Esoterism Academy: HOMILIES

SUNDAY, 15 March, 2026

20. The Non-Path of True Enlightenment

A Mystical Inquiry into the Silence Beyond All Seeking

Chapter I: The Seeker and the Mirage

There is a moment — known to every sincere soul who has walked the corridors of spiritual longing — when the seeker pauses upon the road and feels, with sudden and inexplicable clarity, that something is profoundly wrong. Not wrong in the way that a map may err, sending the traveler down a lane that winds back upon itself. Wrong in a deeper, more unsettling sense: wrong in the way that the very act of walking may itself be the obstacle. Wrong in the way that the eye, straining to see, has always been that which prevents true seeing.

This moment of sacred disorientation is not a failure. It is, perhaps, the first honest encounter the seeker has ever had with Reality.

For centuries, in every corner of the human world, the spiritual traditions have offered roads. They have drawn their maps with great care and devotion — maps of ascending consciousness, of purified will, of accumulated virtue, of disciplined breath and concentrated mind. The mystics of the East described ladders of light rising through chakras and subtle bodies toward a radiant summit. The contemplatives of the West spoke of a purgative way, an illuminative way, a unitive way, a staircase carved into the very mountain of the Divine. Shamans described journeys through layered worlds; philosophers charted degrees of Being; initiates spoke in hushed reverence of thresholds, of veils, of gates that opened only to those who had proven themselves worthy of passage.

And yet. And yet.

There is a silence that waits at the end of every one of these roads. Not the silence of arrival. Not the silence of a destination finally reached after long and weary travel. But a silence of an entirely different order — a silence that whispers, with the gentleness of wind passing through the hollow of an ancient tree: you were never on a path at all.

Chapter II: The Deification of the Little Self

To understand what true enlightenment is not, one must first look honestly at what the human mind calls enlightenment — and recognize in it, beneath all its luminous language, the unmistakable signature of the self.

The human path toward what it names as spiritual awakening is, in most of its expressions, a project of the ego dressed in celestial garments. It speaks the language of transcendence, yet it is rooted in acquisition. It promises liberation, yet it is driven by the deepest of all human impulses: the desire to become more, to rise higher, to transform the limited self into something greater, something worthy, something luminous and enduring.

There is a particular and seductive beauty to this aspiration. It elevates the human being above the merely animal, above the merely instinctual. It inspires great art, great sacrifice, great acts of compassion and renunciation. One does not dismiss it lightly, and one does not mock the sincerity of those who have walked its paths with genuine devotion and trembling heart.

But let the thing be named for what it is: it is the apotheosis of the little self. It is the self that decides it shall become awakened, that disciplines itself toward awakening, that measures its progress toward awakening, that arrives — or believes it arrives — at awakening, and then knows itself to be awakened. At every stage of this journey, the self remains the central actor, the protagonist of its own spiritual drama. It has merely exchanged coarser clothing for finer. It has traded the robes of desire for the robes of renunciation, the ambitions of the world for the ambitions of heaven. But the one who wears the robes — that persistent, watchful, self-referencing one — has not dissolved. It has, in a sense, never been more fully itself than in the moment it proclaims: I am awakened.

This is not enlightenment. This is illuminated self-regard. This is the dream dreaming itself in more translucent colors.

Chapter III: The Road That Leads to a Wall

Every road, by its very nature, implies a destination. And every destination implies a traveler who has not yet arrived — a traveler defined, in the most fundamental sense, by the distance between where they stand and where they are going. The spiritual path, in this sense, is built upon and perpetually reinforces the very separation it claims to heal.

Those who preach of salvation, who offer systems of attainment, who describe the stages of illumination with confident and authoritative precision — they are, regardless of their sincerity, cartographers of a country that does not exist. They have taken the inexpressible and given it coordinates. They have taken the boundless and marked it with a flag. They hand the seeker a map and say: here is where you are; here is where you must go. And the seeker, grateful for the orientation, sets off — deeper into the dream, deeper into the magnificent, self-sustaining fantasy of spiritual time.

Spiritual time is perhaps the most refined of all illusions. It is the sense that something must happen, that a process must unfold, that a before must give way to an after — that now, this very moment, is somehow insufficient, somehow preliminary, somehow a step toward a later moment when the real thing shall finally arrive. The road exists in time. The road is time. And as long as the seeker walks the road, they are living proof that they have not yet understood what they are seeking.

For what is sought has never been ahead. It has never been at the end of any road. It is not a destination that one approaches through effort, through practice, through the accumulation of spiritual merit or the refinement of inner character. The moment of recognition — if it comes at all — is not the end of a journey. It is the sudden and total collapse of the very idea that there was ever a journey to complete.

Chapter IV: The Silence That Is Not an Absence

True Enlightenment — if that phrase can still be used without immediately betraying what it attempts to point toward — is not the destination to which all paths converge. It is what remains when the very activity of path-following ceases. Not ceases through exhaustion, not ceases through achieved arrival, but ceases in the way that a wave ceases: not by stopping, but by recognizing that it was always water.

This is the Silence. Not the silence of a room in which no one speaks. Not the silence of a mind temporarily quieted through meditation. Those are silences still defined by their contrast with sound, still held within the architecture of time and change. The Silence that is meant here is something altogether more radical — a Silence that does not oppose noise, that does not follow thought, that is not achieved by any practice whatsoever. It is the silence of that which never began, which cannot end, which has no location in the landscape of experience and yet is more intimate than experience itself.

The mystics who have touched this — and they are few, for to touch it one must, in some sense, cease to be a mystic — have spoken of it in fragments, in broken language, in the poetry of negation. The great Meister Eckhart murmured of the desert of the Godhead, where no image can enter. The Upanishads described Brahman as neti, neti — not this, not this. The Tao that can be named is not the eternal Tao. The finger points at the moon, but the finger is not the moon, and those who study the finger will miss the heavenly glory.

These negations are not defeats. They are the most precise language available for pointing toward that which exists beyond all description, beyond all predication, beyond all the categories that the human mind constructs to make experience navigable and communicable. They are gestures toward what one might call the Dark Existence of the Vast — the immeasurable ground of Being that is not darkness in the sense of blindness, but darkness in the sense of the primordial, in the sense of that which existed before light divided from shadow, before the first word was spoken, before the universe folded itself out of silence into form.

Chapter V: Beyond Space, Beyond the Architecture of the Known

Reality — not the reality of tables and thoughts and temporal events, but Reality in its naked and unmediated nature — does not reside within the coordinates of space. Space is a structure imposed by the perceiving mind upon the seamless wholeness of what is. And within space, all things have edges. All things are defined by what they are not. All things carry within them the fundamental loneliness of the separate, the grief of the bounded thing reaching across the distance toward another bounded thing.

But the Dark Existence of the Vast knows no edges. It is not large in the way that a galaxy is large. It is not vast in the way that an ocean is vast. Those are merely extensions of scale, still measured against the human body, still registered within the human sense of dimension. The Vastness that is meant here is prior to dimension. It is the space in which space itself arises. It is the ground of grounds, the depth beneath all depths, the one thing that cannot be made into an object of knowledge because it is that within which all knowing occurs.

To encounter this — and the word "encounter" is already too bilateral, too suggestive of two things meeting across a space — is to dissolve the conviction that one is a separate entity navigating a world of other separate entities. Not to dissolve it as a philosophical position adopted after careful argumentation. But to dissolve it the way morning dissolves a dream: not by refuting the dream's contents one by one, but by the simple, overwhelming fact of waking.

This waking is not dramatic. It does not come with radiant light, with the sensation of expansion, with bliss washing over a still-present self. Those experiences — and they are real, and they are precious — belong still to the experiencer. They are gifts, but they are gifts given to someone. The recognition that is being pointed toward here is not given to anyone, because in it, the one who would receive has quietly, gently, absolutely ceased to be the center around which everything arranges itself.

What remains is not nothing. What remains is everything — but without the anxious, grasping quality of a self that needs everything to be otherwise than it is.

Chapter VI: The Stillness at the End of All Movement

The contemplative soul, sitting with all of this, may feel a particular and beautiful species of vertigo. It is the vertigo of a question that begins to dissolve the questioner. If there is no path, where does one place the feet? If there is no movement toward enlightenment, what becomes of all the longing, all the seeking, all the genuine and heartfelt aspiration that has driven the spiritual life from its very beginning?

These questions deserve neither dismissal nor easy resolution. They are to be held, as one holds a flame — close enough to see by, not so close that one is consumed before the seeing is complete.

The answer, insofar as there is one, is this: the longing was never wrong. The seeking was never wrong. Even the roads, even the maps, even the teachers who handed down their carefully charted paths — none of it was wrong, in the sense of being evil or deluded or deserving of contempt. All of it was the dream dreaming itself toward its own awakening. All of it was the river, finding its way by every available channel, toward the ocean it had always been.

But the ocean does not reward the river for its journey. The ocean simply receives the river — and in receiving it, reveals that there was never a river and an ocean. There was only water, moving through different shapes, at different speeds, wearing different names, until the movement slowed, and the shapes dissolved, and the names fell into the Silence that was always waiting beneath them.

This Silence is not death. It is not emptiness in the nihilistic sense. It is the fullness that precedes all form — the pregnant dark from which all light is born, to which all light returns, and which is itself neither born nor returning, but simply, timelessly, immovably, impossibly: is.

Chapter VII: The Non-Path as the Only True Arriving

And so the soul that has wandered long — through the labyrinthine corridors of doctrine and practice, through the high passes of mystical experience and the dry valleys of spiritual doubt, through the libraries of sacred scripture and the inner chambers of solitary contemplation — this soul arrives, at last, at the place it never left.

There is nothing here to claim. There is no certificate of attainment, no inner light that announces itself as proof, no voice from the depths that says: you have done it, you are here. There is only the utter simplicity of what is — the breath moving in and out of a body that no longer needs to be anything other than what it is, the sounds of the world arising and passing without commentary, the sense of existing that requires no justification, no improvement, no continuation into a future in which it will finally be more fully itself.

True Enlightenment is this: the ending of the project of becoming. Not the ending achieved through effort, but the ending that reveals itself when the effort is seen, clearly and completely, for what it always was — the dream of a separate self trying to escape its own separateness by becoming spiritual enough to merge with the whole. When that dream is seen, not criticized but simply seen — it does not shatter dramatically. It dissolves. As naturally as mist dissolves before the morning sun that was never, in truth, its enemy.

What the soul sought at the end of every path was never at the end of any path. It was here, at the very place the seeking began — beneath the seeker, before the seeking, indifferent to the journey and yet containing it entirely. It was always the Ground. It was always the Silence. It was always this Dark, Vast, Timeless Existence, looking out through every pair of human eyes that ever wept in longing for it — not knowing that the longing and the Longed-For had never, for a single moment, been two things separated by the distance of a road.

The road ends here. The road ends before it begins.

And in this ending — which is no ending — there is only the Silence.

The Silence that was always already Home.

"True Enlightenment has no Path. It is the pathless ground upon which all paths arise, walk themselves out, and return — like waves upon an ocean that was never anything but still."

…

Η Μη-Οδός της Αληθινής Φώτισης

Μια Μυστική Έρευνα στη Σιωπή Πέρα από Κάθε Αναζήτηση

Κεφάλαιο Ι: Ο Αναζητητής και το Είδωλο

Υπάρχει μια στιγμή — γνωστή σε κάθε ειλικρινή ψυχή που έχει περπατήσει στους διαδρόμους της πνευματικής λαχτάρας — όταν ο αναζητητής σταματά στον δρόμο και αισθάνεται, με ξαφνική και ανεξήγητη διαύγεια, ότι κάτι είναι βαθιά λάθος. Όχι λάθος με την έννοια που ένας χάρτης μπορεί να κάνει λάθος, στέλνοντας τον ταξιδιώτη σε έναν δρόμο που γυρίζει πίσω στον εαυτό του. Λάθος με έναν βαθύτερο, πιο ανησυχητικό τρόπο: λάθος με την έννοια ότι η ίδια η πράξη του περπατήματος μπορεί να είναι το εμπόδιο. Λάθος με την έννοια ότι το μάτι, που τεντώνεται για να δει, ήταν πάντα αυτό που εμπόδιζε την αληθινή όραση.

Αυτή η στιγμή του ιεούς αποπροσανατολισμού δεν είναι αποτυχία. Είναι, ίσως, η πρώτη ειλικρινής συνάντηση που είχε ποτέ ο αναζητητής με την Πραγματικότητα.

Επί αιώνες, σε κάθε γωνιά του ανθρώπινου κόσμου, οι πνευματικές παραδόσεις πρόσφεραν δρόμους. Χάραξαν τους χάρτες τους με μεγάλη φροντίδα και αφοσίωση — χάρτες της ανερχόμενης συνείδησης, της εξαγνισμένης βούλησης, της συσσωρευμένης αρετής, της πειθαρχημένης αναπνοής και της συγκεντρωμένης νόησης. Οι μύστες της Ανατολής περιέγραψαν σκάλες φωτός που ανεβαίνουν μέσα από τσάκρας και λεπτά σώματα προς μια ακτινοβόλο κορυφή. Οι στοχαστές της Δύσης μίλησαν για έναν δρόμο κάθαρσης, έναν δρόμο φωτισμού, έναν δρόμο ένωσης, μια σκάλα σκαλισμένη μέσα στο ίδιο το βουνό του Θείου. Οι σαμάνοι περιέγραψαν ταξίδια μέσα από στρωματοποιημένους κόσμους· οι φιλόσοφοι χαρτογράφησαν βαθμίδες του Όντος· οι μυημένοι μιλούσαν με σιωπηλή ευλάβεια για κατώφλια, για πέπλα, για πύλες που άνοιγαν μόνο σε όσους είχαν αποδείξει ότι είναι άξιοι να περάσουν.

Και όμως. Και όμως.

Υπάρχει μια σιωπή που περιμένει στο τέλος κάθε ενός από αυτούς τους δρόμους. Όχι η σιωπή της άφιξης. Όχι η σιωπή ενός προορισμού που επιτέλους επιτεύχθηκε μετά από μακρύ και κουραστικό ταξίδι. Αλλά μια σιωπή εντελώς διαφορετικής τάξης — μια σιωπή που ψιθυρίζει, με την απαλότητα του ανέμου που περνά μέσα από την κοιλότητα ενός αρχαίου δέντρου: ποτέ δεν ήσουν σε δρόμο.

Κεφάλαιο ΙΙ: Η Αποθέωση του Μικρού Εαυτού

Για να κατανοήσει κανείς τι δεν είναι η αληθινή φώτιση, πρέπει πρώτα να κοιτάξει με ειλικρίνεια αυτό που ο ανθρώπινος νους ονομάζει φώτιση — και να αναγνωρίσει μέσα του, κάτω από όλη την λαμπερή του γλώσσα, την αδιαμφισβήτητη υπογραφή του εαυτού.

Η ανθρώπινη πορεία προς αυτό που ονομάζει πνευματική αφύπνιση είναι, στις περισσότερες εκφράσεις της, ένα εγχείρημα του εγώ ντυμένο με ουράνια ενδύματα. Μιλά τη γλώσσα της υπέρβασης, αλλά είναι ριζωμένη στην απόκτηση. Υπόσχεται απελευθέρωση, αλλά οδηγείται από την βαθύτερη από όλες τις ανθρώπινες ορμές: την επιθυμία να γίνει κανείς περισσότερος, να ανέβει ψηλότερα, να μεταμορφώσει τον περιορισμένο εαυτό σε κάτι μεγαλύτερο, κάτι άξιο, κάτι λαμπερό και αιώνιο.

Υπάρχει μια ιδιαίτερη και γοητευτική ομορφιά σε αυτή την προσδοκία. Αναβαθμίζει τον άνθρωπο πάνω από το απλώς ζωώδες, πάνω από το απλώς ενστικτώδες. Εμπνέει μεγάλη τέχνη, μεγάλη θυσία, μεγάλες πράξεις συμπόνιας και απαρνήσεως. Δεν την απορρίπτει κανείς ελαφρά τη καρδία, και δεν χλευάζει την ειλικρίνεια όσων περπάτησαν τους δρόμους της με γνήσια αφοσίωση και τρεμάμενη καρδιά.

Αλλά ας ονομαστεί το πράγμα με το όνομά του: είναι η αποθέωση του μικρού εαυτού. Είναι ο εαυτός που αποφασίζει ότι θα γίνει φωτισμένος, που πειθαρχεί τον εαυτό του προς τη φώτιση, που μετρά την πρόοδό του προς τη φώτιση, που φτάνει —ή πιστεύει ότι φτάνει— στη φώτιση, και μετά γνωρίζει τον εαυτό του ως φωτισμένο. Σε κάθε στάδιο αυτού του ταξιδιού, ο εαυτός παραμένει ο κεντρικός δρών, ο πρωταγωνιστής του δικού του πνευματικού δράματος. Απλώς άλλαξε πιο χοντρά ρούχα με πιο λεπτά. Αντάλλαξε τις στολές της επιθυμίας με τις στολές της απαρνήσεως, τις φιλοδοξίες του κόσμου με τις φιλοδοξίες του ουρανού. Αλλά αυτός που φοράει τις στολές —αυτός ο επίμονος, παρατηρητικός, αυτοαναφορικός— δεν έχει διαλυθεί. Έχει, με κάποια έννοια, γίνει ποτέ πιο πλήρως ο εαυτός του παρά στη στιγμή που διακηρύσσει: Είμαι φωτισμένος.

Αυτό δεν είναι φώτιση. Αυτό είναι φωτισμένη αυτοεκτίμηση. Αυτό είναι το όνειρο που ονειρεύεται τον εαυτό του με πιο διάφανα χρώματα.

Κεφάλαιο ΙΙΙ: Ο Δρόμος που Οδηγεί σε Τείχος

Κάθε δρόμος, από τη φύση του, προϋποθέτει έναν προορισμό. Και κάθε προορισμός προϋποθέτει έναν ταξιδιώτη που δεν έχει ακόμη φτάσει — έναν ταξιδιώτη που ορίζεται, με την πιο θεμελιώδη έννοια, από την απόσταση ανάμεσα στο πού στέκεται και στο πού πηγαίνει. Ο πνευματικός δρόμος, με αυτή την έννοια, χτίζεται πάνω και ενισχύει διαρκώς την ίδια τη διαχωρισμό που ισχυρίζεται ότι θεραπεύει.

Όσοι κηρύττουν τη σωτηρία, που προσφέρουν συστήματα επίτευξης, που περιγράφουν τα στάδια του φωτισμού με σίγουρη και έγκυρη ακρίβεια — αυτοί είναι, ανεξάρτητα από την ειλικρίνειά τους, χαρτογράφοι μιας χώρας που δεν υπάρχει. Πήραν το ανέκφραστο και του έδωσαν συντεταγμένες. Πήραν το απεριόριστο και το σήμαναν με σημαία. Δίνουν στον αναζητητή έναν χάρτη και του λένε: εδώ είσαι· εδώ πρέπει να πας. Και ο αναζητητής, ευγνώμων για τον προσανατολισμό, ξεκινά — βαθύτερα μέσα στο όνειρο, βαθύτερα μέσα στη μεγαλοπρεπή, αυτοσυντηρούμενη φαντασία του πνευματικού χρόνου.

Ο πνευματικός χρόνος είναι ίσως η πιο εκλεπτυσμένη από όλες τις ψευδαισθήσεις. Είναι η αίσθηση ότι κάτι πρέπει να συμβεί, ότι μια διαδικασία πρέπει να ξεδιπλωθεί, ότι ένα πριν πρέπει να δώσει τη θέση του σε ένα μετά — ότι τώρα, αυτή ακριβώς η στιγμή, είναι με κάποιον τρόπο ανεπαρκής, με κάποιον τρόπο προκαταρκτική, με κάποιον τρόπο ένα βήμα προς μια μεταγενέστερη στιγμή όταν το πραγματικό πράγμα θα φτάσει επιτέλους. Ο δρόμος υπάρχει στον χρόνο. Ο δρόμος είναι χρόνος. Και όσο ο αναζητητής περπατά τον δρόμο, αποτελεί ζωντανή απόδειξη ότι δεν έχει ακόμη κατανοήσει αυτό που αναζητά.

Γιατί αυτό που αναζητείται ποτέ δεν ήταν μπροστά. Ποτέ δεν ήταν στο τέλος κανενός δρόμου. Δεν είναι προορισμός που προσεγγίζει κανείς μέσω προσπάθειας, μέσω πρακτικής, μέσω συσσώρευσης πνευματικής αξίας ή εξευγενισμού του εσωτερικού χαρακτήρα. Η στιγμή της αναγνώρισης —αν έρθει ποτέ— δεν είναι το τέλος ενός ταξιδιού. Είναι η ξαφνική και ολική κατάρρευση της ίδιας της ιδέας ότι υπήρξε ποτέ ταξίδι για να ολοκληρωθεί.

Κεφάλαιο IV: Η Σιωπή που Δεν Είναι Απουσία

Η Αληθινή Φώτιση —αν ακόμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί αυτή η φράση χωρίς να προδώσει αμέσως αυτό προς το οποίο προσπαθεί να δείξει— δεν είναι ο προορισμός στον οποίο συγκλίνουν όλοι οι δρόμοι. Είναι αυτό που μένει όταν η ίδια η δραστηριότητα της ακολούθησης δρόμου σταματά. Όχι σταματά από εξάντληση, όχι σταματά από επίτευξη άφιξης, αλλά σταματά με τον τρόπο που ένα κύμα σταματά: όχι σταματώντας, αλλά αναγνωρίζοντας ότι ήταν πάντα νερό.

Αυτή είναι η Σιωπή. Όχι η σιωπή ενός δωματίου όπου κανείς δεν μιλά. Όχι η σιωπή ενός νου που έχει προσωρινά ησυχάσει μέσω διαλογισμού. Αυτές είναι σιωπές που ακόμα ορίζονται από την αντίθεσή τους με τον ήχο, που ακόμα κρατιούνται μέσα στην αρχιτεκτονική του χρόνου και της αλλαγής. Η Σιωπή που εννοείται εδώ είναι κάτι εντελώς πιο ριζικό — μια Σιωπή που δεν αντιτίθεται στον θόρυβο, που δεν ακολουθεί τη σκέψη, που δεν επιτυγχάνεται με καμία πρακτική οτιδήποτε. Είναι η σιωπή αυτού που ποτέ δεν άρχισε, που δεν μπορεί να τελειώσει, που δεν έχει θέση στο τοπίο της εμπειρίας και όμως είναι πιο οικείο από την ίδια την εμπειρία.

Οι μύστες που έχουν αγγίξει αυτό —και είναι λίγοι, γιατί για να το αγγίξει κανείς πρέπει, με κάποια έννοια, να πάψει να είναι μύστης— έχουν μιλήσει γι’ αυτό σε θραύσματα, σε σπασμένη γλώσσα, στην ποίηση της άρνησης. Ο μεγάλος Μάιστερ Έκχαρτ ψιθύρισε για την έρημο της Θεότητας, όπου καμία εικόνα δεν μπορεί να εισέλθει. Οι Ουπανισάδες περιέγραψαν τον Βράχμαν ως neti, neti — όχι αυτό, όχι αυτό. Ο Τάο που μπορεί να ονομαστεί δεν είναι ο αιώνιος Τάο. Το δάχτυλο δείχνει το φεγγάρι, αλλά το δάχτυλο δεν είναι το φεγγάρι, και όσοι μελετούν το δάχτυλο θα χάσουν την ουράνια δόξα.

Αυτές οι αρνήσεις δεν είναι ήττες. Είναι η πιο ακριβής γλώσσα που υπάρχει για να δείξει προς αυτό που υπάρχει πέρα από κάθε περιγραφή, πέρα από κάθε κατηγοριοποίηση, πέρα από όλες τις κατηγορίες που κατασκευάζει ο ανθρώπινος νους για να κάνει την εμπειρία πλοηγήσιμη και επικοινωνήσιμη. Είναι χειρονομίες προς αυτό που θα μπορούσε κανείς να ονομάσει το Σκοτεινό Όν της Απεραντοσύνης — το αμέτρητο έδαφος του Όντος που δεν είναι σκοτάδι με την έννοια της τύφλωσης, αλλά σκοτάδι με την έννοια του πρωταρχικού, με την έννοια αυτού που υπήρχε πριν χωριστεί το φως από τη σκιά, πριν ειπωθεί η πρώτη λέξη, πριν ο κόσμος ξεδιπλωθεί από τη σιωπή στη μορφή.

Κεφάλαιο V: Πέρα από τον Χώρο, Πέρα από την Αρχιτεκτονική του Γνωστού

Η Πραγματικότητα —όχι η πραγματικότητα των τραπεζιών και των σκέψεων και των χρονικών γεγονότων, αλλά η Πραγματικότητα στη γυμνή και αμεσολάβητη φύση της— δεν κατοικεί μέσα στις συντεταγμένες του χώρου. Ο χώρος είναι μια δομή που επιβάλλει ο αντιλαμβανόμενος νους στην άρρηκτη ολότητα του ό,τι είναι. Και μέσα στον χώρο, όλα τα πράγματα έχουν άκρες. Όλα τα πράγματα ορίζονται από αυτό που δεν είναι. Όλα τα πράγματα φέρουν μέσα τους τη θεμελιώδη μοναξιά του χωρισμένου, τον πόνο του οριοθετημένου όντος που απλώνεται πέρα από την απόσταση προς ένα άλλο οριοθετημένο ον.

Αλλά η Σκοτεινή Απεραντοσύνη του Όντος δεν γνωρίζει άκρες. Δεν είναι μεγάλη με τον τρόπο που ένας γαλαξίας είναι μεγάλος. Δεν είναι απέραντη με τον τρόπο που ένας ωκεανός είναι απέραντος. Αυτά είναι απλώς επεκτάσεις κλίμακας, ακόμα μετρούμενες σε σχέση με το ανθρώπινο σώμα, ακόμα καταγεγραμμένες μέσα στην ανθρώπινη αίσθηση της διάστασης. Η Απεραντοσύνη που εννοείται εδώ είναι προγενέστερη της διάστασης. Είναι ο χώρος μέσα στον οποίο αναδύεται ο ίδιος ο χώρος. Είναι το έδαφος των εδαφών, το βάθος κάτω από όλα τα βάθη, το ένα πράγμα που δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο γνώσης επειδή είναι αυτό μέσα στο οποίο συμβαίνει όλη η γνώση.

Το να συναντήσει κανείς αυτό —και η λέξη «συνάντηση» είναι ήδη υπερβολικά δυαδική, υπερβολικά υπονοούσα δύο πράγματα που συναντιούνται πέρα από έναν χώρο— είναι να διαλυθεί η πεποίθηση ότι κανείς είναι ένα ξεχωριστό ον που πλοηγείται σε έναν κόσμο άλλων ξεχωριστών όντων. Όχι να διαλυθεί ως φιλοσοφική θέση που υιοθετείται μετά από προσεκτική επιχειρηματολογία. Αλλά να διαλυθεί όπως η πρωινή λιακάδα διαλύει ένα όνειρο: όχι αντικρούοντας τα περιεχόμενα του ονείρου ένα-ένα, αλλά με το απλό, συντριπτικό γεγονός της αφύπνισης.

Αυτή η αφύπνιση δεν είναι δραματική. Δεν έρχεται με ακτινοβόλο φως, με αίσθηση επέκτασης, με ευδαιμονία που ξεπλένει έναν ακόμα παρόντα εαυτό. Αυτές οι εμπειρίες —και είναι πραγματικές, και είναι πολύτιμες— ανήκουν ακόμα στον βιώντα. Είναι δώρα, αλλά είναι δώρα που δίνονται σε κάποιον. Η αναγνώριση προς την οποία γίνεται η υπόδειξη εδώ δεν δίνεται σε κανέναν, γιατί μέσα της, αυτός που θα δεχόταν έχει ήσυχα, απαλά, απόλυτα πάψει να είναι το κέντρο γύρω από το οποίο τα πάντα τακτοποιούνται.

Αυτό που μένει δεν είναι τίποτα. Αυτό που μένει είναι τα πάντα —αλλά χωρίς την αγχώδη, αρπακτική ποιότητα ενός εαυτού που χρειάζεται τα πάντα να είναι διαφορετικά από ό,τι είναι.

Κεφάλαιο VI: Η Ακινησία στο Τέλος Όλης της Κίνησης

Η στοχαστική ψυχή, καθισμένη με όλα αυτά, μπορεί να νιώσει ένα ιδιαίτερο και όμορφο είδος ίλιγγου. Είναι το ίλιγγος ενός ερωτήματος που αρχίζει να διαλύει τον ίδιο τον ερωτώντα. Αν δεν υπάρχει δρόμος, πού τοποθετεί κανείς τα πόδια; Αν δεν υπάρχει κίνηση προς τη φώτιση, τι γίνεται με όλη τη λαχτάρα, όλη την αναζήτηση, όλη την γνήσια και εγκάρδια προσδοκία που οδήγησε την πνευματική ζωή από την ίδια της την αρχή;

Αυτά τα ερωτήματα δεν αξίζουν ούτε απόρριψη ούτε εύκολη λύση. Πρέπει να κρατηθούν, όπως κρατά κανείς μια φλόγα — αρκετά κοντά για να βλέπει κανείς με το φως της, όχι τόσο κοντά ώστε να καταναλωθεί πριν ολοκληρωθεί το βλέμμα.

Η απάντηση, στο βαθμό που υπάρχει μία, είναι αυτή: η λαχτάρα ποτέ δεν ήταν λάθος. Η αναζήτηση ποτέ δεν ήταν λάθος. Ακόμα και οι δρόμοι, ακόμα και οι χάρτες, ακόμα και οι δάσκαλοι που παρέδωσαν τους προσεκτικά χαρτογραφημένους δρόμους τους —τίποτα από αυτά δεν ήταν λάθος, με την έννοια του κακού ή του παρανοϊκού ή του άξιου περιφρόνησης. Όλα αυτά ήταν το όνειρο που ονειρευόταν τον εαυτό του προς την ίδια του την αφύπνιση. Όλα αυτά ήταν ο ποταμός, βρίσκοντας τον δρόμο του μέσα από κάθε διαθέσιμο κανάλι, προς τον ωκεανό που πάντα ήταν.

Αλλά ο ωκεανός δεν ανταμείβει τον ποταμό για το ταξίδι του. Ο ωκεανός απλώς δέχεται τον ποταμό —και δέχοντάς τον, αποκαλύπτει ότι ποτέ δεν υπήρξε ποταμός και ωκεανός. Υπήρχε μόνο νερό, κινούμενο μέσα από διαφορετικά σχήματα, με διαφορετικές ταχύτητες, φορώντας διαφορετικά ονόματα, μέχρι που η κίνηση επιβραδύνθηκε, και τα σχήματα διαλύθηκαν, και τα ονόματα έπεσαν στη Σιωπή που πάντα περίμενε από κάτω τους.

Αυτή η Σιωπή δεν είναι θάνατος. Δεν είναι κενότητα με τη μηδενιστική έννοια. Είναι η πληρότητα που προηγείται κάθε μορφής — το έγκυο σκοτάδι από το οποίο γεννιέται όλο το φως, στο οποίο επιστρέφει όλο το φως, και που το ίδιο δεν γεννιέται ούτε επιστρέφει, αλλά απλώς, άχρονα, ακίνητα, αδύνατα: είναι.

Κεφάλαιο VII: Η Μη-Οδός ως η Μόνη Αληθινή Άφιξη

Και έτσι η ψυχή που περιπλανήθηκε πολύ —μέσα από τους λαβυρινθώδεις διαδρόμους της διδασκαλίας και της πρακτικής, μέσα από τα υψηλά περάσματα της μυστικής εμπειρίας και τις ξηρές κοιλάδες της πνευματικής αμφιβολίας, μέσα από τις βιβλιοθήκες των ιερών γραφών και τα εσωτερικά δωμάτια της μοναχικής περισυλλογής— αυτή η ψυχή φτάνει, επιτέλους, στον τόπο που ποτέ δεν άφησε.

Δεν υπάρχει τίποτα εδώ για να διεκδικήσει κανείς. Δεν υπάρχει πιστοποιητικό επίτευξης, δεν υπάρχει εσωτερικό φως που να ανακοινώνει τον εαυτό του ως απόδειξη, δεν υπάρχει φωνή από τα βάθη που να λέει: το έκανες, είσαι εδώ. Υπάρχει μόνο η απόλυτη απλότητα του ό,τι είναι — η αναπνοή που κινείται μέσα και έξω από ένα σώμα που δεν χρειάζεται πια να είναι τίποτα άλλο από ό,τι είναι, οι ήχοι του κόσμου που αναδύονται και παρέρχονται χωρίς σχόλιο, η αίσθηση της ύπαρξης που δεν απαιτεί δικαιολόγηση, βελτίωση, συνέχεια σε ένα μέλλον όπου θα είναι επιτέλους πιο πλήρως ο εαυτός της.

Η Αληθινή Φώτιση είναι αυτό: το τέλος του εγχειρήματος του γίγνεσθαι. Όχι το τέλος που επιτυγχάνεται μέσω προσπάθειας, αλλά το τέλος που αποκαλύπτεται όταν η προσπάθεια φανερώνεται, καθαρά και πλήρως, για αυτό που πάντα ήταν — το όνειρο ενός χωριστού εαυτού που προσπαθούσε να δραπετεύσει από τη δική του χωριστικότητα γινόμενος αρκετά πνευματικός ώστε να συγχωνευτεί με το όλον. Όταν αυτό το όνειρο φανερώνεται, όχι επικρίνεται αλλά απλώς φανερώνεται — δεν θρυμματίζεται δραματικά. Διαλύεται. Φυσικά όπως η ομίχλη διαλύεται μπροστά στον πρωινό ήλιο που ποτέ, στην πραγματικότητα, δεν ήταν εχθρός της.

Αυτό που η ψυχή αναζητούσε στο τέλος κάθε δρόμου ποτέ δεν ήταν στο τέλος κανενός δρόμου. Ήταν εδώ, στον ίδιο τον τόπο όπου άρχισε η αναζήτηση — κάτω από τον αναζητητή, πριν την αναζήτηση, αδιάφορο στο ταξίδι και όμως περιέχοντάς το ολόκληρο. Ήταν πάντα το Έδαφος. Ήταν πάντα η Σιωπή. Ήταν πάντα αυτή η Σκοτεινή, Απέραντη, Άχρονη Ύπαρξη, που κοιτάζει έξω μέσα από κάθε ζευγάρι ανθρώπινα μάτια που ποτέ έκλαψαν από λαχτάρα γι’ αυτήν — χωρίς να γνωρίζει ότι η λαχτάρα και το Αντικείμενο της Λαχτάρας ποτέ, ούτε για μια στιγμή, δεν ήταν δύο πράγματα χωρισμένα από την απόσταση ενός δρόμου.

Ο δρόμος τελειώνει εδώ. Ο δρόμος τελειώνει πριν αρχίσει.

Και σε αυτό το τέλος —που δεν είναι τέλος— υπάρχει μόνο η Σιωπή.

Η Σιωπή που πάντα ήταν ήδη το Σπίτι.

«Η Αληθινή Φώτιση δεν έχει Δρόμο. Είναι το άοδο έδαφος πάνω στο οποίο αναδύονται όλοι οι δρόμοι, περπατούν τον εαυτό τους μέχρι τέλους, και επιστρέφουν —σαν κύματα σε έναν ωκεανό που ποτέ δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ήρεμος.»

Showing posts with label HOMILIES. Show all posts

Sunday, May 28, 2023

Mindfulness

From "Management of Mental Energy" to Ethical Discipline

1. Mindfulness and the Current of Life

2. Thought, the "construction" of the self, the "surface" self

3. "Self-Knowledge", Contemplative Introspection, Meditation on "Psychic Energy"

4. The True Self and the "management" of subtle energies

5. Moral Discipline (Apathy)

…..

1. Mindfulness and the Current of Life

When we are, (when one is) in MINDFULNESS, We Experience Being, Here, Now, we perceive "what is happening", that is happening, within a Unified Field of Awareness, the world, self, others, objects, everything. Attention spreads everywhere, and we respond where there is a need... to ourselves, to relationships, to "others". There is no existential center, an isolated awareness that separates itself from the world, from things. Everything is perceived within the Field of Unity, there is a connection, a mystical love. We follow the needs of life, wherever they appear, we go with the flow of life. We realize that the path of life unfolds by itself and we follow it, accepting what happens, without hesitation, or doubt, without conflict.

In such a state of being, when we experience existence in this way, there is Deep Oneness with Life, with the Flow of Life, peace, quiet, stillness, fullness in every moment. Every moment we live is already fulfilled, simply because we are here, now, and living. Life has no other purpose than life itself.

In reality we are One with Life… Life… We Go with the Stream of Life. And wherever we are, here, now, in this world, or in other worlds, the Sense of Existence does not change, and every moment (in the Flowing Moment), we are Whole.

…..

2. Thought, the "construction" of the self, the "surface" self

But most of us (humans) don't operate like that. Instead of being in Mindfulness, perceiving "what is happening" (the happenings) we construct a mental picture of the world, mental pictures of the things of the world (self, "other" things) and operate within that mental picture. It is assumed that when we are awake (what people think of as being awake) and the external senses are functioning, that we are living in reality, in real space, in real life, while simply - with regard to all that exists, including our "self" and "others" around us - we recall from memory the mental image (and mental images) we have constructed, we "see" our mental image, and notice only that it differs from the mental image - only to "reconstruct" the our mental image. We are literally living in a Virtual Reality.

So, within this constructed perception of reality we create a stable mental image of ourselves, the world, "other" things. We consider the self as an individual existence, separate from the world, we slowly build, from children, (and with the "education", "formation", "management", of society), a "psychological center", the ego:

We consider the self (the ego) as the "center" of existence, the universe, and everything else outside, secondary.

We recognize our existence, our needs.

We associate "everything" with our ego.

We evaluate "everything", in relation to ourselves, characterizing them as positive-negative, good-bad, pleasant-unpleasant, useful-useless, desirable-undesirable...

And we move towards "things", and we act, we manifest a behavior.

Life is this “motion”. From self to "things", the realization of goals (which relate our needs to things), the experience of things, and the fullness, or lacks we experience.

…..

Depending on our level of awareness we form the corresponding self-concept.

We may perceive the self as being, (transcendent, eternal, without attributes).

We may think of our fixed perceptions, feelings, behavior (our "personality") as a self.

We may consider the body as self, identify our existence with the body.

Depending on the "position" we adopt, the sense of the world, its evaluation, our behavior is shaped.

In the Experience of life that we have, there are (manifest) three elements:

We, (ourselves, however we think of them).

"Psychic energy", i.e. the sense of the world-the evaluation of it-the movement towards the world.

And "behavior", that is, practical activities, actions, on a physical or material level.

We can see this in any "act of life".

…..

3. "Self-Knowledge", Contemplative Introspection, Meditation on "Psychic Energy"

Self-awareness means in principle to Know, to Experience, and to Live our True Nature, which is Something Much Deeper than what we perceive directly, in the primary cognitive experience, in the state of awareness that we are. This kind of Deep Real Integral and Complete Self-Knowledge can only be "achieved" through "spiritual work" (which we will see later).

What we can do immediately. In the Present State of Awareness we are in, it is precisely to examine WHERE we are.

This is not a theoretical work but a completely practical work, since we have to feel what happens to us, what happens inside us, and in our "relationships" with the world.

So, it should be done from a "Fixed Attitude" of the body - experience, habit, supposed to be "mastered" already.

To Realize WHO, (who we are, in what state of existence we are) we should examine our activity, our actions, what we usually do, what we want or are forced to do.

Here we do not have an "object" (as in the case of the Previous Exercise of the Body (in Asana ), but with many actions. There are actions related to the survival of the body, actions related to the world, life in the world, and actions related to others. There are acts of mental information, knowledge (whether through reading, or listening, or thinking... There are acts of existence, to exist, to live, to want to live or to wonder about life, etc.

Everyone, depending on their level of awareness, prioritizes their goals, activities, actions. It prioritizes some things and "ignores" others.

…..

So, when we Sit (as we have learned, in a position of balance, in a position of quietness, tranquility, "stillness") to investigate the "mental energies" that lead to actions, three elements manifest (the three elements we had "recognized" in the Previous Exercise of the House, but at a higher level now):

We, (whatever self-concept we have),

The "mental energy", sense-evaluation-"movement",

The act.

We can "practice" (meditate on mental energy, give our "full attention" to what we "feel") by taking an ordinary important (we consider important) activity as an "object" of meditation. In the same way we can do it for every activity.

We need to "feel" all this movement that pushes us to this activity.

To "deepen" the reasons why we consider it important.

To feel exactly the "position of existence" from which we thus consider reality.

The Completion of the whole process leads to the realization that it is we, here, who give content to our existence, considering it as we consider it... and from this position we are completely free to choose the perception of the world, to evaluate our goals, the movement us, our external activity (our actions).

Whatever activity (which we consider important) we choose to meditate on, we eventually arrive at the ultimate consideration of free awareness which alone decides what it is like to be… if we are the free eternal essence, if we are a limited perception, feelings, bodily actions.

…..

4. The True Self and the "management" of subtle energies

By "INVESTIGATING" all our activities in this way, revealing that all activities come from limited self-perceptions, we are led to the Realization that True Essence Is at once Self-Knowledge, Inner Experiential Self-Conception, Inner Action... and not something that it seeks to be fulfilled by external activities and material acts.

We are Complete, Integrated and Sufficient Within ourselves. We don't need to realize anything outside, we don't need to achieve anything outside. We thus reach the State of Mental Apathy, which does not depend on anything external. This State is not a state of mental stagnation, emotional numbness, or external necrosis. Rather, it is a State of Full Alertness that "responds" to the real needs of existence, of life, and accomplishes what is moral, legal, and necessary.

It is understood through experiential experience that the ONLY GOAL OF LIFE IS LIFE ITSELF… to exist, here, now, whole, complete, every moment, in the Flowing Moment. This is the Position of Equilibrium in relation to mental activity and external actions. A State of AMINDFULNESS, of real mental apathy, which responds to the real needs of life, and only to them... In this State we leave ourselves completely to the Current of Life, to Guide us.

…..

5. Moral Discipline

Through the recognition of our mental activity, through the management of "psychic energy", we arrive at TRUE MINDFULNESS against all that we perceive, feel and do, in Real Freedom from mental activity, in a State of Deep Tranquility which the needs of life (that emerge) always restore. That is why the needs arise, to maintain the Equilibrium Position, and not to realize something else, not to break or interrupt this State.

In this State of Tranquility-Apathy we act to maintain our Balance and not to get out of Balance and get lost in futile pursuits and pointless external activities.

We really have not only MORAL INDEPENDENCE, which can alone, within FREEDOM, set the Real Goals of Life (which is Life Itself) but also the Moral Attitude towards life, which can become a LIGHT and a Guide for other people.

…..

Από την «Διαχείριση της Ψυχικής Ενέργειας» στην Ηθική Πειθαρχία

1. ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ και το Ρεύμα της Ζωής

2. Η Σκέψη, η «κατασκευή» του εαυτού, ο «επιφανειακός» εαυτός

3. «Αυτογνωσία», Στοχαστική ενδοσκόπηση, Διαλογισμός στην «ψυχική ενέργεια»

4. Ο Αληθινός Εαυτός κι η «διαχείριση» των λεπτών ενεργειών

5. Ηθική Πειθαρχία (Απάθεια)

…..

1. ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ και το Ρεύμα της Ζωής

Όταν είμαστε, (όταν κάποιος είναι) σε ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ, Βιώνουμε την Ύπαρξη, Εδώ, Τώρα, αντιλαμβανόμαστε «αυτό που συμβαίνει», ότι συμβαίνει, μέσα σε ένα Ενοποιημένο Πεδίο Επίγνωσης, τον κόσμο, τον εαυτό, τους άλλους, τα αντικείμενα, όλα. Η Προσοχή απλώνεται παντού, κι ανταποκρινόμαστε όπου υπάρχει ανάγκη… στον εαυτό, στις σχέσεις, στα «άλλα». Δεν υπάρχει ένα υπαρξιακό κέντρο, μια απομονωμένη επίγνωση που διαχωρίζει τον εαυτό της από τον κόσμο, τα πράγματα. Όλα γίνονται αντιληπτά μέσα στο Πεδίο Ενότητας, υπάρχει μια σχέση σύνδεσης, μια μυστηριακή αγάπη. Ακολουθούμε τις ανάγκες της ζωής, όπου εμφανίζονται, συμπορευόμαστε με το ρεύμα της ζωής. Αντιλαμβανόμαστε ότι ο δρόμος της ζωής ανοίγεται μόνος του και τον ακολουθούμε, αποδεχόμενοι αυτό που συμβαίνει, χωρίς δισταγμούς, ή αμφιβολίες, χωρίς συγκρούσεις.

Σε μια τέτοια κατάσταση ύπαρξης, όταν βιώνουμε την ύπαρξη με αυτόν τον τρόπο, υπάρχει Βαθιά Ενότητα με την Ζωή, με την Πορεία της Ζωής, γαλήνη, ησυχία, ηρεμία, πληρότητα κάθε στιγμή. Κάθε στιγμή που ζούμε είναι ήδη εκπληρωμένη, απλά επειδή είμαστε εδώ, τώρα, και ζούμε. Δεν έχει άλλο σκοπό η ζωή από την ίδια την ζωή.

Στην πραγματικότητα είμαστε Ένα με την Ζωή… Ζωή… Πορευόμαστε με το Ρεύμα της Ζωής. Κι όπου κι αν είμαστε, εδώ, τώρα, σε αυτόν τον κόσμο, είτε σε άλλους κόσμους, δεν Αλλάζει η Αίσθηση της Ύπαρξης, και κάθε στιγμή (στη Στιγμή που Ρέει), είμαστε Ολοκληρωμένοι.

…..

2. Η Σκέψη, η «κατασκευή» του εαυτού, ο «επιφανειακός» εαυτός

Οι περισσότεροι όμως από εμάς (τους ανθρώπους) δεν λειτουργούμε έτσι. Αντί να είμαστε σε ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ, να αντιλαμβανόμαστε «αυτό που συμβαίνει» (τα συμβαίνοντα) κατασκευάζουμε μια νοητική εικόνα του κόσμου, νοητικές εικόνες των πραγμάτων του κόσμου (του εαυτού, των «άλλων» πραγμάτων) και λειτουργούμε μέσα σε αυτή την νοητική εικόνα. Υποτίθεται ότι όταν είμαστε σε εγρήγορση (αυτό που θεωρούν οι άνθρωποι εγρήγορση) και λειτουργούν οι εξωτερικές αισθήσεις, ότι ζούμε στην πραγματικότητα, στον πραγματικό χώρο, στην αληθινή ζωή, ενώ απλά – με αφορμή όσα υπάρχουν, στα οποία συμπεριλαμβάνεται και ο «εαυτός» μας και τα «άλλα» γύρω μας – ανακαλούμε από την μνήμη την νοητική εικόνα (και τις νοητικές εικόνες) που έχουμε κατασκευάσει, «βλέπουμε» την νοητική εικόνα μας, και προσέχουμε μόνο ότι διαφοροποιείται από την νοητική εικόνα – μονάχα για να «αναδομήσουμε» την νοητική εικόνα μας. Ζούμε κυριολεκτικά σε μια Εικονική Πραγματικότητα.

Μέσα, λοιπόν, σε αυτή την κατασκευασμένη αντίληψη της πραγματικότητας φτιάχνουμε σταθερή νοητική εικόνα για τον εαυτό, τον κόσμο, τα «άλλα» πράγματα. Θεωρούμε τον εαυτό σαν μια ατομική ύπαρξη, ξέχωρη από τον κόσμο, οικοδομούμε σιγά-σιγά, από παιδιά, (και με την «διαπαιδαγώγηση», «διαμόρφωση», «διαχείριση», της κοινωνίας), ένα «ψυχονοητικό κέντρο», το εγώ:

Θεωρούμε τον εαυτό (το εγώ) σαν το «κέντρο» της ύπαρξης, του σύμπαντος κόσμου, κι όλα τα άλλα έξω, δευτερεύοντα.

Αναγνωρίζουμε την ύπαρξή μας, τις ανάγκες μας.

Συσχετίζουμε τα «πάντα» με το εγώ μας.

Αξιολογούμε τα «πάντα», σε σχέση με τον εαυτό μας, χαρακτηρίζοντάς τα θετικά-αρνητικά, καλά- κακά, ευχάριστα-δυσάρεστα, χρήσιμα-άχρηστα, επιθυμητά- μη επιθυμητά…

Και κινούμαστε προς τα «πράγματα», κι ενεργούμε, εκδηλώνουμε μια συμπεριφορά.

Η ζωή είναι αυτή η «κίνηση». Από τον εαυτό προς τα «πράγματα», η υλοποίηση στόχων (που συσχετίζουν τις ανάγκες μας με τα πράγματα), η εμπειρία των πραγμάτων, κι η πληρότητα, ή οι ελλείψεις που βιώνουμε.

…

Ανάλογα το επίπεδο επίγνωσής μας σχηματίζουμε την ανάλογη αντίληψη εαυτού.

Μπορεί να αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό σαν ύπαρξη, (υπερβατικό, αιώνιο, χωρίς ιδιότητες).

Μπορεί να θεωρούμε σαν εαυτό τις παγιωμένες αντιλήψεις, τα αισθήματα, την συμπεριφορά (την «προσωπικότητά» μας).

Μπορεί να θεωρούμε εαυτό το σώμα, να ταυτίζουμε την ύπαρξή μας με το σώμα.

Ανάλογα την «θέση» που υιοθετούμε διαμορφώνεται και η αίσθηση του κόσμου, η αξιολόγησή του, η συμπεριφορά μας.

Στην Εμπειρία της ζωής που έχουμε, υπάρχουν (εκδηλώνονται) τρία στοιχεία:

Εμείς, (ο εαυτός μας, όπως κι αν τον θεωρούμε).

Η «ψυχική ενέργεια», δηλαδή η αίσθηση του κόσμου-η αξιολόγησή του-η κίνηση προς τον κόσμο.

Κι η «συμπεριφορά», δηλαδή οι πρακτικές δραστηριότητες, οι πράξεις, σε σωματικό ή υλικό επίπεδο.

Αυτό μπορούμε να το διαπιστώσουμε σε οποιαδήποτε «πράξη ζωής».

…..

3. «Αυτογνωσία», Στοχαστική ενδοσκόπηση, Διαλογισμός στην «ψυχική ενέργεια»

Αυτογνωσία σημαίνει καταρχήν να Γνωρίζουμε, να Βιώνουμε, και να Ζούμε την Αληθινή Φύση μας, που Είναι Κάτι Πολύ Βαθύτερο από αυτό που αντιλαμβανόμαστε άμεσα, στο πρωτοβάθμιο γνωστικό βίωμα, στην κατάσταση επίγνωσης που είμαστε. Αυτού του είδους η Βαθιά Πραγματική Ολοκληρωτική και Πλήρης Αυτογνωσία, δεν μπορεί παρά να «επιτευχθεί» μέσα από «πνευματική εργασία» (που θα δούμε στην συνέχεια).

Αυτό που μπορούμε να κάνουμε άμεσα. Στην Παρούσα Κατάσταση Επίγνωσης που είμαστε, είναι ακριβώς να εξετάσουμε ΠΟΥ είμαστε.

Αυτό δεν είναι μια θεωρητική εργασία αλλά μια απόλυτα πρακτική εργασία, αφού πρέπει να νοιώσουμε αυτό που μας συμβαίνει, που συμβαίνει μέσα μας, και στις «σχέσεις» μας με τον κόσμο.

Θα πρέπει λοιπόν να γίνει από μια «Σταθερή Στάση» του σώματος – εμπειρία, συνήθεια, που υποτίθεται ότι έχει «κατακτηθεί» ήδη.

Για να Συνειδητοποιήσουμε το ΠΟΙΟΣ, (ποιοι είμαστε, σε ποια υπαρξιακή κατάσταση είμαστε) θα πρέπει να εξετάσουμε την δραστηριότητά μας, τις πράξεις μας, αυτά που κάνουμε συνήθως, αυτά που θέλουμε ή μας επιβάλλονται να κάνουμε.

Εδώ δεν έχουμε ένα «αντικείμενο» (όπως στην περίπτωση της Προηγούμενης Άσκησης του Σώματος (στην Ασάνα), αλλά με πολλές πράξεις. Υπάρχουν πράξεις που σχετίζονται με την επιβίωση του σώματος, πράξεις που σχετίζονται με τον κόσμο, την ζωή στον κόσμο, και πράξεις που σχετίζονται με τους άλλους. Υπάρχουν πράξεις νοητικής ενημέρωσης, γνώσης (είτε μέσα από διάβασμα, ή άκουσμα, ή σκέψη… Υπάρχουν πράξεις υπαρξιακές, να υπάρχουμε, να ζούμε, να θέλουμε να ζούμε ή να αναρωτιόμαστε για την ζωή, κλπ.

Καθένας, ανάλογα με το επίπεδο επίγνωσής του ιεραρχεί τους στόχους, τις δραστηριότητες, τις πράξεις. Δίνει προτεραιότητα σε κάποια πράγματα και «αγνοεί» κάποια άλλα.

…

Όταν Καθόμαστε λοιπόν (όπως έχουμε μάθει, σε θέση ισορροπίας, σε στάση ησυχίας, ηρεμίας, «ακινησίας») για να ερευνήσουμε τις «ψυχικές ενέργειες» που οδηγούν στις πράξεις, εκδηλώνονται τρία στοιχεία (τα τρία στοιχεία που είχαμε «αναγνωρίσει» στην Προηγούμενη Άσκηση του Σώματος, αλλά σε ένα ανώτερο επίπεδο τώρα):

Εμείς, (όποια αντίληψη εαυτού κι αν έχουμε),

Η «ψυχική ενέργεια», αίσθηση-αξιολόγηση- «κίνηση»,

Η πράξη.

Μπορούμε να «ασκηθούμε» (να διαλογιστούμε πάνω στην ψυχική ενέργεια, να δώσουμε την «πλήρη προσοχή» μας σε αυτό που «νοιώθουμε»), παίρνοντας μια συνηθισμένη σημαντική (που θεωρούμε εμείς σημαντική) δραστηριότητα σαν «αντικείμενο» διαλογισμού. Με τον ίδιο τρόπο μπορούμε να το κάνουμε για κάθε δραστηριότητα.

Χρειάζεται να «νοιώσουμε» όλη αυτή την κίνηση που μας ωθεί σε αυτή την δραστηριότητα.

Να «εμβαθύνουμε» στους λόγους που την θεωρούμε σημαντική.

Να νοιώσουμε ακριβώς την «θέση ύπαρξης» από την οποία θεωρούμε έτσι την πραγματικότητα.

Η Ολοκλήρωση της όλης διαδικασίας οδηγεί στην συνειδητοποίηση ότι είμαστε εμείς, εδώ, που δίνουμε περιεχόμενο στην ύπαρξή μας, θεωρώντας την όπως την θεωρούμε… κι από αυτή την θέση είμαστε τελείως ελεύθεροι να επιλέξουμε την αντίληψη του κόσμου, να αξιολογήσουμε τους στόχους μας, την κίνησή μας, την εξωτερική δραστηριότητά μας (τις πράξεις μας).

Όποια δραστηριότητα (που θεωρούμε σημαντική) κι αν επιλέξουμε να διαλογιστούμε, φτάνουμε τελικά στην ύστατη θεώρηση της ελεύθερης επίγνωσης που αυτή και μόνον αποφασίζει τι είναι σαν ύπαρξη… αν είμαστε η ελεύθερη αιώνια ουσία, αν είμαστε μια περιορισμένη αντίληψη, συναισθήματα, σωματικές πράξεις.

…..

4. Ο Αληθινός Εαυτός κι η «διαχείριση» των λεπτών ενεργειών

«ΔΙΕΡΕΥΝΩΝΤΑΣ» με αυτόν τον τρόπο όλες τις δραστηριότητές μας, αποκαλύπτοντας ότι όλες οι δραστηριότητες προέρχονται από περιορισμένες αντιλήψεις του εαυτού, οδηγούμαστε στην Συνειδητοποίηση ότι η Αληθινή Ουσία Είναι ταυτόχρονα Γνώση του Εαυτού, Εσωτερική Βιωματική Αντίληψη του Εαυτού, Εσωτερική Πράξη… κι όχι κάτι που αναζητά να εκπληρωθεί με εξωτερικές δραστηριότητες και υλικές πράξεις.

Είμαστε Πλήρεις, Ολοκληρωμένοι κι Επαρκείς Μέσα μας. Δεν χρειάζεται να πραγματοποιήσουμε τίποτα έξω, δεν χρειάζεται να επιτύχουμε τίποτα έξω. Φτάνουμε έτσι στην Κατάσταση της Ψυχικής Απάθειας, που δεν εξαρτάται από τίποτα εξωτερικό. Αυτή η Κατάσταση δεν είναι μια κατάσταση ψυχικής στασιμότητας, συναισθηματικής αναισθησίας, ή εξωτερικής νέκρωσης. Αντίθετα, είναι μια Κατάσταση Πλήρους Εγρήγορσης που «ανταποκρίνεται» στις πραγματικές ανάγκες της ύπαρξης, της ζωής, και πραγματοποιεί αυτά που είναι ηθικά, νόμιμα και αναγκαία.

Γίνεται κατανοητό μέσα από την βιωματική εμπειρία ότι ο ΜΟΝΟΣ ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΙΔΙΑ Η ΖΩΗ… να υπάρχουμε, εδώ, τώρα, πλήρεις, ολοκληρωμένοι, κάθε στιγμή, στην Στιγμή που Ρέει. Αυτή είναι η Θέση Ισορροπίας σε σχέση με την ψυχική δραστηριότητα και τις εξωτερικές πράξεις. Μια Κατάσταση ΕΓΡΗΓΟΡΣΗΣ, πραγματικής ψυχικής απάθειας, που ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες της ζωής, και μόνον σε αυτές… Σε Αυτή την Κατάσταση Αφηνόμαστε τελείως στο Ρεύμα της Ζωής, να μας Οδηγήσει.

…..

5. Ηθική Πειθαρχία

Μέσα από την αναγνώριση της ψυχικής δραστηριότητάς μας, μέσα από την διαχείριση της «ψυχικής ενέργειας», φτάνουμε στην ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ απέναντι σε όλα αυτά που αντιλαμβανόμαστε, αισθανόμαστε και πράττουμε, στην Πραγματική Ελευθερία από την ψυχική δραστηριότητα, σε μια Κατάσταση Βαθιάς Ηρεμίας που οι ανάγκες της ζωής (που αναδύονται) αποκαθιστούν πάντα. Για αυτό αναδύονται οι ανάγκες, για να διατηρηθεί η Θέση Ισορροπίας, κι όχι για να πραγματοποιηθεί κάτι άλλο, όχι για να διασπάσουν ή να διακόψουν αυτή την Κατάσταση.

Σε Αυτή την Κατάσταση της Ηρεμίας-Απάθειας ενεργούμε για να διατηρήσουμε την Ισορροπία μας κι όχι για να βγούμε από την Θέση Ισορροπίας και να χαθούμε σε μάταιες αναζητήσεις και άσκοπες εξωτερικές δραστηριότητες.

Έχουμε, πραγματικά, όχι μόνο την ΗΘΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, που μπορεί μόνη, μέσα στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ να θέτει τους Πραγματικούς Σκοπούς της Ζωής (που είναι η Ίδια η Ζωή) αλλά και την Ηθική Στάση απέναντι στην ζωή, που μπορεί να γίνει ΦΩΣ κι Οδηγός για τους άλλους ανθρώπους.

Sunday, May 21, 2023

Asana

From "Body Control" to Right Living

(The Unification of Existence at the Body Level)

"Just Sitting"

The "Just Sit" Exercise

Asanas

"Achievement"

"Action" with minimal effort

…..

"Just Sitting"

ASANA is a term that the unlearned usually translate as "seat" (and more specifically a seat for practicing meditation, mainly). It means something much Deeper, Wider, and more substantial. It means the "State" of Quietness (of the mind), Tranquility (of psychological activity), and "Stillness" (of the body). It is the First Step to the Unification of Existence. The Beginning (the First Stage) of Meditation.

When we are Aware (or become Aware with awareness), that we are here, present here, in the body, We are in a Balanced Position, where no effort is exerted, no energy is channeled into the body to activate it, or minimal effort is exerted. Such a State of Stillness, 'just being', 'just sitting', is difficult to achieve in the first place. Even if “just sitting'” is achieved there are needs to be met...if we have grasped the deeper meaning of “just sitting” then, when we need to act, we act with minimal effort and only for what is necessary, for the needs that arise every moment, whether it is actions inside the house, or out in the world, at work, etc. When we can we practice "I just am", "I just sit", precisely to deepen its meaning and to we act with minimal effort when needed.

The goal is to be here without effort, or to put only the minimum-necessary effort into whatever is needed. This is how we learn to Go with the Flow of Life, on the outer level.

…

But man does not do this. He is not Awake here, United with his body (with the world). He is Split into self(ego) and body, into which he channels energy to realize purposes set for him by thought, or pushed by psychological situations, or imposed on him by physical material "needs". We are in dissociation with the body, with the world, with others, with objects, scattered in a multitude of activities.

Practicing Unification at this level requires our Unification with external things, the body, the world, others, objects. The closest thing we have is our body (which is our connection to the world and things). So, we should realize the Unification with the body, learning to "simply be", "simply sit", without effort, and by extension through this general attitude-disposition, to act with minimal effort for its needs practical life.

This would be more easily done in an institution-space, dedicated to this educational purpose. But that doesn't mean we can't do it everywhere, in any circumstances.

…..

The "Just Sit" Exercise

So, "just sitting" means sitting without effort, without activities – without thought, without desires, without physical activity. Just sitting naturally, calmly – as if floating on earth.

Achieving this state frees us from the body, from the "presence" of the body. And there is a "special feeling" that is an indication that this state has been reached. The question that arises for the common man is: "Okay, how do I do it"?... There is no "how". You just do it. You sit down and do it. The "how" (the question) is made by the thought that wants to "guide" the body, to do something, while the goal is to do it without the intervention of the mind, without expectations or purposes, completely freely, just to sit. We are not "asked" for anything, not to think, not to reflect, not to make any effort, but to "simply sit".

We must simply "be here", "just sit" observing what is happening. When thoughts arise we must let them go (returning to the body). When expectations or aspirations arise, ignore them (returning to the body). We must "just sit".

"Being here", in the body, "just sitting", is Meditation on the body. We are here, observing the body (without thoughts, without psychological coloring). When the activities, the efforts decrease, we are in a meditative process. When we "just are" without any effort the Oneness of Existence, the Unified Awareness that is not separated from the body, is achieved, where "the presence of the body" recedes and we are freed from the body... a sense of lightness, immensity, that is not interrupted even by when we act with the least effort, in the world.

This "State" of Unified Existence, of Awareness where we, the body, the objects, simply exist, is a "State" of Letting Go in the Flow of Life that takes us where there is need, without "effort", without worry, without it breaks down when we have to act or be active in the world. We Just Let The Flow Of Life Lead Us... We Are One With The Flow Of Life.

We need to try it, observe what happens... if it happens, what obstacles or inhibitions there are.. and come back again and again, until it is "achieved".

…..

Asanas

There are five important postures (out of a total of at least 84 postures) to perform "just sitting":

Padmasana , the Lotus Pose,

Siddasana,

Suktasana,

Swastikasana,

Savasana , the Dead's Pose.

…..

"Achievement"

The “realization” of “just sitting” - no matter how much “effort” or “time” it takes - manifests in various effects, at all levels of functioning of being within the body. Sensory activity has "stilled" and does not drag us out of the space of awareness that we are paying attention to. The mental energy channeled from the mental center (the frontal brain) through the nervous system to the body is "turned off". The mental center "remains in attention" - here, now - without being distracted by memories, thoughts, imaginations, anything. This State of Unified Field Awareness, where we are simply here, has shifted us into Awareness, into Presence, into the State of Alertness, here, now. In this State of Awareness, meditative subject, meditation, object of meditation (which is the body), is "one", unified field of attention, being, perception, life. While we are in the process of integration, this process may be interrupted. But when we reach the state where the "effort", the active mental energy, is extinguished, we come to a State of Alertness that nothing can now alter.

Body sensation is dulled. Awareness has been released from the body and "without the limits of the body" we have the "sense of vastness". Awareness is absolutely sovereign of the body, since it deeply understands that only It channels energy and moves the body. Staying in this State reveals that this is the Natural State - Attitude - of Completion, Fullness, Satisfaction, Realization. From here (from this state) we "move" only when there is a need, and we do so with Full Alertness. When we sit we sit , when we walk we walk , when we work we work – without interruptions.

…..

"Action" with minimal effort

When we come out of the State of Balance, Alertness, of "just sitting", we act only where necessary and in the "shortest" way, from the most immediate action. This is done without getting lost in thought, without being carried away by feelings and tendencies: we do what life brings before us. To abandon ourselves to Life, to the needs of life, to always follow the path that is "opened" to us, is the only right way to live - action without effort.

…

Από τον "Έλεγχο του Σώματος" στην Ορθή Ζωή

(Η Ενοποίηση της Ύπαρξης στο Επίπεδο του Σώματος)

«Απλά Κάθομαι»

Η Άσκηση του «Απλά Κάθομαι»

Ασάνες

Η «Επίτευξη»

Η «Δράση» με την ελάχιστη προσπάθεια

…..

«Απλά Κάθομαι»

ΑΣΑΝΑ είναι ένας όρος που συνήθως, οι αμαθείς, μεταφράζουν σαν «κάθισμα» (και πιο αναλυτικά κάθισμα για την άσκηση του διαλογισμού, κυρίως). Σημαίνει κάτι πολύ Βαθύτερο, Ευρύτερο, και πιο ουσιαστικό. Σημαίνει την «Κατάσταση» της Ησυχίας (του νου), της Ηρεμίας (της ψυχολογικής δραστηριότητας), και της «Ακινησίας» (του σώματος). Είναι το Πρώτο Βήμα προς την Ενοποίηση της Ύπαρξης. Η Αρχή (το Πρώτο Στάδιο) του Διαλογισμού.

Όταν είμαστε σε Εγρήγορση (ή ερχόμαστε σε Εγρήγορση με την συνειδητοποίηση), ότι είμαστε εμείς εδώ, παρόντες εδώ, στο σώμα. Είμαστε σε μια Θέση Ισορροπίας, όπου δεν καταβάλλεται καμία προσπάθεια, δεν διοχετεύεται ενέργεια προς το σώμα να το δραστηριοποιήσει, ή καταβάλει την ελάχιστη προσπάθεια. Μια τέτοια Κατάσταση Ακινησίας, το «απλά είμαι», το «απλά κάθομαι», είναι καταρχήν δύσκολο να επιτευχθεί. Ακόμα κι αν επιτευχθεί το «απλά κάθομαι» υπάρχουν ανάγκες στις οποίες θα πρέπει να ανταποκριθούμε… αν έχουμε συλλάβει το βαθύτερο νόημα του «απλά κάθομαι», τότε, όταν χρειάζεται να ενεργήσουμε, ενεργούμε με την ελάχιστη προσπάθεια και μόνο για ό,τι είναι απαραίτητο, για τις ανάγκες που αναδύονται κάθε στιγμή, είτε πρόκειται για ενέργειες μέσα στο σπίτι, είτε έξω στον κόσμο, στην εργασία, κλπ. Όταν μπορούμε ασκούμε το «απλά είμαι», «απλά κάθομαι», ακριβώς για να εμβαθύνουμε στο νόημά του και να ενεργούμε με την ελάχιστη προσπάθεια όταν χρειάζεται.

Ο Στόχος είναι να είμαστε εδώ χωρίς προσπάθεια, ή να καταβάλουμε μόνο την ελάχιστη-αναγκαία προσπάθεια, σε ό,τι χρειάζεται. Έτσι μαθαίνουμε να Πορευόμαστε σύμφωνα με την Ροή της Ζωής, σε εξωτερικό επίπεδο.

…

Ο άνθρωπος όμως δεν κάνει αυτό. Δεν είναι σε Εγρήγορση εδώ, Ενοποιημένος με το σώμα του (με τον κόσμο). Είναι Διασπασμένος σε εαυτό(εγώ) και σώμα, στο οποίο διοχετεύει ενέργεια για να υλοποιήσει σκοπούς που του θέτει η σκέψη, ή τον ωθούν οι ψυχολογικές καταστάσεις, ή του επιβάλλουν ου σωματικές υλικές «ανάγκες». Είμαστε σε διάσταση με το σώμα, με τον κόσμο, με τους άλλους, με τα αντικείμενα, διασκορπισμένοι σε πλήθος δραστηριότητες.

Η Άσκηση της Ενοποίησης σε αυτό το επίπεδο απαιτεί την Ενοποίησή μας με τα εξωτερικά πράγματα, το σώμα, τον κόσμο, τους άλλους, τα αντικείμενα. Ό,τι έχουμε πιο κοντινό είναι το σώμα μας (που είναι ο σύνδεσμός μας με τον κόσμο και τα πράγματα). Θα πρέπει λοιπόν να πραγματοποιήσουμε την Ενοποίηση με το σώμα, μαθαίνοντας «απλά να είμαστε», «απλά να καθόμαστε», χωρίς προσπάθεια, και κατ’ επέκταση μέσα από αυτή την γενική στάση-διάθεση, να ενεργούμε με την ελάχιστη προσπάθεια για τις ανάγκες της πρακτικής ζωής.

Αυτό θα γινόταν πιο εύκολα σε ένα ίδρυμα-χώρο, αφιερωμένο σε αυτόν τον εκπαιδευτικό σκοπό. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να το κάνουμε παντού, σε οποιοσδήποτε συνθήκες.

…..

Η Άσκηση του «Απλά κάθομαι»

«Απλά κάθομαι» λοιπόν σημαίνει να κάθομαι χωρίς προσπάθεια, χωρίς δραστηριότητες – χωρίς σκέψη, χωρίς επιθυμίες, χωρίς σωματική δραστηριότητα. Απλά να καθόμαστε φυσικά, ήρεμα – σαν να επιπλέουμε στη γη.

Η επίτευξη αυτής της κατάστασης μας απελευθερώνει από το σώμα, από την «παρουσία» του σώματος. Κι υπάρχει μια «ιδιαίτερη αίσθηση» που αποτελεί ένδειξη ότι έχει επιτευχθεί αυτή η κατάσταση. Το ερώτημα που αναδύεται στον συνηθισμένο άνθρωπο είναι: «Ωραία, πως το κάνω»;… Δεν υπάρχει «πως». Απλά το κάνεις. Κάθεσαι κάτω και το κάνεις. Το «πως» (το ερώτημα) γίνεται από την σκέψη που θέλει να «καθοδηγήσει» το σώμα, να κάνει κάτι, ενώ το ζητούμενο είναι να το κάνουμε χωρίς την παρέμβαση του νου, χωρίς προσδοκίες ή σκοπιμότητες, τελείως ελεύθερα, απλά να καθίσουμε. Δεν μας «ζητείται» τίποτα, ούτε να σκεφτούμε, ούτε να προβληματιστούμε, ούτε να καταβάλουμε κάποια προσπάθεια, παρά μόνο «απλά να καθίσουμε».

Πρέπει απλά να «είμαστε εδώ», «απλά να καθόμαστε» παρατηρώντας τι συμβαίνει. Όταν αναδύονται σκέψεις πρέπει να τις αφήσουμε να φύγουν (επιστρέφοντας στο σώμα). Όταν παρουσιάζονται προσδοκίες ή επιδιώξεις, να τις αγνοούμε (επιστρέφοντας στο σώμα). Πρέπει «απλά να καθόμαστε».

Το να «είμαστε εδώ», στο σώμα, «απλά να καθόμαστε», είναι Διαλογισμός πάνω στο σώμα. Είμαστε εδώ, παρατηρούμε το σώμα (χωρίς σκέψεις, χωρίς ψυχολογικούς χρωματισμούς). Όταν οι δραστηριότητες, οι προσπάθειες λιγοστεύουν είμαστε σε διαλογιστική διαδικασία. Όταν «απλά είμαστε» χωρίς καμιά προσπάθεια έχει επιτευχθεί η Ενοποίηση της Ύπαρξης, της Ενοποιημένης Επίγνωσης που δεν διαχωρίζεται από το σώμα, όπου «η παρουσία του σώματος» υποχωρεί και απελευθερωνόμαστε από το σώμα… μια αίσθηση ελαφρότητας, απεραντοσύνης, που δεν διακόπτεται ακόμα κι όταν ενεργούμε με την ελάχιστη προσπάθεια, στον κόσμο.

Αυτή η «Κατάσταση» της Ενοποιημένης Ύπαρξης, της Επίγνωσης όπου, εμείς, το σώμα, τα αντικείμενα, απλά υπάρχουν, είναι μια «Κατάσταση» Άφεσης στην Ροή της Ζωής που μας πηγαίνει όπου υπάρχει ανάγκη, χωρίς «προσπάθεια», χωρίς ανησυχία, δεν διασπάται όταν πρέπει να ενεργήσουμε ή να δραστηριοποιηθούμε στον κόσμο. Απλά Αφηνόμαστε στην Ροή της Ζωής να μας Οδηγεί… Είμαστε Ένα με το Ρεύμα της Ζωής.

Χρειάζεται να το δοκιμάσουμε, να παρατηρήσουμε τι συμβαίνει… αν πραγματοποιείται, τι εμπόδια ή αναστολές υπάρχουν.. και να επανέλθουμε ξανά και ξανά, μέχρι να «επιτευχθεί».

…..

Ασάνες

Υπάρχουν πέντε σημαντικές στάσεις (μέσα σε ένα σύνολο τουλάχιστον 84 στάσεων) για να πραγματοποιήσουμε το «απλά κάθομαι»:

Παντμασάνα, η Στάση του Λωτού,

Σιντασάνα

Σουκτασάνα

Σβαστικασάνα

Σαβασάνα, η Στάση του Νεκρού.

…..

Η «Επίτευξη»

Η «πραγματοποίηση» του «απλά κάθομαι» - άσχετα πόση «προσπάθεια» ή «χρόνος» θα χρειαστεί – εκδηλώνεται με διάφορα αποτελέσματα, σε όλα τα επίπεδα λειτουργίας της ύπαρξης μέσα στο σώμα. Η αισθητηριακή δραστηριότητα έχει «ακινητοποιηθεί» και δεν μας παρασύρει έξω από τον χώρο επίγνωσης που προσέχουμε. Η ψυχική ενέργεια που διοχετεύεται από το νοητικό κέντρο τον μετωπιαίο εγκέφαλο) μέσω του νευρικού συστήματος προς το σώμα έχει «σβήσει». Το νοητικό κέντρο «παραμένει σε προσοχή» - εδώ, τώρα – χωρίς να αποσπάται από μνήμες, σκέψεις, φαντασίες, οτιδήποτε. Αυτή η Κατάσταση Επίγνωσης του Ενοποιημένου Πεδίου, όπου απλά είμαστε εδώ, μας έχει μετατοπίσει στην Επίγνωση, στην Παρουσία, στην Κατάσταση Εγρήγορσης, εδώ, τώρα. Σε αυτή την Κατάσταση Επίγνωσης, διαλογιζόμενο υποκείμενο, διαλογισμός, αντικείμενο του διαλογισμού (που είναι το σώμα), είναι «ένα», ενοποιημένο πεδίο προσοχής, ύπαρξης, αντίληψης, ζωής. Όσο είμαστε σε διαδικασία ενοποίησης μπορεί αυτή η διαδικασία να διακοπεί. Όταν όμως φτάσουμε στην κατάσταση όπου η «προσπάθεια», η ψυχική ενέργεια που δραστηριοποιείται, σβήνει, ερχόμαστε σε μια Κατάσταση Εγρήγορσης που τίποτα πλέον δεν μπορεί να αλλοιώσει.

Η αίσθηση του σώματος έχει αμβλυνθεί. Η Επίγνωση έχει απελευθερωθεί από το σώμα και «χωρίς τα όρια του σώματος» έχουμε την «αίσθηση της απεραντοσύνης». Η Επίγνωση είναι απόλυτα κυρίαρχη του σώματος, αφού κατανοεί βαθιά ότι μόνον Αυτή διοχετεύει ενέργεια και κινεί το σώμα. Η παραμονή σε αυτή την Κατάσταση αποκαλύπτει ότι αυτή είναι η Φυσική Κατάσταση - Στάση – Ολοκλήρωσης, Πληρότητας, Ικανοποίησης, Πραγμάτωσης. Από εδώ (από αυτή την κατάσταση) «κινούμαστε» μόνο όταν υπάρχει ανάγκη, και το κάνουμε με Πλήρη Εγρήγορση. Όταν καθόμαστε καθόμαστε, όταν περπατάμε περπατάμε, όταν εργαζόμαστε εργαζόμαστε – χωρίς διασπάσεις.

…..

Η «Δράση» με την ελάχιστη προσπάθεια

Όταν βγαίνουμε από την Κατάσταση Ισορροπίας, Εγρήγορσης, του «απλώς κάθομαι», ενεργούμε μόνο όπου είναι αναγκαίο και με τον πιο «σύντομο» τρόπο, από την πιο άμεση δράση. Αυτό γίνεται χωρίς να χανόμαστε στην σκέψη, χωρίς να παρασυρόμαστε από συναισθήματα και τάσεις: κάνουμε αυτό που φέρνει η ζωή μπροστά μας. Το να αφεθούμε στην Ζωή, στις ανάγκες της ζωής, το να ακολουθούμε πάντα τον δρόμο που μας «ανοίγεται», είναι ο μόνος ορθός τρόπος ζωής – η δράση χωρίς προσπάθεια.

Sunday, May 14, 2023

"Liberation" from body, thought, existence

1. The "Descent" and "Ascension" of Being

2. ACTION - The Virtual Reality of Thought, The Split of Existence (into Subject-Object)

3. THE UNIFICATION of Split (Subject-Object) Perception, Meditation, The Four Stages of Meditation

4. The Process of "Ascension" through Meditation

5. EXERCISE

…..

1. The "Descent" and "Ascension" of Being

What man really is (and to which we "come" when in a state of stillness, we investigate with full attention "Who Am I"?, removing all "suggestions" of thought...), is Pure Presence ("Awareness of Existence", "I am here")... The Depth of This Presence, Without Attributes, Boundless, Expands Infinitely into an Eternal Now: A Continuous Life, Change, An Unaltered Flow... It is This Boundless Presence that Creates the Objective Worlds and Emerges the Atomic Being, individual beings, man... Man is a Presence that is "connected" to a material body. It exists, Perceives, Thinks, Feels, and Acts in the body, (in the corresponding areas of the nervous system - in the corresponding functional centers) and through the body in the world.

…..

2. ACTION - The Virtual Reality of Thought, The Split of Existence (into Subject-Object)

When man Perceives "what is happening" he is in a "state" of Unified Awareness Within Which (in the Field of Which) everything happens, the self, the world, other events... he is in direct contact with the events, the processes. "What is happening" is a flow of awareness that captures what is happening as flows, "becoming" (process of coming), happenings... All are alive within this unified Awareness. The flow of awareness is ourselves, “others”, “things”... all are flows.

In such an action of awareness the only real thing is what is happening here, now, in the flowing moment. The Only Real Space is "what happens". And the only real time is the moment we live in now. Such a perception exists only in the moment when it flows, leaving no traces, no residue. We are constantly, here, now, fresh every moment, with fresh "vision" and we perceive every moment a brand new world, born in this moment that flows, every moment, and appears before us, renewed, every moment. This Action of Perception is True Alertness, capturing what is really happening, here, now, every moment, leaving no trace. Every moment we experience something new. This means that we live in the moment, not in the time that people usually perceive, past-present-future (which is an artificial construct of thought). We are essentially, now, here, in the living flowing moment, outside of time. And every moment is complete. Reality, (Truth), is the Flow, the Flow of Life, and wherever we are, we are we, Present, All Alive, Whole in the moment.

…

Alertness is an action of Perception that requires Integral Attention, Energy...but it is also Complete Perception and Freedom from time and memory. But the common man cannot be kept in Vigilance. For various reasons (which start from biological origins and become psychological behaviors and mental attitudes) man cannot see what is happening like this, live. Recognizes and makes known the environment, the "space", the "self", the "objects". It constructs a mental picture of the world and fixed images of "things", and devotes itself (considering the environment, the things known) to individual purposes and activities concerning "survival" in general (at all levels).

Man operates on the basis of this mental image which he adjusts (reprograms) as soon as "changes" occur, otherwise he considers everything as given, known. We live in a space (in our house). Because we perceive things as known (and they are, in the mental image that we retain in memory), we can move even with our eyes closed. We do not see the familiar objects that are in their place. But if they change position (someone changes their position), we "wake up" and readjust our mental image. if we change the position of the objects, in some kitchen utensils for example, for a few days we go by memory-instinct, towards their old position... until we readjust the mental image we have of the environment. It happens to everyone.

We are not Vigilant but we function through thought. We have a mental image of the world, we project it into Reality, and while we move through the mental image, into virtual reality, we think we are living in reality. The first consequence of this action (the drift in thought) is that we live in a virtual reality, where everything is known, "fixed images". The first image after the "whole space" is the image of the self, and the objects in front of us, then. We construct a fixed image of ourselves, we create the Subject (the ego) with the specific qualities we attribute to it (within a false self-awareness) and the objects, with their own qualities. Instead of seeing (as in Waking) the Flow of Life and happenings, we see fixed substances (which we apprehend as concepts and describe as nouns). We have split Reality, Existence, into Subject-Object and experience an unbridgeable separation with things. We live in a mental image that we have constructed with thought, essentially entering a false reality, the world of duality (me-world, me-others). Existence is broken.

…..

3. THE UNIFICATION of Split (Subject-Object) Perception, Meditation, The Four Stages of Meditation

Man lives in a virtual reality of thought, having split his Existence into Subject-Object... The need for the Unification of Existence emerges, from things, again.

We could consider as Meditation the Method of Unification of Existence that has been used since ancient times in various traditions. Meditation as a General Action is the Unification of Existence: There is the Subject, the separation (the "perceptual distance" from the other), the object opposite us. The General Action of Integration starts with the object (in a practical exercise, we can put an object in front of us and see how the whole process works. There is the object. We focus our attention on the object. Attention can be distracted by various factors , so we bring it back again and again. For some time we make an effort to concentrate. And as the disturbing factors are removed, they “settle down”, the concentration deepens more and more. We have already “transferred” (our awareness has been “transferred”) from object in the process of concentration... When concentration is no longer exerted, when concentration becomes easy, natural, unhindered... the process is forgotten. There is now deep calm contemplation... a "state" of unified awareness within which we and the former "object", without separations, distances. The Unification of Existence, the "State" of Alertness has been achieved. We perceive events, ourselves, things, everything.

The Process of Unification of Existence (of Transcending the Subject-Object separation) is One. We typically divide it into three stages. Concentration on the object (Dharana). Meditation Process (Dhyana). Unified Field Theory (Samadhi , with support).

This is the General Action of Meditation (Samyama) which can be applied to the various levels of human functioning, the body, the psychological – and moral – behavior, the mental action…

It should also be noted that experimental psychology (through experiments with people who meditated, and whose brains were connected to electrodes and computers) found (for thirty years now, in the United States, Japan, and elsewhere) that during the concentration the brain waves are type "beta". As Meditation deepens the brain waves tend to become “alpha” type, while when the Unified Field Theory of Being is achieved the waves are “alpha”. At deeper levels of Meditation the brainwaves become “theta”. And in Deep Ecstasy they tend to become type "delta"... In other words, during Meditation the brain waves tend to calm down (their frequency keeps decreasing), until they become a slight ripple.

…..

4. The Process of "Ascension" through Meditation

Man as a Presence "connects" with a body, performing various functions:

Perception – Alertness.

Thought – Virtual reality, splitting of Existence into Subject-object

Dissociation of Existence in psychological behavior

Dissolution of Existence in the body (on the physical plane).

There is therefore a need for man to Unify his Existence at all levels, starting from below, from the body, the psychological behavior, to the mental process, and to Return to Vigilant Action, where he will Perceive within a Unified Field of Awareness, the Unity of all things... Thus, Meditation (whose General Action we have described above) must be applied:

in the body (Asana),

in psychological behavior ( Yama-Niyama ),

in mental action (Samyama: Dharana-Dyana-Samadhi),

to achieve the "State" of Awakening (Samadhi, with support).

Awakening when deepened reveals the Depth of Presence and the Transition takes place from the State of Mere Presence within the Unified Field of Awareness, to a State where We Are the Field, and then to a State Without Attributes, where Being is Mirrored, as a Perfect Void. In these Inner States there is still Perception (Unsupported Samadhi)... Beyond all this there exists a "State" of Supreme Existence where We do not Perceive Existence, but Are Existence, Divine Existence, the Attribute-less, Flowing Without Changing , which Is Alive Without Manifesting, which is like the Void That Creates Everything, A "State" Indescribable ( Kaivalya ).

…..

5. EXERCISE

The Important thing that we have to Understand is that all that we have described are things that we have to Do, that we have to Realize, Within ourselves. Ascension to our True Essence, the Limitless Attribute-less Presence, must be Experiential, Real.

We must Recognize Where We Are, and practically, methodically, carry out the Ascension, no matter how long it takes... The need for time arises because we are absorbed, attached, and do not want to unhook from our old way of life... But we must ACT … let's do it. There is no other way.

…..

«Απελευθέρωση» από το σώμα, την σκέψη, την ύπαρξη

1. Η «Κάθοδος» και η «Άνοδος» του Όντος

2. ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ - Η Εικονική Πραγματικότητα της Σκέψης, Η Διάσπαση της Ύπαρξης (σε Υποκείμενο-Αντικείμενο)

3. Η ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ της Διασπασμένης (σε Υποκείμενο-Αντικείμενο) Αντίληψης, Διαλογισμός, Τα Τέσσερα Στάδια του Διαλογισμού

4. Η Διαδικασία της «Ανόδου» μέσω του Διαλογισμού

5. Η ΑΣΚΗΣΗ

…..

1. Η «Κάθοδος» και η «Άνοδος» του Όντος

Αυτό που είναι πραγματικά ο άνθρωπος (και στο οποίο «ερχόμαστε» όταν σε κατάσταση ησυχίας, διερευνούμε με πλήρη προσοχή το «Ποιος Είμαι»;, απομακρύνοντας όλες τις «προτάσεις» της σκέψης…), είναι Αγνή Παρουσία («Επίγνωση της Ύπαρξης», «είμαι εδώ»)… Το Βάθος Αυτής της Παρουσίας, Χωρίς Ιδιότητες, Απεριόριστο, Διευρύνεται Επ’ άπειρον σε ένα Αιώνιο Τώρα: Μια Συνεχής Ζωή, Αλλαγή, Μια Ροή Χωρίς Αλλοιώσεις… Είναι Αυτή η Απεριόριστη Παρουσία που Δημιουργεί τους Αντικειμενικούς Κόσμους και Αναδύει το Ατομικό Ον, τα ατομικά όντα, τον άνθρωπο… Ο άνθρωπος είναι Παρουσία που «συνδέεται» με ένα υλικό σώμα. Υπάρχει, Αντιλαμβάνεται, Σκέπτεται, Συναισθάνεται, κι Ενεργεί στο σώμα, (στις ανάλογες περιοχές του νευρικού συστήματος- στα αντίστοιχα λειτουργικά κέντρα) και μέσω του σώματος στον κόσμο.

…..

2. ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ - Η Εικονική Πραγματικότητα της Σκέψης, Η Διάσπαση της Ύπαρξης (σε Υποκείμενο-Αντικείμενο)

Όταν ο άνθρωπος Αντιλαμβάνεται «αυτό που συμβαίνει» είναι σε μια «κατάσταση» Ενοποιημένης Επίγνωσης Εντός της Οποίας (στο Πεδίο της Οποίας) συμβαίνουν όλα, ο εαυτός, ο κόσμος, τα άλλα συμβαίνοντα… έχει άμεση επαφή με τα συμβαίνοντα, τις διαδικασίες. «Αυτό που συμβαίνει» είναι μια ροή επίγνωσης που συλλαμβάνει όσα συμβαίνουν σαν ροές, «γίγνεσθαι», συμβαίνοντα… Όλα είναι ζωντανά μέσα σε αυτή την ενοποιημένη Επίγνωση. Η ροή επίγνωσης είμαστε εμείς οι ίδιοι, οι «άλλοι», τα «πράγματα»… όλα είναι ροές.

Σε μια τέτοια δράση επίγνωσης το μόνο πραγματικό είναι αυτό που συμβαίνει εδώ, τώρα, στην στιγμή που ρέει. Ο Μόνος Πραγματικός Χώρος είναι «αυτό που συμβαίνει». Κι ο μόνος πραγματικός χρόνος είναι η στιγμή που ζούμε τώρα. Μια τέτοια αντίληψη υπάρχει μόνον στη στιγμή που ρέει, δεν αφήνει ίχνη, κατάλοιπα. Είμαστε συνεχώς, εμείς, εδώ, τώρα, ολόφρεσκοι κάθε στιγμή, με ολόφρεσκια «όραση» κι αντιλαμβανόμαστε κάθε στιγμή έναν ολοκαίνουργιο κόσμο, που γεννιέται στην στιγμή αυτή που ρέει, κάθε στιγμή, κι εμφανίζεται μπροστά μας, ανανεωμένος, κάθε στιγμή. Αυτή η Δράση της Αντίληψης είναι η Αληθινή Εγρήγορση, που συλλαμβάνει αυτό που πραγματικά συμβαίνει, εδώ, τώρα, κάθε στιγμή, χωρίς να αφήνει ίχνη. Κάθε στιγμή ζούμε κάτι καινούργιο. Αυτό σημαίνει ότι ζούμε στην στιγμή, κι όχι στον χρόνο που αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι συνήθως, παρελθόν-παρόν-μέλλον (που είναι μια τεχνητή κατασκευή της σκέψης). Είμαστε ουσιαστικά, τώρα, εδώ, στη ζωντανή ρέουσα στιγμή, έξω από τον χρόνο. Και κάθε στιγμή είναι πλήρης, ολοκληρωμένη. Η Πραγματικότητα, (η Αλήθεια), είναι η Ροή, η Ροή της Ζωής, κι όπου κι αν είμαστε, είμαστε εμείς, Παρόντες, Ολοζώντανοι, Ολοκληρωμένοι μέσα στην στιγμή.

…

Η Εγρήγορση είναι μια δράση της Αντίληψης που Απαιτεί Ολοκληρωτική Προσοχή, Ενέργεια…αλλά είναι και Πλήρης Αντίληψη κι Ελευθερία από τον χρόνο και την μνήμη. Ο συνηθισμένος άνθρωπος όμως δεν μπορεί να κρατηθεί σε Δράση Εγρήγορσης. Για διάφορους λόγους (που ξεκινούν από βιολογικές καταβολές και γίνονται ψυχολογικές συμπεριφορές και νοητικές νοοτροπίες) ο άνθρωπος δεν μπορεί να βλέπει έτσι, ζωντανά, αυτά που συμβαίνουν. Αναγνωρίζει και κάνει γνωστό το περιβάλλον, τον «χώρο», τον «εαυτό», τα «αντικείμενα». Κατασκευάζει μια νοητική εικόνα του κόσμου και σταθερές εικόνες των «πραγμάτων», κι αφοσιώνεται (θεωρώντας γνωστό τα περιβάλλον, τα πράγματα) σε επιμέρους σκοπούς και δραστηριότητες που αφορούν την «επιβίωση» γενικά (σε όλα τα επίπεδα).

Ο άνθρωπος λειτουργεί με βάση αυτή την νοητική εικόνα την οποία αναπροσαρμόζει (αναπρογραμματίζει) μόλις συμβαίνουν «αλλαγές», διαφορετικά τα θεωρεί όλα δεδομένα, γνωστά. Ζούμε σε ένα χώρο (στο σπίτι μας). Επειδή θεωρούμε γνωστά τα πράγματα (κι είναι, μέσα στην νοητική εικόνα, που διατηρούμε στην μνήμη), μπορούμε να κινηθούμε ακόμα και με κλειστά μάτια. Δεν βλέπουμε τα γνωστά αντικείμενα που είναι στην θέση τους. Αν όμως αλλάξουν θέση (τους αλλάξει κάποιος θέση), «ξυπνάμε» κι αναπροσαρμόζουμε την νοητική εικόνα μας. αν αλλάξουμε θέση στα αντικείμενα, σε κάποια σκεύη της κουζίνας για παράδειγμα, για λίγες μέρες κατευθυνόμαστε από μνήμη-ένστικτο, προς την παλιά θέση τους… μέχρι να αναπροσαρμόσουμε την νοητική εικόνα που έχουμε για το περιβάλλον. Συμβαίνει σε όλους.

Δεν είμαστε σε Εγρήγορση αλλά λειτουργούμε μέσω της σκέψης. Έχουμε μια νοητική εικόνα του κόσμου, την προβάλλουμε στην Πραγματικότητα, κι ενώ κινούμαστε μέσω της νοητικής εικόνας, μέσα στην εικονική πραγματικότητα, νομίζουμε ότι ζούμε στην πραγματικότητα. Η πρώτη συνέπεια αυτής της δράσης (της ολίσθησης στην σκέψη) είναι ότι ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα, όπου όλα είναι γνωστά, «σταθερές εικόνες». Η πρώτη εικόνα μετά τον «όλο χώρο» είναι η εικόνα του εαυτού, και των αντικειμένων απέναντί μας, μετά. Κατασκευάζουμε μια σταθερή εικόνα για τον εαυτό μας, δημιουργούμε το Υποκείμενο (το εγώ) με τις συγκεκριμένες ιδιότητες που του αποδίδουμε (μέσα σε μια πλαστή αυτογνωσία) και τα αντικείμενα, με τις δικές τους ιδιότητες. Αντί να βλέπουμε (όπως στην Εγρήγορση) την Ροή της Ζωής και τα συμβάντα, βλέπουμε σταθερές ουσίες (που συλλαμβάνουμε σαν έννοιες και περιγράφουμε σαν ουσιαστικά). Διασπάσαμε την Πραγματικότητα, την Ύπαρξη, σε Υποκείμενο-Αντικείμενο και βιώνουμε ένα αγεφύρωτο διαχωρισμό με τα πράγματα. Ζούμε μέσα σε μια νοητική εικόνα που κατασκευάσαμε με την σκέψη, μπαίνοντας ουσιαστικά σε μια ψεύτικη πραγματικότητα, στον κόσμο της δυαδικότητας (εγώ-κόσμος, εγώ-άλλοι). Η Ύπαρξη έχει διασπαστεί.

…..

Ο άνθρωπος ζει μέσα σε μια εικονική πραγματικότητα της σκέψης, έχοντας διασπάσει την Ύπαρξή του σε Υποκείμενο-Αντικείμενο… Αναδύεται, εκ των πραγμάτων η ανάγκη της Ενοποίησης της Ύπαρξης, ξανά.

Θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε σαν Διαλογισμό την Μέθοδο της Ενοποίησης της Ύπαρξης που χρησιμοποιούν από τα αρχαία χρόνια σε διάφορες παραδόσεις. Ο διαλογισμός σαν Γενική Δράση είναι η Ενοποίηση της Ύπαρξης: Υπάρχει το Υποκείμενο, ο διαχωρισμός (η «αντιληπτική απόσταση» από το άλλο), το αντικείμενο απέναντί μας. Η Γενική Δράση της Ενοποίησης ξεκινά από το αντικείμενο (σε μια πρακτική άσκηση, μπορούμε να βάλουμε ένα αντικείμενο απέναντί μας και να δούμε πως λειτουργεί η όλη διαδικασία. Υπάρχει το αντικείμενο. Συγκεντρώνουμε την προσοχή μας στο αντικείμενο. Η προσοχή μπορεί να διασπάται από διάφορους παράγοντες, οπότε την επαναφέρουμε ξανά και ξανά. Για κάποιο χρόνο καταβάλουμε προσπάθεια συγκέντρωσης. Και καθώς οι ενοχλητικοί παράγοντες απομακρύνονται, «καταλαγιάζουν», η συγκέντρωση βαθαίνει όλο και πιο πολύ. Ήδη έχουμε «μεταφερθεί» (η επίγνωσή μας έχει «μεταφερθεί») από το αντικείμενο στην διαδικασία της συγκέντρωσης… Όταν στην συγκέντρωση δεν καταβάλλεται πλέον καμία προσπάθεια, όταν η συγκέντρωση γίνεται εύκολη, φυσική, χωρίς εμπόδια… η διαδικασία ξεχνιέται. Υπάρχει πλέον βαθιά ήρεμη ενατένιση… μια «κατάσταση» ενοποιημένης επίγνωσης εντός της οποίας είμαστε εμείς και το πρώην «αντικείμενο», χωρίς διαχωρισμούς, αποστάσεις. Έχει επιτευχθεί η Ενοποίηση της Ύπαρξης, η «Κατάσταση» της Εγρήγορσης. Αντιλαμβανόμαστε τα συμβαίνοντα, εμάς, τα πράγματα, όλα.

Η Διαδικασία της Ενοποίησης της Ύπαρξης (της Υπέρβασης του διαχωρισμού Υποκειμένου-Αντικειμένου) είναι Μία. Τυπικά την διαχωρίζουμε σε τρία στάδια. Συγκέντρωση στο αντικείμενο (Νταράνα). Διαλογιστική Διαδικασία (Ντυάνα). Θεωρία του Ενοποιημένου Πεδίου (Σαμάντι, με υποστήριγμα).

Αυτή είναι η Γενική Δράση του Διαλογισμού (Σαμγιάμα) που μπορεί να εφαρμοστεί στα διάφορα επίπεδα της ανθρώπινης λειτουργίας, το σώμα, την ψυχολογική – και ηθική – συμπεριφορά, την νοητική δράση…

Να σημειώσουμε ακόμα ότι η πειραματική ψυχολογία (μέσα από πειράματα με ανθρώπους που διαλογίζονταν, και των οποίων είχαν συνδέσει τον εγκέφαλο με ηλεκτρόδια και ηλεκτρονικούς υπολογιστές) διαπίστωσε (εδώ και τριάντα χρόνια, στις Ηνωμένες πολιτείες, στην Ιαπωνία, κι αλλού) ότι στην διάρκεια της συγκέντρωσης τα εγκεφαλικά κύματα είναι τύπου «β». Καθώς βαθαίνει ο Διαλογισμός τα εγκεφαλικά κύματα τείνουν να γίνουν τύπου «α», ενώ όταν επιτυγχάνεται η Θεωρία του Ενοποιημένου Πεδίου της Ύπαρξης, τα κύματα είναι «α». Σε βαθύτερα επίπεδα Διαλογισμού τα εγκεφαλικά κύματα γίνονται «θ». Και στην Βαθιά Έκσταση τείνουν να γίνουν τύπου «δ»… Με άλλα λόγια, κατά την διάρκεια του Διαλογισμού τα εγκεφαλικά κύματα τείνουν να ηρεμήσουν (μικραίνει συνέχεια η συχνότητά τους), μέχρι να γίνουν ένας ελαφρύς κυματισμός.

…..

4. Η Διαδικασία της «Ανόδου» μέσω του Διαλογισμού

Ο άνθρωπος σαν Παρουσία «συνδέεται» με ένα σώμα, επιτελώντας διάφορες λειτουργίες:

Αντίληψη – Εγρήγορση.

Σκέψη – Εικονική πραγματικότητα, διάσπαση της Ύπαρξης σε Υποκείμενο-αντικείμενο

Διάσπαση της Ύπαρξης στην ψυχολογική συμπεριφορά

Διάσπαση της Ύπαρξης στο σώμα (στο σωματικό επίπεδο).

Υπάρχει λοιπόν ανάγκη ο άνθρωπος να Ενοποιήσει την Ύπαρξή του σε όλα τα επίπεδα, ξεκινώντας από κάτω, από το σώμα, την ψυχολογική συμπεριφορά, μέχρι την νοητική διαδικασία, και να Επανέλθει σε Δράση Εγρήγορσης, όπου θα Αντιλαμβάνεται μέσα σε ένα Ενοποιημένο Πεδίο Επίγνωσης, την Ενότητα των πάντων… Έτσι ο Διαλογισμός (του οποίου την Γενική Δράση περιγράψαμε πιο πάνω) πρέπει να εφαρμοστεί

στο σώμα (Ασάνα),

στην ψυχολογική συμπεριφορά (Γιάμα-Νιγιάμα),

στην νοητική δράση (Σαμγιάμα: Νταράνα-Ντυάνα-Σαμάντι),

για να επιτευχθεί η «Κατάσταση» Εγρήγορσης (Σαμάντι, με υποστήριγμα).

Η Εγρήγορση όταν βαθαίνει αποκαλύπτει το Βάθος της Παρουσίας και πραγματοποιείται η Μετάβαση από την Κατάσταση της Απλής Παρουσίας μέσα στο Ενοποιημένο Πεδίο Επίγνωσης, σε μια Κατάσταση όπου Είμαστε το Πεδίο, και μετά σε μια Κατάσταση Χωρίς Ιδιότητες, όπου Καθρεφτίζεται το Είναι, σαν Τέλειο Κενό. Σε αυτές τις Εσωτερικές Καταστάσεις υπάρχει ακόμα Αντίληψη (Σαμάντι χωρίς υποστήριγμα)… Πέρα από όλα αυτά υφίσταται μια «Κατάσταση» Υπέρτατης Ύπαρξης όπου Δεν Αντιλαμβανόμαστε την Ύπαρξη, αλλά Είμαστε η Ύπαρξη, η Θεϊκή Ύπαρξη, το Χωρίς Ιδιότητες, που Ρέει Χωρίς να Αλλοιώνεται, που Είναι Ζωντανό Χωρίς να Φανερώνεται, που είναι σαν το Κενό που Δημιουργεί τα Πάντα, Μια «Κατάσταση» Απερίγραπτη (Καϊβαλγία).

…..

5. Η ΑΣΚΗΣΗ

Το Σημαντικό, που πρέπει να Κατανοήσουμε είναι ότι όλα αυτά που περιγράψαμε είναι πράγματα που πρέπει να Κάνουμε, που πρέπει να Πραγματοποιήσουμε, Μέσα μας. Η Ανύψωση Ως την Αληθινή Ουσία μας, την Απεριόριστη Χωρίς Ιδιότητες Παρουσία, πρέπει να είναι Βιωματική, Πραγματική.

Πρέπει να Αναγνωρίσουμε Που είμαστε, και πρακτικά, μεθοδικά, να πραγματοποιήσουμε την Άνοδο, όσος χρόνος κι αν χρειαστεί… Η ανάγκη του χρόνου αναδύεται επειδή εμείς είμαστε απορροφημένοι, προσκολλημένοι, και δεν θέλουμε να απαγκιστρωθούμε από τον παλιό τρόπο ζωής μας… Αλλά πρέπει να Δράσουμε… να το Κάνουμε. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

…..

MONDAY, 16 March, 2026

1.3. The Sacred Threshold: A Mystical Contemplation on the Despondency of Arjuna

Chapter III — The Descent into the Abyss of the Heart

I. The Question That Cannot Be Unasked

There is a moment in the life of every seeking soul when the questions it has always carried — quietly, almost unconsciously — burst into full and terrible flame. These are not the manageable questions of philosophy, to be examined at leisure and set aside when dinner calls. These are the questions that rise from the very marrow of existence, the ones that, once asked in earnest, alter everything they touch. It is precisely such a question — or rather, a great constellation of questions — that erupts from Arjuna's throat as he stands between the two armies on the field of Kurukshetra, a bow of extraordinary power slack in hands that have forgotten how to hold it.

"What is worth suffering for?" Arjuna's words ring across the plain, but they ring still more deeply across the interior landscape of every human being who has ever confronted the abyss of genuine moral uncertainty. He speaks of kingdoms — kingdoms he has fought for, dreamed of, sacrificed half his life to reclaim. But in this moment, those kingdoms have lost their gravity. They float before him like objects glimpsed in fever, real and yet somehow beside the point. The throne he once desired seems, in the harsh clarity of this moment, built of the bones of everyone he has ever loved. And before such a vision, the appetite for victory simply fails.

What Arjuna undergoes in this moment is something that the world's great contemplative traditions have recognized and mapped with extraordinary care: the collapse of the motivating fictions that sustain ordinary life. Every human being, in order to function within the world, carries a set of beliefs — about what matters, what is worth pursuing, what constitutes success and failure, honor and shame. These beliefs are not examined daily; they operate below the threshold of conscious scrutiny, forming the invisible architecture of a life. But there are moments — of loss, of extremity, of sudden and devastating clarity — when that architecture is exposed, when the soul is brought face to face with its own foundations and finds them insufficient. This is such a moment for Arjuna. The scaffolding of his worldly identity has given way, and he is falling through space, reaching for handholds that are no longer there.

II. The Anatomy of Sacred Grief

It would be a profound misreading of this moment to dismiss Arjuna's grief as mere sentimentality — as a warrior's understandable but ultimately surmountable reluctance to harm those he loves. The Gita itself, in the wisdom of its structure, does not dismiss it so. It devotes an entire chapter — the first chapter of a text containing eighteen — to the full elaboration of this grief, as though saying to every reader across every age: look carefully at this. Do not hurry past. What is happening here is not an obstacle to the teaching; it is the teaching's necessary ground.

For Arjuna's grief is not merely personal. It is, at its deepest level, the grief of consciousness itself — the grief of a being who has awakened, however briefly and however painfully, to the true cost of existence in time and form. He sees Bheeshma — that magnificent elder whose very name evokes the Sanskrit root for terrible or awe-inspiring — and he sees not a strategic obstacle but a grandfather: a man who has bounced him upon his knee, who has instructed him, who is woven into the very fabric of his interior world. He sees Drona, his teacher, the man whose hands first shaped the grip of young Arjuna's fingers around a bow, who whispered the first secrets of archery into the ears of a boy who did not yet know what mastery would cost. To destroy such men is not merely a military act. It is an act of self-destruction, for they are part of what Arjuna is.

Here the mystical tradition speaks with quiet urgency: the self is not what we imagine it to be. We are not isolated units of consciousness moving through a world of separate objects. We are, rather, nodes in a vast and luminous web of relationship, constituted by our connections as much as by any interior substance. When Arjuna surveys the battlefield and sees his people, he is not merely performing a sentimental inventory. He is witnessing, with sudden and terrible clarity, the full extent of what the self actually is — how wide it reaches, how deeply it is entangled with other souls, how much of what one calls "I" is made of the faces of those one loves. In this recognition lies not weakness but wisdom; not cowardice but the beginning of a radical and transformative honesty.

And yet the grief does not stop there. Arjuna speaks also of the destruction of families, of the dissolution of ancient dharmic traditions, of ancestors wandering without the offerings that sustain them in the realm beyond death. In moving from personal loss to cosmic consequence, his lament opens into something transpersonal — the grief not only of one man but of civilization itself, of the great intergenerational weaving of obligation and memory and care that constitutes what human beings mean by the word "home." He is not wrong to feel this. He is not mistaken. The world does hang in the balance at Kurukshetra. What he has not yet understood — what the entirety of the Gita will unfold for him — is the nature of the balance upon which it hangs.

III. The Dark Night — East and West

The great mystics of the world's contemplative traditions have each, in their own tongue and imagery, described this same threshold at which Arjuna now stands. San Juan de la Cruz — St. John of the Cross — writing in the golden twilight of sixteenth-century Spain, described the "noche oscura del alma," the dark night of the soul, as the necessary purgation through which the contemplative passes on the way to union with the divine. In this dark night, all the consolations by which the soul has previously sustained its spiritual life are withdrawn. The familiar sense of God's presence vanishes. Prayer feels empty. Devotional practices that once seemed to draw one close to the sacred now feel hollow, mechanical, pointless. The soul is stripped of everything it has mistaken for the divine in order that it may encounter the divine itself.

The Sufi masters spoke of fana — annihilation — as the great gateway of the mystical path. The ego-self, with all its constructions of identity, pride, preference, and desire, must be dissolved before the light of the Beloved can fully enter. This dissolution is not comfortable. It is, by every account of those who have undergone it, experienced as a form of death — the death of everything one has taken oneself to be, the death of the world as one has known it. And yet — and here the paradox deepens — it is precisely this death that is the condition of new and more luminous life. The Sufi poet Rumi, who knew the territory of sacred annihilation intimately, spoke of the reed's cry as the very sound of this longing: the cry of separation that is inseparable from the yearning for union.

In the Jewish mystical tradition of Kabbalah, the concept of tzimtzum describes the primordial contraction of the divine light that makes space for creation — a withdrawal that is also an invitation. And within the soul's journey, there are corresponding moments of contraction, of divine withdrawal, that make space for a new and more authentic expansion. The Psalmist, crying from the depths — "De profundis clamavi ad te, Domine" — from the depths I have called to you, O Lord — knows this territory. So does the Book of Job, whose protagonist is stripped of everything by which ordinary human dignity sustains itself, and who finds, in the very depths of that stripping, an encounter with the divine that no comfort could have made possible.

Arjuna stands in this same ancient and universal territory. His bow falls — and in falling, it becomes the most important bow in all of spiritual literature. Not because of what it will accomplish in the battles to come, but because of what its falling makes possible: the opening of the heart in radical vulnerability, the exposure of the soul in its truest and most undefended form, the creation of a silence vast enough to receive the teaching that the universe has been waiting, through all the long ages of human confusion, to offer.

IV. The Body as Sacred Text

One of the most remarkable features of Arjuna's descent into the abyss is the way it writes itself upon his body. He does not merely think his way into despair, or feel it as a purely emotional weather passing through his consciousness. The grief and confusion of this sacred threshold manifest in his flesh with the directness of revelation: limbs trembling, throat parched, skin burning, eyes dim with moisture, hair standing erect as though electrified by the magnitude of what he faces. The great bow Gandiva — whose name resonates with the Sanskrit for "the one who sings in battle," the instrument of his glory and his most accomplished identity — slips from fingers that have held it steady through a thousand trials.

The mystic traditions of the body — from the somatic wisdom of Tantra to the Christian theology of incarnation, from the Taoist understanding of chi to the indigenous knowledge of the breath as sacred — all converge on a truth that the rationalist temper tends to overlook: the body is not merely the container of spiritual experience; it is the medium through which spiritual truth is received and processed and integrated. When the soul stands at the threshold of transformation, the body knows. It trembles. It sweats. It opens and contracts. It registers, in its own eloquent language of sensation, the magnitude of what the mind and heart are only beginning to comprehend.

Arjuna's shaking limbs are not symptoms of weakness to be overcome by an application of will. They are the body's honest and appropriate response to the presence of the sacred. Every tradition that has cultivated genuine contemplative depth has recognized the phenomenon: the trembling of the devotee in the presence of divine reality, the tears that arise unbidden in deep prayer, the physical stillness that descends upon the meditator as the conceptual mind falls quiet, the warmth in the chest that the Christian mystics associated with the presence of the Holy Spirit, the shaking of the Sufi dervish lost in the ecstasy of dhikr. The body is the instrument upon which the divine plays its most intimate music. When it trembles, something real is happening.

And so when Arjuna sinks onto the floor of the chariot — that royal vehicle drawn by divine white horses, guided by the hand of the Absolute itself — he performs, in physical space, the gesture that all genuine spiritual aspiration must eventually make. He descends. He lowers himself. He abandons the upright posture of the warrior, the posture of mastery and control and readiness for action, and allows himself to be, for this moment, simply a human being in the full weight of his humanity: confused, grieving, overwhelmed, incapable. In the language of embodied spiritual wisdom, this descent is not a defeat. It is a preparation. The seed must enter the earth before it can rise into light.

V. The Abyss as Teacher

There is a quality to the deepest kinds of human suffering that the ordinary registers of experience cannot fully capture — a quality of radical stripping, of exposure, of being brought to the very bedrock of one's existence and forced to reckon with what is actually there. The philosophers and theologians of the apophatic tradition — those who approach the sacred through negation, through the progressive removal of everything that the divine is not — speak of this process with great reverence. It is in the abyss, they insist, that the most real encounters occur. It is when all the comfortable intermediaries between the soul and ultimate reality have been cleared away that the encounter with what is most real becomes possible.

For Arjuna, the abyss into which he descends in this first chapter is the abyss of self-knowledge — the knowledge of how deeply he is attached, how thoroughly his identity is bound up with relationships and roles and outcomes that he cannot actually control. He has built himself upon certain certainties: that he is a warrior, that his cause is just, that victory is desirable, that the love of his people and the strength of his arm will be sufficient to navigate whatever challenges existence presents. In a single sustained gaze across the battlefield, all of these certainties dissolve. He is left with what the Zen tradition calls "beginner's mind" — not in the sweet, voluntary sense of approaching a new practice with openness and humility, but in the raw, involuntary, terrifying sense of having everything he thought he knew stripped away, leaving him naked before the question of what is actually real.

And it is here — precisely here, in the depths of this abyss — that the greatest gift of the Bhagavad Gita becomes possible. For the teaching that Krishna is about to offer cannot be received by a man who believes he already knows. It cannot enter a soul defended by the armor of certainty. It cannot penetrate the careful constructions by which the ego-self maintains its sovereignty over the interior world. Only when those constructions have been breached — when the armor has been shattered by grief — can the teaching find its mark. The abyss, in this sense, is not the enemy of illumination. It is its necessary precondition, its sacred geography, the dark and fertile soil from which the lotus of wisdom will rise.

The great Indian philosophical tradition speaks of vairagya — dispassion or detachment — as one of the cardinal prerequisites of genuine spiritual inquiry. But vairagya is not something the intellect can simply decide to possess. It is not an achievement of will. It arises when the things of the world have, through the weight of experience, revealed their inability to satisfy the deepest hungers of the soul. Arjuna has not sought vairagya. He has been struck by it, ambushed by it, at the least expected and most critical moment of his life. The grief that dismantles him is also, in the profound irony of spiritual transformation, the grace that prepares him. He does not know this yet. He cannot see, from within the darkness of the abyss, the light that waits at the far end of his journey. But the reader who comes to this text from the vantage point of the whole — who knows that eighteen chapters of luminous wisdom follow from this moment of collapse — can see what Arjuna cannot: that he is falling, yes, but he is falling upward.

And so the descent continues. The bow lies still. The chariot stands motionless between the armies, held in a suspension that feels both geological and miraculous, as though time itself has paused to honor the magnitude of what is occurring. And beside Arjuna, patient as the sky, inexhaustible as the ocean, tender as only the absolute can be tender — the charioteer waits. He who is the source and sustainer of all existence waits. He waits as he has always waited, through every dark night of every soul that has ever trembled at the edge of its own transformation. He waits because he knows — as Arjuna does not yet know — that the silence at the bottom of the abyss is not empty. It is full. It is, in fact, the fullness from which all things arise, the ground of being that no grief can diminish and no darkness can extinguish. In that fullness, in that silence, in that inexhaustible waiting presence — the teaching begins.

"He is falling, yes — but he is falling upward."

ΤΟ ΙΕΡΟ ΚΑΤΩΦΛΙ

Μια Μυστική Στοχαστική Προσέγγιση στην Απόγνωση του Αρτζούνα

Κεφάλαιο III — Η Κατάβαση στην Άβυσσο της Καρδιάς

I. Η Ερώτηση που Δεν Μπορεί να Μείνει Αναπάντητη

Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή κάθε ψυχής που αναζητά, όταν οι ερωτήσεις που πάντα κουβαλούσε —ήσυχα, σχεδόν ασυνείδητα— ξεσπούν σε πλήρη και τρομερή φλόγα. Δεν πρόκειται για τις διαχειρίσιμες ερωτήσεις της φιλοσοφίας, που τις εξετάζεις με την ησυχία σου και τις αφήνεις στην άκρη όταν σε καλεί το δείπνο. Πρόκειται για τις ερωτήσεις που αναδύονται από τον ίδιο τον μυελό της ύπαρξης, εκείνες που, όταν τεθούν με ειλικρίνεια, αλλάζουν τα πάντα ό,τι αγγίζουν. Ακριβώς μια τέτοια ερώτηση —ή μάλλον, ένας ολόκληρος αστερισμός ερωτήσεων— ξεσπά από τον λαιμό του Αρτζούνα καθώς στέκεται ανάμεσα στους δύο στρατούς στο πεδίο του Κουρουξέτρα, με ένα τόξο εξαιρετικής δύναμης χαλαρό στα χέρια που έχουν ξεχάσει πώς να το κρατούν.

«Τι αξίζει να υποφέρει κανείς γι’ αυτό;» Τα λόγια του Αρτζούνα ηχούν πάνω από την πεδιάδα, αλλά ηχούν ακόμα πιο βαθιά μέσα στο εσωτερικό τοπίο κάθε ανθρώπου που έχει ποτέ αντιμετωπίσει την άβυσσο της αληθινής ηθικής αβεβαιότητας. Μιλάει για βασίλεια —βασίλεια για τα οποία πολέμησε, ονειρεύτηκε, θυσίασε το μισό της ζωής του για να τα ανακτήσει. Όμως, σε αυτή τη στιγμή, εκείνα τα βασίλεια έχουν χάσει τη βαρύτητά τους. Αιωρούνται μπροστά του σαν αντικείμενα που τα βλέπει κανείς μέσα στον πυρετό, πραγματικά και όμως με κάποιον τρόπο δίπλα στο θέμα. Ο θρόνος που κάποτε ποθούσε φαίνεται, μέσα στην σκληρή διαύγεια αυτής της στιγμής, χτισμένος από τα κόκαλα όλων όσων αγάπησε ποτέ. Και μπροστά σε τέτοιο όραμα, η όρεξη για νίκη απλώς εξανεμίζεται.

Αυτό που βιώνει ο Αρτζούνα αυτή τη στιγμή είναι κάτι που οι μεγάλες στοχαστικές παραδόσεις του κόσμου έχουν αναγνωρίσει και χαρτογραφήσει με εξαιρετική προσοχή: η κατάρρευση των κινητοποιητικών μυθευμάτων που συντηρούν την καθημερινή ζωή. Κάθε άνθρωπος, για να λειτουργεί μέσα στον κόσμο, κουβαλά ένα σύνολο πεποιθήσεων —για το τι έχει σημασία, τι αξίζει να κυνηγήσει, τι συνιστά επιτυχία και αποτυχία, τιμή και ντροπή. Αυτές οι πεποιθήσεις δεν εξετάζονται καθημερινά· λειτουργούν κάτω από το κατώφλι της συνειδητής εξέτασης, σχηματίζοντας την αόρατη αρχιτεκτονική μιας ζωής. Όμως υπάρχουν στιγμές —απώλειας, ακρότητας, ξαφνικής και συντριπτικής διαύγειας— όταν αυτή η αρχιτεκτονική αποκαλύπτεται, όταν η ψυχή φέρνεται πρόσωπο με πρόσωπο με τα ίδια της τα θεμέλια και τα βρίσκει ανεπαρκή. Αυτή είναι μια τέτοια στιγμή για τον Αρτζούνα. Η σκαλωσιά της κοσμικής του ταυτότητας έχει καταρρεύσει, και πέφτει μέσα στο κενό, ψάχνοντας για στηρίγματα που δεν υπάρχουν πια.

II. Η Ανατομία της Ιερής Θλίψης

Θα ήταν βαθιά παρανόηση αυτής της στιγμής να απορρίψουμε τη θλίψη του Αρτζούνα ως απλή συναισθηματικότητα —ως κατανοητή αλλά τελικά υπερβάσιμη απροθυμία ενός πολεμιστή να βλάψει αυτούς που αγαπά. Η ίδια η Γκίτα, με τη σοφία της δομής της, δεν την απορρίπτει έτσι. Αφιερώνει ολόκληρο ένα κεφάλαιο —το πρώτο κεφάλαιο ενός κειμένου που περιέχει δεκαοκτώ— στην πλήρη ανάπτυξη αυτής της θλίψης, σαν να λέει σε κάθε αναγνώστη σε κάθε εποχή: κοίταξε προσεκτικά εδώ. Μην βιάζεσαι να περάσεις. Αυτό που συμβαίνει εδώ δεν είναι εμπόδιο στη διδασκαλία· είναι το απαραίτητο έδαφος της διδασκαλίας.

Γιατί η θλίψη του Αρτζούνα δεν είναι απλώς προσωπική. Στο βαθύτερο επίπεδό της, είναι η θλίψη της ίδιας της συνείδησης —η θλίψη ενός όντος που έχει ξυπνήσει, έστω και για λίγο και επώδυνα, στο πραγματικό κόστος της ύπαρξης στον χρόνο και στη μορφή. Βλέπει τον Μπχίσμα —εκείνον τον μεγαλοπρεπή γέροντα του οποίου το ίδιο το όνομα παραπέμπει στη σανσκριτική ρίζα για το τρομερό ή το δέος— και δεν βλέπει έναν στρατηγικό εμπόδιο, αλλά έναν παππού: έναν άνθρωπο που τον κουνούσε στα γόνατά του, που τον δίδαξε, που είναι υφασμένος μέσα στον ίδιο τον ιστό του εσωτερικού του κόσμου. Βλέπει τον Ντρόνα, τον δάσκαλό του, τον άνθρωπο του οποίου τα χέρια πρώτα διαμόρφωσαν το κράτημα των δαχτύλων του νεαρού Αρτζούνα γύρω από το τόξο, που ψιθύρισε τα πρώτα μυστικά της τοξοβολίας στα αυτιά ενός αγοριού που δεν ήξερε ακόμα τι θα κόστιζε η κυριαρχία. Το να καταστρέψει τέτοιους ανθρώπους δεν είναι απλώς στρατιωτική πράξη. Είναι πράξη αυτοκαταστροφής, γιατί είναι μέρος του τι είναι ο Αρτζούνα.

Εδώ η μυστική παράδοση μιλά με ησυχία επείγουσα: το εαυτό δεν είναι αυτό που φανταζόμαστε. Δεν είμαστε απομονωμένες μονάδες συνείδησης που κινούνται μέσα σε έναν κόσμο ξεχωριστών αντικειμένων. Είμαστε, μάλλον, κόμβοι σε ένα τεράστιο και φωτεινό δίχτυ σχέσεων, συγκροτημένοι από τις συνδέσεις μας εξίσου, αν όχι περισσότερο, όσο από οποιαδήποτε εσωτερική ουσία. Όταν ο Αρτζούνα σαρώνει το πεδίο της μάχης και βλέπει τους δικούς του ανθρώπους, δεν κάνει απλώς ένα συναισθηματικό απογραφή. Παρατηρεί, με ξαφνική και τρομερή διαύγεια, το πλήρες εύρος του τι είναι πραγματικά το εαυτό —πόσο πλατιά εκτείνεται, πόσο βαθιά είναι μπλεγμένο με άλλες ψυχές, πόσο μεγάλο μέρος αυτού που λέμε «εγώ» είναι φτιαγμένο από τα πρόσωπα εκείνων που αγαπάμε. Σε αυτή την αναγνώριση βρίσκεται όχι αδυναμία αλλά σοφία· όχι δειλία αλλά η αρχή μιας ριζικής και μεταμορφωτικής ειλικρίνειας.

Και όμως η θλίψη δεν σταματά εκεί. Ο Αρτζούνα μιλά επίσης για την καταστροφή των οικογενειών, για τη διάλυση των αρχαίων δαρμικών παραδόσεων, για τους προγόνους που περιπλανώνται χωρίς τις προσφορές που τους συντηρούν στον κόσμο πέρα από τον θάνατο. Μεταβαίνοντας από την προσωπική απώλεια στις κοσμικές συνέπειες, ο θρήνος του ανοίγει σε κάτι υπερπροσωπικό —τη θλίψη όχι μόνο ενός ανθρώπου αλλά του ίδιου του πολιτισμού, του μεγάλου διαγενεακού υφάσματος υποχρέωσης, μνήμης και φροντίδας που συνιστά αυτό που οι άνθρωποι εννοούν με τη λέξη «σπίτι». Δεν κάνει λάθος που το νιώθει. Δεν πλανάται. Ο κόσμος όντως κρέμεται σε μια κλωστή στο Κουρουξέτρα. Αυτό που δεν έχει ακόμα κατανοήσει —αυτό που ολόκληρη η Γκίτα θα του ξεδιπλώσει— είναι η φύση της κλωστής στην οποία κρέμεται.

III. Η Σκοτεινή Νύχτα — Ανατολή και Δύση

Οι μεγάλοι μύστες των στοχαστικών παραδόσεων του κόσμου έχουν περιγράψει, ο καθένας στη δική του γλώσσα και με τις δικές του εικόνες, ακριβώς αυτό το ίδιο κατώφλι στο οποίο στέκεται τώρα ο Αρτζούνα. Ο Άγιος Ιωάννης του Σταυρού — San Juan de la Cruz — γράφοντας στο χρυσό λυκόφως του 16ου αιώνα στην Ισπανία, περιέγραψε τη «noche oscura del alma», τη σκοτεινή νύχτα της ψυχής, ως την απαραίτητη κάθαρση που περνά ο στοχαστής στο δρόμο προς την ένωση με το θείο. Σε αυτή τη σκοτεινή νύχτα, όλες οι παρηγοριές με τις οποίες η ψυχή συντηρούσε προηγουμένως την πνευματική της ζωή αποσύρονται. Η οικεία αίσθηση της παρουσίας του Θεού εξαφανίζεται. Η προσευχή φαίνεται κενή. Οι ευσεβείς πρακτικές που κάποτε έμοιαζαν να φέρνουν κοντά στο ιερό τώρα φαίνονται κούφιες, μηχανικές, άσκοπες. Η ψυχή γδύνεται από όλα όσα είχε μπερδέψει με το θείο, ώστε να μπορέσει να συναντήσει το ίδιο το θείο.

Οι Σούφι δάσκαλοι μιλούσαν για fana — αφανισμό — ως την μεγάλη πύλη του μυστικού δρόμου. Το εγώ, με όλες τις κατασκευές του ταυτότητας, υπερηφάνειας, προτιμήσεων και επιθυμιών, πρέπει να διαλυθεί πριν το φως του Αγαπημένου εισχωρήσει πλήρως. Αυτή η διάλυση δεν είναι ευχάριστη. Από κάθε μαρτυρία όσων την έχουν βιώσει, βιώνεται ως μορφή θανάτου — ο θάνατος όλων όσων θεωρούσε κανείς ότι είναι ο εαυτός του, ο θάνατος του κόσμου όπως τον γνώριζε. Και όμως —εδώ η παραδοξότητα βαθαίνει— ακριβώς αυτός ο θάνατος είναι η προϋπόθεση για μια νέα και πιο φωτεινή ζωή. Ο Σούφι ποιητής Ρουμί, που γνώριζε καλά την περιοχή της ιερής αφάνισης, μιλούσε για το κλάμα του καλαμιού ως τον ίδιο τον ήχο αυτής της λαχτάρας: το κλάμα του χωρισμού που είναι αχώριστο από την επιθυμία για ένωση.

Στην εβραϊκή μυστική παράδοση της Καμπάλα, η έννοια του tzimtzum περιγράφει την πρωταρχική συστολή του θείου φωτός που δημιουργεί χώρο για τη δημιουργία —μια απόσυρση που είναι ταυτόχρονα και πρόσκληση. Και μέσα στο ταξίδι της ψυχής υπάρχουν αντίστοιχες στιγμές συστολής, θεϊκής απόσυρσης, που δημιουργούν χώρο για μια νέα και πιο αυθεντική επέκταση. Ο Ψαλμωδός, που κραυγάζει από τα βάθη —«De profundis clamavi ad te, Domine»— από τα βάθη σε επικαλέστηκα, Κύριε — γνωρίζει αυτό το έδαφος. Το ίδιο και το Βιβλίο του Ιώβ, του οποίου ο πρωταγωνιστής γδύνεται από τα πάντα με τα οποία η συνηθισμένη ανθρώπινη αξιοπρέπεια συντηρείται, και βρίσκει, ακριβώς στα βάθη αυτής της γύμνωσης, μια συνάντηση με το θείο που καμία παρηγοριά δεν θα μπορούσε να είχε κάνει δυνατή.

Ο Αρτζούνα στέκεται στο ίδιο αρχαίο και καθολικό έδαφος. Το τόξο του πέφτει —και πέφτοντας, γίνεται το πιο σημαντικό τόξο σε όλη την πνευματική λογοτεχνία. Όχι εξαιτίας αυτού που θα επιτύχει στις μάχες που έρχονται, αλλά εξαιτίας αυτού που η πτώση του καθιστά δυνατό: το άνοιγμα της καρδιάς σε ριζική ευαλωτότητα, την έκθεση της ψυχής στη πιο αληθινή και απροστάτευτη μορφή της, τη δημιουργία μιας σιωπής αρκετά μεγάλης ώστε να δεχτεί τη διδασκαλία που το σύμπαν περίμενε, μέσα από όλες τις μακριές εποχές της ανθρώπινης σύγχυσης, να προσφέρει.

IV. Το Σώμα ως Ιερό Κείμενο

Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά της κατάβασης του Αρτζούνα στην άβυσσο είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτή γράφεται πάνω στο σώμα του. Δεν σκέφτεται απλώς τον τρόπο προς την απόγνωση, ούτε τη νιώθει ως καθαρά συναισθηματική καταιγίδα που περνά από τη συνείδησή του. Η θλίψη και η σύγχυση αυτού του ιερού κατωφλίου εκδηλώνονται στη σάρκα του με την αμεσότητα της αποκάλυψης: τα μέλη του τρέμουν, ο λαιμός του είναι ξερός, το δέρμα του καίει, τα μάτια του θολώνουν από την υγρασία, οι τρίχες του σηκώνονται όρθιες σαν να έχουν ηλεκτριστεί από το μέγεθος αυτού που αντιμετωπίζει. Το μεγάλο τόξο Γκάντιβα —του οποίου το όνομα αντηχεί με τη σανσκριτική λέξη για «αυτό που τραγουδά στη μάχη», το όργανο της δόξας του και της πιο ολοκληρωμένης ταυτότητάς του— γλιστρά από δάχτυλα που το κρατούσαν σταθερά μέσα από χίλιες δοκιμασίες.

Οι μυστικές παραδόσεις του σώματος —από τη σωματική σοφία του Τάντρα μέχρι τη χριστιανική θεολογία της ενσάρκωσης, από την ταοϊστική κατανόηση του τσι μέχρι την ιθαγενή γνώση της αναπνοής ως ιερού— όλες συγκλίνουν σε μια αλήθεια που η ορθολογιστική διάθεση τείνει να παραβλέπει: το σώμα δεν είναι απλώς το δοχείο της πνευματικής εμπειρίας· είναι το μέσο μέσω του οποίου η πνευματική αλήθεια γίνεται δεκτή, επεξεργάζεται και ενσωματώνεται. Όταν η ψυχή στέκεται στο κατώφλι της μεταμόρφωσης, το σώμα το γνωρίζει. Τρέμει. Ιδρώνει. Ανοίγει και συστέλλεται. Καταγράφει, στη δική του εύγλωττη γλώσσα της αίσθησης, το μέγεθος αυτού που ο νους και η καρδιά μόλις αρχίζουν να κατανοούν.

Τα τρεμάμενα μέλη του Αρτζούνα δεν είναι συμπτώματα αδυναμίας που πρέπει να ξεπεραστούν με εφαρμογή θέλησης. Είναι η ειλικρινής και κατάλληλη απάντηση του σώματος στην παρουσία του ιερού. Κάθε παράδοση που έχει καλλιεργήσει γνήσιο βάθος στοχασμού έχει αναγνωρίσει το φαινόμενο: το τρέμουλο του ευσεβούς μπροστά στη θεϊκή πραγματικότητα, τα δάκρυα που αναβλύζουν αβίαστα στη βαθιά προσευχή, η σωματική ακινησία που κατεβαίνει στον διαλογιζόμενο καθώς ο εννοιολογικός νους σωπαίνει, η ζεστασιά στο στήθος που οι χριστιανοί μύστες συνέδεαν με την παρουσία του Αγίου Πνεύματος, το τρέμουλο του Σούφι δερβίση χαμένου στην έκσταση του dhikr. Το σώμα είναι το όργανο πάνω στο οποίο το θείο παίζει την πιο οικεία μουσική του. Όταν τρέμει, κάτι πραγματικό συμβαίνει.

Και έτσι, όταν ο Αρτζούνα βυθίζεται στο δάπεδο του άρματος —εκείνου του βασιλικού οχήματος που το σέρνουν θεϊκά λευκά άλογα, καθοδηγούμενο από το χέρι του Απόλυτου— εκτελεί, στον φυσικό χώρο, τη χειρονομία που κάθε γνήσια πνευματική φιλοδοξία πρέπει τελικά να κάνει. Κατεβαίνει. Χαμηλώνει τον εαυτό του. Εγκαταλείπει την όρθια στάση του πολεμιστή, τη στάση της κυριαρχίας, του ελέγχου και της ετοιμότητας για δράση, και επιτρέπει στον εαυτό του να είναι, για αυτή τη στιγμή, απλώς ένας άνθρωπος με όλο το βάρος της ανθρωπιάς του: μπερδεμένος, θλιμμένος, καταβεβλημένος, ανίκανος. Στη γλώσσα της ενσαρκωμένης πνευματικής σοφίας, αυτή η κατάβαση δεν είναι ήττα. Είναι προετοιμασία. Ο σπόρος πρέπει να μπει στη γη πριν ανέβει στο φως.

V. Η Άβυσσος ως Δάσκαλος

Υπάρχει μια ποιότητα στα βαθύτερα είδη ανθρώπινου πόνου που οι συνηθισμένες καταγραφές της εμπειρίας δεν μπορούν να συλλάβουν πλήρως — μια ποιότητα ριζικής απογύμνωσης, έκθεσης, οδηγίας στο ίδιο το βράχο της ύπαρξής μας και αναγκαστικής αντιμετώπισης αυτού που πραγματικά υπάρχει εκεί. Οι φιλόσοφοι και θεολόγοι της αποφατικής παράδοσης —εκείνοι που προσεγγίζουν το ιερό μέσω της άρνησης, μέσω της προοδευτικής αφαίρεσης όλων όσων το θείο δεν είναι— μιλούν γι’ αυτή τη διαδικασία με μεγάλο σεβασμό. Είναι στην άβυσσο, επιμένουν, που συμβαίνουν οι πιο πραγματικές συναντήσεις. Είναι όταν έχουν απομακρυνθεί όλα τα βολικά μεσολαβητικά στοιχεία ανάμεσα στην ψυχή και την υπέρτατη πραγματικότητα, που η συνάντηση με το πιο πραγματικό γίνεται δυνατή.

Για τον Αρτζούνα, η άβυσσος στην οποία κατεβαίνει σε αυτό το πρώτο κεφάλαιο είναι η άβυσσος της αυτογνωσίας —η γνώση του πόσο βαθιά είναι προσκολλημένος, πόσο πλήρως η ταυτότητά του είναι δεμένη με σχέσεις, ρόλους και αποτελέσματα που δεν μπορεί πραγματικά να ελέγξει. Έχει χτίσει τον εαυτό του πάνω σε ορισμένες βεβαιότητες: ότι είναι πολεμιστής, ότι η υπόθεσή του είναι δίκαιη, ότι η νίκη είναι επιθυμητή, ότι η αγάπη των δικών του και η δύναμη του βραχίονα του θα αρκούν για να πλοηγηθεί σε όποιες προκλήσεις παρουσιάζει η ύπαρξη. Σε μια μοναδική συνεχή ματιά πάνω από το πεδίο της μάχης, όλες αυτές οι βεβαιότητες διαλύονται. Μένει με αυτό που η παράδοση Ζεν αποκαλεί «νου αρχάριου» —όχι με την γλυκιά, εκούσια έννοια της προσέγγισης μιας νέας πρακτικής με ανοιχτότητα και ταπεινότητα, αλλά με την ωμή, ακούσια, τρομακτική έννοια του να έχει αφαιρεθεί ό,τι νόμιζε ότι ήξερε, αφήνοντάς τον γυμνό μπροστά στο ερώτημα του τι είναι πραγματικά πραγματικό.

Και είναι εδώ —ακριβώς εδώ, στα βάθη αυτής της αβύσσου— που το μεγαλύτερο δώρο της Μπαγκαβάτ Γκίτα γίνεται δυνατό. Γιατί η διδασκαλία που ο Κρίσνα πρόκειται να προσφέρει δεν μπορεί να γίνει δεκτή από έναν άνθρωπο που πιστεύει ότι ήδη γνωρίζει. Δεν μπορεί να εισέλθει σε μια ψυχή θωρακισμένη με την πανοπλία της βεβαιότητας. Δεν μπορεί να διαπεράσει τις προσεκτικές κατασκευές με τις οποίες το εγώ διατηρεί την κυριαρχία του στον εσωτερικό κόσμο. Μόνο όταν αυτές οι κατασκευές έχουν διαρραγεί —όταν η πανοπλία έχει συντριβεί από τη θλίψη— μπορεί η διδασκαλία να βρει τον στόχο της. Η άβυσσος, με αυτή την έννοια, δεν είναι εχθρός του φωτισμού. Είναι η απαραίτητη προϋπόθεσή του, η ιερή γεωγραφία του, το σκοτεινό και γόνιμο έδαφος από το οποίο θα αναδυθεί ο λωτός της σοφίας.

Η μεγάλη ινδική φιλοσοφική παράδοση μιλά για vairagya —απάθεια ή απόσπαση— ως μία από τις βασικές προϋποθέσεις της γνήσιας πνευματικής έρευνας. Όμως το vairagya δεν είναι κάτι που ο νους μπορεί απλώς να αποφασίσει να αποκτήσει. Δεν είναι επίτευξη της θέλησης. Αναδύεται όταν τα πράγματα του κόσμου έχουν, μέσω του βάρους της εμπειρίας, αποκαλύψει την αδυναμία τους να ικανοποιήσουν τις βαθύτερες πείνες της ψυχής. Ο Αρτζούνα δεν αναζήτησε το vairagya. Χτυπήθηκε από αυτό, αιφνιδιάστηκε από αυτό, στη λιγότερο αναμενόμενη και πιο κρίσιμη στιγμή της ζωής του. Η θλίψη που τον αποσυναρμολογεί είναι επίσης, στη βαθιά ειρωνεία της πνευματικής μεταμόρφωσης, η χάρη που τον προετοιμάζει. Δεν το γνωρίζει ακόμα. Δεν μπορεί να δει, μέσα στο σκοτάδι της αβύσσου, το φως που περιμένει στο μακρινό τέλος του ταξιδιού του. Όμως ο αναγνώστης που προσεγγίζει αυτό το κείμενο από τη σκοπιά του όλου —που γνωρίζει ότι δεκαοκτώ κεφάλαια φωτεινής σοφίας ακολουθούν από αυτή τη στιγμή κατάρρευσης— μπορεί να δει αυτό που ο Αρτζούνα δεν μπορεί: ότι πέφτει, ναι, αλλά πέφτει προς τα πάνω.

Και έτσι η κατάβαση συνεχίζεται. Το τόξο μένει ακίνητο. Το άρμα στέκεται ακίνητο ανάμεσα στους στρατούς, κρατημένο σε μια αναστολή που μοιάζει ταυτόχρονα γεωλογική και θαυμαστή, σαν ο ίδιος ο χρόνος να έχει σταματήσει για να τιμήσει το μέγεθος αυτού που συμβαίνει. Και δίπλα στον Αρτζούνα, υπομονετικός σαν τον ουρανό, ανεξάντλητος σαν τον ωκεανό, τρυφερός όπως μόνο το Απόλυτο μπορεί να είναι τρυφερό —ο ηνίοχος περιμένει. Αυτός που είναι η πηγή και ο συντηρητής όλης της ύπαρξης περιμένει. Περιμένει όπως πάντα περίμενε, μέσα από κάθε σκοτεινή νύχτα κάθε ψυχής που έχει ποτέ τρέμει στο χείλος της δικής της μεταμόρφωσης. Περιμένει γιατί γνωρίζει —όπως ο Αρτζούνα δεν γνωρίζει ακόμα— ότι η σιωπή στο βάθος της αβύσσου δεν είναι κενή. Είναι γεμάτη. Είναι, στην πραγματικότητα, η πληρότητα από την οποία προκύπτουν όλα τα πράγματα, το έδαφος της ύπαρξης που καμία θλίψη δεν μπορεί να μειώσει και κανένα σκοτάδι δεν μπορεί να σβήσει. Σε εκείνη την πληρότητα, σε εκείνη τη σιωπή, σε εκείνη την ανεξάντλητη παρουσία αναμονής —η διδασκαλία αρχίζει.

«Πέφτει, ναι —αλλά πέφτει προς τα πάνω.»

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

CIRCLE OF LIGHT / Perennial Sayings

20. The Non-Path of True Enlightenment

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / The Way of the Real

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / Η Οδός του Πραγματικού

ESOTERISM STUDIES BOOKS

ESOTERISM ACADEMY NEW ARTICLE

Sunday, May 28, 2023

Mindfulness

Sunday, May 21, 2023

Asana

Sunday, May 14, 2023

"Liberation" from body, thought, existence

TAOΪSM / "Tao Te Ching" Commentaries

BUDDHISM /"Dammapada" Commentaries

VEDANTA / "Viveka Chudamani, by Adi Sankaracharya" Commentaries

KRISHNA (9ος, 8ος αιώνας π.Χ.) / "Bhagavad Gita" Commentaries

1.3. The Sacred Threshold: A Mystical Contemplation on the Despondency of Arjuna

jKRISHNAMURTI / "The Only Revolution" Commentaries

RELIGION / Religions Commentaries

Quotes

Constantinos’s quotes

Copyright