Sunday, May 4, 2025

Only Life Breathes: A Mystical Journey into the Heart of Existence

In the stillness of the eternal now, where the boundaries of self dissolve like mist before the dawn, a single truth whispers through the fabric of being: Only Life breathes. These words are not mere sounds strung together by a restless mind; they are a sacred incantation, a key to the unseen gates that guard the mysteries of existence. To hear them is to stand at the edge of the infinite, peering into the abyss that is both mirror and void. To understand them is to surrender to the rhythm of a pulse that transcends flesh—a pulse that is the breath of Life itself.

The Veil of the Real

We wander through a world of shadows, our eyes trained to see only the flickering outlines of what we call "real." Buildings rise and crumble, voices clamor and fade, and the ceaseless march of time drags us forward, tethered to the illusion of progress. Yet beneath this parade of forms lies a deeper current, a silent tide that moves unseen, untouched by the hands of clocks or the weight of names. When you see the real—not the fleeting shapes of matter, but the essence that animates them—something within you shifts. The soul, that restless wanderer, calms as if returning to a forgotten home. The thought, that tireless weaver of stories, falls silent, its loom stilled by the recognition of a truth too vast for words.

What is this "real" that quiets the storm within? It is not the stone beneath your feet nor the sky above your head. It is not the laughter of a child or the rustle of leaves in the wind. These are but echoes, ripples on the surface of a boundless sea. The real is the breath that moves through all things—the invisible thread that binds the stars to the dust, the dreamer to the dream. It is Life, pure and unadorned, breathing through the infinite masks it wears. To accept this as real is to peel back the veil, to stand naked before the mystery and say, "I see you."

The Breath of the Cosmos

Consider the cosmos, that vast expanse of light and shadow stretching beyond the grasp of human thought. Galaxies spiral in silent majesty, their arms flung wide as if in worship of an unseen center. Black holes hum with the resonance of creation’s edge, swallowing light only to birth it anew in realms beyond our knowing. And here, on this fragile speck of earth, a blade of grass trembles in the morning dew, its green veins pulsing with the same vitality that fuels the stars. What is this force that dances through the infinite and the infinitesimal alike? It is Life, breathing.

The mystics of old knew this secret. They sat in caves and atop mountains, their eyes closed to the world yet open to the unseen. They felt the breath of Life moving through their bones, their blood, their very souls. They spoke of it in riddles and chants, knowing that to name it directly was to cage it within the limits of language. The Taoists called it the Way, the Sufis the Beloved, the ancients the Great Spirit. Yet all their words were but fingers pointing to the same moon—a moon that shines not in the sky, but in the heart of all that is.

The Silence of the Soul

When the soul calms, it does not merely rest; it remembers. It recalls a time before time, a place beyond place, where it was not separate from the breath that sustains it. This is the gift of seeing the real: the dissolution of the illusion that we are islands adrift in a sea of chaos. The thought, that relentless architect of division, grows quiet not because it is defeated, but because it has no purpose in the presence of unity. What need is there for words when the truth is felt in every cell, every heartbeat, every sigh of the wind?

This silence is not an absence, but a presence so profound it deafens the noise of the world. It is the sound of Life breathing—steady, eternal, unshaken by the dramas we spin. To dwell in this silence is to become a vessel, a hollow reed through which the breath of the divine flows unimpeded. The mystics knew this too. They danced in ecstasy or sat in stillness, their bodies mere instruments for a melody played by hands unseen. And in their surrender, they found freedom—not the freedom to do, but the freedom to be.

The Eternal Dance

Life breathes, and in its breath, all things move. The tides rise and fall, the seasons turn, the heart beats its ancient drum. We are not apart from this dance; we are its steps, its rhythm, its song. Yet how often do we forget? How often do we cling to the masks we wear—mother, worker, seeker, sinner—believing them to be the sum of who we are? The real strips these away, not with force, but with a gentle invitation: Look deeper. Feel the breath. Know that you are Life.

To accept this is to step into the eternal. It is to see that birth and death are but pauses in a melody without beginning or end. The soul, calmed by this vision, no longer fears the fading of the body or the scattering of its thoughts. It knows that Life breathes on, through the crumbling of mountains and the blooming of flowers, through the laughter of generations yet unborn. And in this knowing, there is peace—not a peace that denies pain, but one that cradles it, as a mother cradles a child, whispering, "You too are part of me."

The Invitation

So stand, if you will, at the threshold of this mystery. Close your eyes and listen—not with your ears, but with your being. Feel the breath moving through you, the same breath that stirs the leaves and spins the planets. See the real—not the fleeting forms, but the essence that endures. Accept it, not as a concept to be grasped, but as a truth to be lived. And in that moment, the soul will calm, the thought will hush, and you will know: Only Life breathes.

This is not the end of the journey, but its beginning. For to live in the awareness of Life’s breath is to walk a path without end—a path that winds through the stars and the soil, through the silence and the song. It is to become a mystic in the midst of the mundane, a seer in a world of shadows. It is to breathe with Life, and in that breath, to be whole.

…

Μόνο η Ζωή Αναπνέει: Ένα Μυστικιστικό Ταξίδι στην Καρδιά της Ύπαρξης

Στην ακινησία του αιώνιου τώρα, όπου τα όρια του εαυτού διαλύονται σαν ομίχλη πριν την αυγή, μια μοναδική αλήθεια ψιθυρίζει μέσα από τον ιστό της ύπαρξης: Μόνο η Ζωή αναπνέει. Αυτές οι λέξεις δεν είναι απλώς ήχοι υφασμένοι από έναν ανήσυχο νου· είναι μια ιερή επωδός, ένα κλειδί για τις αόρατες πύλες που φυλάσσουν τα μυστήρια της ύπαρξης. Να τις ακούσεις σημαίνει να σταθείς στο χείλος του απείρου, κοιτάζοντας μέσα στην άβυσσο που είναι ταυτόχρονα καθρέφτης και κενό. Να τις κατανοήσεις σημαίνει να παραδοθείς στον ρυθμό ενός παλμού που υπερβαίνει τη σάρκα—ενός παλμού που είναι η ίδια η ανάσα της Ζωής.

Το Πέπλο του Πραγματικού

Περιπλανιόμαστε σε έναν κόσμο σκιών, με τα μάτια μας εκπαιδευμένα να βλέπουν μόνο τα τρεμοπαίζοντα περιγράμματα αυτού που ονομάζουμε «πραγματικό». Κτίρια υψώνονται και καταρρέουν, φωνές βουίζουν και σβήνουν, και η αδιάκοπη πορεία του χρόνου μάς σέρνει μπροστά, δεμένους στην ψευδαίσθηση της προόδου. Ωστόσο, κάτω από αυτήν την παρέλαση των μορφών ρέει ένα βαθύτερο ρεύμα, μια σιωπηλή παλίρροια που κινείται αόρατη, ανέγγιχτη από τα χέρια των ρολογιών ή το βάρος των ονομάτων.

Όταν δεις το πραγματικό—όχι τις εφήμερες μορφές της ύλης, αλλά την ουσία που τις εμψυχώνει—κάτι μέσα σου μετατοπίζεται. Η ψυχή, αυτή η ανήσυχη περιπλανώμενη, ησυχάζει σαν να επιστρέφει σε ένα λησμονημένο σπίτι. Η σκέψη, αυτός ο ακούραστος υφαντής ιστοριών, σωπαίνει, ο αργαλειός της σταματά από την αναγνώριση μιας αλήθειας υπερβολικά απέραντης για λέξεις.

Τι είναι αυτό το «πραγματικό» που γαληνεύει την καταιγίδα μέσα μας; Δεν είναι η πέτρα κάτω από τα πόδια σου ούτε ο ουρανός πάνω από το κεφάλι σου. Δεν είναι το γέλιο ενός παιδιού ή το θρόισμα των φύλλων στον άνεμο. Αυτά είναι μόνο αντίλαλοι, ρυτιδώσεις στην επιφάνεια μιας αχανούς θάλασσας. Το πραγματικό είναι η ανάσα που κινείται μέσα από όλα τα πράγματα—το αόρατο νήμα που δένει τα άστρα με τη σκόνη, τον ονειρευτή με το όνειρο. Είναι η Ζωή, αγνή και άφθαρτη, που αναπνέει μέσα από τις άπειρες μάσκες που φορά. Να την αποδεχτείς ως πραγματική σημαίνει να τραβήξεις πίσω το πέπλο, να σταθείς γυμνός μπροστά στο μυστήριο και να πεις: «Σε βλέπω».

Η Ανάσα του Σύμπαντος

Σκέψου το σύμπαν, αυτή την απέραντη έκταση φωτός και σκιάς που εκτείνεται πέρα από την αντίληψη της ανθρώπινης σκέψης. Γαλαξίες στροβιλίζονται σε σιωπηλή μεγαλοπρέπεια, με τα χέρια τους ανοιγμένα σαν σε λατρεία ενός αόρατου κέντρου. Μαύρες τρύπες πάλλονται με τη συχνότητα του ορίου της δημιουργίας, καταβροχθίζοντας φως μόνο για να το γεννήσουν ξανά σε άγνωστες σφαίρες. Και εδώ, σε αυτήν την εύθραυστη κουκκίδα που λέγεται Γη, ένα λεπίδι χλόης τρέμει στην πρωινή δροσιά, οι πράσινες φλέβες του πάλλονται με την ίδια ζωτική ενέργεια που τρέφει τα άστρα.

Ποια είναι αυτή η δύναμη που χορεύει εξίσου μέσα στο απέραντο και στο απειροελάχιστο; Είναι η Ζωή, που αναπνέει.

Οι μυστικιστές των παλιών καιρών γνώριζαν αυτό το μυστικό. Κάθονταν σε σπηλιές και στις κορυφές των βουνών, με τα μάτια κλειστά στον κόσμο, αλλά ανοιχτά στο αόρατο. Ένιωθαν την ανάσα της Ζωής να κινείται μέσα από τα κόκαλά τους, το αίμα τους, τις ίδιες τους τις ψυχές. Μιλούσαν γι’ αυτήν με αινίγματα και ύμνους, γνωρίζοντας ότι το να την ονομάσουν άμεσα θα σήμαινε να την φυλακίσουν στα όρια της γλώσσας. Οι Ταοϊστές την ονόμαζαν Ο Δρόμος, οι Σούφι Ο Αγαπημένος, οι αρχαίοι Το Μεγάλο Πνεύμα. Κι όμως, όλες οι λέξεις τους ήταν μόνο δάχτυλα που έδειχναν το ίδιο φεγγάρι—ένα φεγγάρι που δεν λάμπει στον ουρανό, αλλά στην καρδιά όλων όσων υπάρχουν.

Η Σιωπή της Ψυχής

Όταν η ψυχή γαληνεύει, δεν αναπαύεται απλώς· θυμάται. Θυμάται έναν χρόνο πριν τον χρόνο, έναν τόπο πέρα από τους τόπους, όπου δεν ήταν ξεχωριστή από την ανάσα που τη συντηρεί. Αυτό είναι το δώρο του να βλέπεις το πραγματικό: η διάλυση της ψευδαίσθησης ότι είμαστε νησιά χαμένα σε μια θάλασσα χάους. Η σκέψη, αυτός ο αδιάκοπος αρχιτέκτονας του διαχωρισμού, σωπαίνει όχι επειδή νικήθηκε, αλλά επειδή δεν έχει λόγο ύπαρξης μπροστά στην ενότητα. Τι ανάγκη υπάρχει για λέξεις όταν η αλήθεια γίνεται αισθητή σε κάθε κύτταρο, κάθε χτύπο της καρδιάς, κάθε ψίθυρο του ανέμου;

Αυτή η σιωπή δεν είναι απουσία, αλλά μια παρουσία τόσο βαθιά που σκεπάζει τον θόρυβο του κόσμου. Είναι ο ήχος της Ζωής που αναπνέει—σταθερός, αιώνιος, αμετάβλητος από τα δράματα που υφαίνουμε.

Το να κατοικήσεις σε αυτήν τη σιωπή σημαίνει να γίνεις σκεύος, ένα κενό καλάμι μέσα από το οποίο ρέει απρόσκοπτα η ανάσα του θείου. Οι μυστικιστές το γνώριζαν κι αυτό. Χόρευαν σε έκσταση ή κάθονταν σε απόλυτη ηρεμία, τα σώματά τους απλώς όργανα μιας μελωδίας που έπαιζαν αόρατα χέρια. Και μέσα στην παράδοσή τους, έβρισκαν την ελευθερία—όχι την ελευθερία του να πράττεις, αλλά την ελευθερία του να είσαι.

Ο Αιώνιος Χορός

Η Ζωή αναπνέει, και με την ανάσα της, όλα κινούνται. Οι παλίρροιες ανεβαίνουν και πέφτουν, οι εποχές αλλάζουν, η καρδιά χτυπά τον αρχέγονο ρυθμό της. Δεν είμαστε ξεχωριστοί από αυτόν τον χορό· είμαστε τα βήματά του, ο ρυθμός του, το τραγούδι του. Κι όμως, πόσο συχνά το ξεχνάμε; Πόσο συχνά προσκολλούμαστε στις μάσκες που φοράμε—μητέρα, εργάτης, αναζητητής, αμαρτωλός—πιστεύοντας ότι αυτές είναι το σύνολο του ποιοι είμαστε;

Το πραγματικό τα απογυμνώνει όλα αυτά, όχι με τη βία, αλλά με μια τρυφερή πρόσκληση: Κοίτα βαθύτερα. Νιώσε την ανάσα. Γνώρισε ότι είσαι Ζωή.

Το να το αποδεχτείς σημαίνει να κάνεις το βήμα προς το αιώνιο. Σημαίνει να δεις πως η γέννηση και ο θάνατος δεν είναι παρά παύσεις σε μια μελωδία δίχως αρχή και τέλος. Η ψυχή, γαληνεμένη από αυτό το όραμα, δεν φοβάται πια τη φθορά του σώματος ή τη διάσπαση των σκέψεων. Γνωρίζει πως η Ζωή συνεχίζει να αναπνέει—μέσα από την κατάρρευση των βουνών και την άνθιση των λουλουδιών, μέσα από το γέλιο γενεών που δεν έχουν ακόμη γεννηθεί.

Και μέσα σε αυτήν τη γνώση, υπάρχει ειρήνη—όχι μια ειρήνη που αρνείται τον πόνο, αλλά μια ειρήνη που τον αγκαλιάζει, όπως μια μητέρα αγκαλιάζει το παιδί της, ψιθυρίζοντας: «Κι εσύ είσαι μέρος μου.»

Η Πρόσκληση

Στάσου, αν θέλεις, στο κατώφλι αυτού του μυστηρίου. Κλείσε τα μάτια και άκου—όχι με τα αυτιά, αλλά με την ίδια σου την ύπαρξη. Νιώσε την ανάσα να ρέει μέσα σου, την ίδια ανάσα που κινεί τα φύλλα και περιστρέφει τους πλανήτες. Δες το πραγματικό—όχι τις εφήμερες μορφές, αλλά την ουσία που παραμένει.

Αποδέξου το, όχι ως μια έννοια που πρέπει να κατανοήσεις, αλλά ως μια αλήθεια που πρέπει να ζήσεις. Και μέσα σε εκείνη τη στιγμή, η ψυχή θα γαληνέψει, η σκέψη θα σωπάσει, και θα γνωρίσεις: Μόνο η Ζωή αναπνέει.

Αυτό δεν είναι το τέλος του ταξιδιού, αλλά η αρχή του. Γιατί το να ζεις με την επίγνωση της ανάσας της Ζωής σημαίνει να περπατάς σε ένα μονοπάτι χωρίς τέλος—ένα μονοπάτι που διασχίζει τα άστρα και τη γη, τη σιωπή και το τραγούδι.

Σημαίνει να γίνεις μύστης μέσα στην καθημερινότητα, ένας οραματιστής σε έναν κόσμο από σκιές.

Σημαίνει να αναπνέεις μαζί με τη Ζωή.

Και μέσα σε αυτήν την ανάσα, να είσαι ολόκληρος.

Monday, 16 February, 2026

4. The Mystery Beyond Memory: A Journey Into Timeless Meditation

(Meditation Without Memory, Possession, or Past)

The Sanctity of Darkness

In the great rhythm of existence, there is a sacred alternation that few truly comprehend. The seeker walks through daylight hours with eyes wide open, observing the endless procession of phenomena that parade before consciousness. Yet it is in the darkness, in the blessed surrender of sleep, that the deepest mysteries make themselves known. For the one who has learned to watch—truly watch—the movements of life with unwavering attention, the night becomes not an absence but a presence, not a void but a vessel.

Sleep, in its purest form, is not merely rest for the weary body. It is a threshold, a portal through which the soul may pass into territories unknown to the waking mind. When the daylight consciousness has been vigilant, when awareness has moved like a clear stream through the hours of activity, then something miraculous occurs as darkness falls. The mind does not collapse into unconsciousness but rather awakens into a different order of being altogether.

This awakening comes unbidden, like grace itself. No amount of striving can produce it, no technique can guarantee its arrival. It emerges from depths that have no name, rising from the stillness that lies beneath all thought, all memory, all the accumulated knowledge of a lifetime. It is meditation in its most authentic form—not the meditation of practice and discipline, though these have their place, but meditation as a gift, as benediction, as the spontaneous flowering of a consciousness that has been prepared without knowing it was being prepared.

The Enchantment That Cannot Be Summoned

There exists an enchantment that no human imagination can conjure, no flight of fancy can approximate. It belongs to a different order of reality entirely, one that exists outside the boundaries of thought, beyond the territories mapped by memory and expectation. This is the enchantment of true meditation, and it comes into being only when all invitations have ceased, when the mind has finally exhausted its endless efforts to capture, to hold, to possess.

The consciousness that has learned to be tranquil—not through suppression but through understanding, not through force but through clarity—becomes a silent witness to its own depths. And from somewhere beyond these depths, from a realm that is neither within consciousness nor separate from it, the mystery descends. It does not enter the mind; rather, the mind discovers itself already immersed in it, like a fish suddenly aware of the ocean.

This mystery dwells in a space that thought cannot reach. Thought, with all its brilliant capacity for analysis and categorization, finds itself powerless here. It is like trying to catch the wind in a net, trying to bottle starlight, trying to measure the infinite with finite instruments. The periphery of thought marks the boundary of the known world, but meditation lives in the vast unknown beyond those boundaries—not as an idea about the unknown, but as direct encounter with it.

The Impossibility of Remembrance

Here lies one of the great paradoxes of spiritual experience: that which is most profound leaves no trace in memory. Memory belongs to time, to the sequential unfolding of moments in which the past can be distinguished from the present. But meditation, in its deepest sense, belongs to the timeless. It cannot be stored, cannot be archived in the mind's vast library of experiences.

When one tries to remember meditation—to recall its qualities, to compare this experience with that one, to build a treasury of spiritual moments—the very act of remembering destroys the living reality. Remembrance is always a resurrection of what has died, an attempt to bring back to life something that has already passed into the realm of the finished, the completed, the gone. It is like pressing flowers in a book and calling them gardens.

True meditation is not a resurrection. It does not arise from the past, does not depend on accumulated experience or spiritual credentials. It comes from fullness—the fullness of the heart that has learned to be simple, to be present, to be available to the moment without the burden of yesterday. This fullness has nothing to do with intellectual capacity or the brightness of the analytical mind. One may be brilliant in thought and impoverished in meditation; one may be simple in intellect and rich beyond measure in spiritual depth.

The Blessing of Eternal Newness

For those who are blessed—and it is truly a blessing, not an achievement—meditation may arrive night after night, like a faithful friend who needs no announcement of arrival. Yet each visitation is utterly new. Not new in the sense that it differs from what came before, for such comparison would already introduce the old into the new. Rather, it is new in a way that has no relationship to the old at all. It is newness without precedent, without reference point, without the shadow of memory lurking in the background.

This newness expresses itself in infinite diversity. Each encounter with the mystery reveals different facets, different qualities, different depths. Yet within this ceaseless change lies something changeless—not the changelessness of stagnation, but the unchanging ground from which all authentic change emerges. It is change that does not accumulate, transformation that leaves no trace, movement that returns always to stillness.

To witness this is to stand before the great mystery of existence itself: that life can be simultaneously eternal and ever-fresh, that the divine presence can be both unchanging and infinitely creative, that the soul can experience something again and again and yet find it each time as if for the first time.

The Sacred Art of Sleep

Sleep itself becomes transformed when consciousness has learned the art of watchfulness. Not the sleep of exhaustion, when the body simply collapses under the weight of fatigue. Not the sleep induced by chemicals or substances that force the mind into unconsciousness. Not even the sleep that follows physical satisfaction, the heavy slumber of contentment. These forms of sleep are escapes, small deaths, temporary absences from awareness.

The sleep that serves meditation is different in kind. It is light as air, quick as intuition, delicate as the first breath of dawn. The body that enters this sleep is a sensitive instrument, finely tuned through the day's alertness. When awareness has moved through waking hours with precision and care, the body absorbs this quality. It becomes responsive rather than dull, alive rather than merely functional, capable of that exquisite sensitivity that allows the deepest mysteries to make themselves known.

This sensitivity is not cultivated through ascetic practices or harsh disciplines. It arises naturally from alertness itself—from the simple act of being present to life as it unfolds. When one watches the movements of thought, the arising of emotion, the interplay of desire and resistance, the body learns a different way of being. It relaxes not into torpor but into readiness, like a deer in a forest, simultaneously at ease and completely aware.

The Infinite Depths

Sometimes the meditation that comes in the night is light, barely perceptible—a whisper of presence, a subtle shift in the quality of consciousness, gentle as a breeze that moves through leaves so softly one can hardly be certain it was there at all. At such times, the mystery touches the soul with extraordinary delicacy, like the brush of a butterfly's wing against skin, leaving behind not an impression but a sense of having been blessed by something too subtle for words.

At other times, the depth is beyond all measure. The soul finds itself plunging into abysses that have no bottom, or rather, whose bottom is infinity itself. These are the moments when all concepts of depth and height, of inner and outer, of self and other dissolve completely. The individual consciousness discovers itself to be a drop that contains the ocean, a single point that encompasses all space, a momentary existence that touches eternity.

Such experiences cannot be compared, cannot be ranked on any scale of spiritual achievement. The light touch and the infinite depth are equally sacred, equally complete in themselves. To prefer one over the other, to desire the profound over the subtle or the gentle over the overwhelming, is already to miss the point. Each manifestation of the mystery is perfect as it is, complete in its own right, requiring nothing beyond itself.

The Danger of Possession

Here lies the great danger that awaits every seeker: the temptation to possess. The mind, by its very nature, wants to grasp, to hold, to accumulate. It wants to build a treasury of experiences, to say "I have meditated deeply" or "I have touched the infinite." This possessiveness, subtle as it is, destroys the very thing it seeks to preserve.

When the mind holds a spiritual experience as a remembrance, when it indulges in the memory of ecstasy, when it returns again and again to savor what once was, the living stream of meditation comes to an end. What remains is only a corpse, a dead thing that the mind keeps wrapped in the grave-clothes of memory, occasionally taking it out to examine and admire. But the living mystery has departed, leaving only its shadow.

The quality of possessiveness must be recognized for what it is: a barrier to the sacred, a wall between the seeker and the sought, a veil that obscures the very thing one most deeply desires. This does not mean one should try forcefully to become non-possessive, for such effort is itself a subtle form of possession. Rather, one must see clearly the mechanism of possession, must understand how the mind operates, how it grasps and clings and tries to make permanent what is by nature impermanent.

The Rootless Mystery

Meditation, in its truest sense, has no root. It is not grounded in any system of thought, does not grow from any seed of practice or technique. It has no substance that the mind can hold, no form that can be grasped, no essence that can be captured in words or concepts. It is like wind—present and powerful, yet without solidity. Like space—all-encompassing, yet empty of content. Like light—revealing everything, yet itself invisible.

This rootlessness is not a deficiency but the very nature of the mystery itself. Because it has no root, it cannot be cultivated in any ordinary sense. Because it has no substance, it cannot be possessed or stored. Because it belongs to the realm beyond thought, it cannot be understood through analysis or study.

Yet this does not mean meditation is unreachable or impossibly distant. On the contrary, it is closer than breath, more intimate than thought, more present than the sense of self. It is always already here, always already available. What is required is not the addition of something new but the removal of what obscures: the constant churning of thought, the grasping of desire, the weight of memory, the burden of the accumulated past.

The Eternal Present

In the end, what reveals itself to the one who has learned to be still is the simple, extraordinary fact of presence itself. Not presence as opposed to absence, not presence as one half of a duality, but presence as the ground of all experience—the unchanging awareness within which all change occurs, the silent witness that observes the entire drama of existence without ever being touched by it.

This presence has no history. It was not born and cannot die. It does not accumulate experiences or grow in wisdom or develop over time. It simply is, eternally and completely, the same yesterday, today, and forever. Yet within this changeless presence, all change becomes possible. Within this eternal now, all of time unfolds. Within this stillness, all movement arises.

To rest in this presence is to discover what one has always been, to come home to a place one never truly left, to awaken from a dream one never quite believed. It is the end of seeking and the beginning of simply being. It is meditation without meditation, awareness without an aware one, presence without anyone being present.

The Sacred Invitation

The mystery extends an invitation to every human soul—not an invitation that requires acceptance or rejection, for such choice already implies separation, but an invitation that is always already accepted by virtue of one's very existence. The question is not whether one will respond to this invitation but whether one will recognize that the response is already happening, has always been happening, in every breath, in every moment of awareness, in every fleeting instant of being.

To live with this recognition is to walk through the world as both pilgrim and destination, as both seeker and sought, as both question and answer. It is to discover that the sacred is not separate from the ordinary, that transcendence is not opposed to immanence, that the infinite dwells in every finite moment.

This is the gift of meditation without memory, the blessing of experience without possession, the grace of presence without past. It asks nothing of us except that we be what we already are, know what we already know, and rest in what has never left us. And in that simple rest, in that profound ease, the mystery reveals itself—not as something other than ourselves, but as our own deepest nature, always present, forever new, eternally complete.

…

4. Το Μυστήριο Πέρα από τη Μνήμη: Ένα Ταξίδι στο Διαχρονικό Διαλογισμό

(Διαλογισμός Χωρίς Μνήμη, Κατοχή ή Παρελθόν)

Η Ιερότητα του Σκότους

Στον μεγάλο ρυθμό της ύπαρξης, υπάρχει μια ιερή εναλλαγή που λίγοι κατανοούν πραγματικά. Ο αναζητητής περπατά στις ώρες της ημέρας με τα μάτια ορθάνοιχτα, παρατηρώντας την ατελείωτη παρέλαση των φαινομένων που παρελαύνουν μπροστά από τη συνείδηση. Ωστόσο, είναι στο σκότος, στην ευλογημένη παράδοση του ύπνου, που τα βαθύτερα μυστήρια αποκαλύπτονται. Για εκείνον που έχει μάθει να παρακολουθεί —πραγματικά να παρακολουθεί— τις κινήσεις της ζωής με αταλάντευτη προσοχή, η νύχτα γίνεται όχι απουσία αλλά παρουσία, όχι κενό αλλά δοχείο.

Ο ύπνος, στην καθαρότερη μορφή του, δεν είναι απλώς ανάπαυση για το κουρασμένο σώμα. Είναι ένα κατώφλι, μια πύλη από την οποία η ψυχή μπορεί να περάσει σε εδάφη άγνωστα στον ξύπνιο νου. Όταν η συνείδηση της ημέρας ήταν αφυπνισμένη, όταν η επίγνωση έχει κινηθεί σαν καθαρό ρυάκι μέσα στις ώρες της δραστηριότητας, τότε κάτι θαυμαστό συμβαίνει καθώς πέφτει το σκότος. Ο νους δεν καταρρέει στην ασυνειδησία, αλλά μάλλον ξυπνά σε μια διαφορετική τάξη ύπαρξης συνολικά.

Αυτό το ξύπνημα έρχεται απροσκάλεστο, σαν την ίδια τη χάρη. Καμία προσπάθεια δεν μπορεί να το παράγει, καμία τεχνική δεν μπορεί να εγγυηθεί την άφιξή του. Αναδύεται από βάθη που δεν έχουν όνομα, ανεβαίνοντας από την ακινησία που βρίσκεται κάτω από κάθε σκέψη, κάθε μνήμη, κάθε συσσωρευμένη γνώση μιας ζωής. Είναι ο διαλογισμός στην πιο αυθεντική του μορφή —όχι ο διαλογισμός της εξάσκησης και της πειθαρχίας, αν και αυτά έχουν τη θέση τους, αλλά ο διαλογισμός ως δώρο, ως ευλογία, ως το αυθόρμητο άνθισμα μιας συνείδησης που έχει προετοιμαστεί χωρίς να το γνωρίζει.

Η Μαγεία που Δεν Μπορεί να Επικληθεί

Υπάρχει μια μαγεία που καμία ανθρώπινη φαντασία δεν μπορεί να δημιουργήσει, καμία πτήση της φαντασίας δεν μπορεί να προσεγγίσει. Ανήκει σε μια διαφορετική τάξη πραγματικότητας εντελώς, μια τάξη που υπάρχει έξω από τα όρια της σκέψης, πέρα από τα εδάφη που έχουν χαρτογραφηθεί από τη μνήμη και την προσδοκία. Αυτή είναι η μαγεία του αληθινού διαλογισμού, και έρχεται στην ύπαρξη μόνο όταν όλες οι προσκλήσεις έχουν σταματήσει, όταν ο νους έχει επιτέλους εξαντλήσει τις ατελείωτες προσπάθειές του να συλλάβει, να κρατήσει, να κατέχει.

Η συνείδηση που έχει μάθει να είναι ήρεμη —όχι μέσω καταστολής αλλά μέσω κατανόησης, όχι μέσω βίας αλλά μέσω σαφήνειας— γίνεται ένας σιωπηλός μάρτυρας των ίδιων της των βαθών. Και από κάπου πέρα από αυτά τα βάθη, από ένα βασίλειο που δεν είναι ούτε μέσα στη συνείδηση ούτε ξεχωριστό από αυτήν, το μυστήριο κατεβαίνει. Δεν εισέρχεται στον νου· μάλλον, ο νους ανακαλύπτει τον εαυτό του ήδη βυθισμένο σε αυτό, σαν ένα ψάρι που ξαφνικά συνειδητοποιεί τον ωκεανό.

Αυτό το μυστήριο κατοικεί σε έναν χώρο που η σκέψη δεν μπορεί να φτάσει. Η σκέψη, με όλη της την λαμπρή ικανότητα για ανάλυση και κατηγοριοποίηση, βρίσκεται ανίσχυρη εδώ. Είναι σαν να προσπαθείς να πιάσεις τον άνεμο σε δίχτυ, να εμφιαλώσεις το φως των αστεριών, να μετρήσεις το άπειρο με πεπερασμένα όργανα. Η περιφέρεια της σκέψης σημαδεύει το όριο του γνωστού κόσμου, αλλά ο διαλογισμός ζει στο απέραντο άγνωστο πέρα από αυτά τα όρια —όχι ως ιδέα για το άγνωστο, αλλά ως άμεση συνάντηση με αυτό.

Η Αδυναμία της Ανάμνησης

Εδώ βρίσκεται μία από τις μεγάλες παραδοξότητες της πνευματικής εμπειρίας: αυτό που είναι το πιο βαθύ δεν αφήνει ίχνος στη μνήμη. Η μνήμη ανήκει στον χρόνο, στην αλληλουχία της ανάπτυξης των στιγμών όπου το παρελθόν μπορεί να διακριθεί από το παρόν. Αλλά ο διαλογισμός, στην βαθύτερη έννοιά του, ανήκει στο άχρονο. Δεν μπορεί να αποθηκευτεί, δεν μπορεί να αρχειοθετηθεί στη μεγάλη βιβλιοθήκη εμπειριών του νου.

Όταν κάποιος προσπαθεί να θυμηθεί τον διαλογισμό —να ανακαλέσει τις ιδιότητές του, να συγκρίνει αυτή την εμπειρία με εκείνη, να χτίσει έναν θησαυρό πνευματικών στιγμών— η ίδια η πράξη της ανάμνησης καταστρέφει την ζωντανή πραγματικότητα. Η ανάμνηση είναι πάντα μια ανάσταση αυτού που έχει πεθάνει, μια προσπάθεια να επαναφέρει στη ζωή κάτι που έχει ήδη περάσει στο βασίλειο του τετελεσμένου, του ολοκληρωμένου, του χαμένου. Είναι σαν να πιέζεις λουλούδια σε ένα βιβλίο και να τα αποκαλείς κήπους.

Ο αληθινός διαλογισμός δεν είναι ανάσταση. Δεν αναδύεται από το παρελθόν, δεν εξαρτάται από συσσωρευμένη εμπειρία ή πνευματικά διαπιστευτήρια. Έρχεται από την πληρότητα —την πληρότητα της καρδιάς που έχει μάθει να είναι απλή, να είναι παρούσα, να είναι διαθέσιμη στη στιγμή χωρίς το βάρος του χθες. Αυτή η πληρότητα δεν έχει καμία σχέση με την πνευματική ικανότητα ή τη λάμψη του αναλυτικού νου. Κάποιος μπορεί να είναι λαμπρός στη σκέψη και φτωχός στον διαλογισμό· κάποιος μπορεί να είναι απλός στον νου και πλούσιος πέρα από κάθε μέτρο σε πνευματικό βάθος.

Η Ευλογία της Αιώνιας Καινοτομίας

Για εκείνους που είναι ευλογημένοι —και είναι πραγματικά ευλογία, όχι επίτευγμα— ο διαλογισμός μπορεί να έρχεται νύχτα με νύχτα, σαν ένας πιστός φίλος που δεν χρειάζεται αναγγελία άφιξης. Ωστόσο, κάθε επίσκεψη είναι απόλυτα νέα. Όχι νέα με την έννοια ότι διαφέρει από αυτό που ήρθε πριν, γιατί τέτοια σύγκριση θα εισήγαγε ήδη το παλιό στο νέο. Μάλλον, είναι νέα με έναν τρόπο που δεν έχει καμία σχέση με το παλιό καθόλου. Είναι καινοτομία χωρίς προηγούμενο, χωρίς σημείο αναφοράς, χωρίς τη σκιά της μνήμης να παραμονεύει στο παρασκήνιο.

Αυτή η καινοτομία εκφράζεται σε άπειρη ποικιλία. Κάθε συνάντηση με το μυστήριο αποκαλύπτει διαφορετικές πλευρές, διαφορετικές ιδιότητες, διαφορετικά βάθη. Ωστόσο, μέσα σε αυτή την ασταμάτητη αλλαγή βρίσκεται κάτι αμετάβλητο —όχι η αμεταβλητότητα της στασιμότητας, αλλά το αμετάβλητο έδαφος από το οποίο αναδύεται κάθε αυθεντική αλλαγή. Είναι αλλαγή που δεν συσσωρεύεται, μεταμόρφωση που δεν αφήνει ίχνος, κίνηση που επιστρέφει πάντα στην ακινησία.

Το να το μαρτυρείς αυτό είναι να στέκεσαι μπροστά στο μεγάλο μυστήριο της ίδιας της ύπαρξης: ότι η ζωή μπορεί να είναι ταυτόχρονα αιώνια και πάντα φρέσκια, ότι η θεϊκή παρουσία μπορεί να είναι τόσο αμετάβλητη όσο και άπειρα δημιουργική, ότι η ψυχή μπορεί να βιώνει κάτι ξανά και ξανά και ωστόσο να το βρίσκει κάθε φορά σαν για πρώτη φορά.

Η Ιερή Τέχνη του Ύπνου

Ο ίδιος ο ύπνος μεταμορφώνεται όταν η συνείδηση έχει μάθει την τέχνη της επαγρύπνησης. Όχι ο ύπνος της εξάντλησης, όταν το σώμα απλώς καταρρέει κάτω από το βάρος της κούρασης. Όχι ο ύπνος που προκαλείται από χημικές ουσίες ή ουσίες που εξαναγκάζουν τον νου σε ασυνειδησία. Ούτε καν ο ύπνος που ακολουθεί τη φυσική ικανοποίηση, ο βαρύς ύπνος της ικανοποίησης. Αυτές οι μορφές ύπνου είναι αποδράσεις, μικροί θάνατοι, προσωρινές απουσίες από την επίγνωση.

Ο ύπνος που υπηρετεί τον διαλογισμό είναι διαφορετικός σε είδος. Είναι ελαφρύς σαν τον αέρα, γρήγορος σαν την διαίσθηση, λεπτός σαν την πρώτη ανάσα της αυγής. Το σώμα που εισέρχεται σε αυτόν τον ύπνο είναι ένα ευαίσθητο όργανο, λεπτά συντονισμένο μέσω της επαγρύπνησης της ημέρας. Όταν η επίγνωση έχει κινηθεί μέσα στις ώρες του ξύπνιου με ακρίβεια και φροντίδα, το σώμα απορροφά αυτή την ιδιότητα. Γίνεται ανταποκρινόμενο αντί για θαμπό, ζωντανό αντί για απλώς λειτουργικό, ικανό για εκείνη την εξαιρετική ευαισθησία που επιτρέπει στα βαθύτερα μυστήρια να αποκαλυφθούν.

Αυτή η ευαισθησία δεν καλλιεργείται μέσω ασκητικών πρακτικών ή σκληρών πειθαρχιών. Αναδύεται φυσικά από την ίδια την επαγρύπνηση —από την απλή πράξη του να είσαι παρών στη ζωή καθώς ξεδιπλώνεται. Όταν κάποιος παρακολουθεί τις κινήσεις της σκέψης, την ανάδυση του συναισθήματος, την αλληλεπίδραση της επιθυμίας και της αντίστασης, το σώμα μαθαίνει έναν διαφορετικό τρόπο ύπαρξης. Χαλαρώνει όχι σε νάρκη αλλά σε ετοιμότητα, σαν ένα ελάφι σε δάσος, ταυτόχρονα άνετο και πλήρως ενήμερο.

Τα Άπειρα Βάθη

Μερικές φορές ο διαλογισμός που έρχεται τη νύχτα είναι ελαφρύς, μετά βίας αντιληπτός —ένας ψίθυρος παρουσίας, μια λεπτή αλλαγή στην ποιότητα της συνείδησης, απαλός σαν αύρα που κινείται μέσα από φύλλα τόσο απαλά που δύσκολα μπορείς να είσαι σίγουρος ότι ήταν εκεί. Σε τέτοιες στιγμές, το μυστήριο αγγίζει την ψυχή με εξαιρετική λεπτότητα, σαν το άγγιγμα της φτερούγας πεταλούδας στο δέρμα, αφήνοντας πίσω όχι εντύπωση αλλά μια αίσθηση ότι ευλογήθηκες από κάτι πολύ λεπτό για λέξεις.

Άλλες φορές, το βάθος είναι πέρα από κάθε μέτρο. Η ψυχή βρίσκει τον εαυτό της να βουτά σε αβύσσους χωρίς πάτο, ή μάλλον, των οποίων ο πάτος είναι το άπειρο το ίδιο. Αυτές είναι οι στιγμές όταν όλες οι έννοιες βάθους και ύψους, εσωτερικού και εξωτερικού, εαυτού και άλλου διαλύονται εντελώς. Η ατομική συνείδηση ανακαλύπτει τον εαυτό της να είναι μια σταγόνα που περιέχει τον ωκεανό, ένα μόνο σημείο που περιλαμβάνει όλο τον χώρο, μια στιγμιαία ύπαρξη που αγγίζει την αιωνιότητα.

Τέτοιες εμπειρίες δεν μπορούν να συγκριθούν, δεν μπορούν να ταξινομηθούν σε καμία κλίμακα πνευματικού επιτεύγματος. Το ελαφρύ άγγιγμα και το άπειρο βάθος είναι εξίσου ιερά, εξίσου ολοκληρωμένα από μόνα τους. Το να προτιμάς το ένα από το άλλο, να επιθυμείς το βαθύ πάνω από το λεπτό ή το απαλό πάνω από το συντριπτικό, είναι ήδη να χάνεις το νόημα. Κάθε εκδήλωση του μυστηρίου είναι τέλεια όπως είναι, ολοκληρωμένη από μόνη της, χωρίς να απαιτεί τίποτα πέρα από τον εαυτό της.

Ο Κίνδυνος της Κατοχής

Εδώ βρίσκεται ο μεγάλος κίνδυνος που περιμένει κάθε αναζητητή: ο πειρασμός της κατοχής. Ο νους, από την ίδια του τη φύση, θέλει να αρπάξει, να κρατήσει, να συσσωρεύσει. Θέλει να χτίσει έναν θησαυρό εμπειριών, να πει «Έχω διαλογιστεί βαθιά» ή «Έχω αγγίξει το άπειρο». Αυτή η κατοχικότητα, όσο λεπτή και αν είναι, καταστρέφει το ίδιο το πράγμα που επιδιώκει να διατηρήσει.

Όταν ο νους κρατά μια πνευματική εμπειρία ως ανάμνηση, όταν επιδίδεται στη μνήμη της έκστασης, όταν επιστρέφει ξανά και ξανά να γευτεί αυτό που ήταν κάποτε, το ζωντανό ρεύμα του διαλογισμού τερματίζεται. Αυτό που μένει είναι μόνο ένα πτώμα, ένα νεκρό πράγμα που ο νους κρατά τυλιγμένο στα σάβανα της μνήμης, βγάζοντάς το περιστασιακά για να το εξετάσει και να το θαυμάσει. Αλλά το ζωντανό μυστήριο έχει φύγει, αφήνοντας μόνο τη σκιά του.

Η ιδιότητα της κατοχικότητας πρέπει να αναγνωριστεί για αυτό που είναι: ένα εμπόδιο στο ιερό, ένα τείχος μεταξύ του αναζητητή και του αναζητούμενου, ένα πέπλο που σκιάζει το ίδιο το πράγμα που κάποιος επιθυμεί πιο βαθιά. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσπαθήσει κανείς με δύναμη να γίνει μη κατοχικός, γιατί τέτοια προσπάθεια είναι η ίδια μια λεπτή μορφή κατοχής. Μάλλον, πρέπει να δει κανείς καθαρά τον μηχανισμό της κατοχής, να κατανοήσει πώς λειτουργεί ο νους, πώς αρπάζει και προσκολλάται και προσπαθεί να κάνει μόνιμο αυτό που από τη φύση του είναι παροδικό.

Το Μυστήριο Χωρίς Ρίζα

Ο διαλογισμός, στην αληθέστερη έννοιά του, δεν έχει ρίζα. Δεν είναι ριζωμένος σε κανένα σύστημα σκέψης, δεν μεγαλώνει από κανέναν σπόρο εξάσκησης ή τεχνικής. Δεν έχει ουσία που ο νους μπορεί να κρατήσει, καμία μορφή που μπορεί να αρπαχτεί, καμία ουσία που μπορεί να συλληφθεί σε λέξεις ή έννοιες. Είναι σαν τον άνεμο —παρών και ισχυρός, ωστόσο χωρίς στερεότητα. Σαν τον χώρο —περιεκτικός όλων, ωστόσο άδειος από περιεχόμενο. Σαν το φως —αποκαλύπτει τα πάντα, ωστόσο το ίδιο είναι αόρατο.

Αυτή η χωρίς ρίζα κατάσταση δεν είναι ελάττωμα αλλά η ίδια η φύση του μυστηρίου. Επειδή δεν έχει ρίζα, δεν μπορεί να καλλιεργηθεί με οποιονδήποτε συνηθισμένο τρόπο. Επειδή δεν έχει ουσία, δεν μπορεί να κατεχθεί ή να αποθηκευτεί. Επειδή ανήκει στο βασίλειο πέρα από τη σκέψη, δεν μπορεί να κατανοηθεί μέσω ανάλυσης ή μελέτης.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι ο διαλογισμός είναι απρόσιτος ή αδύνατα μακρινός. Αντίθετα, είναι πιο κοντά από την αναπνοή, πιο οικείος από τη σκέψη, πιο παρών από την αίσθηση του εαυτού. Είναι πάντα ήδη εδώ, πάντα ήδη διαθέσιμος. Αυτό που απαιτείται δεν είναι η προσθήκη κάτι νέου αλλά η αφαίρεση αυτού που σκιάζει: την συνεχή αναταραχή της σκέψης, την αρπαγή της επιθυμίας, το βάρος της μνήμης, το φορτίο του συσσωρευμένου παρελθόντος.

Το Αιώνιο Παρόν

Στο τέλος, αυτό που αποκαλύπτεται σε εκείνον που έχει μάθει να είναι ακίνητος είναι το απλό, εξαιρετικό γεγονός της παρουσίας της ίδιας. Όχι παρουσία σε αντίθεση με απουσία, όχι παρουσία ως το ένα μισό μιας δυϊκότητας, αλλά παρουσία ως το έδαφος όλης της εμπειρίας —η αμετάβλητη επίγνωση μέσα στην οποία συμβαίνει όλη η αλλαγή, ο σιωπηλός μάρτυρας που παρατηρεί ολόκληρο το δράμα της ύπαρξης χωρίς ποτέ να αγγίζεται από αυτό.

Αυτή η παρουσία δεν έχει ιστορία. Δεν γεννήθηκε και δεν μπορεί να πεθάνει. Δεν συσσωρεύει εμπειρίες ούτε μεγαλώνει σε σοφία ούτε εξελίσσεται με τον χρόνο. Απλώς είναι, αιώνια και ολοκληρωμένα, η ίδια χθες, σήμερα και για πάντα. Ωστόσο, μέσα σε αυτή την αμετάβλητη παρουσία, όλη η αλλαγή γίνεται δυνατή. Μέσα σε αυτό το αιώνιο τώρα, όλος ο χρόνος ξεδιπλώνεται. Μέσα σε αυτή την ακινησία, όλη η κίνηση αναδύεται.

Το να αναπαύεσαι σε αυτή την παρουσία είναι να ανακαλύπτεις αυτό που πάντα ήσουν, να επιστρέφεις σπίτι σε έναν τόπο που ποτέ πραγματικά δεν άφησες, να ξυπνάς από ένα όνειρο που ποτέ δεν πίστεψες πλήρως. Είναι το τέλος της αναζήτησης και η αρχή του απλού είναι. Είναι διαλογισμός χωρίς διαλογισμό, επίγνωση χωρίς κάποιον που γνωρίζει, παρουσία χωρίς κάποιον να είναι παρών.

Η Ιερή Πρόσκληση

Το μυστήριο επεκτείνει μια πρόσκληση σε κάθε ανθρώπινη ψυχή —όχι μια πρόσκληση που απαιτεί αποδοχή ή απόρριψη, γιατί τέτοια επιλογή ήδη υπονοεί διαχωρισμό, αλλά μια πρόσκληση που είναι πάντα ήδη αποδεκτή λόγω της ίδιας της ύπαρξης κάποιου. Το ερώτημα δεν είναι αν κάποιος θα ανταποκριθεί σε αυτή την πρόσκληση αλλά αν θα αναγνωρίσει ότι η ανταπόκριση ήδη συμβαίνει, πάντα συνέβαινε, σε κάθε αναπνοή, σε κάθε στιγμή επίγνωσης, σε κάθε φευγαλέα στιγμή του είναι.

Το να ζει κανείς με αυτή την αναγνώριση είναι να περπατά στον κόσμο ως ταυτόχρονα προσκυνητής και προορισμός, ως ταυτόχρονα αναζητητής και αναζητούμενος, ως ταυτόχρονα ερώτηση και απάντηση. Είναι να ανακαλύπτει ότι το ιερό δεν είναι ξεχωριστό από το συνηθισμένο, ότι η υπέρβαση δεν αντιτίθεται στην εμμένεια, ότι το άπειρο κατοικεί σε κάθε πεπερασμένη στιγμή.

Αυτό είναι το δώρο του διαλογισμού χωρίς μνήμη, η ευλογία της εμπειρίας χωρίς κατοχή, η χάρη της παρουσίας χωρίς παρελθόν. Δεν ζητά τίποτα από εμάς εκτός από το να είμαστε αυτό που ήδη είμαστε, να γνωρίζουμε αυτό που ήδη γνωρίζουμε, και να αναπαυόμαστε σε αυτό που ποτέ δεν μας άφησε. Και σε αυτή την απλή ανάπαυση, σε αυτή την βαθιά ευκολία, το μυστήριο αποκαλύπτεται —όχι ως κάτι άλλο από εμάς, αλλά ως η βαθύτερη φύση μας, πάντα παρούσα, για πάντα νέα, αιώνια ολοκληρωμένη.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

CIRCLE OF LIGHT / Perennial Sayings

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / THE INFINITE DEPTH OF BEING

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

ESOTERISM STUDIES BOOKS