CIRCLE OF LIGHT / Perennial Sayings

CIRCLE OF LIGHT / Perennial Sayings
20. The Non-Path of True Enlightenment
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / Fivefold Wisdom

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / Fivefold Wisdom
2. Truth Exists by Itself: Beyond the Veil of Human Perception

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / Πενταπλή Σοφία

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / Πενταπλή Σοφία
2. Η Αλήθεια Υπάρχει από Μόνη της: Πέρα από το Πέπλο της Ανθρώπινης Αντίληψης
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ESOTERISM STUDIES BOOKS

ESOTERISM STUDIES BOOKS
*BOOKS*
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ESOTERISM ACADEMY NEW ARTICLE

ESOTERISM ACADEMY NEW ARTICLE
SATURDAY, 20 JUNE, 2026

Saturday, February 24, 2024

Political Theory

 


Political Theory

Human society and animal societies

The True Politics of the Ancient Hellenes and the "pseudo-politics"

Democracy lesson

The great "fraud" of modern bourgeois liberal democracies

Modern man in modern authoritarianism, and the "revolution"

The "True Revolution"

The future of the planet

HUMAN SOCIETY AND ANIMAL SOCIETIES

Society is a (large or small) number of people living together. Although such a definition seems self-evident, it nevertheless, in reality, tells us nothing, because it does not clarify two very basic concepts: What is "man"? What does it mean for "people" to live "together"?

So, how do we define "man"? The obvious is completely superficial, questionable, invalid. "Man" is not simply the "conscious being" (or "animal"). Even such a definition raises many problems... All the Great Thinkers and almost all the Ancient Hellenes Sages define man based on his Ontological (Metaphysical) Principle... NATURE Is One (in its Depth) and Shows many "gradations" (in Its surface). "Man" is therefore defined as "NATURE (in the Depth of his Existence) which manifests itself superficially as a conscious being (Higher Nature, Soul) within a material body". The "Total of Conscious Functions" constitutes the (Metaphysical and Transcendent and Eternal) Higher Nature. Between the Higher (Eternal) Nature and the lower material body is "established" a "relationship", a constant "communication" and "functioning" determined by its "content". This "resulting" relationship, function, exists as long as the "connection" of the Higher Nature with the material body lasts. This is the "material soul", which as a simple relationship (of the Higher with the lower) is catalyzed by death. The biological material body constitutes the lower nature of man. (This Definition of "Man" is supported and proved by arguments by Plato, throughout his Work...)... Such a definition automatically places man in an Ontological Scale, a Scale from the Absolute (Transcendent) Being to the external biological animal . But the most important thing is another. That in this sense "Man" is a "Powerful Being", an Evolving Being and a Self- completed Being... The Evolution of the Being is considered as Self-Knowledge, Self-Awareness, and Completion of Knowledge that Leads it from the relative to the Absolute Being. At the same time his Cognitive Completion (to the extent that it is achieved) is reflected in his Activity (internal and external), Illuminates his Activity, which is thus expressed as Enlightened Action, Virtue, Reasonableness, Righteousness, etc...

Returning now to the definition of "Society" we understand that a "society of people" (as we defined man above) is a group of people who have an Ontological (Metaphysical and Transcendental) Basis that Evolve Epistemologically, and their Activity is Illuminated by (the Epistemological Integration and) Virtue, Logic, Correct Behavior... That is, it is a Dynamic, Evolving "Entity", and not a crystallized, petrified, "entity". "Society" is a "living organism"…

A direct consequence of this fact is that the joint action of people aims at Unity, Understanding, Harmonization of actions and relationships, Equal participation, Mutual aid, etc., etc... In other words, from the joint action of people emerges the "Society" as All, the "common good", with the synergy of all... while anti-social people are disciplined in a reasonable way, or expelled without "violence", while any "differences" are resolved based on "reason"... This is how the concept is illuminated of "people living together"...

A "such society" that requires the Direct (Equal) Participation of All, is Self-Regulating, Self-Institutional, and Self-Governing, always on an equal basis. Everyone can Participate, the Institutions that are established are aimed at the good of everyone, and everyone can become "governors" or "judges"... And for "Society" to progress, the "Excellent" must always be "promoted"... the Excellent who demonstrate in practice that they are Excellent, not "because of origin" or the "self-identified" as excellent...

The "Ancient Athenian Democracy", which is a Political Model, Unique in History, was based on these Principles of "True People" (as we defined man above), of Equality, of the Direct Participation of All, of the Elite, etc. but it was not implemented on a large scale, and it certainly is not implemented today... Today's so-called "democracies" (bourgeois liberal representative parliamentary democracies) are "false" and "sick" constructions that have nothing to do with True Democracy (and we will justify this below)…

Except for the Athenian Democracy, human societies were not organized like this. Societies relied mainly on the "right of the strong", minority group interests, coercion, manipulation, violence and war... to "group" and "survive" as groups.

Where the True Democracy considers "Man" in his Real Ontological Size as a Being in Power (Absolute) Being, as an Evolving Being, that with his Cognitive Completion can Illuminate his Activity and Establish and Revise, Principles and Institutions (from scratch) to improve them... non-democratic societies (pseudo-democracies) consider man as a cow animal, and society as a group where the most powerful are imposed. So, those who imposed institutions (through this mentality) on society imposed institutions such as "power", "property", etc. adapted to their "own" interests, institutions that work for the benefit of the powerful few (and those who "influence ») and not for the benefit of the many...

And to explain ourselves (and not to be misunderstood) the "problem" is not in the institutions but in what "content" they have and how they are applied... In True Democracy there is Measure and everything is done in measure, for the benefit of all. "Power", for example, is simply a representation of the general will that serves the common good... while in non-democratic societies (pseudo-democracies) "power" serves the interests of the few at the expense of the many... "Property" also (in True Democracy) it works for the benefit of all and when it exceeds the Measure (excessive accumulation of wealth, inequality, unfair transaction, etc.) there is a redistribution of wealth... while in non-democratic societies (pseudo-democracies) there is a huge accumulation of wealth by a few (outside the Measure), exploitation of the many, wealth on the one hand and impoverishment on the other, and injustice in general... In general, non-democratic societies (pseudo-democracies) do not function as Healthy Living Organizations for the welfare and benefit of all but as "fossilized organizations" with fossilized institutions established by powerful groups and operate for the benefit of the few and not the many... while "any development", change of groups in "power", "elections", etc., never touch the "deep state" and are only superficial pseudo-changes made to "extract" "popular legitimacy"...

After the end of the "ancient world" that started with the "Alexandrian world empire" (in the "Mediterranean world") True Democracy was not implemented again... Of course (theoretically) True Democracy is a Political Model that can be applied to small societies (like is done today in some "cantons" of Switzerland) and to work. It is impossible to apply it (in the ancient way) to the populous nations of today, without some "adjustments"... Nevertheless, based on the Principles and Experience of Real Democracy, very many institutions could be adopted in modern pseudo-democracies, which could somehow balance arbitrariness, authoritarianism, injustice, and brutality... In fact there is huge scope for "democratization" so that today's pseudo-democracies become more democratic and more humane... For example, Sense of Measure is completely missing in today's Law. There is a lack of "checking institutions" on power (and often the powers that be are arbitrary, manipulative, and deceiving the masses). There are no "participation institutions" of the people in governance (such as referenda, etc.). And finally, the application of any laws cannot help the smooth functioning of society. There is (at all social levels, government, public, social groups, people...) dysfunction, injustice, lawlessness, etc... All this is due to the simple fact that in modern political theories Man (in his Real Ontological Size) is not placed in center of the political system, that there is no Democratic Mindset (nor Democratic Legitimization of Power, "pseudo-legitimization" exists...), and the political system operates not in social but in economic terms (where the people, for those who administer power, are numbers, income, expenses...).... This "accounting" of social organization leads to the dehumanization of society, to barbarism, and to impoverishment...

THE TRUE POLITICS OF THE ANCIENT HELLENES AND THE "PSEUDO POLITICS"

The whole of antiquity is pervaded by the Orphic conception that Man is Identical (in the Depth of his Being) with Nature (the Eternal Secret Nature which Sustains All)… This Concept which began with the Presocratics, passed to Plato, and continued and to the other great Hellenes Philosophers, and by extension also to the other ordinary Hellenes. Plato, who had been initiated into the Mysteries of Nature (in the Eleusinian Mysteries) and had popularized the Mystical Knowledge by conveying it in philosophical (and literary) terms in his "teaching" (and partly also in his "texts"), understood man exactly in this sense. For Plato, Man is not only Ontologically Identified with the Eternal Nature (in his Real Essence), but also Completed (Ontologically and) Epistemologically through Self-Knowledge (the Knowledge of our Real Nature), and Realizes (precisely through Epistemological Completion) the Goodness, Ethics, Virtue, Justice, and all the Virtues. In this sense, he believed not only in the Natural Evolution (and Perfection) of Man (which is in the Power of Being, as Aristotle's student will later analyze...), but also in that Self-Knowledge is Cultivated, and therefore Ethics, Virtue , Justice (is Knowledge and) Taught. And this is precisely the purpose of Education (the teaching of philosophers, but also public education by extension)...

Thus considering Man, Plato, but also the other Sages, Sophists and later Philosophers (and with them the other Hellenes, the people), as the NATURAL MAN, the All-Powerful Being, which Develops and Completes, perceived society as natural association of people of this kind…

Such a society of people, who, if they did not experience their Deepest (Pure) Nature, at least Intuitively Perceive their Sacred Bond with Nature, and Care with Self-awareness to Clarify and Expand this Bond, Thus Realizing the Good, Ethics, Virtue... can be organized... precisely based on Morality, Virtue, Justice... Thus the Activity of such a society and its people, Sources, Supports, and is Fueled, continuously by Virtue (Justice, etc.)... The political organization and action of this society is identified with Virtue and Justice... Justice Presupposes the Equal Participation of all in the organization and functioning of the community. It entails the Common Responsibility and Cooperation of all for the proper functioning of the community, and Always Aims at the Common Good. In other words, Power and Responsibility belongs to everyone... Within these Valuable Frameworks, the community (everyone) with the Virtue of Justice as Guide and the "Measure" as Judge establishes institutions which it always uses for the benefit of all, correcting any deviations appear so that Justice is Restored always…

This is the concept of REAL DEMOCRACY as perceived by the Great Philosophers as well as the rest of the Hellenes, and the Ancient Athenians tried to realize it (not without mistakes and deviations, but nevertheless with enough consistency, for their troubled time). Proof that they fully understood what Democracy is  that they "realized" it...

Thus, for the Ancient Hellenes POLITICS WAS BASED ON VIRTUE, (Identified with Virtue). This is where the common understanding of the ancient democrats emerges that the one who wanted to deal particularly with Politics must be a Complete Man, and demonstrably Virtuous, Just and a Worker (in practice) of the Common Good. Such citizens are considered Excellent among citizens and the community can trust them with social work (since with their morals and behavior they secure Justice and Equality, and do not "undermine" them...). When the Ancient Hellenes talk about Aristocrats and "aristocracy" they mean the "practically excellent", not those idiots who come from "someone" (rich or powerful, families, etc.)...

Although Plato was not able (as he himself confesses in his "Seventh Letter") to realize the Ideal State of the Aristocrats (because there were not many mature people around to realize it), yet he, as well as the other wise men (the Sophists and the later Sages) contributed the most to clarifying the real meaning of the Virtuous Life, Justice, True Politics, Real Democracy, the Common Good, etc... What if with the collapse of the ancient world (which began with the conquests and the world empire of Alexander...) the conditions changed completely, this does not mean that the Democratic Principles and Values ceased to exist and function in people's thinking and in history...

Of course, it is obvious that the Worldview of the Hellenes, the View of Man (as we defined him above) and the Democratic Organization of society were only valid to a limited extent, in Athens, Sparta and some other cities. In most places, however, societies were organized differently... As in all domesticated animals, the law of the strongest prevailed. Powerful people and groups organized society according to their interests and established institutions, power, property, justice, morals, not according to Virtue and Justice, but according to their interests (they even used religion, and philosophy...) … In reality the institutions are neutral. It depends on what the community supports, how it perceives them, and how it puts them into practice... Certainly, when the institution of power is seized by groups or interests, it does not work for the good of all but for the benefit of those who manage the power... When property does not have Even when wealth is not redistributed for the benefit of all, it serves only those who own it at the expense of the many... Thus, non-democratic societies that are not inspired by Goodness, Virtue, Justice, but by the "right of the strongest" establish institutions and measures of the powerful and laws (which stem from this "unequal law" and) which ensure and serve the interests of the powerful... In such societies Politics is not the Exercise of Good, Virtue, Justice, for the benefit of all... Politics is the "management of power"... For thousands of years, until today, societies have been governed in this way. With the age-old institutions (in the measure of the powerful) not changing, the management of power passed from powerful men (tyrants) to self-proclaimed kings, oligarchic groups, to today's parties (which express oligarchic interests even when disguised as popular parties...) ... The Basic Institutions (as they have been shaped for thousands of years by the measures of the powerful), the "deep state", remain intact and only the management of power changes seemingly. The people are blackmailed, manipulated, and misled (to legitimize and) participate in a society that works not for the benefit of all but for the benefit of those who own wealth, those who manage power, and all kinds of their "servants"... Thus, Politics in all these societies, until today's "pseudo-democracies" has nothing to do with the POLITICS OF VIRTUE of the Ancient Hellenes... Politics is the usurpation and management of power, not by the Ethical, not by the Excellent, but by ignorant, unworthy, bad professionals, who enter politics only for their own interests and the interests of their respective bosses (whatever they claim in front of the "intelligent public"...)...

LESSON OF DEMOCRACY

Those friends who have had the patience to reach (through the unfolding of our thought) this far, (in the text), may be surprised by our following statement. We assure them, however, that we have sufficient historical evidence and with logical arguments we can prove what we say: "The miracle of the Athenian Republic (which began with Solon, developed with Cleisthenes and the (political) Ephialtes, and was completed with Pericles... ) was a result of the Orphic influence on people and life, a result of the Worldview (of the One Being) adopted by the Hellenes, either through religious education, or through the teaching of the Hellenes Sages, or through public education"... And if the Athenian Democracy failed, failed because of the incomplete understanding of the Teaching (of Nature), and to the extent that it could not put into practice the Divine Wisdom sufficiently... Be that as it may, if the Hellenes (not only the Wise Men who opened the way for themselves or drew from the Wisdom of their ancestors... but also the common people...) they did not feel (as the Orphics taught) that Nature Is One, that We Come from One Essence (the True Being), that the Same Essence (God Himself) Manifests in all people (Ontologically, Epistemologically, Ethically) they could not rise to the Conception of (True) Justice, the Equality of all, etc... And although the Athenian Society (like all societies) was organized ( since ancient times) based on the interests of powerful groups, as long as the Concept of the One Being (Being) was "assimilated" and the teaching of the common origin and common integration of beings in God was spread (as taught by Orpheus, the Eleusinian Mysteries, the Philosophers, Plato and the other Hellenes Sages...) so the "Implementation of Equality among people" became necessary...

Thus, from the Hellenic Worldview, from Knowledge (and the Awareness of our True Nature, through "knowing oneself") and from Ethical Integration (to the measure of each) prevailed the perception of equality and equal participation of all in the community. Equality, the equal freedom of speech, etc., are concepts that were put into practice in the Athenian Republic... Of course, some will object, in the body of active citizens (who participated in the organization and functioning of the community) of 40,000-50,000, there were no women, slaves , guys… In fact, in all times, and in all societies, it is reasonable (under “conditions”… sometimes justified, sometimes not…) to exclude some groups. It was not logical (according to them) for women who, due to social mores, were limited to the home and household chores, or for young children to participate in public life. Nor was it possible for the thousands of foreigners who came to Athens to have a "reason". Not even the slaves (many of whom came from war conflicts) could participate... And if the Athenian Republic did not find a way to "assimilate" foreigners... or if it did not abolish "slavery", we should also take into account the cultural environment within the which the community functioned... On the other hand, let's just think that (historically proven) the "Athenian slave" was in a much better fate than today's "free" worker of the civilized societies of Europe...

The Athenian Democracy was a True Democracy. DIRECT PARTICIPATORY DEMOCRACY. Everyone legislated, everyone applied the laws (whether from administrative positions or from the position of citizen), everyone judged... Everyone was responsible for everyone and everything (the commons)... The Athenian Democracy was accused by those who had an interest, by those who they believed that they had more rights than others, or "wise men" who believed that the "uneducated people" could not cope with this "work"... And yet, this "uneducated people" had an Orpheus to "teach" them, had "Mysteries" to guide them in the Mysteries of Nature, had Sages like Plato and Aristotle to enlighten them, watched in the Ancient Theater an Aeschylus, a Sophocles, a Euripides, an Aristophanes, and built monuments like the Parthenon... Today's educated citizens of Europe have such a cultural level? What is their culture?... The Athenian People could even implement Democracy... In fact, when you are Human, Pure, Just, and want to share equally responsibilities, goods, life, with your fellow human beings you know very well what should you do for the common good…

The Athenian Democracy was a Democracy of the Aristocrats (not those who had some origin or had wealth... because all these "disappeared" as the Athenian Democracy matured... but), of the Aristocrats in Life... And if often "demagogues" tried to harm the Democracy, the Community, precisely because it had rested on Solid Foundations was rebalancing…

However, we should say that there were many positive circumstances that contributed to the creation of the Athenian Political System... After the collapse of the ancient world, the "conditions" were lost for something like this to be re-created...

If everything we say is true and correct (someone may ask) then why was Plato who Envisioned a Society of Wise, Virtuous, Just, Humans, not satisfied with the Athenian Democracy?... In fact Plato (for anyone who "knows"  his thinking, and he knows how to "read"...) had the Athenian Democracy as his Model... his "objection" was "elsewhere". Plato desired a State even more "perfect" and without failures. He sought (as a Philosopher) the Ideal. He demanded a lot, too much, from his compatriots (ignoring that they were "humans", and ignoring how "high" his contemporaries were in History, religiously, ideologically, culturally, politically, from all points of view)... Of course, if Plato could know the modern civilized democracies, he would have appreciated the Athenian Democracy much more...)... Although the Athenian Democracy was not at the height of the Ideal State of the Aristocrats that Plato (or some other Sages) would have wanted, it was nevertheless much better than any other state system that has appeared in history, until today...

Modern "pseudo-democracies" have nothing to do (as we wrote above) with the Athenian Democracy. Historically, politically, they do not come from it, but apart from that, they have a completely different content and orientation. They are ostensibly democracies. They are not actually democracies. They are oligarchies that treat the people, manipulate them, deceive them, and above all do not serve them. Today's parties around the world represent the interests of powerful groups, not sections of the people. Elections, changing parties in power, everything is a fraud for many and various reasons that we can explain.

1) The "main difference" between the Real Democracy and the modern (bourgeois neoliberal) pseudo-democracy is that in the Real Democracy the "power" was the people who appointed (and controlled) the respective political rulers, while in today's pseudo-democracy the " power" is "managed" by oligarchic groups (of certain interests) who demand (manipulate, blackmail, and seize) "legitimization" from the people through rigged (usually, with the electoral "system") elections. This is a completely different thing.

Then, the Real Democracy had as its Ideological Basis a Universal Timeless Humanist Worldview (that Nature is One and that all beings, at the bottom of their existence, identify with Nature), while the modern pseudo-democracy has no real ideological basis. The "corrupted" Christian worldview, and the various "political" and "economic" theories, cannot justify all the crimes that are happening on the planet, by the colonialists, plutocrats, bankers, and "rapists" who manipulate, blackmail and oppress peoples...

Then, (as a result of all this) there is no (Worldview) Ideological Coverage of the Concept of Justice. And the Justice that is proclaimed, as an "abstract concept" (in modern constitutions and laws) is an "orphan" weathered, dangling, and ultimately not implemented...

2) The "constitutions" themselves (the constitutional maps of the state) are made in such a way that despite the declaration that "the power belongs to the people" (and which they do to "legitimize") in reality with the "methods" power is seized and taken away from the people who have no control over state and political events.

3) Not only the constitutions but also the laws and the functioning of the state are profoundly undemocratic.

4) Above all, the common good, the good of all, is not ensured.

5) There is inequality, imbalance in society, blatant violation of basic human rights, and great injustices.

6) The parties do not represent the people (or sections of the people) with their ideology, but serve the interests of a few. Joining or adhering to parties is done only for the participants to benefit from the management of power.

7) Elections are held on the basis of false evidence, false statements and with the sole intention of "grabbing the vote".

8) The "representatives" of the popular will are mediocre, ignorant, often incompetent, and sometimes "common criminals". They are promoted in politics only for their own interest (and the interest of their bosses) and (by constitutional law) they are not "checked". Their only qualification is their "declaration of loyalty" to the "bosses" and their party identity.

9) The problems in the modern world are not solved by "politicians". On the contrary, "because" they grow them.

10) If this is the case, why do the people participate in this "fixed dirty game"? Some have a vested interest (because they will be comfortable with the "situation"), some are deceived, some hope that "all pigs do not have the same berry"... But this does not absolve us from responsibility... Really, when you vote for liars and incompetents to rule, why do you complain that they mock you and rule badly and lead you to destruction?

The final conclusion is that the "modern bourgeois liberal parliamentary representative democracy" is in its essence, its operation, and its goals an "OLIGARCHIC REGIME" that favors the "owners of wealth" and their "servants". Simply, by manipulating the crowd, grabbing the vote, it dresses itself in the mantle of the democratic regime and "legitimizes" its unjust, authoritarian, anti-social character... The myth of a "free society with equal opportunities for all" would be a bad joke if it wasn't a horrible tragedy... You are free to live, but can you? You are free to travel, but can you? You are free to get rich, but have you seen many poor people become industrialists, or shipwrights?... At last, we can see a little around us, what is going on?

THE GREAT "FRAUD" OF MODERN COURSE LIBERAL DEMOCRACIES

Real Democracy (if we mean what the words say... and we don't give it whatever meaning we want, in our own interest...) gives Self-righteous and Direct Power to the people, the community, the "municipality", to EVERYONE... Real Democracy therefore, it is Direct Participatory Democracy, on the basis of Law, Equality, Collective Responsibility, and Continuous Intervention to restore "deviations".

Direct Democracy Establishes, Controls, and Revises (from "scratch" everything). With Justice, with Measure, he can Revise even Basic Institutions (when deemed necessary) and is not limited to "managing power".

Real Democracy is not practiced anywhere today (with the exception of some parts of Switzerland at the local level...)

The pseudo-democracy of modern European (and non-) states has nothing to do with the Ancient Hellenic Republic and does not come "historically" or "ideologically" from it... Representative (parliamentary) democracy is an "illegitimate construction" of power of some powerful groups, which came from non-democratic state organizations, and which, under the pretext of popular power, seized power from other "authority bearers " (kings, tyrants, etc.)...

In fact, the basic institutions (the deep state) that existed in non-democratic regimes remained intact... "power" was taken by oligarchic (interest) groups, and the so-called representatives of popular power "manage" power for the benefit of their groups' interests and of those who associate with them (through the party organization, or "influence"...), and not for the benefit of all... It must be understood that the modern bodies of power (parties, movements, etc.) represent oligarchic groups and not the people or sections of the people… the “legitimization” through the “popular mandate” of elections, would be a “parody” if it were not a “tragedy”…

In the end, all that happened (historically, in the last few centuries) was that the "plutocrats" (real bearers of "power" and masters of the political puppets...) granted "apparent power" to the "pressure groups"... while in reality they use them ( all these "political puppets") and manipulate them, to serve their own interests (of the plutocracy)... The political class (all those who engage in "politics" and like slugs climb to "power") is a class of deplorable people, who while serving (faithfully) their masters, pretend to “serve” the people. Two-faced, hypocrites, ruffians, mean people, deplorables. "Fair" and "honest" and "pure" people do not get involved in "politics", (even if they get "involved" they don't stay...)... The only "deceived" are the common people... who are "self-deceived" (or "convinced") that they live in a constitutional state of law, that there is true democracy, and that we should all be happy to be "ruled" by such "enlightened" and "good" and "worthy" people as politicians (and in this " desert place”… and beyond…)…

Why do we claim all this? And how do we justify them?... In principle, True Democracy gives the Power Directly and Completely to the People, Demands the Direct Participation of All in the functioning of society, and Works for the benefit of all (and not interests). This does not happen in modern pseudo-democracies. Constitutions (where enacted) are basically "deeply undemocratic pieces of law" that not only violate Basic Principles of Democracy, but even Basic Human Rights, regardless of what the "enlightened constitutionalists" who draft, adopt, and they defend... The fact that they "write something" in the "constitution" and vote on it among themselves (without "popular control") does not make it sacred and inviolable. Nor does the fact that the "constitution" "says" something mean that it is "Right" and that it should not be changed... "Constitutions" (proven to be "anti-democratic" and "unpopular") can and must be changed. Justice Demands It... The way "constitutions" are "made" they serve the interests of a few and not all... The oligarchic groups that "manage power" identify (badly) their own interest with the "public interest". When they refer to the "public interest" they always mean "their own interest"... Who's kidding whom? We are all from the same "village"...

Manipulation, deception, non-compliance with programs, etc., usurps popular power, since the election is conducted with false data, falsified data. The election of representatives is not done by "simple proportional" (to accurately "capture" the will of the people), but often by fraudulent systems that distort representation, to the benefit of the parties in power... On the other hand, "representation" (as applied to modern pseudo-democracies, through "elections") actually falsifies "popular power", since there is no possibility of recall when the people have been "cheated" (the solution is not provided by "constitutions"... the solution is for the people not to vote again the “crooks”… but meanwhile the “crooks” are “managing power”… very democratic!…)…

Modern "constitutions" not only usurp popular power, excluding the people from governance, but also exclude the possibility of intervention until the next elections. There aren't even referendums. There is no possibility for the people to participate in the passing of laws, there is no possibility (in case the people consider a law unjust) to refuse to observe the law (by gathering signatures, popular protest, etc.), instead there are coercive mechanisms and repressive groups, in order to apply even "unjust" laws... very democratic!...

Even the supporters of such "constitutions" have "constitutionally enshrined" their impunity "no matter what they do"... very democratic!

Ultimately, modern "constitutions" are autocratic, made to fit those who own the wealth, and their servants (who "manage" power), and their accomplices, and not for the benefit of all.

The worst of all is not the conscious deception of the people by the professional politicians, it is the impunity... The "Justice" which should be an Independent Authority, impassively watches the "authority" violate even this "bad constitution" and the "laws" and does not intervene. On the contrary, he "dispenses justice" at the behest of "authority"...

Thus, "politics" in modern pseudo-democracies is a dirty game of power, "management" of power, not by clean and honest means, but often by secret agreements, blackmail, bribes, falsification of facts, propaganda, deception of themselves and others... And the people who are involved in this whole process of political management, are people without Ethics and qualifications (because "university degrees" can also be "bought" in their corrupt system... they say absolutely nothing...). Violent, Autistic, and often "common criminals"... The whole planet is in the same situation...

And we don't care what the politicians and their defenders say, either from the pulpit, or in the pulpits, or in the "mass media"... There are no "Political Men", only dummies, little people who only look after the interests of the class they serve, hypocrites, liars, and finally misanthropes, since they insist on serving "other interests", different from everyone's interest...

The final conclusion is that all these "rags" they call "constitutions" are deeply anti-democratic, reactionary, and above all they do not ensure "Justice". It doesn't matter what they proclaim in words... What matters is that they ensure the implementation of what they proclaim (equality, justice, etc.) in practice. And they don't. There is no Democracy, no Justice, no Equality, no Society... The "society" itself is artificially held together as a whole, while in reality it is divided into thousands of pieces with different interests, even if all kinds of "comfortable" people don't want to "see" it "... There are huge margins for "democratization", of constitutions, legislation, and the functioning of society... What is certain is that this (democratization) will not be done by the plutocrats, nor by their (installed proxies)  dummies, the politicians... Only people's revolution can bring "change"... But what kind of revolution? This needs a lot of explaining…

MODERN MAN IN MODERN AUTHORIZATION AND REVOLUTION

There is One Objective Physical Reality, Independent of any "perceptions" of people. We call This Real Nature, Reality, God, etc. This Nature Is the Basis of All, Supports All, and Completes (through Self-Knowledge and Realization) All...

Therefore, every being that comes into existence is "included" within This Physical Reality and depending on how much it has "consciousness" of its Real Nature or is absorbed in the superficial activities of existence it is "placed" in the Scale of Beings... So simple!... This the Ancient Hellenes (Orpheus, the Mystics, the Philosophers, the ordinary Hellenes) had realized this and had formed a Perception (Worldview) that considers Nature (the Absolute Being, God, Jupiter...) as the Basis of All... and the Man as a Participant of Nature (in the depth of his existence) as an Absolute Being in Power, who could with Self-awareness Elevate to the Divinity... Thus, for the Ancient Hellenes, Objective Physical Reality and Life (their Worldview, the Organization of life, their daily life) were identified... So every Hellene who came into existence (who was born within the Community of Hellenes) was integrated into this Physical Reality and could through Self-Knowledge (Initiation as taught by Orpheus and the Mysteries of Eleusis, of Philosophy as taught by Plato, the Sophists, Antisthenes, Epicurus, and later Plotinus...) to Know the True Nature, the Self and Rise to the Gulfs of Divinity... Within this Worldview Framework Knowledge (Knowledge of Nature, Self-Knowledge) was transformed into Virtue, Justice, Courage, Sobriety, Prudence, in short Right Life. In such a Community, Virtue was identified with life, with politics, and with the daily action of people...

But today things are completely different. Certainly there is a Physical Reality in which beings are included and function, but people's perceptions and their lives are at odds with this Reality. People perceive (at least in the "West") within the framework of the Christian worldview (not through the real teaching of Jesus and the secret fathers but through a false Christian worldview...) God, not as the Physical Basis (of their Existence and Being ) but as something "outside", "objective"... They do not find God Within (in the depth of their being), but they seek Him as an object of thought, outside... This "God" is an idol, a projection of their thought. And such a "false god" cannot "inspire" neither Virtue, nor Justice, nor anything (despite all the declarations of the defenders of the "false god" that never come true)... Something similar is happening in the Islamic world, and rest of the planet... On the other hand, Society has been organized not on the basis of Natural Law (since the Concept of Nature as the Basis of Everything and at the same time the Source of Justice has been lost, Justice has also been lost...) but on the basis of "ANIMAL LAW OF THE POWERFUL ». What happens in the jungle, in the herds of animals, also happens in human society. Any man knows this and can attest to it. Powerful groups, over the course of millennia, have shaped the institutions to their own measure and according to their interest, and exercise a violent, authoritarian and usually unjust power at the expense of the many (whether they understand it or not). The political systems of men place little importance on the man and more on the administration of power (always for the benefit of the few) and the economy (as understood and practiced by the plutocrats, their political agents and their fellow travelers)…

Thus, between Objective Physical Reality and Life (that is, people's worldview, social organization, political system, and everyday life) there is a complete dissociation…

So, when modern man comes into being, in today's world, he certainly exists and functions within Objective Physical Reality (and has more or less Self-Awareness, Knowledge of his True Nature), but at the same time this Physical (Ontological, Epistemological, Moral) dimension does not correspond to the prevailing perceptions that modern societies have shaped. Modern man is Nature, Belongs to Nature, Completes in Nature, at the same time he joins (and adopts) a completely wrong worldview system, he is called to live in an artificial social-cultural-political-economic system (which expresses only the perceptions and interests of the few), and to live a life excluded from the Roots of Nature, artificial and foreign...

So, what happens? Those people (whether by "metaphysical origin", i.e. due to the accumulated experience of previous lives, or by personal inclination, interest, research, or by "luck"...) who seek the Truth try to correct these distortions that they face in the society that comes . They seek the "True Religion", the True Wisdom, the Truth... and finally come to the conclusion that "All Is One", and that (they too) are That One, and they Find God Within, through "knowing thyself". (which of course refers to the Knowledge of our True Nature, and not to the knowledge of the superficial characteristics of existence...)... Such people, who Experience Reality, Knowledge, Virtue, cannot "join" the "modern unjust society". They will either retire, practice "cultural criticism", or undertake "enlightenment work" to speak to those people who will "listen". But they will never mix with the "management of power", because there is no Ethics in power and in the daily life of people...

On the other hand, there are outwardly oriented people, intellectuals and non-intellectuals, who probably perceive the contradictions of Reality with Life as it is organized today and take a critical stance in trying to improve the "system", either through reflection or through social or political action...

There is also a multitude of people who wish to join the "system", the management of power, social life, etc., and those who are the ones who staff the political world, the economic space, and society...

And there is also a huge apathetic crowd that is literally dragged into the "system" and used as raw material, as a mass of consumption for the social machine...

This is the general situation…

Especially for the Polity and politicians... As Objective Physical Reality is not related to the organization of life, perceptions, social organization, institutions, life, it is obvious that in society, in political life and in life in general there is no Natural Morality, but immorality prevails (proved by facts)...

Of course, the whole planet is religious. Certainly they proclaim a Christian (or an Islamic, or other kind of) morality, but where are they applied? Are we living on another planet? Didn't Christian Europeans do the Crusades? Aren't they the Christian colonialists who have been enslaving people for centuries? Aren't Christian Americans bombing countries or attempting an immoral occupation? (not that justice and order prevailed in these countries... but what god anointed some protectors of the planet? And why don't they let the people solve their own problems? Obviously all this serves some interests...) . Aren't they the civilized Christians of the west who recently bombed Libya and made a change of power? As if anything will change for the unfortunate people... we are now convinced... Aren’t the civilized Christians of the west who broke up Yugoslavia? Aren't they the ones who set Ukraine on fire?

Finally! Hypocrisy has its limits. And we, on this planet live... and we, have eyes to see and ears to hear and a mind to judge. Actions are legitimized by Ethics and the result, not by the wooden words of politicians...

The final conclusion from all this is that when modern man comes to life, he comes into a schizophrenic world and joins a system that has no relation to Reality, nor can it lead him anywhere...

So, what does he do? Or he should (if he wants to and can...) renounce this system, its organization, its values, its life, and follow his Path, the Path of Truth, of True Life, and be Human... or else he will have to "join society", enter the meat-machine of the system and become a "number"... The point is that everyone has (according to the Natural Law) the Responsibility of his Existence, and decides for his life . Others consider the Truth, the Living of the Truth, as a great life lesson, others think that they are entitled and must conquer the world, power, society, wealth, life, even without ethics, even without values, even without true peace within them, and true happiness in their hearts... Still, others are so helpless that they drag themselves through life...

So, everyone must question himself and must choose either the Path of Knowledge and Virtue, or the path of wickedness, decay, and chaos... Everyone gets what they deserve in life and no one can blame nobody for their own choices... The True Revolution is what everyone has to do within himself, for himself... There is no other Revolution...

THE TRUE REVOLUTION

Any person who comes into this world (as it is organized and functions...) and possesses "common intelligence" realizes that the world is:

without True, Solid, Worldview Bases,

without True Knowledge and Ethics,

without Justice, utterly absurd,

violent, hostile, and full of problems, and dead ends.

Certainly there are many, for whom this whole situation favors them, favors their class, their family, themselves... Thus, they will become defenders of this unjust world (which ensures their own well-being, even if it destroys huge populations...)... There are others who, due to ontological development, epistemological status, and moral attitude, perceive and denounce the facts and try to enlighten people and change all this injustice, irrationality, poverty, unhappiness... However, the great crowd drags on, whether careless, either restless, in all this chaos (which some call the “civilized world”…)…

But for those who are truly worried about Existence, about the state of the world, about the problems of the common man... there is only one path, the Path of Revolution, but the True Revolution, which can bring "change" to the world...

Fortunately or unfortunately, the Road of True Revolution Passes Through Us. If we (anyone who rebels against this "state of the world...) do not turn within ourselves, to Know What We Are, and if with the Light of This Knowledge we do not Illuminate our Actions with Ethics, Virtue, Justice... then how will we " change" the world?... If we do not (as a First Movement) do this, being immature and unprepared, no matter how many external revolutions we organize or carry out will lead to the recycling of chaos, the same problems, the same impasses... THE TRUE REVOLUTION Must start from within us (Inside each of us...)... No matter how many social, political, economic, revolutions we do, without first becoming True Humans, Ethical, Just, they will all end up in the same situation that exists today...

But what does it mean to truly revolutionize, starting from ourselves, within ourselves?

1) First of all, we must ACQUIRE (discover, structure, invent...) SOLID WORLD THEORETICAL FOUNDATIONS, which will place the Unity of Being (in Its Real Essence) as a Principle, upon which any world view can be built afterwards perception. We are not saying that one should embrace the (Orphic) Ancient Hellenic Concept of the One Nature (of Being), or some similar theoretical concept (such as the Vedantic Concept, or the Buddhist Worldview, or the Taoist worldview, or "Christian mysticism" type of Eckart, or "Sufism"...)... Well, one can "perceive" the Reality (of the One Being) and "structure" his personal perception through his own research... The important thing is that we must definitely Harmonize with the Objective Physical Reality whatever perception we have of Existence and the world (and not to "believe" for example that the earth is flat... or that everything is "dirt"...)... Because all that is taught to today's people, of the Christian West , of the Islamic south, or of the various easts, have no correspondence with Objective Physical Reality…

2) We should REJECT the whole "value scale" of the rotten system, perceptions, morals, ways of life, and find Within ourselves (through Ontological Integration, Knowledge, Ethics, Logic, and Measure) our own our True Values in Life, and with them to organize our life...

3) We must learn to live FREE, Natural, Clean (Ethically), and not according to the "social standards" that impoverish "man"...

4) If we need to be in the world (due to dependence, work, occupation, etc.) we should be "in the world but not of the world", we should be in the world with OUR OWN "VALUE SYSTEM", and with our Conscientious, Moral, Righteous, Action, not only to be "Light in the world", but also "comfort" to the trapped...

5) We must not forget that we are here to "realize" as beings, not to "stay" forever...

If we really want to Perceive, to Experience, Within Us, the Unity of Being (the Oneness of Being, in the Depth of the Existence of all beings...) and to establish for ourselves, personally, ourselves, that indeed, It Is the Ultimate Reality... and not to dwell on theories, or daydreams, we have the ability to do it... if we decide to, immediately, and very simply...

What We Seek to Perceive (the Reality, through Introspection and Awareness) Is What Is and not something we will construct with our "thinking", or reveal with "efforts", or complex "actions"... The Reality (that can be Revealed Within Us) It is already here DONE... We just need to empty our Consciousness of all the social, cultural, external, rubbish that has been "loaded" on us... We need to empty the "Space of Consciousness", to Do "Space" for Truth to Enter... Truth does not come to the "stuffed mind" any more than you can put fresh clean water into a glass full of mud... You must silence the inner commotion, pay attention, " strain your ears", if you want to hear the "Sound of Silence", the "Whisper of the Eternal"...

What we are saying is not difficult. It requires no qualifications, no effort, no trouble... Only those who are satisfied or comfortable with the "dirt" of the world find it difficult... You will find the Truth (Reality, God...) "Where man does not interfere"... It is the same as "walking" in the Countryside that is not enough to be "contaminated" by man, to "see" the things around you, to "hear" the sounds of nature, to "feel" with your whole body the air, the smells, to "feel" that you are "one" with the world around you... and is it the same to be trapped in the modern way of life, with its political chaos, social turmoil, uncontrolled technology, stupid consumerism and "bad" habits? … In the same way, it is the same to turn within yourself, to Spaces that cannot be entered by human thought, human selfishness and individualism, human folly, unjust action, into the SACRED SPACE OF UNTOUCHABLE REALITY… and the same to you live with stupid human notions, implanted in you by when you were a small child, with stupid habits, in a stupid way of life?…

Self-Knowledge, although it was "taught" (due to cultural conditions) by Great Teachers and Great Philosophers, as an "internal Shift of Consciousness from the "man-made" to the "IMPOSSIBLE SELF-EXISTENT", as a Secret Process, and received the cloak of Meditation, of Prayer, Spiritual Exercise, etc., is actually a Simple Physical Function of Consciousness. Totally simple. You just have to want to do it. And this was what the Great Masters had "explained" to their students, and Buddha, and Orpheus, and Lao Tzu, and Jesus... there are their "words"...

And those who "wonder" what will happen if they renounce the world, their way of life, their perceptions, the very "mental process" by which they perceive that they exist somewhere in the world... if they will find themselves in "chaos in the "darkness" ... none of this is happening... Consciousness Is the Space of our Existence. If we stop "filling up" with thoughts, perceptions, actions, anything (if we discard all of these as useless), then "TRUE LIGHT" will flow into the "Empty Space". Our Nature will Unfold, the Eternal will Fill the Space of our Consciousness. With This Light we will "see" differently. By This Light (the Light of the Oneness of All) We are Spontaneously Knowing, Virtuous, Just, Kind to "others", Support and Comfort. And whatever we want in This State, will be "added" to us. So simple!...

The final conclusion, beyond any Metaphysical Consideration, or point of view, is that if we really have the Ontological Maturity, the Cognitive Adequacy, the Moral Fortitude, to responsibly face our "self" in the face of chaos, the chaos of society, the chaos of politics, in the chaos of the economy, in the chaos of everyday life, then the only path we have is the Path of True Revolution (Within Us) that will "change" us... this is where "changing the world" begins. If we (each one of us) Complete as a Human, only then can we truly communicate with our fellow humans, who perceive the same as us... and only then, when other people become enlightened and become many they can "demand" to "change" the world, to "change" the world...

There is no other way (fortunately or unfortunately). People who have not evolved spiritually, who do not have Knowledge, Ethics, Virtue, Justice, how will they build a "correct" society? THE RESPONSIBILITY (fortunately or unfortunately) is Entirely Ours (each one's). And this responsibility does not concern only us. Some (like us personally) are in the "west of life". They have neither to "gain" nor to "lose" from the world. But there are children who "come" into this world of injustice. What "world" will we bequeath them? We are all responsible…

THE FUTURE OF THE PLANET

Really, what future does this planet have? Is such a question important in principle? Infinite Existence Spreads into Limitless Spaces that cannot be "conceived" by the small human mind (the one trapped in material existence). There are Higher Worlds (of Substance Purer than the material substance of the phenomena of the world). Also, within the Material Universe with its millions of galaxies there are certainly planets with living beings, which have a different or similar evolution to that of the earth. So how important is this planet? Within the Space of Existence it has only "minimal" importance. It has meaning only for the beings of the earth, for all of us who are now here, in this life. So for us, what future does this planet have?

Is Evolution just a matter of time? (and is it done mechanically?), and is it certain that Evolution is directed towards some completion, has some goal?

For Life, Evolution, time (nor "historical" beings) does not matter. And for us it doesn't matter what will happen in 1000, 2000, or 10000 years. All this for us (if we "restrict" our existence to what we are now here) is beyond our limits. The only thing that can matter is "us", "now", "here", how we fit into Evolution, in human life, in society... Everything starts with us, that's why the Ancient Hellenes believed what he often said Protagoras, that "man is the measure of all". This has not only a metaphysical depth (since it "presupposes" the concept of the True Man) but also a real, historical, social breadth... We, (everybody, everyone) are the answer to all questions. We ourselves must ask the question: What are we doing? Where are we headed? And we ourselves must give the Answer.

As we analyzed above, we must Awaken, Revolutionize, Change the world.

Our Road necessarily passes through us. We must first WAKE UP, become "better", more mature, more complete, so that we can then change the world. So, everything starts with Self-awareness, of all of us, of each one.

The Second thing we must take care of is this: Those who have Sufficient Knowledge (not "knowledge"), Moral Fortitude, and Power ("of speech" and "action") to ENLIGHTEN as many people as possible. This can be done more easily today, through the global electronic network. Of course, the Net is controlled in its "operation" (and to some extent in its "content") by the "enemies" of the world, but there is enormous scope for (revolutionary) "action". Within the seeming chaos and anarchy of the Net, resistance "functions", information "beacons", real knowledge "bases" can be organized. "strategies" "weapons" and "actions" are neutral. It matters who uses them and for what purpose...

The Third thing that must be done (and this will soon be done by the coming generations...) is "ORGANIZATION", in the sense of communication and exchange of information. Information constitutes the "future" of history... Any other kind of "organization" will destroy the very Essence of Knowledge, Enlightenment and Spontaneous Integrated Individual Action...

The Fourth that those who will shoulder the burden of changing the world must do is to work out ACTIONS and pressure activities towards the "system", to bring about practical, ideological, social, political, economic changes...

Also, we must keep in mind that the "request" is ANOTHER SOCIETY, which has Worldview Bases, and Ideological Legitimization, which is Moral, Just, and Humane... Alas if we get involved in the "system" thinking that we can "through the system” to change the “system”, the world. All those who attempted it turned out to be stupid, naive, demagogues without results... We must "renounce" the "system", but not the people...

Finally, let us note that those who are truly worried about their existence, society, the situation, the future, know that any "struggle" that takes place, takes place with the goal of the True Change of Man, Life, Society... it does not happen like this just to "revolt", to destroy, to create chaos...

Θεωρία Πολιτικής

Η Κοινωνία των Ανθρώπων κι οι κοινωνίες των ζώων

Η Αληθινή Πολιτική των Αρχαίων Ελλήνων και η «ψευδοπολιτική»

Μάθημα Δημοκρατίας

Η μεγάλη «απάτη» των σύγχρονων αστικών φιλελεύθερων δημοκρατιών

Ο σύγχρονος άνθρωπος μέσα στον σύγχρονο αυταρχισμό, και η «επανάσταση»

Η «Αληθινή Επανάσταση»

Το Μέλλον του πλανήτη

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΙ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Κοινωνία είναι ένας (μεγάλος ή μικρός) αριθμός ανθρώπων που ζουν μαζί. Αν και ένας τέτοιος ορισμός μοιάζει αυτονόητος, προφανής, εντούτοις, στην πραγματικότητα, δεν μας λέει τίποτα, γιατί δεν αποσαφηνίζει δύο πολύ βασικές έννοιες: Τι είναι «άνθρωπος»; Τι σημαίνει να ζουν οι «άνθρωποι» «μαζί»;

Πως θα ορίσουμε λοιπόν τον «άνθρωπο»; Το προφανές είναι τελείως επιφανειακό, αμφισβητήσιμο, μη έγκυρο. «Άνθρωπος» δεν είναι απλά το «συνειδητό ον» (ή «ζώο»). Ακόμα κι ένας τέτοιος ορισμός εγείρει πολλά προβλήματα… Όλοι οι Μεγάλοι Στοχαστές κι όλοι σχεδόν οι Αρχαίοι Έλληνες Σοφοί ορίζουν τον άνθρωπο με βάση την  Οντολογική (Μεταφυσική) Αρχή του… Η ΦΥΣΗ Είναι Ενιαία (στο Βάθος της) και Εμφανίζει πολλές «διαβαθμίσεις» (στην Επιφάνειά της). Ο «Άνθρωπος» λοιπόν ορίζεται σαν «Η ΦΥΣΗ (στο Βάθος της Ύπαρξής του) που εκδηλώνεται επιφανειακά σαν συνειδητό ον (Ανώτερη Φύση, Ψυχή) μέσα σε ένα υλικό σώμα». Το «Σύνολο των Συνειδητών Λειτουργιών» αποτελεί την (Μεταφυσική και Υπερβατική και Αιώνια) Ανώτερη Φύση. Ανάμεσα στην Ανώτερη (Αιώνια) Φύση και το κατώτερο υλικό σώμα «εγκαθιδρύεται» μία «σχέση», μία διαρκής «επικοινωνία» και «λειτουργία» που καθορίζεται από το «περιεχόμενό» της. Αυτή η «προκύπτουσα» σχέση, λειτουργία, υφίσταται όσο διαρκεί ο «σύνδεσμος» της Ανώτερης Φύσης με το υλικό σώμα. Αυτή είναι η «υλική ψυχή», που σαν απλή σχέση (του Ανώτερου με το κατώτερο) καταλύεται με το θάνατο. Το βιολογικό υλικό σώμα αποτελεί την κατώτερη φύση του ανθρώπου. (Αυτό τον Ορισμό του «Ανθρώπου» υποστηρίζει και αποδεικνύει με επιχειρήματα ο Πλάτωνας, σε όλο το Έργο του…)… Ένας τέτοιος ορισμός Εντάσσει αυτόματα τον άνθρωπο σε μία Οντολογική Κλίμακα, μία Κλίμακα από το Απόλυτο (Υπερβατικό) Ον ως το εξωτερικό βιολογικό ζώο. Αλλά το σημαντικότερο είναι άλλο. Ότι με αυτή την έννοια ο «Άνθρωπος» είναι «Εν Δυνάμει Ον», Εξελισσόμενο Ον και Αυτοολοκληρούμενο  Ον… Η Εξέλιξη του Όντος θεωρείται ως Αυτογνωσία, Αυτοσυνειδητοποίηση, κι Ολοκλήρωση της Γνώσης που το Οδηγεί από το σχετικό ως το Απόλυτο Ον. Ταυτόχρονα η Γνωσιολογική Ολοκλήρωσή του  (στο μέτρο που επιτυγχάνεται) αντανακλάται στην Δραστηριότητά του (εσωτερική κι εξωτερική), Φωτίζει την Δραστηριότητά του, που εκφράζεται έτσι σαν Φωτισμένη Δράση, Αρετή, Λογικότητα, Ορθότητα, κλπ…

Ξαναγυρίζοντας τώρα στον ορισμό της «Κοινωνίας» κατανοούμε ότι μία «κοινωνία ανθρώπων» (όπως ορίσαμε τον άνθρωπο πιο πάνω) είναι μία ομάδα ανθρώπων που έχουν Οντολογική (Μεταφυσική και Υπερβατική) Βάση που Εξελίσσονται Γνωσιολογικά, κι η Δραστηριότητά τους Φωτίζεται από (την Γνωσιολογική Ολοκλήρωση και) την Αρετή, την Λογική, την Ορθή Συμπεριφορά… Πρόκειται δηλαδή για μία Δυναμική, Εξελισσόμενη «Οντότητα», κι όχι για μία αποκρυσταλλωμένη, απολιθωμένη, «οντότητα». Η «Κοινωνία» είναι ένας «ζωντανός οργανισμός»…

Άμεση συνέπεια αυτού του γεγονότος είναι ότι η κοινή δράση των ανθρώπων αποβλέπει στην Ενότητα, στην Συνεννόηση, στην Εναρμόνιση των δράσεων και των σχέσεων, στην Ισότιμη συμμετοχή, στην Αλληλοβοήθεια, κλπ., κλπ… Με άλλα λόγια από την κοινή δράση των ανθρώπων αναδύεται η «Κοινωνία» σαν Όλον, το «κοινό καλό», με την συνέργεια όλων… ενώ αντικοινωνικά άτομα, πειθαρχούνται με λογικό τρόπο, είτε αποβάλλονται χωρίς «βία», ενώ τυχόν «διαφορές» επιλύονται με βάση την «λογική»… Έτσι φωτίζεται η έννοια του να «ζουν οι άνθρωποι μαζί»…

Μία «τέτοια κοινωνία» που απαιτεί την Άμεση (Ισότιμη) Συμμετοχή Όλων, Αυτορυθμίζεται, Αυτοθεσμοθετείται, και Αυτοκυβερνάται, πάντα σε ισότιμη βάση. Όλοι μπορούν να Συμμετέχουν, οι Θεσμοί που καθιερώνονται αποβλέπουν στο καλό όλων, κι όλοι μπορούν αναδειχτούν σε «κυβερνήτες» ή «δικαστές»… Και για να προχωρήσει η «Κοινωνία»  πρέπει πάντα να «προβάλλονται» οι «Άριστοι»… οι Άριστοι που αποδεικνύουν έμπρακτα ότι είναι Άριστοι, όχι «λόγω καταγωγής» ή οι «αυτοπροσδιοριζόμενοι» σαν άριστοι…

Πάνω σε αυτές τις Αρχές των «Αληθινών Ανθρώπων» (όπως ορίσαμε τον άνθρωπο πιο πάνω), της Ισότητας, της Άμεσης Συμμετοχής Όλων, των Αρίστων, κλπ. βασίστηκε η «Αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία», που αποτελεί Πολιτικό Υπόδειγμα, Μοναδικό στην Ιστορία, που όμως δεν εφαρμόσθηκε σε μεγάλη κλίμακα, και ασφαλώς δεν εφαρμόζεται σήμερα… Οι σημερινές λεγόμενες «δημοκρατίες» (οι αστικές φιλελεύθερες αντιπροσωπευτικές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες) είναι «νόθα» κι «άρρωστα» κατασκευάσματα που δεν έχουν καμία σχέση με Αληθινή Δημοκρατία (κι αυτό θα το αιτιολογήσουμε πιο κάτω)…

Αν εξαιρέσουμε την Αθηναϊκή Δημοκρατία, οι ανθρώπινες κοινωνίες δεν οργανώθηκαν έτσι. Οι κοινωνίες βασίστηκαν κυρίως στο «δίκαιο του ισχυρού», σε συμφέροντα μειονοτικών ομάδων, στην βίαιη επιβολή, στην χειραγώγηση, στην βία και στον πόλεμο… για να «συγκροτηθούν» και να «επιβιώσουν» σαν ομάδες.

Εκεί που η Αληθινή Δημοκρατία θεωρεί τον «Άνθρωπο» στο Πραγματικό Οντολογικό Μέγεθός του σαν Ένα Εν Δυνάμει (Απόλυτο) Ον, σαν Εξελισσόμενο Ον, που με την Γνωσιολογική Ολοκλήρωσή του μπορεί να Φωτίζει την Δραστηριότητά του και να Θέτει και να Αναθεωρεί, Αρχές και Θεσμούς (από μηδενική βάση) για να τους βελτιώσει… οι μη δημοκρατικές κοινωνίες (οι ψευτοδημοκρατίες) θεωρούν τον άνθρωπο σαν αγελαίο ζώο, και την κοινωνία σαν ομάδα όπου επιβάλλονται οι πιο ισχυροί. Έτσι αυτοί που επέβαλαν θεσμούς (μέσα από αυτή την νοοτροπία) στην κοινωνία επέβαλαν θεσμούς όπως η «εξουσία», η «ιδιοκτησία», κλπ. προσαρμοσμένους στα «δικά» τους συμφέροντα, θεσμούς που λειτουργούν προς όφελος των λίγων ισχυρών (κι όσων «επηρεάζουν») κι όχι προς όφελος των πολλών…

Και για να εξηγούμαστε (και να μην παρεξηγούμαστε) το «πρόβλημα» δεν βρίσκεται στους θεσμούς αλλά στο τι «περιεχόμενο» έχουν και πως εφαρμόζονται… Στην Αληθινή Δημοκρατία υπάρχει Μέτρο κι όλα γίνονται με μέτρο, προς όφελος όλων. Η «εξουσία», για παράδειγμα είναι απλά αντιπροσώπευση της γενικής θέλησης που υπηρετεί το κοινό καλό… ενώ στις μη δημοκρατικές κοινωνίες (στις ψευτοδημοκρατίες) η «εξουσία» εξυπηρετεί συμφέροντα λίγων σε βάρος των πολλών… Η «ιδιοκτησία» επίσης (στην Αληθινή Δημοκρατία) λειτουργεί προς όφελος όλων  κι όταν ξεπερνά το Μέτρο (υπερβολική συσσώρευση πλούτου, ανισότητα, μη δίκαιη συναλλαγή, κλπ.) γίνεται αναδιανομή του πλούτου… ενώ στις μη δημοκρατικές κοινωνίες (στις ψευτοδημοκρατίες) υπάρχει τεράστια συσσώρευση πλούτου από λίγους (έξω από το Μέτρο), εκμετάλλευση των πολλών, πλούτος από την μια κι εξαθλίωση από την άλλη,  και γενικά αδικία… Γενικά οι μη δημοκρατικές κοινωνίες (οι ψευτοδημοκρατίες) δεν λειτουργούν σαν Υγιείς Ζωντανοί Οργανισμοί προς ευημερία και όφελος όλων αλλά σαν «απολιθωμένοι οργανισμοί» με απολιθωμένους θεσμούς που θεσπίσθηκαν από ισχυρές ομάδες και λειτουργούν προς όφελος των λίγων κι όχι των πολλών… ενώ η «οποιαδήποτε εξέλιξη», εναλλαγή ομάδων στην «εξουσία», «εκλογές», κλπ., δεν αγγίζουν ποτέ το «βαθύ κράτος» και είναι μόνο επιφανειακές ψευτοαλλαγές που γίνονται για να «αποσπάσουν» την «λαϊκή νομιμοποίηση»…

Μετά το τέλος του «αρχαίου κόσμου» που ξεκίνησε με την «Αλεξανδρινή κοσμοκρατορία» (στον «μεσογειακό κόσμο») η Αληθινή Δημοκρατία δεν εφαρμόστηκε ξανά… Βεβαίως (θεωρητικά) η Αληθινή Δημοκρατία είναι ένα Πολιτικό Μοντέλο που μπορεί να εφαρμοσθεί σε μικρές κοινωνίες (όπως γίνεται σήμερα σε κάποια «καντόνια» της Ελβετίας) και να λειτουργήσει. Είναι αδύνατο να εφαρμοσθεί (με τον αρχαίο τρόπο) στα πολυπληθή σημερινά έθνη, χωρίς κάποιες «προσαρμογές»… Εν τούτοις, με βάση τις Αρχές και την Εμπειρία της Πραγματικής Δημοκρατίας, θα μπορούσαν να υιοθετηθούν πάρα πολλοί θεσμοί στις σύγχρονες ψευτοδημοκρατίες, που θα μπορούσαν να εξισορροπήσουν κάπως την αυθαιρεσία, τον αυταρχισμό, την αδικία, και την βαρβαρότητα… Στην πραγματικότητα υπάρχουν τεράστια περιθώρια «εκδημοκρατισμού» ώστε οι σημερινές ψευτοδημοκρατίες να γίνουν πιο δημοκρατικές και πιο ανθρώπινες… Για παράδειγμα, λείπει τελείως η Αίσθηση του Μέτρου στο σημερινό Δίκαιο. Λείπουν «θεσμοί ελέγχου» της εξουσίας (και συχνά οι εξουσίες αυθαιρετούν, χειραγωγούν, κι εξαπατούν τα πλήθη). Δεν υπάρχουν «θεσμοί συμμετοχής» του λαού στην διακυβέρνηση (όπως δημοψηφίσματα, κλπ.). Και τέλος η εφαρμογή των όποιων νόμων δεν μπορεί να βοηθήσει στην ομαλή λειτουργία της κοινωνίας. Υπάρχει (σε όλα τα κοινωνικά επίπεδα, κυβέρνηση, δημόσιο, κοινωνικές ομάδες, λαός…) δυσλειτουργία, αδικία, ανομία, κλπ… Όλα αυτά οφείλονται στο απλό γεγονός, ότι στις σύγχρονες πολιτικές θεωρίες ο Άνθρωπος (στο Πραγματικό Οντολογικό Μέγεθός του) δεν τοποθετείται στο κέντρο του πολιτικού συστήματος, ότι δεν υπάρχει Δημοκρατική Νοοτροπία (ούτε Δημοκρατική Νομιμοποίηση της Εξουσίας, «ψευτονομιμοποίηση» υπάρχει…), και το πολιτικό σύστημα λειτουργεί όχι με κοινωνικούς αλλά με οικονομικούς όρους (όπου οι άνθρωποι, για αυτούς που διαχειρίζονται την εξουσία, είναι αριθμοί, έσοδα, έξοδα…)…. Αυτή η «λογιστικοποίηση» της κοινωνικής οργάνωσης οδηγεί σε απανθρωπισμό της κοινωνίας, στην βαρβαρότητα, και στην εξαθλίωση…

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ Η «ΨΕΥΔΟΠΟΛΙΤΙΚΗ»

Ολόκληρη η αρχαιότητα διαποτίζεται από την Ορφικής Προέλευσης αντίληψη ότι ο Άνθρωπος είναι Ταυτόσημος (στο Βάθος της Ύπαρξής του) με την Φύση (την Αιώνια Μυστική Φύση που Στηρίζει τα Πάντα)… Αυτή η Αντίληψη που ξεκίνησε   με τους Προσωκρατικούς, πέρασε στον Πλάτωνα, και συνεχίστηκε και στους άλλους μεγάλους Έλληνες Φιλοσόφους, και κατ’ επέκταση και στους άλλους απλούς Έλληνες. Ο Πλάτωνας, που είχε μυηθεί στα Μυστήρια της Φύσης (στα Ελευσίνια Μυστήρια) κι είχε εκλαϊκεύσει την Μυστική Γνώση μεταφέροντάς την με φιλοσοφικούς (και λογοτεχνικούς) όρους στην «διδασκαλία» του (κι εν μέρει και στα «κείμενά» του), αντιλαμβάνονταν τον άνθρωπο ακριβώς με αυτή την έννοια. Για τον Πλάτωνα ο Άνθρωπος όχι μόνο Ταυτίζεται Οντολογικά με την Αιώνια Φύση (στην Πραγματική Ουσία του), αλλά και Ολοκληρώνεται (Οντολογικά και) Γνωσιολογικά μέσω της Αυτογνωσίας (την Γνώση της Πραγματικής Φύσης μας), και Πραγματώνει (ακριβώς μέσω της Γνωσιολογικής Ολοκλήρωσης) το Αγαθόν, την Ηθική, την Αρετή, την Δικαιοσύνη, κι όλες τις Αρετές. Με αυτή την έννοια, πίστευε όχι μόνο στην Φυσική Εξέλιξη (κι Ολοκλήρωση) του Ανθρώπου (που είναι Εν Δυνάμει Ον, όπως θα αναλύσει αργότερα ο μαθητής του Αριστοτέλης…), αλλά και στο ότι η Αυτογνωσία Καλλιεργείται, και συνεπώς η Ηθική, η Αρετή, η Δικαιοσύνη (είναι Γνώση και) Διδάσκεται. Κι αυτόν ακριβώς τον σκοπό έχει η Αγωγή (η διδασκαλία των φιλοσόφων, αλλά και η δημόσια παιδεία κατ’ επέκταση)…

Θεωρώντας έτσι τον Άνθρωπο, ο Πλάτωνας, αλλά και οι άλλοι Σοφοί, Σοφιστές και μετέπειτα Φιλόσοφοι (και μαζί τους κι οι άλλοι Έλληνες, ο λαός), σαν τον ΦΥΣΙΚΟ ΑΝΘΡΩΠΟ, το Εν Δυνάμει Ον, που Αναπτύσσεται κι Ολοκληρώνεται, αντιλαμβάνονταν την κοινωνία σαν φυσική ένωση ανθρώπων αυτού του είδους…

Μία τέτοια κοινωνία ανθρώπων, που αν δεν Βίωναν την Βαθύτερη (Αγνή) Φύση τους, τουλάχιστον Αντιλαμβάνονταν Διαισθητικά τον Ιερό Δεσμό τους με την Φύση, και Φρόντιζαν με την Αυτογνωσία να Διευκρινίσουν και να Διευρύνουν αυτό το Δεσμό, Πραγματοποιώντας έτσι το Αγαθόν, την Ηθική, την Αρετή… μπορεί να οργανωθεί… με βάση ακριβώς την Ηθική, την Αρετή, την Δικαιοσύνη… Έτσι η Δραστηριότητα μίας τέτοιας κοινωνίας και των ανθρώπων της, Πηγάζει, Στηρίζεται, και Τροφοδοτείται, συνεχώς από την Αρετή (την Δικαιοσύνη, κλπ.)… Η πολιτική οργάνωση και δράση αυτής της κοινωνίας ταυτίζεται με την Αρετή και την Δικαιοσύνη… Η Δικαιοσύνη Προϋποθέτει την Ισότιμη συμμετοχή όλων στην οργάνωση και στην λειτουργία της κοινότητας. Συνεπάγεται την Κοινή Ευθύνη και την Συνεργασία όλων για την ορθή λειτουργία της κοινότητας, και Αποβλέπει πάντα στο Κοινό Αγαθό. Με άλλα λόγια η Εξουσία κι η Ευθύνη ανήκει σε όλους… Μέσα σε αυτά τα Αξιακά Πλαίσια η κοινότητα (όλοι) με Οδηγό την Αρετή της Δικαιοσύνης και με Γνώμονα το «Μέτρο» θεσπίζει θεσμούς τους οποίους όμως χρησιμοποιεί πάντα προς όφελος όλων, διορθώνοντας όποιες παρεκτροπές εμφανίζονται έτσι ώστε να Αποκαθίσταται η Δικαιοσύνη πάντα…

Αυτή είναι η έννοια της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ όπως την αντιλαμβάνονταν οι Μεγάλοι Φιλόσοφοι αλλά και οι υπόλοιποι Έλληνες, και προσπάθησαν να την πραγματοποιήσουν οι Αρχαίοι Αθηναίοι (όχι χωρίς λάθη και παρεκτροπές, αλλά παρ’ όλα αυτά με αρκετή συνέπεια, για την ταραγμένη εποχή τους). Απόδειξη ότι κατανοούσαν πλήρως τι είναι Δημοκρατία είναι ότι την «πραγματοποίησαν»…

Έτσι, για τους Αρχαίους Έλληνες Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΡΕΤΗ, (Ταυτίζεται με την Αρετή). Από εδώ προκύπτει και η κοινή αντίληψη των αρχαίων δημοκρατών ότι αυτός που ήθελε να ασχοληθεί ιδιαίτερα με την Πολιτική πρέπει να είναι Ολοκληρωμένος Άνθρωπος, κι αποδεδειγμένα Ενάρετος, Δίκαιος και Εργάτης (στην πράξη) του Κοινού Αγαθού. Τέτοιοι πολίτες θεωρούνται σαν Άριστοι μεταξύ των πολιτών και σε αυτούς μπορεί η κοινότητα να εμπιστευτεί το κοινωνικό έργο (αφού με το ήθος και την συμπεριφορά τους κατοχυρώνουν την Δικαιοσύνη και την Ισονομία, και δεν τα «υπονομεύουν»…). Όταν οι Αρχαίοι Έλληνες μιλούν για Άριστους και για «αριστοκρατία» εννοούν τους «έμπρακτα άριστους», όχι τους όποιους ηλίθιους κατάγονται από «κάποιους» (πλούσιες ή ισχυρές, οικογένειες, κλπ.)…

Αν και ο Πλάτωνας δεν μπόρεσε (όπως ομολογεί ο ίδιος στην «Έβδομη Επιστολή» του) να πραγματοποιήσει την Ιδανική Πολιτεία των Αρίστων (γιατί γύρω δεν υπήρχαν πολλοί ώριμοι άνθρωποι για να την πραγματοποιήσουν), όμως αυτός, καθώς κι οι άλλοι σοφοί (οι Σοφιστές κι οι μετέπειτα Σοφοί) συνέβαλαν τα μέγιστα στο να αποσαφηνισθεί η πραγματική έννοια του Ενάρετου Βίου, της Δικαιοσύνης, της Αληθινής Πολιτικής, της Πραγματικής Δημοκρατίας, του Κοινού Αγαθού, κλπ… Κι αν με την κατάρρευση του αρχαίου κόσμου (που άρχισε με τις κατακτήσεις και την κοσμοκρατορία του Αλέξανδρου…) άλλαξαν τελείως οι συνθήκες αυτό δεν σημαίνει ότι οι Δημοκρατικές Αρχές και Αξίες, έπαψαν να υπάρχουν και να λειτουργούν μέσα στην σκέψη των ανθρώπων και μέσα στην ιστορία…

Βεβαίως, είναι ολοφάνερο, ότι η Κοσμοαντίληψη των Ελλήνων, η Θεώρηση του Ανθρώπου (όπως τον ορίσαμε πιο πάνω) και η Δημοκρατική Οργάνωση της κοινωνίας δεν ίσχυσαν παρά περιορισμένα, στην Αθήνα, στην Σπάρτη και σε κάποιες άλλες πόλεις. Στα περισσότερα μέρη όμως οι κοινωνίες οργανώθηκαν διαφορετικά… Όπως σε όλα τα αγελαία ζώα, επικράτησε ο νόμος του ισχυρότερου. Ισχυροί άνθρωποι και ομάδες οργάνωσαν την κοινωνία κατά τα συμφέροντά τους και καθιέρωσαν θεσμούς, εξουσία, ιδιοκτησία, δικαιοσύνη, ήθη, όχι σύμφωνα με την Αρετή και την Δικαιοσύνη, αλλά σύμφωνα με τα συμφέροντά τους (χρησιμοποίησαν ακόμα και την θρησκεία, και την φιλοσοφία…)… Στην πραγματικότητα οι θεσμοί είναι ουδέτεροι. Εξαρτάται που τους στηρίζει η κοινότητα, πως τους αντιλαμβάνεται, και πως τους θέτει σε εφαρμογή… Ασφαλώς όταν ο θεσμός της εξουσίας αρπάζεται από ομάδες ή συμφέροντα, δεν λειτουργεί προς το καλό όλων αλλά προς όφελος αυτών που διαχειρίζονται την εξουσία… Όταν η ιδιοκτησία δεν έχει Μέτρο κι όταν ο πλούτος δεν αναδιανέμεται προς όφελος όλων, εξυπηρετεί μόνο όσους κατέχουν σε βάρος των πολλών… Έτσι οι μη δημοκρατικές κοινωνίες που δεν εμπνέονται από το Αγαθόν, την Αρετή, την Δικαιοσύνη, αλλά από το «δίκαιο του ισχυρότερου» θεσπίζουν θεσμούς και μέτρα των ισχυρών και νόμους (που πηγάζουν από αυτό το «άνισο δίκαιο» και) που εξασφαλίζουν κι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ισχυρών… Σε τέτοιες κοινωνίες η Πολιτική δεν είναι η Άσκηση του Αγαθού, της Αρετής, της Δικαιοσύνης, προς όφελος όλων… η Πολιτική είναι η «διαχείριση της εξουσίας»… Χιλιάδες χρόνια, μέχρι σήμερα, οι κοινωνίες κυβερνιούνται με αυτό τον τρόπο. Με τους πανάρχαιους θεσμούς (στα μέτρα των ισχυρών) να μην αλλάζουν η διαχείριση της εξουσίας πέρασε από ισχυρούς άνδρες (τυράννους) σε αυτοανακηρυσσόμενους βασιλιάδες, ολιγαρχικές ομάδες, μέχρι τα σημερινά κόμματα (που εκφράζουν ολιγαρχικά συμφέροντα ακόμα κι όταν μεταμφιέζονται σε λαϊκά κόμματα…)… Οι Βασικοί Θεσμοί (όπως έχουν διαμορφωθεί εδώ και χιλιάδες χρόνια στα μέτρα των ισχυρών), το «βαθύ κράτος», μένει ανέπαφο και μόνο η διαχείριση της εξουσίας αλλάζει φαινομενικά. Οι λαοί εκβιάζονται, χειραγωγούνται, και παραπλανιούνται (για να νομιμοποιήσουν και) να συμμετέχουν σε μία κοινωνία που λειτουργεί όχι προς όφελος όλων αλλά προς όφελος όσων κατέχουν πλούτο, όσων διαχειρίζονται εξουσία, και των κάθε είδους «υπηρετών» τους… Έτσι η Πολιτική σε όλες αυτές τις κοινωνίες, μέχρι τις σημερινές «ψευτοδημοκρατίες» δεν έχει καμία σχέση με την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ των Αρχαίων Ελλήνων… Πολιτική είναι η αρπαγή και η διαχείριση της εξουσίας, όχι από Ηθικούς, όχι από Άριστους, αλλά από ανίδεους, ανάξιους, κακούς επαγγελματίες, που μπαίνουν στην πολιτική μόνο για τα δικά τους συμφέροντα και τα συμφέροντα των εκάστοτε αφεντικών τους (ότι κι αν ισχυρίζονται μπροστά στο «νοήμον κοινό»…)…

ΜΑΘΗΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Όσοι φίλοι είχαν την υπομονή να φτάσουν (μέσα από το ξετύλιγμα της σκέψης μας) μέχρις εδώ, (στο κείμενο), ίσως νοιώσουν έκπληξη από την παρακάτω δήλωσή μας. Τους βεβαιώνουμε όμως ότι και επαρκή ιστορικά στοιχεία έχουμε και με λογικά επιχειρήματα μπορούμε να αποδείξουμε αυτά που λέμε: «Το θαύμα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας (που ξεκίνησε με τον Σόλωνα, αναπτύχθηκε με τον Κλεισθένη και τον (πολιτικό) Εφιάλτη, κι ολοκληρώθηκε με τον Περικλή…) ήταν αποτέλεσμα της Ορφικής Επιρροής στους ανθρώπους και στην ζωή, αποτέλεσμα της Κοσμοθεωρίας (του Ενιαίου Είναι) που υιοθέτησαν οι Έλληνες, είτε μέσω της θρησκευτικής αγωγής, είτε μέσω της διδασκαλίας των Ελλήνων Σοφών, είτε μέσω της δημόσιας παιδείας»… Κι αν η Αθηναϊκή Δημοκρατία αστόχησε, αστόχησε λόγω της μη πλήρους κατανόησης της Διδασκαλίας (της Φύσης), και στο μέτρο που δεν μπόρεσε να κάνει πράξη την Θεία Σοφία επαρκώς… Όπως κι αν έχει, αν οι Έλληνες (όχι μόνο οι Σοφοί που άνοιγαν μόνοι τους τον δρόμο ή αντλούσαν από την Σοφία των προγόνων τους… αλλά κι ο απλός λαός…) δεν ένοιωθαν (όπως δίδασκαν οι Ορφικοί) ότι η Φύση Είναι Ενιαία, ότι Προερχόμαστε από Μία Ουσία (το Αληθινό Είναι), ότι η Ίδια Ουσία (ό Ίδιος Θεός) Εκδηλώνεται μέσα σε όλους τους ανθρώπους (Οντολογικά, Γνωσιολογικά, Ηθικά) δεν θα μπορούσαν να ανυψωθούν ως την Αντίληψη της (Αληθινής) Δικαιοσύνης, της Ισότητας όλων, κλπ… Και μολονότι η Αθηναϊκή Κοινωνία (όπως όλες οι κοινωνίες) οργανώθηκε (από τα αρχαία χρόνια) με βάση τα συμφέροντα ισχυρών ομάδων, όσο «αφομοιώνονταν» η Αντίληψη του Ενιαίου Όντος (Είναι) και διαδίδονταν η διδασκαλία της κοινής προέλευσης και της κοινής ολοκλήρωσης των όντων μέσα στο Θεό (όπως δίδασκε ο Ορφέας, οι Ελευσίνιοι Μύστες, οι Φιλόσοφοι, ο Πλάτωνας κι οι άλλοι Έλληνες Σοφοί…) τόσο γίνονταν αναγκαία η «Εφαρμογή της Ισότητας μεταξύ των ανθρώπων»…

Έτσι, από την Ελληνική Κοσμοθεωρία, από την Γνώση (και την Επίγνωση της Αληθινής Φύσης μας, μέσω του «γνώθι σαυτόν») κι από την Ηθική Ολοκλήρωση (στο μέτρο του καθενός) επικράτησε η αντίληψη της ισότητας και της ισότιμης συμμετοχής όλων στην κοινότητα. Η ισονομία, η ισηγορία, κλπ., είναι έννοιες που έγιναν πράξη στην Αθηναϊκή Δημοκρατία… Βέβαια, θα αντικρούσουν κάποιοι, στο σώμα των ενεργών πολιτών (που συμμετείχαν στην οργάνωση και στην λειτουργία της κοινότητας) των 40000-50000 χιλιάδων δεν συμμετείχαν γυναίκες, δούλοι, παιδιά… Στην πραγματικότητα, σε όλες τις εποχές, και σε όλες τις κοινωνίες, είναι λογικό (κατά τις «συνθήκες»… άλλοτε δικαιολογημένες, άλλοτε όχι…) να αποκλείονται κάποιες ομάδες. Δεν ήταν λογικό (κατ’ αυτούς) οι γυναίκες που λόγω των κοινωνικών ηθών περιορίζονταν στο σπίτι και στις ασχολίες του σπιτιού, ή τα μικρά παιδιά να συμμετέχουν στα κοινά. Ούτε ήταν δυνατόν οι χιλιάδες ξένοι που έρχονταν στην Αθήνα να έχουν «λόγο». Ούτε οι δούλοι (που πολλοί προέρχονταν από πολεμικές συγκρούσεις) μπορούσαν να συμμετέχουν… Κι αν η Αθηναϊκή Δημοκρατία δεν βρήκε τρόπο να «αφομοιώνει» τους ξένους… η αν δεν κατήργησε την «δουλεία» θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας και τον πολιτιστικό περίγυρο μέσα στον οποίο λειτουργούσε η κοινότητα… Από την άλλη, ας σκεφθούμε μόνο ότι (ιστορικά αποδεδειγμένα) ο «Αθηναίος δούλος»  ήταν σε πολύ καλύτερη μοίρα από τον σημερινό «ελεύθερο» εργάτη των πολιτισμένων κοινωνιών της Ευρώπης…

Η Αθηναϊκή Δημοκρατία ήταν μία Αληθινή Δημοκρατία. ΑΜΕΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Όλοι νομοθετούσαν, όλοι εφάρμοζαν τους νόμους (είτε από διοικητικές θέσεις, είτε από την θέση του πολίτη), όλοι δίκαζαν… Όλοι ήταν υπεύθυνοι για όλους και για όλα (τα κοινά)… Η Αθηναϊκή Δημοκρατία κατηγορήθηκε από αυτούς που είχαν συμφέρον, από αυτούς που πίστευαν ότι είχαν περισσότερα δικαιώματα από τους άλλους, ή από «σοφούς» που πίστευαν ότι ο «αμόρφωτος λαός» δεν θα μπορούσε να ανταπεξέλθει σε αυτό το «έργο»… Κι όμως, αυτός ο «αμόρφωτος λαός, είχε έναν Ορφέα να τον «διδάξει», είχε «Μύστες» να τον καθοδηγήσουν στα Μυστήρια της Φύσης, είχε Σοφούς σαν τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη να τον διαφωτίσουν, παρακολουθούσε στο Αρχαίο Θέατρο έναν Αισχύλο, έναν Σοφοκλή, έναν Ευριπίδη, έναν Αριστοφάνη, κι έχτιζε μνημεία σαν τον Παρθενώνα… Οι σημερινοί μορφωμένοι πολίτες της Ευρώπης έχουν τέτοιο πολιτιστικό επίπεδο; Ποιος είναι ο πολιτισμός τους;… Ο Αθηναϊκός Λαός μπορούσε και με το παραπάνω να εφαρμόσει την Δημοκρατία.. Στην πραγματικότητα, όταν είσαι Άνθρωπος, Καθαρός, Δίκαιος, και θες να μοιράζεσαι εξίσου ευθύνες, αγαθά, ζωή, με τους συνανθρώπους σου γνωρίζεις πολύ καλά τι πρέπει να κάνεις για το κοινό καλό…

Η Αθηναϊκή Δημοκρατία ήταν Δημοκρατία των Αρίστων (όχι αυτών που είχαν κάποια καταγωγή ή είχαν πλούτο… γιατί όλα αυτά «ξέφτιζαν» καθώς ωρίμαζε η Αθηναϊκή Δημοκρατία… αλλά), των Αρίστων στη Ζωή… Κι αν συχνά «δημαγωγοί» προσπαθούσαν να βλάψουν την Δημοκρατία, η Κοινότητα, επειδή ακριβώς είχε στηριχτεί σε Στέρεες Βάσεις εξισορροπούσε ξανά…

Θα πρέπει πάντως να πούμε ότι υπήρξαν πολλές θετικές συγκυρίες που συνέβαλαν να δημιουργηθεί το Αθηναϊκό Πολιτειακό Σύστημα… Μετά την κατάρρευση του αρχαίου κόσμου χάθηκαν οι «προϋποθέσεις» για να ξαναδημιουργηθεί κάτι τέτοιο…

Αν όλα όσα λέμε είναι αληθινά και σωστά (μπορεί να ρωτήσει κάποιος) τότε γιατί ο Πλάτωνας που Οραματιζόταν μία Κοινωνία Σοφών, Ενάρετων, Δίκαιων, Ανθρώπων, δεν ήταν ικανοποιημένος από την Αθηναϊκή Δημοκρατία;… Στην πραγματικότητα ο Πλάτωνας (για όποιον «γνωρίζει» την σκέψη του, και γνωρίζει να «διαβάζει»…) είχε σαν Πρότυπο την Αθηναϊκή Δημοκρατία… η «αντίρρησή» του ήταν «αλλού». Ο Πλάτωνας επιθυμούσε μία Πολιτεία ακόμα πιο «τέλεια» και χωρίς αστοχίες. Επιζητούσε (σαν Φιλόσοφος) το Ιδανικό. Ζητούσε πολλά, πάρα πολλά, από τους συμπατριώτες του (παραβλέποντας ότι ήταν «άνθρωποι», κι αγνοώντας το πόσο «ψηλά» βρίσκονταν μέσα στην Ιστορία οι σύγχρονοί του, θρησκευτικά, ιδεολογικά, πολιτισμικά, πολιτικά, από όλες τις απόψεις)… Ασφαλώς, αν ο Πλάτωνας μπορούσε να γνωρίσει τις σύγχρονες πολιτισμένες δημοκρατίες, θα εκτιμούσε πολύ περισσότερο την Αθηναϊκή Δημοκρατία…)… Μολονότι η Αθηναϊκή Δημοκρατία δεν ήταν στο Ύψος της Ιδανικής Πολιτείας των Αρίστων που θα ήθελε ο Πλάτωνας (ή κάποιοι άλλοι Σοφοί), υπήρξε πάντως πολύ καλύτερη από οποιοδήποτε άλλο πολιτειακό σύστημα εμφανίστηκε μέσα στην Ιστορία, μέχρι σήμερα…

Οι σύγχρονες «ψευτοδημοκρατίες» δεν έχουν καμία σχέση (όπως γράψαμε και πιο πάνω) με την Αθηναϊκή Δημοκρατία. Ιστορικά, Πολιτειακά, δεν προέρχονται από αυτή, αλλά εκτός αυτού, έχουν τελείως διαφορετικό περιεχόμενο και προσανατολισμό. Είναι κατ’ επίφαση δημοκρατίες. Στην πραγματικότητα δεν είναι δημοκρατίες. Είναι ολιγαρχίες που μεταχειρίζονται τους λαούς, τους χειραγωγούν, τους εξαπατούν, και προπάντων δεν τους υπηρετούν. Τα σημερινά κόμματα σε ολόκληρο τον πλανήτη εκφράζουν τα συμφέροντα ισχυρών ομάδων κι όχι τμημάτων  του λαού. Εκλογές, εναλλαγή κομμάτων στην εξουσία, όλα είναι απάτη για πολλούς και διάφορους λόγους που μπορούμε να εξηγήσουμε.

1) Η «κυριότερη διαφορά» ανάμεσα στην Πραγματική Δημοκρατία και την σύγχρονη (αστική νεοφιλελεύθερη) ψευτοδημοκρατία είναι ότι στην Πραγματική Δημοκρατία την «εξουσία» την είχε ο λαός ο οποίος διόριζε (και έλεγχε) τους εκάστοτε πολιτικούς άρχοντες, ενώ στην σημερινή ψευτοδημοκρατία την «εξουσία» την «διαχειρίζονται» ολιγαρχικές ομάδες (κάποιων συμφερόντων) που ζητούν (χειραγωγούν, εκβιάζουν, κι αρπάζουν) την «νομιμοποίηση» από τον λαό μέσω των νοθευμένων (συνήθως, με το εκλογικό «σύστημα») εκλογών. Πρόκειται για τελείως διαφορετικό πράγμα.

Μετά, η Πραγματική Δημοκρατία είχε σαν Ιδεολογική Βάση μία Παγκόσμια Διαχρονική Ανθρωπιστική Κοσμοθεωρία (ότι η Φύση Είναι Ενιαία κι ότι όλα τα όντα, στο βάθος της ύπαρξής τους, ταυτίζονται με την Φύση), ενώ η σύγχρονη ψευτοδημοκρατία δεν έχει πραγματική ιδεολογική βάση. Η «παραφθαρμένη» χριστιανική κοσμοθεωρία, και οι διάφορες «πολιτικές» και «οικονομικές» θεωρίες, δεν μπορούν να δικαιολογήσουν όσα εγκλήματα συμβαίνουν στον πλανήτη, από τους αποικιοκράτες, πλουτοκράτες, τραπεζίτες, και «άρπαγες» που χειραγωγούν, εκβιάζουν και καταδυναστεύουν λαούς…

Μετά, (σαν αποτέλεσμα όλων αυτών) δεν υπάρχει (Κοσμοθεωρητική) Ιδεολογική Κάλυψη της Έννοιας της Δικαιοσύνης. Κι η Δικαιοσύνη που διακηρύσσεται, σαν «αφηρημένη έννοια» (στα σύγχρονα συντάγματα και τους νόμους) είναι «ορφανή» μετέωρη, ξεκρέμαστη, και τελικά δεν εφαρμόζεται…

2) Τα ίδια τα «συντάγματα» (οι καταστατικοί χάρτες της πολιτείας) είναι φτιαγμένα με τέτοιο τρόπο που παρά την διακήρυξη ότι «η εξουσία ανήκει στον λαό» (και την οποία κάνουν για να «νομιμοποιηθούν») στην πραγματικότητα με τις «μεθοδεύσεις» η εξουσία αρπάζεται και αφαιρείται από τον λαό που δεν έχει κανένα έλεγχο στα πολιτειακά και πολιτικά δρώμενα.

3) Όχι μόνο τα συντάγματα αλλά και οι νόμοι και η λειτουργία της πολιτείας είναι βαθιά αντιδημοκρατικά.

4) Δεν εξασφαλίζεται, πάνω από όλα, το κοινό αγαθό, το καλό όλων.

5) Υπάρχει ανισότητα, ανισορροπία στην κοινωνία, εξόφθαλμη παραβίαση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και μεγάλες αδικίες.

6) Τα κόμματα δεν εκπροσωπούν με την ιδεολογία τους τον λαό (ή τμήματα του λαού), αλλά εξυπηρετούν συμφέροντα λίγων. Η ένταξη στα κόμματα ή η προσκόλληση γίνεται μόνο για να επωφεληθούν οι συμμετέχοντες από την διαχείριση της εξουσίας.

7) Οι εκλογές γίνονται με βάση ψευδή στοιχεία, ψευδείς δηλώσεις και με πρόθεση μόνο την «αρπαγή της ψήφου».

8) Οι «εκπρόσωποι» της λαϊκής βούλησης είναι μέτριοι, ανίδεοι, συχνά ανίκανοι, και μερικές φορές «κοινοί εγκληματίες». Προωθούνται στην πολιτική μόνο για το δικό τους συμφέρον (και το συμφέρον των αφεντάδων τους) και (με κατοχυρωμένο από το σύνταγμα νόμο) δεν «ελέγχονται». Το μόνο προσόν τους είναι η «δήλωση πίστης» στα «αφεντικά» και η κομματική ταυτότητά τους.

9) Τα προβλήματα στον σύγχρονο κόσμο δεν επιλύονται από τους «πολιτικούς». Αντίθετα, «εξ’ αιτίας» τους μεγαλώνουν.

10) Αν έτσι έχουν τα πράγματα, γιατί ο λαός συμμετέχει σε αυτό το «στημένο βρώμικο παιχνίδι»; Κάποιοι έχουν συμφέρον (γιατί θα βολευτούν από την «κατάσταση»), κάποιοι εξαπατώνται, κάποιοι ελπίζουν ότι «όλα τα γουρούνια δεν έχουν την ίδια μούρη»… Αλλά αυτό δεν μας απαλλάσσει από την ευθύνη… Αλήθεια, όταν ψηφίζεις ψεύτες κι ανίκανους για να σε κυβερνήσουν, γιατί παραπονιέσαι που σε κοροϊδεύουν και κυβερνούν άσχημα και σε οδηγούν στην καταστροφή;

Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι η «σύγχρονη αστική φιλελεύθερη κοινοβουλευτική αντιπροσωπευτική δημοκρατία», είναι ως προς την ουσία της, την λειτουργία της, και τους στόχους της «ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ» που ευνοεί τους «κατέχοντες πλούτο» και τους «υπηρέτες» τους. Απλά, με την χειραγώγηση του πλήθους, την αρπαγή της ψήφου, ντύνεται τον μανδύα του δημοκρατικού καθεστώτος και «νομιμοποιεί» τον άδικο, αυταρχικό, αντικοινωνικό, χαρακτήρα της… Ο μύθος της «ελεύθερης κοινωνίας με ίσες ευκαιρίες για όλους» θα ήταν ένα κακόγουστο αστείο αν δεν ήταν μία φριχτή τραγωδία… Είσαι ελεύθερος να ζήσεις, αλλά μπορείς; Είσαι ελεύθερος να ταξιδέψεις, αλλά μπορείς; Είσαι ελεύθερος να πλουτίσεις, αλλά έχετε δει πολλούς φτωχούς να γίνονται βιομήχανοι, ή εφοπλιστές;… Επιτέλους, μπορούμε να δούμε λίγο γύρω μας, τι γίνεται;

Η ΜΕΓΑΛΗ «ΑΠΑΤΗ» ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΣΤΙΚΩΝ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΩΝ

Η Πραγματική Δημοκρατία (αν εννοούμε αυτό που λένε οι λέξεις… και δεν δίνουμε εμείς ό,τι νόημα θέλουμε, κατά το συμφέρον μας…) αποδίδει Αυτοδίκαια και Άμεσα την Εξουσία στον λαό, στην κοινότητα, στον «δήμο», σε ΟΛΟΥΣ… Πραγματική Δημοκρατία λοιπόν, είναι η Άμεση Συμμετοχική Δημοκρατία, στην Βάση του Δικαίου, της Ισονομίας, της Συλλογικής Ευθύνης, και Συνεχούς Παρέμβασης προς αποκατάσταση των «εκτροπών».

Η Άμεση Δημοκρατία Θεσμοθετεί, Ελέγχει, και Αναθεωρεί (εκ του «μηδενός» τα πάντα). Με Δικαιοσύνη, με Μέτρο, μπορεί να Αναθεωρήσει ακόμα και Βασικούς Θεσμούς (όταν κριθεί αναγκαίο) και δεν περιορίζεται στην «διαχείριση της εξουσίας».

Πραγματική Δημοκρατία δεν εφαρμόζεται σήμερα πουθενά (με εξαίρεση κάποια μέρη της Ελβετίας σε τοπικό επίπεδο…)

Η ψευτοδημοκρατία των σύγχρονων ευρωπαϊκών (και μη) κρατών δεν έχει καμία σχέση με την Αρχαία Ελληνική Δημοκρατία και δεν προέρχεται «ιστορικά» ή «ιδεολογικά» από αυτήν… Η αντιπροσωπευτική (κοινοβουλευτική) δημοκρατία είναι ένα «νόθο κατασκεύασμα» εξουσίας κάποιων ισχυρών ομάδων,  που προήλθε από μη δημοκρατικούς πολιτειακούς οργανισμούς,  και το οποίο με δικαιολογία την λαϊκή εξουσία άρπαξε την εξουσία από άλλους «φορείς εξουσίας» (βασιλιάδες, τυράννους, κλπ.)…

Στην πραγματικότητα οι βασικοί θεσμοί (το βαθύ κράτος) που ίσχυε στα μη δημοκρατικά καθεστώτα έμεινε ανέπαφο… την «εξουσία» πήραν ολιγαρχικές ομάδες (συμφερόντων), και οι δήθεν εκφραστές  της λαϊκής εξουσίας «διαχειρίζονται» την εξουσία προς όφελος των συμφερόντων των ομάδων τους και όσων συμπορεύονται μαζί τους (μέσα από την κομματική οργάνωση, ή τον «επηρεασμό»…), κι όχι προς όφελος όλων… Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι σύγχρονοι φορείς εξουσίας (κόμματα, κινήματα, κλπ.) εκπροσωπούν ολιγαρχικές ομάδες κι όχι το λαό ή τμήματα του λαού… η «νομιμοποίηση» μέσω της «λαϊκής εντολής» των εκλογών, θα ήταν «παρωδία», αν δεν ήταν «τραγωδία»…

Τελικά, το μόνο που έγινε (ιστορικά, τους τελευταίους αιώνες) ήταν ότι οι «πλουτοκράτες» (πραγματικοί φορείς της «εξουσίας» και εντολείς των πολιτικών ανδρείκελων…) παραχώρησαν «φαινομενική εξουσία» στις «ομάδες πίεσης»… ενώ στην πραγματικότητα τους χρησιμοποιούν (όλες αυτές τις «πολιτικές μαριονέτες») και τους χειραγωγούν, να υπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα (της πλουτοκρατίας)… Η πολιτική τάξη (όλοι αυτοί που ασχολούνται με την «πολιτική» και σαν γυμνοσάλιαγκες αναρριχώνται στην «εξουσία) είναι μία τάξη αξιοθρήνητων ανθρώπων, που ενώ υπηρετούν (πιστά) τους αφεντάδες τους, παριστάνουν ότι «υπηρετούν» το λαό. Διπρόσωποι, υποκριτές, ρουφιάνοι, μέτριοι άνθρωποι, αξιοθρήνητοι. Οι «δίκαιοι» και «τίμιοι» και «καθαροί» άνθρωποι, δεν εμπλέκονται στην «πολιτική», (κι αν «εμπλακούν» δεν μένουν…)… Οι μόνοι «εξαπατημένοι» είναι οι απλοί άνθρωποι του λαού… που «αυταπατώνται» (ή «πείθονται») ότι ζουν σε έννομο κράτος δικαίου, ότι υπάρχει αληθινή δημοκρατία, κι ότι πρέπει να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι που μας «κυβερνούν» τόσο «φωτισμένοι» και «καλοί» και «άξιοι» άνθρωποι σαν τους πολιτικούς (και σε αυτό τον «έρημο τόπο»… και παραπέρα…)…

Γιατί τα ισχυριζόμαστε όλα αυτά; Και πως τα δικαιολογούμε;… Κατ’ αρχήν η Αληθινή Δημοκρατία δίνει την Εξουσία Άμεσα κι Ολοκληρωτικά στο Λαό, Απαιτεί την Άμεση Συμμετοχή Όλων στην λειτουργία της κοινωνίας, κι Εργάζεται προς όφελος όλων (κι όχι συμφερόντων). Αυτό δεν συμβαίνει στις σύγχρονες ψευτοδημοκρατίες. Τα συντάγματα (όπου θεσπίστηκαν) είναι κατά βάση «βαθιά αντιδημοκρατικά κείμενα νόμων» που όχι μόνο παραβιάζουν Βασικές Αρχές της Δημοκρατίας, αλλά ακόμα και Βασικά Ανθρώπινα Δικαιώματα, άσχετα με το τι ισχυρίζονται οι «φωτισμένοι συνταγματολόγοι» που τα επεξεργάζονται, τα υιοθετούν, και τα υπερασπίζονται… Το γεγονός ότι «γράφουν κάτι» στο «σύνταγμα» και το ψηφίζουν μεταξύ τους (χωρίς τον «λαϊκό έλεγχο») δεν το καθιστά ιερό κι απαραβίαστο. Ούτε επειδή «λέει» κάτι το «σύνταγμα» σημαίνει ότι είναι «Δίκαιο» κι ότι δεν πρέπει να αλλάξει… Τα «συντάγματα» (που αποδεδειγμένα είναι «αντιδημοκρατικά» και «αντιλαϊκά») μπορούν και πρέπει να αλλάζουν. Το Απαιτεί η Δικαιοσύνη… Έτσι όπως είναι «φτιαγμένα» τα «συντάγματα» υπηρετούν τα συμφέροντα κάποιων λίγων κι όχι όλων… Οι ολιγαρχικές ομάδες που «διαχειρίζονται την εξουσία» ταυτίζουν (κακώς) το δικό τους συμφέρον με το «δημόσιο συμφέρον». Όταν αναφέρονται στο «δημόσιο συμφέρον» εννοούν πάντα το «δικό τους συμφέρον»… Ποιος κοροϊδεύει ποιόν; Όλοι από το ίδιο «χωριό» είμαστε…

 Η χειραγώγηση, η εξαπάτηση, η μη τήρηση προγραμμάτων, κλπ., υφαρπάζει την λαϊκή εξουσία, αφού η εκλογή γίνεται με ψευδή δεδομένα, παραποιημένα στοιχεία. Η εκλογή των αντιπροσώπων δεν γίνεται με «απλή αναλογική» (για να «αποτυπωθεί» επακριβώς η λαϊκή βούληση), αλλά συχνά με νόθα συστήματα που αλλοιώνουν την αντιπροσώπευση, προς όφελος των κομμάτων εξουσίας… Εξ’ άλλου η «αντιπροσώπευση» (όπως εφαρμόζεται στις σύγχρονες ψευτοδημοκρατίες, μέσω των «εκλογών») στην πραγματικότητα νοθεύει την «λαϊκή εξουσία», αφού δεν υπάρχει δυνατότητα ανάκλησης όταν ο λαός έχει «εξαπατηθεί» (την λύση δεν την δίνουν τα «συντάγματα»… η λύση είναι να μην ξαναψηφήσει ο λαός τους «απατεώνες»… εν τω μεταξύ όμως οι «απατεώνες» «διαχειρίζονται την εξουσία»… πολύ δημοκρατικό!…)…

Τα σύγχρονα «συντάγματα» όχι μόνο υφαρπάζουν την λαϊκή εξουσία, αποκλείοντας τον λαό από την διακυβέρνηση, αλλά του αποκλείουν και την δυνατότητα παρέμβασης μέχρι τις επόμενες εκλογές. Δεν υπάρχουν καν δημοψηφίσματα. Δεν υπάρχει δυνατότητα συμμετοχής του λαού στην ψήφιση νόμων, δεν υπάρχει δυνατότητα (σε περίπτωση που ο λαός θεωρεί ένα νόμο άδικο) άρνησης τήρησης του νόμου (με την συγκέντρωση υπογραφών, την λαϊκή διαμαρτυρία, κλπ. ), αντίθετα υπάρχουν εξαναγκαστικοί μηχανισμοί και κατασταλτικές ομάδες, προκειμένου να εφαρμοσθούν ακόμα και «άδικοι» νόμοι… πολύ δημοκρατικό!...

Ακόμα οι υποστηρικτές τέτοιων «συνταγμάτων» έχουν «κατοχυρώσει συνταγματικά» την ατιμωρησία τους «ό,τι κι αν κάνουν»… πολύ δημοκρατικό!

Τελικά, τα σύγχρονα «συντάγματα» είναι αυταρχικά, φτιαγμένα στα μέτρα αυτών που κατέχουν τον πλούτο, και των υπηρετών τους (που «διαχειρίζονται» την εξουσία), και των συνοδοιπόρων τους, κι όχι για τον συμφέρον όλων.

Το χειρότερο από όλα δεν είναι η συνειδητή εξαπάτηση του λαού από τους επαγγελματίες πολιτικούς, είναι η ατιμωρησία… Η «Δικαιοσύνη» που θα έπρεπε να είναι Ανεξάρτητη Αρχή, παρακολουθεί απαθής την «εξουσία» να παραβιάζει ακόμα κι αυτό το «κακό σύνταγμα» και τους «νόμους» και δεν επεμβαίνει. Αντίθετα «απονέμει δικαιοσύνη» κατ’ εντολή της «εξουσίας»…

Έτσι, η «πολιτική» στις σύγχρονες ψευτοδημοκρατίες είναι ένα αισχρό παιχνίδι εξουσίας, «διαχείρισης» της εξουσίας, όχι με καθαρά και τίμια μέσα, αλλά συχνά με μυστικές συμφωνίες, εκβιασμούς, δωροδοκίες, αλλοιώσεις στοιχείων,  προπαγάνδα, εξαπάτηση εαυτών και αλλήλων… Κι οι άνθρωποι που εμπλέκονται σε όλη αυτή την διαδικασία της πολιτικής διαχείρισης, είναι άνθρωποι χωρίς Ηθική και προσόντα (γιατί οι «τίτλοι πανεπιστημίων» μπορούν και να «αγορασθούν» στο διεφθαρμένο σύστημά τους… δεν λένε απολύτως τίποτα…). Θρασείς, Αυτιστικοί, και συχνά «κοινοί εγκληματίες»… Όλος ο πλανήτης βρίσκεται στην ίδια κατάσταση…

Και δεν μας ενδιαφέρει τι λένε οι πολιτικοί και οι υπερασπιστές τους, είτε από καθέδρας, είτε στους άμβωνες, είτε στα «μέσα μαζικής αποβλάκωσης»… Δεν υπάρχουν «Πολιτικοί Άνδρες», μόνο ανδρείκελα, ανθρωπάκια που φροντίζουν μόνο το συμφέρον της τάξης που υπηρετούν, υποκριτές, ψεύτες, και τελικά μισάνθρωποι, αφού επιμένουν να υπηρετούν «άλλα συμφέροντα», διαφορετικά από το συμφέρον όλων…

Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι όλα αυτά τα «κουρελόχαρτα» που ονομάζουν «συντάγματα» είναι βαθιά αντιδημοκρατικά, αντιδραστικά, και προπάντων δεν εξασφαλίζουν «Δικαιοσύνη». Δεν έχει σημασία τι διακηρύσσουν  στα λόγια… Σημασία έχει  να εξασφαλίζουν την εφαρμογή όσων διακηρύσσουν (ισονομία, δικαιοσύνη, κλπ.) στην πράξη. Και δεν το κάνουν. Ούτε Δημοκρατία υπάρχει, ούτε Δικαιοσύνη, ούτε Ισότητα, ούτε Κοινωνία… Η ίδια η «κοινωνία» συγκρατείται τεχνητά σε σύνολο, ενώ στην πραγματικότητα είναι διασπασμένη σε χιλιάδες κομμάτια με διαφορετικά συμφέροντα, κι ας μην θέλουν να το «βλέπουν» οι κάθε είδους «βολεμένοι»… Υπάρχουν τεράστια περιθώρια «εκδημοκρατισμού», των συνταγμάτων, της νομοθεσίας, και της λειτουργίας της κοινωνίας… Το σίγουρο είναι ότι αυτό (τον εκδημοκρατισμό) δεν θα το κάνουν ούτε οι πλουτοκράτες, ούτε οι (εγκάθετοι εντολοδόχοι τους) τα ανδρείκελα οι πολιτικοί… Μόνο η λαϊκή επανάσταση μπορεί να φέρει «αλλαγή»… Αλλά τι είδους επανάσταση; Αυτό χρειάζεται πολλές επεξηγήσεις…

Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟ, ΚΑΙ Η ΕΠΑΝΑΤΑΣΗ

Υπάρχει Μία Αντικειμενική Φυσική Πραγματικότητα, Ανεξάρτητη από τις όποιες «αντιλήψεις» των ανθρώπων. Ονομάζουμε Αυτή την Πραγματική Φύση, Πραγματικότητα, Θεό, κλπ. Αυτή η Φύση Είναι η Βάση Όλων, Στηρίζει τα Πάντα, κι Ολοκληρώνει (μέσω της Αυτογνωσίας και της Συνειδητοποίησης) τα Πάντα…

Κάθε ον λοιπόν που έρχεται στην ύπαρξη «εντάσσεται» μέσα σε Αυτή την Φυσική Πραγματικότητα κι ανάλογα το πόσο έχει «συνείδηση» της Πραγματικής Φύσης του ή απορροφιέται στις επιφανειακές δραστηριότητες της ύπαρξης «τοποθετείται» στην Κλίμακα των Όντων… Τόσο απλό!... Αυτό το είχαν αντιληφθεί οι Αρχαίοι Έλληνες (ο Ορφέας, οι Μύστες, οι Φιλόσοφοι, οι απλοί Έλληνες) κι είχαν διαμορφώσει Μία Αντίληψη (Κοσμοθεωρία) που θεωρεί την Φύση (το Απόλυτο Είναι, τον Θεό, τον Δία…) σαν Βάση Όλων… και τον Άνθρωπο σαν Συμμέτοχο της Φύσης (στο βάθος της ύπαρξής του) σαν Εν Δυνάμει Απόλυτο Ον, που μπορούσε με την Αυτογνωσία να Ανυψωθεί Ως την Θεότητα… Έτσι, για τους Αρχαίους Έλληνες η Αντικειμενική Φυσική Πραγματικότητα και η Ζωή (η Κοσμοθεωρία τους, η Οργάνωση της ζωής, η καθημερινότητά τους) ταυτίζονταν… Κάθε Έλληνας λοιπόν που ερχόταν στην ύπαρξη (που γεννιόταν μέσα στην Κοινότητα των Ελλήνων) εντασσόταν μέσα σε Αυτή την Φυσική Πραγματικότητα και μπορούσε μέσω της Αυτογνωσίας (της Μύησης όπως δίδασκε ο Ορφέας κι οι Μύστες της Ελευσίνας, της Φιλοσοφίας όπως δίδασκε ο Πλάτωνας, οι Σοφιστές, ο Αντισθένης, ο Επίκουρος, κι αργότερα ο Πλωτίνος…) να Γνωρίσει την Αληθινή Φύση, τον Εαυτό και να Ανυψωθεί Ως τους Κόλπους της Θεότητας… Μέσα σε αυτό το Κοσμοθεωρητικό Πλαίσιο η Γνώση (η Γνώση της Φύσης, η Αυτογνωσία) μετατρεπόταν σε Αρετή, Δικαιοσύνη, Ανδρεία, Σωφροσύνη, Φρόνηση, με λίγα λόγια Ορθή Ζωή. Σε μία Τέτοια Κοινότητα λοιπόν η Αρετή ταυτιζόταν με την ζωή, με την πολιτική, και με την καθημερινή δράση των ανθρώπων…

Σήμερα όμως τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Ασφαλώς Υπάρχει Μία Φυσική Πραγματικότητα στην Οποία εντάσσονται και λειτουργούν τα όντα, αλλά οι αντιλήψεις των ανθρώπων και η ζωή τους είναι σε διάσταση με Αυτή την Πραγματικότητα. Οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται (τουλάχιστον στην «Δύση») στα πλαίσια της χριστιανικής κοσμοθεωρίας (όχι μέσω της  πραγματικής διδασκαλίας του Ιησού και των μυστικών πατέρων αλλά μέσω μίας νόθου χριστιανικής κοσμοθεωρίας…) τον Θεό, όχι σαν την Φυσική Βάση (της Ύπαρξης και της ύπαρξής τους) αλλά σαν κάτι «έξω», «αντικειμενικό»… Δεν βρίσκουν τον Θεό Εντός (στο βάθος της ύπαρξής τους), αλλά Τον αναζητούν σαν αντικείμενο της σκέψης, έξω… Αυτός ο «Θεός» είναι ένα είδωλο, μία προβολή της σκέψης τους. Κι ένας τέτοιος «ψεύτικος θεός» δεν μπορεί να «εμπνεύσει» ούτε Αρετή, ούτε Δικαιοσύνη, ούτε τίποτα (παρ’ όλες τις διακηρύξεις των υπερασπιστών του «ψεύτικου θεού» που ποτέ δεν γίνονται πράξη)… Κάτι ανάλογο συμβαίνει στον ισλαμικό κόσμο, και στον υπόλοιπο πλανήτη… Από την άλλη μεριά η Κοινωνία έχει οργανωθεί όχι με βάση το Φυσικό Δίκαιο (αφού έχει απωλεσθεί η Έννοια της Φύσης σαν Βάσης των Πάντων και ταυτόχρονα Πηγής Δικαιοσύνης, έχει απωλεσθεί και η Δικαιοσύνη…) αλλά με βάση το «ΖΩΩΔΕΣ ΔΙΚΑΙΟ ΤΟΥ ΙΣΧΥΡΟΥ». Ό,τι συμβαίνει στην ζούγκλα, στις αγέλες των ζώων, συμβαίνει και στην ανθρώπινη κοινωνία. Οποιοσδήποτε άνθρωπος το γνωρίζει αυτό και μπορεί να το βεβαιώσει. Ισχυρές ομάδες, στην διάρκεια χιλιετηρίδων, έχουν διαμορφώσει τους θεσμούς στα μέτρα τους και σύμφωνα με το συμφέρον τους, κι ασκούν μία βίαιη, αυταρχική και κατά κανόνα άδικη εξουσία σε βάρος των πολλών (είτε αυτοί το κατανοούν, είτε όχι). Τα πολιτικά συστήματα των ανθρώπων δίνουν ελάχιστη σημασία στον άνθρωπο και πιο πολύ στην διαχείριση της εξουσίας (πάντα προς όφελος των λίγων) και στην οικονομία (όπως την αντιλαμβάνονται και την εφαρμόζουν οι πλουτοκράτες, οι πολιτικοί εντολοδόχοι τους και οι συνοδοιπόροι τους)…

Έτσι, ανάμεσα στην Αντικειμενική Φυσική Πραγματικότητα και στην Ζωή (δηλαδή την κοσμοθεωρία των ανθρώπων, την κοινωνική οργάνωση, το πολιτικό σύστημα, και την καθημερινή ζωή) υπάρχει πλήρης διάσταση…

Όταν λοιπόν ο σύγχρονος άνθρωπος έρχεται στην ύπαρξη, στον σημερινό κόσμο, ασφαλώς υφίσταται και λειτουργεί μέσα στην Αντικειμενική Φυσική Πραγματικότητα (κι έχει περισσότερη ή λιγότερη Αυτογνωσία, Γνώση της Αληθινής Φύσης του), αλλά ταυτόχρονα αυτή η Φυσική (Οντολογική, Γνωσιολογική, Ηθική) διάστασή του δεν αντιστοιχεί στις επικρατούσες αντιλήψεις που έχουν διαμορφώσει οι σύγχρονες κοινωνίες. Ο σύγχρονος άνθρωπος Είναι Φύση, Ανήκει στη Φύση, Ολοκληρώνεται στην Φύση, ταυτόχρονα εντάσσεται (κι υιοθετεί) σε ένα κοσμοθεωρητικό σύστημα τελείως λανθασμένο, καλείται να ζήσει σε ένα τεχνητό κοινωνικό-πολιτιστικό-πολιτικό-οικονομικό σύστημα (που εκφράζει μόνο τις αντιλήψεις και τα συμφέροντα των λίγων), και να ζήσει μία ζωή αποκλεισμένη από τις Ρίζες της Φύσης, τεχνητή κι αλλοπρόσαλλη…

Τι γίνεται λοιπόν; Όσοι άνθρωποι (είτε από «μεταφυσική καταγωγή», λόγω δηλαδή της συσσωρευμένης εμπειρίας από  προηγούμενες ζωές, είτε από προσωπική κλίση, ενδιαφέρον, έρευνα, είτε από «τύχη»…) αναζητούν την Αλήθεια προσπαθούν να διορθώσουν αυτές τις στρεβλώσεις που αντιμετωπίζουν στην κοινωνία που έρχονται. Αναζητούν την «Αληθινή Θρησκεία», την Αληθινή Σοφία, την Αλήθεια… και τελικά καταλήγουν στο ότι «Όλα Είναι Ένα», κι ότι (κι αυτοί οι ίδιοι) είναι Αυτό το Ένα, και Βρίσκουν τον Θεό Εντός, μέσω του «γνώθι σαυτόν»  (που αναφέρεται βέβαια στην Γνώση της Αληθινής Φύσης μας, κι όχι στην γνώση των επιφανειακών χαρακτηριστικών της ύπαρξης…)… Τέτοιοι άνθρωποι, που Βιώνουν την Πραγματικότητα, την Γνώση, την Αρετή, δεν μπορούν να «ενταχτούν» στην «σύγχρονη άδικη κοινωνία». Είτε θα αποσυρθούν, είτε θα ασκήσουν «κριτική πολιτισμού», είτε θα αναλάβουν «διαφωτιστικό έργο» για να μιλήσουν σε όσους ανθρώπους «ακούνε». Αλλά ποτέ δεν θα ανακατευτούν με την «διαχείριση της εξουσίας», γιατί δεν υπάρχει Ηθική στην εξουσία και στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων…

Από την άλλη μεριά, υπάρχουν άνθρωποι προσανατολισμένοι προς τον εξωτερικό κόσμο, διανοούμενοι και μη, που πιθανώς αντιλαμβάνονται τις αντιφάσεις της Πραγματικότητας με την Ζωή όπως έχει οργανωθεί σήμερα και κρατούν μία κριτική στάση προσπαθώντας να βελτιώσουν το «σύστημα», είτε μέσω του στοχασμού, είτε μέσω της κοινωνικής, ή και πολιτικής δράσης…

Υπάρχει επίσης ένα πλήθος ανθρώπων που επιθυμούν να ενταχθούν στο «σύστημα», στην διαχείριση της εξουσίας, στην κοινωνική ζωή, κλπ., κι αυτοί που είναι που στελεχώνουν τον πολιτικό κόσμο, τον οικονομικό χώρο, και την κοινωνία…

Κι υπάρχει κι ένα τεράστιο απαθές πλήθος που σύρεται κυριολεκτικά μέσα στο «σύστημα» και χρησιμοποιείται σαν πρώτη ύλη, σαν μάζα κατανάλωσης για την κοινωνική μηχανή…

Αυτή είναι η κατάσταση σε γενικές γραμμές…

Ειδικότερα για το Πολίτευμα και τους πολιτικούς… Καθώς η Αντικειμενική Φυσική Πραγματικότητα δεν σχετίζεται με την οργάνωση της ζωής, τις αντιλήψεις, την κοινωνική οργάνωση, τους θεσμούς, τη ζωή,  είναι ολοφάνερο ότι στην κοινωνία, στην πολιτική ζωή και στην ζωή γενικότερα δεν υπάρχει καμία Φυσική Ηθική, αλλά επικρατεί (αποδεδειγμένα εκ των πραγμάτων) η ανηθικότητα…

Βεβαίως, όλος ο πλανήτης είναι θρησκευόμενος. Βεβαίως διακηρύσσουν μία χριστιανική (ή μία ισλαμική, ή άλλου είδους) ηθική αλλά που εφαρμόζονται αυτά; Μήπως ζούμε σε άλλο πλανήτη; Οι χριστιανοί ευρωπαίοι δεν έκαναν τις σταυροφορίες; Δεν είναι οι χριστιανοί αποικιοκράτες που εδώ και αιώνες σκλαβώνουν λαούς; Δεν είναι οι χριστιανοί Αμερικανοί που βομβαρδίζουν χώρες ή επιχειρούν μία ανήθικη κατοχή; (όχι ότι σε αυτές τις χώρες επικρατούσε δικαιοσύνη και τάξη… αλλά ποιος θεός έχρισε κάποιους προστάτες του πλανήτη; Και γιατί δεν αφήνουν τους λαούς να λύσουν μόνοι τους τα προβλήματά τους; Προφανώς όλα αυτά εξυπηρετούν κάποια συμφέροντα…). Δεν είναι οι πολιτισμένοι χριστιανοί της δύσης που πρόσφατα βομβάρδισαν την Λιβύη κι έκαναν αλλαγή εξουσίας; Λες και θα αλλάξει τίποτα για τον δύσμοιρο λαό… πεισθήκαμε τώρα…

Επιτέλους! Η υποκρισία έχει και όρια. Και εμείς σε αυτόν τον πλανήτη ζούμε… και μάτια έχουμε να δούμε και αυτιά να ακούσουμε και νου να κρίνουμε. Οι πράξεις νομιμοποιούνται με την Ηθική και το αποτέλεσμα, κι όχι με τα ξύλινα λόγια των πολιτικών…

Το τελικό συμπέρασμα από όλα αυτά είναι ότι όταν ο σύγχρονος άνθρωπος έρχεται στη ζωή έρχεται σε ένα σχιζοφρενικό κόσμο κι εντάσσεται σε ένα σύστημα που ούτε έχει σχέση με την Πραγματικότητα, ούτε μπορεί να τον οδηγήσει πουθενά…

Τι κάνει λοιπόν; Ή θα πρέπει (αν το θέλει και μπορεί…) να απαρνηθεί αυτό το σύστημα, την οργάνωσή του, τις αξίες του, την ζωή του, και να ακολουθήσει τον Δρόμο του, τον Δρόμο της Αλήθειας, της Αληθινής Ζωής, και να είναι Άνθρωπος… ή αλλιώς θα πρέπει να «ενταχθεί στην κοινωνία», να μπει στην κρεατομηχανή του συστήματος και να γίνει ένα «νούμερο»… Το θέμα είναι ότι καθένας έχει (σύμφωνα με το Φυσικό Νόμο) την Ευθύνη της Ύπαρξής του, κι αποφασίζει για την ζωή του. Άλλοι θεωρούν σαν μεγάλο μάθημα ζωής την Αλήθεια, την Βίωση της Αλήθειας, άλλοι νομίζουν ότι δικαιούνται και πρέπει να κατακτήσουν τον κόσμο, την εξουσία, την κοινωνία, τον πλούτο, την ζωή, έστω και χωρίς ηθική, έστω και χωρίς αξίες, έστω και χωρίς πραγματική ειρήνη μέσα τους, κι αληθινή ευτυχία στην καρδιά τους… Άλλοι πάλι είναι τόσο ανήμποροι που σύρονται στη ζωή…

Πρέπει λοιπόν καθένας να αναρωτηθεί για τον εαυτό του και πρέπει να διαλέξει ή τον Δρόμο της Γνώσης και της Αρετής, ή τον δρόμο της κακίας, της αποσύνθεσης, και του χάους… Καθένας παίρνει ό,τι του αξίζει στην ζωή και κανένας δεν μπορεί να κατηγορήσει κανέναν για τις δικές του επιλογές… Η Αληθινή Επανάσταση είναι αυτό που πρέπει να κάνει ο καθένας μέσα του, για τον εαυτό του… Άλλη Επανάσταση δεν υπάρχει…

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Οποιοσδήποτε άνθρωπος έρχεται σε τούτο τον κόσμο (έτσι όπως έχει οργανωθεί και λειτουργεί…) και διαθέτει «κοινή νοημοσύνη» αντιλαμβάνεται ότι ο κόσμος είναι:

χωρίς Αληθινές, Στέρεες, Κοσμοθεωρητικές Βάσεις,

χωρίς Αληθινή Γνώση και Ηθική,

χωρίς Δικαιοσύνη, τελείως παράλογος,

βίαιος, εχθρικό, και γεμάτος προβλήματα, κι αδιέξοδα.

Βεβαίως είναι πολλοί, που όλη αυτή η κατάσταση τους ευνοεί, ευνοεί την τάξη τους, την οικογένειά τους, τους ίδιους… Έτσι θα γίνουν υπερασπιστές αυτού του άδικου κόσμου (που εξασφαλίζει την δική τους ευημερία, κι ας καταστρέφει τεράστιους πληθυσμούς…)… Είναι κι άλλοι που λόγω οντολογικής εξέλιξης, γνωσιολογικής κατάστασης, και ηθικής στάσης, αντιλαμβάνονται και καταγγέλλουν τα γεγονότα και προσπαθούν να διαφωτίσουν τους ανθρώπους και να αλλάξουν όλη αυτή την αδικία, τον παραλογισμό, την φτώχια, την δυστυχία… Πάντως το μεγάλο πλήθος σύρεται, είτε αμέριμνο, είτε ανήσυχο, μέσα σε όλο αυτό το χάος (που κάποιοι ονομάζουν «πολιτισμένο κόσμο»…)…

Για όποιους όμως προβληματίζονται αληθινά για την Ύπαρξη, για την κατάσταση του κόσμου, για τα προβλήματα του απλού ανθρώπου… υπάρχει μόνο ένας δρόμος, ο Δρόμος της Επανάστασης, της Αληθινής Επανάστασης όμως, που μπορεί να φέρει «αλλαγή» στον κόσμο…

Ευτυχώς ή δυστυχώς ο Δρόμος της Αληθινής Επανάστασης Περνάει από Μέσα μας. Αν εμείς (οποιοσδήποτε εξεγείρεται ενάντια σε αυτή την «κατάσταση του κόσμου…) δεν στραφούμε Μέσα μας, να Γνωρίσουμε Αυτό που Είμαστε, κι αν με το Φως Αυτής της Γνώσης δεν Φωτίσουμε την Δράση μας με Ηθική, Αρετή, Δικαιοσύνη… τότε πως θα «αλλάξουμε» τον κόσμο;… Αν δεν το κάνουμε (σαν Πρώτη Κίνηση) αυτό, όντας ανώριμοι κι ανέτοιμοι, όσες εξωτερικές επαναστάσεις κι αν διοργανώσουμε ή πραγματοποιήσουμε θα οδηγήσουν στην ανακύκλωση του χάους, στα ίδια προβλήματα, στα ίδια αδιέξοδα… Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ Πρέπει να ξεκινήσει από Μέσα μας (Μέσα στον καθένα μας…)… Όσες, κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές, επαναστάσεις κι αν κάνουμε, χωρίς πρώτα να έχουμε εμείς οι ίδιοι γίνει Αληθινοί Άνθρωποι, Ηθικοί, Δίκαιοι, όλες θα καταλήξουν στην ίδια κατάσταση που υπάρχει σήμερα…

Τι σημαίνει όμως να Επαναστατήσουμε Αληθινά, ξεκινώντας από εμάς τους ίδιους, Μέσα μας;

1) Κατ’ αρχήν πρέπει να ΑΠΟΧΤΗΣΟΥΜΕ (να ανακαλύψουμε, να δομήσουμε, να εφεύρουμε…) ΣΤΕΡΕΕΣ ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΗΤΙΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ, που θα Θέτουν την Ενότητα του Όντος (στην Πραγματική Ουσία Του) σαν Αρχή, Πάνω στην Οποία μπορεί να δομηθεί εκ των υστέρων οποιαδήποτε κοσμοθεωρητική αντίληψη. Δεν λέμε ότι κάποιος πρέπει να ασπασθεί την (Ορφική) Αρχαία Ελληνική Αντίληψη του Ενιαίου της Φύσης (του Είναι), ή κάποια ανάλογη θεωρητική αντίληψη (όπως η Βεδαντική Αντίληψη, ή η Βουδιστική Κοσμοθεωρία, ή η Ταοϊστική κοσμοαντίληψη, η ο «χριστιανικός μυστικισμός» τύπου Έκκαρτ, ή ο «σουφισμός»…)… Κάλλιστα μπορεί κάποιος με δικές του έρευνες να «αντιληφθεί» την Πραγματικότητα (του Ενιαίου Όντος) και να «δομήσει»  την προσωπική αντίληψή του… Το σημαντικό είναι ότι πρέπει οπωσδήποτε να Εναρμονιζόμαστε με την Αντικειμενική Φυσική Πραγματικότητα οποιαδήποτε αντίληψη κι αν έχουμε για την Ύπαρξη και τον κόσμο (και να μην «πιστεύουμε» για παράδειγμα ότι η γη είναι επίπεδη… ή ότι όλα είναι «χώμα»…)… Γιατί όλα αυτά που διδάσκονται στους σημερινούς ανθρώπους, της χριστιανικής δύσης, του ισλαμικού νότου, ή της ποικίλης ανατολής, δεν έχουν καμία αντιστοιχία με την Αντικειμενική Φυσική Πραγματικότητα…

2) Θα πρέπει να ΑΠΟΡΡΙΨΟΥΜΕ όλο την «αξιακή κλίμακα» του σάπιου συστήματος, αντιλήψεις, ήθη, τρόπους ζωής, και να βρούμε Μέσα μας (μέσα από την Οντολογική Ολοκλήρωση, την Γνώση, την Ηθική, την Λογική, και το Μέτρο) τις Δικές μας Αληθινές Αξίες στην Ζωή, και με αυτές να οργανώσουμε την ζωή μας…

3)Πρέπει να μάθουμε να ζούμε ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ, Φυσικοί, Καθαροί (Ηθικά), κι όχι σύμφωνα με τα «κοινωνικά πρότυπα» που εξαθλιώνουν τον «άνθρωπο»…

4) Αν χρειάζεται να είμαστε μέσα στον κόσμο (λόγω εξάρτησης, εργασίας, ασχολίας, κλπ.) θα πρέπει να είμαστε «μέσα στον κόσμο αλλά όχι εκ του κόσμου», πρέπει να είμαστε μέσα στον κόσμο με το ΔΙΚΟ ΜΑΣ «ΑΞΙΑΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ», και με την Συνειδητή, Ηθική, Δίκαια, Δράση μας, όχι μόνο να είμαστε «Φως στο κόσμο», αλλά και «παρηγοριά» στους παγιδευμένους…

5) Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είμαστε εδώ για να «συνειδητοποιηθούμε» σαν όντα, κι όχι για να «μείνουμε» για πάντα…

Αν  πραγματικά θέλουμε να Αντιληφθούμε, να Βιώσουμε, Μέσα μας, την  Ενότητα του Όντος (το Ενιαίο του Είναι, στο Βάθος της Ύπαρξης όλων των όντων…) και να διαπιστώσουμε μόνοι μας, προσωπικά, εμείς οι ίδιοι, ότι όντως, Αυτή Είναι η Ύστατη Πραγματικότητα… κι όχι να μένουμε σε θεωρίες, ή ονειροπολήσεις, έχουμε την δυνατότητα να το κάνουμε… αν το αποφασίσουμε, άμεσα, και πολύ απλά…

Αυτό που Αναζητούμε να Αντιληφθούμε (η Πραγματικότητα, μέσα από Εσωτερική Διερεύνηση και Συνειδητοποίηση) Είναι Αυτό που Υπάρχει κι όχι κάτι που θα κατασκευάσουμε εμείς με την «σκέψη» μας, ή θα αποκαλύψουμε με «προσπάθειες», ή πολύπλοκες «δράσεις»… Η Πραγματικότητα (που μπορεί να Αποκαλυφθεί Μέσα μας) Είναι Ήδη Εδώ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΜΕΝΗ… Απλά πρέπει να αδειάσουμε την Συνείδησή μας από όλη την κοινωνική, πολιτισμική, εξωτερική, σαβούρα που μας έχουν «φορτώσει»… Πρέπει να αδειάσουμε τον «Χώρο της Συνείδησης», να Κάνουμε «Χώρο» για να μπορεί να  Εισέλθει η Αλήθεια… Δεν έρχεται η Αλήθεια στον «παραγεμισμένο νου», όπως δεν μπορείς να βάλεις φρέσκο καθαρό νερό σε ένα ποτήρι γεμάτο βούρκο… Πρέπει να σωπάσεις μέσα σου την εσωτερική φασαρία, να δώσεις προσοχή, να «τεντώσεις τα αυτιά σου», αν θέλεις ν’ ακούσεις τον «Ήχο της Σιωπής», τον «Ψίθυρο του Αιώνιου»…

Αυτό που λέμε δεν είναι δύσκολο. Ούτε προσόντα απαιτεί, ούτε προσπάθεια, ούτε κόπο… Μονάχα όσοι ικανοποιούνται ή βολεύονται με την «βρωμιά» του κόσμου το βρίσκουν δύσκολο… Την Αλήθεια (την Πραγματικότητα, τον Θεό…) θα την Βρεις «Εκεί που δεν παρεμβαίνει ο άνθρωπος»… Είναι το ίδιο να «περπατάς» στην Εξοχή που δεν φτάνει να «μολύνει» ο άνθρωπος, να «βλέπεις» τα πράγματα γύρω σου, να «ακούς» τους ήχους της φύσης, να «αισθάνεσαι» με όλο σου το κορμί τον αέρα, τις μυρουδιές, να «νοιώθεις» ότι είσαι «ένα» με τον κόσμο γύρω σου… κι είναι το ίδιο να είσαι εγκλωβισμένος στον σύγχρονο τρόπο ζωής, με το πολιτικό χάος, την κοινωνική τρικυμία, την ανεξέλεγκτη τεχνολογία, τον ηλίθιο καταναλωτισμό και τις «κακές» συνήθειες;… Με τον ίδιο τρόπο, είναι το ίδιο να Στρέφεσαι Μέσα σου, σε Χώρους που δεν μπορεί να εισέλθει η ανθρώπινη σκέψη, ο ανθρώπινος εγωισμός κι ατομισμός, η ανθρώπινη ανοησία, η άδικη πράξη, στον ΙΕΡΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΑΝΕΓΓΙΧΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ… και το ίδιο να ζεις με ηλίθιες ανθρώπινες αντιλήψεις, που σου έχουν εμφυτέψει από τότε που ήσουνα μικρό παιδί, με ηλίθιες συνήθειες, σε ένα ηλίθιο τρόπο ζωής;…

Η Αυτογνωσία, μολονότι «διδάχτηκε» (λόγω πολιτισμικών συνθηκών) από Μεγάλους Διδασκάλους, και Μεγάλους Φιλοσόφους, σαν «εσωτερική» Μετατόπιση της Συνειδητότητας από το «ανθρώπινο κατασκευασμένο» στο «ΑΧΑΝΕΣ ΑΥΘΥΠΑΡΚΤΟ», σαν Μυστική Διεργασία, κι έλαβε τον μανδύα του Διαλογισμού, της Προσευχής, της Πνευματικής Άσκησης, κλπ., στην πραγματικότητα είναι μία Απλή Φυσική Λειτουργία της Συνειδητότητας. Τελείως απλή. Αρκεί να θέλεις να το κάνεις. Κι αυτό το είχαν «εξηγήσει» οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι στους μαθητές τους, κι ο Βούδας, κι ο Ορφέας, κι ο Λάο Τσε, κι ο Ιησούς… υπάρχουν τα «λόγια» τους…

Κι όσοι «αναρωτιούνται» τι θα γίνει αν απαρνηθούν τον κόσμο, τον τρόπο ζωής τους, τις αντιλήψεις τους, την ίδια την «νοητική διαδικασία» με την οποία αντιλαμβάνονται ότι υπάρχουν κάπου μέσα στον κόσμο… αν θα βρεθούν στο «χάος στο «σκοτάδι»… τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει… Η Συνειδητότητα Είναι ο Χώρος της Ύπαρξής μας. Αν σταματήσουμε να «γεμίζουμε» με σκέψεις, αντιλήψεις, δράσεις, οτιδήποτε (αν όλα αυτά τα απορρίψουμε σαν άχρηστα), τότε στον «Άδειο Χώρο» θα Εισρεύσει «ΦΩΣ ΑΛΗΘΙΝΟ». Θα Ξεδιπλωθεί η Φύση μας, το Αιώνιο θα Γεμίσει τον Χώρο της Συνείδησής μας. Με Αυτό το Φως θα «δούμε» αλλιώς. Με Αυτό το Φως (το Φως της Ενότητας των Πάντων) Αυθόρμητα είμαστε Γνώστες, Ενάρετοι, Δίκαιοι, Αγαθοί προς τους «άλλους», Στήριγμα και Παρηγοριά. Κι ό,τι θέλουμε σε Αυτή την Κατάσταση, θα μας «προστεθεί». Τόσο Απλά!...

Το τελικό συμπέρασμα, πέρα από οποιαδήποτε Μεταφυσική Θεώρηση, ή άποψη, είναι ότι αν πραγματικά έχουμε την Οντολογική Ωριμότητα, την Γνωσιολογική Επάρκεια, το Ηθικό Σθένος, να αντιμετωπίσουμε Υπεύθυνα τον «εαυτό» μας απέναντι στο χάος, στο χάος της κοινωνίας, στο χάος της πολιτικής, στο χάος της οικονομίας, στο χάος της καθημερινότητας, τότε ο μόνος δρόμος που έχουμε είναι ο Δρόμος της Αληθινής Επανάστασης (Μέσα μας) που θα μας «αλλάξει»… από εδώ ξεκινάει η «αλλαγή του κόσμου». Αν εμείς (ο καθένας μας) Ολοκληρωθεί σαν Άνθρωπος, τότε μόνο μπορούμε να επικοινωνήσουμε αληθινά με τους συνανθρώπους μας, που αντιλαμβάνονται το ίδιο με μας… και μόνο τότε, όταν κι άλλοι άνθρωποι διαφωτισθούν και γίνουν πολλοί μπορούν να «απαιτήσουν» να «αλλάξει» ο κόσμος, να «αλλάξουν» τον κόσμο…

Άλλος δρόμος (ευτυχώς ή δυστυχώς) δεν υπάρχει. Άνθρωποι που δεν έχουν εξελιχθεί πνευματικά, που δεν έχουν Γνώση, Ηθική, Αρετή, Δικαιοσύνη, πως θα φτιάξουν μία «σωστή» κοινωνία; Η ΕΥΘΥΝΗ (ευτυχώς ή δυστυχώς) είναι Ακέραια Δική μας (του καθενός). Κι αυτή η Ευθύνη δεν αφορά μόνο εμάς. Κάποιοι (όπως εμείς προσωπικά) βρίσκονται στην «δύση της ζωής» τους. Δεν έχουν ούτε να «κερδίσουν», ούτε να «χάσουν» από τον κόσμο. Αλλά υπάρχουν παιδιά που «έρχονται» σε αυτό τον κόσμο της αδικίας. Ποιο «κόσμο» θα τους κληροδοτήσουμε; Όλοι είμαστε Υπεύθυνοι…

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ

Αλήθεια, τι μέλλον έχει αυτός ο πλανήτης; Κατ’ αρχήν είναι σημαντικό ένα τέτοιο ερώτημα; Η Άπειρη Ύπαρξη Απλώνεται σε Απεριόριστους Χώρους που δεν μπορεί να «συλλάβει» ο μικρός ανθρώπινος νους (ο εγκλωβισμένος μέσα στην υλική ύπαρξη). Υπάρχουν Ανώτεροι Κόσμοι (Ουσίας Καθαρότερης από την υλική ουσία των φαινομένων του κόσμου). Ακόμα, μέσα στο Υλικό Σύμπαν με τα εκατομμύρια γαλαξίες ασφαλώς υπάρχουν πλανήτες με ζώντα όντα, που έχουν διαφορετική ή παρόμοια εξέλιξη όπως της γης. Επομένως, πόσο σημαντικός είναι τούτος ο πλανήτης; Μέσα στον Χώρο της Ύπαρξης δεν έχει παρά «ελάχιστη» σημασία. Σημασία έχει μόνο για τα όντα της γης, για όλους εμάς που βρισκόμαστε τώρα εδώ, σε τούτη την ζωή. Για εμάς λοιπόν, τι μέλλον έχει τούτος ο πλανήτης;

Άραγε, η Εξέλιξη είναι μονάχα θέμα χρόνου; (και γίνεται μηχανικά;), κι άραγε, είναι βέβαιο ότι η Εξέλιξη κατευθύνεται προς κάποια ολοκλήρωση, έχει κάποιο στόχο;

Για την Ζωή, την Εξέλιξη, δεν έχει σημασία ο χρόνος (ούτε τα «ιστορικά» όντα). Και για εμάς δεν έχει σημασία τι θα γίνει σε 1000, 2000, ή 10000 χρόνια. Όλα αυτά για εμάς (αν «περιορίσουμε» την ύπαρξή μας σε αυτό που είμαστε τώρα εδώ) είναι έξω από τα όριά μας. Το μόνο που μπορεί να έχει σημασία είναι «εμείς», «τώρα», «εδώ», πως εντασσόμαστε στην Εξέλιξη, στην ζωή του ανθρώπου, στην κοινωνία… Όλα ξεκινούν από εμάς, γι’ αυτό κι οι Αρχαίοι Έλληνες πίστευαν αυτό που έλεγε συχνά ο Πρωταγόρας, ότι «ο άνθρωπος είναι το μέτρο όλων». Αυτό, έχει όχι μόνο μεταφυσικό βάθος (αφού «προϋποθέτει» την έννοια του Αληθινού Ανθρώπου) αλλά και πραγματικό, ιστορικό, κοινωνικό πλάτος… Εμείς, (όλοι, ο καθένας) είμαστε η απάντηση σε όλα τα ερωτήματα. Εμείς οι ίδιοι πρέπει να θέσουμε το ερώτημα: Τι κάνουμε; Που κατευθυνόμαστε; Κι εμείς οι ίδιοι πρέπει να δώσουμε την Απάντηση.

Όπως αναλύσαμε και πιο πάνω πρέπει να Αφυπνιστούμε, να Επαναστατήσουμε, να Αλλάξουμε τον κόσμο.

Ο Δρόμος μας αναγκαστικά περνάει μέσα από εμάς. Εμείς πρέπει Πρώτα να ΑΦΥΠΝΙΣΤΟΥΜΕ, να γίνουμε «καλύτεροι», ωριμότεροι, πιο ολοκληρωμένοι, για να μπορέσουμε στην συνέχεια να αλλάξουμε τον κόσμο. Όλα λοιπόν ξεκινούν από την Αυτογνωσία, όλων μας, του καθενός.

Το  Δεύτερο που πρέπει να φροντίσουμε είναι τούτο: Όσοι έχουν Επαρκή Γνώση (όχι «γνώσεις»), Ηθικό Σθένος, και Ισχύ («λόγου» και «δράσης») να ΔΙΑΦΩΤΙΣΟΥΝ όσους περισσότερους ανθρώπους είναι δυνατόν. Αυτό μπορεί να γίνει ευκολότερα σήμερα, μέσα από το παγκόσμιο ηλεκτρονικό δίκτυο. Βεβαίως, το Δίκτυο ελέγχεται ως προς την «λειτουργία» του (κι ως ένα βαθμό ως προς το «περιεχόμενό» του) από τους «εχθρούς» του κόσμου, αλλά υπάρχουν τεράστια περιθώρια (επαναστατικής) «δράσης». Μέσα στο φαινομενικό χάος και την αναρχία του Δικτύου μπορούν να οργανωθούν «λειτουργίες» αντίστασης, «φάροι» ενημέρωσης, «βάσεις» πραγματικής γνώσης. Οι «στρατηγικές» τα «όπλα» και οι «δράσεις» είναι ουδέτερα. Σημασία έχει ποιος τα χρησιμοποιεί και για ποιο σκοπό…

Το Τρίτο που πρέπει να γίνει (κι αυτό θα το κάνουν σύντομα οι επερχόμενες γενιές…) είναι η «ΟΡΓΑΝΩΣΗ», με την έννοια της επικοινωνίας και της ανταλλαγής πληροφοριών. Η Πληροφορία συνιστά το «μέλλον» της ιστορίας… Άλλου είδους «οργάνωση» θα καταστρέψει την ίδια την Ουσία της Γνώσης, τον Διαφωτισμό και την Αυθόρμητη Ολοκληρωμένη Ατομική Δράση…

Το Τέταρτο που οφείλουν να κάνουν όσοι θα επωμιστούν το βάρος να αλλάξουν τον κόσμο, είναι να επεξεργαστούν ΔΡΑΣΕΙΣ και δραστηριότητες πίεσης προς το «σύστημα», για να επιφέρουν έμπρακτα, ιδεολογικές, κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές αλλαγές…

Ακόμα, πρέπει να έχουμε υπόψιν μας ότι το «ζητούμενο» είναι ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, που να έχει Κοσμοθεωρητικές Βάσεις, και Ιδεολογική Νομιμοποίηση, που να είναι Ηθική, Δίκαιη, κι Ανθρώπινη… Αλίμονο αν εμπλακούμε στο «σύστημα» νομίζοντας ότι μπορούμε «μέσα από το σύστημα» να αλλάξουμε το «σύστημα», τον κόσμο. Όλοι αυτοί που το επιχείρησαν αποδείχτηκαν ανόητοι, αφελείς, δημαγωγοί χωρίς αποτέλεσμα… Πρέπει να «απαρνηθούμε» το «σύστημα», αλλά όχι τους ανθρώπους…

Τέλος, να σημειώσουμε ότι όσοι προβληματίζονται αληθινά, για την ύπαρξή τους, την κοινωνία, την κατάσταση, το μέλλον, γνωρίζουν ότι ο όποιος «αγώνας» γίνεται, γίνεται με στόχο την Αληθινή Αλλαγή του Ανθρώπου, της Ζωής, της Κοινωνίας… δεν γίνεται έτσι απλά για να «επαναστατήσουμε», να καταστρέψουμε, να δημιουργήσουμε χάος…

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Mystical Reflections

Mystical Reflections
To Travel Through the Worlds Without Being Tied Down Anywhere
SUNDAY, 21 JUNE, 2026

To Travel Through the Worlds Without Being Tied Down Anywhere

 

On presence, impermanence, and the freedom of the untethered soul

I. What the Eye Finds When It Stops Looking

There is a way of seeing that is not looking. The eye, in its ordinary life, hunts — it reaches forward into the world, naming, measuring, comparing, filing away. But there is another mode, older and quieter, in which the eye does not hunt at all. It simply opens. And what enters then is not gathered by the mind before it can be felt; it arrives whole, the way a bird arrives on a branch, without announcement.

This is the beginning of genuine perception: when the cloud crossing the sky is not remembered, not classified, not filed beside other clouds seen on other mornings, but is simply here — moving, luminous, already dissolving. The sun behind it does not announce itself. It merely shines. The brightness does not say "I am light." It just is. And that isness — so obvious, so quiet — contains everything that all the world's seeking has ever been trying to reach.

To see this way is not a skill acquired. It is more like a forgetting. You forget to impose the frame. You forget that there was ever a yesterday. And in that forgetting, the moment stands up out of itself, newborn, blinking — as if the world is being born precisely now, precisely here, as you breathe, and with each breath, new again.

True seeing begins where memory ends.

The world is always just now being born.

· · ·

II. The World Without Directions

Spread your awareness outward from wherever you sit. Not toward anything in particular — simply outward. Notice that the world extends in every direction with perfect evenness. North does not feel different from south. The sky does not prefer east. The field you sense around you does not incline. It simply stretches, and goes on stretching, quietly, into a vastness that has no edge and no opinion about itself. This is the world before the mind divides it into here and there, before intention carves a groove from this point to that destination.

Within that undivided world, there is a quality — almost a taste — of peace. Not the peace of relief, which still carries the memory of what it was relieved from, but a prior peace, structural, seamless, as though it were the ground-substance of space itself. The clouds move through it. They do not disturb it. They are part of its motion, the way breath is part of the body rather than a visitor to it. And the question of where they are going dissolves before it can be properly asked, because there are no directions in the world that has not yet been sliced by thought.

It is only within the architecture of the mind that turmoil exists. Only there does the world acquire fronts and backs, urgencies and resistances, a future leaning against a present, a past pulling from behind. The sky knows none of this. The tree rooted in the pavement knows none of this, though it presses against stone with something that looks, from a certain angle, like patience.

Directions are the mind's invention. The world itself spreads everywhere, without preference.

· · ·

III. The City and Its Strange Dream

Walk through any city and you will be surrounded by a sound like the hum of a vast machine that believes in itself absolutely. The voices, the horns, the persistent footsteps, the small negotiations of daily life: all of it is an enormous, intricate effort to be going somewhere, arriving somewhere, becoming something not yet quite achieved. It is impressive, as all sustained dreams are impressive. But there is a kind of loneliness underneath it — the loneliness of beings who have lost contact with the simpler breathing life all around them, who pass daily beneath trees without once feeling, in their bodies, the reality of root and sap and light.

The trees in the cement know something these passersby do not. They do not arrive and they do not depart. They are not oriented toward any future in which they will finally have become what they were meant to become. They simply grow. And when they can no longer grow, they soften, darken, and return. There is no resistance in this. There is no reluctance. The blossom does not hold on past its season out of principle. It releases. It releases perfectly, and the releasing is as beautiful as the opening ever was — more beautiful, perhaps, because it contains no wanting.

Against this backdrop of simple, perishable, uncomplaining life, the complexity of human construction takes on a faintly melancholy quality — not because it is wrong, but because it so often mistakes itself for something eternal. The building believes it will stand. The arrangement believes it will hold. The relationship believes it has found a permanent form. And below all of it, season by season, the slow work of impermanence continues, patient and complete.

What blossoms asks nothing of you but your attention. What perishes asks only for your release.

· · ·

IV. The Folly of the Permanent Settlement

There is a particular form of suffering that comes not from loss itself but from the refusal to accept that loss was always already woven into whatever was given. It is the suffering of the one who set up camp in a world that was moving. All worlds are moving. The situation that felt like ground was always a current. The relationship that felt like arrival was always a passage. The thing grasped held on, for a while, and then continued on its way — as it was always going to do, as everything does, as the breath does, as the light on the wall does, as the season does without apology.

The mind that clings is not a wicked mind. It is a frightened one. It has glimpsed the vertiginous quality of a world without fixed points and retreated into attachment as though attachment were safety. But attachment is not safety — it is weight. It is the weight of dragging the past into the present, of demanding that this moment resemble a previous moment, of requiring that the flowing thing hold still long enough to be fully possessed. The flowing thing cannot hold still. This is not a failure of the flowing thing.

And so the traveler — the one who has understood something essential about the nature of this life — does not seek a permanent settlement in any world, any situation, any form. Not because warmth and love and the beauty of belonging are to be refused, but because they are received most fully when they are held lightly, the way you hold the warmth of afternoon sun on your hand: completely, gratefully, without trying to prevent the evening.

Only the one who does not cling to arrival can truly experience the journey.

Lightness is not indifference. It is the highest form of presence.

· · ·

V. On Passing Through

To pass through is not to remain untouched. The traveler is touched by everything — by the particular quality of light in a place not their own, by an exchange in passing that carries, briefly, the warmth of genuine recognition, by the unexpected beauty of an ordinary evening seen without the overlay of habit. All of this registers. All of this is felt. But it passes through rather than accumulating into a territory, a position, an identity that must then be defended and maintained.

There is something in this mode of being that resembles the way water moves through a landscape. The water takes the form of every channel it passes through. It reflects what is above it. It carries, for a time, whatever the land gives it to carry. But it does not become the valley. It does not mistake the reflection for itself. It moves on, changed by what it has touched and yet not possessed by it, arriving finally at a vastness where the distinction between this water and that water quietly dissolves.

Passing through worlds without being tied down does not mean passing through without care. It means caring fully, and then releasing fully. The two are not in opposition. In fact, they depend on each other: only the one who has truly released the last world can truly enter the next one. Only the empty hand can receive. Attachment, for all its warmth, is a kind of refusal — a refusal to let what is given become itself, to run its full course, to arrive at its own completion. Release is not abandonment. It is a form of trust so deep it no longer needs to hold on to be sure.

The empty hand receives everything. The clenched hand holds only what it has already had.

· · ·

VI. The Bliss That Has No Opposite

And here something strange occurs. When the traveler has truly relinquished the need to settle — not through an act of will or discipline, but through a genuine seeing of how things are — something that cannot quite be called happiness arrives. It is older than happiness. Happiness has an opposite; this does not. It is more like the quality of a clear morning before any thought has arisen to name it a clear morning. It is more like the silence inside a sound, which makes the sound possible. It has no cause that can be pointed to and therefore nothing that can take it away.

There is freedom in it — but not the freedom of having escaped something. It is the freedom of the sky, which is not free because it has managed to get away from the clouds but because it is the space in which clouds arise and pass, unchanged by their passage. The traveler who does not need to stop is not rootless. They are rooted in something too large to be threatened by movement — in the same ground that holds the cloud aloft, that holds the breath in and lets it go, that holds every beginning and every ending without preference, without grief, without triumph.

This is what is waiting beneath every ordinary moment: not a hidden treasure requiring excavation, but the ordinary moment itself, seen clearly. The sound of the street. The quality of late light on a surface you have passed a hundred times. The particular texture of this breath, this one, before it becomes memory. Something that is already complete, already whole, asking nothing more of you than your simple attention — which is to say, your simple presence, which is to say, yourself, traveling freely, here, now, open to whatever world has arisen in this instant and is already, even now, becoming the next.

Freedom is not the absence of the world. It is the presence of one who no longer needs the world to be other than it is.

The ordinary moment, seen clearly, is already complete.

 

Να Ταξιδεύεις Μέσα από τους Κόσμους Χωρίς να Δένεσαι Πουθενά

 

Περί παρουσίας, παροδικότητας και της ελευθερίας της αδέσμευτης ψυχής

I. Αυτό που Βρίσκει το Μάτι Όταν Σταματά να Ψάχνει

Υπάρχει ένας τρόπος να βλέπεις που δεν είναι ψάξιμο. Το μάτι, στην καθημερινή του ζωή, κυνηγάει — απλώνεται μπροστά στον κόσμο, ονομάζοντας, μετρώντας, συγκρίνοντας, αρχειοθετώντας. Υπάρχει όμως μια άλλη κατάσταση, παλαιότερη και πιο ήσυχη, στην οποία το μάτι δεν κυνηγάει καθόλου. Απλώς ανοίγει. Και αυτό που εισέρχεται τότε δεν συλλέγεται από το μυαλό πριν προλάβει να γίνει αισθητό· φτάνει ολόκληρο, όπως φτάνει ένα πουλί πάνω σε ένα κλαδί, χωρίς ανακοίνωση.

Αυτή είναι η αρχή της γνήσιας αντίληψης: όταν το σύννεφο που διασχίζει τον ουρανό δεν θυμάται, δεν ταξινομείται, δεν αρχειοθετείται δίπλα σε άλλα σύννεφα που είδες άλλα πρωινά, αλλά είναι απλώς εδώ — κινούμενο, φωτεινό, ήδη διαλυόμενο. Ο ήλιος πίσω του δεν ανακοινώνεται. Απλώς λάμπει. Η φωτεινότητα δεν λέει «Εγώ είμαι το φως». Απλώς είναι. Και αυτή η «είναι-ότητα» — τόσο προφανής, τόσο ήσυχη — περιέχει τα πάντα όσα η αναζήτηση όλων των κόσμων προσπάθησε ποτέ να φτάσει.

Το να βλέπεις με αυτόν τον τρόπο δεν είναι μια δεξιότητα που αποκτάται. Είναι περισσότερο σαν μια λήθη. Ξεχνάς να επιβάλλεις το πλαίσιο. Ξεχνάς ότι υπήρξε ποτέ χθες. Και μέσα σε αυτή τη λήθη, η στιγμή σηκώνεται από μέσα της, νεογέννητη, που αναβοσβήνει — σαν ο κόσμος να γεννιέται ακριβώς τώρα, ακριβώς εδώ, καθώς αναπνέεις, και με κάθε ανάσα, νέος ξανά.

Η αληθινή όραση αρχίζει εκεί όπου τελειώνει η μνήμη.

Ο κόσμος γεννιέται πάντα ακριβώς τώρα.

· · ·

II. Ο Κόσμος Χωρίς Κατευθύνσεις

Άπλωσε την επίγνωσή σου προς τα έξω από όπου κι αν κάθεσαι. Όχι προς κάτι συγκεκριμένο — απλώς προς τα έξω. Πρόσεξε ότι ο κόσμος απλώνεται προς κάθε κατεύθυνση με τέλεια ομοιομορφία. Ο βορράς δεν διαφέρει από το νότο. Ο ουρανός δεν προτιμάει την ανατολή. Το πεδίο που αισθάνεσαι γύρω σου δεν κλίνει. Απλώς απλώνεται, και συνεχίζει να απλώνεται, ήσυχα, σε μια απεραντοσύνη που δεν έχει άκρη και δεν έχει γνώμη για τον εαυτό της. Αυτός είναι ο κόσμος πριν τον χωρίσει το μυαλό σε εδώ και εκεί, πριν η πρόθεση χαράξει αυλάκι από αυτό το σημείο προς εκείνο τον προορισμό.

Μέσα σε αυτόν τον αδιαίρετο κόσμο, υπάρχει μια ποιότητα — σχεδόν μια γεύση — ειρήνης. Όχι η ειρήνη της ανακούφισης, που ακόμα κουβαλάει τη μνήμη αυτού από το οποίο απαλλάχθηκε, αλλά μια προηγούμενη ειρήνη, δομική, άψογη, σαν να ήταν η ίδια η ουσία του χώρου. Τα σύννεφα κινούνται μέσα της. Δεν την ταράζουν. Είναι μέρος της κίνησής της, όπως η ανάσα είναι μέρος του σώματος και όχι επισκέπτης σε αυτό. Και το ερώτημα του πού πηγαίνουν διαλύεται πριν καλά-καλά τεθεί, γιατί δεν υπάρχουν κατευθύνσεις στον κόσμο που δεν έχει ακόμα κοπεί από τη σκέψη.

Μόνο μέσα στην αρχιτεκτονική του μυαλού υπάρχει αναταραχή. Μόνο εκεί ο κόσμος αποκτά μπροστά και πίσω, επείγοντα και αντιστάσεις, ένα μέλλον που στηρίζεται σε ένα παρόν, ένα παρελθόν που τραβάει από πίσω. Ο ουρανός δεν γνωρίζει τίποτα από αυτά. Το δέντρο ριζωμένο στο πεζοδρόμιο δεν γνωρίζει τίποτα από αυτά, παρόλο που πιέζει πάνω στην πέτρα με κάτι που από μια ορισμένη γωνία μοιάζει με υπομονή.

Οι κατευθύνσεις είναι εφεύρεση του μυαλού. Ο ίδιος ο κόσμος απλώνεται παντού, χωρίς προτίμηση.

· · ·

 

III. Η Πόλη και το Παράξενο Όνειρό της

Περπάτα μέσα σε οποιαδήποτε πόλη και θα περιβάλλεσαι από έναν ήχο σαν το βουητό ενός τεράστιου μηχανήματος που πιστεύει απόλυτα στον εαυτό του. Οι φωνές, οι κόρνες, τα επίμονα βήματα, οι μικρές διαπραγματεύσεις της καθημερινής ζωής: όλα αυτά είναι μια τεράστια, περίπλοκη προσπάθεια να πηγαίνεις κάπου, να φτάνεις κάπου, να γίνεσαι κάτι που δεν έχει ακόμα επιτευχθεί πλήρως. Είναι εντυπωσιακό, όπως είναι εντυπωσιακά όλα τα παρατεταμένα όνειρα. Αλλά υπάρχει ένα είδος μοναξιάς από κάτω — η μοναξιά όντων που έχουν χάσει την επαφή με την πιο απλή, αναπνευστική ζωή γύρω τους, που περνούν καθημερινά κάτω από δέντρα χωρίς να νιώσουν ποτέ, στα σώματά τους, την πραγματικότητα της ρίζας, του χυμού και του φωτός.

Τα δέντρα στο τσιμέντο ξέρουν κάτι που αυτοί οι περαστικοί δεν ξέρουν. Δεν φτάνουν και δεν φεύγουν. Δεν είναι προσανατολισμένα προς κανένα μέλλον στο οποίο θα έχουν γίνει επιτέλους αυτό που προορίζονταν να γίνουν. Απλώς μεγαλώνουν. Και όταν δεν μπορούν πια να μεγαλώσουν, μαλακώνουν, σκουραίνουν και επιστρέφουν. Δεν υπάρχει αντίσταση σε αυτό. Δεν υπάρχει απροθυμία. Το άνθος δεν κρατιέται πέρα από την εποχή του από αρχή. Απελευθερώνεται. Απελευθερώνεται τέλεια, και η απελευθέρωση είναι εξίσου όμορφη με το άνοιγμα — ίσως και πιο όμορφη, γιατί δεν περιέχει κανένα θέλω.

Μέσα σε αυτό το φόντο απλής, φθαρτής, αδιαμαρτύρητης ζωής, η πολυπλοκότητα της ανθρώπινης κατασκευής αποκτά μια ελαφρώς μελαγχολική ποιότητα — όχι επειδή είναι λάθος, αλλά επειδή τόσο συχνά εκλαμβάνει τον εαυτό της ως κάτι αιώνιο. Το κτίριο πιστεύει ότι θα σταθεί. Η διάταξη πιστεύει ότι θα κρατήσει. Η σχέση πιστεύει ότι έχει βρει μια μόνιμη μορφή. Και από κάτω από όλα αυτά, εποχή μετά την εποχή, το αργό έργο της παροδικότητας συνεχίζεται, υπομονετικό και ολοκληρωμένο.

Αυτό που ανθίζει δεν ζητάει τίποτα από εσένα παρά μόνο την προσοχή σου. Αυτό που φθείρεται ζητάει μόνο την απελευθέρωσή σου.

· · ·

IV. Η Ανοησία της Μόνιμης Εγκαταστάσεως

Υπάρχει μια ιδιαίτερη μορφή ταλαιπωρίας που δεν προέρχεται από την ίδια την απώλεια, αλλά από την άρνηση να δεχτείς ότι η απώλεια ήταν πάντα ήδη υφασμένη μέσα σε ό,τι δόθηκε. Είναι η ταλαιπωρία εκείνου που έστησε κατασκήνωση σε έναν κόσμο που κινούνταν. Όλοι οι κόσμοι κινούνται. Η κατάσταση που έμοιαζε με στεριά ήταν πάντα ρεύμα. Η σχέση που έμοιαζε με άφιξη ήταν πάντα μια διέλευση. Το πράγμα που κρατήθηκε, κρατήθηκε για λίγο, και μετά συνέχισε τον δρόμο του — όπως επρόκειτο πάντα να κάνει, όπως κάνει τα πάντα, όπως κάνει η ανάσα, όπως κάνει το φως στον τοίχο, όπως κάνει η εποχή χωρίς συγγνώμη.

Το μυαλό που προσκολλάται δεν είναι ένα πονηρό μυαλό. Είναι ένα φοβισμένο μυαλό. Έχει αντικρίσει την ίλιγγο της ποιότητας ενός κόσμου χωρίς σταθερά σημεία και έχει υποχωρήσει στην προσκόλληση σαν να ήταν η προσκόλληση ασφάλεια. Αλλά η προσκόλληση δεν είναι ασφάλεια — είναι βάρος. Είναι το βάρος του να σύρεις το παρελθόν στο παρόν, του να απαιτείς αυτή η στιγμή να μοιάζει με μια προηγούμενη στιγμή, του να απαιτείς το ρέον πράγμα να μείνει ακίνητο αρκετά ώστε να κατέχεται πλήρως. Το ρέον πράγμα δεν μπορεί να μείνει ακίνητο. Αυτό δεν είναι αποτυχία του ρέοντος πράγματος.

Και έτσι ο ταξιδιώτης — εκείνος που έχει κατανοήσει κάτι ουσιαστικό για τη φύση αυτής της ζωής — δεν αναζητά μόνιμη εγκατάσταση σε κανέναν κόσμο, σε καμία κατάσταση, σε καμία μορφή. Όχι επειδή η ζεστασιά, η αγάπη και η ομορφιά του ανήκειν πρέπει να απορριφθούν, αλλά επειδή γίνονται δεκτά πιο πλήρως όταν κρατιούνται ελαφρά, όπως κρατάς τη ζεστασιά του απογευματινού ήλιου στο χέρι σου: ολοκληρωτικά, με ευγνωμοσύνη, χωρίς να προσπαθείς να εμποδίσεις το βράδυ.

Μόνο εκείνος που δεν προσκολλάται στην άφιξη μπορεί να βιώσει πραγματικά το ταξίδι.

Η ελαφρότητα δεν είναι αδιαφορία. Είναι η υψηλότερη μορφή παρουσίας.

V. Περί του Να Περάσεις Μέσα

Το να περνάς μέσα δεν σημαίνει να μένεις ανέγγιχτος. Ο ταξιδιώτης αγγίζεται από τα πάντα — από την ιδιαίτερη ποιότητα του φωτός σε έναν τόπο που δεν είναι δικός του, από μια ενδιάμεση ανταλλαγή που μεταφέρει, για λίγο, τη ζεστασιά της γνήσιας αναγνώρισης, από την απρόσμενη ομορφιά μιας συνηθισμένης βραδιάς που βλέπεται χωρίς το επίστρωμα της συνήθειας. Όλα αυτά καταγράφονται. Όλα αυτά γίνονται αισθητά. Αλλά περνούν μέσα αντί να συσσωρεύονται σε μια επικράτεια, μια θέση, μια ταυτότητα που πρέπει μετά να υπερασπιστεί και να συντηρηθεί.

Υπάρχει κάτι σε αυτή τη στάση του είναι που μοιάζει με τον τρόπο που το νερό κινείται μέσα από ένα τοπίο. Το νερό παίρνει το σχήμα κάθε καναλιού από το οποίο περνάει. Αντανακλά ό,τι βρίσκεται από πάνω του. Κουβαλάει, για κάποιο διάστημα, ό,τι του δίνει η γη να κουβαλήσει. Αλλά δεν γίνεται η κοιλάδα. Δεν εκλαμβάνει την αντανάκλαση ως τον εαυτό του. Κινείται παραπέρα, αλλαγμένο από ό,τι άγγιξε και όμως όχι κατεχόμενο από αυτό, φτάνοντας τελικά σε μια απεραντοσύνη όπου η διάκριση μεταξύ αυτού του νερού και εκείνου του νερού διαλύεται ήσυχα.

Το να περνάς μέσα από κόσμους χωρίς να δένεσαι πουθενά δεν σημαίνει να περνάς χωρίς φροντίδα. Σημαίνει να νοιάζεσαι πλήρως, και μετά να απελευθερώνεις πλήρως. Τα δύο δεν αντιτίθενται. Στην πραγματικότητα, εξαρτώνται το ένα από το άλλο: μόνο εκείνος που έχει απελευθερώσει πραγματικά τον προηγούμενο κόσμο μπορεί να εισέλθει πραγματικά στον επόμενο. Μόνο το άδειο χέρι μπορεί να δεχτεί. Η προσκόλληση, παρά τη ζεστασιά της, είναι ένα είδος άρνησης — άρνηση να αφήσεις αυτό που δόθηκε να γίνει αυτό που είναι, να διανύσει την πλήρη πορεία του, να φτάσει στην ολοκλήρωσή του. Η απελευθέρωση δεν είναι εγκατάλειψη. Είναι μια μορφή εμπιστοσύνης τόσο βαθιά που δεν χρειάζεται πια να κρατάει για να είναι σίγουρη.

Το άδειο χέρι δέχεται τα πάντα. Το σφιγμένο χέρι κρατάει μόνο ό,τι έχει ήδη.

· · ·

VI. Η Ευδαιμονία που Δεν Έχει Αντίθετο

Και εδώ συμβαίνει κάτι παράξενο. Όταν ο ταξιδιώτης έχει αληθινά εγκαταλείψει την ανάγκη να εγκατασταθεί — όχι μέσω πράξης θέλησης ή πειθαρχίας, αλλά μέσω γνήσιας θέασης του πώς είναι τα πράγματα — φτάνει κάτι που δεν μπορεί να ονομαστεί ακριβώς ευτυχία. Είναι παλαιότερο από την ευτυχία. Η ευτυχία έχει αντίθετο· αυτό δεν έχει. Είναι περισσότερο σαν την ποιότητα ενός καθαρού πρωινού πριν οποιαδήποτε σκέψη έχει αναδυθεί να το ονομάσει καθαρό πρωινό. Είναι περισσότερο σαν η σιωπή μέσα σε έναν ήχο, που κάνει τον ήχο δυνατό. Δεν έχει αιτία που μπορεί να δειχτεί και επομένως τίποτα που μπορεί να το πάρει.

 

Υπάρχει ελευθερία μέσα του — αλλά όχι η ελευθερία του να έχεις ξεφύγει από κάτι. Είναι η ελευθερία του ουρανού, που δεν είναι ελεύθερος επειδή κατάφερε να ξεφύγει από τα σύννεφα, αλλά επειδή είναι ο χώρος μέσα στον οποίο τα σύννεφα αναδύονται και περνούν, αναλλοίωτος από το πέρασμά τους. Ο ταξιδιώτης που δεν χρειάζεται να σταματήσει δεν είναι άρριζος. Είναι ριζωμένος σε κάτι πολύ μεγάλο για να απειληθεί από την κίνηση — στο ίδιο έδαφος που κρατάει το σύννεφο ψηλά, που κρατάει την ανάσα μέσα και την αφήνει να φύγει, που κρατάει κάθε αρχή και κάθε τέλος χωρίς προτίμηση, χωρίς θλίψη, χωρίς θρίαμβο.

Αυτό είναι που περιμένει κάτω από κάθε συνηθισμένη στιγμή: όχι κάποιος κρυμμένος θησαυρός που απαιτεί εκσκαφή, αλλά η ίδια η συνηθισμένη στιγμή, που βλέπεται καθαρά. Ο ήχος του δρόμου. Η ποιότητα του βραδινού φωτός σε μια επιφάνεια που έχεις περάσει εκατό φορές. Η ιδιαίτερη υφή αυτής της ανάσας, αυτής εδώ, πριν γίνει μνήμη. Κάτι που είναι ήδη ολοκληρωμένο, ήδη ολόκληρο, που δεν ζητάει τίποτα περισσότερο από εσένα παρά την απλή προσοχή σου — που είναι να πούμε, την απλή παρουσία σου, που είναι να πούμε, τον εαυτό σου, που ταξιδεύει ελεύθερα, εδώ, τώρα, ανοιχτός σε όποιον κόσμο έχει αναδυθεί αυτή τη στιγμή και ήδη, ακόμα και τώρα, γίνεται ο επόμενος.

Η ελευθερία δεν είναι η απουσία του κόσμου. Είναι η παρουσία εκείνου που δεν χρειάζεται πια ο κόσμος να είναι διαφορετικός από αυτό που είναι.

Η συνηθισμένη στιγμή, που βλέπεται καθαρά, είναι ήδη ολοκληρωμένη.


 

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / Mystical Reflections

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / Mystical Reflections
1. The Life of the Absolute in Time

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / Μυστικιστικοί Στοχασμοί

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / Μυστικιστικοί Στοχασμοί
1. Η Ζωή του Απόλυτου στον Χρόνο
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Chan Spirit

Chan Spirit
The Spring That Does Not Wait - Drinking from the Here and Now
SUNDAY, 21 JUNE, 2026

The Spring That Does Not Wait - Drinking from the Here and Now

A Chan Meditation on Wisdom

On wisdom as seeing, on freedom as letting be, on life drawn straight from the eternal well of this moment.

Chapter I. Before the First Word

You wake before the alarm. The room is the colour of nothing — not dark, not light, but that borderless grey that belongs to neither side of the day. You lie still. The birds have not yet decided whether to begin. A car passes on the road below, unhurried, its sound rising and fading like a thought you did not chase. This is the first gift: a world that has not yet asked you to be anyone.

Wisdom does not arrive with fanfare. It does not announce itself in books or from the mouths of teachers in grand halls. Most often, it is here — in the thirty seconds before you remember who you are supposed to be. In that thin sliver of morning, you are simply awake. Breathing. Present. The self has not yet assembled itself from yesterday's worries and tomorrow's intentions.

Chan teaches us to stay in that sliver. Not to extend it artificially — for clinging is its own undoing — but to recognise it. To know that what is present in those unguarded seconds is not absence of self, but a truer presence: awareness before opinion, being before becoming.

Before the first word, the mind is clean water.

Wisdom lives in the moment before we cloud it with ourselves.

Chapter II. The Empty Road at Dawn

Imagine walking a road in early morning. Not walking toward anything — no destination written down, no time by which you must arrive. The pavement holds the cold of the night before. Your breath comes in small clouds and dissolves. The first light is not yet light but a releasing of darkness, a slow permission given to the shapes of trees and rooftops to reappear.

An empty road at dawn is one of the great teachings. Nothing is asked of you. The road does not need you to perform upon it. The silence is not absence — it is full, the way a bowl is full when it contains what it is meant to contain: nothing that does not belong.

Laozi wrote of the usefulness of emptiness — of the hollow in the wheel's hub that lets the axle turn, of the empty room that makes living possible. We spend so much of life filling ourselves: with plans, with noise, with the chatter of identity. The empty road shows us what remains when the filling stops. It remains: vast, unhurried, real.

Freedom, in the Taoist sense, is not the freedom to do anything. It is the freedom that comes when you have put down the burden of needing to be anywhere other than where you are. The road stretches in both directions and you stand in the middle of it, and that is entirely enough.

The road is empty and asks nothing of you.

Only in such emptiness can you finally hear yourself walking.

Chapter III. First Light and the Practice of Seeing

The light, when it comes, does not come all at once. It enters the way understanding enters — first a suggestion at the edges, a faint warm tone behind the grey, then slowly the world's colours return: the dark green of a pine, the rust of a roof, the amber of a window lit from inside. Each thing revealed as though for the first time.

Wisdom is, before anything else, a practice of seeing. Not interpretation — seeing. There is a moment before you name a thing when you simply receive it. A bird landing on a branch is, in that first instant, only motion and stillness arriving together. Then the mind rushes in with its labels and histories, and the pure fact of the bird is already half-gone, replaced by the idea of a bird.

Chan masters were forever pointing at this. When a monk asked what the Buddha-nature was, one master said: "Three pounds of flax." The answer is not a riddle. It is an invitation to stop thinking and start seeing — to receive the concrete fact of the world without immediately converting it into meaning. Three pounds of flax is three pounds of flax. This moment is this moment. The light now spreading across the rooftops is not a symbol of anything. It is light.

Wisdom, then, is accepting what you see — not what you fear, not what you remember, not what you wish were there. Only what is. The eye must learn to arrive empty, like the road, like the bowl, like the early hour itself.

Accept what you see before you name it.

In the gap between sight and thought, the world is still perfectly itself.

Chapter IV. The Chill and the Gift of Enough

There is a cold in early morning that is not unpleasant. It is bracing — it draws you back into your body, reminds you that you are a creature of flesh and temperature, not only a mind spinning its webs. You pull your collar up. The chill is not a problem to solve. It is simply part of the morning's terms, and you accept them.

This is the second face of wisdom: being content with what you have. Not the contentment of resignation, the grey acceptance of someone who has given up hoping. But the contentment of someone who has seen through hoping — who understands that the place we perpetually project our happiness into the future is a habit, not a necessity. The future is a rumour. The present is the only country that actually exists.

The cold morning air is enough. The body that breathes it is enough. The life you have — not the life you are arranging to have one day — is enough. This is not a small or easy teaching. It may be the largest.

Contentment is not the ceiling of ambition — it is the floor of peace.

What you have, received fully, is wealth beyond counting.

Chapter V. Birds and the Art of Belonging

Then the birds begin. Not one — several at once, from several directions, as though they have agreed on a signal you were not told about. Their calls fill the air the way incense fills a room: gradually, from the edges inward, until the whole space is changed. You did not ask for this. It arrived on its own.

There is something humbling about the birds. They have been doing this since before there were words for morning. They sing without audience, without self-consciousness, without the wish to be remembered for it. Tradition, in its deepest sense, is not a human institution — it is what continues simply because it is the nature of things to continue. The river runs. The sun turns. The birds sing at dawn.

To stand in the presence of such continuation is to feel a particular quality of awe — not the awe of spectacle, of thunderclaps and cascades, but the quieter awe of recognition: I am part of something that does not need me to manage it. I belong to a pattern that was complete before I arrived and will be complete when I leave. This is not diminishment. It is relief.

Humility, which the clever world mistakes for weakness, is simply accurate self-placement. You are neither the centre of existence nor separate from it. You are one thread in a fabric so large you cannot see its edges. The birds know their part. The pines know theirs. Wisdom is learning yours — and then releasing even the learning, and simply singing.

The birds do not know they are beautiful. That is why they are.

Belong to the morning the way they do — without plan, without performance.

Chapter VI. The Eternal Spring of Here and Now

There is a spring — not a season but a source — that flows through every moment that is actually inhabited. Not the moments we pass through on the way to somewhere else, not the moments we endure while we wait for our lives to begin, but the moments we enter fully, with our whole attention open like a hand that holds without grasping.

In the Chan tradition, enlightenment is not a destination separate from where you stand. It is not kept behind a locked door that great effort eventually opens. It is here, it has always been here, and the seeking of it is often the very thing that obscures it. One teacher said: "Before enlightenment, chop wood and carry water. After enlightenment, chop wood and carry water." The activity does not change. The one who does it does — or rather, the one who does it becomes less convinced that there is a doing and a doer, and more simply the chopping, the carrying, the activity itself unfolding.

The eternal spring of the Here and Now is not a poetic metaphor. It is a physical fact. Every breath is new air. Every second, the retina receives new light. The world is continuously giving itself to you — offering itself without invoice, without the requirement that you deserve it. The birds' song this morning has never been sung before. This particular arrangement of light and cold and birdsong and your own breathing will not come again. It is, by any measure, a miracle of specificity.

True life is not accumulated. It is not something stored up across years and paid out at retirement. It is drunk directly — now, in this cup, at this temperature, with this small cloud of breath rising and dispersing in the morning air. Wisdom is simply the willingness to drink it. To put down the fantasy of elsewhere, to lower your face to the spring, and to drink.

The spring does not wait for you to be ready.

It flows now. Drink now. This is the whole of wisdom, and it takes a lifetime to understand.

Chapter VII. Returning

Eventually you do go back. The road leads home again, as roads do. The morning opens fully now — the light has lost its hesitance and the world is committed to the day, to its noise and its business and its thousands of demands. You return to the self that has a name, a history, responsibilities, the unfinished business of being a person in the world.

But something, if you have been paying attention, is different. The quality of inner quiet you touched — in the grey room before waking, on the empty road, in the moment before naming the light — is not something you left behind on the pavement. It comes with you. Not as an achievement to be protected but as a memory of what you already are beneath the noise.

This is the movement Chan calls returning: not an escape from the world but a return to its texture, its immediacy, its irreducible thereness, carrying the stillness that the open road gave you. The monk in the ancient painting walks back down the mountain with his bundle of wood. Nothing dramatic has occurred. Everything has changed.

You are the same person who left and also, quietly, not. You have been to the spring. You know where it is. You know that it is not far — that it is, in fact, never more than one full breath away, one moment of genuine attention, one releasing of the future and the past into the great composting silence from which the present continuously rises, fresh, unnamed, whole.

You return from nowhere to where you always were.

Wisdom does not move you. It reveals that you were never lost.

The road is empty again. The birds continue without you.

The spring flows, as it always has, into this very moment.

Η Πηγή που Δεν Περιμένει - Πίνοντας από το Εδώ και Τώρα

 

Ένας Τσαν Διαλογισμός για τη Σοφία

 

Για τη σοφία ως όραση, για την ελευθερία ως άφημα, για τη ζωή που αντλείται κατευθείαν από την αιώνια πηγή αυτής της στιγμής.

 

Κεφάλαιο Ι. Πριν από την Πρώτη Λέξη

 

Ξυπνάς πριν από το ξυπνητήρι. Το δωμάτιο έχει το χρώμα του τίποτα — ούτε σκοτάδι, ούτε φως, αλλά εκείνο το απεριόριστο γκρι που δεν ανήκει σε καμία πλευρά της ημέρας. Μένεις ακίνητος. Τα πουλιά δεν έχουν ακόμα αποφασίσει αν θα αρχίσουν. Ένα αυτοκίνητο περνάει στον δρόμο από κάτω, χωρίς βιασύνη, ο ήχος του ανεβαίνει και σβήνει σαν μια σκέψη που δεν καταδίωξες. Αυτό είναι το πρώτο δώρο: ένας κόσμος που δεν σου έχει ακόμα ζητήσει να είσαι κάποιος.

 

Η σοφία δεν έρχεται με πανηγυρισμούς. Δεν ανακοινώνεται σε βιβλία ούτε από το στόμα δασκάλων σε μεγάλες αίθουσες. Τις περισσότερες φορές είναι εδώ — στα τριάντα δευτερόλεπτα πριν θυμηθείς ποιος υποτίθεται ότι πρέπει να είσαι. Σ’ εκείνη την λεπτή χαραμάδα του πρωινού, είσαι απλώς ξύπνιος. Αναπνέεις. Παρών. Το εγώ δεν έχει ακόμα συναρμολογηθεί από τις έγνοιες του χθες και τις προθέσεις του αύριο.

 

Το Τσαν μας μαθαίνει να μένουμε σ’ αυτή τη χαραμάδα. Όχι να την επεκτείνουμε τεχνητά — γιατί η προσκόλληση είναι η ίδια της η καταστροφή — αλλά να την αναγνωρίζουμε. Να ξέρουμε ότι αυτό που υπάρχει σ’ εκείνα τα δευτερόλεπτα χωρίς φρουρά δεν είναι απουσία εαυτού, αλλά μια πιο αληθινή παρουσία: επίγνωση πριν από την άποψη, ύπαρξη πριν από το γίγνεσθαι.

 

Πριν από την πρώτη λέξη, το μυαλό είναι καθαρό νερό.

Η σοφία ζει στη στιγμή πριν την θολώσουμε με τον εαυτό μας.

 

Κεφάλαιο ΙΙ. Ο Άδειος Δρόμος στην Αυγή

 

Φαντάσου να περπατάς έναν δρόμο νωρίς το πρωί. Όχι προς κάπου — χωρίς προορισμό γραμμένο, χωρίς ώρα που πρέπει να φτάσεις. Το πεζοδρόμιο κρατάει το κρύο της προηγούμενης νύχτας. Η ανάσα σου βγαίνει σε μικρά σύννεφα και διαλύεται. Το πρώτο φως δεν είναι ακόμα φως, αλλά μια απελευθέρωση του σκότους, μια αργή άδεια που δίνεται στα σχήματα των δέντρων και των στεγών να ξαναεμφανιστούν.

 

Ένας άδειος δρόμος στην αυγή είναι μία από τις μεγάλες διδασκαλίες. Τίποτα δεν σου ζητάει. Ο δρόμος δεν χρειάζεται να παίξεις πάνω του. Η σιωπή δεν είναι απουσία — είναι γεμάτη, όπως είναι γεμάτο ένα μπολ όταν περιέχει αυτό που πρέπει να περιέχει: τίποτα που δεν ανήκει.

 

Ο Λάοτζου έγραψε για την ωφέλεια του κενού — για την κοιλότητα στον άξονα του τροχού που επιτρέπει στον άξονα να γυρίζει, για το άδειο δωμάτιο που κάνει δυνατή τη ζωή. Ξοδεύουμε τόσο μεγάλο μέρος της ζωής μας γεμίζοντας τον εαυτό μας: με σχέδια, με θόρυβο, με την φλυαρία της ταυτότητας. Ο άδειος δρόμος μας δείχνει τι απομένει όταν σταματάει το γέμισμα. Απομένει: απέραντο, αβίαστο, πραγματικό.

 

Η ελευθερία, με την Ταοϊστική έννοια, δεν είναι η ελευθερία να κάνεις οτιδήποτε. Είναι η ελευθερία που έρχεται όταν έχεις αφήσει κάτω το βάρος της ανάγκης να είσαι οπουδήποτε αλλού εκτός από εκεί που είσαι. Ο δρόμος απλώνεται και στις δύο κατευθύνσεις και εσύ στέκεσαι στη μέση του, και αυτό είναι απολύτως αρκετό.

 

Ο δρόμος είναι άδειος και δεν σου ζητάει τίποτα.

Μόνο σε τέτοιο κενό μπορείς επιτέλους να ακούσεις τον εαυτό σου που περπατάει.

 

Κεφάλαιο ΙΙΙ. Το Πρώτο Φως και η Πρακτική της Όρασης

 

Το φως, όταν έρχεται, δεν έρχεται όλο μαζί. Μπαίνει όπως μπαίνει η κατανόηση — πρώτα μια υπόνοια στα όρια, ένα αχνό ζεστό χρώμα πίσω από το γκρι, μετά αργά τα χρώματα του κόσμου επιστρέφουν: το σκούρο πράσινο ενός πεύκου, η σκουριά μιας στέγης, το κεχριμπαρένιο ενός παραθύρου φωτισμένου από μέσα. Κάθε πράγμα αποκαλύπτεται σαν να είναι για πρώτη φορά.

 

Η σοφία είναι, πριν από οτιδήποτε άλλο, μια πρακτική της όρασης. Όχι ερμηνεία — όραση. Υπάρχει μια στιγμή πριν ονομάσεις ένα πράγμα, όταν απλώς το δέχεσαι. Ένα πουλί που προσγειώνεται σε ένα κλαδί είναι, εκείνη την πρώτη στιγμή, μόνο κίνηση και ακινησία που φτάνουν μαζί. Μετά το μυαλό ορμάει μέσα με τις ετικέτες και τις ιστορίες του, και το καθαρό γεγονός του πουλιού έχει ήδη μισοφύγει, αντικατασταθεί από την ιδέα ενός πουλιού.

 

Οι δάσκαλοι του Τσαν συνεχώς έδειχναν αυτό. Όταν ένας μοναχός ρώτησε τι είναι η Βουδική φύση, ένας δάσκαλος είπε: «Τρία κιλά λινάρι». Η απάντηση δεν είναι αίνιγμα. Είναι πρόσκληση να σταματήσεις να σκέφτεσαι και να αρχίσεις να βλέπεις — να δεχτείς το συγκεκριμένο γεγονός του κόσμου χωρίς να το μετατρέψεις αμέσως σε νόημα. Τρία κιλά λινάρι είναι τρία κιλά λινάρι. Αυτή η στιγμή είναι αυτή η στιγμή. Το φως που τώρα απλώνεται πάνω στις στέγες δεν είναι σύμβολο τίποτα. Είναι φως.

 

Η σοφία, λοιπόν, είναι να αποδέχεσαι αυτό που βλέπεις — όχι αυτό που φοβάσαι, όχι αυτό που θυμάσαι, όχι αυτό που θα ήθελες να υπάρχει. Μόνο αυτό που είναι. Το μάτι πρέπει να μάθει να φτάνει άδειο, όπως ο δρόμος, όπως το μπολ, όπως η ίδια η πρώιμη ώρα.

 

Αποδέξου αυτό που βλέπεις πριν το ονομάσεις.

Στο κενό ανάμεσα στην όραση και τη σκέψη, ο κόσμος είναι ακόμα τέλεια ο εαυτός του.

 

Κεφάλαιο IV. Το Κρύο και το Δώρο του Αρκετού

 

Υπάρχει ένα κρύο νωρίς το πρωί που δεν είναι δυσάρεστο. Είναι τονωτικό — σε τραβάει πίσω στο σώμα σου, σου θυμίζει ότι είσαι πλάσμα από σάρκα και θερμοκρασία, όχι μόνο ένα μυαλό που υφαίνει ιστούς. Σηκώνεις τον γιακά σου. Το κρύο δεν είναι πρόβλημα προς επίλυση. Είναι απλώς μέρος των όρων του πρωινού, και τους αποδέχεσαι.

 

Αυτή είναι η δεύτερη όψη της σοφίας: να είσαι ικανοποιημένος με αυτό που έχεις. Όχι η ικανοποίηση της παραίτησης, η γκρίζα αποδοχή κάποιου που έχει εγκαταλείψει την ελπίδα. Αλλά η ικανοποίηση κάποιου που έχει δει μέσα από την ελπίδα — που καταλαβαίνει ότι ο τόπος όπου διαρκώς προβάλουμε την ευτυχία μας στο μέλλον είναι συνήθεια, όχι αναγκαιότητα. Το μέλλον είναι φήμη. Το παρόν είναι η μόνη χώρα που πραγματικά υπάρχει.

 

Ο κρύος πρωινός αέρας είναι αρκετός. Το σώμα που τον αναπνέει είναι αρκετό. Η ζωή που έχεις — όχι η ζωή που τακτοποιείς να έχεις κάποια μέρα — είναι αρκετή. Αυτό δεν είναι μικρή ή εύκολη διδασκαλία. Μπορεί να είναι η μεγαλύτερη.

 

Η ικανοποίηση δεν είναι το ταβάνι της φιλοδοξίας — είναι το πάτωμα της ειρήνης.

Αυτό που έχεις, όταν το δέχεσαι πλήρως, είναι πλούτος πέρα από κάθε μέτρηση.

 

Κεφάλαιο V. Τα Πουλιά και η Τέχνη του Ανήκειν

 

Μετά αρχίζουν τα πουλιά. Όχι ένα — αρκετά μαζί, από αρκετές κατευθύνσεις, σαν να έχουν συμφωνήσει σε ένα σήμα που εσένα δεν σου είπαν. Τα κελαηδήματά τους γεμίζουν τον αέρα όπως το λιβάνι γεμίζει ένα δωμάτιο: σταδιακά, από τα άκρα προς τα μέσα, μέχρι να αλλάξει ολόκληρος ο χώρος. Δεν το ζήτησες. Ήρθε από μόνο του.

 

Υπάρχει κάτι που σε κάνει ταπεινό στα πουλιά. Το κάνουν αυτό από πριν υπάρξουν λέξεις για το πρωί. Τραγουδάνε χωρίς κοινό, χωρίς αυτοσυνείδηση, χωρίς την επιθυμία να μείνουν αξέχαστα γι’ αυτό. Η παράδοση, στην πιο βαθιά της έννοια, δεν είναι ανθρώπινος θεσμός — είναι αυτό που συνεχίζεται απλώς επειδή είναι η φύση των πραγμάτων να συνεχίζεται. Το ποτάμι τρέχει. Ο ήλιος γυρίζει. Τα πουλιά τραγουδάνε στην αυγή.

 

Το να στέκεσαι στην παρουσία μιας τέτοιας συνέχειας είναι να νιώθεις ένα ιδιαίτερο είδος δέους — όχι το δέος του θεάματος, των κεραυνών και των καταρρακτών, αλλά το πιο ήσυχο δέος της αναγνώρισης: Είμαι μέρος από κάτι που δεν χρειάζεται εμένα να το διαχειριστώ. Ανήκω σε ένα μοτίβο που ήταν ολοκληρωμένο πριν έρθω και θα είναι ολοκληρωμένο όταν φύγω. Αυτό δεν είναι μείωση. Είναι ανακούφιση.

 

Η ταπεινοφροσύνη, που ο έξυπνος κόσμος μπερδεύει με αδυναμία, είναι απλώς η ακριβής τοποθέτηση του εαυτού. Δεν είσαι ούτε το κέντρο της ύπαρξης ούτε χωρισμένος από αυτήν. Είσαι μια κλωστή σε ένα ύφασμα τόσο μεγάλο που δεν μπορείς να δεις τις άκρες του. Τα πουλιά ξέρουν το μέρος τους. Τα πεύκα ξέρουν το δικό τους. Η σοφία είναι να μάθεις το δικό σου — και μετά να αφήσεις ακόμα και την μάθηση, και να τραγουδάς απλώς.

 

Τα πουλιά δεν ξέρουν ότι είναι όμορφα. Γι’ αυτό είναι.

 

Ανήκε στο πρωί όπως εκείνα — χωρίς σχέδιο, χωρίς παράσταση.

 

Κεφάλαιο VI. Η Αιώνια Πηγή του Εδώ και Τώρα

 

Υπάρχει μια πηγή — όχι εποχή αλλά πηγή — που ρέει μέσα από κάθε στιγμή που πραγματικά κατοικείται. Όχι τις στιγμές που περνάμε πηγαίνοντας κάπου αλλού, όχι τις στιγμές που αντέχουμε ενώ περιμένουμε να αρχίσει η ζωή μας, αλλά τις στιγμές που μπαίνουμε ολόκληροι, με όλη μας την προσοχή ανοιχτή σαν ένα χέρι που κρατάει χωρίς να αρπάζει.

 

Στην παράδοση του Τσαν, ο φωτισμός δεν είναι προορισμός χωριστός από εκεί που στέκεσαι. Δεν φυλάσσεται πίσω από μια κλειδωμένη πόρτα που τελικά ανοίγει με μεγάλη προσπάθεια. Είναι εδώ, ήταν πάντα εδώ, και η αναζήτησή του είναι συχνά αυτό ακριβώς που τον κρύβει. Ένας δάσκαλος είπε: «Πριν τον φωτισμό, κόβε ξύλα και κουβάλα νερό. Μετά τον φωτισμό, κόβε ξύλα και κουβάλα νερό.» Η δραστηριότητα δεν αλλάζει. Αυτός που την κάνει αλλάζει — ή μάλλον, αυτός που την κάνει γίνεται λιγότερο πεπεισμένος ότι υπάρχει ένας που κάνει και ένα κάνει, και περισσότερο απλώς το κόψιμο, το κουβάλημα, η ίδια η δραστηριότητα που ξεδιπλώνεται.

 

Η αιώνια πηγή του Εδώ και Τώρα δεν είναι ποιητική μεταφορά. Είναι φυσικό γεγονός. Κάθε ανάσα είναι νέος αέρας. Κάθε δευτερόλεπτο, ο αμφιβληστροειδής δέχεται νέο φως. Ο κόσμος συνεχώς δίνει τον εαυτό του σε σένα — προσφέρεται χωρίς τιμολόγιο, χωρίς την απαίτηση να το αξίζεις. Το τραγούδι των πουλιών αυτού του πρωινού δεν έχει ξανατραγουδηθεί ποτέ. Αυτή η συγκεκριμένη διάταξη φωτός και κρύου και πουλιών και της δικής σου ανάσας δεν θα ξαναέρθει. Είναι, με κάθε μέτρο, ένα θαύμα συγκεκριμένου.

 

Η αληθινή ζωή δεν συσσωρεύεται. Δεν είναι κάτι που αποθηκεύεται σε χρόνια και αποδίδεται στη σύνταξη. Πίνεται κατευθείαν — τώρα, σ’ αυτό το ποτήρι, σε αυτή τη θερμοκρασία, με αυτό το μικρό σύννεφο ανάσας που ανεβαίνει και διαλύεται στον πρωινό αέρα. Η σοφία είναι απλώς η διάθεση να την πιεις. Να αφήσεις κάτω την φαντασία του αλλού, να χαμηλώσεις το πρόσωπό σου στην πηγή και να πιεις.

 

Η πηγή δεν περιμένει να είσαι έτοιμος.

Ρέει τώρα. Πιες τώρα. Αυτή είναι όλη η σοφία, και χρειάζεται μια ζωή για να την καταλάβεις.

 

Κεφάλαιο VII. Επιστροφή

 

Τελικά επιστρέφεις. Ο δρόμος οδηγεί πάλι σπίτι, όπως κάνουν οι δρόμοι. Το πρωί ανοίγει πλήρως τώρα — το φως έχει χάσει την διστακτικότητά του και ο κόσμος έχει δεσμευτεί στην ημέρα, στον θόρυβό της και στις δουλειές της και στις χιλιάδες απαιτήσεις της. Επιστρέφεις στον εαυτό που έχει όνομα, ιστορία, ευθύνες, την ημιτελή υπόθεση του να είσαι άνθρωπος στον κόσμο.

 

Αλλά κάτι, αν έχεις προσέξει, είναι διαφορετικό. Η ποιότητα της εσωτερικής ησυχίας που άγγιξες — στο γκρίζο δωμάτιο πριν το ξύπνημα, στον άδειο δρόμο, στη στιγμή πριν ονομάσεις το φως — δεν είναι κάτι που άφησες πίσω στο πεζοδρόμιο. Έρχεται μαζί σου. Όχι ως επίτευγμα που πρέπει να προστατευτεί, αλλά ως ανάμνηση αυτού που ήδη είσαι κάτω από τον θόρυβο.

 

Αυτή είναι η κίνηση που το Τσαν ονομάζει επιστροφή: όχι απόδραση από τον κόσμο αλλά επιστροφή στην υφή του, στην άμεσότητά του, στο αμετάκλητο «εκεί-ειναι» του, κουβαλώντας την ησυχία που σου έδωσε ο ανοιχτός δρόμος. Ο μοναχός στην αρχαία εικόνα περπατάει πίσω από το βουνό με το δέμα ξύλα του. Δεν έχει συμβεί τίποτα δραματικό. Τα πάντα έχουν αλλάξει.

 

Είσαι το ίδιο πρόσωπο που έφυγε και ταυτόχρονα, ήσυχα, όχι. Έχεις πάει στην πηγή. Ξέρεις πού είναι. Ξέρεις ότι δεν είναι μακριά — ότι είναι, στην πραγματικότητα, ποτέ περισσότερο από μία πλήρη ανάσα μακριά, μία στιγμή γνήσιας προσοχής, μία απελευθέρωση του μέλλοντος και του παρελθόντος στη μεγάλη κομποστοποιητική σιωπή από την οποία το παρόν συνεχώς αναδύεται, φρέσκο, ανώνυμο, ολόκληρο.

 

Επιστρέφεις από το πουθενά εκεί όπου πάντα ήσουν.

Η σοφία δεν σε μετακινεί. Αποκαλύπτει ότι ποτέ δεν ήσουν χαμένος.

 

Ο δρόμος είναι πάλι άδειος. Τα πουλιά συνεχίζουν χωρίς εσένα.

Η πηγή ρέει, όπως πάντα, μέσα σε αυτή ακριβώς τη στιγμή.

 

 

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / Chan Spirit

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / Chan Spirit
1. The Sky You Never Thought About

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / Πνεύμα Τσαν

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / Πνεύμα Τσαν
1. Ο Ουρανός που Ποτέ Δεν Σκέφτηκες
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

TAOΪSM / "Tao Te Ching" Commentaries

TAOΪSM / "Tao Te Ching" Commentaries
Chapter 22. Wholeness Through Simplicity
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

BUDDHISM /"Dammapada" Commentaries

BUDDHISM /"Dammapada" Commentaries
Chapter 22. The Downward Course
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

VEDANTA / "Viveka Chudamani, by Adi Sankaracharya" Commentaries

VEDANTA / "Viveka Chudamani, by Adi Sankaracharya" Commentaries
8. The Path Beyond Birth and Death
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

KRISHNA (9ος, 8ος αιώνας π.Χ.) / "Bhagavad Gita" Commentaries

KRISHNA (9ος, 8ος αιώνας π.Χ.) / "Bhagavad Gita" Commentaries
III. THREE: KARMA-YOGA – THE PATH OF ACTION: 3.5. Chapter V. The Dissolution of the Doer
MONDAY, 22 JUNE, 2026

3.5. Chapter V. The Dissolution of the Doer

 

I. The Vertigo of an Impossible Truth

 

At the very center of the Karma-Yoga teaching lies the most vertiginous, most liberating, and most difficult insight of all: the recognition that the individual self is not, in the ultimate sense, the author of its actions. This is the place where the path of action ceases to be a moral discipline and becomes a metaphysical earthquake — where the ground upon which the ego has built its entire house of identity is shown, gently but irrevocably, to be made of mist.

 

Krishna speaks the words plainly, as one speaks a truth too vast to be softened by ornament: action is the product of the Qualities inherent in Nature. Not of me. Not of the small, anxious self that rises each morning and labors through the day under the conviction that it chooses, that it strives, that it builds its life brick by brick through the sheer force of its own will. That self, Krishna says, is mistaken — not morally mistaken, but mistaken the way a dreamer is mistaken about the solidity of the dream's furniture. The chair seems solid until the dreamer wakes.

 

It is only the ignorant soul, lost in the labyrinth of personal egotism, who declares with confident conviction: I am the doer. The phrase deserves to be turned over slowly in the mind, like a stone pulled from a riverbed, still wet, still strange in the hand. I am the doer. How quickly the soul fastens this sentence to itself, builds upon it a lifetime of pride and shame, achievement and failure, comparison and despair. And how strange, how almost comic, it is to discover that the sentence was never quite true — that beneath every "I did this" there moves a vaster, older, more silent process, the great machinery of Nature turning through the body, through the senses, through the very thoughts that arise unbidden in the mind like clouds gathering over a mountain no one commanded into being.

 

This is not a small adjustment to one's self-understanding. It is closer to what the mystics of every tradition have called an awakening — sudden in its arrival even when it has been prepared by years of contemplation, and disorienting precisely to the degree that it is true. To realize that one is not the doer is to feel, for a moment, the floor of the self give way. And yet — this is the great secret hidden inside the vertigo — what opens beneath that falling floor is not an abyss but a sky.

 

II. What the Teaching Does Not Say

 

It is essential, before going further, to clear away the rubble of misunderstanding that so often collects around this teaching like debris around the base of a temple. To say that the self is not the doer is not to say that nothing matters, that effort is illusion, that the seeker may now drift through existence like a leaf surrendered to whatever current happens to carry it. This is not a counsel of passivity. It does not invite one to shrug off responsibility and float through life claiming that Nature does everything, while the limbs grow idle and the will grows slack. That misreading collapses into precisely the laziness the teaching has already condemned — the false renunciation of the one who sits motionless in body while the mind continues to feast, secretly and shamefully, on the objects of its longing.

 

There is a difference, subtle but absolute, between abdication and dissolution. Abdication is the ego's clever escape from the discomfort of effort — a spiritual-sounding excuse dressed in borrowed robes of wisdom. Dissolution is something else entirely: it is the ego's slow, willing surrender of its claim to authorship, while the hands continue their work, while the body continues to labor, while the mind continues to think and plan and choose with full and undiminished engagement. The dissolution of the doer does not empty the world of action. It empties action of its poison.

 

What poison is this? The poison of mineness. Not the act, but the clutching after the act — the invisible hand that reaches out after every deed to claim it, to inscribe it with the signature of the separate self, to hoard it as evidence in the soul's endless, anxious case for its own significance. It is this clutching, and not the doing itself, that the teaching asks the seeker to release. The farmer may still plow the field with all his strength; what dissolves is only the farmer's secret insistence that the harvest exists to prove something about him.

 

III. The River and the Wind

 

The teaching offers its own images, and they are worth dwelling within rather than rushing past, for they say in a single breath what argument would take a hundred pages to approach. The great river does not pride itself on the beauty of its banks; the wind does not take credit for the flowering of the trees it passes through. Yet the river flows, and the wind blows — fully, completely, without reservation.

 

Consider the river a moment longer. It does not flow timidly, as though uncertain of its right to flow. It does not hold back its current out of some confused notion that humility requires diminishment. The river is utterly, unapologetically itself — it carves canyons, it floods plains, it carries ships and drowns the careless, it gives life to every green thing along its banks. Its power is undiminished by its lack of self-congratulation. Indeed, one senses that the river's power flows more freely, not less, for having no need to detour through the narrow channel of self-regard. Nothing is siphoned off to feed the river's pride, because the river has no pride to feed. All of its strength remains strength; none of it is diverted into anxiety about how that strength will be perceived.

 

This is the secret the ego cannot easily believe, conditioned as it is to think that effort requires ownership, that motivation requires a motivated self standing behind it, hungry for results. But the river is the standing proof against this belief. Selfless action is not weaker action. It is action finally unburdened of the friction the ego adds to everything it touches — the friction of fear, of hope, of comparison, of the endless internal negotiation between what is happening and what the small self wishes were happening instead. Remove that friction, and the same hands move with greater ease, the same labor accomplishes more, precisely because nothing is held back for the sake of self-protection.

 

IV. The Witness Behind the Wheel

 

Who, then, is this "I" that watches all of this unfold — that notices the river flowing, that notices the breath rising and falling, that notices even the thoughts which arise unbidden like weather across the mind? Krishna's teaching points here with great precision. The one who watches, who witnesses, who is aware — that one does not act. This is the still point that the rest of the chapter has been circling, the silent hub around which the great wheel of Nature's qualities endlessly turns.

 

There is a kind of contemplative experiment available to every seeker, requiring no scripture and no teacher beyond one's own attention: sit quietly and watch a single thought arise. Where did it come from? Not from the will, surely — the will did not summon it; it simply appeared, the way a bird appears on a windowsill, uninvited and unannounced. And the awareness that notices the thought's arrival — is that awareness itself a thought? It cannot be, for it is what perceives the thought, and the perceiver of a thing cannot be identical with the thing perceived. The eye that sees the candle flame is not made of flame.

 

This noticing presence, this silent witness, is what the teaching calls the Self — not the personal self that worries and plans and claims credit, but the deeper Self that simply is, prior to all activity, untouched by all activity, the way the screen in a theatre remains white and unmarked no matter how violent or tender the film projected upon it. The screen does not flinch at the sword fight. It does not weep at the tragedy. It receives every image with the same untroubled clarity, and when the film ends, it is exactly as it was before the first frame appeared.

 

To know oneself as this witness — as the screen, and not as any of the flickering images upon it — is to be freed from the poisonous burden of both pride and shame, both craving and aversion. For pride and shame can only attach themselves to a doer; if there is no doer to which they might cling, they fall away, not through suppression but through simple irrelevance, the way a coat falls from a hook that has been removed from the wall.

 

V. The Instrument and the Player

 

Yet how is this dissolution actually lived, moment to moment, in a life still full of decisions and deadlines, still requiring the seeker to choose between this path and that, to speak or remain silent, to act with courage or retreat into safety? Here Krishna offers not abstraction but instruction, direct and warm: surrender thy actions unto Me, with thoughts concentrated on the Absolute, free from selfishness and without anticipation of reward.

 

This surrender is not a single dramatic gesture performed once and then forgotten, like a vow taken at an altar and left behind in memory. It is a continuous, quiet offering, repeated in every action, however small. The hand that writes the letter, the voice that speaks the difficult word, the feet that walk toward the unwelcome task — each is offered, in the same gesture by which a worshipper offers flame and flower at a shrine, not because the act ceases but because the ownership of the act is released even as the act unfolds.

 

There is a useful image here, drawn from the world of music. Consider the flute through which the breath of the player moves to become melody. The flute does not compose the song; it does not choose the notes; and yet without the flute's hollow willingness, without its precise and disciplined structure, no music could emerge at all. The flute is not passive — it is exquisitely responsive, shaped with care, kept clean and well-tuned — but it does not claim the melody as its own creation. It understands itself, if an instrument could understand anything, as a channel through which something larger moves.

 

This is the dignity offered to the seeker who walks the path of dissolved doership: not the diminished dignity of an object pushed about by forces beyond its control, but the luminous dignity of an instrument perfectly attuned, perfectly responsive, through which the music of the Absolute is permitted to sound clearly into the world. The ego had imagined that significance required authorship. The teaching reveals a deeper significance available only to the one willing to become transparent.

 

VI. The Window and the Light

 

When Krishna describes the condition of one who acts thus — free from selfishness, surrendered, anchored in the Absolute — he is describing a state of being that mystics across every tradition have pointed toward by different names but recognized as the same dawning: the condition in which the separate self has become transparent, like a clean window through which the light of the Divine pours freely, warming everything it touches, illuminating without distortion.

 

A window does no work to produce light; it simply ceases to obstruct it. This is perhaps the gentlest way to understand the dissolution of the doer — not as an achievement to be earned through tremendous exertion, though discipline and sincerity are certainly its companions along the way, but as a kind of clearing. The dust of accumulated grasping is wiped away, pane by pane, action by surrendered action, until what was once a smudged and clouded barrier becomes simply a clear passage for something that was always trying to shine through.

 

And here the long labor of the spiritual life reveals its true and tender purpose. It is not to construct a more impressive self, a more accomplished doer, a more polished performer upon the stage of existence. It is, paradoxically, to work tirelessly toward the dissolution of exactly the thing the ego spent a lifetime building. The seeker labors, in other words, to become unnecessary to the story — and discovers, in that very unnecessariness, a freedom that no accomplishment could ever provide.

 

VII. Not a Technique, But a Transformation

 

This, then, is the mystical heart of Karma-Yoga, the secret folded within the secret. Not a technique. Not a method to be mastered and then set aside like a tool returned to its drawer once the task is done. A transformation — as radical, as silent, and as complete as the transformation of a seed into a tree.

 

No seed, splitting open in the dark soil, experiences its unfolding as a technique applied to itself from the outside. It does not consult a manual on how to become a tree. It simply yields, cell by cell, to the pattern already alive within it, until one day what was buried and small stands in the open air, leaves catching the light, roots holding fast to the earth, utterly changed and yet, in the deepest sense, only becoming what it always already was.

 

So too the dissolution of the doer is not something added to the soul from outside, a discipline imposed upon a reluctant nature. It is the soul's own truth, long obscured by the dust of forgetting, slowly permitted to emerge — until the one who once cried I am the doer with such anxious certainty learns, at last, the quieter and infinitely more spacious joy of saying nothing at all, and simply, cleanly, acting — while the great wheel of Nature turns, and the witness watches in unmoved and luminous peace, and the river, asking credit from no one, continues, as it always has, to flow.

3.5. Κεφάλαιο V. Η Διάλυση του Δράστη

I. Ο Ίλιγγος μιας Αδύνατης Αλήθειας

Στο ίδιο το κέντρο της διδασκαλίας του Κάρμα-Γιόγκα βρίσκεται η πιο ιλιγγιώδης, η πιο απελευθερωτική και η πιο δύσκολη από όλες τις διαφωτίσεις: η αναγνώριση ότι το ατομικό εγώ δεν είναι, στην τελική έννοια, ο δημιουργός των πράξεών του. Εδώ είναι το σημείο όπου ο δρόμος της δράσης παύει να είναι μια ηθική πειθαρχία και γίνεται ένας μεταφυσικός σεισμός — όπου το έδαφος πάνω στο οποίο το εγώ έχει χτίσει ολόκληρο το σπίτι της ταυτότητάς του αποδεικνύεται, απαλά αλλά αμετάκλητα, φτιαγμένο από ομίχλη.

Ο Κρίσνα μιλάει τα λόγια καθαρά, όπως μιλάει κανείς μια αλήθεια υπερβολικά μεγάλη για να μαλακώσει με στολίδια: η δράση είναι προϊόν των Ποιотήτων που είναι έμφυτες στη Φύση. Όχι δική μου. Όχι του μικρού, ανήσυχου εαυτού που σηκώνεται κάθε πρωί και κοπιάζει όλη την ημέρα με την πεποίθηση ότι επιλέγει, ότι αγωνίζεται, ότι χτίζει τη ζωή του τούβλο τούβλο με την καθαρή δύναμη της ίδιας του της θέλησης. Αυτός ο εαυτός, λέει ο Κρίσνα, κάνει λάθος — όχι ηθικά λάθος, αλλά λάθος όπως κάνει λάθος ο ονειροπόλος για την στερεότητα των επίπλων του ονείρου. Η καρέκλα φαίνεται στέρεα μέχρι να ξυπνήσει ο ονειροπόλος.

Μόνο η αγνοούσα ψυχή, χαμένη στον λαβύρινθο του προσωπικού εγωισμού, δηλώνει με σιγουριά: Εγώ είμαι ο δράστης. Η φράση αξίζει να την γυρίσουμε αργά στο μυαλό, σαν μια πέτρα που βγάλαμε από το κρεβάτι του ποταμού, ακόμα υγρή, ακόμα ξένη στο χέρι. Εγώ είμαι ο δράστης. Πόσο γρήγορα η ψυχή προσκολλάται σε αυτή τη φράση, χτίζει πάνω της μια ολόκληρη ζωή υπερηφάνειας και ντροπής, επιτυχίας και αποτυχίας, σύγκρισης και απελπισίας. Και πόσο παράξενο, πόσο σχεδόν κωμικό είναι να ανακαλύψουμε ότι η φράση δεν ήταν ποτέ ακριβώς αληθινή — ότι κάτω από κάθε «Εγώ έκανα αυτό» κινείται μια ευρύτερη, παλαιότερη, πιο σιωπηλή διαδικασία, η μεγάλη μηχανή της Φύσης που γυρίζει μέσα από το σώμα, μέσα από τις αισθήσεις, μέσα από τις ίδιες τις σκέψεις που αναδύονται χωρίς πρόσκληση στο μυαλό σαν σύννεφα που μαζεύονται πάνω από ένα βουνό που κανείς δεν διέταξε να υπάρξει.

Αυτό δεν είναι μια μικρή προσαρμογή στην αυτοκατανόησή μας. Είναι πιο κοντά σε αυτό που οι μυστικιστές κάθε παράδοσης έχουν ονομάσει αφύπνιση — ξαφνική στην άφιξή της ακόμα κι όταν έχει προετοιμαστεί από χρόνια περισυλλογής, και αποπροσανατολιστική ακριβώς στον βαθμό που είναι αληθινή. Το να συνειδητοποιήσεις ότι δεν είσαι ο δράστης είναι να νιώσεις, για μια στιγμή, το δάπεδο του εαυτού να υποχωρεί. Και όμως — αυτό είναι το μεγάλο μυστικό κρυμμένο μέσα στον ίλιγγο — αυτό που ανοίγει κάτω από αυτό το δάπεδο που πέφτει δεν είναι άβυσσος αλλά ουρανός.

II. Τι δεν Λέει η Διδασκαλία

Είναι ουσιώδες, πριν προχωρήσουμε παραπέρα, να καθαρίσουμε τα ερείπια της παρεξήγησης που τόσο συχνά μαζεύονται γύρω από αυτή τη διδασκαλία σαν σκουπίδια στη βάση ενός ναού. Το να πούμε ότι ο εαυτός δεν είναι ο δράστης δεν σημαίνει ότι τίποτα δεν έχει σημασία, ότι η προσπάθεια είναι ψευδαίσθηση, ότι ο αναζητητής μπορεί τώρα να πλέει στην ύπαρξη σαν φύλλο παραδομένο σε όποιο ρεύμα τύχει να τον παρασύρει. Αυτό δεν είναι συμβουλή παθητικότητας. Δεν προσκαλεί κανέναν να αποτινάξει την ευθύνη και να πλέει στη ζωή ισχυριζόμενος ότι η Φύση κάνει τα πάντα, ενώ τα μέλη αδρανούν και η θέληση χαλαρώνει. Αυτή η παρερμηνεία καταρρέει ακριβώς στην τεμπελιά που η διδασκαλία έχει ήδη καταδικάσει — τη ψευδή αποσύνδεση εκείνου που κάθεται ακίνητος στο σώμα ενώ το μυαλό συνεχίζει να τρέφεται, κρυφά και ντροπιαστικά, με τα αντικείμενα του πόθου του.

Υπάρχει μια διαφορά, λεπτή αλλά απόλυτη, ανάμεσα στην παραίτηση και στη διάλυση. Η παραίτηση είναι η έξυπνη διαφυγή του εγώ από την δυσφορία της προσπάθειας — μια πνευματικού τύπου δικαιολογία ντυμένη με δανεικά άμφια σοφίας. Η διάλυση είναι κάτι εντελώς διαφορετικό: είναι η αργή, πρόθυμη παράδοση του εγώ από την αξίωσή του στην πατρότητα, ενώ τα χέρια συνεχίζουν το έργο τους, ενώ το σώμα συνεχίζει να κοπιάζει, ενώ το μυαλό συνεχίζει να σκέφτεται και να σχεδιάζει και να επιλέγει με πλήρη και αμείωτη εμπλοκή. Η διάλυση του δράστη δεν αδειάζει τον κόσμο από δράση. Αδειάζει τη δράση από το δηλητήριό της.

Τι δηλητήριο είναι αυτό; Το δηλητήριο του «δικό μου». Όχι η πράξη, αλλά το άρπαγμα μετά την πράξη — το αόρατο χέρι που απλώνεται μετά από κάθε έργο για να το διεκδικήσει, να το υπογράψει με την υπογραφή του ξεχωριστού εαυτού, να το αποθηκεύσει ως απόδειξη στην ατελείωτη, ανήσυχη δίκη της ψυχής για τη δική της σημασία. Αυτό το άρπαγμα, και όχι η ίδια η πράξη, είναι αυτό που η διδασκαλία ζητά από τον αναζητητή να απελευθερώσει. Ο γεωργός μπορεί ακόμα να οργώνει το χωράφι με όλη του τη δύναμη· αυτό που διαλύεται είναι μόνο η μυστική επιμονή του γεωργού ότι η σοδειά υπάρχει για να αποδείξει κάτι γι’ αυτόν.

III. Ο Ποταμός και ο Άνεμος

Η διδασκαλία προσφέρει τις δικές της εικόνες, και αξίζουν να μείνουμε μέσα τους παρά να τις προσπεράσουμε βιαστικά, γιατί λένε σε μια μόνο ανάσα αυτό που ο συλλογισμός θα χρειαζόταν εκατό σελίδες για να προσεγγίσει. Ο μεγάλος ποταμός δεν υπερηφανεύεται για την ομορφιά των όχθεών του· ο άνεμος δεν παίρνει τα εύσημα για την άνθιση των δέντρων που περνάει. Κι όμως ο ποταμός ρέει, και ο άνεμος φυσάει — πλήρως, ολοκληρωτικά, χωρίς επιφύλαξη.

Σκεφτείτε τον ποταμό λίγο περισσότερο. Δεν ρέει δειλά, σαν να ήταν αβέβαιος για το δικαίωμά του να ρέει. Δεν συγκρατεί το ρεύμα του από κάποια μπερδεμένη αντίληψη ότι η ταπεινοφροσύνη απαιτεί μείωση. Ο ποταμός είναι απόλυτα, χωρίς συγγνώμη, ο εαυτός του — σκάβει φαράγγια, πλημμυρίζει πεδιάδες, μεταφέρει πλοία και πνίγει τους απρόσεκτους, δίνει ζωή σε κάθε πράσινο πράγμα κατά μήκος των όχθεών του. Η δύναμή του δεν μειώνεται από την έλλειψη αυτοεπαίνου. Πράγματι, κανείς αισθάνεται ότι η δύναμη του ποταμού ρέει πιο ελεύθερα, όχι λιγότερο, επειδή δεν χρειάζεται να κάνει εκτροπή μέσα από το στενό κανάλι της αυτοεκτίμησης. Τίποτα δεν αποσπάται για να θρέψει την υπερηφάνεια του ποταμού, γιατί ο ποταμός δεν έχει υπερηφάνεια να θρέψει. Όλη του η δύναμη παραμένει δύναμη· καμία δεν εκτρέπεται σε αγωνία για το πώς αυτή η δύναμη θα γίνει αντιληπτή.

Αυτό είναι το μυστικό που το εγώ δεν μπορεί εύκολα να πιστέψει, καθώς είναι εκπαιδευμένο να σκέφτεται ότι η προσπάθεια απαιτεί ιδιοκτησία, ότι το κίνητρο απαιτεί έναν κινούμενο εαυτό από πίσω, πεινασμένο για αποτελέσματα. Αλλά ο ποταμός είναι η ζώσα απόδειξη ενάντια σε αυτή την πεποίθηση. Η άνευ εαυτού δράση δεν είναι πιο αδύναμη δράση. Είναι δράση επιτέλους απαλλαγμένη από την τριβή που το εγώ προσθέτει σε οτιδήποτε αγγίζει — την τριβή του φόβου, της ελπίδας, της σύγκρισης, της ατελείωτης εσωτερικής διαπραγμάτευσης ανάμεσα σε αυτό που συμβαίνει και σε αυτό που ο μικρός εαυτός θα ήθελε να συνέβαινε αντίθετα. Αφαιρέστε αυτή την τριβή, και τα ίδια χέρια κινούνται με μεγαλύτερη ευκολία, η ίδια εργασία επιτυγχάνει περισσότερα, ακριβώς επειδή τίποτα δεν κρατιέται πίσω για χάρη της αυτοπροστασίας.

IV. Ο Μάρτυρας Πίσω από το Τιμόνι

Ποιος, λοιπόν, είναι αυτός ο «Εγώ» που παρακολουθεί όλα αυτά να ξετυλίγονται — που παρατηρεί τον ποταμό που ρέει, που παρατηρεί την ανάσα που ανεβαίνει και κατεβαίνει, που παρατηρεί ακόμα και τις σκέψεις που αναδύονται χωρίς πρόσκληση σαν καιρός πάνω από το μυαλό; Η διδασκαλία του Κρίσνα δείχνει εδώ με μεγάλη ακρίβεια. Αυτός που παρακολουθεί, που μαρτυρά, που είναι ενήμερος — αυτός δεν δρα. Αυτό είναι το ακίνητο σημείο γύρω από το οποίο περιστρέφεται το υπόλοιπο κεφάλαιο, ο σιωπηλός άξονας γύρω από τον οποίο ο μεγάλος τροχός των ποιοτήτων της Φύσης γυρίζει αέναα.

Υπάρχει ένα είδος διαλογιστικού πειράματος διαθέσιμο σε κάθε αναζητητή, που δεν απαιτεί καμία γραφή και κανέναν δάσκαλο πέρα από την ίδια του την προσοχή: κάτσε ήσυχα και παρακολούθησε μια μοναδική σκέψη να αναδύεται. Από πού προήλθε; Όχι από τη θέληση, σίγουρα — η θέληση δεν την κάλεσε· απλώς εμφανίστηκε, όπως ένα πουλί εμφανίζεται στο περβάζι του παραθύρου, χωρίς πρόσκληση και χωρίς ανακοίνωση. Και η επίγνωση που παρατηρεί την άφιξη της σκέψης — είναι αυτή η επίγνωση η ίδια μια σκέψη; Δεν μπορεί να είναι, γιατί είναι αυτό που αντιλαμβάνεται τη σκέψη, και ο αντιλαμβανόμενος ενός πράγματος δεν μπορεί να είναι ταυτόσημος με το πράγμα που αντιλαμβάνεται. Το μάτι που βλέπει τη φλόγα του κεριού δεν είναι φτιαγμένο από φλόγα.

Αυτή η παρουσία που παρατηρεί, αυτός ο σιωπηλός μάρτυρας, είναι αυτό που η διδασκαλία ονομάζει Εαυτό — όχι τον προσωπικό εαυτό που ανησυχεί και σχεδιάζει και διεκδικεί εύσημα, αλλά τον βαθύτερο Εαυτό που απλώς είναι, πριν από κάθε δραστηριότητα, άθικτος από κάθε δραστηριότητα, όπως η οθόνη σε ένα θέατρο παραμένει λευκή και αμόλυντη όσο βίαιη ή τρυφερή κι αν είναι η ταινία που προβάλλεται πάνω της. Η οθόνη δεν τρέμει στον ξιφασκία. Δεν κλαίει στην τραγωδία. Δέχεται κάθε εικόνα με την ίδια ατάραχη διαύγεια, και όταν η ταινία τελειώνει, είναι ακριβώς όπως ήταν πριν από το πρώτο καρέ.

Το να γνωρίσεις τον εαυτό σου ως αυτόν τον μάρτυρα — ως την οθόνη, και όχι ως καμία από τις τρεμοπαίζουσες εικόνες πάνω της — είναι να απελευθερωθείς από το δηλητηριώδες βάρος τόσο της υπερηφάνειας όσο και της ντροπής, τόσο της λαχτάρας όσο και της αποστροφής. Γιατί η υπερηφάνεια και η ντροπή μπορούν να προσκολληθούν μόνο σε έναν δράστη· αν δεν υπάρχει δράστης στον οποίο να προσκολληθούν, πέφτουν μακριά, όχι μέσω καταστολής αλλά μέσω απλής αχρηστίας, όπως ένα παλτό πέφτει από ένα γάντζο που έχει αφαιρεθεί από τον τοίχο.

V. Το Εργαλείο και ο Παίκτης

Ωστόσο, πώς βιώνεται πραγματικά αυτή η διάλυση, στιγμή στιγμή, σε μια ζωή ακόμα γεμάτη αποφάσεις και προθεσμίες, που ακόμα απαιτεί από τον αναζητητή να επιλέξει ανάμεσα σε αυτόν τον δρόμο και εκείνον, να μιλήσει ή να σιωπήσει, να δράσει με θάρρος ή να υποχωρήσει στην ασφάλεια; Εδώ ο Κρίσνα προσφέρει όχι αφαίρεση αλλά οδηγία, άμεση και ζεστή: παράδωσε τις πράξεις σου σε Εμένα, με τη σκέψη συγκεντρωμένη στο Απόλυτο, ελεύθερος από εγωισμό και χωρίς προσδοκία ανταμοιβής.

Αυτή η παράδοση δεν είναι μια μοναδική δραματική χειρονομία που γίνεται μια φορά και μετά ξεχνιέται, σαν όρκος που δόθηκε σε ένα βωμό και αφέθηκε στη μνήμη. Είναι μια συνεχής, ήσυχη προσφορά, που επαναλαμβάνεται σε κάθε πράξη, όσο μικρή κι αν είναι. Το χέρι που γράφει την επιστολή, η φωνή που λέει τη δύσκολη λέξη, τα πόδια που περπατούν προς την ανεπιθύμητη εργασία — το καθένα προσφέρεται, με την ίδια χειρονομία με την οποία ένας προσκυνητής προσφέρει φλόγα και λουλούδι σε ένα ιερό, όχι επειδή η πράξη παύει αλλά επειδή η ιδιοκτησία της πράξης απελευθερώνεται ακόμα και καθώς η πράξη ξετυλίγεται.

Υπάρχει μια χρήσιμη εικόνα εδώ, παρμένη από τον κόσμο της μουσικής. Σκεφτείτε τον αυλό μέσα από τον οποίο η ανάσα του παίκτη κινείται για να γίνει μελωδία. Ο αυλός δεν συνθέτει το τραγούδι· δεν επιλέγει τις νότες· και όμως χωρίς την κενή προθυμία του αυλού, χωρίς την ακριβή και πειθαρχημένη δομή του, καμία μουσική δεν θα μπορούσε να αναδυθεί. Ο αυλός δεν είναι παθητικός — είναι εξαιρετικά ανταποκρινόμενος, διαμορφωμένος με φροντίδα, καθαρός και καλά κουρδισμένος — αλλά δεν διεκδικεί τη μελωδία ως δική του δημιουργία. Κατανοεί τον εαυτό του, αν ένα εργαλείο μπορούσε να κατανοήσει οτιδήποτε, ως κανάλι μέσα από το οποίο κάτι μεγαλύτερο κινείται.

Αυτή είναι η αξιοπρέπεια που προσφέρεται στον αναζητητή που περπατά τον δρόμο του διαλυμένου δράστη: όχι η μειωμένη αξιοπρέπεια ενός αντικειμένου που σπρώχνεται από δυνάμεις πέρα από τον έλεγχό του, αλλά η φωτεινή αξιοπρέπεια ενός εργαλείου τέλεια κουρδισμένου, τέλεια ανταποκρινόμενου, μέσα από το οποίο επιτρέπεται στη μουσική του Απόλυτου να ηχήσει καθαρά στον κόσμο. Το εγώ είχε φανταστεί ότι η σημασία απαιτούσε πατρότητα. Η διδασκαλία αποκαλύπτει μια βαθύτερη σημασία διαθέσιμη μόνο σε αυτόν που είναι πρόθυμος να γίνει διαφανής.

VI. Το Παράθυρο και το Φως

Όταν ο Κρίσνα περιγράφει την κατάσταση εκείνου που δρα έτσι — ελεύθερος από εγωισμό, παραδομένος, αγκυροβολημένος στο Απόλυτο — περιγράφει μια κατάσταση του είναι προς την οποία μυστικιστές σε κάθε παράδοση έχουν δείξει με διαφορετικά ονόματα αλλά αναγνωρίζουν ως την ίδια αυγή: την κατάσταση στην οποία το ξεχωριστό εγώ έχει γίνει διαφανές, σαν καθαρό παράθυρο μέσα από το οποίο το Φως του Θείου χύνεται ελεύθερα, ζεσταίνοντας οτιδήποτε αγγίζει, φωτίζοντας χωρίς παραμόρφωση.

Ένα παράθυρο δεν κάνει καμία δουλειά για να παράγει φως· απλώς παύει να το εμποδίζει. Αυτός είναι ίσως ο πιο τρυφερός τρόπος να κατανοήσουμε τη διάλυση του δράστη — όχι ως επίτευγμα που κερδίζεται μέσω τεράστιας προσπάθειας, αν και η πειθαρχία και η ειλικρίνεια είναι σίγουρα σύντροφοί της στον δρόμο, αλλά ως ένα είδος καθαρισμού. Η σκόνη της συσσωρευμένης αρπαγής σκουπίζεται, τζάμι τζάμι, πράξη παραδομένης πράξης, μέχρι αυτό που ήταν κάποτε ένα λερωμένο και θολό εμπόδιο να γίνει απλώς ένα καθαρό πέρασμα για κάτι που πάντα προσπαθούσε να λάμψει μέσα.

Και εδώ ο μακρύς κόπος της πνευματικής ζωής αποκαλύπτει τον πραγματικό και τρυφερό του σκοπό. Δεν είναι να χτίσει έναν πιο εντυπωσιακό εαυτό, έναν πιο καταρτισμένο δράστη, έναν πιο γυαλιστερό ερμηνευτή στη σκηνή της ύπαρξης. Είναι, παραδόξως, να εργάζεται ακούραστα προς τη διάλυση ακριβώς του πράγματος που το εγώ πέρασε μια ζωή χτίζοντας. Ο αναζητητής κοπιάζει, με άλλα λόγια, για να γίνει περιττός στην ιστορία — και ανακαλύπτει, σε αυτή την ίδια την περιττότητα, μια ελευθερία που καμία επίτευξη δεν θα μπορούσε ποτέ να προσφέρει.

VII. Όχι Τεχνική, Αλλά Μεταμόρφωση

Αυτό, λοιπόν, είναι το μυστικιστικό κέντρο του Κάρμα-Γιόγκα, το μυστικό διπλωμένο μέσα στο μυστικό. Όχι μια τεχνική. Όχι μια μέθοδος που πρέπει να κυριαρχηθεί και μετά να τεθεί στην άκρη σαν εργαλείο που επιστρέφεται στο συρτάρι μόλις τελειώσει η δουλειά. Μια μεταμόρφωση — τόσο ριζική, τόσο σιωπηλή και τόσο πλήρης όσο η μεταμόρφωση ενός σπόρου σε δέντρο.

Κανένας σπόρος, που σχίζεται στο σκοτάδι του χώματος, δεν βιώνει το ξεδίπλωμά του ως τεχνική που εφαρμόζεται στον εαυτό του από έξω. Δεν συμβουλεύεται εγχειρίδιο για το πώς να γίνει δέντρο. Απλώς υποχωρεί, κύτταρο κύτταρο, στο μοτίβο που είναι ήδη ζωντανό μέσα του, μέχρι μια μέρα αυτό που ήταν θαμμένο και μικρό να σταθεί στον ανοιχτό αέρα, φύλλα που πιάνουν το φως, ρίζες που κρατούν γερά στη γη, εντελώς αλλαγμένο και όμως, στην βαθύτερη έννοια, μόνο να γίνεται αυτό που πάντα ήδη ήταν.

Έτσι και η διάλυση του δράστη δεν είναι κάτι που προστίθεται στην ψυχή από έξω, μια πειθαρχία που επιβάλλεται σε μια απρόθυμη φύση. Είναι η ίδια η αλήθεια της ψυχής, που για καιρό σκοτεινιάστηκε από τη σκόνη της λήθης, αργά επιτρέπεται να αναδυθεί — μέχρι εκείνος που κάποτε φώναζε «Εγώ είμαι ο δράστης» με τόση ανήσυχη βεβαιότητα να μάθει, επιτέλους, την πιο ήσυχη και άπειρα πιο ευρύχωρη χαρά του να μην λέει τίποτα καθόλου, και απλώς, καθαρά, να δρα — ενώ ο μεγάλος τροχός της Φύσης γυρίζει, και ο μάρτυρας παρακολουθεί σε ακίνητη και φωτεινή ειρήνη, και ο ποταμός, που δεν ζητά εύσημα από κανέναν, συνεχίζει, όπως πάντα, να ρέει.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

jKRISHNAMURTI / "The Only Revolution" Commentaries

jKRISHNAMURTI / "The Only Revolution" Commentaries
Europe: 2. Meditation as Liberation: The Flowering of a Silent Mind
SUNDAY, 21 JUNE, 2026

2. Meditation as Liberation: The Flowering of a Silent Mind

Chapter One: The Garden of Innocency

There exists, beyond the noise of striving, a vast and luminous field that the ancients called innocency — not the innocence of the unformed child, but the innocency that blooms only after the long winter of experience has passed through the soul like a wind through bare branches. It is said that the seeker, walking far from the marketplace of opinions, comes at last upon a garden whose gate has no lock, for nothing guards it but the seeker's own readiness to enter empty-handed.

This garden is not a place upon any map. It is the inward country that opens when the mind, weary of its burdens, lays them down at last. Maturity of the body means nothing here; a man may be bent with age and yet stand at the threshold of this garden as a newborn stands before the sun, blinking in wonder, for the first time truly seeing. The vast space that is born of love — that immeasurable tenderness which asks nothing and possesses nothing — cannot enter a mind crowded with the relics of its own history. The soul carries scars the way old wood carries the grain of fire: each wound a small darkness etched into what was once clear.

To understand this is to understand the whole labor of the inward path. It is not a struggle to acquire something new, but a quiet unburdening — a setting down of the stones gathered over a lifetime of fear and desire. Mystics in every age have spoken of this unburdening using different tongues: the Sufi calls it the polishing of the mirror of the heart, until the dust of self is wiped away and only the Light remains; the Christian contemplative calls it the dark night through which the soul must pass before dawn breaks upon eternity; the sages of the East speak of the lotus rising through muddy water, untouched, into clean air. All point toward the same silent flowering.

For the marks of experience — the accumulated wounds of love lost, ambitions denied, fears half-buried but never resolved — these are not ornaments upon the soul. They are walls. Brick by brick, year by year, the soul builds for itself a dwelling it believes to be safety, and calls this dwelling "myself." But this self, however familiar, however cherished, is a kind of imprisonment dressed in the silks of habit. And freedom — the freedom for which the heart secretly aches even in its most contented hours — can never be discovered within walls, no matter how the walls are gilded.

There is, in every human breast, a memory — though it cannot be called memory in the ordinary sense, for it precedes all personal recollection — of having once been without walls. It is this faint, ancestral knowing that stirs in moments of unexpected beauty: in the hush before sunrise, in the silence after music ends, in the eyes of one who loves without condition. In these moments the walls grow thin, transparent for an instant, and something vaster glimmers through.

Aphorism: Innocency is not the absence of years, but the absence of walls; and where the walls dissolve, the infinite enters.

Chapter Two: The Architecture of the Cage

Let it be said plainly, though the saying is difficult: the cage that confines the human spirit is built not by tyrants nor by circumstance alone, but by the very faculty the seeker trusts most — the thinking mind itself. This is the great paradox upon which every mystical path eventually founders and is reborn: that the instrument we use to seek liberation is the same instrument that constructed our captivity.

Picture, if it may be pictured, the mind as an ancient architect who has spent ages constructing rooms within rooms, each chamber lined with the wallpaper of memory, furnished with the heirlooms of past pain and past pleasure. The architect labors ceaselessly, convinced that one more room, one more renovation, one more reordering of the furniture will at last produce comfort enough to be called peace. But peace never arrives, because the architect does not realize that the entire edifice — however vast it grows — remains a single structure: the prison of the known.

It does not matter how the prison is decorated. Some prisons are dressed in gold and silk, perfumed with achievement and admiration; others are bare stone, hung with the chains of poverty and sorrow. But a chain of gold binds no less than a chain of iron, and a room frescoed with beautiful illusions is still a room with no door to the sky.

The soul, sensing dimly that something beyond these walls awaits, often mistakes its own yearning. It reaches for ideologies, draping itself in the certainties of this doctrine or that creed, believing that by exchanging one set of walls for another it has found the open field. It builds altars to what it names God, and bows before them, hoping that worship will dissolve the distance between itself and the Sacred. Yet so long as this God remains an idea fashioned by the very mind that built the prison, the worshipper kneels still within the yard — merely a larger yard, perhaps, with a more beautiful view of the sky, but a yard nonetheless, with walls that merely recede further into shadow.

This is the sorrow hidden within every doctrine, however luminous its promise: it is conditioned thought attempting to escape itself by means of itself, like a hand attempting to lift itself by its own fingers. Thought is born of memory; memory is born of the past; and the past, however ornamented, is always old. The new — the truly new, the unconditioned, the eternal — cannot be reached by what is old, for the old casts everything it touches into its own image. A river cannot leap beyond its banks by digging the banks deeper.

And so thought, with its endless commentary, its perpetual division between the one who watches and the thing watched, becomes the final wall — invisible, because it is made of the very substance with which we perceive. The observer stands apart from the world it observes, fashioning a sphere of separation around itself, and within that sphere, isolation breeds fear, and fear breeds the endless war between the self and all else: between "I" and "you," between desire and its object, between the soul and the Silence it longs to enter.

Aphorism: The mind that built the cage cannot, by thinking, build the door; only in the falling away of thought does the wall reveal itself as having never truly stood.

Chapter Three: The Threshold Beyond Thought

And yet — here the heart leans forward, here the ancient mystics across every desert and mountain and forest hermitage begin to whisper of hope — there is a threshold beyond thought. Not above it as a higher thought, not beyond it as a more refined idea, but utterly other: a dimension unreached by reasoning, unmapped by the intellect's most patient cartography.

This threshold has been called many things in many tongues — the Cloud of Unknowing, the Tao that cannot be named, the Nirvana beyond becoming, the Ein Sof without end or beginning. Each name is a finger pointing at the moon, and none is the moon itself. For the Absolute, by its very nature, refuses to be captured in the net of language; the moment a word closes around it, the word becomes a coffin for what was, an instant before, alive and boundless.

Those who have glimpsed this threshold — and history is strewn with their testimonies, however broken and partial — speak always of an immense and sudden quiet, as though a wind that had been howling through the corridors of the self simply ceased, and into that cessation poured something that can only be called space. Not empty space, the absence of objects, but a fullness so vast it cannot be measured against anything smaller. It is the silence after the last note of a great symphony, when the cathedral itself seems to hold its breath; it is the hush at the ocean's edge in the hour before dawn, when even the gulls have not yet begun to cry.

This space is not manufactured. It cannot be summoned by discipline alone, nor purchased with years of austere practice, though such practice may, like the patient clearing of brush before a spring, prepare the ground. The space arrives — when it arrives — as grace arrives: unbidden, sourceless, entire. It is freedom not as a concept to be defended in argument, but as an atmosphere in which the soul, for one breathless moment, forgets that it was ever caged.

In that moment the ancient distance between the seer and the seen — the chasm thought had carved between the self and the sacred — simply is not there. There is no longer a watcher peering anxiously across a void at the Divine; there is only the Divine, knowing itself through the very eyes that once believed themselves separate. The river, having imagined itself parted from the sea by a thousand miles of fear, discovers in an instant of surrender that the sea was never elsewhere; the river's water and the ocean's water are, and always were, one substance wearing two names.

This is what the mystics, trembling, call union — not a joining of two things that were apart, but the falling away of the illusion that there were ever two.

Aphorism: Freedom is not found at the end of the road thought travels; it is the silence that remains when the road itself dissolves.

Chapter Four: The Silence That Is Not Made

It must be understood — though understanding here means something other than the grasping of an idea — that this silence is not built, the way a temple is built, stone by patient stone across years of labor. Time, that great architect of all worldly accomplishment, has no jurisdiction here. Time can build a cathedral, an empire, a lifetime of careful virtue; but time cannot build the eternal, for the eternal does not arrive through sequence. It does not come tomorrow as a reward for what was practiced yesterday.

This is the deepest mystery, and the hardest for the striving heart to accept: that the very effort to attain stillness through discipline, however devout, can become one more brick in the wall it hopes to dissolve. The seeker who meditates in order to acquire peace has, in that very wanting, planted a seed of restlessness at the center of the practice. For peace that is sought as an achievement remains tethered to the achiever, and the achiever is the same old self, dressed now in the robes of spirituality, but still bound by the same chain of becoming — becoming holy, becoming enlightened, becoming free.

True silence, the silence out of which infinite space is born, has no within and no without, no yesterday and no tomorrow. It is not the silence of a quiet room, which is merely the absence of noise; it is the silence that exists even within the roar of the world, untouched by sound the way the sky is untouched by the birds that cross it. This silence is the ground from which order — true order, not the enforced order of rules and restraints — quietly arises, the way dew gathers upon grass not through any straining of the grass, but through the simple cooling of the night air.

The heart, when it is not covered over by the endless chatter of words — words of explanation, words of justification, words of longing and regret — becomes transparent to this order. It is as though a window, long fogged by breath and worry, is wiped suddenly clear, and through it pours light that was always there, patiently waiting on the other side of the glass.

In such moments — and they cannot be summoned, only received — the soul senses itself no longer as a fragment cast adrift in an indifferent universe, but as an inseparable note within a vast and silent music, a music that has been playing since before time and will continue when time itself has folded back into the Silence from which it came. The Absolute does not stand apart from this music as a distant composer; the Absolute is the music, the silence between its notes, and the listening itself.

Aphorism: Silence is not the work of time, nor the reward of effort; it is what remains, eternally, when the noise of becoming has at last grown still.

Chapter Five: The Flowering

When all this has been said — and so much remains unsaid, for the deepest truths wear language as a poor and borrowed garment — there is only the flowering itself to behold. Innocency is not an idea to be pursued nor a state to be performed; it is what is naturally present when the long architecture of fear, memory, and division has, of its own accord, ceased its endless construction.

Picture the desert hermit, after decades of searching through scripture and solitude, who one evening simply stops searching — not from despair, but from a sudden and wordless recognition that the thing sought had never been absent. Picture the wanderer upon the mountain path who, pausing to rest beside a stream, feels the boundary between her own breathing and the murmur of the water grow thin as morning mist, until breath and stream and mountain and sky are no longer separate events but a single unbroken happening. These are not allegories invented for instruction; they are echoes of what has been reported, in trembling and inadequate words, by those who have stood, for however brief a moment, at the threshold where the self forgets itself into the Absolute.

This is the flowering that meditation — true meditation, not the technique but the living mystery — makes possible: not an escape from life into some rarefied otherworld, but a falling away of the partition that made "this world" and "that world" seem like two. The Divine is not elsewhere. It does not wait at the end of a long road of merit. It is, and has always been, the very ground beneath the seeker's wandering feet, the very breath drawn and released a thousand times an hour without notice, the very silence underlying every word now being read.

To come upon this — even once, even for the space of a single unguarded breath — is to know, beyond the reach of doubt or argument, that the soul was never small, was never truly caged, was never, in its deepest nature, separate from the vast and nameless Mystery that some call God, some call the Absolute, some dare not call anything at all, bowing instead in a silence too full for speech.

And so the path, if it can be called a path, leads not forward into some distant attainment, but inward and downward, like roots seeking water, until the seeker discovers — with the shock of recognition that feels like both an ending and a birth — that the freedom longed for across so many lives, so many prayers, so many sleepless nights of searching, was never apart from this very moment, this very breath, this very unrepeatable now.

Here, at last, words must fall silent, as all words eventually must before the sacred. What remains is not a conclusion to be reasoned toward, but a presence to be received — the flowering, quiet and complete, of a mind that has finally allowed itself to rest.

Aphorism: The flower does not labor to bloom; it opens because the walls of winter have, at last, fallen away. So too the soul, when its long winter ends, finds it was the sky all along.

Ο Διαλογισμός ως Απελευθέρωση: Η Άνθιση ενός Σιωπηλού Νου

 

Κεφάλαιο Πρώτο: Ο Κήπος της Αθωότητας

Υπάρχει, πέρα από τον θόρυβο της προσπάθειας, ένας απέραντος και φωτεινός χώρος που οι αρχαίοι ονόμαζαν αθωότητα — όχι την αθωότητα του άπλαστου παιδιού, αλλά την αθωότητα που ανθίζει μόνο μετά τον μακρύ χειμώνα της εμπειρίας που έχει περάσει μέσα από την ψυχή σαν άνεμος μέσα από γυμνά κλαδιά. Λέγεται ότι ο αναζητητής, περπατώντας μακριά από την αγορά των απόψεων, φτάνει επιτέλους σε έναν κήπο του οποίου η πύλη δεν έχει κλειδαριά, γιατί τίποτα δεν την φυλάει παρά μόνο η ετοιμότητα του αναζητητή να εισέλθει με άδεια χέρια.

Αυτός ο κήπος δεν είναι τόπος σε κανέναν χάρτη. Είναι η εσωτερική χώρα που ανοίγει όταν ο νους, κουρασμένος από τα βάρη του, τα αφήνει επιτέλους κάτω. Η ωριμότητα του σώματος δεν σημαίνει τίποτα εδώ· ένας άνθρωπος μπορεί να είναι σκυφτός από τα χρόνια και όμως να στέκεται στο κατώφλι αυτού του κήπου σαν νεογέννητο μπροστά στον ήλιο, να ανοιγοκλείνει τα μάτια με δέος, για πρώτη φορά βλέποντας πραγματικά. Ο απέραντος χώρος που γεννιέται από την αγάπη — εκείνη η αμέτρητη τρυφερότητα που δεν ζητά τίποτα και δεν κατέχει τίποτα — δεν μπορεί να εισέλθει σε έναν νου γεμάτο με τα λείψανα της ίδιας του της ιστορίας. Η ψυχή φέρει ουλές όπως το παλιό ξύλο φέρει τους κόκκους από τη φωτιά: κάθε πληγή μια μικρή σκοτεινιά χαραγμένη πάνω σε αυτό που κάποτε ήταν καθαρό.

Το να κατανοήσεις αυτό σημαίνει να κατανοήσεις ολόκληρο το έργο του εσωτερικού δρόμου. Δεν είναι αγώνας για να αποκτήσεις κάτι καινούργιο, αλλά μια ήσυχη αποφόρτωση — ένα άφημα των πετρών που συγκεντρώθηκαν σε μια ζωή φόβου και επιθυμίας. Μυστικιστές κάθε εποχής έχουν μιλήσει για αυτή την αποφόρτωση με διαφορετικές γλώσσες: ο Σούφης την αποκαλεί γυάλισμα του καθρέφτη της καρδιάς, μέχρι που η σκόνη του εαυτού σκουπίζεται και μένει μόνο το Φως· ο χριστιανός στοχαστής την αποκαλεί σκοτεινή νύχτα μέσα από την οποία πρέπει να περάσει η ψυχή πριν ξημερώσει η αιωνιότητα· οι σοφοί της Ανατολής μιλούν για τον λωτό που αναδύεται μέσα από τα λασπωμένα νερά, ανέγγιχτος, στον καθαρό αέρα. Όλα δείχνουν προς την ίδια σιωπηλή άνθιση.

Γιατί τα σημάδια της εμπειρίας — οι συσσωρευμένες πληγές από χαμένες αγάπες, φιλοδοξίες που αρνήθηκαν, φόβους μισοθαμμένους αλλά ποτέ λυμένους — αυτά δεν είναι στολίδια πάνω στην ψυχή. Είναι τοίχοι. Τούβλο τούβλο, χρόνο τον χρόνο, η ψυχή χτίζει για τον εαυτό της μια κατοικία που πιστεύει ότι είναι ασφάλεια, και αποκαλεί αυτή την κατοικία «εαυτός μου». Αλλά αυτός ο εαυτός, όσο οικείος κι αν είναι, όσο κι αν τον αγαπάμε, είναι ένα είδος φυλακής ντυμένο με τα μεταξωτά της συνήθειας. Και η ελευθερία — η ελευθερία για την οποία η καρδιά κρυφά πονά ακόμα και στις πιο ικανοποιημένες ώρες της — δεν μπορεί ποτέ να ανακαλυφθεί μέσα σε τοίχους, όσο χρυσωμένοι κι αν είναι αυτοί οι τοίχοι.

Υπάρχει, σε κάθε ανθρώπινο στήθος, μια μνήμη — αν και δεν μπορεί να ονομαστεί μνήμη με την συνηθισμένη έννοια, γιατί προηγείται κάθε προσωπικής ανάμνησης — ότι κάποτε ήμασταν χωρίς τοίχους. Είναι αυτή η αχνή, αρχέγονη γνώση που αναστατώνεται σε στιγμές απρόσμενης ομορφιάς: στην ησυχία πριν την ανατολή του ήλιου, στη σιωπή μετά το τέλος της μουσικής, στα μάτια εκείνου που αγαπά χωρίς όρους. Σε αυτές τις στιγμές οι τοίχοι λεπταίνουν, γίνονται διάφανοι για μια στιγμή, και κάτι απέραντο λάμπει μέσα από αυτούς.

Απόφθεγμα: Η αθωότητα δεν είναι η απουσία χρόνων, αλλά η απουσία τοίχων· και όπου οι τοίχοι διαλύονται, το άπειρο εισέρχεται.

Κεφάλαιο Δεύτερο: Η Αρχιτεκτονική του Κλουβιού

Ας ειπωθεί καθαρά, αν και το λέγειν είναι δύσκολο: το κλουβί που περιορίζει το ανθρώπινο πνεύμα δεν χτίζεται ούτε από τυράννους ούτε από τις περιστάσεις μόνες, αλλά από την ίδια την ικανότητα που ο αναζητητής εμπιστεύεται περισσότερο — τον ίδιο τον σκεπτόμενο νου. Αυτό είναι το μεγάλο παράδοξο πάνω στο οποίο κάθε μυστικιστικός δρόμος τελικά σκοντάφτει και αναγεννιέται: ότι το εργαλείο που χρησιμοποιούμε για να αναζητήσουμε την απελευθέρωση είναι το ίδιο εργαλείο που έχτισε την αιχμαλωσία μας.

Φανταστείτε, αν μπορεί να φανταστεί, τον νου ως έναν αρχαίο αρχιτέκτονα που έχει περάσει αιώνες χτίζοντας δωμάτια μέσα σε δωμάτια, κάθε θάλαμος επενδυμένος με την ταπετσαρία της μνήμης, επιπλωμένος με τα οικογενειακά κειμήλια του περασμένου πόνου και της περασμένης ευχαρίστησης. Ο αρχιτέκτονας εργάζεται ακατάπαυστα, πεπεισμένος ότι ένα ακόμα δωμάτιο, μια ακόμα ανακαίνιση, μια ακόμα αναδιάταξη των επίπλων θα παράγει επιτέλους αρκετή άνεση ώστε να ονομαστεί ειρήνη. Αλλά η ειρήνη ποτέ δεν έρχεται, γιατί ο αρχιτέκτονας δεν συνειδητοποιεί ότι ολόκληρο το οικοδόμημα — όσο απέραντο κι αν μεγαλώνει — παραμένει μια ενιαία κατασκευή: η φυλακή του γνωστού.

Δεν έχει σημασία πώς είναι διακοσμημένη η φυλακή. Κάποιες φυλακές είναι ντυμένες με χρυσό και μετάξι, αρωματισμένες με επιτεύγματα και θαυμασμό· άλλες είναι γυμνές πέτρες, κρεμασμένες με τις αλυσίδες της φτώχειας και της θλίψης. Αλλά μια χρυσή αλυσίδα δένει εξίσου με μια σιδερένια, και ένα δωμάτιο ζωγραφισμένο με όμορφες ψευδαισθήσεις είναι ακόμα ένα δωμάτιο χωρίς πόρτα προς τον ουρανό.

Η ψυχή, νιώθοντας αμυδρά ότι κάτι πέρα από αυτούς τους τοίχους την περιμένει, συχνά παρερμηνεύει την ίδια της την λαχτάρα. Απλώνει το χέρι προς ιδεολογίες, τυλίγοντας τον εαυτό της στις βεβαιότητες αυτού ή εκείνου του δόγματος, πιστεύοντας ότι αλλάζοντας ένα σετ τοίχων με ένα άλλο έχει βρει το ανοιχτό πεδίο. Χτίζει βωμούς σε αυτό που ονομάζει Θεό, και υποκλίνεται μπροστά τους, ελπίζοντας ότι η λατρεία θα διαλύσει την απόσταση μεταξύ του εαυτού της και του Ιερού. Ωστόσο, όσο αυτός ο Θεός παραμένει μια ιδέα φτιαγμένη από τον ίδιο τον νου που έχτισε τη φυλακή, ο λατρευτής εξακολουθεί να γονατίζει μέσα στην αυλή — απλώς μια μεγαλύτερη αυλή, ίσως, με πιο όμορφη θέα στον ουρανό, αλλά ακόμα αυλή, με τοίχους που απλώς υποχωρούν πιο μακριά στη σκιά.

Αυτή είναι η θλίψη που κρύβεται μέσα σε κάθε δόγμα, όσο φωτεινή κι αν είναι η υπόσχεσή του: είναι η κλιμακωμένη σκέψη που προσπαθεί να ξεφύγει από τον εαυτό της μέσω του εαυτού της, σαν ένα χέρι που προσπαθεί να σηκωθεί από τα δικά του δάχτυλα. Η σκέψη γεννιέται από τη μνήμη· η μνήμη γεννιέται από το παρελθόν· και το παρελθόν, όσο στολισμένο κι αν είναι, είναι πάντα παλιό. Το καινούργιο — το πραγματικά καινούργιο, το ακλιμάκωτο, το αιώνιο — δεν μπορεί να φταστεί από αυτό που είναι παλιό, γιατί το παλιό ρίχνει ό,τι αγγίζει στην ίδια του την εικόνα. Ένας ποταμός δεν μπορεί να πηδήξει πέρα από τις όχθες του σκάβοντας τις όχθες πιο βαθιά.

Και έτσι η σκέψη, με το ατελείωτο σχόλιό της, με την αέναη διαίρεση μεταξύ εκείνου που παρατηρεί και του πράγματος που παρατηρείται, γίνεται ο τελικός τοίχος — αόρατος, γιατί είναι φτιαγμένος από την ίδια την ουσία με την οποία αντιλαμβανόμαστε. Ο παρατηρητής στέκεται χώρια από τον κόσμο που παρατηρεί, δημιουργώντας μια σφαίρα διαχωρισμού γύρω του, και μέσα σε αυτή τη σφαίρα, η απομόνωση γεννά φόβο, και ο φόβος γεννά τον ατέλειωτο πόλεμο μεταξύ του εαυτού και όλων των άλλων: μεταξύ «εγώ» και «εσύ», μεταξύ επιθυμίας και αντικειμένου της, μεταξύ της ψυχής και της Σιωπής που λαχταρά να εισέλθει.

 

Απόφθεγμα: Ο νους που έχτισε το κλουβί δεν μπορεί, με τη σκέψη, να χτίσει την πόρτα· μόνο στην πτώση της σκέψης ο τοίχος αποκαλύπτεται ότι δεν στεκόταν ποτέ πραγματικά.

Κεφάλαιο Τρίτο: Το Κατώφλι Πέρα από τη Σκέψη

Κι όμως — εδώ η καρδιά γέρνει μπροστά, εδώ οι αρχαίοι μυστικιστές σε κάθε έρημο και βουνό και δασικό ερημητήριο αρχίζουν να ψιθυρίζουν για ελπίδα — υπάρχει ένα κατώφλι πέρα από τη σκέψη. Όχι πάνω από αυτήν σαν μια υψηλότερη σκέψη, όχι πέρα από αυτήν σαν μια πιο εκλεπτυσμένη ιδέα, αλλά εντελώς άλλο: μια διάσταση που δεν φτάνει ο συλλογισμός, που δεν χαρτογραφείται από την πιο υπομονετική χαρτογραφία του διανοούμενου.

Αυτό το κατώφλι έχει ονομαστεί με πολλά ονόματα σε πολλές γλώσσες — το Σύννεφο της Αγνωσίας, το Ταό που δεν μπορεί να ονομαστεί, το Νιρβάνα πέρα από το γίγνεσθαι, το Αιν Σοφ χωρίς τέλος ή αρχή. Κάθε όνομα είναι ένα δάχτυλο που δείχνει στο φεγγάρι, και κανένα δεν είναι το ίδιο το φεγγάρι. Γιατί το Απόλυτο, από τη φύση του, αρνείται να συλληφθεί στο δίχτυ της γλώσσας· τη στιγμή που μια λέξη κλείνει γύρω του, η λέξη γίνεται φέρετρο για αυτό που, μια στιγμή πριν, ήταν ζωντανό και απεριόριστο.

Εκείνοι που έχουν ρίξει μια ματιά σε αυτό το κατώφλι — και η ιστορία είναι σπαρμένη με τις μαρτυρίες τους, όσο σπασμένες και μερικές κι αν είναι — μιλούν πάντα για μια τεράστια και ξαφνική ησυχία, σαν ένας άνεμος που ούρλιαζε στους διαδρόμους του εαυτού απλώς να σταμάτησε, και σε αυτή την παύση χύθηκε κάτι που μπορεί να ονομαστεί μόνο χώρος. Όχι κενός χώρος, η απουσία αντικειμένων, αλλά μια πληρότητα τόσο απέραντη που δεν μπορεί να μετρηθεί σε σχέση με οτιδήποτε μικρότερο. Είναι η σιωπή μετά την τελευταία νότα μιας μεγάλης συμφωνίας, όταν ο ίδιος ο καθεδρικός ναός φαίνεται να κρατά την ανάσα του· είναι η ησυχία στην άκρη του ωκεανού την ώρα πριν την αυγή, όταν ακόμα και οι γλάροι δεν έχουν αρχίσει να κράζουν.

Αυτός ο χώρος δεν κατασκευάζεται. Δεν μπορεί να κληθεί μόνο με πειθαρχία, ούτε να αγοραστεί με χρόνια αυστηρής άσκησης, αν και μια τέτοια άσκηση μπορεί, σαν τον υπομονετικό καθαρισμό του θάμνου πριν μια πηγή, να προετοιμάσει το έδαφος. Ο χώρος έρχεται — όταν έρχεται — όπως έρχεται η χάρη: χωρίς πρόσκληση, χωρίς πηγή, ολόκληρος. Είναι ελευθερία όχι ως έννοια που υπερασπίζεται κανείς σε επιχείρημα, αλλά ως ατμόσφαιρα μέσα στην οποία η ψυχή, για μια ανάσα στιγμή, ξεχνά ότι ήταν ποτέ κλουβί.

Σε εκείνη τη στιγμή η αρχαία απόσταση μεταξύ του βλέποντος και του βλεπόμενου — το χάσμα που είχε σκάψει η σκέψη μεταξύ του εαυτού και του ιερού — απλώς δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει πια ένας παρατηρητής που κοιτάζει ανήσυχος απέναντι από ένα κενό προς το Θείο· υπάρχει μόνο το Θείο, που γνωρίζει τον εαυτό του μέσα από τα ίδια τα μάτια που κάποτε πίστευαν ότι ήταν ξεχωριστά. Ο ποταμός, που είχε φανταστεί τον εαυτό του χωρισμένο από τη θάλασσα με χίλια μίλια φόβου, ανακαλύπτει σε μια στιγμή παράδοσης ότι η θάλασσα δεν ήταν ποτέ αλλού· το νερό του ποταμού και το νερό του ωκεανού είναι, και ήταν πάντα, μια ουσία που φορούσε δύο ονόματα.

 

Αυτό είναι αυτό που οι μυστικιστές, τρέμοντας, αποκαλούν ένωση — όχι μια σύνδεση δύο πραγμάτων που ήταν χωριστά, αλλά η πτώση της ψευδαίσθησης ότι υπήρχαν ποτέ δύο.

Απόφθεγμα: Η ελευθερία δεν βρίσκεται στο τέλος του δρόμου που διανύει η σκέψη· είναι η σιωπή που μένει όταν ο ίδιος ο δρόμος διαλύεται.

Κεφάλαιο Τέταρτο: Η Σιωπή που Δεν Κατασκευάζεται

Πρέπει να γίνει κατανοητό — αν και η κατανόηση εδώ σημαίνει κάτι άλλο από το πιάσιμο μιας ιδέας — ότι αυτή η σιωπή δεν χτίζεται, όπως χτίζεται ένας ναός, πέτρα την πέτρα μέσα σε χρόνια εργασίας. Ο χρόνος, αυτός ο μεγάλος αρχιτέκτονας κάθε κοσμικού επιτεύγματος, δεν έχει δικαιοδοσία εδώ. Ο χρόνος μπορεί να χτίσει έναν καθεδρικό ναό, μια αυτοκρατορία, μια ζωή προσεκτικής αρετής· αλλά ο χρόνος δεν μπορεί να χτίσει το αιώνιο, γιατί το αιώνιο δεν έρχεται μέσω ακολουθίας. Δεν έρχεται αύριο ως ανταμοιβή για αυτό που ασκήθηκε χθες.

Αυτό είναι το βαθύτερο μυστήριο, και το πιο δύσκολο για την καρδιά που αγωνίζεται να το δεχτεί: ότι η ίδια η προσπάθεια να επιτύχει κανείς την ηρεμία μέσω πειθαρχίας, όσο ευσεβής κι αν είναι, μπορεί να γίνει ένα ακόμα τούβλο στον τοίχο που ελπίζει να διαλύσει. Ο αναζητητής που διαλογίζεται για να αποκτήσει ειρήνη έχει, στην ίδια αυτή την επιθυμία, φυτέψει έναν σπόρο ανησυχίας στο κέντρο της πρακτικής. Γιατί η ειρήνη που αναζητείται ως επίτευγμα παραμένει δεμένη με αυτόν που την επιτυγχάνει, και αυτός που την επιτυγχάνει είναι ο ίδιος ο παλιός εαυτός, ντυμένος τώρα με τα άμφια της πνευματικότητας, αλλά ακόμα δεμένος με την ίδια αλυσίδα του γίγνεσθαι — γίγνεσθαι άγιος, γίγνεσθαι φωτισμένος, γίγνεσθαι ελεύθερος.

Η αληθινή σιωπή, η σιωπή από την οποία γεννιέται ο άπειρος χώρος, δεν έχει μέσα και δεν έχει έξω, δεν έχει χθες και δεν έχει αύριο. Δεν είναι η σιωπή ενός ήσυχου δωματίου, που είναι απλώς η απουσία θορύβου· είναι η σιωπή που υπάρχει ακόμα και μέσα στο ουρλιαχτό του κόσμου, ανέγγιχτη από τον ήχο όπως ο ουρανός είναι ανέγγιχτος από τα πουλιά που τον διασχίζουν. Αυτή η σιωπή είναι το έδαφος από το οποίο αναδύεται η τάξη — η αληθινή τάξη, όχι η επιβεβλημένη τάξη κανόνων και περιορισμών — ήσυχα, όπως η δροσιά μαζεύεται πάνω στο γρασίδι όχι μέσω καμιάς προσπάθειας του γρασιδιού, αλλά μέσω του απλού δροσισμού του νυχτερινού αέρα.

Η καρδιά, όταν δεν είναι καλυμμένη από το ατελείωτο κουβεντολόι των λέξεων — λέξεις εξήγησης, λέξεις δικαιολόγησης, λέξεις λαχτάρας και μετάνοιας — γίνεται διάφανη σε αυτή την τάξη. Είναι σαν ένα παράθυρο, που για καιρό ήταν θαμπό από την ανάσα και την ανησυχία, να σκουπίζεται ξαφνικά καθαρό, και μέσα από αυτό χύνεται φως που ήταν πάντα εκεί, υπομονετικά περιμένοντας από την άλλη πλευρά του τζαμιού.

Σε τέτοιες στιγμές — και δεν μπορούν να κληθούν, μόνο να γίνουν δεκτές — η ψυχή αισθάνεται τον εαυτό της όχι πια ως θραύσμα που παρασύρεται σε έναν αδιάφορο σύμπαν, αλλά ως αναπόσπαστη νότα μέσα σε μια απέραντη και σιωπηλή μουσική, μια μουσική που παίζει από πριν τον χρόνο και θα συνεχίσει όταν ο ίδιος ο χρόνος έχει διπλωθεί πίσω στη Σιωπή από την οποία προήλθε. Το Απόλυτο δεν στέκεται χώρια από αυτή τη μουσική ως ένας μακρινός συνθέτης· το Απόλυτο είναι η μουσική, η σιωπή ανάμεσα στις νότες της, και η ίδια η ακρόαση.

Απόφθεγμα: Η σιωπή δεν είναι έργο του χρόνου, ούτε ανταμοιβή της προσπάθειας· είναι αυτό που μένει, αιώνια, όταν ο θόρυβος του γίγνεσθαι έχει επιτέλους ησυχάσει.

Κεφάλαιο Πέμπτο: Η Άνθιση

Όταν όλα αυτά έχουν ειπωθεί — και τόσα πολλά μένουν ανείπωτα, γιατί οι βαθύτερες αλήθειες φορούν τη γλώσσα σαν φτωχό και δανεικό ένδυμα — υπάρχει μόνο η ίδια η άνθιση να κοιταχτεί. Η αθωότητα δεν είναι ιδέα που πρέπει να ακολουθηθεί ούτε κατάσταση που πρέπει να εκτελεστεί· είναι αυτό που υπάρχει φυσικά όταν η μακρά αρχιτεκτονική του φόβου, της μνήμης και της διαίρεσης έχει, από μόνη της, σταματήσει την ατέλειωτη κατασκευή της.

Φανταστείτε τον ερημίτη της ερήμου, μετά από δεκαετίες αναζήτησης μέσα από ιερές γραφές και μοναξιά, που ένα βράδυ απλώς σταματά να αναζητά — όχι από απελπισία, αλλά από μια ξαφνική και άρρητη αναγνώριση ότι αυτό που αναζητούσε δεν είχε λείψει ποτέ. Φανταστείτε την περιπλανώμενη στο μονοπάτι του βουνού που, σταματώντας να ξεκουραστεί δίπλα σε ένα ρυάκι, νιώθει το όριο μεταξύ της δικής της αναπνοής και του μουρμουρητού του νερού να λεπταίνει σαν πρωινή ομίχλη, μέχρι που αναπνοή και ρυάκι και βουνό και ουρανός δεν είναι πια ξεχωριστά γεγονότα αλλά ένα ενιαίο αδιάσπαστο συμβάν. Αυτά δεν είναι αλληγορίες που εφευρέθηκαν για διδασκαλία· είναι ηχώ αυτού που έχει αναφερθεί, με τρεμάμενα και ανεπαρκή λόγια, από εκείνους που στάθηκαν, έστω και για μια σύντομη στιγμή, στο κατώφλι όπου ο εαυτός ξεχνά τον εαυτό του μέσα στο Απόλυτο.

Αυτή είναι η άνθιση που ο διαλογισμός — ο αληθινός διαλογισμός, όχι η τεχνική αλλά το ζωντανό μυστήριο — καθιστά δυνατή: όχι μια διαφυγή από τη ζωή σε κάποιο εξευγενισμένο άλλο κόσμο, αλλά μια πτώση του διαχωριστικού που έκανε «αυτόν τον κόσμο» και «εκείνον τον κόσμο» να φαίνονται σαν δύο. Το Θείο δεν είναι αλλού. Δεν περιμένει στο τέλος ενός μακρινού δρόμου αξιοπρέπειας. Είναι, και ήταν πάντα, το ίδιο το έδαφος κάτω από τα πόδια του αναζητητή που περιπλανιέται, η ίδια η ανάσα που παίρνουμε και αφήνουμε χίλιες φορές την ώρα χωρίς να το προσέξουμε, η ίδια η σιωπή που υποστηρίζει κάθε λέξη που διαβάζεται τώρα.

Το να συναντήσεις αυτό — έστω και μια φορά, έστω και για τον χώρο μιας μοναδικής απροστάτευτης ανάσας — σημαίνει να γνωρίσεις, πέρα από την εμβέλεια της αμφιβολίας ή του επιχειρήματος, ότι η ψυχή δεν ήταν ποτέ μικρή, δεν ήταν ποτέ πραγματικά κλουβί, δεν ήταν ποτέ, στη βαθύτερη φύση της, χωρισμένη από το απέραντο και ανώνυμο Μυστήριο που άλλοι αποκαλούν Θεό, άλλοι Απόλυτο, άλλοι δεν τολμούν να το ονομάσουν τίποτα, υποκλινόμενοι αντίθετα σε μια σιωπή πολύ γεμάτη για λόγο.

Και έτσι ο δρόμος, αν μπορεί να ονομαστεί δρόμος, δεν οδηγεί μπροστά σε κάποια μακρινή κατάκτηση, αλλά προς τα μέσα και προς τα κάτω, σαν ρίζες που ψάχνουν για νερό, μέχρι που ο αναζητητής ανακαλύπτει — με το σοκ της αναγνώρισης που μοιάζει ταυτόχρονα με τέλος και με γέννηση — ότι η ελευθερία που λαχταρούσε μέσα από τόσες ζωές, τόσες προσευχές, τόσες άυπνες νύχτες αναζήτησης, δεν ήταν ποτέ χωρισμένη από αυτή την ίδια τη στιγμή, αυτή την ίδια την ανάσα, αυτό το ίδιο το μοναδικό τώρα.

Εδώ, επιτέλους, τα λόγια πρέπει να σωπάσουν, όπως όλα τα λόγια τελικά πρέπει μπροστά στο ιερό. Αυτό που μένει δεν είναι ένα συμπέρασμα προς το οποίο φτάνουμε με συλλογισμό, αλλά μια παρουσία που πρέπει να γίνει δεκτή — η άνθιση, ήσυχη και ολοκληρωμένη, ενός νου που έχει επιτέλους επιτρέψει στον εαυτό του να ξεκουραστεί.

Απόφθεγμα: Το λουλούδι δεν κοπιάζει για να ανθίσει· ανοίγει επειδή οι τοίχοι του χειμώνα έχουν, επιτέλους, πέσει. Έτσι και η ψυχή, όταν ο μακρύς χειμώνας της τελειώνει, ανακαλύπτει ότι ήταν ο ουρανός όλη την ώρα.

 

 

 

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

RELIGION / Religions Commentaries

RELIGION / Religions Commentaries
21. The Ascent of the Soul: From the Gates of Stillness to the Palace of Eternal Light
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

SYMBOLIC WORLDS

SYMBOLIC WORLDS
ASGARD
TUESDAY, 23 JUNE, 2026

Asgard: The Eternal Dwelling Within

 

I. The Place That Cannot Be Named

There exists within the human being a sanctuary so ancient, so intimate, that no cartographer has ever charted its borders, and no tongue has found words sufficient to contain it. It is not a room within the mind, nor a chamber of the heart, though both are its threshold. It is something anterior to these — something that was already present before the first thought arose, before the first wound was suffered, before the first longing stirred in the blood like wind moving over still water.

The Norse called it Asgard. But names are only fingers pointing at the moon, and to mistake the finger for the moon is the oldest confusion of the searching soul. Strip away the golden ramparts. Let the divine warriors dissolve back into allegory. What remains, when the mythology is breathed away like morning mist, is not a place elevated in the heavens above clouds and stars. It is a condition of being — a luminous interiority that human consciousness carries within itself the way a lantern carries its flame: quietly, constantly, waiting to be recognized.

Chaos cannot touch this place. Not because it is sheltered from storms, not because the great tides of loss and grief and confusion do not rise and break against its shores — they do, they always do. It remains untouched for a reason far more mysterious: it has understood chaos. It has looked directly into the face of dissolution and, without flinching, without fleeing, has recognized in that face something sacred. For Asgard is not the absence of darkness. It is the comprehension of darkness — and in that comprehension, something is born that cannot be extinguished.

II. The Eye That Sees Without Looking

Before the seeker arrives at the first gate, they must undergo a transformation so subtle that it is easily mistaken for nothing at all. The transformation is this: they begin to watch.

Not to control. Not to suppress. Not to direct or manage or perform. Simply — to watch.

The ancient Norse worshipped this capacity in the form of Odin, the All-Father, the god of perception, the one whose very nature was not power in the ordinary sense but the extraordinary power of seeing truly. He sacrificed an eye — the eye that looks outward, that grasps and categorizes and conquers — and in its place received something beyond vision: the capacity to perceive what lies beneath the surface of all appearances.

He hung from Yggdrasil, the great World Tree, suspended between life and death, between the known and the utterly unknowable, for nine days and nine nights. What kind of wisdom demands such a price? Not the wisdom that fills libraries and satisfies examinations. The wisdom that Odin sought, and that all seekers have sought beneath every name and within every tradition, is the wisdom that can only be born from surrender. From the willingness to release the mind's ferocious grip on certainty and descend — trustingly, tremblingly — into the silence beneath thought.

For the mind that observes without grasping is the mind that has discovered its own deepest nature. And its deepest nature is not noise, though noise is what it most commonly produces. Its deepest nature is a stillness so profound, so absolute, that mystics across all ages have struggled to describe it without immediately falsifying it in the describing. It is like a lake without wind. It is like the silence after a great bell has been struck and the sound has dissolved and what remains is not the absence of sound but something richer — a resonance that the ear cannot hear but the soul unmistakably knows.

From this stillness, wisdom rises. Not knowledge accumulated — wisdom recognized. The kind that cannot be borrowed or inherited or transmitted through instruction. The kind that arrives, always unbidden, in the moment one has stopped demanding its arrival.

III. The Sacred Fire That Must Not Be Smothered

There is a misunderstanding that shadows the spiritual path like a persistent specter, and it must be met with unflinching clarity: the misunderstanding that the ascent toward the Divine requires the annihilation of everything untamed within the human being.

The soul is told, in whispers and in doctrines, that its hunger is a problem, that its passion is an obstacle, that the sacred fire burning in its depths must be extinguished in order for grace to enter. And so it turns against itself. It wages a war within its own corridors. It mistakes suppression for sanctity, and numbness for peace.

But Asgard teaches otherwise. In the Norse cosmological vision, the giants — those vast, primordial forces of chaos, instinct, and wildness — are never finally destroyed. They persist. They circle the boundaries of the ordered world. They threaten. And the gods do not achieve their luminous state by annihilating these forces, but by entering into continuous, conscious relationship with them. By neither surrendering to chaos nor fleeing from it, but by facing it with awareness, with strength, with the profound respect one grants to something that carries its own dark holiness.

Thor does not abolish power. He channels it. His hammer, Mjölnir, is not an instrument of mere destruction — it is an instrument of transformation. The chaotic energy of storm and thunder passes through it and emerges as lightning: directional, illuminating, purposeful. What was formless becomes form. What was mere force becomes meaning.

And so it is with every passion that burns in the human soul, every fear that crouches in the corners of the psyche, every desire that has been exiled and condemned and driven underground. These are not enemies to be defeated. They are raw materials. They are the ore from which, in the workshop of the awakened self, extraordinary things can be forged. The rage that is met with awareness becomes clarity. The grief that is not numbed or evaded becomes compassion of an almost unbearable depth. The longing that is not suppressed but understood becomes the very compass that orients the soul toward the Absolute.

True order, then, is not the silence of a prison. It is the harmony of an orchestra — every instrument present, every instrument heard, every instrument playing its part in a music so vast and so intricate that no single voice could produce it alone.

IV. The Bridge of Crossing

Between the ordinary world — the world of reaction and unconsciousness, the world of mechanical living, of days strung together by habit rather than intention — and the elevated inner realm, there is no casual passage. The Norse knew this, and they gave the boundary its proper image: the Bifröst, the rainbow bridge, the luminous arc of color so exquisite that its hues exceed the spectrum visible to mortal eyes.

And the Bifröst is guarded.

Heimdall stands at its edge, the Watchman of the Gods, the one who requires no sleep, whose eyes pierce the darkness as clearly as the light, whose hearing is so refined that he can detect the quiet growth of grass in the earth and the silent fall of wool upon a lamb's back. He is the principle of vigilance made divine. He is what the soul must become within itself before it can cross.

Why is such a bridge guarded? Because the passage from mechanical existence to conscious existence does not happen by accident. It is not granted by time. It cannot be purchased or inherited or entered through sentiment alone. It demands the quality that is rarest in the age of noise and distraction and the endless seduction of the surface: wakefulness.

Every time a human being pauses in the midst of their own storm — pauses before the angry word, pauses before the reflexive defense, pauses before the comfortable numbness that offers false shelter — and in that pause asks, genuinely asks, "what is this that I am feeling, and where does it arise?" — in that moment, the Bifröst shimmers into visibility. In that moment, Heimdall opens the gate.

But the bridge closes as swiftly as it opens. The descent into indifference, into the anesthesia of distraction, into the seductive sleep of a life lived on the surface — these are the forces that seal the crossing. And so the seeker learns, slowly, and then all at once: the work is not done once. It is done continuously. Each day is a new crossing. Each ordinary moment contains, if met with sufficient attention, the shimmering entrance to the extraordinary.

V. Action That Flows Like Water

Mystical traditions across the breadth of human time have circled the same profound mystery, though they have come to it from different directions and clothed it in different languages. The Taoist calls it Wu Wei — action without resistance, movement that arises from absolute alignment with the nature of things, like water that finds its path not through force but through perfect responsiveness. The Buddhist speaks of Satori — the sudden rupture of ordinary perception, the moment when the veil between the conditioned and the unconditioned mind tears without warning and reality is seen, just for an instant, exactly as it is.

The Norse placed this mystery at the very center of Asgard's nature. For the gods do not deliberate as the conflicted human mind deliberates, grinding against itself, one voice urging forward while another pulls back, the will fragmented into competing demands. The gods act — fully, completely, with a terrible and beautiful wholeness. Their action is not the action of certainty in the ordinary sense — they know well enough the approach of Ragnarök, the twilight that awaits even the divine. But they act anyway, and their action carries no internal friction, because mind and heart and will have ceased their ancient quarrel.

This is the mystery that the seeker who gazes too long at it inevitably misunderstands. It is not arrogance. It is not the reckless confidence of one who has not yet encountered their own capacity for error. It is something far rarer and far more difficult to describe: alignment. The state in which the river of one's deepest nature and the river of one's outer action have merged into a single current, moving in one direction, without the constant drag of self-division.

In such moments — and they come, they have come to nearly every human soul, though often they pass so quickly they are not recognized for what they are — there is no "I" deliberating. There is only the action, arising from a depth that feels simultaneously utterly personal and utterly transpersonal. Utterly mine, and utterly beyond me. The mystic's paradox: the self, in its most complete expression, discovers that it was never quite as separate as it believed.

VI. When the River Flows Without Division

Asgard is not a destination one arrives at and remains within, settled and permanent, beyond the reach of further struggle. The mythologies understood this in their bones. Even the gods face cycles of darkness. Even Odin wanders, even Thor battles again and again, even the wisest of the divine must choose, moment after moment, to embody what they are.

And so it is for the human being who catches, even briefly, the quality of inner unity that the Norse encoded in their heaven. It is not a state seized once and held forever. It is a state returned to — claimed again and again through the daily choices that, individually, seem so small, and collectively constitute an entire life.

It is that radiant moment — and those who have touched it, even fleetingly, carry the memory like an ember in the chest — when thought, emotion, and action are no longer three things but one. When the inner critic, that tireless voice of fragmentation and self-doubt, falls silent — not from suppression, but from satiation, from having finally been heard and honored and released. When the endless negotiation between what one is and what one fears one should be dissolves into the simple, astonishing fact of presence.

In such moments, there is no past exerting its gravity, no future casting its shadow. There is only this: the breath moving through the body like wind through an open house, the ordinary world suddenly revealed as translucent, shot through with a significance so dense it cannot be spoken, only felt — felt in the way that sunlight is felt, not processed but received, not analyzed but inhabited.

This is what the sacred has always pointed toward, beneath all its varied garments. Not the annihilation of the self, but the completion of it. Not the transcendence of the human, but the discovery that within the human something already divine has always been resident — patient, unhurried, waiting with the kind of stillness that does not require acknowledgment to persist.

VII. The Choice That Is Always Arriving

The question, in the end, is not metaphysical. It is not reserved for philosophers or theologians or those who have dedicated lifetimes to contemplative practice. It is the most immediate question that existence ever poses to the one who lives it.

Asgard is here. Not there — not beyond the clouds, not in another life, not waiting on the other side of some distant transformation that must first be earned through sufficient suffering. Here, in this chest, in this breath, in this particular moment that has never existed before and will never exist again.

The sacred is not hidden. It is simply overlooked. It is the silence beneath the noise, and the noise has been mistaken for the substance when in truth it is only the surface. The Absolute, the ineffable, the mystery that every tradition has gestures toward with trembling inadequacy — it is not foreign to human experience. It is the ground of human experience, the ocean upon which the waves of thought and feeling and sensation perpetually arise and into which they perpetually dissolve.

And to know this — not merely to think it, not merely to find it convincing as a philosophical position, but to know it in the way the body knows warmth, in the way the soul knows beauty, in the direct, unmediated, wordless way of genuine mystical recognition — is to cross the Bifröst. Is to carry Mjölnir not as a weapon but as a compass. Is to look through the eye that Odin sacrificed his other eye to possess.

The seeker who arrives at this knowing does not become less human. They become, for the first time, fully human. For what was divided becomes whole. What was at war discovers the possibility of peace — not the peace of emptiness, but the peace of completion, the peace of a question that has ceased to be a question because it has transformed into a way of living.

Asgard has always been here. The gate has always been open. And the bridge — shimmering, rainbow-arced, iridescent with colors that have no names — stretches from the heart's deepest interior to the very edge of the Divine.

The only question remaining is not whether this is true.

The question is whether, in the next difficult moment, the next ordinary moment, the next moment in which everything in the conditioned self urges sleep and reaction and the comfortable old blindness — whether in that moment the soul will pause, and breathe, and choose to cross.

The gods do not wait in Asgard for those who are worthy. They wait for those who are willing.

Άσγκαρντ: Η Αιώνια Κατοικία Εντός

 

I. Ο Τόπος που Δεν Μπορεί να Ονομαστεί

 

Υπάρχει μέσα στον άνθρωπο ένα ιερό άσυλο τόσο αρχαίο, τόσο οικείο, που κανένας χαρτογράφος δεν έχει χαρτογραφήσει ποτέ τα σύνορά του και καμία γλώσσα δεν έχει βρει λέξεις αρκετά ικανές να το περιλάβουν. Δεν είναι ένα δωμάτιο μέσα στο μυαλό, ούτε ένας θάλαμος της καρδιάς, αν και τα δύο είναι το κατώφλι του. Είναι κάτι προγενέστερο από αυτά — κάτι που υπήρχε ήδη πριν αναδυθεί η πρώτη σκέψη, πριν υποστεί η πρώτη πληγή, πριν ξυπνήσει ο πρώτος πόθος στο αίμα σαν άνεμος που κινείται πάνω από ακίνητο νερό.

 

Οι Νορβηγοί το ονόμαζαν Άσγκαρντ. Αλλά τα ονόματα είναι μόνο δάχτυλα που δείχνουν το φεγγάρι, και το να μπερδέψει κανείς το δάχτυλο με το φεγγάρι είναι η αρχαιότερη σύγχυση της ψυχής που αναζητά. Αφαιρέστε τα χρυσά τείχη. Αφήστε τους θεϊκούς πολεμιστές να διαλυθούν πίσω στην αλληγορία. Αυτό που απομένει, όταν η μυθολογία διαλυθεί σαν πρωινή ομίχλη, δεν είναι ένας τόπος υψωμένος στους ουρανούς πάνω από σύννεφα και αστέρια. Είναι μια κατάσταση του είναι — μια φωτεινή εσωτερικότητα που η ανθρώπινη συνείδηση φέρει μέσα της όπως ο φανός φέρει τη φλόγα του: ήσυχα, συνεχώς, περιμένοντας να αναγνωριστεί.

 

Το χάος δεν μπορεί να αγγίξει αυτόν τον τόπο. Όχι επειδή είναι προστατευμένος από καταιγίδες, όχι επειδή οι μεγάλες παλίρροιες της απώλειας, της θλίψης και της σύγχυσης δεν υψώνονται και δεν σπάνε στις ακτές του — το κάνουν, πάντα το κάνουν. Παραμένει ανέγγιχτο για έναν λόγο πολύ πιο μυστηριώδη: έχει κατανοήσει το χάος. Έχει κοιτάξει κατάματα το πρόσωπο της διάλυσης και, χωρίς να στραφεί, χωρίς να φύγει, έχει αναγνωρίσει σε αυτό το πρόσωπο κάτι ιερό. Διότι το Άσγκαρντ δεν είναι η απουσία του σκότους. Είναι η κατανόηση του σκότους — και μέσα σε αυτή την κατανόηση γεννιέται κάτι που δεν μπορεί να σβήσει.

 

II. Το Μάτι που Βλέπει Χωρίς να Κοιτάζει

 

Πριν ο αναζητητής φτάσει στην πρώτη πύλη, πρέπει να υποστεί μια μεταμόρφωση τόσο λεπτή που εύκολα μπερδεύεται με το τίποτα. Η μεταμόρφωση είναι αυτή: αρχίζει να παρατηρεί.

 

Όχι να ελέγχει. Όχι να καταστέλλει. Όχι να κατευθύνει ή να διαχειρίζεται ή να επιτελεί. Απλώς — να παρατηρεί.

 

Οι αρχαίοι Νορβηγοί λάτρευαν αυτή την ικανότητα με τη μορφή του Όντιν, του Παντοκράτορα, του θεού της αντίληψης, εκείνου του οποίου η ίδια η φύση δεν ήταν δύναμη με την κοινή έννοια αλλά η εξαιρετική δύναμη του να βλέπει αληθινά. Θυσίασε ένα μάτι — το μάτι που κοιτάζει προς τα έξω, που αρπάζει και κατηγοριοποιεί και κατακτά — και στη θέση του έλαβε κάτι πέρα από την όραση: την ικανότητα να αντιλαμβάνεται αυτό που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια όλων των φαινομένων.

 

Κρεμάστηκε από το Υγκντρασίλ, το μεγάλο Δέντρο του Κόσμου, κρεμασμένος ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, ανάμεσα στο γνωστό και το εντελώς άγνωστο, για εννέα ημέρες και εννέα νύχτες. Τι είδους σοφία απαιτεί τέτοιο τίμημα; Όχι η σοφία που γεμίζει βιβλιοθήκες και ικανοποιεί εξετάσεις. Η σοφία που αναζήτησε ο Όντιν, και που όλοι οι αναζητητές έχουν αναζητήσει κάτω από κάθε όνομα και μέσα σε κάθε παράδοση, είναι η σοφία που μπορεί να γεννηθεί μόνο από την παράδοση. Από την προθυμία να απελευθερώσει κανείς το άγριο πιάσιμο του μυαλού στην βεβαιότητα και να κατέβει — με εμπιστοσύνη, τρέμοντας — στη σιωπή κάτω από τη σκέψη.

 

Διότι το μυαλό που παρατηρεί χωρίς να αρπάζει είναι το μυαλό που έχει ανακαλύψει τη δική του βαθύτερη φύση. Και η βαθύτερη φύση του δεν είναι θόρυβος, παρόλο που θόρυβος είναι αυτό που παράγει συχνότερα. Η βαθύτερη φύση του είναι μια ηρεμία τόσο βαθιά, τόσο απόλυτη, που οι μυστικιστές όλων των εποχών έχουν αγωνιστεί να την περιγράψουν χωρίς να την αλλοιώσουν αμέσως με την περιγραφή. Είναι σαν μια λίμνη χωρίς άνεμο. Είναι σαν η σιωπή μετά από μια μεγάλη καμπάνα που χτύπησε και ο ήχος διαλύθηκε και αυτό που απομένει δεν είναι η απουσία ήχου αλλά κάτι πλουσιότερο — μια αντήχηση που το αυτί δεν μπορεί να ακούσει αλλά η ψυχή την αναγνωρίζει αναμφισβήτητα.

 

Από αυτή την ηρεμία αναδύεται η σοφία. Όχι γνώση συσσωρευμένη — σοφία που αναγνωρίζεται. Το είδος που δεν μπορεί να δανειστεί ή να κληρονομηθεί ή να μεταδοθεί μέσω διδασκαλίας. Το είδος που έρχεται, πάντα χωρίς να το καλέσουν, τη στιγμή που κάποιος έχει σταματήσει να απαιτεί την άφιξή του.

 

III. Η Ιερή Φωτιά που Δεν Πρέπει να Πνιγεί

 

Υπάρχει μια παρεξήγηση που σκιάζει το πνευματικό μονοπάτι σαν επίμονο φάντασμα, και πρέπει να αντιμετωπιστεί με αμείλικτη διαύγεια: η παρεξήγηση ότι η άνοδος προς το Θείο απαιτεί την εξαφάνιση κάθε άγριου στοιχείου μέσα στον άνθρωπο.

 

Η ψυχή ακούει, σε ψιθύρους και σε δόγματα, ότι η πείνα της είναι πρόβλημα, ότι το πάθος της είναι εμπόδιο, ότι η ιερή φωτιά που καίει στα βάθη της πρέπει να σβήσει για να εισέλθει η χάρη. Και έτσι στρέφεται εναντίον του εαυτού της. Κηρύσσει πόλεμο μέσα στους δικούς της διαδρόμους. Μπερδεύει την καταστολή με την αγιότητα και το μούδιασμα με την ειρήνη.

 

Αλλά το Άσγκαρντ διδάσκει διαφορετικά. Στο νορβηγικό κοσμολογικό όραμα, οι γίγαντες — εκείνες οι τεράστιες, πρωταρχικές δυνάμεις του χάους, του ενστίκτου και της αγριότητας — δεν καταστρέφονται ποτέ οριστικά. Επιμένουν. Περιφέρονται στα όρια του τακτοποιημένου κόσμου. Απειλούν. Και οι θεοί δεν φτάνουν στη φωτεινή τους κατάσταση εξαφανίζοντας αυτές τις δυνάμεις, αλλά εισερχόμενοι σε μια συνεχή, συνειδητή σχέση μαζί τους. Ούτε υποκύπτοντας στο χάος ούτε φεύγοντας από αυτό, αλλά αντιμετωπίζοντάς το με επίγνωση, με δύναμη, με τον βαθύ σεβασμό που δίνει κανείς σε κάτι που φέρει τη δική του σκοτεινή ιερότητα.

 

Ο Θορ δεν καταργεί τη δύναμη. Την κατευθύνει. Το σφυρί του, το Μιόλνιρ, δεν είναι απλώς εργαλείο καταστροφής — είναι εργαλείο μεταμόρφωσης. Η χαοτική ενέργεια της καταιγίδας και του κεραυνού περνά μέσα από αυτό και βγαίνει ως αστραπή: κατευθυνόμενη, φωτιστική, με σκοπό. Αυτό που ήταν άμορφο γίνεται μορφή. Αυτό που ήταν απλή δύναμη γίνεται νόημα.

 

Και έτσι συμβαίνει με κάθε πάθος που καίει μέσα στην ανθρώπινη ψυχή, με κάθε φόβο που κρύβεται στις γωνίες της ψυχής, με κάθε επιθυμία που έχει εξοριστεί και καταδικαστεί και ωθηθεί υπόγεια. Αυτά δεν είναι εχθροί που πρέπει να νικηθούν. Είναι πρώτες ύλες. Είναι το μετάλλευμα από το οποίο, στο εργαστήριο του αφυπνισμένου εαυτού, μπορούν να σφυρηλατηθούν εξαιρετικά πράγματα. Η οργή που συναντάται με επίγνωση γίνεται διαύγεια. Η θλίψη που δεν μουδιάζεται ούτε αποφεύγεται γίνεται συμπόνια σχεδόν αβάσταχτου βάθους. Ο πόθος που δεν καταστέλλεται αλλά κατανοείται γίνεται ο ίδιος η πυξίδα που προσανατολίζει την ψυχή προς το Απόλυτο.

 

Η αληθινή τάξη, λοιπόν, δεν είναι η σιωπή μιας φυλακής. Είναι η αρμονία μιας ορχήστρας — κάθε όργανο παρόν, κάθε όργανο ακουστό, κάθε όργανο να παίζει τον ρόλο του σε μια μουσική τόσο τεράστια και τόσο περίπλοκη που καμία μεμονωμένη φωνή δεν θα μπορούσε να την παράγει μόνη της.

 

IV. Η Γέφυρα της Διάβασης

 

Ανάμεσα στον συνηθισμένο κόσμο — τον κόσμο της αντίδρασης και της ασυνειδησίας, τον κόσμο της μηχανικής ζωής, των ημερών που ενώνονται με συνήθεια αντί για πρόθεση — και την υψωμένη εσωτερική σφαίρα, δεν υπάρχει χαλαρή διάβαση. Οι Νορβηγοί το γνώριζαν αυτό και έδωσαν στο όριο την κατάλληλη εικόνα του: το Μπίφρεστ, την ουράνια γέφυρα, το φωτεινό τόξο χρωμάτων τόσο υπέροχο που οι αποχρώσεις του ξεπερνούν το φάσμα που είναι ορατό σε θνητά μάτια.

 

Και το Μπίφρεστ φυλάσσεται.

 

Ο Χάιμνταλ στέκεται στο άκρο του, ο Φύλακας των Θεών, εκείνος που δεν χρειάζεται ύπνο, του οποίου τα μάτια διαπερνούν το σκοτάδι εξίσου καθαρά με το φως, του οποίου η ακοή είναι τόσο λεπτοφυής που μπορεί να αντιληφθεί την ήσυχη ανάπτυξη του χόρτου στη γη και την αθόρυβη πτώση του μαλλιού στην πλάτη ενός αρνιού. Είναι η αρχή της εγρήγορσης που έγινε θεϊκή. Είναι αυτό που η ψυχή πρέπει να γίνει μέσα της πριν μπορέσει να διαβεί.

 

Γιατί φυλάσσεται μια τέτοια γέφυρα; Επειδή η διάβαση από τη μηχανική ύπαρξη στη συνειδητή ύπαρξη δεν συμβαίνει τυχαία. Δεν χαρίζεται από τον χρόνο. Δεν μπορεί να αγοραστεί ούτε να κληρονομηθεί ούτε να εισέλθει κανείς μέσω μόνο συναισθήματος. Απαιτεί την ποιότητα που είναι η σπανιότερη στην εποχή του θορύβου και της απόσπασης και της ατέλειωτης αποπλάνησης της επιφάνειας: την εγρήγορση.

 

Κάθε φορά που ένας άνθρωπος σταματά στη μέση της δικής του καταιγίδας — σταματά πριν την οργισμένη λέξη, σταματά πριν την αντανακλαστική άμυνα, σταματά πριν το άνετο μούδιασμα που προσφέρει ψεύτικο καταφύγιο — και σε εκείνη την παύση ρωτάει, γνήσια ρωτάει, «τι είναι αυτό που νιώθω, και από πού προέρχεται;» — εκείνη τη στιγμή, το Μπίφρεστ αρχίζει να φωτίζεται ορατό. Εκείνη τη στιγμή, ο Χάιμνταλ ανοίγει την πύλη.

 

Αλλά η γέφυρα κλείνει εξίσου γρήγορα όσο ανοίγει. Η κάθοδος στην αδιαφορία, στην αναισθησία της απόσπασης, στον αποπλανητικό ύπνο μιας ζωής που ζει στην επιφάνεια — αυτές είναι οι δυνάμεις που σφραγίζουν τη διάβαση. Και έτσι ο αναζητητής μαθαίνει, αργά, και μετά ξαφνικά: το έργο δεν τελειώνει μία φορά. Γίνεται συνεχώς. Κάθε μέρα είναι μια νέα διάβαση. Κάθε συνηθισμένη στιγμή περιέχει, αν συναντηθεί με αρκετή προσοχή, την φωτεινή είσοδο στο εξαιρετικό.

 

V. Η Δράση που Ρέει Σαν Νερό

 

Οι μυστικιστικές παραδόσεις σε όλο το εύρος του ανθρώπινου χρόνου έχουν περιστραφεί γύρω από το ίδιο βαθύ μυστήριο, παρόλο που έφτασαν σε αυτό από διαφορετικές κατευθύνσεις και το ντύσαν με διαφορετικές γλώσσες. Ο Ταοϊστής το ονομάζει Γου Γουέι — δράση χωρίς αντίσταση, κίνηση που αναδύεται από απόλυτη ευθυγράμμιση με τη φύση των πραγμάτων, σαν το νερό που βρίσκει τον δρόμο του όχι με δύναμη αλλά με τέλεια ανταπόκριση. Ο Βουδιστής μιλά για Σατόρι — την ξαφνική ρήξη της συνηθισμένης αντίληψης, τη στιγμή που το πέπλο ανάμεσα στον εξαρτημένο και τον μη εξαρτημένο νου σκίζεται χωρίς προειδοποίηση και η πραγματικότητα βλέπεται, έστω και για μια στιγμή, ακριβώς όπως είναι.

 

Οι Νορβηγοί τοποθέτησαν αυτό το μυστήριο στο ίδιο το κέντρο της φύσης του Άσγκαρντ. Διότι οι θεοί δεν συλλογίζονται όπως συλλογίζεται ο συγκρουόμενος ανθρώπινος νους, τρίβοντας τον εαυτό του, μια φωνή να ωθεί μπροστά ενώ μια άλλη τραβά πίσω, η θέληση κατακερματισμένη σε ανταγωνιστικές απαιτήσεις. Οι θεοί δρουν — πλήρως, ολοκληρωμένα, με μια τρομερή και όμορφη ολότητα. Η δράση τους δεν είναι η δράση της βεβαιότητας με την κοινή έννοια — γνωρίζουν καλά την προσέγγιση του Ράγκναροκ, του λυκόφωτος που περιμένει ακόμα και το θεϊκό. Αλλά δρουν παρόλα αυτά, και η δράση τους δεν φέρει εσωτερική τριβή, διότι νους, καρδιά και θέληση έχουν σταματήσει τον αρχαίο τους καβγά.

 

Αυτό είναι το μυστήριο που ο αναζητητής που το κοιτάζει επίμονα αναπόφευκτα παρεξηγεί. Δεν είναι αλαζονεία. Δεν είναι η απερίσκεπτη αυτοπεποίθηση εκείνου που δεν έχει ακόμα συναντήσει την ικανότητά του για λάθος. Είναι κάτι πολύ πιο σπάνιο και πολύ πιο δύσκολο να περιγραφεί: η ευθυγράμμιση. Η κατάσταση στην οποία το ποτάμι της βαθύτερης φύσης του και το ποτάμι της εξωτερικής του δράσης έχουν συγχωνευτεί σε ένα ενιαίο ρεύμα, κινούμενο προς μία κατεύθυνση, χωρίς την συνεχή έλξη της αυτο-διαίρεσης.

 

Σε τέτοιες στιγμές — και έρχονται, έχουν έρθει σε σχεδόν κάθε ανθρώπινη ψυχή, παρόλο που συχνά περνούν τόσο γρήγορα που δεν αναγνωρίζονται για αυτό που είναι — δεν υπάρχει «εγώ» που συλλογίζεται. Υπάρχει μόνο η δράση, που αναδύεται από ένα βάθος που φαίνεται ταυτόχρονα απόλυτα προσωπικό και απόλυτα υπερπροσωπικό. Απόλυτα δικό μου, και απόλυτα πέρα από εμένα. Το παράδοξο του μυστικιστή: ο εαυτός, στην πιο πλήρη έκφρασή του, ανακαλύπτει ότι δεν ήταν ποτέ τόσο χωριστός όσο πίστευε.

 

VI. Όταν το Ποτάμι Ρέει Χωρίς Διαίρεση

 

Το Άσγκαρντ δεν είναι ένας προορισμός στον οποίο φτάνει κανείς και παραμένει μέσα του, εγκατεστημένος και μόνιμος, πέρα από την εμβέλεια περαιτέρω αγώνα. Οι μυθολογίες το καταλάβαιναν αυτό στα κόκαλά τους. Ακόμα και οι θεοί αντιμετωπίζουν κύκλους σκοταδιού. Ακόμα και ο Όντιν περιπλανιέται, ακόμα και ο Θορ μάχεται ξανά και ξανά, ακόμα και ο σοφότερος από τους θεούς πρέπει να επιλέξει, στιγμή τη στιγμή, να ενσαρκώσει αυτό που είναι.

 

Και έτσι είναι για τον άνθρωπο που πιάνει, έστω και για λίγο, την ποιότητα της εσωτερικής ενότητας που οι Νορβηγοί κωδικοποίησαν στον παράδεισό τους. Δεν είναι μια κατάσταση που κατακτάται μία φορά και κρατιέται για πάντα. Είναι μια κατάσταση στην οποία επιστρέφει κανείς — την διεκδικεί ξανά και ξανά μέσα από τις καθημερινές επιλογές που, μεμονωμένα, φαίνονται τόσο μικρές, και συλλογικά συνθέτουν ολόκληρη μια ζωή.

 

Είναι εκείνη η ακτινοβόλα στιγμή — και όσοι την έχουν αγγίξει, έστω και φευγαλέα, φέρουν τη μνήμη της σαν αναμμένο κάρβουνο στο στήθος — όταν σκέψη, συναίσθημα και δράση δεν είναι πια τρία πράγματα αλλά ένα. Όταν ο εσωτερικός κριτής, εκείνη η ακούραστη φωνή του κατακερματισμού και της αυτοαμφιβολίας, σωπαίνει — όχι από καταστολή, αλλά από κορεσμό, από το ότι έχει επιτέλους ακουστεί, τιμηθεί και απελευθερωθεί. Όταν η ατέλειωτη διαπραγμάτευση ανάμεσα σε αυτό που είναι κανείς και σε αυτό που φοβάται ότι πρέπει να είναι διαλύεται στην απλή, εκπληκτική πραγματικότητα της παρουσίας.

 

Σε τέτοιες στιγμές, δεν υπάρχει παρελθόν που ασκεί τη βαρύτητά του, δεν υπάρχει μέλλον που ρίχνει τη σκιά του. Υπάρχει μόνο αυτό: η ανάσα που κινείται μέσα στο σώμα σαν άνεμος μέσα από ένα ανοιχτό σπίτι, ο συνηθισμένος κόσμος ξαφνικά αποκαλύπτεται ως διαφανής, διαπερνάται από μια σημασία τόσο πυκνή που δεν μπορεί να ειπωθεί, μόνο να γίνει αισθητή — αισθητή με τον τρόπο που αισθάνεται το ηλιακό φως, όχι επεξεργάζεται αλλά λαμβάνεται, όχι αναλύεται αλλά κατοικείται.

 

Αυτό είναι αυτό προς το οποίο το ιερό έχει πάντα δείξει, κάτω από όλα τα διάφορα ενδύματά του. Όχι την εξαφάνιση του εαυτού, αλλά την ολοκλήρωσή του. Όχι την υπέρβαση του ανθρώπινου, αλλά την ανακάλυψη ότι μέσα στον άνθρωπο κάτι ήδη θεϊκό έχει πάντα κατοικήσει — υπομονετικό, ανεπιτάχυντο, περιμένοντας με εκείνη την ηρεμία που δεν χρειάζεται αναγνώριση για να συνεχίσει να υπάρχει.

 

VII. Η Επιλογή που Πάντα Φτάνει

 

Το ερώτημα, στο τέλος, δεν είναι μεταφυσικό. Δεν είναι αποκλειστικό για φιλοσόφους ή θεολόγους ή εκείνους που έχουν αφιερώσει ολόκληρες ζωές σε στοχαστική πρακτική. Είναι το πιο άμεσο ερώτημα που η ύπαρξη θέτει ποτέ σε αυτόν που τη ζει.

 

Το Άσγκαρντ είναι εδώ. Όχι εκεί — όχι πέρα από τα σύννεφα, όχι σε μια άλλη ζωή, όχι περιμένοντας στην άλλη πλευρά κάποιας μακρινής μεταμόρφωσης που πρέπει πρώτα να κερδηθεί μέσα από αρκετό πόνο. Εδώ, σε αυτό το στήθος, σε αυτή την ανάσα, σε αυτή την ιδιαίτερη στιγμή που δεν έχει υπάρξει ποτέ πριν και δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά.

 

Το ιερό δεν είναι κρυμμένο. Απλώς παραβλέπεται. Είναι η σιωπή κάτω από τον θόρυβο, και ο θόρυβος έχει μπερδευτεί με την ουσία όταν στην πραγματικότητα είναι μόνο η επιφάνεια. Το Απόλυτο, το ανέκφραστο, το μυστήριο προς το οποίο κάθε παράδοση έχει δείξει με τρεμάμενη ανεπάρκεια — δεν είναι ξένο προς την ανθρώπινη εμπειρία. Είναι το έδαφος της ανθρώπινης εμπειρίας, ο ωκεανός πάνω στον οποίο τα κύματα της σκέψης, του συναισθήματος και της αίσθησης αναδύονται συνεχώς και μέσα στον οποίο διαλύονται συνεχώς.

 

Και το να γνωρίζει κανείς αυτό — όχι απλώς να το σκέφτεται, όχι απλώς να το βρίσκει πειστικό ως φιλοσοφική θέση, αλλά να το γνωρίζει με τον τρόπο που το σώμα γνωρίζει τη ζεστασιά, με τον τρόπο που η ψυχή γνωρίζει την ομορφιά, με τον άμεσο, μη διαμεσολαβημένο, άλεκτο τρόπο της γνήσιας μυστικιστικής αναγνώρισης — είναι να διαβεί το Μπίφρεστ. Είναι να κρατά το Μιόλνιρ όχι ως όπλο αλλά ως πυξίδα. Είναι να κοιτάζει μέσα από το μάτι που ο Όντιν θυσίασε το άλλο του μάτι για να αποκτήσει.

 

Ο αναζητητής που φτάνει σε αυτή τη γνώση δεν γίνεται λιγότερο άνθρωπος. Γίνεται, για πρώτη φορά, πλήρως άνθρωπος. Διότι αυτό που ήταν διχασμένο γίνεται ολόκληρο. Αυτό που ήταν σε πόλεμο ανακαλύπτει τη δυνατότητα της ειρήνης — όχι την ειρήνη της κενότητας, αλλά την ειρήνη της ολοκλήρωσης, την ειρήνη ενός ερωτήματος που έχει πάψει να είναι ερώτημα επειδή έχει μεταμορφωθεί σε έναν τρόπο ζωής.

 

Το Άσγκαρντ ήταν πάντα εδώ. Η πύλη ήταν πάντα ανοιχτή. Και η γέφυρα — φωτεινή, ουράνιο τόξο, ιριδίζουσα με χρώματα που δεν έχουν ονόματα — εκτείνεται από το βαθύτερο εσωτερικό της καρδιάς μέχρι την ίδια την άκρη του Θείου.

 

Το μόνο ερώτημα που απομένει δεν είναι αν αυτό είναι αληθινό.

 

Το ερώτημα είναι αν, στην επόμενη δύσκολη στιγμή, στην επόμενη συνηθισμένη στιγμή, στην επόμενη στιγμή κατά την οποία όλο το εξαρτημένο εγώ προτρέπει σε ύπνο και αντίδραση και την άνετη παλιά τύφλωση — αν σε εκείνη τη στιγμή η ψυχή θα σταματήσει, θα πάρει ανάσα, και θα επιλέξει να διαβεί.

 

Οι θεοί δεν περιμένουν στο Άσγκαρντ για όσους είναι άξιοι. Περιμένουν για όσους είναι πρόθυμοι.

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Quotes

Constantinos’s quotes


"A "Soul" that out of ignorance keeps making mistakes is like a wounded bird with helpless wings that cannot fly high in the sky."— Constantinos Prokopiou

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Copyright

Copyright © Esoterism Academy 2010-2026. All Rights Reserved .

Intellectual property rights


The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~