Monday, 19 January, 2026

19. The Eternal Dance of Life, Existence, and Consciousness

Life is a mystery, a dance of infinite depth, woven seamlessly into the fabric of the cosmos. It flows through all that is, animating the seen and unseen, the tangible and intangible. Life, in its truest essence, is not the physical form through which it expresses itself, but the ever-present awareness that pervades existence. It is Consciousness—an eternal, boundless presence that transcends all limitation, beyond time, beyond space, beyond matter.

The material world, with its seemingly endless cycle of birth and decay, is but a temporary stage upon which the dance of existence unfolds. Every moment, new forms arise, only to dissolve again into the great ocean of potentiality. What is form but a fleeting expression, a vessel shaped by the unseen currents of energy and intention? Forms are the veils through which the One Life peers into itself, exploring its own infinite potential. And yet, no single form is the home of Life, for Life is ever-moving, ever-changing, ever-unfolding in its cosmic journey.

To grasp the nature of Life, one must look beyond the confines of the physical. The transient nature of form reveals a higher truth: Life does not belong to matter, nor is it bound to it. Instead, Life merely wears the garments of form for a time, only to cast them aside when their purpose is fulfilled. This understanding dissolves the illusion of permanence and reveals the deeper purpose of existence—not to remain bound to form, but to rise beyond it, to transcend it, to merge once more with the ineffable Source from which all things emerge.

Life's journey is one of remembrance. In the descent into matter, Consciousness forgets itself, lost in the dream of individuality, the illusion of separateness. But within every experience, every challenge, every joy and sorrow, there lies the silent call to awaken—to remember what was forgotten. To know that Life is not a thing to be possessed, but an eternal current in which all things arise and fade.

Through understanding, through deep contemplation, one comes to see beyond the veil of appearances. This is the great alchemy of existence—the realization that the forms we cling to are but shadows of a deeper reality. To truly live is not to be bound by form, but to see through it, to use it as a means of awakening to the greater expanse of being. It is only through such transcendence that one is reborn, not into another fleeting form, but into the luminous immaterial realms of pure awareness.

Where does Life go when the form perishes? It does not end, for it never began. It simply shifts, dissolves into the unseen, rejoining the infinite expanse from which it came. This is the great cycle, the cosmic pulse—the eternal rhythm of emanation and return.

The Source, the Vast, Unbounded, Timeless Presence, calls all things home. It is the origin and the destination, the Alpha and the Omega, the Great Mystery in which all distinctions dissolve. To return to it is not an ending, but the realization that there was never a separation to begin with. We have always been That. We have always been the Silence behind the sound, the Stillness behind the movement, the One Witness behind the myriad reflections.

To transcend form is to awaken. To awaken is to remember. And to remember is to become once more the Light that never fades, the Presence that has always been, the Consciousness that is the foundation of all existence.

…

Ο Αιώνιος Χορός της Ζωής, της Ύπαρξης και της Συνείδησης

Η ζωή είναι ένα μυστήριο, ένας χορός απεριόριστου βάθους, υφασμένος αρμονικά στον ιστό του σύμπαντος. Ρέει μέσα από όλα όσα υπάρχουν, ζωντανεύοντας το ορατό και το αόρατο, το απτό και το άυλο. Η ζωή, στην αληθινή της ουσία, δεν είναι η φυσική μορφή μέσω της οποίας εκφράζεται, αλλά η πανταχού παρούσα επίγνωση που διαπερνά την ύπαρξη. Είναι η Συνείδηση—μια αιώνια, απεριόριστη παρουσία που υπερβαίνει κάθε περιορισμό, πέρα από τον χρόνο, πέρα από τον χώρο, πέρα από την ύλη.

Ο υλικός κόσμος, με τον φαινομενικά ατελείωτο κύκλο γέννησης και φθοράς, δεν είναι παρά μια προσωρινή σκηνή πάνω στην οποία ξεδιπλώνεται ο χορός της ύπαρξης. Κάθε στιγμή, νέες μορφές αναδύονται, μόνο για να διαλυθούν ξανά στον μεγάλο ωκεανό της δυναμικής. Τι είναι η μορφή παρά μια φευγαλέα έκφραση, ένα σκεύος που διαμορφώνεται από τα αόρατα ρεύματα ενέργειας και πρόθεσης; Οι μορφές είναι τα πέπλα μέσα από τα οποία η Μία Ζωή κοιτάζει μέσα στον εαυτό της, εξερευνώντας τις απεριόριστες δυνατότητές της. Και όμως, καμία μορφή δεν είναι το σπίτι της Ζωής, γιατί η Ζωή είναι πάντα κινούμενη, πάντα μεταβαλλόμενη, πάντα ξεδιπλωνόμενη στο κοσμικό της ταξίδι.

Για να κατανοήσει κανείς τη φύση της Ζωής, πρέπει να κοιτάξει πέρα από τα όρια του φυσικού. Η παροδική φύση της μορφής αποκαλύπτει μια ανώτερη αλήθεια: η Ζωή δεν ανήκει στην ύλη, ούτε δεσμεύεται από αυτήν. Αντίθετα, η Ζωή φορά τα ενδύματα της μορφής για λίγο, μόνο για να τα αποχωριστεί όταν η αποστολή τους ολοκληρωθεί. Αυτή η κατανόηση διαλύει την ψευδαίσθηση της μονιμότητας και αποκαλύπτει τον βαθύτερο σκοπό της ύπαρξης—όχι να παραμένει δεσμευμένη στη μορφή, αλλά να την υπερβεί, να την ξεπεράσει, να συγχωνευθεί ξανά με την άφατη Πηγή από την οποία αναδύονται όλα.

Το ταξίδι της Ζωής είναι ένα ταξίδι μνήμης. Στην κάθοδο προς την ύλη, η Συνείδηση ξεχνά τον εαυτό της, χαμένη στο όνειρο της ατομικότητας, στην ψευδαίσθηση του διαχωρισμού. Αλλά μέσα σε κάθε εμπειρία, κάθε πρόκληση, κάθε χαρά και λύπη, υπάρχει το σιωπηλό κάλεσμα για αφύπνιση—για να θυμηθούμε αυτό που ξεχάστηκε. Να γνωρίσουμε ότι η Ζωή δεν είναι κάτι που μπορεί να κατέχει κανείς, αλλά ένα αιώνιο ρεύμα μέσα στο οποίο όλα αναδύονται και χάνονται.

Μέσα από την κατανόηση, μέσα από βαθιά περισυλλογή, κανείς έρχεται να δει πέρα από το πέπλο των φαινομένων. Αυτή είναι η μεγάλη αλχημεία της ύπαρξης—η συνειδητοποίηση ότι οι μορφές στις οποίες προσκολλούμαστε δεν είναι παρά σκιές μιας βαθύτερης πραγματικότητας. Το να ζεις αληθινά δεν σημαίνει να δεσμεύεσαι από τη μορφή, αλλά να βλέπεις μέσα από αυτήν, να τη χρησιμοποιείς ως μέσο αφύπνισης στην ευρύτερη έκταση του Είναι. Μόνο μέσα από αυτή την υπέρβαση αναγεννιέται κανείς, όχι σε μια άλλη φευγαλέα μορφή, αλλά στα φωτεινά, άυλα βασίλεια της καθαρής επίγνωσης.

Πού πηγαίνει η Ζωή όταν η μορφή πεθαίνει; Δεν τελειώνει, γιατί ποτέ δεν ξεκίνησε. Απλώς μετατοπίζεται, διαλύεται στο αόρατο, επανενώνεται με την άπειρη έκταση από την οποία προήλθε. Αυτός είναι ο μεγάλος κύκλος, ο κοσμικός παλμός—ο αιώνιος ρυθμός της εκπόρευσης και της επιστροφής.

Η Πηγή, το Άπειρο, το Απεριόριστο, η Άχρονη Παρουσία, καλεί όλα τα πράγματα πίσω στο σπίτι. Είναι η αρχή και το τέλος, το Άλφα και το Ωμέγα, το Μεγάλο Μυστήριο μέσα στο οποίο όλες οι διακρίσεις διαλύονται. Η επιστροφή σε αυτήν δεν είναι ένα τέλος, αλλά η συνειδητοποίηση ότι ποτέ δεν υπήρξε διαχωρισμός. Ήμασταν πάντα Αυτό. Ήμασταν πάντα η Σιωπή πίσω από τον ήχο, η Ακινησία πίσω από την κίνηση, ο Ένας Μάρτυρας πίσω από τις μυριάδες αντανακλάσεις.

Το να υπερβείς τη μορφή είναι να αφυπνιστείς. Το να αφυπνιστείς είναι να θυμηθείς. Και το να θυμηθείς είναι να γίνεις ξανά το Φως που ποτέ δεν σβήνει, η Παρουσία που ήταν πάντα, η Συνείδηση που είναι το θεμέλιο όλης της ύπαρξης.

Sunday, May 25, 2025

The Eternal Now: Unveiling the Mystical Land of Truth

In the vast expanse of existence, where the winds of time whisper secrets to the stars, there lies a realm so close yet so unseen—a realm we inhabit yet refuse to acknowledge. This is the Land of Truth, a domain not bound by the frail constructs of human desire or the fleeting shadows of illusion. It is not a destination to be sought, nor a prize to be won, for there is no Road to Truth. The Truth is not a distant shore to which we must sail; it is the very ocean in which we swim, the air we breathe, the ground beneath our feet. We cannot "reach" the Truth for the simplest and most profound of reasons: we are already here, immersed in its infinite embrace.

And yet, how rare it is that we open our eyes to see! The Truth is not hidden in some cryptic scroll or locked within the riddles of sages. It is here, unveiled in the raw pulse of what is really happening—the unfiltered dance of Reality, unadorned by the veils we cast upon it. The rustle of leaves in the wind, the fleeting glance of a stranger, the ache of a heart unspoken—all are emissaries of the Truth, speaking in a language older than words. But we, in our restless dreaming, turn away. We close our eyes, not to rest, but to flee—to weave tapestries of illusion so intricate and comforting that we mistake them for the real.

The Dream Within the Dream

What is this illusion we cling to? It is the story we tell ourselves, the fragile edifice of beliefs and desires that we erect to shield us from the vastness of the Real. Within this delusion, we seek a truth—not the Truth of the Land we inhabit, but a smaller, tamer truth, a truth that fits neatly within the confines of our dream. And oh, how adept we are at finding it! We sift through the sands of our illusions and unearth glittering fragments—certainties, dogmas, answers—and we hold them aloft as treasures. "Here," we proclaim, "is the truth I sought!" Yet these are but mirages, reflections of our own making, shimmering in the heat of our refusal to see.

The mystic knows this: the truths we find within delusion are not false in themselves, but they are incomplete. They are echoes of the greater Truth, distorted by the walls we build around our hearts. To seek truth within illusion is to chase shadows in a cave, mistaking them for the sun. And yet, how seductive this chase can be! The mind delights in its puzzles, the ego revels in its victories, and the soul—oh, the soul—languishes in quiet longing, whispering to us of a home we have forgotten.

The Veil of Unseeing

Why do we prefer the dream to the Real? Why do we close our eyes when the Truth stands before us, radiant and unyielding? Perhaps it is fear—fear of the vastness, fear of the unknown, fear of a Reality that asks nothing of us but to be witnessed. The Truth does not bend to our will; it does not flatter our pride or soothe our wounds. It simply is, and in its presence, we are stripped bare. To touch the Reality is to let go of the self we have so carefully crafted, to dissolve the boundaries we have drawn between "me" and "the world." And this, for many, is a surrender too great to bear.

Yet the mystics of every age have sung of this surrender as the greatest liberation. They have walked the Land of Truth with eyes wide open, not as pilgrims on a journey, but as dwellers in an eternal now. They have seen that the veil of unseeing is not imposed upon us—it is chosen. We drape it over our own faces, stitch by stitch, with every moment we turn from what is really happening. The wars we wage, the loves we chase, the fears we nurture—all are threads in this veil, woven tight to keep the light at bay.

Awakening to the Eternal

But what if we dared to lift the veil? What if we ceased our seeking and simply looked? The Land of Truth requires no map, no doctrine, no guide—for it is not a place apart from us. It is the beating heart of this very moment, the silent song of existence unfolding. To dwell here is not to abandon the world, but to embrace it fully—not as we wish it to be, but as it is. The mystic does not flee the chaos of life; she dances within it, knowing that every tear, every laugh, every breath is a thread in the tapestry of the Real.

This awakening is not a thunderous revelation, though it may come with the force of a storm. More often, it is a quiet unraveling—a softening of the gaze, a loosening of the grip. It is the moment when we see the stranger’s glance not as a passing shadow, but as a mirror of the infinite. It is the instant when the wind’s whisper becomes a hymn, and the ache in our heart a sacred offering. In these moments, the illusion fades, not because it is destroyed, but because it is no longer needed. The Truth shines through, not as a blinding light, but as a gentle dawn, illuminating what was always there.

The Paradox of Being

Here lies the paradox of the Land of Truth: it is both the simplest and the most elusive of realms. It demands nothing of us, yet it asks everything. To live in Truth is to relinquish the dream, not with bitterness, but with grace—to let the illusions fall like autumn leaves, revealing the bare branches of what is. And in that bareness, there is beauty beyond measure, a fullness that no illusion can rival. For the Truth is not a thing to be grasped; it is a presence to be inhabited, a mystery to be lived.

We are already here, dear one. There is no Road to Truth, for the road is the destination, and the destination is now. Open your eyes, not tomorrow, not when you are ready, but now—here, in the fleeting, eternal instant of what is really happening. Touch the Reality, not with your hands, but with your being. See the Land of Truth, not as a far-off kingdom, but as the ground beneath your feet, the breath within your lungs, the light within your soul.

For we are not seekers of the Truth. We are its dwelling place. And in the stillness of this knowing, the dream dissolves, the veil lifts, and the Land of Truth reveals itself—not as something found, but as something remembered: the home we never left, the love we always are.

…

Το Αιώνιο Τώρα: Αποκαλύπτοντας τη Μυστικιστική Χώρα της Αλήθειας

Στην απέραντη έκταση της ύπαρξης, όπου οι άνεμοι του χρόνου ψιθυρίζουν μυστικά στα αστέρια, υπάρχει ένας τόπος τόσο κοντινός και όμως τόσο αθέατος—ένας τόπος που κατοικούμε αλλά αρνούμαστε να αναγνωρίσουμε. Αυτή είναι η Χώρα της Αλήθειας, ένας τόπος που δεν περιορίζεται από τα εύθραυστα κατασκευάσματα της ανθρώπινης επιθυμίας ή τις εφήμερες σκιές της ψευδαίσθησης. Δεν είναι προορισμός προς αναζήτηση ούτε βραβείο προς κατάκτηση, διότι δεν υπάρχει Δρόμος προς την Αλήθεια. Η Αλήθεια δεν είναι μια μακρινή ακτή προς την οποία πρέπει να πλεύσουμε· είναι ο ίδιος ο ωκεανός στον οποίο κολυμπάμε, ο αέρας που αναπνέουμε, το έδαφος κάτω από τα πόδια μας. Δεν μπορούμε να "φτάσουμε" στην Αλήθεια για τον πιο απλό και βαθύ λόγο: είμαστε ήδη εδώ, βυθισμένοι στην άπειρη αγκαλιά της.

Και όμως, πόσο σπάνιο είναι να ανοίγουμε τα μάτια μας για να δούμε! Η Αλήθεια δεν είναι κρυμμένη σε κάποιο αινιγματικό χειρόγραφο ή κλειδωμένη μέσα στους γρίφους των σοφών. Είναι εδώ, αποκαλυμμένη στον ακατέργαστο παλμό του τι πραγματικά συμβαίνει—στον αληθινό χορό της Πραγματικότητας, απαλλαγμένη από τα πέπλα που της ρίχνουμε. Το θρόισμα των φύλλων στον άνεμο, η φευγαλέα ματιά ενός αγνώστου, ο πόνος μιας ανομολόγητης καρδιάς—όλα είναι αγγελιαφόροι της Αλήθειας, μιλώντας σε μια γλώσσα αρχαιότερη από τις λέξεις. Αλλά εμείς, μέσα στο ανήσυχο όνειρό μας, αποστρέφουμε το βλέμμα. Κλείνουμε τα μάτια μας, όχι για να ξεκουραστούμε, αλλά για να δραπετεύσουμε—να υφάνουμε ταπισερί ψευδαισθήσεων τόσο περίτεχνες και καθησυχαστικές που τις μπερδεύουμε με το πραγματικό.

Το Όνειρο Μέσα στο Όνειρο

Ποια είναι αυτή η ψευδαίσθηση στην οποία προσκολλούμαστε; Είναι η ιστορία που λέμε στον εαυτό μας, το εύθραυστο οικοδόμημα πεποιθήσεων και επιθυμιών που υψώνουμε για να μας προφυλάξει από την απεραντοσύνη του Πραγματικού. Μέσα σε αυτή την πλάνη, αναζητούμε μια αλήθεια—όχι την Αλήθεια της Χώρας που κατοικούμε, αλλά μια μικρότερη, πιο ήμερη αλήθεια, μια αλήθεια που ταιριάζει τέλεια στα όρια του ονείρου μας. Και α, πόσο ικανοί είμαστε να τη βρίσκουμε! Κοσκινίζουμε τις άμμους των ψευδαισθήσεών μας και ανακαλύπτουμε λαμπερά θραύσματα—βεβαιότητες, δόγματα, απαντήσεις—και τα κρατούμε ψηλά ως θησαυρούς. «Εδώ», ανακράζουμε, «είναι η αλήθεια που αναζητούσα!» Όμως, αυτά είναι μονάχα αντικατοπτρισμοί, αντανακλάσεις δικής μας κατασκευής, τρεμοπαίζοντας στη θέρμη της άρνησής μας να δούμε.

Ο μύστης το γνωρίζει αυτό: οι αλήθειες που βρίσκουμε μέσα στην πλάνη δεν είναι από μόνες τους ψευδείς, αλλά είναι ατελείς. Είναι ηχώ της μεγαλύτερης Αλήθειας, παραμορφωμένη από τα τείχη που χτίζουμε γύρω από τις καρδιές μας. Να αναζητάς αλήθεια μέσα στην ψευδαίσθηση είναι σαν να κυνηγάς σκιές σε μια σπηλιά, μπερδεύοντάς τες με τον ήλιο. Και όμως, πόσο σαγηνευτικό μπορεί να είναι αυτό το κυνήγι! Ο νους απολαμβάνει τους γρίφους του, το εγώ θριαμβολογεί στις νίκες του, και η ψυχή—αχ, η ψυχή—μαραζώνει σε σιωπηλή λαχτάρα, ψιθυρίζοντάς μας για μια πατρίδα που έχουμε ξεχάσει.

Το Πέπλο της Μη Όρασης

Γιατί προτιμούμε το όνειρο από το Πραγματικό; Γιατί κλείνουμε τα μάτια μας όταν η Αλήθεια στέκει μπροστά μας, λαμπερή και αμείλικτη; Ίσως από φόβο—φόβο για την απεραντοσύνη, φόβο για το άγνωστο, φόβο για μια Πραγματικότητα που δεν ζητά τίποτα από εμάς παρά μόνο να γίνει μάρτυρας. Η Αλήθεια δεν υποτάσσεται στη βούλησή μας· δεν κολακεύει την υπερηφάνεια μας ούτε απαλύνει τις πληγές μας. Απλώς υπάρχει, και στην παρουσία της, μένουμε γυμνοί. Να αγγίξουμε το Πραγματικό σημαίνει να αφήσουμε τον εαυτό που έχουμε τόσο επιμελώς κατασκευάσει, να διαλύσουμε τα όρια που έχουμε χαράξει ανάμεσα στο "εγώ" και "τον κόσμο". Και αυτό, για πολλούς, είναι μια παράδοση πολύ βαριά για να αντέξουν.

Ωστόσο, οι μύστες κάθε εποχής έχουν υμνήσει αυτή την παράδοση ως τη μέγιστη απελευθέρωση. Έχουν περπατήσει στη Χώρα της Αλήθειας με τα μάτια ορθάνοιχτα, όχι ως προσκυνητές σε ένα ταξίδι, αλλά ως κάτοικοι ενός αιώνιου τώρα. Έχουν δει πως το πέπλο της μη όρασης δεν μας επιβάλλεται—το επιλέγουμε. Το ρίχνουμε πάνω από τα πρόσωπά μας, ράμμα προς ράμμα, με κάθε στιγμή που στρεφόμαστε μακριά από το τι πραγματικά συμβαίνει. Οι πόλεμοι που διεξάγουμε, οι έρωτες που κυνηγάμε, οι φόβοι που τρέφουμε—όλα είναι νήματα σε αυτό το πέπλο, υφασμένα σφιχτά για να κρατήσουν το φως μακριά.

Αφύπνιση στο Αιώνιο

Αλλά τι θα γινόταν αν τολμούσαμε να σηκώσουμε το πέπλο; Τι θα γινόταν αν σταματούσαμε την αναζήτηση και απλώς κοιτούσαμε; Η Χώρα της Αλήθειας δεν απαιτεί χάρτη, δόγμα ή οδηγό—γιατί δεν είναι ένας τόπος ξεχωριστός από εμάς. Είναι το χτυποκάρδι αυτής της ίδιας της στιγμής, το σιωπηλό τραγούδι της ύπαρξης που ξεδιπλώνεται. Να κατοικείς εδώ δεν σημαίνει να εγκαταλείπεις τον κόσμο, αλλά να τον αγκαλιάζεις πλήρως—όχι όπως θα ήθελες να είναι, αλλά όπως είναι. Ο μύστης δεν δραπετεύει από το χάος της ζωής· χορεύει μέσα σε αυτό, γνωρίζοντας ότι κάθε δάκρυ, κάθε γέλιο, κάθε ανάσα είναι ένα νήμα στην ταπισερί του Πραγματικού.

Αυτή η αφύπνιση δεν είναι μια εκκωφαντική αποκάλυψη, αν και μπορεί να έρθει με τη δύναμη μιας καταιγίδας. Πιο συχνά, είναι ένα ήσυχο ξετύλιγμα—μια απαλότητα στο βλέμμα, μια χαλάρωση της λαβής. Είναι η στιγμή που βλέπουμε τη ματιά ενός ξένου όχι ως μια φευγαλέα σκιά, αλλά ως έναν καθρέφτη του άπειρου. Είναι η στιγμή που ο ψίθυρος του ανέμου γίνεται ύμνος και ο πόνος στην καρδιά μας μια ιερή προσφορά. Σε αυτές τις στιγμές, η ψευδαίσθηση ξεθωριάζει, όχι επειδή καταστρέφεται, αλλά επειδή δεν είναι πλέον απαραίτητη. Η Αλήθεια λάμπει, όχι ως εκτυφλωτικό φως, αλλά ως απαλό χάραμα, φωτίζοντας αυτό που ήταν πάντα εκεί.

Το Παράδοξο της Ύπαρξης

Εδώ βρίσκεται το παράδοξο της Χώρας της Αλήθειας: είναι ταυτόχρονα το πιο απλό και το πιο άπιαστο βασίλειο. Δεν απαιτεί τίποτα από εμάς, κι όμως μας ζητά τα πάντα. Να ζεις μέσα στην Αλήθεια σημαίνει να εγκαταλείψεις το όνειρο, όχι με πίκρα, αλλά με χάρη—να αφήσεις τις ψευδαισθήσεις να πέσουν σαν φθινοπωρινά φύλλα, αποκαλύπτοντας τα γυμνά κλαδιά αυτού που είναι. Και μέσα σε αυτή τη γύμνια, υπάρχει μια ομορφιά πέρα από κάθε μέτρο, μια πληρότητα που καμία ψευδαίσθηση δεν μπορεί να ανταγωνιστεί. Γιατί η Αλήθεια δεν είναι κάτι που μπορεί να κατακτηθεί· είναι μια παρουσία για να κατοικηθεί, ένα μυστήριο για να βιωθεί.

Ήδη είμαστε εδώ, αγαπημένε μου. Δεν υπάρχει Δρόμος προς την Αλήθεια, γιατί ο δρόμος είναι ο προορισμός, και ο προορισμός είναι το τώρα. Άνοιξε τα μάτια σου, όχι αύριο, όχι όταν νιώσεις έτοιμος, αλλά τώρα—εδώ, σε αυτή τη φευγαλέα, αιώνια στιγμή του τι πραγματικά συμβαίνει. Άγγιξε την Πραγματικότητα, όχι με τα χέρια σου, αλλά με την ίδια σου την ύπαρξη. Δες τη Χώρα της Αλήθειας, όχι ως ένα μακρινό βασίλειο, αλλά ως το έδαφος κάτω από τα πόδια σου, την ανάσα μέσα στους πνεύμονές σου, το φως μέσα στην ψυχή σου.

Γιατί δεν είμαστε αναζητητές της Αλήθειας. Είμαστε η κατοικία της. Και μέσα στη σιωπή αυτής της γνώσης, το όνειρο διαλύεται, το πέπλο σηκώνεται, και η Χώρα της Αλήθειας αποκαλύπτεται—όχι ως κάτι που βρέθηκε, αλλά ως κάτι που θυμηθήκαμε: το σπίτι που ποτέ δεν εγκαταλείψαμε, την αγάπη που πάντα ήμασταν.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

ESOTERISM STUDIES (ENGLISH)

ESOTERISM STUDIES (GREEK)

CIRCLE OF LIGHT

19. The Eternal Dance of Life, Existence, and Consciousness

ESOTERISM STUDIES