Monday, 19 January, 2026

19. The Eternal Dance of Life, Existence, and Consciousness

Life is a mystery, a dance of infinite depth, woven seamlessly into the fabric of the cosmos. It flows through all that is, animating the seen and unseen, the tangible and intangible. Life, in its truest essence, is not the physical form through which it expresses itself, but the ever-present awareness that pervades existence. It is Consciousness—an eternal, boundless presence that transcends all limitation, beyond time, beyond space, beyond matter.

The material world, with its seemingly endless cycle of birth and decay, is but a temporary stage upon which the dance of existence unfolds. Every moment, new forms arise, only to dissolve again into the great ocean of potentiality. What is form but a fleeting expression, a vessel shaped by the unseen currents of energy and intention? Forms are the veils through which the One Life peers into itself, exploring its own infinite potential. And yet, no single form is the home of Life, for Life is ever-moving, ever-changing, ever-unfolding in its cosmic journey.

To grasp the nature of Life, one must look beyond the confines of the physical. The transient nature of form reveals a higher truth: Life does not belong to matter, nor is it bound to it. Instead, Life merely wears the garments of form for a time, only to cast them aside when their purpose is fulfilled. This understanding dissolves the illusion of permanence and reveals the deeper purpose of existence—not to remain bound to form, but to rise beyond it, to transcend it, to merge once more with the ineffable Source from which all things emerge.

Life's journey is one of remembrance. In the descent into matter, Consciousness forgets itself, lost in the dream of individuality, the illusion of separateness. But within every experience, every challenge, every joy and sorrow, there lies the silent call to awaken—to remember what was forgotten. To know that Life is not a thing to be possessed, but an eternal current in which all things arise and fade.

Through understanding, through deep contemplation, one comes to see beyond the veil of appearances. This is the great alchemy of existence—the realization that the forms we cling to are but shadows of a deeper reality. To truly live is not to be bound by form, but to see through it, to use it as a means of awakening to the greater expanse of being. It is only through such transcendence that one is reborn, not into another fleeting form, but into the luminous immaterial realms of pure awareness.

Where does Life go when the form perishes? It does not end, for it never began. It simply shifts, dissolves into the unseen, rejoining the infinite expanse from which it came. This is the great cycle, the cosmic pulse—the eternal rhythm of emanation and return.

The Source, the Vast, Unbounded, Timeless Presence, calls all things home. It is the origin and the destination, the Alpha and the Omega, the Great Mystery in which all distinctions dissolve. To return to it is not an ending, but the realization that there was never a separation to begin with. We have always been That. We have always been the Silence behind the sound, the Stillness behind the movement, the One Witness behind the myriad reflections.

To transcend form is to awaken. To awaken is to remember. And to remember is to become once more the Light that never fades, the Presence that has always been, the Consciousness that is the foundation of all existence.

…

Ο Αιώνιος Χορός της Ζωής, της Ύπαρξης και της Συνείδησης

Η ζωή είναι ένα μυστήριο, ένας χορός απεριόριστου βάθους, υφασμένος αρμονικά στον ιστό του σύμπαντος. Ρέει μέσα από όλα όσα υπάρχουν, ζωντανεύοντας το ορατό και το αόρατο, το απτό και το άυλο. Η ζωή, στην αληθινή της ουσία, δεν είναι η φυσική μορφή μέσω της οποίας εκφράζεται, αλλά η πανταχού παρούσα επίγνωση που διαπερνά την ύπαρξη. Είναι η Συνείδηση—μια αιώνια, απεριόριστη παρουσία που υπερβαίνει κάθε περιορισμό, πέρα από τον χρόνο, πέρα από τον χώρο, πέρα από την ύλη.

Ο υλικός κόσμος, με τον φαινομενικά ατελείωτο κύκλο γέννησης και φθοράς, δεν είναι παρά μια προσωρινή σκηνή πάνω στην οποία ξεδιπλώνεται ο χορός της ύπαρξης. Κάθε στιγμή, νέες μορφές αναδύονται, μόνο για να διαλυθούν ξανά στον μεγάλο ωκεανό της δυναμικής. Τι είναι η μορφή παρά μια φευγαλέα έκφραση, ένα σκεύος που διαμορφώνεται από τα αόρατα ρεύματα ενέργειας και πρόθεσης; Οι μορφές είναι τα πέπλα μέσα από τα οποία η Μία Ζωή κοιτάζει μέσα στον εαυτό της, εξερευνώντας τις απεριόριστες δυνατότητές της. Και όμως, καμία μορφή δεν είναι το σπίτι της Ζωής, γιατί η Ζωή είναι πάντα κινούμενη, πάντα μεταβαλλόμενη, πάντα ξεδιπλωνόμενη στο κοσμικό της ταξίδι.

Για να κατανοήσει κανείς τη φύση της Ζωής, πρέπει να κοιτάξει πέρα από τα όρια του φυσικού. Η παροδική φύση της μορφής αποκαλύπτει μια ανώτερη αλήθεια: η Ζωή δεν ανήκει στην ύλη, ούτε δεσμεύεται από αυτήν. Αντίθετα, η Ζωή φορά τα ενδύματα της μορφής για λίγο, μόνο για να τα αποχωριστεί όταν η αποστολή τους ολοκληρωθεί. Αυτή η κατανόηση διαλύει την ψευδαίσθηση της μονιμότητας και αποκαλύπτει τον βαθύτερο σκοπό της ύπαρξης—όχι να παραμένει δεσμευμένη στη μορφή, αλλά να την υπερβεί, να την ξεπεράσει, να συγχωνευθεί ξανά με την άφατη Πηγή από την οποία αναδύονται όλα.

Το ταξίδι της Ζωής είναι ένα ταξίδι μνήμης. Στην κάθοδο προς την ύλη, η Συνείδηση ξεχνά τον εαυτό της, χαμένη στο όνειρο της ατομικότητας, στην ψευδαίσθηση του διαχωρισμού. Αλλά μέσα σε κάθε εμπειρία, κάθε πρόκληση, κάθε χαρά και λύπη, υπάρχει το σιωπηλό κάλεσμα για αφύπνιση—για να θυμηθούμε αυτό που ξεχάστηκε. Να γνωρίσουμε ότι η Ζωή δεν είναι κάτι που μπορεί να κατέχει κανείς, αλλά ένα αιώνιο ρεύμα μέσα στο οποίο όλα αναδύονται και χάνονται.

Μέσα από την κατανόηση, μέσα από βαθιά περισυλλογή, κανείς έρχεται να δει πέρα από το πέπλο των φαινομένων. Αυτή είναι η μεγάλη αλχημεία της ύπαρξης—η συνειδητοποίηση ότι οι μορφές στις οποίες προσκολλούμαστε δεν είναι παρά σκιές μιας βαθύτερης πραγματικότητας. Το να ζεις αληθινά δεν σημαίνει να δεσμεύεσαι από τη μορφή, αλλά να βλέπεις μέσα από αυτήν, να τη χρησιμοποιείς ως μέσο αφύπνισης στην ευρύτερη έκταση του Είναι. Μόνο μέσα από αυτή την υπέρβαση αναγεννιέται κανείς, όχι σε μια άλλη φευγαλέα μορφή, αλλά στα φωτεινά, άυλα βασίλεια της καθαρής επίγνωσης.

Πού πηγαίνει η Ζωή όταν η μορφή πεθαίνει; Δεν τελειώνει, γιατί ποτέ δεν ξεκίνησε. Απλώς μετατοπίζεται, διαλύεται στο αόρατο, επανενώνεται με την άπειρη έκταση από την οποία προήλθε. Αυτός είναι ο μεγάλος κύκλος, ο κοσμικός παλμός—ο αιώνιος ρυθμός της εκπόρευσης και της επιστροφής.

Η Πηγή, το Άπειρο, το Απεριόριστο, η Άχρονη Παρουσία, καλεί όλα τα πράγματα πίσω στο σπίτι. Είναι η αρχή και το τέλος, το Άλφα και το Ωμέγα, το Μεγάλο Μυστήριο μέσα στο οποίο όλες οι διακρίσεις διαλύονται. Η επιστροφή σε αυτήν δεν είναι ένα τέλος, αλλά η συνειδητοποίηση ότι ποτέ δεν υπήρξε διαχωρισμός. Ήμασταν πάντα Αυτό. Ήμασταν πάντα η Σιωπή πίσω από τον ήχο, η Ακινησία πίσω από την κίνηση, ο Ένας Μάρτυρας πίσω από τις μυριάδες αντανακλάσεις.

Το να υπερβείς τη μορφή είναι να αφυπνιστείς. Το να αφυπνιστείς είναι να θυμηθείς. Και το να θυμηθείς είναι να γίνεις ξανά το Φως που ποτέ δεν σβήνει, η Παρουσία που ήταν πάντα, η Συνείδηση που είναι το θεμέλιο όλης της ύπαρξης.

Thursday, May 8, 2025

The Path to True Self-Knowledge

In the quietude of the soul’s deepest chambers, where the clamor of the world fades and the illusions of self dissolve, there lies a sacred truth: true self-knowledge is not a destination but a journey, a pilgrimage through the wild and untamed landscapes of our inner nature. It is not found in the rigid constructs of identity, nor in the polished mirrors of societal expectations, but in the gentle, persistent act of observing the functioning of our being—its rhythms, its silences, its unspoken wisdom. To know oneself truly is to surrender to the flow of nature’s intelligence, to let it carve its path through the heart, unburdened by the weight of arbitrary disciplines or destructive dogmas.

The Illusion of the Constructed Self

We are born into a world that demands definition. From the moment we draw breath, we are shaped by names, roles, and expectations. We are taught to craft an image of ourselves—hero, victim, scholar, rebel—each layer a brushstroke on the canvas of our identity. These are not truths but costumes, woven from the threads of perception, orientation, and behavior. They are disciplined activities, often imposed by external forces or internalized fears, that we mistake for the essence of who we are.

This constructed self is a fragile thing, a house of cards trembling under the weight of its own contradictions. It is arbitrary, for it is built on the shifting sands of circumstance and opinion. It is destructive, for it binds us to patterns of thought and action that suffocate the soul’s natural expression. And it is always wrong, for it obscures the boundless reality of our true nature, reducing the infinite to a caricature.

To seek true self-knowledge, we must first dismantle this illusion. We must peel away the layers of conditioning, not with force or judgment, but with the gentle curiosity of a child exploring a forest. We must learn to see the self not as a fixed entity but as a river—ever-flowing, ever-changing, yet eternally itself.

The Art of Observation

The gateway to true self-knowledge is observation—not the cold, analytical gaze of the mind, but the warm, receptive awareness of the heart. To observe the functioning of our nature is to become a silent witness to the dance of life within us. It is to notice the rise and fall of emotions, the fleeting sparks of thought, the subtle currents of energy that move through the body. It is to see without seeking to control, to understand without rushing to define.

This observation is not passive but active, a sacred act of presence. It requires us to step back from the drama of our lives and become the seer, not the seen. In this space of stillness, we begin to perceive the patterns of our nature—not as flaws to be corrected or virtues to be praised, but as expressions of a deeper intelligence. We see how fear contracts the heart, how love expands it, how the mind weaves stories to make sense of the unknown. And in seeing, we begin to understand.

Understanding is the bridge between observation and wisdom. It is not the understanding of the intellect, which dissects and categorizes, but the understanding of the soul, which embraces and integrates. It is the moment when we recognize that our nature is not separate from the nature of the universe—that the same force that moves the stars moves within us. This recognition is not a thought but a feeling, a quiet knowing that resonates in the bones.

Letting Nature Lead

To know oneself truly is to trust the wisdom of nature. Not the nature of forests and rivers alone, but the nature that pulses within us, the primal intelligence that guides the heart’s beat and the soul’s longing. This nature is not chaotic, as the mind might fear, but purposeful, moving always toward harmony and wholeness.

Yet we resist its guidance. We cling to control, to the familiar shores of habit and belief, fearing the wild unknown of our own depths. We impose disciplines—spiritual, moral, psychological—that promise salvation but deliver only rigidity. These disciplines are not paths to freedom but chains, for they deny the organic flow of life. They are arbitrary, for they arise from the mind’s need for certainty. They are destructive, for they suppress the soul’s natural expression. And they are always wrong, for they assume we are broken and in need of fixing.

To let nature lead is to release this need for control. It is to trust that the soul knows its way, that it is guided by a wisdom older than time. It is to surrender to the current of life, allowing it to carry us through moments of joy and sorrow, clarity and confusion. This surrender is not weakness but strength, for it requires the courage to face the unknown, to embrace the mystery of who we are.

The Mystical Union

True self-knowledge is a mystical act, for it reveals the unity beneath the illusion of separation. As we observe our nature, as we understand its movements, as we let it lead, we begin to sense a deeper truth: we are not separate from the world, from each other, from the divine. The boundaries of self dissolve, and we glimpse the eternal.

This is not a knowledge that can be grasped or possessed. It is not a doctrine to be preached or a goal to be achieved. It is a state of being, a way of moving through the world with grace and humility. It is the realization that the self we seek is not a thing but a process, a dance of light and shadow, form and formlessness.

In this realization, we find freedom. We are no longer bound by the need to prove ourselves, to conform, to succeed. We are free to be as we are, to flow with the rhythms of our nature, to trust the unfolding of our journey. And in this freedom, we discover a love that is not conditional, a peace that is not fleeting, a joy that is not dependent on circumstance.

The Eternal Pilgrimage

The path to true self-knowledge is not a straight line but a spiral, a journey that deepens with each turn. There is no final arrival, no moment when we can say, “I am known.” For the self is vast, a universe unto itself, and to know it is to explore it endlessly.

Yet each step on this path is a revelation. Each moment of observation, each flash of understanding, each surrender to nature’s guidance brings us closer to the truth. We become more fully ourselves, not by adding to who we are, but by letting go of what we are not. We become vessels for the divine, channels for the light that flows through all things.

So let us walk this path with courage and wonder. Let us observe the functioning of our nature with the tenderness of a lover. Let us understand with the humility of a student. Let us let nature lead with the trust of a child. For in this act of true self-knowledge, we do not find ourselves—we become ourselves. And in becoming, we awaken to the eternal, to the boundless, to the sacred mystery that is life.

…

Ο Δρόμος προς την Αληθινή Αυτογνωσία

Στην ησυχία των βαθύτερων θαλάμων της ψυχής, όπου ο θόρυβος του κόσμου σβήνει και οι ψευδαισθήσεις του εαυτού διαλύονται, βρίσκεται μια ιερή αλήθεια: η αληθινή αυτογνωσία δεν είναι προορισμός, αλλά ταξίδι, ένα προσκύνημα στα άγρια και αδάμαστα τοπία της εσωτερικής μας φύσης. Δεν βρίσκεται στις άκαμπτες κατασκευές της ταυτότητας, ούτε στους γυαλισμένους καθρέφτες των κοινωνικών προσδοκιών, αλλά στη ήπια, επίμονη πράξη της παρατήρησης της λειτουργίας του είναι μας—τους ρυθμούς του, τις σιωπές του, τη σιωπηλή του σοφία. Το να γνωρίσεις αληθινά τον εαυτό σου είναι να παραδοθείς στη ροή της νοημοσύνης της φύσης, να την αφήσεις να χαράξει το μονοπάτι της μέσα από την καρδιά, απαλλαγμένη από το βάρος αυθαίρετων πειθαρχιών ή καταστροφικών δογμάτων.

Η Ψευδαίσθηση του Κατασκευασμένου Εαυτού

Γεννιόμαστε σε έναν κόσμο που απαιτεί ορισμούς. Από τη στιγμή που αναπνέουμε, διαμορφωνόμαστε από ονόματα, ρόλους και προσδοκίες. Μας διδάσκουν να δημιουργούμε μια εικόνα του εαυτού μας—ήρωα, θύμα, λόγιο, επαναστάτη—κάθε στρώμα είναι μια πινελιά στον καμβά της ταυτότητάς μας. Αυτά δεν είναι αλήθειες, αλλά κοστούμια, υφασμένα από τα νήματα της αντίληψης, του προσανατολισμού και της συμπεριφοράς. Είναι πειθαρχημένες δραστηριότητες, συχνά επιβεβλημένες από εξωτερικές δυνάμεις ή εσωτερικευμένους φόβους, που τις εκλαμβάνουμε ως την ουσία του ποιοι είμαστε.

Αυτός ο κατασκευασμένος εαυτός είναι εύθραυστος, ένας πύργος από τραπουλόχαρτα που τρέμει κάτω από το βάρος των αντιφάσεών του. Είναι αυθαίρετος, γιατί χτίζεται πάνω στην κινούμενη άμμο των περιστάσεων και των απόψεων. Είναι καταστροφικός, γιατί μας δένει με μοτίβα σκέψης και δράσης που πνίγουν την φυσική έκφραση της ψυχής. Και είναι πάντα λανθασμένος, γιατί καλύπτει την απεριόριστη πραγματικότητα της αληθινής μας φύσης, περιορίζοντας το άπειρο σε καρικατούρα.

Για να αναζητήσουμε την αληθινή αυτογνωσία, πρέπει πρώτα να αποδομήσουμε αυτή την ψευδαίσθηση. Πρέπει να απομακρύνουμε τα στρώματα της προετοιμασίας, όχι με βία ή κρίση, αλλά με την ήπια περιέργεια ενός παιδιού που εξερευνά ένα δάσος. Πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε τον εαυτό μας όχι ως σταθερή οντότητα, αλλά ως ποτάμι—που ρέει πάντα, που αλλάζει πάντα, κι όμως είναι αιώνια ο εαυτός του.

Η Τέχνη της Παρατήρησης

Η πύλη προς την αληθινή αυτογνωσία είναι η παρατήρηση—όχι το ψυχρό, αναλυτικό βλέμμα του νου, αλλά η ζεστή, δεκτική επίγνωση της καρδιάς. Το να παρατηρείς τη λειτουργία της φύσης μας είναι να γίνεσαι σιωπηλός μάρτυρας του χορού της ζωής μέσα μας. Είναι να προσέχεις την άνοδο και την πτώση των συναισθημάτων, τις φευγαλέες σπίθες της σκέψης, τα λεπτά ρεύματα ενέργειας που κινούνται μέσα στο σώμα. Είναι να βλέπεις χωρίς να επιδιώκεις να ελέγξεις, να κατανοείς χωρίς να βιάζεσαι να ορίσεις.

Αυτή η παρατήρηση δεν είναι παθητική αλλά ενεργητική, μια ιερή πράξη παρουσίας. Απαιτεί να απομακρυνθούμε από το δράμα της ζωής μας και να γίνουμε ο θεατής, όχι το θεατό. Σε αυτόν τον χώρο της ησυχίας, αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε τα μοτίβα της φύσης μας—όχι ως ελαττώματα που πρέπει να διορθωθούν ή αρετές που πρέπει να επαινεθούν, αλλά ως εκφράσεις μιας βαθύτερης νοημοσύνης. Βλέπουμε πώς ο φόβος συστέλλει την καρδιά, πώς η αγάπη την επεκτείνει, πώς ο νους πλέκει ιστορίες για να δώσει νόημα στο άγνωστο. Και βλέποντας, αρχίζουμε να κατανοούμε.

Η κατανόηση είναι η γέφυρα μεταξύ παρατήρησης και σοφίας. Δεν είναι η κατανόηση του διανοητικού, που ανατέμνει και κατηγοριοποιεί, αλλά η κατανόηση της ψυχής, που αγκαλιάζει και ενσωματώνει. Είναι η στιγμή που αναγνωρίζουμε ότι η φύση μας δεν είναι ξεχωριστή από τη φύση του σύμπαντος—ότι η ίδια δύναμη που κινεί τα αστέρια κινείται μέσα μας. Αυτή η αναγνώριση δεν είναι σκέψη, αλλά αίσθημα, μια ήσυχη γνώση που αντηχεί στα οστά.

Αφήνοντας τη Φύση να Οδηγήσει

Το να γνωρίσεις αληθινά τον εαυτό σου είναι να εμπιστευτείς τη σοφία της φύσης. Όχι μόνο τη φύση των δασών και των ποταμών, αλλά τη φύση που πάλλεται μέσα μας, τη πρωταρχική νοημοσύνη που καθοδηγεί τον χτύπο της καρδιάς και τη λαχτάρα της ψυχής. Αυτή η φύση δεν είναι χαοτική, όπως μπορεί να φοβάται ο νους, αλλά σκόπιμη, κινείται πάντα προς την αρμονία και την ολότητα.

Κι όμως, αντιστεκόμαστε στην καθοδήγησή της. Κρατιόμαστε από τον έλεγχο, στις οικείες ακτές της συνήθειας και της πίστης, φοβούμενοι το άγριο άγνωστο του δικού μας βάθους. Επιβάλλουμε πειθαρχίες—πνευματικές, ηθικές, ψυχολογικές—που υπόσχονται σωτηρία αλλά προσφέρουν μόνο ακαμψία. Αυτές οι πειθαρχίες δεν είναι μονοπάτια προς την ελευθερία, αλλά αλυσίδες, γιατί αρνούνται την οργανική ροή της ζωής. Είναι αυθαίρετες, γιατί προκύπτουν από την ανάγκη του νου για βεβαιότητα. Είναι καταστροφικές, γιατί καταπνίγουν τη φυσική έκφραση της ψυχής. Και είναι πάντα λανθασμένες, γιατί υποθέτουν ότι είμαστε σπασμένοι και χρειαζόμαστε διόρθωση.

Το να αφήσεις τη φύση να οδηγήσει είναι να απελευθερώσεις αυτή την ανάγκη για έλεγχο. Είναι να εμπιστευτείς ότι η ψυχή γνωρίζει τον δρόμο της, ότι καθοδηγείται από μια σοφία αρχαιότερη από τον χρόνο. Είναι να παραδοθείς στο ρεύμα της ζωής, αφήνοντάς το να μας μεταφέρει μέσα από στιγμές χαράς και λύπης, διαύγειας και σύγχυσης. Αυτή η παράδοση δεν είναι αδυναμία αλλά δύναμη, γιατί απαιτεί το θάρρος να αντιμετωπίσουμε το άγνωστο, να αγκαλιάσουμε το μυστήριο του ποιοι είμαστε.

Η Μυστική Ένωση

Η αληθινή αυτογνωσία είναι μια μυστική πράξη, γιατί αποκαλύπτει την ενότητα πίσω από την ψευδαίσθηση του διαχωρισμού. Καθώς παρατηρούμε τη φύση μας, καθώς κατανοούμε τις κινήσεις της, καθώς την αφήνουμε να οδηγήσει, αρχίζουμε να αισθανόμαστε μια βαθύτερη αλήθεια: δεν είμαστε ξεχωριστοί από τον κόσμο, από τους άλλους, από το θείο. Τα όρια του εαυτού διαλύονται, και βλέπουμε το αιώνιο.

Αυτή δεν είναι γνώση που μπορεί να συλληφθεί ή να κατέχεται. Δεν είναι δόγμα για να κηρυχθεί ή στόχος για να επιτευχθεί. Είναι μια κατάσταση ύπαρξης, ένας τρόπος να κινείσαι στον κόσμο με χάρη και ταπεινότητα. Είναι η συνειδητοποίηση ότι ο εαυτός που αναζητούμε δεν είναι πράγμα, αλλά διαδικασία, ένας χορός φωτός και σκιάς, μορφής και αμορφίας.

Σε αυτή τη συνειδητοποίηση, βρίσκουμε ελευθερία. Δεν είμαστε πλέον δεσμευμένοι από την ανάγκη να αποδείξουμε τον εαυτό μας, να συμμορφωθούμε, να πετύχουμε. Είμαστε ελεύθεροι να είμαστε όπως είμαστε, να ρέουμε με τους ρυθμούς της φύσης μας, να εμπιστευόμαστε την εξέλιξη του ταξιδιού μας. Και σε αυτή την ελευθερία, ανακαλύπτουμε μια αγάπη που δεν είναι υπό όρους, μια ειρήνη που δεν είναι φευγαλέα, μια χαρά που δεν εξαρτάται από τις περιστάσεις.

Το Αιώνιο Προσκύνημα

Ο δρόμος προς την αληθινή αυτογνωσία δεν είναι ευθεία γραμμή, αλλά σπείρα, ένα ταξίδι που βαθαίνει με κάθε στροφή. Δεν υπάρχει τελική άφιξη, καμία στιγμή που να μπορούμε να πούμε, «Είμαι γνωστός». Γιατί ο εαυτός είναι απέραντος, ένα σύμπαν από μόνος του, και το να τον γνωρίσεις είναι να τον εξερευνάς ατελείωτα.

Κι όμως, κάθε βήμα σε αυτό το μονοπάτι είναι μια αποκάλυψη. Κάθε στιγμή παρατήρησης, κάθε λάμψη κατανόησης, κάθε παράδοση στην καθοδήγηση της φύσης μας φέρνει πιο κοντά στην αλήθεια. Γινόμαστε πιο πλήρως ο εαυτός μας, όχι προσθέτοντας σε αυτό που είμαστε, αλλά αφήνοντας πίσω αυτό που δεν είμαστε. Γινόμαστε δοχεία για το θείο, κανάλια για το φως που ρέει μέσα από όλα τα πράγματα.

Ας βαδίσουμε λοιπόν αυτό το μονοπάτι με θάρρος και θαυμασμό. Ας παρατηρήσουμε τη λειτουργία της φύσης μας με την τρυφερότητα ενός εραστή. Ας κατανοήσουμε με την ταπεινότητα ενός μαθητή. Ας αφήσουμε τη φύση να οδηγήσει με την εμπιστοσύνη ενός παιδιού. Γιατί σε αυτή την πράξη της αληθινής αυτογνωσίας, δεν βρίσκουμε τον εαυτό μας—γινόμαστε ο εαυτός μας. Και γινόμενοι, ξυπνάμε στο αιώνιο, στο απεριόριστο, στο ιερό μυστήριο που είναι η ζωή.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

ESOTERISM STUDIES (ENGLISH)

ESOTERISM STUDIES (GREEK)

CIRCLE OF LIGHT

19. The Eternal Dance of Life, Existence, and Consciousness

ESOTERISM STUDIES