότερη μορφή του, δεν είναι απλώς ανάπαυση για το κουρασμένο σώμα. Είναι ένα κατώφλι, μια πύλη από την οποία η ψυχή μπορεί να περάσει σε εδάφη άγνωστα στον ξύπνιο νου. Όταν η συνείδηση της ημέρας ήταν αφυπνισμένη, όταν η επίγνωση έχει κινηθεί σαν καθαρό ρυάκι μέσα στις ώρες της δραστηριότητας, τότε κάτι θαυμαστό συμβαίνει καθώς πέφτει το σκότος. Ο νους δεν καταρρέει στην ασυνειδησία, αλλά μάλλον ξυπνά σε μια διαφορετική τάξη ύπαρξης συνολικά.

Αυτό το ξύπνημα έρχεται απροσκάλεστο, σαν την ίδια τη χάρη. Καμία προσπάθεια δεν μπορεί να το παράγει, καμία τεχνική δεν μπορεί να εγγυηθεί την άφιξή του. Αναδύεται από βάθη που δεν έχουν όνομα, ανεβαίνοντας από την ακινησία που βρίσκεται κάτω από κάθε σκέψη, κάθε μνήμη, κάθε συσσωρευμένη γνώση μιας ζωής. Είναι ο διαλογισμός στην πιο αυθεντική του μορφή —όχι ο διαλογισμός της εξάσκησης και της πειθαρχίας, αν και αυτά έχουν τη θέση τους, αλλά ο διαλογισμός ως δώρο, ως ευλογία, ως το αυθόρμητο άνθισμα μιας συνείδησης που έχει προετοιμαστεί χωρίς να το γνωρίζει.

Η Μαγεία που Δεν Μπορεί να Επικληθεί

Υπάρχει μια μαγεία που καμία ανθρώπινη φαντασία δεν μπορεί να δημιουργήσει, καμία πτήση της φαντασίας δεν μπορεί να προσεγγίσει. Ανήκει σε μια διαφορετική τάξη πραγματικότητας εντελώς, μια τάξη που υπάρχει έξω από τα όρια της σκέψης, πέρα από τα εδάφη που έχουν χαρτογραφηθεί από τη μνήμη και την προσδοκία. Αυτή είναι η μαγεία του αληθινού διαλογισμού, και έρχεται στην ύπαρξη μόνο όταν όλες οι προσκλήσεις έχουν σταματήσει, όταν ο νους έχει επιτέλους εξαντλήσει τις ατελείωτες προσπάθειές του να συλλάβει, να κρατήσει, να κατέχει.

Η συνείδηση που έχει μάθει να είναι ήρεμη —όχι μέσω καταστολής αλλά μέσω κατανόησης, όχι μέσω βίας αλλά μέσω σαφήνειας— γίνεται ένας σιωπηλός μάρτυρας των ίδιων της των βαθών. Και από κάπου πέρα από αυτά τα βάθη, από ένα βασίλειο που δεν είναι ούτε μέσα στη συνείδηση ούτε ξεχωριστό από αυτήν, το μυστήριο κατεβαίνει. Δεν εισέρχεται στον νου· μάλλον, ο νους ανακαλύπτει τον εαυτό του ήδη βυθισμένο σε αυτό, σαν ένα ψάρι που ξαφνικά συνειδητοποιεί τον ωκεανό.

Αυτό το μυστήριο κατοικεί σε έναν χώρο που η σκέψη δεν μπορεί να φτάσει. Η σκέψη, με όλη της την λαμπρή ικανότητα για ανάλυση και κατηγοριοποίηση, βρίσκεται ανίσχυρη εδώ. Είναι σαν να προσπαθείς να πιάσεις τον άνεμο σε δίχτυ, να εμφιαλώσεις το φως των αστεριών, να μετρήσεις το άπειρο με πεπερασμένα όργανα. Η περιφέρεια της σκέψης σημαδεύει το όριο του γνωστού κόσμου, αλλά ο διαλογισμός ζει στο απέραντο άγνωστο πέρα από αυτά τα όρια —όχι ως ιδέα για το άγνωστο, αλλά ως άμεση συνάντηση με αυτό.

Η Αδυναμία της Ανάμνησης

Εδώ βρίσκεται μία από τις μεγάλες παραδοξότητες της πνευματικής εμπειρίας: αυτό που είναι το πιο βαθύ δεν αφήνει ίχνος στη μνήμη. Η μνήμη ανήκει στον χρόνο, στην αλληλουχία της ανάπτυξης των στιγμών όπου το παρελθόν μπορεί να διακριθεί από το παρόν. Αλλά ο διαλογισμός, στην βαθύτερη έννοιά του, ανήκει στο άχρονο. Δεν μπορεί να αποθηκευτεί, δεν μπορεί να αρχειοθετηθεί στη μεγάλη βιβλιοθήκη εμπειριών του νου.

Όταν κάποιος προσπαθεί να θυμηθεί τον διαλογισμό —να ανακαλέσει τις ιδιότητές του, να συγκρίνει αυτή την εμπειρία με εκείνη, να χτίσει έναν θησαυρό πνευματικών στιγμών— η ίδια η πράξη της ανάμνησης καταστρέφει την ζωντανή πραγματικότητα. Η ανάμνηση είναι πάντα μια ανάσταση αυτού που έχει πεθάνει, μια προσπάθεια να επαναφέρει στη ζωή κάτι που έχει ήδη περάσει στο βασίλειο του τετελεσμένου, του ολοκληρωμένου, του χαμένου. Είναι σαν να πιέζεις λουλούδια σε ένα βιβλίο και να τα αποκαλείς κήπους.

Ο αληθινός διαλογισμός δεν είναι ανάσταση. Δεν αναδύεται από το παρελθόν, δεν εξαρτάται από συσσωρευμένη εμπειρία ή πνευματικά διαπιστευτήρια. Έρχεται από την πληρότητα —την πληρότητα της καρδιάς που έχει μάθει να είναι απλή, να είναι παρούσα, να είναι διαθέσιμη στη στιγμή χωρίς το βάρος του χθες. Αυτή η πληρότητα δεν έχει καμία σχέση με την πνευματική ικανότητα ή τη λάμψη του αναλυτικού νου. Κάποιος μπορεί να είναι λαμπρός στη σκέψη και φτωχός στον διαλογισμό· κάποιος μπορεί να είναι απλός στον νου και πλούσιος πέρα από κάθε μέτρο σε πνευματικό βάθος.

Η Ευλογία της Αιώνιας Καινοτομίας

Για εκείνους που είναι ευλογημένοι —και είναι πραγματικά ευλογία, όχι επίτευγμα— ο διαλογισμός μπορεί να έρχεται νύχτα με νύχτα, σαν ένας πιστός φίλος που δεν χρειάζεται αναγγελία άφιξης. Ωστόσο, κάθε επίσκεψη είναι απόλυτα νέα. Όχι νέα με την έννοια ότι διαφέρει από αυτό που ήρθε πριν, γιατί τέτοια σύγκριση θα εισήγαγε ήδη το παλιό στο νέο. Μάλλον, είναι νέα με έναν τρόπο που δεν έχει καμία σχέση με το παλιό καθόλου. Είναι καινοτομία χωρίς προηγούμενο, χωρίς σημείο αναφοράς, χωρίς τη σκιά της μνήμης να παραμονεύει στο παρασκήνιο.

Αυτή η καινοτομία εκφράζεται σε άπειρη ποικιλία. Κάθε συνάντηση με το μυστήριο αποκαλύπτει διαφορετικές πλευρές, διαφορετικές ιδιότητες, διαφορετικά βάθη. Ωστόσο, μέσα σε αυτή την ασταμάτητη αλλαγή βρίσκεται κάτι αμετάβλητο —όχι η αμεταβλητότητα της στασιμότητας, αλλά το αμετάβλητο έδαφος από το οποίο αναδύεται κάθε αυθεντική αλλαγή. Είναι αλλαγή που δεν συσσωρεύεται, μεταμόρφωση που δεν αφήνει ίχνος, κίνηση που επιστρέφει πάντα στην ακινησία.

Το να το μαρτυρείς αυτό είναι να στέκεσαι μπροστά στο μεγάλο μυστήριο της ίδιας της ύπαρξης: ότι η ζωή μπορεί να είναι ταυτόχρονα αιώνια και πάντα φρέσκια, ότι η θεϊκή παρουσία μπορεί να είναι τόσο αμετάβλητη όσο και άπειρα δημιουργική, ότι η ψυχή μπορεί να βιώνει κάτι ξανά και ξανά και ωστόσο να το βρίσκει κάθε φορά σαν για πρώτη φορά.

Η Ιερή Τέχνη του Ύπνου

Ο ίδιος ο ύπνος μεταμορφώνεται όταν η συνείδηση έχει μάθει την τέχνη της επαγρύπνησης. Όχι ο ύπνος της εξάντλησης, όταν το σώμα απλώς καταρρέει κάτω από το βάρος της κούρασης. Όχι ο ύπνος που προκαλείται από χημικές ουσίες ή ουσίες που εξαναγκάζουν τον νου σε ασυνειδησία. Ούτε καν ο ύπνος που ακολουθεί τη φυσική ικανοποίηση, ο βαρύς ύπνος της ικανοποίησης. Αυτές οι μορφές ύπνου είναι αποδράσεις, μικροί θάνατοι, προσωρινές απουσίες από την επίγνωση.

Ο ύπνος που υπηρετεί τον διαλογισμό είναι διαφορετικός σε είδος. Είναι ελαφρύς σαν τον αέρα, γρήγορος σαν την διαίσθηση, λεπτός σαν την πρώτη ανάσα της αυγής. Το σώμα που εισέρχεται σε αυτόν τον ύπνο είναι ένα ευαίσθητο όργανο, λεπτά συντονισμένο μέσω της επαγρύπνησης της ημέρας. Όταν η επίγνωση έχει κινηθεί μέσα στις ώρες του ξύπνιου με ακρίβεια και φροντίδα, το σώμα απορροφά αυτή την ιδιότητα. Γίνεται ανταποκρινόμενο αντί για θαμπό, ζωντανό αντί για απλώς λειτουργικό, ικανό για εκείνη την εξαιρετική ευαισθησία που επιτρέπει στα βαθύτερα μυστήρια να αποκαλυφθούν.

Αυτή η ευαισθησία δεν καλλιεργείται μέσω ασκητικών πρακτικών ή σκληρών πειθαρχιών. Αναδύεται φυσικά από την ίδια την επαγρύπνηση —από την απλή πράξη του να είσαι παρών στη ζωή καθώς ξεδιπλώνεται. Όταν κάποιος παρακολουθεί τις κινήσεις της σκέψης, την ανάδυση του συναισθήματος, την αλληλεπίδραση της επιθυμίας και της αντίστασης, το σώμα μαθαίνει έναν διαφορετικό τρόπο ύπαρξης. Χαλαρώνει όχι σε νάρκη αλλά σε ετοιμότητα, σαν ένα ελάφι σε δάσος, ταυτόχρονα άνετο και πλήρως ενήμερο.

Τα Άπειρα Βάθη

Μερικές φορές ο διαλογισμός που έρχεται τη νύχτα είναι ελαφρύς, μετά βίας αντιληπτός —ένας ψίθυρος παρουσίας, μια λεπτή αλλαγή στην ποιότητα της συνείδησης, απαλός σαν αύρα που κινείται μέσα από φύλλα τόσο απαλά που δύσκολα μπορείς να είσαι σίγουρος ότι ήταν εκεί. Σε τέτοιες στιγμές, το μυστήριο αγγίζει την ψυχή με εξαιρετική λεπτότητα, σαν το άγγιγμα της φτερούγας πεταλούδας στο δέρμα, αφήνοντας πίσω όχι εντύπωση αλλά μια αίσθηση ότι ευλογήθηκες από κάτι πολύ λεπτό για λέξεις.

Άλλες φορές, το βάθος είναι πέρα από κάθε μέτρο. Η ψυχή βρίσκει τον εαυτό της να βουτά σε αβύσσους χωρίς πάτο, ή μάλλον, των οποίων ο πάτος είναι το άπειρο το ίδιο. Αυτές είναι οι στιγμές όταν όλες οι έννοιες βάθους και ύψους, εσωτερικού και εξωτερικού, εαυτού και άλλου διαλύονται εντελώς. Η ατομική συνείδηση ανακαλύπτει τον εαυτό της να είναι μια σταγόνα που περιέχει τον ωκεανό, ένα μόνο σημείο που περιλαμβάνει όλο τον χώρο, μια στιγμιαία ύπαρξη που αγγίζει την αιωνιότητα.

Τέτοιες εμπειρίες δεν μπορούν να συγκριθούν, δεν μπορούν να ταξινομηθούν σε καμία κλίμακα πνευματικού επιτεύγματος. Το ελαφρύ άγγιγμα και το άπειρο βάθος είναι εξίσου ιερά, εξίσου ολοκληρωμένα από μόνα τους. Το να προτιμάς το ένα από το άλλο, να επιθυμείς το βαθύ πάνω από το λεπτό ή το απαλό πάνω από το συντριπτικό, είναι ήδη να χάνεις το νόημα. Κάθε εκδήλωση του μυστηρίου είναι τέλεια όπως είναι, ολοκληρωμένη από μόνη της, χωρίς να απαιτεί τίποτα πέρα από τον εαυτό της.

Ο Κίνδυνος της Κατοχής

Εδώ βρίσκεται ο μεγάλος κίνδυνος που περιμένει κάθε αναζητητή: ο πειρασμός της κατοχής. Ο νους, από την ίδια του τη φύση, θέλει να αρπάξει, να κρατήσει, να συσσωρεύσει. Θέλει να χτίσει έναν θησαυρό εμπειριών, να πει «Έχω διαλογιστεί βαθιά» ή «Έχω αγγίξει το άπειρο». Αυτή η κατοχικότητα, όσο λεπτή και αν είναι, καταστρέφει το ίδιο το πράγμα που επιδιώκει να διατηρήσει.

Όταν ο νους κρατά μια πνευματική εμπειρία ως ανάμνηση, όταν επιδίδεται στη μνήμη της έκστασης, όταν επιστρέφει ξανά και ξανά να γευτεί αυτό που ήταν κάποτε, το ζωντανό ρεύμα του διαλογισμού τερματίζεται. Αυτό που μένει είναι μόνο ένα πτώμα, ένα νεκρό πράγμα που ο νους κρατά τυλιγμένο στα σάβανα της μνήμης, βγάζοντάς το περιστασιακά για να το εξετάσει και να το θαυμάσει. Αλλά το ζωντανό μυστήριο έχει φύγει, αφήνοντας μόνο τη σκιά του.

Η ιδιότητα της κατοχικότητας πρέπει να αναγνωριστεί για αυτό που είναι: ένα εμπόδιο στο ιερό, ένα τείχος μεταξύ του αναζητητή και του αναζητούμενου, ένα πέπλο που σκιάζει το ίδιο το πράγμα που κάποιος επιθυμεί πιο βαθιά. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσπαθήσει κανείς με δύναμη να γίνει μη κατοχικός, γιατί τέτοια προσπάθεια είναι η ίδια μια λεπτή μορφή κατοχής. Μάλλον, πρέπει να δει κανείς καθαρά τον μηχανισμό της κατοχής, να κατανοήσει πώς λειτουργεί ο νους, πώς αρπάζει και προσκολλάται και προσπαθεί να κάνει μόνιμο αυτό που από τη φύση του είναι παροδικό.

Το Μυστήριο Χωρίς Ρίζα

Ο διαλογισμός, στην αληθέστερη έννοιά του, δεν έχει ρίζα. Δεν είναι ριζωμένος σε κανένα σύστημα σκέψης, δεν μεγαλώνει από κανέναν σπόρο εξάσκησης ή τεχνικής. Δεν έχει ουσία που ο νους μπορεί να κρατήσει, καμία μορφή που μπορεί να αρπαχτεί, καμία ουσία που μπορεί να συλληφθεί σε λέξεις ή έννοιες. Είναι σαν τον άνεμο —παρών και ισχυρός, ωστόσο χωρίς στερεότητα. Σαν τον χώρο —περιεκτικός όλων, ωστόσο άδειος από περιεχόμενο. Σαν το φως —αποκαλύπτει τα πάντα, ωστόσο το ίδιο είναι αόρατο.

Αυτή η χωρίς ρίζα κατάσταση δεν είναι ελάττωμα αλλά η ίδια η φύση του μυστηρίου. Επειδή δεν έχει ρίζα, δεν μπορεί να καλλιεργηθεί με οποιονδήποτε συνηθισμένο τρόπο. Επειδή δεν έχει ουσία, δεν μπορεί να κατεχθεί ή να αποθηκευτεί. Επειδή ανήκει στο βασίλειο πέρα από τη σκέψη, δεν μπορεί να κατανοηθεί μέσω ανάλυσης ή μελέτης.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι ο διαλογισμός είναι απρόσιτος ή αδύνατα μακρινός. Αντίθετα, είναι πιο κοντά από την αναπνοή, πιο οικείος από τη σκέψη, πιο παρών από την αίσθηση του εαυτού. Είναι πάντα ήδη εδώ, πάντα ήδη διαθέσιμος. Αυτό που απαιτείται δεν είναι η προσθήκη κάτι νέου αλλά η αφαίρεση αυτού που σκιάζει: την συνεχή αναταραχή της σκέψης, την αρπαγή της επιθυμίας, το βάρος της μνήμης, το φορτίο του συσσωρευμένου παρελθόντος.

Το Αιώνιο Παρόν

Στο τέλος, αυτό που αποκαλύπτεται σε εκείνον που έχει μάθει να είναι ακίνητος είναι το απλό, εξαιρετικό γεγονός της παρουσίας της ίδιας. Όχι παρουσία σε αντίθεση με απουσία, όχι παρουσία ως το ένα μισό μιας δυϊκότητας, αλλά παρουσία ως το έδαφος όλης της εμπειρίας —η αμετάβλητη επίγνωση μέσα στην οποία συμβαίνει όλη η αλλαγή, ο σιωπηλός μάρτυρας που παρατηρεί ολόκληρο το δράμα της ύπαρξης χωρίς ποτέ να αγγίζεται από αυτό.

Αυτή η παρουσία δεν έχει ιστορία. Δεν γεννήθηκε και δεν μπορεί να πεθάνει. Δεν συσσωρεύει εμπειρίες ούτε μεγαλώνει σε σοφία ούτε εξελίσσεται με τον χρόνο. Απλώς είναι, αιώνια και ολοκληρωμένα, η ίδια χθες, σήμερα και για πάντα. Ωστόσο, μέσα σε αυτή την αμετάβλητη παρουσία, όλη η αλλαγή γίνεται δυνατή. Μέσα σε αυτό το αιώνιο τώρα, όλος ο χρόνος ξεδιπλώνεται. Μέσα σε αυτή την ακινησία, όλη η κίνηση αναδύεται.

Το να αναπαύεσαι σε αυτή την παρουσία είναι να ανακαλύπτεις αυτό που πάντα ήσουν, να επιστρέφεις σπίτι σε έναν τόπο που ποτέ πραγματικά δεν άφησες, να ξυπνάς από ένα όνειρο που ποτέ δεν πίστεψες πλήρως. Είναι το τέλος της αναζήτησης και η αρχή του απλού είναι. Είναι διαλογισμός χωρίς διαλογισμό, επίγνωση χωρίς κάποιον που γνωρίζει, παρουσία χωρίς κάποιον να είναι παρών.

Η Ιερή Πρόσκληση

Το μυστήριο επεκτείνει μια πρόσκληση σε κάθε ανθρώπινη ψυχή —όχι μια πρόσκληση που απαιτεί αποδοχή ή απόρριψη, γιατί τέτοια επιλογή ήδη υπονοεί διαχωρισμό, αλλά μια πρόσκληση που είναι πάντα ήδη αποδεκτή λόγω της ίδιας της ύπαρξης κάποιου. Το ερώτημα δεν είναι αν κάποιος θα ανταποκριθεί σε αυτή την πρόσκληση αλλά αν θα αναγνωρίσει ότι η ανταπόκριση ήδη συμβαίνει, πάντα συνέβαινε, σε κάθε αναπνοή, σε κάθε στιγμή επίγνωσης, σε κάθε φευγαλέα στιγμή του είναι.

Το να ζει κανείς με αυτή την αναγνώριση είναι να περπατά στον κόσμο ως ταυτόχρονα προσκυνητής και προορισμός, ως ταυτόχρονα αναζητητής και αναζητούμενος, ως ταυτόχρονα ερώτηση και απάντηση. Είναι να ανακαλύπτει ότι το ιερό δεν είναι ξεχωριστό από το συνηθισμένο, ότι η υπέρβαση δεν αντιτίθεται στην εμμένεια, ότι το άπειρο κατοικεί σε κάθε πεπερασμένη στιγμή.

Αυτό είναι το δώρο του διαλογισμού χωρίς μνήμη, η ευλογία της εμπειρίας χωρίς κατοχή, η χάρη της παρουσίας χωρίς παρελθόν. Δεν ζητά τίποτα από εμάς εκτός από το να είμαστε αυτό που ήδη είμαστε, να γνωρίζουμε αυτό που ήδη γνωρίζουμε, και να αναπαυόμαστε σε αυτό που ποτέ δεν μας άφησε. Και σε αυτή την απλή ανάπαυση, σε αυτή την βαθιά ευκολία, το μυστήριο αποκαλύπτεται —όχι ως κάτι άλλο από εμάς, αλλά ως η βαθύτερη φύση μας, πάντα παρούσα, για πάντα νέα, αιώνια ολοκληρωμένη.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

CIRCLE OF LIGHT / Perennial Sayings

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / The Way of the Real

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / Η Οδός του Πραγματικού

ESOTERISM STUDIES BOOKS

ESOTERISM ACADEMY NEW ARTICLE

Sunday, November 13, 2022

Πνεύμα και ύλη

TAOΪSM / "Tao Te Ching" Commentaries

BUDDHISM /"Dammapada" Commentaries

VEDANTA / "Viveka Chudamani, by Adi Sankaracharya" Commentaries

jKRISHNAMURTI / "The Only Revolution" Commentaries

4. The Mystery Beyond Memory: A Journey Into Timeless Meditation

RELIGION / Religions Commentaries

Quotes

Constantinos’s quotes

Copyright