Η Υπέρβαση του εγώ

 

ΤΟ ΑΝΘΟΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Η Εσωτερική Θεώρηση

ΑΥΤΟ που Έχει «Αίσθηση» της Ύπαρξης, που «Αντιλαμβάνεται» (που «Αντιλαμβάνεται» γενικά κι όχι κάποιο «περιεχόμενο» της Αντίληψης), δεν έχει Ιδιότητες, ούτε εξαρτάται από κάποιο «περιεχόμενο» της Αντίληψης. Έχει ένα Απέραντο Βάθος που Προσεγγίζεται μόνο Βιωματικά και στην Απόλυτη Σιγή της Αντίληψης, σαν «ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ». Το Ονομάζουμε Συνείδηση. Ο όρος είναι από το Αρχαιοελληνικό «Συν+Οίδα». Σημαίνει: Γνωρίζω καλά ότι, έχω πλήρη γνώση, συναισθάνομαι κάτι ενδόμυχα, αναγνωρίζω. Όλες οι λέξεις σημαίνουν την καθαρή γνώση (σαν δυνατότητα) κι όχι την γνώση κάποια «αντικειμένου». Με άλλα λόγια η γνώση αναφέρεται στην Εσωτερική Ύπαρξη, αφορά  την Εσωτερική Ύπαρξη κι όχι μια εξωτερική γνώση (κάποιου «αντικειμένου»). Μιλάμε λοιπόν για μια Γνώση Αυθόρμητη, Πηγαία κι Ανεμπόδιστη, μια Γνώση Αντικειμενική. Τι «περιέχει» αυτή η Γνώση; Μόνο την Αυτογνωσία, καμία άλλη Ιδιότητα ή Χαρακτηριστικό. Ό,τι λέγεται είναι πλεονασματική αναφορά, περιγραφική προσέγγιση, μακριά από την βιωματική εμπειρία.

Αυτό που Αντιλαμβάνεται είναι η Αληθινή Γνώση, η Βάση της Γνώσης, πάνω στην Οποία «Χτίζεται» οποιαδήποτε Αντικειμενική Αντίληψη ή Υποκειμενική Σύλληψη. Έχουμε μιλήσει για τις «Ποικιλίες» του Συνειδέναι.

Η Συνείδηση (έτσι όπως την προσδιορίζουμε εδώ) είναι από Μόνη της μια Υπέρτατη Κατάσταση, Υπερέχει οποιασδήποτε άλλης κατάστασης. «Περιέχει» κάθε άλλη κατάσταση, στηρίζει οποιαδήποτε κατάσταση αλλά δεν «ταυτίζεται» απόλυτα μαζί της.  Θέλουμε να πούμε πως οποιαδήποτε άλλη κατάσταση Εμπεριέχεται στην Αρχή, Στηρίζεται κι Εξαρτάται από αυτήν. Ταυτόχρονα είναι Ολογραφική Κατάσταση του Όλου καθώς είναι Εν Δυνάμει το Όλον και μπορεί να «Αναπτυχθεί» στο Όλον.

Έχουμε αναφέρει κι άλλες φορές το παράδειγμα του Λευκού Φωτός που Εμπεριέχει Άπειρες Ακτινοβολίες (που η Αντίληψη χονδρικά «Διακρίνει» σε «Χρώματα»), Σχετίζεται με όλες αλλά δεν ταυτίζεται απόλυτα με καμιά. Από την άλλη μεριά οποιαδήποτε Ακτινοβολία είναι εν δυνάμει το Λευκό Φως.

Τι θέλουμε να πούμε με όλα αυτά; Ότι μπορούμε να Δούμε το Όλον πάνω στο Οποίο «Χτίζεται» Οποιαδήποτε Κατάσταση (που δεν είναι παρά μια «Κατασκευή») ή μπορούμε να Δούμε Διακριτές Καταστάσεις. Αυτό «οδηγεί» σε διαφορετικές «Προοπτικές» της Πραγματικότητας.

…

Στην Εσωτερική Παράδοση πάντα (εδώ και χιλιάδες χρόνια) μιλάμε για την Υπέρτατη Κατάσταση και την περιορισμένη αντίληψη. Αν Δούμε από την Προοπτική της Πραγματικότητας τότε η Πραγματικότητα Είναι Μία, Είναι Πάντα Εδώ, Λειτουργεί και δεν χρειάζεται απολύτως τίποτα για να «πραγματοποιηθεί».  Ζούμε Μέσα στην Πραγματικότητα. Οποιαδήποτε άλλη, περιορισμένη αντίληψη, δεν είναι παρά μια «αλλοίωση» της αντίληψης της Πραγματικότητας, μια θολή εικόνα της Πραγματικότητας, μια άλλη «πραγματικότητα», (που αναγκαστικά πρέπει να «διαλυθεί» για να Αναδυθεί η Πραγματικότητα σε όλη της την Λαμπρότητα).

Αυτό που κάποιοι άνθρωποι βίωσαν, εμπειρικά, οδηγεί σε μια θεωρητική γνώση, σε μια «θεωρία της πραγματικότητας».

Παράδειγμα η Αντβάιτα Βεδάντα. Στην Αντβάιτα πάντα τονιζόταν ότι η Προσέγγιση του Απολύτου πρέπει να γίνεται Βιωματικά, στην απόλυτη σιγή της αντίληψης. Η θεωρητική κατανόηση της «Μιας Πραγματικότητας» δεν είναι η Πραγματικότητα. Η «Μια Πραγματικότητα» που αντιλαμβανόμαστε δεν είναι παρά μια «αντίληψη». Κι αυτό είναι τελείως διαφορετικό και μακριά από την Αλήθεια. Το να κατανοεί κάποιος θεωρητικά ότι Υπάρχει Μόνο το Βράχμαν, ότι Είναι Βράχμαν, δεν σημαίνει ότι είναι Βράχμαν, Όλα αυτά δεν τα Βιώνει, απλά τα «αντιλαμβάνεται». Αυτό μπορεί να «ηρεμεί» τον δυαδικό νου, αλλά δεν είναι η Πραγματικότητα.

Στον Βουδισμό, από την Αρχική Διδασκαλία του Βούδα μέχρι την Μαντυαμάκα, την Γιογκακάρα, το Τσαν (Ζεν) και τις άλλες Σχολές της Διδασκαλίας, πάντα, απέφευγαν να μιλήσουν για το Αληθινό Υπόβαθρο της Ύπαρξης (το Ασαμσκρίτα) ακριβώς για να μην ιδεοποιηθεί, να μην γίνει μια θεωρητική αντίληψη. Περιορίζονταν πάντα στο να «διαλύσουν» τις σχετικές θεωρήσεις της Πραγματικότητας. Τότε μόνον μπορούσε να Βιωθεί η Πραγματικότητα. Μιλώντας «ψυχολογικά» αυτή η «διαδικασία» (ή η παύση των διαδικασιών που παραμορφώνουν την αντίληψη) βιώνεται σαν Απελευθέρωση, σαν Φώτιση, σαν Ανάδυση στην Πραγματικότητα. Γιατί; Επειδή η Αντίληψη απελευθερώνεται, γίνεται Ανεμπόδιστη, γίνεται Αντικειμενική, και Φανερώνει την Πραγματικότητα Όπως Είναι.

…

Πως μπορεί λοιπόν να ξεπερασθεί η περιορισμένη αντίληψη, η υποκειμενική θεώρηση, η εγωική θέαση της Πραγματικότητας;

Όπως είπαμε πιο πάνω από την Προοπτική της Πραγματικότητας, απλά πρέπει να «διαλυθούν» όλες οι «συνθέσεις» της αντίληψης, όλες οι «κατασκευές» της νοημοσύνης και να Αποκατασταθεί η Φύση, η Αντικειμενικότητα.

Όμως κάποιος που είναι εγκλωβισμένος μέσα σε μια ιδιαίτερη αντίληψη έχει μια τελείως διαφορετική προοπτική της Πραγματικότητα, βιώνει μια «άλλη πραγματικότητα». Για τον περιορισμένο νου δεν μπορεί να θεμελιωθεί μια ολική αντίληψη της Πραγματικότητας. Το «περιορισμένο» πάντα νοιώθει ότι υπάρχει το «Εξω», το Πλατύτερο, το «Περιέχον». Αυτό το «Περιέχον» δεν μπορεί να συλληφθεί, να γίνει «περιεχόμενο» της αντίληψης γιατί τότε καταντά μια ιδέα, κάτι ψεύτικο.

Πως μπορεί λοιπόν κάποιος να απελευθερωθεί σε αυτή την περίπτωση; Όχι με ενέργειες της περιορισμένης αντίληψης ή με διαδικασίες ή πρακτικές ή πειθαρχίες. Όλοι οι δρόμοι είναι αδιέξοδοι.

Είτε το Κατανοεί κάποιος είτε όχι πρέπει να «Αποδεχθεί» την Αντικειμενική Υπαρξιακή Βάση του (ακόμα κι αν δεν την «αντιλαμβάνεται»), να κατανοήσει ότι όλοι οι αντιληπτικοί μηχανισμοί που χρησιμοποιεί παραποιούν την πραγματικότητα και να αποδεσμευθεί από όλες αυτές τις διαδικασίες. Άλλωστε όλες οι Πραγματικές Πρακτικές, όπως ο Διαλογισμός, το Γιόγκα, η Περισυλλογή, η Νήψις, δεν έχουν άλλο στόχο από να οδηγήσουν στην σιγή της αντίληψης (ή πιο σωστά στην διάλυση των μηχανισμών παρέμβασης στην αντίληψη. Μέσα στην ακινησία, την ησυχία, την σιγή της σκέψης, στην διάλυση της εγωικής αντίληψης, η Αντίληψη Γίνεται Αντικειμενική, Αναδύεται η Πραγματικότητα, Βιώνεται η Αλήθεια.

Δεν υπάρχει άλλος Δρόμος.

…

Δείτε αυτά τα βιβλία:

Καρλ Γιάσπερς (Karl Jaspers), Χρήστος Μαλεβίτσης (μετάφραση) - Εισαγωγή στη φιλοσοφία-Δωδώνη (1983)

Ramesh Chandra Pradhan - Metaphysics of Consciousness_ The Indian Vedantic Perspective-Springer Singapore_Springer (2020)

 

Η Ερμηνεία της Εικόνας

Η Πραγματικότητα Είναι το ΟΛΟΝ που τα Εμπεριέχει Όλα, όλες τις Ιδιαιτερότητες, κάθε Ιδιαιτερότητα.

Το Λευκό Φως της Πραγματικότητας Εμπεριέχει Όλες τις Ακτινοβολίες του Κόσμου, Όλους τους Κόσμους, τους Ανώτερους Ουρανούς του Απείρου και τους Κατώτερους Κόσμους της Μορφής.

Η Ολογραφική Ανθρώπινη Συνείδηση (Πράσινος Κύκλος) Έχει την Δυνατότητα να Εκδηλωθεί σε όλες τις Πραγματικότητες (το Εξάκτινο Λουλούδι στον Πράσινο Κύκλο). Η Ανθρώπινη Συνείδηση Επεκτείνεται στο Εξάκτινο Λουλούδι Έξω από ον Πράσινο Κύκλο, στους Κόσμους, στην Πραγματικότητα.

Η Ανάδυση της Ανθρώπινης Συνείδησης στην Πραγματικότητά της, στην Αληθινή Φύση της, στον Πραγματικό Εαυτό, Γίνεται Μόνο με την «Διάλυση» Όλων των Ακτινοβολιών στο Λευκό Φως της Πραγματικότητας. Τότε το Λουλούδι της Πραγματικότητας Ανθίζει μέσα στην Λαμπρότητα της Αλήθειας.

Η Ελευθερία Είναι η Αληθινή Φύση της Συνείδησης. Τότε Όλα Είναι Δυνατά. Όλα Είναι Ανεμπόδιστα.

 

Η Θρησκειολογική Ανάλυση

Η Υπέρβαση του εγώ

Αγαπητοί φίλοι... Αν λέμε ότι η ύπαρξη χρειάζεται μία αγωγή και μία ορισμένη συμπεριφορά για να αντιληφθεί και να κατανοήσει με ένα τρόπο διαφορετικό από εκείνον του συνηθισμένου ανθρώπου, την Πραγματικότητα,... γιατί θέλετε να το κάνετε χωρίς εκπαίδευση; (που μπορεί να είναι ατομική, προσωπική, ιδιαίτερη, ή ό,τι άλλο θέλετε...)... Μήπως ζητήσαμε  από κανέναν να ασπαστεί κάποια θρησκεία, ή θεωρία; Να δείτε τις δυνατότητες της ανθρώπινης φύσης μας, ζητήσαμε, έτσι απλά, φιλικά...

Η «διαφορετική λειτουργία της επίγνωσης» που αναφέραμε (και κάποιοι εξεγέρθηκαν επειδή την χαρακτηρίσαμε «ανώτερη επίγνωση»), και αντικειμενική είναι και σε αντικειμενική αντίληψη οδηγεί... στο Ευρύτερο Αντικειμενικό... Μέχρι εδώ... μόνο μέχρι εδώ... Είναι ανθρωπίνως αδύνατο να προχωρήσουμε σε όλη την παγκόσμια εξέλιξη, κι εδώ μιλάμε για θεωρίες...

Νομίζουμε αγαπητοί φίλοι, ότι η κοινή λογική λέει ότι κανείς δεν μπορεί να αρθρώσει μία αγγλική φράση αν πρώτα δεν έχει εκπαιδευτεί, ως ένα βαθμό, στην αγγλική γλώσσα, στις λέξεις, στην γραμματική, στο συντακτικό (δεν χρειάζεται οπωσδήποτε σχολείο, μπορεί και να μάθει κάποιος την γλώσσα εμπειρικά...)... Λέμε κάτι παράλογο;

Ποτέ δεν μιλήσαμε για «εκπαίδευση» στο πως θα επικοινωνήσουμε με τον Θεό ... Μιλάμε ακριβώς για την αντίθετη διαδικασία, στην οποία πρέπει να μάθεις να «αφαιρείς»....

1) Να αφαιρείς την επιλεκτική διαδικασία, στην αντίληψη (για να φτάσεις στην αντίληψη αυτού που είναι πραγματικά,... ή «φαίνεται» χωρίς παρεμβολές, αν προτιμάτε...)...

2) Να αφαιρείς την διανοητική διάχυση στην μηχανική σκέψη, στην μνήμη, την φαντασία, κλπ. (για να αντιλαμβάνεσαι αυτό που είναι, τώρα, εδώ...)...

3) Να αφαιρείς την διαδικασία «εγώ», γιατί είναι πολύ περιορισμένη (για να αντιληφθείς τον κόσμο από μία «πλατύτερη» σκοπιά, χωρίς εγώ...)...

Αυτό είναι που οδηγεί στην «ανώτερη επίγνωση»...

Για να κάνει κάποιος κάτι τέτοιο δεν χρειάζεται να έχει κάνει σπουδές θρησκειολογίας, ούτε να έχει απομονωθεί για χρόνια σε κάποιο ερημητήριο... πολλοί χριστιανοί μυστικοί ήταν τελείως αγράμματοι... κι ο δάσκαλος του Ζεν Χούι-Νεγκ, δεν ήξερε καν ανάγνωση...

Αληθινός Εαυτός

Σκοπός... αγαπητοί εν τω κόσμω αδελφοί... κάθε αληθινής, θρησκευτικής, φιλοσοφικής, η διαφωτιστικής, συμπεριφοράς, δεν είναι να οδηγήσει τον άνθρωπο σε μία ζωή, γεμάτη αρετές, εξαλείφοντας, ή καταπνίγοντας, τις «κακές» επιθυμίες, εμμονές, ιδεοληψίες...

Κάθε «σοβαρή» προσπάθεια (είτε πρόκειται για θρησκευτική πρακτική, είτε φιλοσοφική ενασχόληση, είτε απλά, διαφωτιστική προσωπική προσπάθεια), αποσκοπεί και προσδοκά, πως οι «κακές» επιθυμίες, εμμονές, ιδεοληψίες... θα λιώσουν και θα εξαφανιστούν, κάτω από το φως και την θέρμη μίας διαφωτισμένης, διευρυμένης επίγνωσης...

Ο στόχος λοιπόν κάθε ανθρώπινης προσπάθειας (στα πλαίσια της πιο πάνω δραστηριότητας)... βρίσκεται πέρα από την ηθική με τη γενική έννοια, ή την λογική με την γενική έννοια... αλλά ταυτόχρονα αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς μία ηθική μεταμόρφωση, και μία λογική μεταμόρφωση....

Ο αληθινός στόχος κάθε τέτοιας προσπάθειας είναι να οδηγηθεί ο άνθρωπος στην επίγνωση του αληθινού εαυτού του, πέρα από την ψεύτικη συνείδηση που έχει διαμορφώσει η φύση, το περιβάλλον, ο χρόνος...

Ο «αληθινός εαυτός» (μία «ανώτερη επίγνωση») δεν έχει σχέση με το εγώ και τις επιφανειακές δραστηριότητες που διαστρεβλώνουν την αντίληψή μας...

Τελικά, πρέπει να οδηγηθούμε από τις καταστάσεις του Είναι, από το «γίγνεσθαι», στο Αληθινό Είναι μας (σε μία άμεση, απευθείας συνολική σύλληψη της Πραγματικότητας... ξεφεύγοντας από την ψεύτικη, μέσα από το εγώ, την διανόηση και την επιλεκτική αντίληψη, σύλληψη όχι της Πραγματικότητας, αλλά μίας «φαντασίας...)...

Κι εδώ είναι η Είσοδος στον Αληθινό κόσμο...

Είναι λάθος να νομίζουν κάποιοι ότι μπορούμε, σαν άνθρωποι, να ξεφύγουμε από την αναγκαιότητα, την εξέλιξη, και τον προορισμό της φύσης μας...

Το βασικό πρόβλημα... αγαπητοί εν τω κόσμω αδελφοί... είναι ένα, και σε αυτό πρέπει να απαντήσουμε: «ποιος είμαι; τι είμαι, που πάω; γιατί πάω; πως πάω;»... όλα αυτά τα ερωτήματα έχουν απάντηση μόνο στην επίγνωση του Είναι...

 

 

Η «Ανάδυση» της Ανώτερης Επίγνωσης

 

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Η Εσωτερική Θεώρηση

Βασικές Γνώσεις, «Λογικής», «Θεωρίας Συστημάτων», «Φυσικής» και «Κβαντικής Φυσικής», βοηθούν γενικότερα στην διεύρυνση της κατανόησής μας.

Υπάρχουν πολλές «Προοπτικές» της Πραγματικότητας, ανάλογα το Βαθμό Συνειδητότητας που έχουμε. Όλες είναι επαληθεύσιμες μέσα στα όριά τους κι όλες είναι «ψεύτικες», όταν βλέπουμε έξω από το συγκεκριμένο σύστημα αντίληψης. Έτσι αναδύεται η ανάγκη μιας Ύστατης Αλήθειας. Ο Δρόμος είναι η Κατανόηση. Η Πραγματικότητα χρωματίζεται από το βάθος της κατανόησής μας. Μόνο Αυτός που είναι Πλήρως Αφυπνισμένος, Πλήρως Συνειδητός, Βλέπει την Πραγματικότητα Άμεσα, όπως Είναι. Αυτή η Άμεση Θέαση της Πραγματικότητας είναι η Υπέρτατη Εμπειρία της Ύπαρξης, η Αλήθεια, η Ζωή.

…

Η Ύστατη Πραγματικότητα Υπερβαίνει αλλά και «Περιέχει» όλες τις Δυνατότητες (όλες τις Καταστάσεις του Συνειδέναι, όλες τις εκδηλώσεις της Συνειδητότητας). Αυτό είναι το «Φαινόμενο» της Επαλληλίας Διαφορετικών Καταστάσεων του Συνειδέναι. Είναι μια Γενική Αρχή που Ισχύει Παντού, (κατά τον Λόγο του Ερμή), τόσο στον Αόρατο Κόσμο όσο και στον Φυσικό Κόσμο των αισθήσεων. Μιλάμε για Σχέση «Επαλληλίας» (οι «Καταστάσεις» είναι Επάλληλες, ούτε «Υπάλληλες», ούτε «Παράλληλες», ούτε «Επαλλάσσουσες»). Παράδειγμα στον Φυσικό Κόσμο είναι το Φως (Λευκό Φως) που Εμπεριέχει όλες της Ακτινοβολίες (Χρώματα) του Φωτεινού Φάσματος.

Όταν το Συνειδέναι «καταρέει» σε μια συγκεκριμένη Κατάσταση «Προβάλλεται» η Συνειδητότητα του Πεδίου (που Εμπεριέχει πολλά επίπεδα επίγνωσης) με ορίζοντα την Υπέρβαση του Συγκεκριμένου Πεδίου Συνειδητότητας. Έτσι Διευρύνεται η Συνειδητότητα (Βαθαίνει η Επίγνωση) και υπάρχει ποιοτική ανύψωση του Συνειδέναι.

Η Υπέρβαση αποτελεί στην πραγματικότητα μια αντίστροφη διαδικασία στην διαδικασία της «κατάρρευσης». Σε φιλοσοφικούς-ψυχολογικούς όρους μιλάμε για Εστίαση-Απορρόφηση του Συνειδέναι («κατάρρευση») και Απόσπαση-Διάλυση της Συνειδητότητας (Υπέρβαση).

Όλα αυτά ακολουθούν Αντικειμενικούς Νόμους και δεν είναι προϊόντα της τύχης. Υπάρχει Τάξη στην «Δημιουργία».

Από την Άποψη της Αφυπνισμένης Αντίληψης η Πραγματικότητα είναι Μία (αυτή που περιγράψαμε πριν, της «Επαλληλίας»).

Από την άποψη μιας «Διαμορφωμένης Αντίληψης» υπάρχουν Διακριτές Καταστάσεις.

Η Μετάβαση στην Κατάσταση της Μιας Πραγματικότητας είναι δυνατή με την «διάλυση» όλων των «διαμορφωμένων αντιλήψεων».

…

Μια άλλη περιγραφή:

Υπάρχει Μόνο Μία Συνείδηση που Αποτελεί το Απόλυτο Υπόβαθρο κάθε οργανωτικής δομής της Συνειδητότητας.

Η Συνείδηση Είναι Χωρίς Ιδιότητες, Χώρο, Χρόνο. Την Ονομάζουμε Βασική Συνείδηση. Πάνω σε Αυτή την Βασική Συνείδηση Οργανώνονται όλες οι Καταστάσεις Συνειδητότητας. Τις ονομάζουμε Λειτουργικές Οργανωτικές Δομές.

Μια Συνειδητότητα, ή Λειτουργική Οργανωτική Δομή, φαίνεται σαν αυτόνομη και ξεχωριστή. Αποτελεί μια προσωπική θέαση της Πραγματικότητας.

Συνεπώς πως συνδέεται με την Βασική Συνείδηση και πως αναδυόμαστε από την περιορισμένη συνειδητότητα στην Βασική Συνείδηση;

Η Βασική Συνείδηση Υπάρχει εκ των πραγμάτων, Μόνο Αυτή Υπάρχει. Η Οργανωτική Δομή δεν είναι παρά μια «κατασκευή». Συνεπώς δεν υπάρχουν δύο πραγματικότητες. Δεν υπάρχουν δύο Εαυτοί (Ανώτερος και κατώτερος). Δεν χρειάζεται καμιά εξέλιξη, πραγματοποίηση. Απλά πρέπει να διαλυθεί η «οργανωτική δομή» που λειτουργεί σαν παραμορφωτικός καθρέφτης της πραγματικότητας.

…

Προσπαθήστε να κατανοήσετε, σε εμπειρικό επίπεδο,  την διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην Άμεση Αντίληψη και την εννοιολογική σκέψη. Άμεση Αντίληψη είναι η πηγαία, αυθόρμητη, ανεμπόδιστη και χωρίς «παρεμβάσεις» σύλληψη αυτού που συμβαίνει (χωρίς «διαδικασία»). Είναι κάτι που συμβαίνει αντικειμενικά. Η εννοιολογική σκέψη έχει περισσότερο «υποκειμενικό» χαρακτήρα, είναι μια δική μας «κατασκευή» και μια «προσωπική» αντίληψη της πραγματικότητας. Το «κάνουμε» εμείς.

Σε φιλοσοφικό επίπεδο, εκεί που έχουν αναλύσει την Αντίληψη, σαν Άμεση Δράση (και Άμεση Θέαση της Πραγματικότητας) και σαν «διαδικασία» στην οποία «συμμετέχουμε» και λίγο-πολύ «καθοδηγούμε», είναι στον Βουδισμό. Αξίζει να μελετήσουμε και να κατανοήσουμε την διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στο Prajna  και στο vijnana. Και οι δύο όροι αναφέρονται στην «γνώση» που εκφράζεται μ την ρίζα   -jna, Η πρόθεση Pra- στο Prajna σημαίνει το άμεσο, το πηγαίο, το βασικό που γίνεται από μόνο του κι έτσι Prajna, σημαίνει την Βάση της Αντίληψης, την Αρχική Αντίληψη στην οποία δεν έχει γίνει καμία «παρέμβαση». Η πρόθεση vi- στο vijnana σημαίνει «διάκριση» του υποκειμένου από το αντικείμενο (την δυαδική αντίληψη) κι αναφέρεται στην περιορισμένη αντίληψη και  στην λογική εννοιολογική σκέψη. Το Prajna, σαν Αντίληψη Βάσης υποστηρίζει το vijnana ( σε οποιοδήποτε επιπέδο), το οποίο δεν είναι παρά «Διαμόρφωση» της Βασικής Αντικειμενικής Αντίληψης. Έτσι το Prajna όχι μόνο «προηγείται» του vijnana αλλά και «παραμένει», σαν Αντικειμενική Αντίληψη, όταν κάθε vijnana έχει «διαλυθεί». Δείτε το.

… 

Η Μετάβαση σε μια Διευρυμένη Κατάσταση Συνειδητότητας (Βαθύτερης Επίγνωσης) συνοδεύεται από κάποια παρατηρήσιμα  «φαινόμενα» που φανερώνουν την Διεύρυνση της Συνειδητότητας ή την αλλαγή Αντίληψης της Πραγματικότητας.

1) Καταρχήν υπάρχει μια αίσθηση ελευθερίας, απελευθέρωσης από τον περιορισμένο χώρο της προηγούμενης αντίληψης. Αντιλαμβανόμαστε ελεύθερα, χωρίς τους όρους και τους περιορισμούς που επέβαλε η «κατασκευασμένη» αντίληψή μας.

2) Υπάρχει «αλλοίωση» στην αίσθηση του Χώρου. Ο Χώρος καθίσταται «Ανοιχτός» και τα περιλαμβάνει «όλα», χωρίς την προηγούμενη περιορισμένη «ταξινόμηση».

3) Αλλάζει η αίσθηση του Χρόνου. Υπάρχει μια αίσθηση ανεξαρτησίας από τον συγκεκριμένο ιστορικό χρόνο, ένα Άρωμα Αιωνιότητας.

4) Καθώς διαλύεται το ψυχολογικό κέντρο της προηγούμενης κατάστασης συνειδητότητας αναδύεται μια αίσθηση «μη-εαυτού», μια νέα κατάσταση «μη-δυαδικής συνειδητότητας».

5) Καθώς η νέα συνειδητότητα συμπεριφέρεται ανεξάρτητα (αλλά όχι «ασύνδετα») από το σώμα «γεννιέται» αυθόρμητα μια αίσθηση «άχρονου», αθανασίας. Ο θάνατος του σώματος παύει να έχει σημασία γιατί το κέντρο αίσθησης της ύπαρξης έχει μετατοπιστεί από το σώμα στην εσωτερική αίσθηση της ύπαρξης.

6) Υπάρχουν κι άλλα φαινόμενα που παρατηρούνται αλλά μπορεί κάποιος να τα διαπιστώσει ο ίδιος, μεταβαίνοντας σε αυτή τη νέα συνειδητότητα.

7) Η «Μετάβαση» δεν είναι η Τελική Μετάβαση αλλά μία από τις Καταστάσεις που Συνεχώς Διευρύνονται, ένα «Άνοιγμα» προς την Επέκταση στο Ανοιχτό Άπειρο, μέχρι την Τελική Απελευθέρωση στην Ύστατη Κατάσταση.

Να σημειώσουμε ότι μιλάμε πάντα για Καταστάσεις Συνειδέναι (ή Συνειδητότητας) που μόνο οι περιορισμένες συνειδητότητες αντιλαμβάνονται σαν πραγματικές και ολικές καταστάσεις ύπαρξης.

…

Ακόμα, Δείτε αυτά τα βιβλία:

William James - The Varieties of Religious Experience-Penguin Classics (1902) (1982)

Dr. Richard Maurice Bucke - Cosmic Consciousness - A Study in the Evolution of the Human Mind (1905) (1991)

Aldous Huxley - The Doors of Perception and Heaven and Hell-Perennial (1954) (1990)

Randall Studstill - The Unity of Mystical Traditions_ The Transformation of Consciousness in Tibetan and German Mysticism (Studies in the History of Religions, Vol. 107)-Brill Academic Pub (2005)

David R. Loy - Nonduality_ In Buddhism and Beyond-Wisdom Publications (2019)

Η Ερμηνεία της Εικόνα

Η Συνείδηση: Η Πραγματικότητα που τα Περιλαμβάνει Όλα, Το Απόλυτο Υπόβαθρο Κάθε «Δραστηριότητας» (κάθε «Αντικειμενικής» Κατάστασης ή «Υποκειμενικής» Αντίληψης).

…

Το Συνειδέναι Αποτελεί ένα Ενεργό Όριο (κι ένα «Κλειστό» Σύστημα Αντίληψης ταυτόχρονα). Είναι μια Δυνατότητα Εκδήλωσης που Λειτουργεί σε Διάφορα «Πεδία» κι «επίπεδα».

Αποτελεί επίσης, για κάθε περιορισμένη κλειστή αντίληψη τον Ορίζοντα της Πραγματικότητας και την «Γη» της Ελευθερίας.

Όλες οι Καταστάσεις στο Όριο του Συνειδέναι είναι «Παροδικά Φαινόμενα».

Η Απελευθέρωση από το Όριο είναι δυνατή μόνο με την «διάλυση» κάθε «συνειδέναι» ή λειτουργικής οργανωτικής δομής.

Στην Τελική Πραγματικότητα Όλα Λειτουργούν «Ανεμπόδιστα».

 

Η Θρησκειολογική Ανάλυση

Η «Ανάδυση» της Ανώτερης Επίγνωσης

1) Η Απελευθερωμένη Επίγνωση

Αγαπητοί φίλοι,…Ο Εσωτερισμός, οι θρησκείες, και πολλές μεταφυσικές διδασκαλίες μιλούν για μία ανώτερη κατάσταση της επίγνωσης (τελείως διαφορετική από αυτήν που «νομίζει» ότι αντιλαμβάνεται ο συνηθισμένος άνθρωπος... και την αποδίδει στον εσωτερισμό... την στιγμή που ο Εσωτερισμός λέει άλλα...).

Η ανώτερη επίγνωση λειτουργεί με ένα τρόπο διαφορετικό από αυτόν του συνηθισμένου ανθρώπου:

Η ανώτερη επίγνωση λειτουργεί σαν ένα κέντρο επίγνωσης (μίας Ευρύτερης Πραγματικότητας που περικλείνει και την Υποκρυπτόμενη Αντικειμενική Πραγματικότητα και τον φυσικό κόσμο), όπου:

1) Οι πληροφορίες «αναφέρονται» κατευθείαν στην επίγνωση κι όχι στο ψυχολογικό κέντρο «εγώ», που είναι απλά μία διανοητική διεργασία (που αναδύθηκε για λόγους βιολογικής επιβίωσης), παγιωμένη, κι αποτελεί πιά ένα ψυχολογικό σύμπλεγμα...

2) Οι διανοητικοί μηχανισμοί δεν καταργούνται, λειτουργούν διαφορετικά, χωρίς «σχολιασμό»...

3) Οι αισθήσεις δεν καταργούνται, λειτουργούν διαφορετικά, χωρίς «επιλεκτική» παραμόρφωση...

4) Το τελικό συμπέρασμα: Η ανώτερη επίγνωση λειτουργεί με μία Ευρύτερη Αντίληψη και με «διαφορετικό» τρόπο μέσα στους διανοητικούς μηχανισμούς και τις αισθήσεις: Απλά έχει αλλάξει ο τρόπος λειτουργίας μας... δεν γινόμαστε ξαφνικά εξωγήινοι... Αυτό το βίωμα (μίας ανώτερης κατάστασης της επίγνωσης, μίας απελευθερωμένης επίγνωσης) δεν είναι κάτι εξωπραγματικό και φανταστικό... Είναι μέσα στα ανθρώπινα όρια, είναι απλά μία δυνατότητα της ανθρώπινης επίγνωσης... και το έχουν βιώσει χιλιάδες άνθρωποι και το περιγράφουν με παρόμοιους τρόπους...

Η αντικειμενικότητα του βιώματος πηγάζει όχι μόνο από την ίδια την φύση της κατάστασης, αλλά κι από το ότι την βιώνουν διάφοροι άνθρωποι, και μπορεί να την βιώσει οποιοσδήποτε ήθελε να κάνει τον κόπο...

2) Η «Ανάδυση» της Ανώτερης Επίγνωσης

Αγαπητοί φίλοι... Νομίζω πως από την αρχή ήμουν πολύ σαφής, σε όσα έχω πει... Μίλησα για την ανθρώπινη ύπαρξη, με όρους που είναι γνωστοί, στην φιλοσοφία, στην ψυχολογία, στον οποιοδήποτε άνθρωπο:

Η επίγνωση (κάποιοι χρησιμοποιούν τον όρο «συνειδέναι» ή καταχρηστικά «συνείδηση»...) είναι κάτι που έχουμε όλοι: έχουμε αντίληψη της ύπαρξής μας, των βιωμάτων μας, της δραστηριότητάς μας... Μιλήσαμε συγκεκριμένα για διανοητικές διαδικασίες, στις οποίες συμπεριλαμβάνουμε και το εγώ (επειδή πρόκειται για σύνθετη διαδικασία), και την διανοητική διαδικασία και την αντίληψη που μας πληροφορεί για το σώμα και το περιβάλλον... Μιλήσαμε για αισθήσεις...

Τι να αναλύσουμε από όλα αυτά;

Το μόνο παραπάνω που είπαμε είναι ότι η επίγνωση (η επίγνωση που είναι ο καθένας μας) μπορεί να λειτουργήσει «διαφορετικά».

Μιλώντας για «ανώτερη επίγνωση» δεν είπαμε ότι είναι κάτι διαφορετικό από την συνηθισμένη μας επίγνωση, που εμφανίζεται από το τίποτα...: Είναι μία δυνατότητα της επίγνωσής μας, που αναδύεται... μία διαφορετική λειτουργία της επίγνωσής μας... Στην ύπαρξή μας αλλάζει απλά η λειτουργία, όχι κάποιο μέρος της ύπαρξής μας...

Θέλετε να αναλύσουμε τι είναι λειτουργία;

Χαρακτηρίσαμε αυτή την διαφορετική λειτουργία «ανώτερη επίγνωση», επειδή είναι μία απελευθερωμένη επίγνωση, που «διευθετεί» τους κατώτερους μηχανισμούς, εγώ, διανόηση, αντίληψη... δεν τους καταργεί... Την χαρακτηρίσαμε «ανώτερη επίγνωση», επειδή λόγω της σχετικής της ελευθερίας από τους κατώτερους μηχανισμούς, τώρα αντιλαμβάνεται με τρόπο ευρύτερο (που συμπεριλαμβάνει αλλά ξεπερνά τον παλιό τρόπο του συνηθισμένου ανθρώπου)... Την χαρακτηρίσαμε «ανώτερη επίγνωση», επειδή, απελευθερωμένη, από τις παρωπίδες των κατώτερων μηχανισμών, αντιλαμβάνεται το «αληθινό είναι» που σχετίζεται με το Παγκόσμιο Είναι...

Για να καταλάβει όμως κάποιος τι σημαίνει αυτή η διαφορετική λειτουργία της επίγνωσης, πρέπει να «λειτουργήσει» διαφορετικά... (Υπάρχουν σαφείς οδηγίες στον Εσωτερισμό, στην έννοια του οποίου συμπεριλαμβάνω όλες τις επιμέρους έννοιες, θρησκείες, μεταφυσικές, διδασκαλίες, κλπ...)...

Πως είναι δυνατόν μία ανώτερη λειτουργία (ανώτερη αντίληψη) να μεταφερθεί στα στενά πλαίσια της διανοητικής αντίληψης; Δεν «χωράει».. δεν υπάρχουν αντιστοιχίες και ανάλογοι όροι για να περιγραφεί... Και δεν καταλάβαμε: ότι δεν διατυπώνεται στην διανόηση δεν είναι Πραγματικό, Αληθινό; Μήπως μπορείτε να μεταφέρετε την αντίληψη του Αϊνστάιν για τον χωροχρόνο μέσα στα στενά πλαίσια της Φυσικής του Νεύτωνα; Μήπως μπορείτε να μεταφέρετε την στερεομετρία (την γεωμετρία του χώρου) επακριβώς στην επιπεδομετρία (στην επίπεδη γεωμετρία); Και τι σημαίνει αυτό; Ότι μία ανώτερη αντίληψη δεν ισχύει επειδή δεν μπορεί να μεταφερθεί σε ένα κατώτερο σύστημα αναφοράς; Μην ζητάτε να χωρέσετε τον ωκεανό σε ένα ποτήρι... είναι ανόητο...

Όλα αυτά, ούτε αναιρούν την αντικειμενικότητα της κατάστασης της «ανώτερης επίγνωσης», ούτε εμποδίζει όσους έχουν αυτή την εμπειρία να καταλαβαίνονται και να συνεννοούνται μεταξύ τους...

Αλλά εφ’ όσον μιλάμε για μία δυνατότητα της επίγνωσής μας, που μπορεί να αναδυθεί από την συνηθισμένη μας επίγνωση (με κατάλληλη αγωγή και συμπεριφορά), έχουμε υποχρέωση να μιλήσουμε γι’ αυτήν και να δείξουμε τον δρόμο για προσωπική επαλήθευση, από τον καθένα

Επίγνωση (που είναι ένας όρος «ψυχολογικός») ή Πνεύμα, ή Νοείν, ή όπως αλλιώς το ονομάσουμε... δεν είναι κάτι διαφορετικό από την ενέργεια-ύλη: Η Πραγματικότητα είναι Μία, με διάφορες εκδηλώσεις, πεδία, κόσμους, (πείτε το όπως θέλετε...)...

Κατά την γνώμη μας η Επίγνωση (λόγω της φύσης της ) «προηγείται» της ενέργειας-ύλης (στην παγκόσμια εξέλιξη...)... Ενυπάρχει σαν Δυνατότητα όταν εμφανίζεται ο φυσικός κόσμος κι αναδύεται όταν ωριμάσουν οι συνθήκες και μορφοποιηθούν τα κατάλληλα «όργανα»...

Λόγω της φύσης της, η ατομική επίγνωση, «πρέπει» να επιβιώνει του αποχωρισμού από το σώμα (θάνατος)... Αυτό με μία απλή συλλογιστική, μπορεί να οδηγήσει στην πίστη στην μετενσάρκωση...

Όλα αυτά όμως είναι απόψεις, απόπειρες να συνθέσουμε μία κοσμοθεωρία... δεν υπάρχει η δυνατότητα να επαληθευθούν άμεσα... Κι όποιος θέλει να μείνει σε αυστηρά αντικειμενικά πλαίσια (δεν λέω επιστημονικά...) δεν προχωρά ποτέ τόσο πολύ...

 

 

Αντικειμενική Πραγματικότητα

 

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΟΛΑ 

(ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ, ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ)

Η Εσωτερική Θεώρηση: Η Συνείδηση

Οντολογία

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ Είναι Βιωματικά, Εμπειρικά, «Εκ των πραγμάτων» (κι επομένως Αυταπόδεικτα) η Αρχή της Ύπαρξης, της Γνώσης, της Ζωής (της Δράσης, της Κίνησης).

Τι είναι Συνείδηση; Ποιος «ρωτά»; Προφανώς η Συνείδηση. Ποιος μπορεί να «γνωρίσει»; Η Συνείδηση. Ποιος το «πραγματοποιεί»  αυτό; Η Συνείδηση.

Η Συνείδηση, από Μόνη της, Αυθόρμητα, Πηγαία, έχει Άμεση Γνώση (Άμεση Θέαση), του Εαυτού, γιατί αυτή η Γνώση αφορά τον «Τρόπο» που υπάρχει. Αυτή η Γνώση είναι Άμεση, Συμβαίνει κι είναι Ανόθευτη. Είναι Απόλυτη, Αντικειμενική κι Αληθινή (Πραγματική) Γνώση. Αυτή η Γνώση δεν δημιουργείται, δεν παράγεται, δεν «κατασκευάζεται». Είναι Αληθινή Αυτογνωσία.

Έτσι, η Συνείδηση, έχοντας Άμεση Γνώση του Εαυτού τι «γνωρίζει»; Το Μόνο που Γνωρίζει (Απόλυτα, Αντικειμενικά, Πραγματικά) είναι ότι «ΕΙΝΑΙ», ότι «ΥΠΑΡΧΕΙ» κι ότι «ΓΝΩΡΙΖΕΙ» ότι Υπάρχει κι αυτή η Γνώση είναι ήδη Ζωή (Δράση, Κίνηση). Για αυτό λέμε ότι η Συνείδηση είναι η Αρχή της Ύπαρξης, της Γνώσης, της Ζωής.

Η Συνείδηση, έχοντας Αυτογνωσία Γνωρίζει απλά και μόνο ότι «Είναι». Δεν υπάρχει καμία άλλη Ιδιότητα, κανένα άλλο Χαρακτηριστικό, που να Αναδύεται αυτόματα. Δεν υπάρχει, Χώρος, Χρόνος, οποιοδήποτε άλλο φαινόμενο. Έτσι αυτή η «Γνώση» του Εαυτού (η Αυτογνωσία) Καλύπτεται από το Μυστήριο των Μη-Ιδιοτήτων, από το Σκοτάδι της Αγνωσίας, του Ακατάληπτου, του Ανέγγιχτου. Συνεπώς η Μόνη Οντολογία που μπορεί να Θεμελιωθεί Εδώ είναι η Αποφατική Οντολογία, τίποτα. Για αυτό λέμε ότι η Συνείδηση δεν έχει «Οντολογία». Είναι ένα Μυστήριο. Η Συνείδηση είναι το Μόνο που Υπάρχει και δεν υπάρχει καμία «γνώση» (πέρα από το ότι Υπάρχει, ότι Είναι το «Είναι») για αυτό που «Είναι» (γιατί απλά είναι περιττή, δεν χρειάζεται να υπάρχει).

Έτσι Αληθινή Οντολογία, «Λόγος περί του Όντος», είναι αδύνατη και δεν υπάρχει, ό,τι λέγεται είναι ανοησίες των ανθρώπων. Πρόσφατα «διαβάσαμε» πάνω από τριάντα βιβλία (πανεπιστημιακές εκδόσεις και άλλα, Oxford, Cambridge, Columbia, SUNY,  Princeton, MIT, Routledge, Blackwell, Macmillan, Sambhala, και άλλα) σχετικά με την Συνείδηση (Consciousness), την Οντολογία της Συνείδησης, τις Θεωρίες Συνείδησης, την «Λειτουργία», την «σχέση» με τον ανθρώπινο εγκέφαλο, κλπ. Πραγματικά λυπόμαστε για το επίπεδο γνώσης ή για το μέγεθος της άγνοιας που υπάρχει. Σε άλλους κύκλους γνωρίζουν περισσότερα.

Πάντως δείτε κάποια από αυτά τα βιβλία:

Robert K. C. Forman - The Problem of Pure Consciousness_ Mysticism and Philosophy-Oxford University Press, USA (1997)

Robert K. C. Forman - The Innate Capacity_ Mysticism, Psychology, and Philosophy-Oxford University Press (1997)

Robert K. C. Forman - Mysticism, Mind, Consciousness  -SUNY Press (1999)

Louis Roy - Mystical Consciousness_ Western Perspectives and Dialogue With Japanese Thinkers (2003, State University of New York Press)

Larry Dossey MD - One Mind, How Our Individual Mind Is Part of a Greater Consciousness and Why It Matters - Hay House, Inc. - (2013)

Consciousness in Advaita Vedanta by William M. Indich - Motilal Banarsidass - (1980)

Sthan Timalsina - Consciousness in Indian Philosophy_ The Advaita Doctrine of Awareness Only (Routledge Hindu Studies Series) (2008)

James Swartz – The Essence of Enlightenment  - Vedanta, the Science of Consciousness - Sentient Publications-  (2015)

Tagawa Shun’ei, Charles Muller - Living Yogacara_ An Introduction to Consciousness-only Buddhism (2009, Wisdom Publications)

Fernando Tola, Carmen Dragonetti - Being as Consciousness_ Yogacara Philosophy of Buddhism (2004, Motilal Banarsidass)

Γνωσιολογία

Όταν η Συνείδηση «Αναγνωρίζει» Ιδιότητες, «Χαρακτηριστικά», στην Συνείδηση, στις Καταστάσεις, σε Ό,τι Συμβαίνει δεν μιλάμε πια για Άμεση Θέαση του Εαυτού (για Άμεση, Απόλυτη, Αντικειμενική, Πραγματική Γνώση) αλλά για «Αντίληψη» της Συνείδησης, για Διαδικασία Γνώσης. Αυτή η Γνώση δεν έχει οντολογικό χαρακτήρα, είναι διαδικασία, φαινόμενο. Ανήκει στην Γνωσιολογία. Ο Όρος Συνείδηση έχει Οντολογικό Χαρακτήρα (έστω κι αν μιλάμε για μια Αποφατική Οντολογία) και πρέπει, μόνο αυτός ο όρος να χρησιμοποιείται με οντολογικό νόημα και περιεχόμενο. Η Αντίληψη του Όντος (που Αποδίδει Χαρακτηριστικά στην Συνείδηση),  σαν Διαδικασία Γνώσης, είναι κάτι που δημιουργείται, παράγεται, «κατασκευάζεται». Έτσι δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε λέξη-ουσιαστικό για να αναφερθούμε σε αυτή. Ο πιο σωστός όρος είναι ο ονοματικός τύπος του ρήματος που περιγράφει αυτό που συμβαίνει (απαρέμφατο), το «ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ».

Το Συνειδέναι (η Αντιληπτική Αναγνώριση της Συνείδησης), Λογικά, Ξεκινά από την Απλή Αντανάκλαση της Συνείδησης στην Αντίληψη (από την Καθαρή Εικόνα, Απεικόνιση, στην Αντίληψη) κι είναι έτσι το Χωρίς Ιδιότητες, Χαρακτηριστικά. Αυτό είναι το Όριο του Συνειδέναι, το Όριο  του οτιδήποτε γίνεται αντιληπτό. Αυτή είναι η Πρώτη Αντίληψη του Όντος.

Μέσα σε Αυτό το Λευκό (ή Σκοτεινό) Φόντο μπορούν να Σχηματιστούν Διάφορες Αντιλήψεις του Όντος. Η Άπειρη Ενότητα του Όντος, ο Χώρος του Όντος, το Υποκείμενο και το Αντικείμενο, ο Περιορισμός του Υποκειμένου σε Ατομικότητα, η Εμπειρία του Χρόνου και της Ζωής σε αντικειμενικούς κόσμους της Μορφής. Με άλλα λόγια το Συνειδέναι Λαμβάνει Πολλές Καταστάσεις και Δημιουργεί Πολλά Πεδία Εκδήλωσης, και Επίπεδα  ύπαρξης και ζωής. Αλλά ενώ όλα αυτά φαίνεται να έχουν «οντολογικό χαρακτήρα» στην πραγματικότητα είναι μόνο «γνωσιολογικά φαινόμενα». Δεν μιλάμε για Οντολογία, μιλάμε για Γνωσιολογία, για αντιληπτικά φαινόμενα.

Όλο αυτό που Εμφανίζεται μέσα στο Όριο του Συνειδέναι είναι Αντιληπτικά Φαινόμενα, Φαινόμενα εξαρτημένα, Φαινόμενα. Εδώ «Τοποθετούν» οι διάφορες Παραδόσεις, τον Θεό, τον Προσωπικό Θεό, τους Κόσμους, Ουράνιο, Αόρατο Κόσμο, Κόσμο  της Μορφής, κι όλο το Φαινόμενο της Δημιουργίας.

Πρέπει να διευκρινίσουμε ότι όταν μιλάμε για Αντίληψη μιλάμε για κάτι διαφορετικό από την εμπειρία του ανθρώπου κι αυτό που νομίζει ή φαντάζεται ότι είναι η Αντίληψη. Η Αντίληψη δεν είναι απλά «Σύλληψη» κάποιου πράγματος (κατάστασης ή μορφής, κλπ.). Είναι Ενέργεια που δίνει «υπόσταση» σε αυτό που συλλαμβάνει, που το «Δημιουργεί» και το «Υποστηρίζει» και το «Αφομοιώνει» τελικά. Έτσι «Δημιουργούνται» οι Κόσμοι, οι καταστάσεις και τα όντα. Έτσι η Αντιληπτική Ενέργεια υλοποιείται σε Μορφή (και υλική μορφή). Η ανθρώπινη αντίληψη είναι απλά νοητική σύλληψη ή εσωτερική αναπαράσταση των πραγμάτων που συλλαμβάνονται με τις αισθήσεις. Είναι κάτι τελείως διαφορετικό.

Ηθική

Το Συνειδέναι (Αντίληψη) δεν είναι μια Ουσία (με οντολογικό χαρακτήρα) αλλά μια διαδικασία (με γνωσιολογικό χαρακτήρα), ένα ρεύμα αντίληψης που ρέει στην Αιωνιότητα και στον Χρόνο. Τα Ανώτερα Πεδία του Συνειδέναι Ρέουν Χωρίς να Αλλοιώνονται κι έχουν τον χαρακτήρα του Χώρου. Εδώ γίνεται η Μετάβαση από το Αντικειμενικό στο Υποκειμενικό, Δημιουργείται η Πολλαπλότητα κι Αναδύεται η Ατομικότητα. Τα κατώτερα πεδία ρέουν συνεχώς στο Παρόν της Στιγμής, μετασχηματίζονται συνέχεια και δημιουργούν την ψευδαίσθηση του γραμμικού χρόνου (παρελθόν, παρόν, μέλλον). Είναι οι κατώτεροι κόσμοι της Νόησης, της Ενέργειας και της Μορφής.

Στην πραγματικότητα, το Συνειδέναι (σαν Αντιληπτική Διαδικασία) είναι ένα Συνεχές Ρεύμα Αντίληψης που «Διαφοροποιείται» σε Συγκεκριμένες («Σταθερές») Καταστάσεις, που «Φαίνονται» διαφορετικές «ποιοτικά» (όταν η «ποσότητα» της Αντιληπτικής Ενέργειας, φτάνει σε κάποια «όρια»). Έτσι   «Δημιουργούνται» οι «Κόσμοι» και Ξεδιπλώνεται η Ζωή κι Ανανεώνεται η Εμπειρία. Είναι ακριβώς όπως το Φως όταν «Αναλύεται» στις Ακτινοβολίες του (Χρώματα), όπως στο Ουράνιο Τόξο.

Οι Διάφορες Καταστάσεις που Διαμορφώνονται στο Συνειδέναι έχουν «αντικειμενικό χαρακτήρα» και «συμπεριφέρονται» σαν ξεχωριστές πραγματικότητες.

Όταν το Συνειδέναι, είτε σαν Αντικειμενικό Συμβαίνειν, είτε σαν Υποκειμενική Αντίληψη κι Ατομικότητα
Εστιάζεται σε μια Συγκεκριμένη Κατάσταση (Εκδηλώνεται σε κάποιο Πεδίο, ή «γεννιέται» στον Κοσμο της Μορφής) Απορροφιέται σε αυτή την Εμπειρία, σαν να είναι η μόνη παρούσα. Στην πραγματικότητα όλα Υπάρχουν Ταυτόχρονα, η Συνείδηση (με τον Οντολογικό Χαρακτήρα της), το Συνειδέναι (με τον Γνωσιολογικό Χαρακτήρα του) και η Εμπειρία της Δεδομένης Κατάστασης. Η Εστίαση στην Δεδομένη Κατάσταση ονομάζεται ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ ή ΕΠΙΓΝΩΣΗ, Συναίσθηση της δεδομένης πραγματικότητας, πλήρης γνώση μιας συγκεκριμένης πραγματικότητας.

Το Συνειδέναι λειτουργεί σαν Γενική Αντιληπτική Όραση (όπως στο ρήμα «βλέπω»). Η Συνειδητότητα ή Επίγνωση λειτουργεί σαν εστιασμένη όραση (όπως στο ρήμα «κοιτάζω»).

Είναι χρήσιμη η ετυμολογική ανάλυση του ρήματος «επιγιγνώσκω» από το οποίο προέρχεται η λέξη «επίγνωση». Επιγιγνώσκω σημαίνει: 1) Θεώμαι, κοιτάζω, γίνομαι αυτόπτης μάρτυς, παρατηρώ. 2) Αναγνωρίζω ανομολογώ (δέχομαι κατηγορηματικά κάτι). 3) Λαμβάνω «συνείδηση» (συναίσθηση) πράγματος τινός, αντιλαμβάνομαι τι, διακρίνω τι.

Η Συνειδητότητα ή Επίγνωση είναι Εστίαση, Απορρόφηση σε μια Συγκεκριμένη Κατάσταση του Συνειδέναι. Είναι δηλαδή ένας τεχνητός «περιορισμός» σε ένα συγκεκριμένο αντιληπτικό περιεχόμενο. Αυτό σημαίνει ότι αποκλείοντας τις άλλες Καταστάσεις του Συνειδέναι και λειτουργώντας μέσα από το «περιεχόμενο» της συγκεκριμένης αντιληπτικής κατάστασης έχουμε μια περιορισμένη αντίληψη της πραγματικότητας. Συνεπώς το να έχουμε Συνειδητότητα ή Επίγνωση, πλήρη συναίσθηση μιας συγκεκριμένης κατάστασης ύπαρξης, δεν σημαίνει πραγματικά Πλήρη Γνώση. Η Επίγνωση είναι πάντα περιορισμένη, λειτουργεί πάντα μέσα στα όριά της κι ερμηνεύει τα πάντα μέσα από την δική της προοπτική, μέσα από το δικό της αντιληπτικό περιεχόμενο. Ακόμα κι όταν διερευνά την πιθανότητα, ή το πιθανό περιεχόμενο άλλων καταστάσεων Συνειδητότητας το κάνει μέσα από και μέσα στην δική της περιορισμένη αντίληψη.

Στην πραγματικότητα είναι όλα παρόντα, Συνείδηση  Συνειδέναι, Τοπική Επίγνωση. Αλλά ο περιορισμός στην Συγκεκριμένη Συνειδητότητα ή Τοπική Επίγνωση, ούτε έχει αντίληψη των πάντων, ούτε μπορεί να ερμηνεύσει τα πάντα. Για να έχουμε μια άλλη Θέαση της Πραγματικότητας, μια πιο Ολοκληρωμένη Αντίληψη ή μια Πλήρη Ανττίληψη της Πραγματικότητας θα πρέπει να Υπερβούμε την συγκεκριμένη δεδομένη συνειδητότητα ή κατάσταση επίγνωσης, να Διευρύνουμε την Συνειδητότητά μας, να Βαθύνουμε την Επίγνωσή μας.

Κι εφόσον η Κατάσταση Συνειδητότητας ή Επίγνωσης «Ορίζεται», «Προσδιορίζεται», «Χαρακτηρίζεται» και «Καθορίζεται» από το «αντιληπτικό περιεχόμενό» της θα πρέπει ακριβώς να υπερβούμε αυτό το «αντιληπτικό περιεχόμενο». Αυτό μπορεί να σημαίνει είτε την απόσυρση από κάποιες διαδικασίες αντίληψης ή την κατάργηση κάποιων λειτουργιών για να Αποκατασταθεί η Φυσική Αντικειμενική Λειτουργία των πραγμάτων. Άλλος τρόπος υπέρβασης δεν υπάρχει.

Η Υπέρβαση (σαν Αποκατάσταση της Φύσης) στην πραγματικότητα δεν οδηγεί στην απομόνωση της Συνειδητότητας αλλά σε ένα Διευρυμένο Τρόπο Λειτουργίας, στην Απελευθέρωση. Απλά Βλέπουμε την Πραγματικότητα από ένα Υψηλότερο (ή Βαθύτερο) Σημείο με Διευρυμένους Ορίζοντες.

Με αυτή την έννοια η Συνειδητότητα μπορεί να Διευρυνθεί και να Αναδυθεί στην ίδια την Ουσία του Συνειδέναι και να Απορροφηθεί στην Αρχική Κατάσταση της Συνείδησης.

Μετάβαση

Η Συνείδηση Υπάρχει από Μόνη της. Το Συνειδέναι είναι μια Έμφυτη Δυνατότητα, Διαδικασία, Λειτουργία της Συνείδηση. Η Συνειδητότητα ή Επίγνωση είναι ένας Τοπικός Περιορισμός του Συνειδέναι. Όλα αυτά Υπάρχουν ταυτόχρονα. Η Πραγματικότητα τα Περιλαμβάνει όλα στην Ενότητά της. Δεν υπάρχουν δύο ή περισσότερες πραγματικότητες. Αυτά είναι φαντασιώσεις του δυαδικού νου.

Ο Περιορισμός της Συνειδητότητας είναι Φυσικός κι έχει να κάνει με την «Τοπικότητα» της Αντίληψης κι όχι με την «αλήθεια» ή το «ψεύδος» του νοητικού περιεχομένου. Η Συνειδητότητα έχει Έμφυτη την δυνατότητα και την ικανότητα να έχει ορθή αντίληψη της τοπικής πραγματικότητας. Αλλά συνήθως δεν συμβαίνει αυτό. Για παράδειγμα ο ενσωματωμένος άνθρωπος γεννιέται σε μια κοινωνία και διαμορφώνεται από την κοινωνία με την κοινωνικοποίησή του. Το νοητικό περιεχόμενό του καθορίζεται από το πολιτιστικό περιβάλλον, προσδιορίζεται από την γλώσσα (που εκφράζει τις αντιλήψεις της κοινωνίας) και κατευθύνεται από την «εκπαίδευση» και την «κοινωνική συμμετοχή».

Το ότι υπάρχουν κι άλλες καταστάσεις Συνειδητότητας, πέρα από αυτή του συνηθισμένου ανθρώπου, είναι σχεδόν αυταπόδεικτο. Το ότι η Συνειδητότητα μπορεί να Διευρυνθεί, να Φωτισθεί, να Ελευθερωθεί, μπορεί να υποδειχτεί. Ο Μόνος Δρόμος τελικά είναι η εγκατάλειψη του κατασκευασμένου εγώ, του κατασκευασμένου εννοιολογικού περιεχομένου. Πρέπει να εγκαταλείψουμε τον παλιό «τόπο» για να αναδυθούμε σε ένα Ευρύτερο Τοπίο.

Στην πραγματικότητα όλες οι Διδασκαλίες δείχνουν την Ίδια Κατεύθυνση. Κι όλες οι Πνευματικές Πρακτικές, είτε περιλαμβάνουν κάποιου είδους δράση, είτε περιλαμβάνουν εγκατάλειψη, απόσυρση, αποκοπή από αντιλήψεις και συμπεριφορές προσδιορίζουν τον ίδιο Στόχο, την Μετάβαση σε μια άλλης ποιότητας Συνειδητότητα, Ευρύτερη, Βαθύτερη.

Γίνεται λοιπόν φανερό ότι η Μετάβαση, η Διεύρυνση της Συνειδητότητας, η Εμβάθυνση της Επίγνωσης, έχει σχέση με την Φύση της Συνειδητότητας κι όχι με το πολιτιστικό περιβάλλον, τις ανθρώπινες αντιλήψεις ή τον ιστορικό χρόνο. Είναι πέρα από τα ανθρώπινα.

Το άλλο χαρακτηριστικό της Ανώτερης Συνειδητότητας είναι ότι είναι Αντικειμενική, Συμβαίνει (καθώς δεν εμπλέκεται το περιορισμένο αντιληπτικό περιεχόμενο). Παρόλα αυτά δεν εμποδίζεται καμιά από τις φυσικές λειτουργίες του ανθρώπου, σκέψη, αίσθηση, δράση, απλά όλα συμβαίνουν μόνα τους.

Τέλος η Εμπειρία της Διευρυμένης Συνειδητότητας αποκαλύπτει τις    άλλες διαστάσεις της Πραγματικότητας, είναι ένα Άνοιγμα προς τον Κόσμο του Απείρου.

Η Ερμηνεία της Εικόνας

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (Λευκό) είναι η Μόνη Σταθερή Πραγματικότητα, Θεμέλιο των Πάντων, Πηγή, Υποστήριγμα και Καταφύγιο όλων των πραγμάτων.

Όλα Όσα Εμφανίζονται μέσα στον Ορίζοντα του ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ (Μαύρος Κύκλος) είναι Φαινόμενα που Έρχονται και Φεύγουν.

Τα Φαινόμενα που Αποκαλύπτονται στα Όρια της ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ είναι Παροδικά και δεν αφήνουν ίχνη αλλά «συνεχίζονται» στα φαινόμενα που τα αντικαθιστούν.

Η Μεγάλη «Διάρκεια» του Φαινομένου της «Δημιουργίας» δίνει την αίσθηση της αντικειμενικής υπόστασης (που όμως είναι ψεύτικη). Το Γεγονός όμως ότι όλα τα Φαινόμενα (Αντικειμενικές Καταστάσεις ή Υποκειμενικές Εμπειρίες) Υφίστανται Μόνο στο Απόλυτο Παρόν που Ρέει Μετασχηματίζοντας τα Φαινόμενα κι αφήνοντας την Ζωή να Πηγαίνει προς τον Προορισμό της,  αποκαλύπτει τον παροδικό χαρακτήρα τους. Ισορροπούμε, κυριολεκτικά, στην Κόψη της Στιγμής, δεν μπορούμε να «κρατηθούμε» από «πουθενά».

Διακρίνονται, τέλος, οι Τρεις Κόσμοι, ο Ευρύτερος Πνευματικός Κόσμος (Μπλε), ο Διευρυμένος Κόσμος της Μη-Δυαδικής Συνειδητότητας (Πράσινο) κι ο Κατώτερος Κόσμος, της Νόησης-Ενέργειας-Μορφής ((Κίτρινο, Πορτοκαλί, Κόκκινο), Η Ίδια Εικόνα της Πραγματικότητας, που συνεχώς «διευρύνεται» (ή «περιορίζεται»).

Η Θρησκειολογική Ανάλυση

Κατ’ αρχήν, αγαπητοί φίλοι, όλα αυτά που λέω, δεν αποτελούν προσωπικές αντιλήψεις... Αυτά που λέω υποστηρίζονται από όλες τις θρησκείες, κι όλες οι θρησκείες συμφωνούν σε αυτά (πέρα από παραλλαγές στην περιγραφή και την ορολογία...)...

Η επίγνωση (η οποιαδήποτε επίγνωση) περικλείνει μέσα της την δυνατότητα της ανάπτυξής της, της απελευθέρωσής της: την δυνατότητα να αλλάξει και να μεταμορφωθεί: την δυνατότητα να δει τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο... να βιώσει την Αντικειμενική Πραγματικότητα...

Η ανώτερη επίγνωση που πραγματοποιούν όλοι οι (σοβαροί) οπαδοί του εσωτερισμού:

1) Μεταμορφώνει τελείως τη αντίληψη της ατομικότητας.

2) Φέρνει την επίγνωση σε επικοινωνία με την Υποκρυπτόμενη Ευρύτερη Αντικειμενική Πραγματικότητα.

3) Αποτελεί (εφ’ όσον πραγματοποιηθεί), μία μόνιμη μεταμόρφωση, κατάσταση ζωής και δράσης: Δεν μιλάμε για κάποιου είδους έκσταση στην οποία ο άνθρωπος αποκόπτεται από την φυσική πραγματικότητα και μετά επανέρχεται στην κατάσταση του συνηθισμένου ανθρώπου...

4) Η επίγνωση μεταμορφώνεται, διευρύνεται και συμπεριλαμβάνει και την Υποκρυπτόμενη Αντικειμενική Πραγματικότητα και τον φυσικό κόσμο... Δεν καταργούνται οι διανοητικοί μηχανισμοί και οι αισθήσεις: Λειτουργούν διαφορετικά...

5) Αυτό που συμβαίνει πραγματικά είναι ότι η ανώτερη επίγνωση αντιλαμβάνεται σε μία ευρύτερη σύνθεση και την Υποκρυπτόμενη Πραγματικότητα και τον φυσικό κόσμο...

Στην παρούσα φάση η επίγνωση είναι απελευθερωμένη και συμμετέχει ταυτόχρονα και στην Ευρύτερη Αντικειμενική Πραγματικότητα και είναι παρούσα, μέσω εγκεφάλου, στον φυσικό κόσμο: Και, Υπερβαίνει (λόγω της πραγματοποίησης) τον εγκέφαλο και συμμετέχει στην Ευρύτερη Αντικειμενική Πραγματικότητα... και λειτουργεί μέσα στον κόσμο (μέσω του εγκεφάλου), αλλά με ένα τρόπο τελείως διαφορετικό από του συνηθισμένου ανθρώπου (λόγω της ευρύτερης αντίληψής της)... Αποτελεί μία νέα ατομικότητα (όχι υποκειμενικότητα) στα πλαίσια όμως μίας Ευρύτερης Πραγματικότητας, που περιλαμβάνει και την Υποκρυπτόμενη Αντικειμενική Πραγματικότητα και τον φυσικό κόσμο.

Αποτελεί ένα κέντρο επίγνωσης του Παγκόσμιου Αντικειμενικού, Κοινωνεί με το Όλον, δεν είναι το Όλον: Υπάρχει μία ολόκληρη εσωτερική πορεία για να φτάσουμε στο Όλον (ποτέ δεν είπαμε ότι η ανώτερη επίγνωση είναι το τέρμα... αντίθετα πάντα υπογραμμίζαμε ότι είναι η Αρχή της Αληθινής Πνευματικής Ζωής):

Επειδή όμως με την ανώτερη επίγνωση συμμετέχουμε σε Μία Ευρύτερη Αντικειμενική Πραγματικότητα, στην Οποία συμμετέχουν κι άλλοι (όσοι φτάνουν σε αυτή την κατάσταση), η ατομικότητα υποχωρεί χάριν της Αντικειμενικής Αντίληψης. Μέσα σε αυτή την επίγνωση εκφράζεται το Αντικειμενικό, που είναι Ζωντανό κι όχι «νεκρά φύση», (είναι ο Ζωντανός Θεός): Για υποκειμενικότητα μιλάμε σε αυτό το επίπεδο επίγνωσης; Καταλαβαίνετε τι λέω; Κοινωνούμε και συμμετέχουμε στο Αντικειμενικό, στον Αντικειμενικό Θεό, στο Ζωντανό Θεό: Επηρεαζόμαστε από Αυτό, εκφράζουμε Αυτό, ζούμε Αυτό: Που είναι η υποκειμενικότητα;

Αγαπητοί φίλοι, αυτό για το Οποίο μιλάμε, δεν είναι απλά εμπειρία μίας ανώτερης πραγματοποίησης, μία μεταφυσική εμπειρία, είναι το επόμενο στάδιο στην εξέλιξη του ανθρώπου...

Εδώ και κάποιες χιλιάδες χρόνια ξεκίνησε αυτό με την εμφάνιση κάποιων εξαιρετικών ανθρώπων, όπως του Βούδα, του Λάο Τσε, του Ιησού, κλπ... Η άνοδος της ανθρωπότητας σε αυτό το επίπεδο, βρίσκεται βαθιά στο μέλλον...

Αν ξεκινήσουμε από την απλή ενέργεια-ύλη, βλέπουμε πως, από την ανόργανη ύλη αναδύθηκε η Ζωή... Η Ζωή, με την οργάνωσή της, έφτασε μέσω κατάλληλων οργάνων, όπως το νευρικό σύστημα κι ο εγκέφαλος, στην ανάδυση της Επίγνωσης. Η Επίγνωση είναι κάτι διαφορετικό από τον εγκέφαλο (έστω κι αν δεν μπορούμε ακόμα να το δούμε). Η ανάπτυξη της Επίγνωσης θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα (αλλά σίγουρα), στην επίτευξη μίας «ανώτερης επίγνωσης» από τον άνθρωπο, που θα ξεπερνά την ύλη και θα συμμετέχει στο Υπερβατικό.

Η Επίγνωση στο απώτερο μέλλον, θα απελευθερωθεί από την ύλη (που δεν είναι παρά μία κατώτερη λειτουργία της Επίγνωσης)...

Ενέργεια-ύλη, Ζωή, Επίγνωση, Παγκόσμιο, Θεός, δεν είναι παρά στάδια σε μία εξέλιξη στην οποία βλέπουμε μόνο ένα μέρος, εμείς οι άνθρωποι...

 

Υπερβατική Πραγματικότητα

 

Η Μία Πραγματικότητα που τα περιλαμβάνει όλα

Η Εσωτερική Θεώρηση

Υπάρχει στην Εσωτερική Παράδοση μια Αντικειμενική Αντίληψη της Πραγματικότητας που προέρχεται από την ολοκληρωτική και χωρίς συνθήκες Βίωση της Πραγματικότητας (μια Άμεση Ανόθευτη και Πλήρης Θέαση της Πραγματικότητας, όπως είναι) κι όχι από κάποια υπό όρους αντίληψη ή νοητική σύλληψη. Είναι η Αλήθεια. Αυτή η Υπερβατική Εμπειρία προσεγγίζεται στις διάφορες Παραδόσεις μέσα στις ιδιαίτερες συνθήκες και σε συγκεκριμένα φιλοσοφικά και γλωσσικά πλαίσια με τους εκάστοτε αντίστοιχους  γνωσιολογικούς όρους. Αυτό σημαίνει πολύ απλά ότι σε όποια Παράδοση κι αν «εμβαθύνουμε» θα φτάσουμε τελικά στην Μία Γενική Αντικειμενική Αλήθεια. Αυτή η Αλήθεια αποτελεί την «Καρδιά» όλων των Παραδόσεων κι όλων των σοβαρών (κι όχι επιφανειακών) θρησκευτικών προσεγγίσεων της Πραγματικότητας.

Μπορούμε να το δούμε αυτό στην απλή παράθεση (και εκ των πραγμάτων συγκριτική θεώρηση) των σημαντικότερων Εσωτερικών Παραδόσεων, του Βουδισμού, της Βεδάντα, του Γιόγκα, του Χριστιανικού Μυστικισμού (όπου θα αναφερθούμε σε τρεις σημαντικές μορφές του Μυστικισμού, τον Διονύσιο Αρεοπαγίτη του 6^ου αιώνα, τον Μάιστερ Έκχαρτ του (13^ου) 14^ου αιώνα και του Ιάκωβο Μπέμε του (16^ου) 17^ου αιώνα).

Αυτό που μας ενδιαφέρει (και σε αυτό που θέλουμε να επιστήσουμε την προσοχή) είναι, σε όλες αυτές τις Παραδόσεις ο Ορισμός Μιας Μοναδικής Πραγματικότητας, που είναι η Πραγματικότητα (το Θεμέλιο, το Στήριγμα κι η Ύστατη Ουσία) της Φαινομενικής Πραγματικότητας. Δεν μας ενδιαφέρει μια απλή ή αναλυτική παρουσίαση των Παραδόσεων. Άλλωστε αναφερόμαστε συνέχεια σε αυτές τις Διδασκαλίες.

Βουδισμός

Ο Βουδισμός είναι, και από Εσωτερική άποψη και θρησκειολογικά, η πιο σημαντική Παράδοση-Φιλοσοφική Διδασκαλία-Θρησκεία για πολλούς λόγους. Αυτό δεν μειώνει την αξία των άλλων Παραδόσεων. Ο Βουδισμός, στην «ιστορική» γνωσιολογική εξέλιξή του «επαναδιατυπώθηκε» σε όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης νοημοσύνης, από το πιο   εξωτερικό-ρεαλιστικό μέχρι το πιο «αφηρημένο»: Βουδισμός (νοημοσύνη στραμμένη στο «εξωτερικό»), Μαντυαμάκα (Διαλεκτική Νοημοσύνη), Γιογκακάρα (Αντικειμενική Νοημοσύνη), Τσαν-Ζεν (Πραγματική Νοημοσύνη). Αυτό δείχνει όχι μόνο την πλήρη ανάπτυξη αυτής της Διδασκαλίας, αλλά και την ολοκληρωμένη προσέγγιση της Πραγματικότητας, από διάφορες σκοπιές. Αυτό ήταν απαραίτητο γιατί ο Βουδισμός απευθύνονταν σε όλες τις «κατηγορίες» των ανθρώπων, σε όποιο επίπεδο κι αν ανήκαν. Όλα αυτά ισχύουν μέχρι σήμερα και θα ισχύουν πάντα. Κι αυτό αποδεικνύει την «Διαχρονικότητα» της Βουδιστικής Διδασκαλίας.

Σε όλες τις «Σχολές» της Βουδιστικής Φιλοσοφίας (Γνωσιολογίας) η Πραγματικότητα είναι Μία, Μη-δυαδική.

Στον Βουδισμό Υπάρχει μόνο Μία Πραγματικότητα, το Ασαμσκρίτα (το Βασίλειο του Ασαμσκρίτα, Ουντάνα, VIII, I, 1ος αιώνας π.Χ.) που «περιλαμβάνει» όλα τα φαινόμενα-σαμσκρίτα. Η Αλήθεια των φαινομένων ολοκληρώνεται στο Νιρβάνα, στην πλήρη διάλυση της άγνοιας, της αυταπάτης. Έτσι αποδεικνύεται ουσιαστικά ότι Νιρβάνα και Σαμσάρα είναι τελικά Μία Πραγματικότητα, η Πραγματικότητα. Για τον Φωτισμένο «νου» τα φαινόμενα δεν είναι ούτε μια άλλη πραγματικότητα, ούτε «εμπόδιο», είναι απλά δραστηριότητες, πραγματικές κι ονειρικές ταυτόχρονα.

Στο Μαντυαμάκα Υπάρχει μόνο Μία Πραγματικότητα, το Σουνυάτα (Κενότητα), το Χωρίς Ιδιότητες αλλά Πλήρες από Ζωή Υπόβαθρο, που αφήνει την «ανάδυση» των φαινομένων χωρίς να Αλλοιώνεται. Η Διαλεκτική Ανάλυση αποκαλύπτει την πραγματική «ουσία» των φαινομένων που είναι η Κενότητα.

Στο Γιαγκακάρα δεν Υπάρχει παρά Μόνον-Συνείδηση (Μόνον-Νους). Τα φαινόμενα «αναδύονται» και «διαλύονται» στην Απεραντοσύνη της Συνείδησης, όπως στον Ουρανό σχηματίζονται συμπυκνώσεις-σύννεφα, που διαλύονται πάλι στον Ανοιχτό Ουρανό.

Στο Τσαν-Ζεν Υπάρχει Μόνο η Φωτισμένη Φύση του Βούδα, η Ανοιχτή Συνείδηση, ο Ασύλληπτος Αρχέγονος Νους που Ρέει Αιώνια Χωρίς να εμποδίζεται από τίποτα. Το «σταμάτημα» σε κάποια αντίληψη δημιουργεί την άγνοια, την διαστρεβλωμένη αντίληψη της πραγματικότητας. Η «αποκατάσταση» ελευθερώνει την Ζωή.

Τελικά, στον Βουδισμό, δεν έχει σημασία που είμαστε (ποια είναι η «δεδομένη συνείδηση»). Όποιο Μονοπάτι («Σχολή») κι αν πάρουμε Αναδυόμαστε στην Μία Πραγματικότητα, είτε το ονομάζουμε Νιρβάνα, είτε Κενότητα, είτε Μόνο-Συνείδηση, είτε Φύση του Βούδα.

Στην πραγματικότητα, όταν σταθούμε «ακίνητοι» (τι σημαίνει πραγματικά αυτό χρειάζεται μια εξήγηση) και δούμε κατανοούμε την Μοναδική Πραγματικότητα γιατί είναι μέσα στην «Φύση» μας να κατανοούμε, πηγαία, αυθόρμητα κι ανεμπόδιστα.

Η «Πειθαρχία», η «Άσκηση», οι «πρακτικές» κι όλα αυτά που αναλύονται αιώνες τώρα χρειάζονται μόνο για να «απεμπλακεί» ο δυαδικός-νους από την λανθασμένη αντίληψη. Τελικά αυτό που «πραγματοποιείται» είναι ήδη η «Φύση» μας, εξαρχής και για πάντα. Η «άγνοια» είναι πάντα ένα παροδικό φαινόμενο.

Βεδάντα

Σύμφωνα με την Διδασκαλία της Αντβάιτα Βεδάντα Υπάρχει Μία και Μοναδική Πραγματικότητα, το Βράχμαν, που τα Περιλαμβάνει Όλα, και τα Φαινόμενα. Είναι η Αρχέγονη Πραγματικότητα που Δημιουργεί, Διατηρεί και Αποσύρει Μέσα της το σύμπαν. Είναι το Θείο Έδαφος της ύπαρξης, κάθε ύπαρξης (Divine Ground of all being). Υπάρχει Μία Πραγματικότητα, όχι δύο (το Βράχμαν και τα Φαινόμενα). Τα Φαινόμενα δεν είναι παρά Δραστηριότητα, Κίνηση της Πραγματικότητας μέσα στον Χώρο και τον Χρόνο. Υπάρχουν μόνο σαν Στιγμιαία Φαινόμενα που δεν αφήνουν ίχνη αλλά «κληροδοτούν» ιδιότητες στα επόμενα φαινόμενα (κι έτσι υπάρχει συνέπεια και συνέχεια στην Δημιουργία). Τα Φαινόμενα όχι μόνο είναι εξαρτημένα από την Πραγματικότητα αλλά δεν έχουν καν δική τους ουσία, δεν είναι ξεχωριστές υπάρξεις. Το Σύμπαν (όλοι οι κόσμοι) δεν προέρχεται απλά από το Βράχμαν, είναι το Βράχμαν, Δραστηριότητες του Βράχμαν. Μόνο ο δυαδικός (συγχυσμένος) νους βλέπει τα φαινόμενα σαν κάτι ξεχωριστό από την Πραγματικότητα, σαν μια άλλη πραγματικότητα. Προφανώς αυτή η «οπτική» είναι λανθασμένη. Η Αλήθεια των Φαινομένων δεν είναι στα Φαινόμενα αλλά στην πίσω από αυτά Πραγματικότητα. Αλλιώς, η Πραγματικότητα είναι το Αιώνιο, πίσω και πέρα από το φαινομενικό.

Όταν η Συνείδηση Αναδύεται στην Πραγματικότητα βλέπει ότι υπάρχει μόνο Μία και Μοναδική Πραγματικότητα. Αυτό σημαίνει ότι μόνο βιωματικά μπορούμε να Προσεγγίσουμε την Πραγματικότητα. Δεν μπορούμε να την «αντιληφθούμε», ούτε να την νοήσουμε (να σχηματίσουμε κάποια έννοια για Αυτήν). Πολύ περισσότερο δεν μπορούμε να την βρούμε στην εξωτερική εμπειρία, στους κατώτερους κόσμους.

Αν Υπάρχει Μόνο Μία Πραγματικότητα, κι αν Είμαστε Ήδη Αυτή η Πραγματικότητα, δεν χρειάζεται να γίνουμε κάτι, να πραγματοποιήσουμε κάτι. Αν αυτό σημαίνει την πλήρη απόσυρση από τον εξωτερικό κόσμο των φαινομένων, την «διάλυση» όλων των δραστηριοτήτων που «παράγουν» φαινόμενα, τότε ναι, δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα. Η Πραγματικότητα Αναδύεται από Μόνη της. Όταν όμως δεν Είμαστε Καθαρή Συνείδηση αλλά είμαστε ήδη εμπλεκόμενοι στα φαινόμενα, πιστεύουμε ότι είμαστε κάτι (διαφορετικό από την Πραγματικότητα) κι ότι πρέπει να βιώσουμε την Πραγματικότητα, κλπ. Έτσι λειτουργεί ο δυαδικός νους που δίνει πίστη (κι αληθοφάνεια) στα φαινόμενα.

Στην πραγματικότητα η Τζνάνα (ή η Τζνάνα Γιόγκα) δεν έχει τίποτα να κάνει με άσκηση, πειθαρχία, προσπάθεια, επίτευξη, οτιδήποτε. Το Αληθινό Σαμάντι Πραγματοποιείται όταν εγκαταλείπονται όλες οι λανθασμένες ιδέες. Κι είναι όλες οι ιδέες λανθασμένες. Αυτός ο Δρόμος οδηγεί στην πλήρη κενότητα (από την άποψη του δυαδικού νου) ή στην Πλήρη Απελευθέρωση, στην Αληθινή Ελευθερία (από την άποψη του αφυπνισμένου νου).

Η Συνείδηση στο Σαμάντι είναι Πλήρως Ακίνητη (Still, Ακίνητη, Ήσυχη, Ήρεμη) αλλά σε Πλήρη Εγρήγορση, σε Πλήρη Επαφή και σε Πλήρη «Ανταπόκριση» προς τα Φαινόμενα. Η Πραγματικότητα που Βιώνουμε είναι Πλήρης, τα Περιλαμβάνει Όλα (και τα Φαινόμενα) αλλά τα Βλέπει με την Ορθή Ματιά, δεν «παραπλανάται» πιά. Αυτή είναι η πραγματική έννοια της Μη-δυαδικής Εμπειρίας.

Sarvam khalvidam brahma, "Όλα αυτά είναι Βράχμαν" (Chandogya Upanishad 3.14.1). Έχει ειπωθεί πριν αιώνες. Αλλά υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα δεν κατανοούν.

Γιόγκα

Ο Πανταζάλι ξεκινά το «Γιόγκα-Σούτρας» με τέσσερις λέξεις που λένε τα πάντα (αν μπορείς να κατανοήσεις). «Γιόγκα Τσίττα Βρίττι Νιρόντχα», «Γιόγκα είναι η εξάλειψη των διακυμάνσεων του νου»,  (Γ.Σ. Ι,2). Εδώ εμπεριέχεται μια Ολόκληρη Φιλοσοφία, μια Πλήρης Πνευματική Πρακτική κι ένα Εσωτερικό Βίωμα της Πραγματικότητας.

Τι είναι για τον Πανταζάλι «Τσίττα»; Τι είναι «βρίττις»; Τι ακριβώς σημαίνει «νιρόντχα»;

Το «Τσίττα» είναι η Αρχή της Συνείδησης, η Απόλυτη Συνείδηση. Έχει την ίδια εσωτερική έννοια που έχει το «Τσιτταμάτρα» (Μόνον-Νους) στο Βουδιστικό Γιογκακάρα. Είναι η Καθαρή Συνείδηση. Υπάρχει μόνο Καθαρή Συνείδηση. Η Ανθρώπινη Συνείδηση είναι Καθαρή Συνείδηση, Χωρίς Ιδιότητες, Πέρα από τον Χώρο, Πέρα από τον Χρόνο.

Τι είναι λοιπόν αυτό που «διαφοροποιεί» τις υπάρξεις; Τι είναι αυτό που «διαφοροποιεί» την «δεδομένη συνείδηση» που βιώνει ο άνθρωπος από την Καθαρή Συνείδηση; Είναι τα «βρίττις», το «περιεχόμενο» της Συνείδησης, οι «διακυμάνσεις». Οι «διακυμάνσεις» δημιουργούν τις αντικειμενικές καταστάσεις και τις υποκειμενικές εμπειρίες, όλη αυτή την ποικιλία των κόσμων και της ζωής.

Η Μόνη Πραγματικότητα είναι η Καθαρή Συνείδηση, Αυτό που Βλέπει η Καθαρή Συνείδηση, που περιλαμβάνει κι όλες τις δραστηριότητες, τα βρίττις, την ποικιλία των φαινομένων.

Έτσι όταν μιλάμε για τον Άνθρωπο μιλάμε για την Καθαρή Συνείδηση που έχει και λειτουργεί μέσα από ένα συγκεκριμένο περιεχόμενο (τα βρίττις). Λειτουργώντας ο άνθρωπος, όχι σαν Καθαρή Συνείδηση αλλά μέσα από το «περιεχόμενο» προφανώς βλέπει μια αλλοιωμένη πραγματικότητα.

Για να μπορέσει ο άνθρωπος να βιώσει την Πραγματικότητα, να Δει Καθαρά, θα πρέπει να μείνει Ακίνητος, Ήρεμος, Ήσυχος, Σιωπηλός (στην σκέψη), Χωρίς εγώ. Αυτό περιγράφει την Οδό, τα Στάδια, τα Σκαλοπάτια, που οδηγούν στην εξάλειψη των βρίττις που σχετίζονται με το σώμα, τις αισθήσεις, το νου, την αίσθηση της ύπαρξης.

Στην πραγματικότητα, εφόσον η Καθαρή Συνείδηση είναι το Μόνο Σταθερό Υπόβαθρο της Ύπαρξης κι οι «διακυμάνσεις» (που «διαφοροποιούν» την ύπαρξη) είναι πρόσκαιροι σχηματισμοί, δεν θα έπρεπε να υπάρχει δυσκολία στην εγκατάλειψη όλων των απατηλών φαινομένων. Αυτό που στην πραγματικότητα δεσμεύει τους ανθρώπους δεν είναι ο κόσμος (που έτσι κι αλλιώς ακολουθεί την πορεία του), είναι οι προσωπικές ταυτίσεις με καταστάσεις και συμπεριφορές. Το πρόβλημα δεν είναι στην σχέση μας με τον κόσμο, είναι στις υποκειμενικές αυταπάτες που πρέπει να απορριφθούν. Όταν όλα αυτά εξαντληθούν η Πραγματικότητα Φαίνεται όπως Είναι, Ολόκληρη, εμπεριέχοντας και τα φαινόμενα.

Χριστιανικός Μυστικισμός

Διονύσιος Αρεοπαγίτης

Ο μοναδικός αντικειμενικός όρος (για την μυστική σκέψη του Διονυσίου) που μπορεί να «προσεγγίσει» την Μοναδική Πραγματικότητα, τον Θεό, είναι ο «Θείος Γνόφος». Η Πραγματικότητα είναι Υπερβατική, πέραν κάθε Αντίληψης και Νόησης και κάθε έννοιας υπαρκτού. Ό,τι Υπάρχει («Θεός», Δημιουργία, Κόσμοι, Οντότητες, Άνθρωπος…) είναι «Θεοφάνεια», «Ενδείξεις Θεού», Ενέργειες ή Δραστηριότητες, Ίχνη Φαινομένων του Θεού. Έτσι η Αληθινή Γνώση της Πραγματικότητας (του Θεού) δεν μπορεί παρά να είναι Αποφατική, πρέπει να Υπερβούμε κάθε αντιληπτική ή φαινομενική πραγματικότητα, να Εισέλθουμε Βιωματικά στον «Θείο Γνόφο». Δια της «Αγνωσίας» γνωρίζουμε, βιώνουμε το Ασύλληπτο Μυστήριο της Θείας Πραγματικότητας.  Εδώ μιλάμε για Άμεση Εμπειρία, Άμεση Θέαση της Πραγματικότητας κι όχι για κάποιο αντιληπτικό περιεχόμενο. Η Πραγματικότητα δεν μπορεί να γίνει αντιληπτικό αντικείμενο. Στην Οδό της Καταφατικής Γνώσης δεν γνωρίζουμε παρά φαινόμενα. Προφανώς δεν είναι αυτή η Αληθινή Οδός.

Έτσι, μόνο με την Άμεση Εμπειρία, με την Βιωματική Θέαση της Πραγματικότητας (κι όχι μέσω της Αντίληψης, της Νόησης, ή της Αίσθησης) μπορούμε να Προσεγγίσουμε την Αντικειμενική Αλήθεια, Υπερβαίνοντας κάθε «Θεοφάνεια». Η «Θεοφάνεια» (άσχετα με το «που», το «πότε», το «πως», ή το «γιατί», που «απασχολούν» τον ανθρώπινο στοχασμό) Θεμελιώνεται, Στηρίζεται κι Αναφέρεται στην Πραγματικότητα. Είναι Θεία Ενέργεια (Ενέργειες), Δραστηριότητες, Φαινόμενα με Ορίζοντα την Πραγματικότητα. Δεν είναι Αληθινή ή Ψεύτικη, είναι απλά ένα «Γίγνεσθαι» που Εξαντλείται στην Πραγματικότητα που είναι η Πηγή του.

Τι είναι λοιπόν, μέσα στην μυστική σύλληψη του Διονυσίου  η «Οντότητα», ο «Άνθρωπος»; Δεν υπάρχει παρά Μια  Μοναδική Πραγματικότητα και «θεοφάνειες» που  πηγάζουν, ενυπάρχουν και τελειώνονται στην Πραγματικότητα. Ο Άνθρωπος είναι η Πραγματικότητα που «εμφανίζεται», σαν «θεοφάνεια» μέσα στον Χώρο, τον Χρόνο και τις ιδιαίτερες συνθήκες και καταστάσεις. Ο Άνθρωπος Ολοκληρώνεται μέσα στην Πραγματικότητα. Δεν υπάρχει άλλη Οδός.

Για την Μυστική Θεολογία του Διονυσίου, έχουν γραφεί πολλά και σε πανεπιστημιακούς διαδρόμους και σε γραφεία αναζητητών, άλλοτε εμπνευσμένα κι άλλοτε ανόητα. Το σημαντικό είναι να Βαδίσει κάποιος την Αποφατική Οδό ο ίδιος, να έχει Άμεση Θέαση της Πραγματικότητας ο ίδιος. Τότε θα κατανοήσει όχι μόνο τον Διονύσιο αλλά τα πάντα.

Μάιστερ Έκχαρτ

Για τον Έκχαρτ υπάρχει Μια Μοναδική Πραγματικότητα που ονομάζει Θεμέλιο (Grund) του Παντός και των Πάντων. Είναι η Θεότητα (Gottheit) που «Δημιουργεί» τα Πάντα, τον Θεό (Gott), τους Κόσμους, τα όντα και τις οντότητες. Είναι το «Βάθος» των Πάντων. Είναι ταυτόχρονα η «άρνηση της αρνήσεως» (η πλήρης εξάλειψη της αντίληψης), το «μηδέν» (της δυαδικής συνηθισμένης αντίληψης).

Από το Μη Αντιληπτό Βάθος της Θεότητας εξέρχονται σαν «απορροές» τα Πάντα. Το Βάθος είναι το Βάθος των Πάντων, κάθε οντότητας, είναι η Πραγματικότητά τους.

Τελικός Σκοπός όλης της Δημιουργίας κι όλων των όντων είναι η Επιστροφή στο Βάθος, στην Αρχική Ενότητα της Θεότητας στην Αιώνια Ζωντανή Ακινησία που είναι Χωρίς Ιδιότητες, Όρους και Όρια.

 Ο Άνθρωπος στην Μυστική Σκέψη του Έκχαρτ δεν είναι παρά το Βάθος, η Θεότητα, που Εκδηλώνεται στην «Δημιουργία», στους Κόσμους. Αυτό σημαίνει το «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» του βιβλίου «Γέννεσις». Αυτό σημαίνει ότι ο Άνθρωπος έχει μέσα του τον Θείο Σπινθήρα, ένα Αδημιούργητο  Στοιχείο, που είναι πέρα από τον Χώρο και τον Χρόνο, πέρα από κάθε φαινομενική ύπαρξη.

Ο Έκχαρτ, στα Γερμανικά Κηρύγματά του που απευθύνονταν σε μύστες και πιστούς βεβαιώνει πολλές φορές ότι το Βάθος της Ψυχής, του Ανθρώπου (Grund) είναι Αυτό το Ίδιο το Θεϊκό Βάθος (Grund): «Στο βάθος της ψυχής, εκεί το βάθος του θεού και το βάθος της ψυχής είναι ένα βάθος» (Eckhart, Meister. Die Deutschen Werke. I. σελ. 253,5-6).

Στην πραγματικότητα ο Έκχαρτ μιλά για μια Μοναδική Πραγματικότητα, που είναι η Πραγματικότητα όλων των Φαινομένων της Δημιουργίας. Άδικα θα χαρακτηριζόταν σαν «πανθεϊστής». Κι ενώ μιλά για κάτι που Βιώνει ο ίδιος σαν Βάθος, για κάτι που μπορεί να βιώσει κάθε άνθρωπος στο Βάθος της οντότητάς του δεν γίνεται κατανοητός από τους ανθρώπους που ακολουθούν την δυαδική αντίληψη της πραγματικότητας και κατηγορείται για αιρετικός. Το ερώτημα, επτά αιώνες μετά παραμένει πάντα το ίδιο: Είναι η Αλήθεια αιρετική; Φυσικά δεν περιμένουμε απάντηση από τους δυαδικούς ανθρώπους. Ακόμα και σήμερα δεν κατανοούν τον Έκχαρτ. Ακόμα και ακαδημαϊκοί μελετητές είναι μακριά από την Αλήθεια του Έκχαρτ.

Κατανοώντας ορθά την αντίληψη του Έκχαρτ για την Μία Μοναδική Πραγματικότητα που είναι η Πραγματικότητα όλων των Φαινομένων της Δημιουργίας μπορούμε να αντιληφθούμε το πραγματικό περιεχόμενο της «μυστικής ένωσης (unio mystica). Μέσα στην Μυστική Αντίληψη του Έκχαρτ είναι δυνατή η Βίωση του Βάθους της Ύπαρξης που είναι το Μοναδικό Βάθος της Θεότητας. Με την απόσυρση από τον κόσμο, με την Υπέρβαση όλων των φαινομένων της Δημιουργίας, φτάνουμε στο Υπέρτατο Άγνωστο, στο Θεμέλιο των Πάντων. Όπως λέει ο Έκχαρτ: «εδώ το βάθος του θεού είναι το δικό μου βάθος και το δικό μου βάθος είναι το βάθος του θεού» ( Eckhart, Meister. Die Deutschen Werke. I. σελ. 90 ).

Αν ακολουθήσουμε την δυαδική σκέψη και θεωρήσουμε τον Θεό διαφορετικό από τον άνθρωπο η «ένωση» με τον Θεό καθίσταται προβληματική. Δεν ξεπερνιέται η δυαδικότητα.

Ιάκωβος Μπέμε

Η Υπέρτατη Πραγματικότητα, στην Μυστική σκέψη του Μπέμε είναι η Άβυσσος της Ενότητας (Abyss), το Αρχέγονο Τίποτα, η Πρωτογενής Θεότητα, το Θείο Τίποτα, Μία Ζωντανή Πραγματικότητα, που Υπάρχει από Μόνη της, Μόνη της, Ολοκληρωμένη. Είναι το Ungrund, το Απόλυτο της Αποφατικής Θεολογίας, η Θεότητα (το Grund, το Gottheit του Μάιστερ Έκχαρτ). Ungrund σημαίνει Αυτό που δεν Στηρίζεται Πουθενά, το Ελεύθερο, το Άπειρο, η Δυνατότητα του Παντός, το Αδιαφοροποίητο Απόλυτο, που είναι Χωρίς Ιδιότητες και περιγραφή.

Το Ungrund Γεννά τα Πάντα, τα Περιέχει και τα «Αφομοιώνει». Όλα αυτά που «Εμφανίζονται» είναι το Grund (Θεμέλιο, Βάση, Λόγος). Έτσι «Γεννιέται» ο Θεός (Ο Τριαδικός Θεός), οι Τρεις Κόσμοι (ο Ουράνιος Κόσμος, ο Αόρατος Νοητικός-Αστρικός Κόσμος, ο Εξωτερικός Κόσμος των Αισθήσεων, τα όντα και τα πράγματα.. Όλα αυτά δεν είναι παρά Δραστηριότητες, Σχηματισμοί στο Ανέγγιχτο Φόντο του Ungrund. Έτσι έχουμε Μια Μοναδική Πραγματικότητα, το Ungrund (Uncreated, Unformed, το Ασχημάτιστο), που «Δέχεται» Μέσα του το Grund (Created, Formed, το Σχηματισμένο). Το Σχηματισμένο Βασίζεται, Συντηρείται κι Αναφέρεται στο Ασχημάτιστο. Δεν είναι παρά «Ένδειξη», Σύμβολο του Ασχημάτιστου. Η «Αλήθεια» του Σχηματισμένου είναι το Ασχημάτιστο. Έτσι σε Αυτή την Κατάσταση δεν υπάρχει καμία δυαδικότητα.

Αν το Ungrund, το Άκτιστο, Αδημιούργητο, είναι η Μοναδική Πραγματικότητα, η Αλήθεια κάθε Ύπαρξης, Φαινομένου, Όντος και πράγματος, τότε κι ο Άνθρωπος δεν είναι παρά Αυτό, το Ungrund, που εκδηλώνεται με «μορφή». Πως λοιπόν «προσανατολίζεται» ο άνθρωπος, που βαδίζει, που κατευθύνεται;

Η «Γέννηση» του Θεού Φέρνει το Φως στην Δημιουργία, στους Κόσμους και στα όντα. Αλλά όπου υπάρχει Φως υπάρχει και Σκιά. Κι όσο «κατερχόμαστε» στους Κόσμους το Σκοτάδι «πυκνώνει».

Ο Άνθρωπος Οφείλει να Ακολουθήσει την Οδό του Φωτός. Αυτή είναι η Αληθινή Θρησκεία κι αυτή είναι η Μοναδική Ιερή Πράξη, η θρησκεία της καρδιάς που γίνεται βίωμα και πράξη.

Ο Άνθρωπος Οφείλει να Ανυψωθεί πάνω από τους Κόσμους, μαζί με τον Θεό στην Άπειρη Θεότητα του Ungrund.

Είναι σίγουρο (και μπορεί να αποδειχθεί) ότι η Μυστική Σκέψη του Μπέμε είναι αυθεντική, πηγαία κι είναι εξολοκλήρου «δική» του. Κατά περίεργο τρόπο η Διδασκαλία του για το Ungrund, Grund μοιάζει με την Διδασκαλία του Βούδα για το Ασαμσκρίτα-σαμσκρίτα. Επίσης η Διδασκαλία για την Πρωτογεννή Θεότητα και τον Θεό που «Γεννιέται» μοιάζει με την Βεδαντική Διδασκαλία για το Απρόσωπο Βράχμαν και το Προσωπικό Τριμούρτι. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε κι άλλες τέτοιες «ομοιότητες». Αυτές οι «ομοιότητες» δεν οφείλονται σε επηρεασμό ή δανεισμό. Οφείλονται στο απλό γεγονός ότι όλοι οι Μύστες, σε όλες τις Παραδόσεις, βιώνουν την Μία Μοναδική Πραγματικότητα, την Μία Εσωτερική Αλήθεια.

Η Ερμηνεία της Εικόνας

Υπάρχει Μία Μόνο Πραγματικότητα. Το «Φαινόμενο» έχει μόνο μία ουσία, μία αλήθεια που διαλύεται στην Πραγματικότητα.

Η Πραγματικότητα Είναι Χωρίς Ιδιότητες, για αυτό η Λευκότητα, που Συμβολίζει πάντα το Αγνό, το Καθαρό, το Ανόθευτο,  το Ανοιχτό, το Ελεύθερο, το Ανεμπόδιστο, το Πλήρες  και Ολοκληρωμένο, την Μακαριότητα.

Το «Φαινόμενο» παριστάνεται σαν Ανοιχτός Κύκλος για να δείξει ακριβώς ότι ο Ορίζοντας του Φαινομένου Διαλύεται στο Πραγματικό. Το «Όριο» κι η «Ολοκλήρωση» του Φαινομένου είναι η Πραγματικότητα.

Ταυτόχρονα ο Κύκλος υποδεικνύει ότι η Ζωή του Φαινομενικού Πηγάζει από την Απεραντοσύνη της Πραγματικότητας και «Καταλήγει» πίσω στην Πηγή της.

Συνάμα φανερώνεται η εξελικτική πορεία του Φαινομενικού προς την Ολοκλήρωση μέσα στο Πραγματικό και Αποσαφηνίζεται η Οδός της Κατανόησης, η Πρακτική Οδός για όσους εμπλέκονται ακόμα μέσα στην δυαδικότητα.

Τελικά η Πραγματικότητα Είναι Μία, Όλα. Δεν υπάρχουν δύο πραγματικότητες (η Πραγματικότητα κι η Αυταπάτη) παρά μόνο για τον δυαδικό νου.

Η Θρησκειολογική Ανάλυση

Αγαπητοί φίλοι, η «ανώτερη επίγνωση» που πραγματοποίησαν όλοι οι (σοβαροί) οπαδοί του εσωτερισμού είναι τελείως διαφορετική από την «επίγνωση του συνηθισμένου ανθρώπου»...

Η ανώτερη, διαφωτισμένη, επίγνωση, είναι άμεση, «εξωδιανοητική» σύλληψη της Πραγματικότητας.

Η απελευθερωμένη (από τους προσωπικούς μηχανισμούς που παραμορφώνουν) επίγνωση, κατ’ αρχήν αντιλαμβάνεται τον εαυτό σαν μέρος Μίας Ευρύτερης Αντικειμενικής Πραγματικότητας: σαν κέντρο επίγνωσης του Παγκόσμιου Αντικειμενικού... (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ταυτίζεται ή απορροφάται στο Όλον).

Αυτή η Ευρύτερη Αντίληψη, συμπεριλαμβάνει, αλλά ξεπερνά τον φυσικό κόσμο.

Οι πληροφορίες από τον φυσικό κόσμο περνούν μέσα από τους διανοητικούς μηχανισμούς χωρίς επεξεργασία, (χωρίς να αναφέρονται σε ένα εγώ, χωρίς διανοητική ανάλυση, χωρίς αντιληπτική παραμόρφωση): Αντιλαμβάνεται από τον φυσικό κόσμο, απλά, αυτό που είναι.

Μία τέτοια επίγνωση βιώνει μόνο το τώρα (και δεν διασκορπίζεται στην φαντασία του αύριο και την μνήμη του χθες)...

Η μη-διαφωτισμένη επίγνωση του συνηθισμένου ανθρώπου λειτουργεί τελείως διαφορετικά.

Κατ’ αρχήν η επίγνωση λειτουργεί όχι σαν αυτόνομη επίγνωση, αλλά μόνο μέσα από τους παραμορφωτικούς προσωπικούς μηχανισμούς.

Όλες οι πληροφορίες αναφέρονται στο εγώ και συσχετίζονται με το εγώ. Αυτό είναι μία σύνθετη διαδικασία που απαιτεί χρόνο (έστω και ελάχιστο): Έτσι εκδηλώνεται η πρώτη παραμόρφωση κι όλα γίνονται «υποκειμενικά».

Εκδηλώνεται, επιπρόσθετα, όχι μόνο η πρωτογενής διανοητική αντίληψη που υποκειμενικοποιεί, αλλά και διανοητική δραστηριότητα, σκέψη, φαντασία, μνήμη, και συνεχής επεξεργασία των πληροφοριών, για να κωδικοποιηθούν, να κατηγοριοποιηθούν, κλπ...

Εκδηλώνεται ακόμα μία διαρκής επιλεκτική πρόσληψη, των φυσικών γεγονότων.

Μία μη-διαφωτισμένη επίγνωση προσπαθεί να μεταφέρει όλες τις πληροφορίες στο εγώ και να τις συσχετίσει με το εγώ κι έτσι υποκειμενικοποιεί τα πάντα... Ακόμα και την μεταφυσική εμπειρία μίας ανώτερης επίγνωσης, προσπαθεί να την αναφέρει στο εγώ, την υποκειμενικοποιεί, κι επειδή αδυνατεί να «συλλάβει» έξω από το υποκείμενο, πιστεύει ότι «κανένας δεν μπορεί»... (Αυτό όμως δεν το λέει η Λογική του Αριστοτέλη...)...

Αγαπητοί φίλοι, όλοι οι (σοβαροί) οπαδοί του εσωτερισμού άσκησαν κάποιες πρακτικές, ακριβώς για να ξεπεράσουν τους προσωπικούς παραμορφωτικούς μηχανισμούς (εγώ, διανόηση, επιλεκτική αντίληψη)... Παραδείγματα:

Οι χριστιανοί ησυχαστές μιλούν ακριβώς για τον έλεγχο και το ξεπέρασμα των τριών ειδών λογισμού, των σύνθετων-εμπαθών, των ανθρωπίνων, και των «αγγελικών», (που αντιστοιχούν ακριβώς στους τρεις μηχανισμούς που αναφέραμε, την επιλεκτική αντίληψη, τον διανοητικό σχολιασμό και την εμμονή στο εγώ), για να φτάσουν στον απελευθερωμένο, καθαρό νου: Μόνο ο καθαρός νους μπορεί να αντιληφθεί την Ευρύτερη Πνευματική Πραγματικότητα, τον Θεό... Ο Θεός Είναι Μία Ζωντανή Πραγματικότητα στην Οποία «κοινωνούμε»... Με την εσωτερική πορεία σε αυτή την ανώτερη επίγνωση φτάνουμε ως την τελική Ένωση με τον Θεό...

Οι βουδιστές, πραγματοποιούν, κατ’ αρχήν, τα εξωτερικά ντυάνα για να εξουδετερώσουν ακριβώς τις διαδικασίες, σάμτζνα, σαμσκάρα, βιτζνάνα, (που αντιστοιχούν ακριβώς στους τρεις μηχανισμούς που αναφέραμε, την επιλεκτική αντίληψη, τον διανοητικό σχολιασμό και ην εμμονή στο εγώ), και να φτάσουν σε μία ανώτερη επίγνωση μίας ευρύτερης πραγματικότητας... Με τα εσωτερικά σαμαππάτι ξεπερνούν τις τρεις καταστάσεις της ανώτερης επίγνωσης για να φτάσουν στην Κατάσταση Ασαμσκρίτα (Αδημιούργητο), πραγματοποιώντας το τελικό νιρβάνα...

Και σε όλες τις άλλες θρησκείες ασκούν παρόμοιες πρακτικές και φτάνουν σε ίδια αποτελέσματα...

Το τελικό συμπέρασμα, αγαπητοί φίλοι, είναι ότι μιλάμε για «Μία Υποκρυπτόμενη Ευρύτερη Αντικειμενική Πραγματικότητα» που για να «αποκαλυφθεί» στην δική μας επίγνωση θα πρέπει η επίγνωσή μας να απελευθερωθεί από τους προσωπικούς, παραμορφωτικούς μηχανισμούς...

Αυτό που Πραγματοποιούμε είναι «μία Υπερβατική Κατάσταση»... κι από εδώ αρχίζει η Αληθινή Ζωή...

Όλοι οι μεγάλοι διδάσκαλοι, όπως ο Βούδας, ο Λάο Τσέ, ο Ιησούς, ο Πλάτωνας, ο Πλωτίνος, κι άλλοι, έδειξαν τον δρόμο...

Όποιος θέλει ακολουθεί...

Μία Σημείωση...

Η επίγνωση είναι αυτό που έχουμε όλοι μας: αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχουμε, ότι είμαστε εδώ, ότι ζούμε...

Αλλά αυτή η επίγνωση σε μας λειτουργεί περιορισμένα, μέσα από ένα κέντρο-εγώ, τον διανοητικό σχολιασμό, την επιλεκτική αντίληψη, κλπ...

Η διαφώτισή μας, η απελευθέρωσή μας από αυτούς τους μηχανισμούς, μεταθέτει την επίγνωσή μας σε ένα κέντρο διαφορετικό από το εγώ (σε μία ανώτερη αντίληψη της ατομικότητας...)... που όμως επειδή είναι ελεύθερο συνδέεται με την Ευρύτερη Παγκόσμια Επίγνωση...

Αυτή η ανώτερη επίγνωση επειδή αποτελεί ακριβώς ένα κέντρο επίγνωσης (ατομικότητα) του Παγκόσμιου, συμμετέχει στην Αντικειμενική Πραγματικότητα (που Αποκαλύπτεται εδώ), στο μέτρο που μπορεί κατ’ αρχήν... Όσο διευρύνεται η επίγνωση, καταργώντας και τους εσωτερικούς περιοριστικούς μηχανισμούς της νέας ατομικότητάς μας, τόσο πλαταίνει η επίγνωση του Παγκόσμιου, μέχρι την πλήρη μεταμόρφωσή μας, μέχρι την πλήρη θέωση....

Στην παρούσα φάση η επίγνωση συνδέεται με τον εγκέφαλο που είναι φαινόμενο της ζωής, που αναδύθηκε με την οργάνωση, από την ανόργανη ύλη... που στο βάθος δεν είναι η συμπαγής ύλη που βλέπουμε με τα μάτια, αλλά ενέργεια... που κάπου αλλού έχει την πηγή της....

Όταν η επίγνωση απελευθερώνεται από τους προσωπικούς μηχανισμούς (που έχουν πλήρη αντιστοιχία σε λειτουργίες του εγκεφάλου, συμμετέχει σε κάτι Άλλο, έξω από τον εγκέφαλο: Είναι και εδώ (συνδεδεμένη με τον εγκέφαλο) και όχι εδώ, σαν κέντρο επίγνωσης του Παγκόσμιου, του Αντικειμενικού... (Γι’ αυτό λέω ότι η «τοπολογία του Θεού» είναι ψευδοπρόβλημα... αφού ο Θεός αποκαλύπτεται και στην δική μας επίγνωση, που συνδέεται με τον εγκέφαλο, και την Υπερβαίνει...)...

Μία τέτοια επίγνωση μπορεί να επιβιώσει του αποχωρισμού από το σώμα (θάνατος)...

Κι όλες οι επιγνώσεις επιβιώνουν στα πλαίσια της Υποκρυπτόμενης Πραγματικότητας, συμμετέχοντας σε διάφορους βαθμούς επίγνωσης, από την πλήρη επίγνωση, μέχρι την μη-επίγνωση... κι αυτή είναι η πραγματική έννοια των μεταφυσικών κόσμων, του παράδεισου, της κόλασης, κλπ... είναι βαθμοί επίγνωσης... του Θεού...

Τέλος, «πως» και «γιατί» η Επίγνωση, που είναι δραστηριότητα, ενέργεια, (ένα Υπερβατικό Νοείν, σε αντιστοιχία με το δικό μας περιορισμένο νοείν) «μεταμορφώνεται» σε δημιουργία, φύση και αναδύεται ξανά από την φύση πάλι προς τον Εαυτό της... αυτά είναι πολύ μακριά από την παρούσα συζήτηση... Και ο Πλάτωνας και ο Πλωτίνος και ο Χέγκελ κι άλλοι φιλόσοφοι προσπάθησαν να μιλήσουν γι’ αυτά... Σε μας τους άλλους μένει να επαληθεύσουμε αυτές τις «θεωρίες» ή να τις απορρίψουμε... πάντως δεν μπορούμε να τις αγνοήσουμε...