Monday, 8 December, 2025

18. The Sound of Pure Presence: A Mystical Journey into Undifferentiated Existence

In the depths of stillness, beyond the turbulence of mind and the fleeting echoes of form, there exists a sound that is not a sound, a resonance beyond perception. It is the Sound of Silence, the eternal hum of Pure Presence, the unchanging song of Undifferentiated Existence. This is the primordial essence from which all differentiation arises and into which all experience dissolves. To hear this sound is to awaken to the fundamental nature of Being itself.

The Eternal Undifferentiated Base

Before thought, before sensation, before the dance of light and shadow that forms the fabric of perception, there is a silent presence. This presence is not bound by time or space. It does not belong to the realm of past, present, or future. It simply is. And yet, within it lies the potentiality of all things—the vast, uncharted ocean from which the waves of existence emerge and into which they inevitably recede.

This silent presence is the undifferentiated base of all phenomena. It is the foundation upon which the universe manifests and dissolves, the unseen substratum that supports the visible world. Like the sky behind passing clouds, it remains unshaken by the coming and going of form. To rest in this presence is to recognize the ephemeral nature of differentiation, to see that all appearances are temporary fluctuations upon an eternal, unmoving ground.

The Manifestation of Differentiation

From the undifferentiated base arises the intricate play of differentiation. Space appears, delineating the vastness into here and there. Time unfolds, marking the transition between before and after. Perception comes alive, dividing experience into sight, sound, touch, taste, and thought. Form emerges, defining and shaping the formless into patterns of existence.

Yet, all differentiation is merely a transient dream. It is a flickering light upon the still waters of pure being. Though we become absorbed in this play, immersed in the ever-changing spectacle of life, the truth remains: all distinctions, all forms, all movements of experience are but momentary expressions, destined to dissolve once more into the silent abyss of the undifferentiated.

The Return to Pure Presence

No matter how deeply we wander into the realms of differentiation, the journey always leads back to the source. The flame of experience burns until its fuel is spent, and then—silence. The mind spins in its endless pursuit, only to arrive at stillness. The dream of form plays itself out, and the sleeper awakens to the vast, boundless presence beyond all dreams.

This return is not an ending but a homecoming. It is the dissolution of the illusion of separateness, the recognition that nothing was ever apart, that all manifestations are but ripples upon the same infinite ocean. To listen deeply, to surrender to the Sound of Silence, is to merge with that which is eternal, to be absorbed into the fundamental hum of existence itself.

The Paradox of Sound and Silence

The Sound of Silence is not an absence, nor is it merely the lack of auditory stimuli. It is a paradoxical presence, a fullness that is beyond form yet ever-present in all forms. It is the vibrating essence that pervades all things, the subtle echo of the formless within form.

Many spiritual traditions have spoken of this sound—the unstruck sound, the celestial resonance, the Nada, the voice of the Absolute. To hear it is to touch the eternal, to remember what has always been known yet often forgotten in the distractions of form and perception.

Living in the Undifferentiated Awareness

To live in awareness of this undifferentiated presence is to move through life with profound peace. One no longer clings to passing forms, nor is one disturbed by the ebb and flow of experience. The world remains as it is—a play of differentiation upon the silent stage of being—but the one who knows the base sees through the illusion of separation.

The enlightened one does not escape the world but moves through it with clarity. To hear the Sound of Pure Presence is to walk in both realms—to honor the play of differentiation while remaining anchored in the undifferentiated. It is to see all things as fleeting waves, yet to know oneself as the ocean beneath them.

The Invitation to Silence

The Sound of Pure Presence is not distant. It is not hidden in some faraway realm, nor does it require complex rituals to uncover. It is here, now, within and around all things. It is the sound of being itself, waiting to be recognized.

In the quiet spaces between thoughts, in the pause between breaths, in the stillness at the heart of experience, the silent sound can be heard. It calls not with force, but with an irresistible depth, drawing the seeker back into the source.

Listen deeply. Be still. And in that stillness, hear the eternal resonance of Pure Presence.

…

Ο Ήχος της Καθαρής Παρουσίας: Ένα Μυστικιστικό Ταξίδι στην Αδιαφοροποίητη Ύπαρξη

Στα βάθη της ησυχίας, πέρα από την αναταραχή του νου και τις φευγαλέες ηχώ των μορφών, υπάρχει ένας ήχος που δεν είναι ήχος, μια αντήχηση πέρα από την αντίληψη. Είναι ο Ήχος της Σιωπής, το αιώνιο βουητό της Καθαρής Παρουσίας, το αμετάβλητο τραγούδι της Αδιαφοροποίητης Ύπαρξης. Αυτή είναι η πρωταρχική ουσία από την οποία προκύπτει κάθε διαφοροποίηση και μέσα στην οποία διαλύεται κάθε εμπειρία. Να ακούσει κανείς αυτόν τον ήχο σημαίνει να αφυπνιστεί στη θεμελιώδη φύση του Είναι.

Η Αιώνια Αδιαφοροποίητη Βάση

Πριν από τη σκέψη, πριν από την αίσθηση, πριν από το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς που υφαίνει τον ιστό της αντίληψης, υπάρχει μια σιωπηλή παρουσία. Αυτή η παρουσία δεν δεσμεύεται από τον χρόνο ή τον χώρο. Δεν ανήκει στη σφαίρα του παρελθόντος, του παρόντος ή του μέλλοντος. Απλώς είναι. Και όμως, μέσα της υπάρχει η δυναμική όλων των πραγμάτων—ο απέραντος, ανεξερεύνητος ωκεανός από τον οποίο αναδύονται και μέσα στον οποίο επιστρέφουν τα κύματα της ύπαρξης.

Αυτή η σιωπηλή παρουσία είναι η αδιαφοροποίητη βάση όλων των φαινομένων. Είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο το σύμπαν εκδηλώνεται και διαλύεται, το αόρατο υπόστρωμα που στηρίζει τον ορατό κόσμο. Όπως ο ουρανός πίσω από τα περαστικά σύννεφα, παραμένει ατάραχη από το πέρασμα των μορφών. Να αναπαυθεί κανείς σε αυτή την παρουσία σημαίνει να αναγνωρίσει την εφήμερη φύση της διαφοροποίησης, να δει ότι όλες οι εμφανίσεις είναι προσωρινές διακυμάνσεις πάνω σε μια αιώνια, αμετακίνητη βάση.

Η Εκδήλωση της Διαφοροποίησης

Από την αδιαφοροποίητη βάση αναδύεται το περίπλοκο παιχνίδι της διαφοροποίησης. Ο χώρος εμφανίζεται, διαχωρίζοντας την απεραντοσύνη σε εδώ και εκεί. Ο χρόνος εκτυλίσσεται, σηματοδοτώντας τη μετάβαση από το πριν στο μετά. Η αντίληψη ζωντανεύει, διαιρώντας την εμπειρία σε όραση, ήχο, αφή, γεύση και σκέψη. Η μορφή αναδύεται, ορίζοντας και διαμορφώνοντας το άμορφο σε σχέδια ύπαρξης.

Κι όμως, κάθε διαφοροποίηση είναι απλώς ένα παροδικό όνειρο. Είναι ένα τρεμόπαιγμα φωτός πάνω στα ήρεμα νερά της καθαρής ύπαρξης. Αν και απορροφιόμαστε σε αυτό το παιχνίδι, βυθιζόμαστε στο αέναα μεταβαλλόμενο θέαμα της ζωής, η αλήθεια παραμένει: όλες οι διακρίσεις, όλες οι μορφές, όλες οι κινήσεις της εμπειρίας δεν είναι παρά στιγμιαίες εκφράσεις, προορισμένες να διαλυθούν ξανά στη σιωπηλή άβυσσο του αδιαφοροποίητου.

Η Επιστροφή στην Καθαρή Παρουσία

Όσο βαθιά κι αν περιπλανηθούμε στους κόσμους της διαφοροποίησης, το ταξίδι οδηγεί πάντοτε πίσω στην πηγή. Η φλόγα της εμπειρίας καίει μέχρι να εξαντληθεί το καύσιμό της, και τότε—σιωπή. Ο νους στριφογυρίζει στην ατέρμονη αναζήτησή του, μόνο για να καταλήξει στην ακινησία. Το όνειρο της μορφής παίζεται μέχρι τέλους, και ο ονειρευτής ξυπνά στη απέραντη, απεριόριστη παρουσία πέρα από όλα τα όνειρα.

Αυτή η επιστροφή δεν είναι ένα τέλος αλλά ένας επαναπατρισμός. Είναι η διάλυση της ψευδαίσθησης της χωριστότητας, η αναγνώριση ότι τίποτα δεν ήταν ποτέ διαχωρισμένο, ότι όλες οι εκδηλώσεις δεν είναι παρά κυματισμοί στον ίδιο άπειρο ωκεανό. Να ακούσει κανείς βαθιά, να παραδοθεί στον Ήχο της Σιωπής, σημαίνει να συγχωνευθεί με το αιώνιο, να απορροφηθεί στον θεμελιώδη παλμό της ίδιας της ύπαρξης.

Το Παράδοξο του Ήχου και της Σιωπής

Ο Ήχος της Σιωπής δεν είναι μια απουσία, ούτε απλώς η έλλειψη ακουστικών ερεθισμάτων. Είναι μια παραδοξολογική παρουσία, μια πληρότητα πέρα από τη μορφή και ταυτόχρονα πανταχού παρούσα μέσα σε όλες τις μορφές. Είναι η δονητική ουσία που διαπερνά τα πάντα, η λεπτή ηχώ του άμορφου μέσα στη μορφή.

Πολλές πνευματικές παραδόσεις έχουν μιλήσει για αυτόν τον ήχο—τον άκτιστο ήχο, την ουράνια αντήχηση, τη Νάντα, τη φωνή του Απολύτου. Να τον ακούσει κανείς σημαίνει να αγγίξει το αιώνιο, να θυμηθεί αυτό που ήταν πάντα γνωστό αλλά συχνά λησμονημένο μέσα στους περισπασμούς της μορφής και της αντίληψης.

Ζώντας μέσα στην Αδιαφοροποίητη Επίγνωση

Να ζει κανείς με επίγνωση αυτής της αδιαφοροποίητης παρουσίας σημαίνει να κινείται μέσα στη ζωή με βαθιά ειρήνη. Δεν προσκολλάται πλέον στις παροδικές μορφές, ούτε ταράζεται από την παλίρροια της εμπειρίας. Ο κόσμος παραμένει όπως είναι—ένα παιχνίδι διαφοροποίησης πάνω στη σιωπηλή σκηνή του Είναι—αλλά αυτός που γνωρίζει τη βάση βλέπει μέσα από την ψευδαίσθηση του διαχωρισμού.

Ο φωτισμένος δεν διαφεύγει από τον κόσμο, αλλά κινείται μέσα σε αυτόν με διαύγεια. Να ακούει κανείς τον Ήχο της Καθαρής Παρουσίας σημαίνει να περπατά και στους δύο κόσμους—να τιμά το παιχνίδι της διαφοροποίησης ενώ παραμένει αγκυροβολημένος στο αδιαφοροποίητο. Είναι να βλέπει όλα τα πράγματα ως εφήμερα κύματα, αλλά να γνωρίζει τον εαυτό του ως τον ωκεανό που τα στηρίζει.

Η Πρόσκληση στη Σιωπή

Ο Ήχος της Καθαρής Παρουσίας δεν είναι μακρινός. Δεν είναι κρυμμένος σε κάποιον απόμακρο κόσμο, ούτε απαιτεί περίπλοκες τελετές για να αποκαλυφθεί. Είναι εδώ, τώρα, μέσα και γύρω από όλα τα πράγματα. Είναι ο ήχος του ίδιου του Είναι, περιμένοντας να αναγνωριστεί.

Στους ήσυχους χώρους ανάμεσα στις σκέψεις, στην παύση ανάμεσα στις αναπνοές, στην ακινησία στην καρδιά της εμπειρίας, ο σιωπηλός ήχος μπορεί να ακουστεί. Δεν καλεί με δύναμη, αλλά με μια ακαταμάχητη βαθύτητα, τραβώντας τον αναζητητή πίσω στην πηγή.

Άκουσε βαθιά. Μείνε ακίνητος. Και μέσα σε αυτή την ακινησία, άκουσε την αιώνια αντήχηση της Καθαρής Παρουσίας.

Saturday, July 19, 2025

The Infinite Vastness of Limitless Awareness

The journey into Limitless Awareness is not a path that can be tread by the feet, nor a destination that can be reached by time-bound measures. It is a vast expanse that pervades all existence, dissolving the false constructs of space and time, shattering the illusions of separation and duality. Those who have glimpsed this Reality, those whose inner veils have been lifted, come to see that what they once called the 'self' is but a fleeting shadow cast upon the eternal canvas of consciousness.

The Dissolution of Illusion

To dwell in the abode of Limitless Awareness is to have passed beyond the constraints of ego, beyond the delusions that create boundaries between 'this' and 'that,' 'I' and 'you.' The veil of illusion that shrouds perception is lifted, revealing a field of infinite presence, a silent, luminous vastness where all things interpenetrate without obstruction.

The mind, conditioned by years of identity and attachment, struggles to comprehend this dissolution. It asks: "If I let go of all that defines me, what remains?" But this question arises from the fear of loss, the fear that without attachment, one would cease to exist. Yet, in reality, nothing is lost—only the chains of illusion are broken. And what remains is that which has always been: the Infinite Awareness, free, boundless, radiant beyond measure.

Beyond Space and Time

Once the mirage of separateness fades, one comes to know that there is no 'here' or 'there,' no 'before' or 'after.' Whether the body is seated upon the cold stones of a mountain peak, drifting with the ocean’s tides, wandering through bustling streets, or resting in silent solitude, it makes no difference. Space and time are but momentary ripples upon the infinite sea of awareness. The body, an instrument formed by the elements, moves according to the natural unfolding of existence, its course predetermined by the rhythm of the cosmos. Yet the essence, the true self, remains untouched, immovable, resting in the ever-present Now.

The Silent Observer

The one who has awakened to this Reality becomes like the sky, vast and ungraspable, watching as the clouds of experience drift by without clinging to them. Joy and sorrow arise and fade, like waves upon the shore. Gain and loss, praise and blame—such dualities no longer bind the awakened one. For there is no 'one' to be affected, only Awareness itself, silent and serene, witnessing all yet untouched by any of it.

This state is not an escape from the world but a total immersion in it, a profound intimacy with all things, untainted by the grasping mind. The awakened one walks through the world as a silent mirror, reflecting the dance of existence yet remaining pure and untainted. Nothing sticks, nothing remains. Each moment arises fresh, new, and boundless.

The Unfathomable Truth

Words fail to capture the full essence of this Awareness. Language is a tool forged in the realm of duality, and thus, it falters when attempting to describe that which is beyond all distinctions. The scriptures of old have hinted at it, the enlightened ones have spoken of it, but none have truly contained it within mere speech. For this Reality must be lived, must be experienced directly, beyond thought, beyond concept.

Those who seek it through intellect alone will find themselves chasing shadows. Yet those who surrender, who let go of the striving mind and dissolve into the present moment, will find that they have never been separate from it. The truth is not something to be acquired; it is what you are. There is nothing to attain, nowhere to go. There is only this, this vast, limitless, eternal Awareness, the ever-present essence of all things.

The Stillness Within

Thus, the wise turn their gaze inward, not to escape but to recognize what has always been. They cease their search for truth in external forms, knowing that all appearances are but passing reflections in the great mirror of Awareness. And in the depths of that stillness, where no thought stirs, where no self remains, they awaken to the Unfathomable.

Here, in this timeless, boundless space, there is no need to ask, "Where am I?" or "Who am I?" For the one who asks has vanished, and only Truth remains.

Limitless. Eternal. Unchanging.

Such is the Vastness of Infinite Awareness.

…

Η Άπειρη Απεραντοσύνη της Απεριόριστης Επίγνωσης

Το ταξίδι προς την Απεριόριστη Επίγνωση δεν είναι ένα μονοπάτι που μπορεί να διαβεί κανείς με τα πόδια, ούτε ένας προορισμός που μπορεί να επιτευχθεί με χρονικά μέτρα. Είναι μια απέραντη έκταση που διαπερνά κάθε ύπαρξη, διαλύοντας τις ψευδείς κατασκευές του χώρου και του χρόνου, θρυμματίζοντας τις ψευδαισθήσεις του διαχωρισμού και της δυαδικότητας. Εκείνοι που έχουν αντικρίσει αυτήν την Πραγματικότητα, εκείνοι των οποίων τα εσωτερικά πέπλα έχουν αρθεί, βλέπουν πως αυτό που κάποτε αποκαλούσαν "εγώ" δεν είναι παρά μια φευγαλέα σκιά επάνω στον αιώνιο καμβά της συνείδησης.

Η Διάλυση της Ψευδαίσθησης

Το να κατοικεί κανείς στην οικία της Απεριόριστης Επίγνωσης σημαίνει να έχει υπερβεί τα δεσμά του εγώ, να έχει ξεπεράσει τις αυταπάτες που δημιουργούν όρια μεταξύ του "αυτού" και του "άλλου", του "εγώ" και του "εσένα". Το πέπλο της ψευδαίσθησης που σκεπάζει την αντίληψη ανυψώνεται, αποκαλύπτοντας ένα πεδίο άπειρης παρουσίας, μια σιωπηλή, φωτεινή απεραντοσύνη όπου όλα διαπερνούν το ένα το άλλο χωρίς εμπόδια.

Ο νους, διαμορφωμένος από χρόνια ταύτισης και προσκόλλησης, δυσκολεύεται να κατανοήσει αυτή τη διάλυση. Ρωτά: «Αν αφήσω όλα όσα με ορίζουν, τι απομένει;» Αλλά αυτή η ερώτηση πηγάζει από τον φόβο της απώλειας, από τον φόβο πως χωρίς προσκόλληση, θα έπαυε να υπάρχει. Κι όμως, στην πραγματικότητα, τίποτα δεν χάνεται—μόνο οι αλυσίδες της ψευδαίσθησης σπάνε. Και αυτό που απομένει είναι εκείνο που πάντα υπήρχε: η Άπειρη Επίγνωση, ελεύθερη, απεριόριστη, ακτινοβόλα πέρα από κάθε μέτρο.

Πέρα από τον Χώρο και τον Χρόνο

Όταν το απατηλό πέπλο της χωριστότητας διαλύεται, αναγνωρίζει κανείς πως δεν υπάρχει "εδώ" ή "εκεί", "πριν" ή "μετά". Είτε το σώμα κάθεται πάνω στις ψυχρές πέτρες μιας ορεινής κορυφής, είτε παρασύρεται από τα ρεύματα του ωκεανού, είτε περιπλανιέται μέσα σε πολυσύχναστους δρόμους, είτε αναπαύεται σε σιωπηλή μοναξιά, δεν έχει σημασία. Ο χώρος και ο χρόνος δεν είναι παρά στιγμιαίοι κυματισμοί στην άπειρη θάλασσα της επίγνωσης. Το σώμα, ένα όργανο διαμορφωμένο από τα στοιχεία, κινείται σύμφωνα με τη φυσική εξέλιξη της ύπαρξης, η πορεία του καθοδηγείται από τον ρυθμό του σύμπαντος. Όμως η ουσία, το αληθινό Είναι, παραμένει ανέγγιχτο, ακίνητο, αναπαυόμενο στην αιώνια Παρουσία του Τώρα.

Ο Σιωπηλός Παρατηρητής

Όποιος έχει αφυπνιστεί σε αυτήν την Πραγματικότητα γίνεται σαν τον ουρανό, αχανής και άπιαστος, παρακολουθώντας τα σύννεφα των εμπειριών να παρασύρονται χωρίς να προσκολλάται σε αυτά. Η χαρά και η λύπη αναδύονται και φθίνουν, σαν κύματα που αγγίζουν την ακτή. Το κέρδος και η απώλεια, ο έπαινος και η μομφή—τέτοιες δυαδικότητες δεν δεσμεύουν πλέον τον αφυπνισμένο. Διότι δεν υπάρχει "κάποιος" που να επηρεάζεται, μόνο η ίδια η Επίγνωση, σιωπηλή και γαλήνια, που είναι μάρτυρας όλων χωρίς να αγγίζεται από τίποτα.

Αυτή η κατάσταση δεν είναι μια φυγή από τον κόσμο αλλά μια απόλυτη εμβάπτιση μέσα του, μια βαθιά οικειότητα με όλα τα πράγματα, αμόλυντη από τον διεκδικητικό νου. Ο αφυπνισμένος περπατά μέσα στον κόσμο σαν ένας σιωπηλός καθρέφτης, αντανακλώντας τον χορό της ύπαρξης δίχως να αλλοιώνεται. Τίποτα δεν προσκολλάται, τίποτα δεν παραμένει. Κάθε στιγμή αναδύεται φρέσκια, νέα και απεριόριστη.

Η Ακατανόητη Αλήθεια

Οι λέξεις αδυνατούν να συλλάβουν πλήρως την ουσία αυτής της Επίγνωσης. Η γλώσσα είναι ένα εργαλείο σμιλευμένο στον κόσμο της δυαδικότητας και έτσι αποτυγχάνει όταν επιχειρεί να περιγράψει αυτό που βρίσκεται πέρα από κάθε διάκριση. Οι γραφές των αρχαίων σοφών έχουν υπαινιχθεί αυτό το μυστήριο, οι φωτισμένοι το έχουν περιγράψει, αλλά κανείς δεν το έχει περικλείσει πλήρως μέσα στον λόγο. Διότι αυτή η Πραγματικότητα πρέπει να βιωθεί άμεσα, πέρα από τη σκέψη, πέρα από την έννοια.

Εκείνοι που την αναζητούν μόνο με τη διάνοια θα βρεθούν να κυνηγούν σκιές. Μα εκείνοι που εγκαταλείπουν την προσπάθεια του νου, που διαλύονται στην παρούσα στιγμή, θα ανακαλύψουν πως ποτέ δεν υπήρξαν ξεχωριστοί από αυτήν. Η αλήθεια δεν είναι κάτι που μπορεί να αποκτηθεί· είναι αυτό που ήδη είσαι. Δεν υπάρχει τίποτα να επιτευχθεί, κανένα μέρος να φτάσεις. Υπάρχει μόνο αυτό: η άπειρη, αιώνια, απεριόριστη Επίγνωση, η διαρκής ουσία όλων των πραγμάτων.

Η Εσωτερική Σιγή

Έτσι, οι σοφοί στρέφουν το βλέμμα προς τα μέσα, όχι για να ξεφύγουν, αλλά για να αναγνωρίσουν αυτό που πάντα ήταν. Σταματούν να αναζητούν την αλήθεια σε εξωτερικές μορφές, γνωρίζοντας πως όλες οι εμφανίσεις είναι απλώς περαστικές αντανακλάσεις στον μεγάλο καθρέφτη της Επίγνωσης. Και στα βάθη αυτής της σιγής, όπου καμία σκέψη δεν αναδεύεται, όπου κανένα εγώ δεν παραμένει, αφυπνίζονται στο Ακατανόητο.

Εδώ, σε αυτόν τον άχρονο, απεριόριστο χώρο, δεν υπάρχει ανάγκη να ρωτήσει κανείς: «Πού είμαι;» ή «Ποιος είμαι;» Διότι αυτός που ρωτά έχει χαθεί, και μόνο η Αλήθεια παραμένει.

Απεριόριστη. Αιώνια. Αμετάβλητη.

Τέτοια είναι η Απέραντη Άπειρη Επίγνωση.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

CIRCLE OF LIGHT

18. The Sound of Pure Presence: A Mystical Journey into Undifferentiated Existence

ESOTERISM STUDIES