Monday, 8 December, 2025

18. The Sound of Pure Presence: A Mystical Journey into Undifferentiated Existence

In the depths of stillness, beyond the turbulence of mind and the fleeting echoes of form, there exists a sound that is not a sound, a resonance beyond perception. It is the Sound of Silence, the eternal hum of Pure Presence, the unchanging song of Undifferentiated Existence. This is the primordial essence from which all differentiation arises and into which all experience dissolves. To hear this sound is to awaken to the fundamental nature of Being itself.

The Eternal Undifferentiated Base

Before thought, before sensation, before the dance of light and shadow that forms the fabric of perception, there is a silent presence. This presence is not bound by time or space. It does not belong to the realm of past, present, or future. It simply is. And yet, within it lies the potentiality of all things—the vast, uncharted ocean from which the waves of existence emerge and into which they inevitably recede.

This silent presence is the undifferentiated base of all phenomena. It is the foundation upon which the universe manifests and dissolves, the unseen substratum that supports the visible world. Like the sky behind passing clouds, it remains unshaken by the coming and going of form. To rest in this presence is to recognize the ephemeral nature of differentiation, to see that all appearances are temporary fluctuations upon an eternal, unmoving ground.

The Manifestation of Differentiation

From the undifferentiated base arises the intricate play of differentiation. Space appears, delineating the vastness into here and there. Time unfolds, marking the transition between before and after. Perception comes alive, dividing experience into sight, sound, touch, taste, and thought. Form emerges, defining and shaping the formless into patterns of existence.

Yet, all differentiation is merely a transient dream. It is a flickering light upon the still waters of pure being. Though we become absorbed in this play, immersed in the ever-changing spectacle of life, the truth remains: all distinctions, all forms, all movements of experience are but momentary expressions, destined to dissolve once more into the silent abyss of the undifferentiated.

The Return to Pure Presence

No matter how deeply we wander into the realms of differentiation, the journey always leads back to the source. The flame of experience burns until its fuel is spent, and then—silence. The mind spins in its endless pursuit, only to arrive at stillness. The dream of form plays itself out, and the sleeper awakens to the vast, boundless presence beyond all dreams.

This return is not an ending but a homecoming. It is the dissolution of the illusion of separateness, the recognition that nothing was ever apart, that all manifestations are but ripples upon the same infinite ocean. To listen deeply, to surrender to the Sound of Silence, is to merge with that which is eternal, to be absorbed into the fundamental hum of existence itself.

The Paradox of Sound and Silence

The Sound of Silence is not an absence, nor is it merely the lack of auditory stimuli. It is a paradoxical presence, a fullness that is beyond form yet ever-present in all forms. It is the vibrating essence that pervades all things, the subtle echo of the formless within form.

Many spiritual traditions have spoken of this sound—the unstruck sound, the celestial resonance, the Nada, the voice of the Absolute. To hear it is to touch the eternal, to remember what has always been known yet often forgotten in the distractions of form and perception.

Living in the Undifferentiated Awareness

To live in awareness of this undifferentiated presence is to move through life with profound peace. One no longer clings to passing forms, nor is one disturbed by the ebb and flow of experience. The world remains as it is—a play of differentiation upon the silent stage of being—but the one who knows the base sees through the illusion of separation.

The enlightened one does not escape the world but moves through it with clarity. To hear the Sound of Pure Presence is to walk in both realms—to honor the play of differentiation while remaining anchored in the undifferentiated. It is to see all things as fleeting waves, yet to know oneself as the ocean beneath them.

The Invitation to Silence

The Sound of Pure Presence is not distant. It is not hidden in some faraway realm, nor does it require complex rituals to uncover. It is here, now, within and around all things. It is the sound of being itself, waiting to be recognized.

In the quiet spaces between thoughts, in the pause between breaths, in the stillness at the heart of experience, the silent sound can be heard. It calls not with force, but with an irresistible depth, drawing the seeker back into the source.

Listen deeply. Be still. And in that stillness, hear the eternal resonance of Pure Presence.

…

Ο Ήχος της Καθαρής Παρουσίας: Ένα Μυστικιστικό Ταξίδι στην Αδιαφοροποίητη Ύπαρξη

Στα βάθη της ησυχίας, πέρα από την αναταραχή του νου και τις φευγαλέες ηχώ των μορφών, υπάρχει ένας ήχος που δεν είναι ήχος, μια αντήχηση πέρα από την αντίληψη. Είναι ο Ήχος της Σιωπής, το αιώνιο βουητό της Καθαρής Παρουσίας, το αμετάβλητο τραγούδι της Αδιαφοροποίητης Ύπαρξης. Αυτή είναι η πρωταρχική ουσία από την οποία προκύπτει κάθε διαφοροποίηση και μέσα στην οποία διαλύεται κάθε εμπειρία. Να ακούσει κανείς αυτόν τον ήχο σημαίνει να αφυπνιστεί στη θεμελιώδη φύση του Είναι.

Η Αιώνια Αδιαφοροποίητη Βάση

Πριν από τη σκέψη, πριν από την αίσθηση, πριν από το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς που υφαίνει τον ιστό της αντίληψης, υπάρχει μια σιωπηλή παρουσία. Αυτή η παρουσία δεν δεσμεύεται από τον χρόνο ή τον χώρο. Δεν ανήκει στη σφαίρα του παρελθόντος, του παρόντος ή του μέλλοντος. Απλώς είναι. Και όμως, μέσα της υπάρχει η δυναμική όλων των πραγμάτων—ο απέραντος, ανεξερεύνητος ωκεανός από τον οποίο αναδύονται και μέσα στον οποίο επιστρέφουν τα κύματα της ύπαρξης.

Αυτή η σιωπηλή παρουσία είναι η αδιαφοροποίητη βάση όλων των φαινομένων. Είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο το σύμπαν εκδηλώνεται και διαλύεται, το αόρατο υπόστρωμα που στηρίζει τον ορατό κόσμο. Όπως ο ουρανός πίσω από τα περαστικά σύννεφα, παραμένει ατάραχη από το πέρασμα των μορφών. Να αναπαυθεί κανείς σε αυτή την παρουσία σημαίνει να αναγνωρίσει την εφήμερη φύση της διαφοροποίησης, να δει ότι όλες οι εμφανίσεις είναι προσωρινές διακυμάνσεις πάνω σε μια αιώνια, αμετακίνητη βάση.

Η Εκδήλωση της Διαφοροποίησης

Από την αδιαφοροποίητη βάση αναδύεται το περίπλοκο παιχνίδι της διαφοροποίησης. Ο χώρος εμφανίζεται, διαχωρίζοντας την απεραντοσύνη σε εδώ και εκεί. Ο χρόνος εκτυλίσσεται, σηματοδοτώντας τη μετάβαση από το πριν στο μετά. Η αντίληψη ζωντανεύει, διαιρώντας την εμπειρία σε όραση, ήχο, αφή, γεύση και σκέψη. Η μορφή αναδύεται, ορίζοντας και διαμορφώνοντας το άμορφο σε σχέδια ύπαρξης.

Κι όμως, κάθε διαφοροποίηση είναι απλώς ένα παροδικό όνειρο. Είναι ένα τρεμόπαιγμα φωτός πάνω στα ήρεμα νερά της καθαρής ύπαρξης. Αν και απορροφιόμαστε σε αυτό το παιχνίδι, βυθιζόμαστε στο αέναα μεταβαλλόμενο θέαμα της ζωής, η αλήθεια παραμένει: όλες οι διακρίσεις, όλες οι μορφές, όλες οι κινήσεις της εμπειρίας δεν είναι παρά στιγμιαίες εκφράσεις, προορισμένες να διαλυθούν ξανά στη σιωπηλή άβυσσο του αδιαφοροποίητου.

Η Επιστροφή στην Καθαρή Παρουσία

Όσο βαθιά κι αν περιπλανηθούμε στους κόσμους της διαφοροποίησης, το ταξίδι οδηγεί πάντοτε πίσω στην πηγή. Η φλόγα της εμπειρίας καίει μέχρι να εξαντληθεί το καύσιμό της, και τότε—σιωπή. Ο νους στριφογυρίζει στην ατέρμονη αναζήτησή του, μόνο για να καταλήξει στην ακινησία. Το όνειρο της μορφής παίζεται μέχρι τέλους, και ο ονειρευτής ξυπνά στη απέραντη, απεριόριστη παρουσία πέρα από όλα τα όνειρα.

Αυτή η επιστροφή δεν είναι ένα τέλος αλλά ένας επαναπατρισμός. Είναι η διάλυση της ψευδαίσθησης της χωριστότητας, η αναγνώριση ότι τίποτα δεν ήταν ποτέ διαχωρισμένο, ότι όλες οι εκδηλώσεις δεν είναι παρά κυματισμοί στον ίδιο άπειρο ωκεανό. Να ακούσει κανείς βαθιά, να παραδοθεί στον Ήχο της Σιωπής, σημαίνει να συγχωνευθεί με το αιώνιο, να απορροφηθεί στον θεμελιώδη παλμό της ίδιας της ύπαρξης.

Το Παράδοξο του Ήχου και της Σιωπής

Ο Ήχος της Σιωπής δεν είναι μια απουσία, ούτε απλώς η έλλειψη ακουστικών ερεθισμάτων. Είναι μια παραδοξολογική παρουσία, μια πληρότητα πέρα από τη μορφή και ταυτόχρονα πανταχού παρούσα μέσα σε όλες τις μορφές. Είναι η δονητική ουσία που διαπερνά τα πάντα, η λεπτή ηχώ του άμορφου μέσα στη μορφή.

Πολλές πνευματικές παραδόσεις έχουν μιλήσει για αυτόν τον ήχο—τον άκτιστο ήχο, την ουράνια αντήχηση, τη Νάντα, τη φωνή του Απολύτου. Να τον ακούσει κανείς σημαίνει να αγγίξει το αιώνιο, να θυμηθεί αυτό που ήταν πάντα γνωστό αλλά συχνά λησμονημένο μέσα στους περισπασμούς της μορφής και της αντίληψης.

Ζώντας μέσα στην Αδιαφοροποίητη Επίγνωση

Να ζει κανείς με επίγνωση αυτής της αδιαφοροποίητης παρουσίας σημαίνει να κινείται μέσα στη ζωή με βαθιά ειρήνη. Δεν προσκολλάται πλέον στις παροδικές μορφές, ούτε ταράζεται από την παλίρροια της εμπειρίας. Ο κόσμος παραμένει όπως είναι—ένα παιχνίδι διαφοροποίησης πάνω στη σιωπηλή σκηνή του Είναι—αλλά αυτός που γνωρίζει τη βάση βλέπει μέσα από την ψευδαίσθηση του διαχωρισμού.

Ο φωτισμένος δεν διαφεύγει από τον κόσμο, αλλά κινείται μέσα σε αυτόν με διαύγεια. Να ακούει κανείς τον Ήχο της Καθαρής Παρουσίας σημαίνει να περπατά και στους δύο κόσμους—να τιμά το παιχνίδι της διαφοροποίησης ενώ παραμένει αγκυροβολημένος στο αδιαφοροποίητο. Είναι να βλέπει όλα τα πράγματα ως εφήμερα κύματα, αλλά να γνωρίζει τον εαυτό του ως τον ωκεανό που τα στηρίζει.

Η Πρόσκληση στη Σιωπή

Ο Ήχος της Καθαρής Παρουσίας δεν είναι μακρινός. Δεν είναι κρυμμένος σε κάποιον απόμακρο κόσμο, ούτε απαιτεί περίπλοκες τελετές για να αποκαλυφθεί. Είναι εδώ, τώρα, μέσα και γύρω από όλα τα πράγματα. Είναι ο ήχος του ίδιου του Είναι, περιμένοντας να αναγνωριστεί.

Στους ήσυχους χώρους ανάμεσα στις σκέψεις, στην παύση ανάμεσα στις αναπνοές, στην ακινησία στην καρδιά της εμπειρίας, ο σιωπηλός ήχος μπορεί να ακουστεί. Δεν καλεί με δύναμη, αλλά με μια ακαταμάχητη βαθύτητα, τραβώντας τον αναζητητή πίσω στην πηγή.

Άκουσε βαθιά. Μείνε ακίνητος. Και μέσα σε αυτή την ακινησία, άκουσε την αιώνια αντήχηση της Καθαρής Παρουσίας.

Friday, November 14, 2025

The Silent Flame: A Mystical Meditation on the Unknowable Truth

In the vast expanse of existence, where shadows dance and light bends beyond the reach of mortal eyes, there lies a presence—unseen, unspoken, unfathomable. It is not a thing to be held, nor a word to be uttered, nor a thought to be tamed. It is the Truth—not as we imagine it, not as we seek it, but as it simply is: an Experience beyond the frail scaffolding of perception, a flame that burns without form, a whisper that deafens the universe with its silence.

To speak of Truth is to stumble into a paradox, for the moment we open our mouths, we betray it. Words are but brittle vessels, cracked and leaking, incapable of bearing the weight of the infinite. Symbols, too, falter—circles and stars, sacred geometries etched in sand, dissolve beneath the tide of time. Even the grandest philosophies, those towering edifices of thought, crumble when faced with the vastness of what cannot be known. Truth is not a doctrine to be preached, nor a treasure to be hoarded, nor a banner to be raised. It is an encounter—a fleeting brush with the eternal, a shiver in the soul that defies naming.

And yet, there are those who dare to claim it. They stride forth, robed in certainty, their voices ringing with the clangor of authority. They say, “I hold the Truth; I serve the Truth; I teach the Truth.” With formulas they bind it, with rituals they cage it, with proclamations they diminish it. They stand as self-appointed sentinels, guardians of a light they have never truly seen, peddling shadows to the hungry and the lost. These are not mere fools, for folly might be forgiven; they are thieves of the spirit, architects of illusion, criminals against the sacred expanse of human wonder. For in their arrogance, they do not merely obscure Truth—they strangle it, offering a counterfeit in its place, a lifeless idol carved from their own delusions.

Consider the mystic who sits in silence beneath the ancient tree, eyes closed, breath mingling with the wind. She does not speak of Truth, for she knows it cannot be spoken. She does not seek to define it, for she understands it defies confinement. She simply is—and in that being, she touches the hem of the inexpressible. The world may call her mad, or wise, or nothing at all, but such labels fall away like leaves in autumn. Her silence is her testimony, her stillness her prayer. She does not teach, for who can teach the unteachable? She does not serve, for what can serve that which needs no servant? She experiences—and in that experience, Truth unfolds, not as a revelation to be grasped, but as a mystery to be lived.

Contrast this with the clamor of the marketplace, where Truth is bartered like a trinket. Here, the Teacher strides boldly, his tongue aflame with promises. “Follow me,” he cries, “for I have seen the light!” His followers gather, eager for certainty, desperate to escape the void of their own unknowing. He offers them formulas—seven steps to salvation, three laws of enlightenment, a creed to recite at dawn. He offers them symbols—a cross, a crescent, a lotus—each a key, he claims, to unlock the divine. He offers them activities—prayers to chant, dances to perform, sacrifices to make—all to prove their devotion to a Truth he has already diminished to fit within his grasp. And yet, with every word, every gesture, he drifts further from the silent flame, mistaking the echo for the voice, the map for the journey.

What is this Truth, then, that eludes us so? It is not a mountain to be scaled, nor a sea to be crossed, nor a star to be plucked from the heavens. It is the breath before the breath, the space between thoughts, the pause where the heart forgets its rhythm. It is the glance of a deer in the forest, the ripple of water over stone, the sigh of a galaxy spinning in the void. It is not separate from us, nor are we separate from it—yet it remains beyond us, a horizon that recedes as we approach. To seek it is to lose it; to grasp it is to let it slip through our fingers like sand. It is not ours to own, nor ours to defend, nor ours to proclaim. It simply is, and we, in our fleeting moments of grace, may touch it—not with mind, not with will, but with the raw, unadorned essence of being.

Beware the one who claims to enclose Truth in a vessel of their making, for they have built a prison of their own design. Beware the one who stands as Teacher unbidden, for they have crowned themselves king over a kingdom of dust. Their dishonesty is not merely in their words, but in their very stance—the audacity to believe that the infinite can be tamed, that the incomprehensible can be explained. They are not servants of Truth, but of their own vanity; not defenders of the sacred, but desecrators of its mystery. The multitude of their follies is a tapestry woven with threads of pride, and the depth of their deception is a chasm into which they lead the unwary.

And so, let us turn from the noise of their proclamations and walk instead into the wilderness of silence. Let us shed the garments of certainty and stand naked before the unknown. Let us cease our striving, our naming, our endless need to conquer what cannot be conquered. In the stillness, Truth does not reveal itself as a prize—it unveils itself as an embrace, a dissolution, a becoming. It is not a destination, but a presence; not an answer, but a question that humbles us into awe.

For Truth is an Experience, beyond any perception—an unbroken song sung in a tongue we cannot hear, a light that blinds us into seeing, a silence that deafens us into peace. Let us not seek to possess it, but to be possessed by it; not to speak it, but to be spoken by it; not to teach it, but to be taught by the vast, unspoken wonder of its being. In this surrender, we do not find Truth—we are found by it, and in that finding, we are undone, remade, and set free into the boundless mystery of all that is.

…

Η Σιωπηλή Φλόγα: Μια Μυστική Στοχαστικότητα για την Ακατάληπτη Αλήθεια

Στην απέραντη έκταση της ύπαρξης, όπου οι σκιές χορεύουν και το φως λυγίζει πέρα από την εμβέλεια των θνητών ματιών, υπάρχει μια παρουσία—αόρατη, ανείπωτη, ακατάληπτη. Δεν είναι κάτι που μπορεί να κρατηθεί, ούτε λέξη που μπορεί να προφερθεί, ούτε σκέψη που μπορεί να δαμαστεί. Είναι η Αλήθεια—όχι όπως την φανταζόμαστε, όχι όπως την αναζητούμε, αλλά όπως απλώς είναι: μια Εμπειρία πέρα από την εύθραυστη σκαλωσιά της αντίληψης, μια φλόγα που καίει χωρίς μορφή, ένας ψίθυρος που εκκωφανίζει το σύμπαν με τη σιωπή του.

Το να μιλήσεις για την Αλήθεια είναι να πέσεις σε ένα παράδοξο, διότι τη στιγμή που ανοίγουμε το στόμα μας, την προδίδουμε. Οι λέξεις είναι μονάχα εύθραυστα δοχεία, ραγισμένα και διαρρέοντα, ανίκανα να σηκώσουν το βάρος του απείρου. Τα σύμβολα, επίσης, αποτυγχάνουν—κύκλοι και αστέρια, ιερά γεωμετρήματα χαραγμένα στην άμμο, διαλύονται κάτω από την παλίρροια του χρόνου. Ακόμη και οι πιο μεγαλειώδεις φιλοσοφίες, αυτά τα επιβλητικά οικοδομήματα της σκέψης, καταρρέουν μπροστά στο απέραντο του ακατάληπτου. Η Αλήθεια δεν είναι δόγμα για να κηρυχθεί, ούτε θησαυρός για να συσσωρευτεί, ούτε λάβαρο για να υψωθεί. Είναι μια συνάντηση—μια φευγαλέα επαφή με το αιώνιο, ένα ρίγος στην ψυχή που αψηφά την ονομασία.

Κι όμως, υπάρχουν αυτοί που τολμούν να την διεκδικήσουν. Βαδίζουν μπροστά, ντυμένοι με βεβαιότητα, οι φωνές τους αντηχούν με τον κρότο της εξουσίας. Λένε, «Κρατώ την Αλήθεια· υπηρετώ την Αλήθεια· διδάσκω την Αλήθεια.» Με τύπους την δένουν, με τελετουργίες την φυλακίζουν, με διακηρύξεις την μειώνουν. Στέκονται ως αυτοδιοριζόμενοι φρουροί, κηδεμόνες ενός φωτός που ποτέ δεν είδαν αληθινά, πουλώντας σκιές στους πεινασμένους και τους χαμένους. Αυτοί δεν είναι απλώς ανόητοι, γιατί η ανοησία θα μπορούσε να συγχωρεθεί· είναι κλέφτες του πνεύματος, αρχιτέκτονες της ψευδαίσθησης, εγκληματίες ενάντια στην ιερή έκταση του ανθρώπινου θαυμασμού. Διότι στην αλαζονεία τους, δεν θολώνουν απλώς την Αλήθεια—την πνίγουν, προσφέροντας στη θέση της ένα πλαστό είδωλο, σκαλισμένο από τις δικές τους αυταπάτες.

Σκέψου τον μύστη που κάθεται σιωπηλός κάτω από το αρχαίο δέντρο, με τα μάτια κλειστά, την ανάσα του να αναμειγνύεται με τον άνεμο. Δεν μιλά για την Αλήθεια, γιατί ξέρει ότι δεν μπορεί να ειπωθεί. Δεν επιδιώκει να την ορίσει, γιατί κατανοεί ότι αψηφά τον περιορισμό. Απλώς είναι—και μέσα σε αυτό το είναι, αγγίζει το στρίφωμα του ανείπωτου. Ο κόσμος μπορεί να τον αποκαλέσει τρελό, ή σοφό, ή τίποτα απολύτως, μα τέτοιες ετικέτες πέφτουν σαν φύλλα το φθινόπωρο. Η σιωπή του είναι η μαρτυρία του, η ακινησία του η προσευχή του. Δεν διδάσκει, γιατί ποιος μπορεί να διδάξει το αδίδακτο; Δεν υπηρετεί, γιατί τι μπορεί να υπηρετήσει αυτό που δεν χρειάζεται υπηρέτη; Βιώνει—και μέσα σε αυτή την εμπειρία, η Αλήθεια ξεδιπλώνεται, όχι ως αποκάλυψη για να αρπαχθεί, αλλά ως μυστήριο για να βιωθεί.

Αντίθετα, σκέψου τον θόρυβο της αγοράς, όπου η Αλήθεια ανταλλάσσεται σαν φτηνό κόσμημα. Εδώ, ο Δάσκαλος βαδίζει τολμηρά, η γλώσσα του φλεγόμενη με υποσχέσεις. «Ακολουθήστε με,» φωνάζει, «γιατί είδα το φως!» Οι ακόλουθοί του μαζεύονται, διψασμένοι για βεβαιότητα, απελπισμένοι να ξεφύγουν από το κενό της δικής τους άγνοιας. Τους προσφέρει τύπους—εφτά βήματα για τη σωτηρία, τρεις νόμους της φώτισης, ένα δόγμα για να απαγγέλλουν την αυγή. Τους προσφέρει σύμβολα—ένα σταυρό, μια ημισέληνο, ένα λωτό—καθένα, ισχυρίζεται, κλειδί για να ξεκλειδώσει το θείο. Τους προσφέρει δραστηριότητες—προσευχές για να ψάλλουν, χορούς για να εκτελέσουν, θυσίες για να κάνουν—όλα για να αποδείξουν την αφοσίωσή τους σε μια Αλήθεια που ήδη έχει συρρικνώσει για να χωρέσει στο χέρι του. Κι όμως, με κάθε λέξη, κάθε χειρονομία, απομακρύνεται περισσότερο από τη σιωπηλή φλόγα, μπερδεύοντας την ηχώ με τη φωνή, τον χάρτη με το ταξίδι.

Τι είναι, λοιπόν, αυτή η Αλήθεια που μας διαφεύγει τόσο; Δεν είναι βουνό για να σκαρφαλώσουμε, ούτε θάλασσα για να διασχίσουμε, ούτε αστέρι για να μαδήσουμε από τους ουρανούς. Είναι η ανάσα πριν την ανάσα, ο χώρος ανάμεσα στις σκέψεις, η παύση όπου η καρδιά ξεχνά τον ρυθμό της. Είναι το βλέμμα ενός ελαφιού στο δάσος, ο κυματισμός του νερού πάνω στην πέτρα, ο αναστεναγμός ενός γαλαξία που περιστρέφεται στο κενό. Δεν είναι ξεχωριστή από εμάς, ούτε είμαστε εμείς ξεχωριστοί από αυτή—κι όμως παραμένει πέρα από εμάς, ένας ορίζοντας που απομακρύνεται καθώς πλησιάζουμε. Το να την αναζητήσεις είναι να την χάσεις· το να την πιάσεις είναι να την αφήσεις να γλιστρήσει μέσα από τα δάχτυλά σου σαν άμμος. Δεν είναι δική μας για να την κατέχουμε, ούτε να την υπερασπιστούμε, ούτε να την διακηρύξουμε. Απλώς είναι, και εμείς, στις φευγαλέες στιγμές της χάρης μας, μπορούμε να την αγγίξουμε—όχι με το μυαλό, όχι με τη θέληση, αλλά με την ακατέργαστη, ανόθευτη ουσία της ύπαρξης.

Πρόσεξε αυτόν που ισχυρίζεται ότι περικλείει την Αλήθεια σε ένα δοχείο της δικής του κατασκευής, γιατί έχει χτίσει μια φυλακή του δικού του σχεδίου. Πρόσεξε αυτόν που στέκεται ως Δάσκαλος απρόσκλητος, γιατί έχει στεφθεί βασιλιάς πάνω σε ένα βασίλειο σκόνης. Η ανεντιμότητά τους δεν βρίσκεται μόνο στα λόγια τους, αλλά στην ίδια τους τη στάση—την τόλμη να πιστεύουν ότι το άπειρο μπορεί να δαμαστεί, ότι το ακατάληπτο μπορεί να εξηγηθεί. Δεν είναι υπηρέτες της Αλήθειας, αλλά της δικής τους ματαιοδοξίας· όχι υπερασπιστές του ιερού, αλλά βεβηλωτές του μυστηρίου της. Το πλήθος των ανοησιών τους είναι ένα υφαντό υφασμένο με νήματα υπερηφάνειας, και το βάθος της απάτης τους είναι μια άβυσσος στην οποία οδηγούν τους ανυποψίαστους.

Κι έτσι, ας γυρίσουμε την πλάτη στον θόρυβο των διακηρύξεών τους και ας βαδίσουμε αντίθετα στην ερημιά της σιωπής. Ας αποτινάξουμε τα ενδύματα της βεβαιότητας και ας σταθούμε γυμνοί μπροστά στο άγνωστο. Ας σταματήσουμε την προσπάθεια, την ονοματοδοσία, την ατέλειωτη ανάγκη μας να κατακτήσουμε αυτό που δεν μπορεί να κατακτηθεί. Στην ησυχία, η Αλήθεια δεν αποκαλύπτεται ως έπαθλο—ξεδιπλώνεται ως αγκάλιασμα, ως διάλυση, ως γίγνεσθαι. Δεν είναι προορισμός, αλλά παρουσία· όχι απάντηση, αλλά ερώτηση που μας ταπεινώνει σε δέος.

Διότι η Αλήθεια είναι μια Εμπειρία, πέρα από κάθε αντίληψη—ένα αδιάκοπο τραγούδι που τραγουδιέται σε μια γλώσσα που δεν μπορούμε να ακούσουμε, ένα φως που μας τυφλώνει για να δούμε, μια σιωπή που μας εκκωφανίζει στην ειρήνη. Ας μην επιδιώξουμε να την κατέχουμε, αλλά να κατακτηθούμε από αυτή· να μην την μιλήσουμε, αλλά να μιληθούμε από αυτή· να μην την διδάξουμε, αλλά να διδαχθούμε από το απέραντο, ανείπωτο θαύμα της ύπαρξής της. Σε αυτή την παράδοση, δεν βρίσκουμε την Αλήθεια—μας βρίσκει αυτή, και σε αυτό το εύρεμα, αποδομούμαστε, ξαναφτιάχνονται, και απελευθερωνόμαστε στο απεριόριστο μυστήριο όλων όσων είναι.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

CIRCLE OF LIGHT

18. The Sound of Pure Presence: A Mystical Journey into Undifferentiated Existence

ESOTERISM STUDIES