Monday, 8 December, 2025

18. The Sound of Pure Presence: A Mystical Journey into Undifferentiated Existence

In the depths of stillness, beyond the turbulence of mind and the fleeting echoes of form, there exists a sound that is not a sound, a resonance beyond perception. It is the Sound of Silence, the eternal hum of Pure Presence, the unchanging song of Undifferentiated Existence. This is the primordial essence from which all differentiation arises and into which all experience dissolves. To hear this sound is to awaken to the fundamental nature of Being itself.

The Eternal Undifferentiated Base

Before thought, before sensation, before the dance of light and shadow that forms the fabric of perception, there is a silent presence. This presence is not bound by time or space. It does not belong to the realm of past, present, or future. It simply is. And yet, within it lies the potentiality of all things—the vast, uncharted ocean from which the waves of existence emerge and into which they inevitably recede.

This silent presence is the undifferentiated base of all phenomena. It is the foundation upon which the universe manifests and dissolves, the unseen substratum that supports the visible world. Like the sky behind passing clouds, it remains unshaken by the coming and going of form. To rest in this presence is to recognize the ephemeral nature of differentiation, to see that all appearances are temporary fluctuations upon an eternal, unmoving ground.

The Manifestation of Differentiation

From the undifferentiated base arises the intricate play of differentiation. Space appears, delineating the vastness into here and there. Time unfolds, marking the transition between before and after. Perception comes alive, dividing experience into sight, sound, touch, taste, and thought. Form emerges, defining and shaping the formless into patterns of existence.

Yet, all differentiation is merely a transient dream. It is a flickering light upon the still waters of pure being. Though we become absorbed in this play, immersed in the ever-changing spectacle of life, the truth remains: all distinctions, all forms, all movements of experience are but momentary expressions, destined to dissolve once more into the silent abyss of the undifferentiated.

The Return to Pure Presence

No matter how deeply we wander into the realms of differentiation, the journey always leads back to the source. The flame of experience burns until its fuel is spent, and then—silence. The mind spins in its endless pursuit, only to arrive at stillness. The dream of form plays itself out, and the sleeper awakens to the vast, boundless presence beyond all dreams.

This return is not an ending but a homecoming. It is the dissolution of the illusion of separateness, the recognition that nothing was ever apart, that all manifestations are but ripples upon the same infinite ocean. To listen deeply, to surrender to the Sound of Silence, is to merge with that which is eternal, to be absorbed into the fundamental hum of existence itself.

The Paradox of Sound and Silence

The Sound of Silence is not an absence, nor is it merely the lack of auditory stimuli. It is a paradoxical presence, a fullness that is beyond form yet ever-present in all forms. It is the vibrating essence that pervades all things, the subtle echo of the formless within form.

Many spiritual traditions have spoken of this sound—the unstruck sound, the celestial resonance, the Nada, the voice of the Absolute. To hear it is to touch the eternal, to remember what has always been known yet often forgotten in the distractions of form and perception.

Living in the Undifferentiated Awareness

To live in awareness of this undifferentiated presence is to move through life with profound peace. One no longer clings to passing forms, nor is one disturbed by the ebb and flow of experience. The world remains as it is—a play of differentiation upon the silent stage of being—but the one who knows the base sees through the illusion of separation.

The enlightened one does not escape the world but moves through it with clarity. To hear the Sound of Pure Presence is to walk in both realms—to honor the play of differentiation while remaining anchored in the undifferentiated. It is to see all things as fleeting waves, yet to know oneself as the ocean beneath them.

The Invitation to Silence

The Sound of Pure Presence is not distant. It is not hidden in some faraway realm, nor does it require complex rituals to uncover. It is here, now, within and around all things. It is the sound of being itself, waiting to be recognized.

In the quiet spaces between thoughts, in the pause between breaths, in the stillness at the heart of experience, the silent sound can be heard. It calls not with force, but with an irresistible depth, drawing the seeker back into the source.

Listen deeply. Be still. And in that stillness, hear the eternal resonance of Pure Presence.

…

Ο Ήχος της Καθαρής Παρουσίας: Ένα Μυστικιστικό Ταξίδι στην Αδιαφοροποίητη Ύπαρξη

Στα βάθη της ησυχίας, πέρα από την αναταραχή του νου και τις φευγαλέες ηχώ των μορφών, υπάρχει ένας ήχος που δεν είναι ήχος, μια αντήχηση πέρα από την αντίληψη. Είναι ο Ήχος της Σιωπής, το αιώνιο βουητό της Καθαρής Παρουσίας, το αμετάβλητο τραγούδι της Αδιαφοροποίητης Ύπαρξης. Αυτή είναι η πρωταρχική ουσία από την οποία προκύπτει κάθε διαφοροποίηση και μέσα στην οποία διαλύεται κάθε εμπειρία. Να ακούσει κανείς αυτόν τον ήχο σημαίνει να αφυπνιστεί στη θεμελιώδη φύση του Είναι.

Η Αιώνια Αδιαφοροποίητη Βάση

Πριν από τη σκέψη, πριν από την αίσθηση, πριν από το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς που υφαίνει τον ιστό της αντίληψης, υπάρχει μια σιωπηλή παρουσία. Αυτή η παρουσία δεν δεσμεύεται από τον χρόνο ή τον χώρο. Δεν ανήκει στη σφαίρα του παρελθόντος, του παρόντος ή του μέλλοντος. Απλώς είναι. Και όμως, μέσα της υπάρχει η δυναμική όλων των πραγμάτων—ο απέραντος, ανεξερεύνητος ωκεανός από τον οποίο αναδύονται και μέσα στον οποίο επιστρέφουν τα κύματα της ύπαρξης.

Αυτή η σιωπηλή παρουσία είναι η αδιαφοροποίητη βάση όλων των φαινομένων. Είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο το σύμπαν εκδηλώνεται και διαλύεται, το αόρατο υπόστρωμα που στηρίζει τον ορατό κόσμο. Όπως ο ουρανός πίσω από τα περαστικά σύννεφα, παραμένει ατάραχη από το πέρασμα των μορφών. Να αναπαυθεί κανείς σε αυτή την παρουσία σημαίνει να αναγνωρίσει την εφήμερη φύση της διαφοροποίησης, να δει ότι όλες οι εμφανίσεις είναι προσωρινές διακυμάνσεις πάνω σε μια αιώνια, αμετακίνητη βάση.

Η Εκδήλωση της Διαφοροποίησης

Από την αδιαφοροποίητη βάση αναδύεται το περίπλοκο παιχνίδι της διαφοροποίησης. Ο χώρος εμφανίζεται, διαχωρίζοντας την απεραντοσύνη σε εδώ και εκεί. Ο χρόνος εκτυλίσσεται, σηματοδοτώντας τη μετάβαση από το πριν στο μετά. Η αντίληψη ζωντανεύει, διαιρώντας την εμπειρία σε όραση, ήχο, αφή, γεύση και σκέψη. Η μορφή αναδύεται, ορίζοντας και διαμορφώνοντας το άμορφο σε σχέδια ύπαρξης.

Κι όμως, κάθε διαφοροποίηση είναι απλώς ένα παροδικό όνειρο. Είναι ένα τρεμόπαιγμα φωτός πάνω στα ήρεμα νερά της καθαρής ύπαρξης. Αν και απορροφιόμαστε σε αυτό το παιχνίδι, βυθιζόμαστε στο αέναα μεταβαλλόμενο θέαμα της ζωής, η αλήθεια παραμένει: όλες οι διακρίσεις, όλες οι μορφές, όλες οι κινήσεις της εμπειρίας δεν είναι παρά στιγμιαίες εκφράσεις, προορισμένες να διαλυθούν ξανά στη σιωπηλή άβυσσο του αδιαφοροποίητου.

Η Επιστροφή στην Καθαρή Παρουσία

Όσο βαθιά κι αν περιπλανηθούμε στους κόσμους της διαφοροποίησης, το ταξίδι οδηγεί πάντοτε πίσω στην πηγή. Η φλόγα της εμπειρίας καίει μέχρι να εξαντληθεί το καύσιμό της, και τότε—σιωπή. Ο νους στριφογυρίζει στην ατέρμονη αναζήτησή του, μόνο για να καταλήξει στην ακινησία. Το όνειρο της μορφής παίζεται μέχρι τέλους, και ο ονειρευτής ξυπνά στη απέραντη, απεριόριστη παρουσία πέρα από όλα τα όνειρα.

Αυτή η επιστροφή δεν είναι ένα τέλος αλλά ένας επαναπατρισμός. Είναι η διάλυση της ψευδαίσθησης της χωριστότητας, η αναγνώριση ότι τίποτα δεν ήταν ποτέ διαχωρισμένο, ότι όλες οι εκδηλώσεις δεν είναι παρά κυματισμοί στον ίδιο άπειρο ωκεανό. Να ακούσει κανείς βαθιά, να παραδοθεί στον Ήχο της Σιωπής, σημαίνει να συγχωνευθεί με το αιώνιο, να απορροφηθεί στον θεμελιώδη παλμό της ίδιας της ύπαρξης.

Το Παράδοξο του Ήχου και της Σιωπής

Ο Ήχος της Σιωπής δεν είναι μια απουσία, ούτε απλώς η έλλειψη ακουστικών ερεθισμάτων. Είναι μια παραδοξολογική παρουσία, μια πληρότητα πέρα από τη μορφή και ταυτόχρονα πανταχού παρούσα μέσα σε όλες τις μορφές. Είναι η δονητική ουσία που διαπερνά τα πάντα, η λεπτή ηχώ του άμορφου μέσα στη μορφή.

Πολλές πνευματικές παραδόσεις έχουν μιλήσει για αυτόν τον ήχο—τον άκτιστο ήχο, την ουράνια αντήχηση, τη Νάντα, τη φωνή του Απολύτου. Να τον ακούσει κανείς σημαίνει να αγγίξει το αιώνιο, να θυμηθεί αυτό που ήταν πάντα γνωστό αλλά συχνά λησμονημένο μέσα στους περισπασμούς της μορφής και της αντίληψης.

Ζώντας μέσα στην Αδιαφοροποίητη Επίγνωση

Να ζει κανείς με επίγνωση αυτής της αδιαφοροποίητης παρουσίας σημαίνει να κινείται μέσα στη ζωή με βαθιά ειρήνη. Δεν προσκολλάται πλέον στις παροδικές μορφές, ούτε ταράζεται από την παλίρροια της εμπειρίας. Ο κόσμος παραμένει όπως είναι—ένα παιχνίδι διαφοροποίησης πάνω στη σιωπηλή σκηνή του Είναι—αλλά αυτός που γνωρίζει τη βάση βλέπει μέσα από την ψευδαίσθηση του διαχωρισμού.

Ο φωτισμένος δεν διαφεύγει από τον κόσμο, αλλά κινείται μέσα σε αυτόν με διαύγεια. Να ακούει κανείς τον Ήχο της Καθαρής Παρουσίας σημαίνει να περπατά και στους δύο κόσμους—να τιμά το παιχνίδι της διαφοροποίησης ενώ παραμένει αγκυροβολημένος στο αδιαφοροποίητο. Είναι να βλέπει όλα τα πράγματα ως εφήμερα κύματα, αλλά να γνωρίζει τον εαυτό του ως τον ωκεανό που τα στηρίζει.

Η Πρόσκληση στη Σιωπή

Ο Ήχος της Καθαρής Παρουσίας δεν είναι μακρινός. Δεν είναι κρυμμένος σε κάποιον απόμακρο κόσμο, ούτε απαιτεί περίπλοκες τελετές για να αποκαλυφθεί. Είναι εδώ, τώρα, μέσα και γύρω από όλα τα πράγματα. Είναι ο ήχος του ίδιου του Είναι, περιμένοντας να αναγνωριστεί.

Στους ήσυχους χώρους ανάμεσα στις σκέψεις, στην παύση ανάμεσα στις αναπνοές, στην ακινησία στην καρδιά της εμπειρίας, ο σιωπηλός ήχος μπορεί να ακουστεί. Δεν καλεί με δύναμη, αλλά με μια ακαταμάχητη βαθύτητα, τραβώντας τον αναζητητή πίσω στην πηγή.

Άκουσε βαθιά. Μείνε ακίνητος. Και μέσα σε αυτή την ακινησία, άκουσε την αιώνια αντήχηση της Καθαρής Παρουσίας.

Friday, November 21, 2025

The Eternal Veil: Truth Beyond the Mind

In the shadowed recesses of the human soul, where the flickering torch of reason casts its frail and trembling light, there lies a threshold—a shimmering, gossamer veil that parts the known from the unknowable. Beyond this veil, the Truth resides, not as a thing to be grasped, nor a doctrine to be recited, but as a living presence, an infinite breath that moves through all that is and all that is not. The Truth is not a destination; it is the very ground beneath the feet of the seeker, the silent song that hums in the spaces between thought. Yet, how few hear it, how few dare to step beyond the labyrinth of the mind to touch its radiant stillness.

The mind, that cunning architect, builds its towers of reason, its walls of logic, and its bridges of understanding. It is a labyrinthine craftsman, tirelessly weaving patterns from the threads of perception, memory, and desire. With every step, it declares, "Here is the world, here is the truth," and bids us kneel before its altars of certainty. But these altars are idols of dust, fragile constructs that crumble beneath the weight of eternity. For the Truth is not a prisoner of the mind's designs; it is the wind that slips through the cracks, the fire that consumes the scaffolding, the ocean that drowns the shores of comprehension.

Those who dwell solely within the mind's dominion—those who cannot comprehend beyond the brittle lattice of reason—content themselves with shadows masquerading as light. They clutch at descriptions, mistaking the map for the territory, the word for the essence. They trade in ignorance, bartering fragments of half-seen visions, and proclaim their foolishness with the pride of kings. "Behold," they cry, "we have measured the stars, we have named the winds, we have tamed the wild unknown!" And yet, in their boasting, they remain blind, tethered to the dead-end corridors of their own making, leading others astray with the confidence of the lost.

The labyrinth of the mind is a seductive maze, its twists adorned with the jewels of thought, its turns echoing with the whispers of certainty. It promises mastery, dominion, and the illusion of arrival. But the Truth does not dwell in these corridors; it waits beyond the final wall, where the maze collapses into silence. To walk this path is to court bewilderment, to unravel the self that clings to knowing. For the Truth is not a possession—it is a dissolution, a shedding of all that the mind has hoarded. It is the nakedness of being, the surrender of the knower to the known.

In ancient tongues, the mystics spoke of this: the unutterable name, the flame that burns without fuel, the eye that sees without form. They danced at the edge of language, their words like lanterns swaying in the dark, hinting at what lies beyond the reach of speech. "The Tao that can be told is not the eternal Tao," whispers the sage of the East. "I am that I am," thunders the voice from the burning bush. These are not answers but invitations, not conclusions but doorways. They beckon us to leave the labyrinth, to step into the wilderness where the mind falters and the heart awakens.

Consider the river, ceaseless in its flow, carving its path through stone not by force but by persistence. It does not pause to explain itself, nor does it seek the approval of the banks it shapes. So too is the Truth—it moves through all things, unseen yet felt, silent yet deafening in its presence. The mind, in its arrogance, builds dams of reason to contain it, to harness its power, to name its source. But the Truth cannot be held; it seeps through the cracks, it overflows the barriers, it laughs at the futility of containment. To know it is to become it, to dissolve into its current and let the self be carried away.

And what of those who mislead, those unlearned fools who follow and are followed? They are not villains, but wanderers lost in the same maze, clutching torches that blind rather than illuminate. They are the priests of description, the merchants of certainty, peddling their wares in the marketplace of the mind. Their voices are loud, their steps assured, yet they circle endlessly, trapped in the illusion of progress. Pity them not with scorn, but with compassion, for they too are seekers, though they know it not. The labyrinth is their teacher, and its dead ends are their lessons, until the day they tire of walking and sit in stillness to hear the Truth that has always sung beneath their feet.

To step beyond the mind is not to abandon it, but to transcend it. The mind is a faithful servant, a lantern in the dark, but it is not the master of the journey. Like a boat upon the sea, it carries us to the shore, but we must leave it behind to touch the sand. This is the mystic’s path: to use thought as a ladder and then kick it away, to wield reason as a key and then fling wide the door. Beyond lies the vastness, the uncharted expanse where the Truth dances as light, as shadow, as the breath of the infinite.

In this dance, there is no beginning and no end, no seeker and no sought. The Truth reveals itself not as a prize, but as a remembrance—a recognition that it was never lost, only forgotten amidst the clamor of the mind. The stars do not strive to shine, nor the winds to blow; they simply are. So too is the Truth—it is the "is-ness" of all things, the silent pulse that beats in the heart of existence.

And so, dear wanderer, pause at the threshold of your own labyrinth. Listen to the silence between your thoughts, feel the stillness beneath your striving. The Truth waits not beyond the horizon, but here, in the space where you stand. Step beyond the mind, shed the weight of knowing, and let the veil part. For in that moment, you will not find the Truth—it will find you, and you will know it as you have always been known.

…

Το Αιώνιο Πέπλο: Η Αλήθεια Πέρα από το Νου

Στις σκιώδεις εσοχές της ανθρώπινης ψυχής, όπου η τρεμάμενη δάδα της λογικής ρίχνει το αδύναμο και τρεμοπαίζον φως της, υπάρχει ένα κατώφλι—ένα λαμπρό, αραχνοΰφαντο πέπλο που χωρίζει το γνωστό από το άγνωστο. Πέρα από αυτό το πέπλο κατοικεί η Αλήθεια, όχι ως κάτι που μπορεί να συλληφθεί, ούτε ως δόγμα που μπορεί να απαγγελθεί, αλλά ως ζωντανή παρουσία, μια άπειρη πνοή που κινείται μέσα σε όλα όσα είναι και όσα δεν είναι. Η Αλήθεια δεν είναι προορισμός· είναι το ίδιο το έδαφος κάτω από τα πόδια του αναζητητή, το σιωπηλό τραγούδι που ηχεί στα κενά ανάμεσα στις σκέψεις. Κι όμως, πόσοι λίγοι το ακούν, πόσοι λίγοι τολμούν να βγουν πέρα από τον λαβύρινθο του νου για να αγγίξουν την ακτινοβόλα γαλήνη του.

Ο νους, αυτός ο πανούργος αρχιτέκτονας, χτίζει τους πύργους της λογικής, τα τείχη της λογικής και τις γέφυρες της κατανόησης. Είναι ένας λαβυρινθώδης τεχνίτης, που υφαίνει ακούραστα μοτίβα από τα νήματα της αντίληψης, της μνήμης και της επιθυμίας. Με κάθε βήμα, διακηρύσσει, «Ιδού ο κόσμος, ιδού η αλήθεια», και μας καλεί να γονατίσουμε μπροστά στους βωμούς της βεβαιότητας. Αλλά αυτοί οι βωμοί είναι είδωλα από σκόνη, εύθραυστες κατασκευές που καταρρέουν κάτω από το βάρος της αιωνιότητας. Διότι η Αλήθεια δεν είναι αιχμάλωτη των σχεδίων του νου· είναι ο άνεμος που γλιστρά μέσα από τις ρωγμές, η φωτιά που καταναλώνει τη σκαλωσιά, ο ωκεανός που πνίγει τις ακτές της κατανόησης.

Εκείνοι που κατοικούν αποκλειστικά στην επικράτεια του νου—εκείνοι που δεν μπορούν να συλλάβουν πέρα από το εύθραυστο πλέγμα της λογικής—αρκούνται σε σκιές που παριστάνουν το φως. Κρατούν σφιχτά τις περιγραφές, μπερδεύοντας τον χάρτη με την περιοχή, τη λέξη με την ουσία. Εμπορεύονται την άγνοια, ανταλλάσσοντας θραύσματα μισοφωτισμένων οραμάτων, και διακηρύσσουν την ανοησία τους με την υπερηφάνεια βασιλιάδων. «Ιδού», φωνάζουν, «έχουμε μετρήσει τα άστρα, έχουμε ονομάσει τους ανέμους, έχουμε δαμάσει το άγριο άγνωστο!» Κι όμως, μέσα στην καυχησιά τους, παραμένουν τυφλοί, δεμένοι στα αδιέξοδα μονοπάτια που οι ίδιοι δημιούργησαν, οδηγώντας και άλλους στην πλάνη με την αυτοπεποίθηση των χαμένων.

Ο λαβύρινθος του νου είναι ένας δελεαστικός λαβύρινθος, οι στροφές του στολισμένες με τα κοσμήματα της σκέψης, οι καμπές του αντηχούν με τους ψιθύρους της βεβαιότητας. Υπόσχεται κυριαρχία, έλεγχο και την ψευδαίσθηση της άφιξης. Αλλά η Αλήθεια δεν κατοικεί σε αυτούς τους διαδρόμους· περιμένει πέρα από τον τελευταίο τοίχο, όπου ο λαβύρινθος καταρρέει στη σιωπή. Το να βαδίσει κανείς αυτό το μονοπάτι είναι να φλερτάρει με την απορία, να ξετυλίξει τον εαυτό που προσκολλάται στη γνώση. Διότι η Αλήθεια δεν είναι κτήση—είναι διάλυση, αποβολή όλων όσων ο νους έχει συσσωρεύσει. Είναι η γύμνια του είναι, η παράδοση του γνωρίζοντος στο γνωστό.

Σε αρχαίες γλώσσες, οι μυστικιστές μίλησαν γι’ αυτό: το ανείπωτο όνομα, η φλόγα που καίει χωρίς καύσιμο, το μάτι που βλέπει χωρίς μορφή. Χόρεψαν στα όρια της γλώσσας, τα λόγια τους σαν φανάρια που κουνιούνται στο σκοτάδι, υπαινισσόμενα τι κρύβεται πέρα από την εμβέλεια του λόγου. «Το Τάο που μπορεί να ειπωθεί δεν είναι το αιώνιο Τάο», ψιθυρίζει ο σοφός της Ανατολής. «Εγώ είμαι αυτός που είμαι», βροντοφωνάζει η φωνή από την καιόμενη βάτο. Αυτά δεν είναι απαντήσεις αλλά προσκλήσεις, όχι συμπεράσματα αλλά πύλες. Μας καλούν να αφήσουμε τον λαβύρινθο, να βγούμε στην έρημο όπου ο νους σκοντάφτει και η καρδιά ξυπνά.

Σκέψου το ποτάμι, ασταμάτητο στη ροή του, που χαράζει το μονοπάτι του μέσα από την πέτρα όχι με τη βία αλλά με την επιμονή. Δεν σταματά για να εξηγήσει τον εαυτό του, ούτε ζητά την έγκριση των όχθεων που διαμορφώνει. Έτσι και η Αλήθεια—κινείται μέσα σε όλα τα πράγματα, αόρατη μα αισθητή, σιωπηλή μα εκκωφαντική στην παρουσία της. Ο νους, στην αλαζονεία του, χτίζει φράγματα λογικής για να την περιορίσει, να δαμάσει τη δύναμή της, να ονομάσει την πηγή της. Αλλά η Αλήθεια δεν μπορεί να κρατηθεί· διαρρέει μέσα από τις ρωγμές, ξεχειλίζει τα εμπόδια, γελά με τη ματαιότητα του περιορισμού. Το να τη γνωρίσεις είναι να γίνεις αυτή, να διαλυθείς στο ρεύμα της και να αφήσεις τον εαυτό να παρασυρθεί.

Και τι γίνεται με εκείνους που παραπλανούν, τους αμαθείς ανόητους που ακολουθούν και ακολουθούνται; Δεν είναι κακοί, αλλά περιπλανώμενοι χαμένοι στον ίδιο λαβύρινθο, κρατώντας δάδες που τυφλώνουν αντί να φωτίζουν. Είναι οι ιερείς της περιγραφής, οι έμποροι της βεβαιότητας, που πωλούν τα εμπορεύματά τους στην αγορά του νου. Οι φωνές τους είναι δυνατές, τα βήματά τους σίγουρα, κι όμως περιφέρονται αέναα, παγιδευμένοι στην ψευδαίσθηση της προόδου. Λυπήσου τους όχι με περιφρόνηση, αλλά με συμπόνια, γιατί κι αυτοί είναι αναζητητές, αν και δεν το γνωρίζουν. Ο λαβύρινθος είναι ο δάσκαλός τους, και τα αδιέξοδά του είναι τα μαθήματά τους, μέχρι την ημέρα που θα κουραστούν από το περπάτημα και θα καθίσουν στη σιωπή για να ακούσουν την Αλήθεια που πάντα τραγουδούσε κάτω από τα πόδια τους.

Το να βγεις πέρα από το νου δεν είναι να τον εγκαταλείψεις, αλλά να τον υπερβείς. Ο νους είναι πιστός υπηρέτης, φανάρι στο σκοτάδι, αλλά δεν είναι ο κύριος του ταξιδιού. Όπως ένα πλοίο στη θάλασσα, μας μεταφέρει στην ακτή, αλλά πρέπει να το αφήσουμε πίσω για να αγγίξουμε την άμμο. Αυτό είναι το μονοπάτι του μυστικιστή: να χρησιμοποιήσει τη σκέψη ως σκάλα και μετά να την κλωτσήσει μακριά, να κρατήσει τη λογική ως κλειδί και μετά να ανοίξει διάπλατα την πόρτα. Πέρα από αυτά βρίσκεται η απέραντη έκταση, ο ανεξερεύνητος χώρος όπου η Αλήθεια χορεύει ως φως, ως σκιά, ως η πνοή του απείρου.

Σε αυτόν τον χορό, δεν υπάρχει αρχή ούτε τέλος, ούτε αναζητητής ούτε αναζητούμενο. Η Αλήθεια αποκαλύπτεται όχι ως έπαθλο, αλλά ως ανάμνηση—μια αναγνώριση ότι ποτέ δεν χάθηκε, μόνο ξεχάστηκε μέσα στην οχλοβοή του νου. Τα αστέρια δεν αγωνίζονται να λάμψουν, ούτε οι άνεμοι να φυσήξουν· απλώς είναι. Έτσι και η Αλήθεια—είναι η «οντό-τητα» όλων των πραγμάτων, ο σιωπηλός παλμός που χτυπά στην καρδιά της ύπαρξης.

Και έτσι, αγαπητέ περιπλανώμενε, στάσου στο κατώφλι του δικού σου λαβυρίνθου. Άκου τη σιωπή ανάμεσα στις σκέψεις σου, νιώσε τη γαλήνη κάτω από την προσπάθειά σου. Η Αλήθεια δεν περιμένει πέρα από τον ορίζοντα, αλλά εδώ, στον χώρο όπου στέκεσαι. Βγες πέρα από το νου, απαλλάξου από το βάρος της γνώσης, και άφησε το πέπλο να ανοίξει. Διότι εκείνη τη στιγμή, δεν θα βρεις την Αλήθεια—εκείνη θα σε βρει, και θα τη γνωρίσεις όπως πάντα ήσουν γνωστός.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

CIRCLE OF LIGHT

18. The Sound of Pure Presence: A Mystical Journey into Undifferentiated Existence

ESOTERISM STUDIES