Esoterism Academy: Life: Timeless, Existence, Knowledge, Freedom

Monday, November 6, 2023

Life: Timeless, Existence, Knowledge, Freedom

In the Real World, which is beyond thought, and beyond human activities, there is only RESPONSIBILITY, and life is devoted to service... In the world of men, on planet earth, everyone has rights but no one feels or acknowledges RESPONSIBILITY … so it is no wonder that everything that happens in societies happens.

Life in the world has its own way. The Silence of the Soul has its own action. The Silence of the Mind has its own place. The absence of the face has its own existence. Reality has its own content.

TIMELESS is the Source of everything, "existence", "knowledge", and "ethics"... EXISTENCE is by the "nature" of Free... but it is "enslaved" by the actions of men...

KNOWLEDGE is FREEDOM that Rises to the TIMELESS… that is why Knowledge must be free… and that is why those who want to be free must defend the freedom of knowledge…

TRUE JUSTICE Comes from TIMELESS, and is therefore above the laws of men… When the laws of men are unjust, we have a moral obligation to be “outlaws”, to defend TRUE JUSTICE…

...

TIMELESS is the Source of everything

What is the meaning of life? This is a question that many people ask themselves, but few find a satisfying answer. Some may say that life is a gift, a blessing, a miracle. Others may say that life is a curse, a burden, a tragedy. But what if life is neither of these things? What if life is simply a manifestation of the TIMELESS, the ultimate reality that transcends all concepts and categories?

The TIMELESS is the Source of everything, but it is not a thing. It is not a person, a place, or a state. It is not an object of thought, or a subject of experience. It is not something that can be grasped, measured, or defined. It is beyond being and non-being, beyond form and emptiness, beyond time and space. It is the essence of all existence, the ground of all knowledge, and the origin of all ethics.

But how can we know the TIMELESS, if it is beyond our comprehension? How can we live in harmony with the TIMELESS, if it is beyond our control? How can we serve the TIMELESS, if it is beyond our will? The answer is simple: we cannot. We can only surrender to the TIMELESS, and let it guide us through its own mysterious ways.

In the Real World, which is beyond thought and human activities, there is only RESPONSIBILITY, and life is devoted to service. Service to the TIMELESS, service to ourselves, and service to others. Service is not a duty, or an obligation, or a sacrifice. Service is a joy, a privilege, and an expression of love. Service is the natural response of a grateful heart that recognizes the gift of life.

In the world of men, on planet earth, everyone has rights but no one feels or acknowledges RESPONSIBILITY. Rights are claimed, demanded, and defended. But RESPONSIBILITY is ignored, avoided, and denied. Rights are based on egoism, selfishness, and greed. But RESPONSIBILITY is based on altruism, compassion, and generosity. Rights are divisive, competitive, and conflictive. But RESPONSIBILITY is unitive, cooperative, and peaceful.

So, it is no wonder that everything that happens in societies happens. Wars, violence, injustice, oppression, corruption, poverty, disease, pollution... These are the consequences of living in ignorance of the TIMELESS, and in disregard of RESPONSIBILITY. These are the symptoms of a sick world that needs healing.

But how can we heal the world? How can we bring peace and harmony to ourselves and others? How can we awaken to the reality of the TIMELESS? The answer is simple: we cannot. We can only heal ourselves, bring peace and harmony to ourselves, and awaken to the reality of ourselves. And by doing so, we will heal the world, bring peace and harmony to others, and awaken them to the reality of themselves.

Life in the world has its own way. The Silence of the Soul has its own action. The Silence of the Mind has its own place. The absence of the face has its own existence. Reality has its own content.

The way of life in the world is not our way. It is chaotic, unpredictable, and impermanent. It is full of suffering and dissatisfaction. It is governed by laws that are not ours. It is subject to forces that are not ours.

The action of the Silence of the Soul is our action. It is harmonious, orderly, and eternal. It is full of bliss and fulfillment. It is governed by the TIMELESS, and it is the force of the TIMELESS.

The place of the Silence of the Mind is our place. It is where we belong, where we feel at home, where we are free. It is where we can be ourselves, without masks, without roles, without expectations. It is where we can be one with the TIMELESS, without separation, without distinction, without duality.

The existence of the absence of the face is our existence. It is who we are, our true identity, our original nature. It is who we were before we were born, and who we will be after we die. It is who we are beyond name and form, beyond birth and death, beyond past and future. It is who we are in essence, in spirit, in reality.

The content of reality is our content. It is what we know, what we experience, what we express. It is what we perceive with our senses, what we understand with our intellect, what we feel with our emotions. It is what we create with our imagination, what we communicate with our words, what we share with our actions.

But how can we access this content? How can we tap into this source of wisdom, joy, and love? How can we express this reality in our lives? The answer is simple: we can. We can by being silent, by being still, by being present. We can by listening to our soul, by observing our mind, by witnessing our face. We can by realizing our essence, by experiencing our spirit, by expressing our reality.

This is the path of spirituality, the path of awakening, the path of service. This is the path that leads us to the TIMELESS, the Source of everything. This is the path that we invite you to follow, with us, with yourself, with everyone. This is the path that we share with you in this article, and in every post that we write. This is the path that we hope you will enjoy, appreciate, and benefit from.

Thank you for reading, and may the TIMELESS bless you....

Spiritual Ideas

Timeless as the Source of Everything

Timeless represents a transcendent and eternal force that is the origin of all existence. It is beyond the realm of human comprehension and exists outside the confines of time and space. Timeless is considered the wellspring from which everything in the universe emanates.

Responsibility and Service

In the realm beyond human activities, the concept of responsibility takes on a profound significance. It suggests that the purpose of life is devoted to selfless service, where individuals are guided by a deep sense of duty towards others and the world. This service is not driven by personal gain or recognition but is an expression of the interconnectedness of all beings.

Rights vs. Responsibility

While everyone in the world of men possesses rights, this mysticistic theory suggests that the emphasis on rights often leads to a neglect of personal responsibility. The acknowledgement and acceptance of responsibility are seen as essential components of a harmonious society. By recognizing our individual responsibilities, we can contribute to the betterment of the world.

Silence of the Soul and Mind

The notion of the Silence of the Soul and Mind points to a state of inner stillness and tranquility. It is in this profound silence that one can experience a deeper connection with oneself and the universe. It is said that within this silence, profound wisdom and clarity can be found.

Reality and Existence

Reality, holds its own unique essence. It is beyond the realm of perception and subjective interpretation. Existence itself is considered inherently free, but the actions of individuals can lead to a sense of enslavement, where personal choices and behaviors restrict the true freedom that is inherent in existence.

Knowledge and Freedom

Knowledge is seen as a pathway to freedom, particularly when it rises to the level of the Timeless. The pursuit and acquisition of knowledge are regarded as essential in transcending limitations and expanding one's consciousness. Defending the freedom of knowledge is seen as a crucial endeavor for those seeking personal liberation.

True Justice

True Justice, as postulated by this mysticistic theory, originates from the Timeless. It transcends the laws created by humans and embodies a higher moral code. When the laws of society are perceived as unjust, there is a moral obligation to stand up for what is right, even if it means going against established norms. This notion aligns with the idea of being "outlaws" to defend True Justice.

...

Η Ζωή

Στον Αληθινό Κόσμο, που είναι πέρα από την σκέψη, και πέρα από τις ανθρώπινες δραστηριότητες, υπάρχει μόνο ΕΥΘΥΝΗ, κι η ζωή είναι αφιερωμένη στην υπηρεσία… Στον κόσμο των ανθρώπων, στον πλανήτη γη, όλοι έχουν δικαιώματα αλλά κανένας δεν νοιώθει και δεν αναγνωρίζει ΕΥΘΥΝΗ… έτσι δεν είναι περίεργο που συμβαίνουν όλα όσα συμβαίνουν στις κοινωνίες.

Η ζωή στο κόσμο έχει το δικό της δρόμο. Η Ησυχία της Ψυχής έχει την δική της δράση. Η Σιωπή του Νου έχει τον δικό της χώρο. Η Απουσία του προσώπου έχει την δική της ύπαρξη. Η Πραγματικότητα έχει το δικό της περιεχόμενο.

Το ΑΧΡΟΝΟ είναι η Πηγή κάθε, «ύπαρξης», «γνώσης», και «ηθικής»… Η ΥΠΑΡΞΗ είναι από την «φύση» της Ελεύθερη… αλλά «σκλαβώνεται» από τις πράξεις των ανθρώπων…

Η ΓΝΩΣΗ είναι ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ που Ανυψώνεται Ως το ΑΧΡΟΝΟ… γι’ αυτό η Γνώση πρέπει να είναι ελεύθερη… και γι’ αυτό, όσοι θέλουν να είναι ελεύθεροι, πρέπει να υπερασπίζονται την ελευθερία της γνώσης…

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ Πηγάζει από το ΑΧΡΟΝΟ, και γι’ αυτό είναι πάνω από τους νόμους των ανθρώπων… Όταν οι νόμοι των ανθρώπων είναι άδικοι, έχουμε ηθική υποχρέωση να είμαστε «παράνομοι», για να υπερασπιστούμε την ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ…

...

Το ΑΧΡΟΝΟ είναι η Πηγή των πάντων

Ποιο είναι το νόημα της ζωής; Αυτή είναι μια ερώτηση που κάνουν πολλοί άνθρωποι στον εαυτό τους, αλλά λίγοι βρίσκουν μια ικανοποιητική απάντηση. Κάποιοι μπορεί να πουν ότι η ζωή είναι ένα δώρο, μια ευλογία, ένα θαύμα. Άλλοι μπορεί να πουν ότι η ζωή είναι κατάρα, βάρος, τραγωδία. Τι γίνεται όμως αν η ζωή δεν είναι κανένα από αυτά τα πράγματα; Τι κι αν η ζωή είναι απλώς μια εκδήλωση του ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΥ, της απόλυτης πραγματικότητας που ξεπερνά όλες τις έννοιες και τις κατηγορίες;

Το ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ είναι η Πηγή των πάντων, αλλά δεν είναι πράγμα. Δεν είναι ένα πρόσωπο, ένας τόπος ή ένα κράτος. Δεν είναι αντικείμενο σκέψης, ή υποκείμενο εμπειρίας. Δεν είναι κάτι που μπορεί να κατανοηθεί, να μετρηθεί ή να οριστεί. Είναι πέρα από το είναι και το μη-ον, πέρα από τη μορφή και το κενό, πέρα από το χρόνο και τον χώρο. Είναι η ουσία κάθε ύπαρξης, το έδαφος κάθε γνώσης και η προέλευση κάθε ηθικής.

Πώς όμως μπορούμε να γνωρίζουμε το ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ, αν είναι πέρα από την κατανόησή μας; Πώς μπορούμε να ζήσουμε αρμονικά με το ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ, αν είναι πέρα από τον έλεγχό μας; Πώς μπορούμε να υπηρετήσουμε το ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ, αν είναι πέρα από τη θέλησή μας; Η απάντηση είναι απλή: δεν μπορούμε. Μπορούμε μόνο να παραδοθούμε στο ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ και να το αφήσουμε να μας καθοδηγήσει στους δικούς του μυστηριώδεις τρόπους.

Στον Πραγματικό Κόσμο, που είναι πέρα από τη σκέψη και τις ανθρώπινες δραστηριότητες, υπάρχει μόνο ΕΥΘΥΝΗ και η ζωή είναι αφιερωμένη στην υπηρεσία. Υπηρεσία στο ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ, υπηρεσία στον εαυτό μας και υπηρεσία στους άλλους. Η υπηρεσία δεν είναι καθήκον, ούτε υποχρέωση, ούτε θυσία. Η εξυπηρέτηση είναι χαρά, προνόμιο και έκφραση αγάπης. Η υπηρεσία είναι η φυσική απάντηση μιας ευγνώμων καρδιάς που αναγνωρίζει το δώρο της ζωής.

Στον κόσμο των ανθρώπων, στον πλανήτη γη, όλοι έχουν δικαιώματα αλλά κανείς δεν αισθάνεται ούτε αναγνωρίζει ΕΥΘΥΝΗ. Δικαιώματα διεκδικούνται, απαιτούνται και υπερασπίζονται. Όμως η ΕΥΘΥΝΗ αγνοείται, αποφεύγεται και αρνείται. Τα δικαιώματα βασίζονται στον εγωισμό, την ιδιοτέλεια και την απληστία. Όμως η ΕΥΘΥΝΗ βασίζεται στον αλτρουισμό, τη συμπόνια και τη γενναιοδωρία. Τα δικαιώματα είναι διχαστικά, ανταγωνιστικά και συγκρουσιακά. Όμως η ΕΥΘΥΝΗ είναι ενωτική, συνεργατική και ειρηνική.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο που όλα όσα συμβαίνουν στις κοινωνίες συμβαίνουν. Πόλεμοι, βία, αδικία, καταπίεση, διαφθορά, φτώχεια, αρρώστιες, ρύπανση... Αυτές είναι οι συνέπειες του να ζεις στην άγνοια του ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΥ, και στην περιφρόνηση της ΕΥΘΥΝΗΣ. Αυτά είναι τα συμπτώματα ενός άρρωστου κόσμου που χρειάζεται θεραπεία.

Πώς όμως μπορούμε να θεραπεύσουμε τον κόσμο; Πώς μπορούμε να φέρουμε ειρήνη και αρμονία στον εαυτό μας και στους άλλους; Πώς μπορούμε να αφυπνιστούμε στην πραγματικότητα του ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΥ; Η απάντηση είναι απλή: δεν μπορούμε. Μπορούμε μόνο να θεραπεύσουμε τον εαυτό μας, να φέρουμε ειρήνη και αρμονία στον εαυτό μας και να αφυπνιστούμε στην πραγματικότητα του εαυτού μας. Και με αυτόν τον τρόπο, θα θεραπεύσουμε τον κόσμο, θα φέρουμε ειρήνη και αρμονία στους άλλους και θα τους αφυπνίσουμε στην πραγματικότητα του εαυτού τους.

Η ζωή στον κόσμο έχει τον δικό της τρόπο. Η Ησυχία της Ψυχής έχει τη δικής της δράση. Η Σιωπή του Νου έχει τη δική της θέση. Η απουσία του προσώπου έχει τη δική της ύπαρξη. Η πραγματικότητα έχει το δικό της περιεχόμενο.

Ο τρόπος ζωής στον κόσμο δεν είναι ο δικός μας τρόπος. Είναι χαοτικός, απρόβλεπτος και παροδικός. Είναι γεμάτος βάσανα και δυσαρέσκεια. Διέπεται από νόμους που δεν είναι δικοί μας. Υπόκειται σε δυνάμεις που δεν είναι δικές μας.

Η δράση της Σιωπής της Ψυχής είναι η δράση μας. Είναι αρμονική, τακτοποιημένη και αιώνια. Είναι γεμάτη ευδαιμονία και πληρότητα. Διοικείται από το ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ, και είναι η δύναμη του ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΥ.

Ο τόπος της Σιωπής του Νου είναι ο τόπος μας. Είναι εκεί που ανήκουμε, όπου νιώθουμε σαν στο σπίτι μας, όπου είμαστε ελεύθεροι. Εδώ μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας, χωρίς μάσκες, χωρίς ρόλους, χωρίς προσδοκίες. Εδώ μπορούμε να γίνουμε ένα με το ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ, χωρίς χωρισμό, χωρίς διάκριση, χωρίς δυαδικότητα.

Η ύπαρξη της απουσίας του προσώπου είναι η ύπαρξή μας. Είναι αυτό που είμαστε, η πραγματική μας ταυτότητα, η αρχική μας φύση. Είναι ποιοι ήμασταν πριν γεννηθούμε και ποιοι θα είμαστε αφού πεθάνουμε. Είναι ποιοι είμαστε πέρα από το όνομα και τη μορφή, πέρα από τη γέννηση και το θάνατο, πέρα από το παρελθόν και το μέλλον. Είμαστε αυτοί που είμαστε στην ουσία, στο πνεύμα, στην πραγματικότητα.

Το περιεχόμενο της πραγματικότητας είναι το περιεχόμενό μας. Είναι αυτό που γνωρίζουμε, αυτό που βιώνουμε, αυτό που εκφράζουμε. Είναι αυτό που αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας, αυτό που καταλαβαίνουμε με τη διάνοιά μας, αυτό που νιώθουμε με τα συναισθήματά μας. Είναι αυτό που δημιουργούμε με τη φαντασία μας, αυτό που επικοινωνούμε με τα λόγια μας, αυτό που μοιραζόμαστε με τις πράξεις μας.

Πώς μπορούμε όμως να έχουμε πρόσβαση σε αυτό το περιεχόμενο; Πώς μπορούμε να αξιοποιήσουμε αυτήν την πηγή σοφίας, χαράς και αγάπης; Πώς μπορούμε να εκφράσουμε αυτή την πραγματικότητα στη ζωή μας; Η απάντηση είναι απλή: μπορούμε. Μπορούμε με το να είμαστε σιωπηλοί, με το να είμαστε ακίνητοι, να είμαστε παρόντες. Μπορούμε ακούγοντας την ψυχή μας, παρατηρώντας το μυαλό μας, βλέποντας το πρόσωπό μας. Μπορούμε συνειδητοποιώντας την ουσία μας, βιώνοντας το πνεύμα μας, εκφράζοντας την πραγματικότητά μας.

Αυτός είναι ο δρόμος της πνευματικότητας, ο δρόμος της αφύπνισης, ο δρόμος της υπηρεσίας. Αυτό είναι το μονοπάτι που μας οδηγεί στο ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ, την Πηγή των πάντων. Αυτός είναι ο δρόμος που σας προσκαλώ να ακολουθήσετε, μαζί μας, με τον εαυτό σας, με όλους. Αυτό είναι το μονοπάτι που μοιραζόμαστε μαζί σας σε αυτό το άρθρο, και σε κάθε ανάρτηση που γράφουμε. Αυτός είναι ο δρόμος που ελπίζουμε να απολαύσετε, να εκτιμήσετε και να ωφεληθείτε.

Σας ευχαριστούμε που διαβάσατε και ας σας ευλογεί το ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ.

...

Πνευματικές Ιδέες

Το Διαχρονικό ως η πηγή των πάντων

Το διαχρονικό αντιπροσωπεύει μια υπερβατική και αιώνια δύναμη που είναι η αρχή κάθε ύπαρξης. Είναι πέρα από τη σφαίρα της ανθρώπινης κατανόησης και υπάρχει έξω από τα όρια του χρόνου και του χώρου. Διαχρονικό θεωρείται η πηγή από την οποία πηγάζουν τα πάντα στο σύμπαν.

Υπευθυνότητα και Εξυπηρέτηση

Στον τομέα πέρα από τις ανθρώπινες δραστηριότητες, η έννοια της ευθύνης αποκτά μια βαθιά σημασία. Υποδηλώνει ότι ο σκοπός της ζωής είναι αφιερωμένος στην ανιδιοτελή υπηρεσία, όπου τα άτομα καθοδηγούνται από μια βαθιά αίσθηση καθήκοντος απέναντι στους άλλους και στον κόσμο. Αυτή η υπηρεσία δεν καθοδηγείται από προσωπικό κέρδος ή αναγνώριση, αλλά είναι μια έκφραση της διασύνδεσης όλων των όντων.

Δικαιώματα έναντι ευθύνης

Ενώ όλοι στον κόσμο των ανθρώπων έχουν δικαιώματα, αυτή η μυστικιστική θεωρία υποδηλώνει ότι η έμφαση στα δικαιώματα συχνά οδηγεί σε παραμέληση της προσωπικής ευθύνης. Η αναγνώριση και η αποδοχή της ευθύνης θεωρούνται βασικά συστατικά μιας αρμονικής κοινωνίας. Αναγνωρίζοντας τις ατομικές μας ευθύνες, μπορούμε να συμβάλουμε στη βελτίωση του κόσμου.

Σιωπή Ψυχής και Νου

Η έννοια της Σιωπής της Ψυχής και του Νου δείχνει μια κατάσταση εσωτερικής ακινησίας και ηρεμίας. Σε αυτή τη βαθιά σιωπή μπορεί κανείς να βιώσει μια βαθύτερη σύνδεση με τον εαυτό του και το σύμπαν. Λέγεται ότι μέσα σε αυτή τη σιωπή, μπορεί να βρεθεί βαθιά σοφία και διαύγεια.

Πραγματικότητα και Ύπαρξη

Η πραγματικότητα, έχει τη δική της μοναδική ουσία. Είναι πέρα από τη σφαίρα της αντίληψης και της υποκειμενικής ερμηνείας. Η ίδια η ύπαρξη θεωρείται εγγενώς ελεύθερη, αλλά οι πράξεις των ατόμων μπορούν να οδηγήσουν σε μια αίσθηση υποδούλωσης, όπου οι προσωπικές επιλογές και συμπεριφορές περιορίζουν την αληθινή ελευθερία που είναι εγγενής στην ύπαρξη.

Γνώση και Ελευθερία

Η γνώση θεωρείται ως ένα μονοπάτι προς την ελευθερία, ιδιαίτερα όταν ανεβαίνει στο επίπεδο του Διαχρονικού. Η επιδίωξη και η απόκτηση γνώσης θεωρούνται απαραίτητα για την υπέρβαση των περιορισμών και τη διεύρυνση της συνείδησής μας. Η υπεράσπιση της ελευθερίας της γνώσης θεωρείται ως μια κρίσιμη προσπάθεια για όσους αναζητούν την προσωπική απελευθέρωση.

Αληθινή δικαιοσύνη

Η Αληθινή Δικαιοσύνη, όπως υποστηρίζει αυτή η μυστικιστική θεωρία, προέρχεται από το Διαχρονικό. Υπερβαίνει τους νόμους που δημιούργησαν οι άνθρωποι και ενσωματώνει έναν ανώτερο ηθικό κώδικα. Όταν οι νόμοι της κοινωνίας γίνονται αντιληπτοί ως άδικοι, υπάρχει μια ηθική υποχρέωση να υπερασπιστείς το σωστό, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει αντίθεση με καθιερωμένους κανόνες. Αυτή η αντίληψη ευθυγραμμίζεται με την ιδέα του να είμαστε «παράνομοι» για να υπερασπιστούμε την Αληθινή Δικαιοσύνη.

Monday, 2 February, 2026

Chapter 19. The Just

(The Luminous Path: A Journey Beyond Violence into Sacred Justice)

The Temple of Inner Law

In the vast sanctuary of human existence, where shadows dance with light and the soul seeks its eternal moorings, there dwells a truth that cannot be grasped by force nor claimed through the violent conquest of hearts and minds. The seeker who would know justice must first understand that it is not a crown to be seized, but a garden to be cultivated in the secret chambers of consciousness.

Consider the one who moves through the world wielding power as a sword, who bends the will of others through coercion and the terrible weight of dominion. Such a person may command the outer forms of obedience, may gather to themselves the appearance of righteousness, yet they remain forever exiled from the inner sanctuary where true justice dwells. For justice, that most elusive and radiant of virtues, reveals itself only to those who have learned to distinguish the subtle gradations between right and wrong—not through the crude calculations of advantage, but through the refined perception that comes from dwelling long in contemplation.

The truly just soul is one who has become a living embodiment of law itself, not law as dead letters inscribed on tablets of stone, but law as a flowing river of wisdom that springs from the deepest aquifers of being. This person leads others not by the magnetism of force, but by the gentle gravitation of equity and understanding. They are guarded by an invisible shield—the law that they have internalized so completely that it has become indistinguishable from their own nature. Intelligence illuminates their every action, not the cleverness of cunning, but the radiant wisdom that sees through the veils of illusion into the heart of things.

The Silence Beyond Words

There exists a profound paradox at the center of human knowing: those who speak most voluminously are often those who comprehend least deeply. Words cascade from their lips like water over rocks, creating much sound and motion, yet leaving the essential landscape unchanged. The truly learned soul, by contrast, has discovered the secret geography of patience, has mapped the territories where hatred cannot take root and where fear dissolves like morning mist before the rising sun.

To be learned in the mystical sense is to have undergone a transformation far more radical than the mere accumulation of information. It is to have descended into the dark caverns of one's own being and emerged, phoenix-like, with something precious clutched in trembling hands—the pearl of wisdom that forms only under the pressure of genuine spiritual crisis and resolution.

The patient soul knows that understanding cannot be rushed, that the deepest truths reveal themselves only to those who have cultivated the capacity to wait, to listen, to dwell in the pregnant silence that precedes genuine insight. Such a person has learned to watch the movements of their own heart with the detached fascination of a naturalist observing the migrations of rare birds. When hatred begins to stir, they see it clearly and allow it to pass through the spacious sky of awareness without clutching or condemning. When fear rises like a tide, they do not build walls against it but remain steady, rooted in something vaster than any particular emotion.

The Living Embodiment

In the sacred texts and scriptures of every tradition, one encounters a curious phenomenon: those who merely speak about the law, who discourse eloquently upon its principles and parse its finest distinctions, often remain strangers to its essential reality. The true supporter of law is not one who has memorized its every clause, but one who has learned little perhaps, and yet *sees the law bodily*—an extraordinary phrase that points toward a mode of knowing that transcends intellectual comprehension.

To see the law bodily is to perceive it not as an abstract principle but as a living presence, to feel its weight and substance, to encounter it as one encounters another person. It is to have internalized the law so completely that one's very flesh and bones become instruments of its expression. Such a person never neglects the law, not because they fear punishment or seek reward, but because they have become incapable of separating themselves from it. The law flows through them as blood flows through veins, as breath flows through lungs—effortlessly, continuously, sustaining life itself.

The Illusion of Age

The turning of seasons marks the passing of time upon the body, etching lines upon the face and silvering the hair with frost. Yet this external evidence of years accumulated tells us nothing of the essential condition of the soul within. There are those whose heads shine white as winter snow, yet whose spirits remain as unformed and chaotic as those of children—old in years but void of the qualities that constitute genuine elderhood.

True elders are not manufactured by the mere passage of time. They emerge through a process of refinement and purification that may occur across decades or, for the spiritually gifted, in the space of a single transformative moment. The authentic elder is one in whom truth has taken up permanent residence, who has become a dwelling place for virtue in all its multifaceted expressions. Love flows from such a person not as sentiment but as a natural radiance, as light flows from the sun without effort or intention.

Restraint and moderation characterize their every movement—not the restraint born of repression, which creates inner violence, but the natural boundaries that emerge when one has seen through the illusions that drive compulsive behavior. They have undertaken the difficult work of purification, extracting from their being the impurities that cloud vision and distort judgment. Wisdom shines through them, not as something they possess but as something they have become transparent enough to reveal.

The Root of Respectability

The world perpetually confuses appearance with reality, mistaking the surface shimmer for the depths beneath. There are those who cultivate respectability as one cultivates a garden for display—carefully arranging the visible elements while allowing the hidden spaces to fill with weeds and thorns. They speak much, hoping that volume might substitute for substance. They attend to the beauty of complexion and form, imagining that external attractiveness might compensate for the ugliness that festers within.

Yet no amount of careful presentation can truly conceal a heart corrupted by envy, greed, and dishonesty. These qualities have a way of seeping through even the most carefully constructed facades, manifesting in subtle gestures, in the quality of one's gaze, in the undertones that haunt one's speech.

True respectability comes not from addition but from subtraction, not from accumulating virtues like ornaments but from removing, root and all, the poisonous growths that choke the garden of the soul. When envy is destroyed at its source, when greed is excavated completely, when dishonesty is burned away in the fire of honest self-examination—then, and only then, does genuine respectability emerge. It appears not as something constructed but as something revealed, as the natural beauty of a stone appears when the concealing mud is washed away. The person freed from hatred and illuminated by wisdom becomes respectable not through effort but through being, not through doing but through the radiant simplicity of their essential nature.

The Quiet Revolution

In the spiritual traditions of the East, there exists the figure of the Samana—one who has quieted the turbulent waters of existence, who has found the still point at the center of the turning world. Yet this quietude cannot be achieved through external markers alone. The shaving of the head, the adoption of robes, the performance of prescribed rituals—none of these create a true Samana if the inner landscape remains wild and unconquered.

How can one claim the title of "quiet one" while remaining captive to desire and greed, those twin tyrants that create such noise and chaos in the chambers of consciousness? These forces rage through the psyche like storms, drowning out the subtle music of the spirit, making stillness impossible.

The authentic Samana is one who has undertaken the heroic work of quieting evil at its source—not just the grand evils that attract public condemnation, but the small, subtle evils that creep through consciousness like thieves in the night. Each selfish impulse examined and released, each moment of cruelty caught and transformed, each seed of violence identified and removed before it can germinate—this is the patient, painstaking work that creates true quietude.

Beyond Good and Evil

The mendicant walks through the world with empty hands and an open bowl, depending upon the generosity of others for sustenance. Yet the outward form of begging no more creates a true Bhikshu than the outward form of studying creates a true scholar. The essence of the mendicant life lies not in economic dependence but in spiritual freedom—the freedom that comes from adopting the whole law, from integrating its every principle into the fabric of one's being.

Such a person dwells in a strange and exalted territory beyond the conventional categories of good and evil. This does not mean they are amoral or indifferent to ethical distinctions. Rather, they have transcended the dualistic thinking that traps most humans in endless cycles of judgment and counter-judgment. They have become chaste in the deepest sense—pure not just in body but in motive, desire, and intention.

Armed with knowledge that penetrates to the heart of reality, they pass through the world like light passing through clear water, present but uncontaminated, engaged but unentangled. They see the conventional categories of good and evil as necessary constructs for those still learning, but they themselves have moved beyond such frameworks into a more direct and immediate relationship with truth itself.

The Wisdom of Balance

There are those who imagine that silence itself confers wisdom, that merely ceasing to speak somehow transforms foolishness into understanding. They practice muteness as if it were a spiritual discipline, cultivating an empty quietude that conceals rather than reveals ignorance. Yet silence without wisdom is merely the absence of sound, no more meaningful than the silence of stones.

The true Muni—the sage, the silent one—is characterized not by the absence of speech but by the presence of discernment. Such a person moves through existence with the delicate precision of one walking a tightrope, constantly weighing and balancing, choosing the good while avoiding the evil, taking the balance and using it as both compass and guide.

This weighing is not the mechanical calculation of a merchant counting coins, but a subtle, intuitive process that draws upon sources of knowing deeper than rational thought. The Muni feels the weight of things, senses their moral gravity, perceives the hidden consequences that ripple outward from every choice. They navigate the world like a skilled sailor reading the winds and currents, adjusting their course moment by moment in response to conditions that others cannot even perceive.

The Sanctity of Life

In a world where violence is endemic, where the strong routinely prey upon the weak, where living creatures are destroyed casually and without thought, there emerges a figure of radical compassion—the Ariya, the noble one, who extends the circle of moral consideration to embrace all sentient beings.

Such a person cannot be called noble because they injure living creatures, cannot claim spiritual elevation while participating in the ancient cycle of violence that characterizes so much of existence. True nobility manifests in pity—not pity as condescension, but pity as deep fellow-feeling, as recognition of the essential kinship that binds all living things.

The noble one sees their own face reflected in every creature that draws breath. They feel the suffering of animals, insects, the entire community of life, as if it were their own suffering. This is not sentimentality but perception, not emotion but seeing—seeing clearly into the nature of existence and recognizing that all beings share the same fundamental desire to live, to avoid pain, to experience whatever measure of happiness their circumstances allow.

The Final Liberation

And yet, and yet... even nobility is not enough. Even discipline and vows, even deep learning, even the capacity to enter profound states of trance, even the austere practice of sleeping alone—none of these guarantee the ultimate prize, the happiness of release that worldlings can never know, the extinction of desires that marks the culmination of the spiritual path.

The seeker must not become confident prematurely, must not imagine that external practices alone will carry them to the goal. The extinction of desires is not achieved through mechanical adherence to rules, no matter how pure the intention. It requires something more radical, more total—a complete transformation of consciousness itself, a death and rebirth that leaves no aspect of the old self intact.

This final liberation cannot be earned through accumulation but only through relinquishment. It comes not to those who have gathered much but to those who have released everything, who have let fall even their grasp on the path itself. In that ultimate letting go, in that final release, consciousness discovers itself as it always was—vast, luminous, free, resting in a peace that has no opposite, dwelling in a joy that asks for nothing because it lacks nothing, complete in itself, the end and the beginning, the alpha and the omega of the spiritual journey.

The Pathless Path

Thus the mystical tradition reveals its essential teaching: that justice, wisdom, purity, and liberation cannot be grasped but only received; cannot be achieved but only realized; cannot be constructed but only uncovered like ancient treasures buried beneath layers of illusion and ignorance.

The path winds through strange territories, demanding everything and promising nothing, requiring the dissolution of the very self that seeks to walk it. And yet those who persist, who continue even when the way disappears and darkness falls, discover at last what has been present all along—not something new to be acquired but something ancient to be remembered, the original nature that was never truly lost, the luminous essence that shines quietly beneath the noise and chaos of existence, waiting patiently for recognition, calling softly to those who have learned, finally, to listen.

…

Ο Δίκαιος

(Η Φωτεινή Διαδρομή: Ένα Ταξίδι Πέρα από τη Βία προς την Ιερή Δικαιοσύνη)

Ο Ναός του Εσωτερικού Νόμου

Στο απέραντο ιερό της ανθρώπινης ύπαρξης, όπου οι σκιές χορεύουν με το φως και η ψυχή αναζητά τις αιώνιες αγκυροβολίες της, κατοικεί μια αλήθεια που δεν μπορεί να συλληφθεί με τη βία ούτε να διεκδικηθεί μέσω της βίαιης κατάκτησης καρδιών και νου. Ο αναζητητής που θέλει να γνωρίσει τη δικαιοσύνη πρέπει πρώτα να κατανοήσει ότι δεν είναι ένα στέμμα για να αρπαχθεί, αλλά ένας κήπος που καλλιεργείται στα μυστικά δωμάτια της συνείδησης.

Σκεφτείτε εκείνον που κινείται στον κόσμο κραδαίνοντας την εξουσία σαν σπαθί, που κάμπτει τη θέληση των άλλων μέσω καταναγκασμού και του τρομερού βάρους της κυριαρχίας. Ένα τέτοιο άτομο μπορεί να επιβάλλει τις εξωτερικές μορφές υπακοής, μπορεί να συγκεντρώσει γύρω του την εμφάνιση της δικαιοσύνης, ωστόσο παραμένει για πάντα εξόριστο από το εσωτερικό ιερό όπου κατοικεί η αληθινή δικαιοσύνη. Διότι η δικαιοσύνη, αυτή η πιο αόριστη και ακτινοβόλα από τις αρετές, αποκαλύπτεται μόνο σε εκείνους που έχουν μάθει να διακρίνουν τις λεπτές αποχρώσεις μεταξύ σωστού και λάθους — όχι μέσω των χονδροειδών υπολογισμών του συμφέροντος, αλλά μέσω της εκλεπτυσμένης αντίληψης που προέρχεται από τη μακρά παραμονή στην περισυλλογή.

Η πραγματικά δίκαιη ψυχή είναι εκείνη που έχει γίνει ζωντανή ενσάρκωση του ίδιου του νόμου, όχι νόμου ως νεκρά γράμματα χαραγμένα σε πλάκες από πέτρα, αλλά νόμου ως ρέοντος ποταμού σοφίας που πηγάζει από τα βαθύτερα υδροφόρα στρώματα της ύπαρξης. Αυτό το άτομο καθοδηγεί τους άλλους όχι με τον μαγνητισμό της δύναμης, αλλά με την ήπια βαρύτητα της ισότητας και της κατανόησης. Προστατεύεται από μια αόρατη ασπίδα — τον νόμο που έχει εσωτερικεύσει τόσο πλήρως ώστε έχει γίνει αδιαχώριστος από τη δική του φύση. Η νοημοσύνη φωτίζει κάθε πράξη του, όχι η πονηριά της πανουργίας, αλλά η ακτινοβόλα σοφία που βλέπει μέσα από τα πέπλα της ψευδαίσθησης στην καρδιά των πραγμάτων.

Η Σιωπή Πέρα από τις Λέξεις

Υπάρχει ένα βαθύ παράδοξο στο κέντρο της ανθρώπινης γνώσης: εκείνοι που μιλούν πιο ογκωδώς είναι συχνά εκείνοι που κατανοούν λιγότερο βαθιά. Οι λέξεις ξεχύνονται από τα χείλη τους σαν νερό πάνω σε βράχους, δημιουργώντας πολύ θόρυβο και κίνηση, ωστόσο αφήνοντας το ουσιαστικό τοπίο αμετάβλητο. Η πραγματικά μορφωμένη ψυχή, αντίθετα, έχει ανακαλύψει τη μυστική γεωγραφία της υπομονής, έχει χαρτογραφήσει τα εδάφη όπου το μίσος δεν μπορεί να ριζώσει και όπου ο φόβος διαλύεται σαν πρωινή ομίχλη μπροστά στον ανατέλλοντα ήλιο.

Το να είναι κανείς μορφωμένος με τη μυστική έννοια σημαίνει να έχει υποστεί μια μεταμόρφωση πολύ πιο ριζική από την απλή συσσώρευση πληροφοριών. Σημαίνει να έχει κατέβει στα σκοτεινά σπήλαια της ίδιας του της ύπαρξης και να έχει αναδυθεί, σαν φοίνικας, κρατώντας κάτι πολύτιμο σε τρεμάμενα χέρια — το μαργαριτάρι της σοφίας που σχηματίζεται μόνο κάτω από την πίεση γνήσιας πνευματικής κρίσης και επίλυσης.

Η υπομονετική ψυχή γνωρίζει ότι η κατανόηση δεν μπορεί να βιαστεί, ότι οι βαθύτερες αλήθειες αποκαλύπτονται μόνο σε εκείνους που έχουν καλλιεργήσει την ικανότητα να περιμένουν, να ακούν, να κατοικούν στην έγκυο σιωπή που προηγείται της γνήσιας διορατικότητας. Ένα τέτοιο άτομο έχει μάθει να παρατηρεί τις κινήσεις της ίδιας του της καρδιάς με την αποστασιοποιημένη γοητεία ενός φυσιοδίφη που παρατηρεί τις μεταναστεύσεις σπάνιων πουλιών. Όταν το μίσος αρχίζει να ξυπνά, το βλέπει καθαρά και το αφήνει να περάσει μέσα από τον ευρύχωρο ουρανό της επίγνωσης χωρίς να το αρπάζει ή να το καταδικάζει. Όταν ο φόβος ανεβαίνει σαν παλίρροια, δεν χτίζει τείχη εναντίον του αλλά παραμένει σταθερός, ριζωμένος σε κάτι ευρύτερο από οποιοδήποτε συγκεκριμένο συναίσθημα.

Η Ζωντανή Ενσάρκωση

Στα ιερά κείμενα και τις γραφές κάθε παράδοσης, συναντά κανείς ένα περίεργο φαινόμενο: εκείνοι που απλώς μιλούν για τον νόμο, που διαλέγονται εύγλωττα για τις αρχές του και αναλύουν τις λεπτότερες διακρίσεις του, συχνά παραμένουν ξένοι προς την ουσιαστική του πραγματικότητα. Ο αληθινός υποστηρικτής του νόμου δεν είναι εκείνος που έχει απομνημονεύσει κάθε ρήτρα του, αλλά εκείνος που ίσως έχει μάθει λίγα, και όμως «βλέπει τον νόμο σωματικά» — μια εξαιρετική φράση που υποδεικνύει έναν τρόπο γνώσης που υπερβαίνει την πνευματική κατανόηση.

Το να βλέπει κανείς τον νόμο σωματικά σημαίνει να τον αντιλαμβάνεται όχι ως αφηρημένη αρχή αλλά ως ζωντανή παρουσία, να νιώθει το βάρος και την ουσία του, να τον συναντά όπως συναντά έναν άλλο άνθρωπο. Σημαίνει να έχει εσωτερικεύσει τον νόμο τόσο πλήρως ώστε η ίδια η σάρκα και τα οστά του να γίνουν όργανα της έκφρασής του. Ένα τέτοιο άτομο ποτέ δεν παραμελεί τον νόμο, όχι επειδή φοβάται την τιμωρία ή επιδιώκει ανταμοιβή, αλλά επειδή έχει γίνει ανίκανο να διαχωρίσει τον εαυτό του από αυτόν. Ο νόμος ρέει μέσα του όπως το αίμα ρέει στις φλέβες, όπως η αναπνοή ρέει στους πνεύμονες — αβίαστα, συνεχώς, συντηρώντας την ίδια τη ζωή.

Η Ψευδαίσθηση της Ηλικίας

Η εναλλαγή των εποχών σημαδεύει την πάροδο του χρόνου πάνω στο σώμα, χαράσσοντας γραμμές στο πρόσωπο και ασημώνοντας τα μαλλιά με πάχνη. Ωστόσο αυτή η εξωτερική απόδειξη συσσωρευμένων ετών δεν μας λέει τίποτα για την ουσιαστική κατάσταση της ψυχής μέσα. Υπάρχουν εκείνοι των οποίων τα κεφάλια λάμπουν λευκά σαν χειμερινό χιόνι, ωστόσο τα πνεύματά τους παραμένουν τόσο άμορφα και χαοτικά όσο αυτά των παιδιών — γέροι σε χρόνια αλλά άδειοι από τις ιδιότητες που αποτελούν γνήσια γεροντική ηλικία.

Οι αληθινοί πρεσβύτεροι δεν κατασκευάζονται από την απλή πάροδο του χρόνου. Αναδύονται μέσα από μια διαδικασία εκλέπτυνσης και κάθαρσης που μπορεί να διαρκέσει δεκαετίες ή, για τους πνευματικά προικισμένους, σε μια μόνη μεταμορφωτική στιγμή. Ο αυθεντικός πρεσβύτερος είναι εκείνος στον οποίο η αλήθεια έχει εγκατασταθεί μόνιμα, που έχει γίνει κατοικία για την αρετή σε όλες τις πολυδιάστατες εκφράσεις της. Η αγάπη ρέει από ένα τέτοιο άτομο όχι ως συναίσθημα αλλά ως φυσική ακτινοβολία, όπως το φως ρέει από τον ήλιο χωρίς προσπάθεια ή πρόθεση.

Η εγκράτεια και η μετριοπάθεια χαρακτηρίζουν κάθε κίνησή τους — όχι η εγκράτεια που γεννιέται από την καταπίεση, η οποία δημιουργεί εσωτερική βία, αλλά τα φυσικά όρια που αναδύονται όταν κανείς έχει δει μέσα από τις ψευδαισθήσεις που οδηγούν σε καταναγκαστική συμπεριφορά. Έχουν αναλάβει το δύσκολο έργο της κάθαρσης, εξάγοντας από την ύπαρξή τους τις ακαθαρσίες που θολώνουν την όραση και διαστρεβλώνουν την κρίση. Η σοφία λάμπει μέσα από αυτούς, όχι ως κάτι που κατέχουν αλλά ως κάτι που έχουν γίνει αρκετά διαφανείς για να αποκαλύψουν.

Η Ρίζα της Σεβασμιότητας

Ο κόσμος διαρκώς συγχέει την εμφάνιση με την πραγματικότητα, μπερδεύοντας την επιφανειακή λάμψη με τα βάθη από κάτω. Υπάρχουν εκείνοι που καλλιεργούν τη σεβασμιότητα όπως καλλιεργεί κανείς έναν κήπο για επίδειξη — τακτοποιώντας προσεκτικά τα ορατά στοιχεία αλλά επιτρέποντας στους κρυφούς χώρους να γεμίσουν με ζιζάνια και αγκάθια. Μιλούν πολύ, ελπίζοντας ότι ο όγκος μπορεί να υποκαταστήσει την ουσία. Προσέχουν την ομορφιά της όψης και της μορφής, φανταζόμενοι ότι η εξωτερική ελκυστικότητα μπορεί να αντισταθμίσει την ασχήμια που σιγοκαίει μέσα.

Ωστόσο κανένα ποσό προσεκτικής παρουσίασης δεν μπορεί πραγματικά να κρύψει μια καρδιά διεφθαρμένη από φθόνο, πλεονεξία και ανεντιμότητα. Αυτές οι ιδιότητες έχουν τρόπο να διαρρέουν ακόμα και από τις πιο προσεκτικά κατασκευασμένες προσόψεις, και να εκδηλώνονται σε λεπτές χειρονομίες, στην ποιότητα του βλέμματος, στους υποτόνους που στοιχειώνουν την ομιλία.

Η αληθινή σεβασμιότητα προέρχεται όχι από πρόσθεση αλλά από αφαίρεση, όχι από τη συσσώρευση αρετών σαν στολιδιών αλλά από την αφαίρεση, ρίζα και όλα, των δηλητηριωδών αναπτύξεων που πνίγουν τον κήπο της ψυχής. Όταν ο φθόνος καταστρέφεται στη πηγή του, όταν η πλεονεξία εκσκαφεί πλήρως, όταν η ανεντιμότητα καεί στη φωτιά της ειλικρινούς αυτοεξέτασης — τότε, και μόνο τότε, αναδύεται η γνήσια σεβασμιότητα. Εμφανίζεται όχι ως κάτι κατασκευασμένο αλλά ως κάτι αποκαλυπτόμενο, όπως η φυσική ομορφιά μιας πέτρας εμφανίζεται όταν η λάσπη που την καλύπτει ξεπλένεται. Το άτομο που απελευθερώνεται από το μίσος και φωτίζεται από τη σοφία γίνεται σεβαστό όχι μέσω προσπάθειας αλλά μέσω της ύπαρξης, όχι μέσω του κάνειν αλλά μέσω της ακτινοβόλου απλότητας της ουσιαστικής του φύσης.

Η Ήσυχη Επανάσταση

Στις πνευματικές παραδόσεις της Ανατολής, υπάρχει η φιγούρα του Σαμάνου — εκείνου που έχει ησυχάσει τα ταραγμένα νερά της ύπαρξης, που έχει βρει το ακίνητο σημείο στο κέντρο του περιστρεφόμενου κόσμου. Ωστόσο αυτή η ησυχία δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω εξωτερικών σημαδιών. Το ξύρισμα του κεφαλιού, η υιοθέτηση ρομπών, η εκτέλεση καθορισμένων τελετουργιών — τίποτα από αυτά δεν δημιουργεί έναν αληθινό Σαμάνο αν το εσωτερικό τοπίο παραμένει άγριο και ακατάκτητο.

Πώς μπορεί κανείς να διεκδικεί τον τίτλο του «ήσυχου» ενώ παραμένει αιχμάλωτος της επιθυμίας και της πλεονεξίας, αυτών των δίδυμων τυράννων που δημιουργούν τόσο θόρυβο και χάος στα δωμάτια της συνείδησης; Αυτές οι δυνάμεις ορμούν μέσα στην ψυχή σαν καταιγίδες, πνίγοντας τη λεπτή μουσική του πνεύματος, κάνοντας την ακινησία αδύνατη.

Ο αυθεντικός Σαμάνος είναι εκείνος που έχει αναλάβει το ηρωικό έργο της ησύχασης του κακού στη πηγή του — όχι μόνο τα μεγάλα κακά που προσελκύουν δημόσια καταδίκη, αλλά τα μικρά, λεπτά κακά που σέρνονται μέσα στη συνείδηση σαν κλέφτες τη νύχτα. Κάθε εγωιστική παρόρμηση εξεταζόμενη και απελευθερωμένη, κάθε στιγμή σκληρότητας πιασμένη και μεταμορφωμένη, κάθε σπόρος βίας αναγνωρισμένος και αφαιρεθείς πριν βλαστήσει — αυτή είναι η υπομονετική, επίπονη εργασία που δημιουργεί αληθινή ησυχία.

Πέρα από το Καλό και το Κακό

Ο επαίτης περπατά στον κόσμο με άδεια χέρια και ανοιχτό μπολ, εξαρτώμενος από τη γενναιοδωρία των άλλων για τροφή. Ωστόσο η εξωτερική μορφή της επαιτείας δεν δημιουργεί έναν αληθινό Μπίκσου περισσότερο από ό,τι η εξωτερική μορφή της μελέτης δημιουργεί έναν αληθινό μελετητή. Η ουσία της ζωής του επαίτη δεν έγκειται στην οικονομική εξάρτηση αλλά στην πνευματική ελευθερία — την ελευθερία που προέρχεται από την υιοθέτηση όλου του νόμου, από την ενσωμάτωση κάθε αρχής του στο ύφασμα της ύπαρξής του.

Ένα τέτοιο άτομο κατοικεί σε μια παράξενη και υψηλή περιοχή πέρα από τις συμβατικές κατηγορίες του καλού και του κακού. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ανήθικο ή αδιάφορο προς ηθικές διακρίσεις. Μάλλον, έχει υπερβεί τη δυϊστική σκέψη που παγιδεύει τους περισσότερους ανθρώπους σε ατελείωτους κύκλους κρίσης και αντικρίσης. Έχει γίνει αγνός με την βαθύτερη έννοια — καθαρός όχι μόνο στο σώμα αλλά στο κίνητρο, την επιθυμία και την πρόθεση.

Οπλισμένο με γνώση που διεισδύει στην καρδιά της πραγματικότητας, περνά μέσα από τον κόσμο σαν φως που διαπερνά καθαρό νερό, παρόν αλλά αμόλυντο, εμπλεκόμενο αλλά απελευθερωμένο. Βλέπει τις συμβατικές κατηγορίες του καλού και του κακού ως απαραίτητα κατασκευάσματα για εκείνους που ακόμα μαθαίνουν, αλλά ο ίδιος έχει προχωρήσει πέρα από τέτοια πλαίσια σε μια πιο άμεση και κατευθείαν σχέση με την ίδια την αλήθεια.

Η Σοφία της Ισορροπίας

Υπάρχουν εκείνοι που φαντάζονται ότι η σιωπή από μόνη της χαρίζει σοφία, ότι το απλό σταμάτημα της ομιλίας μεταμορφώνει με κάποιο τρόπο την ανοησία σε κατανόηση. Εξασκούν τη βουβαμάρα σαν να ήταν πνευματική πειθαρχία, καλλιεργώντας μια άδεια ησυχία που κρύβει παρά αποκαλύπτει την άγνοια. Ωστόσο η σιωπή χωρίς σοφία είναι απλώς η απουσία ήχου, όχι πιο σημαντική από τη σιωπή των λίθων.

Ο αληθινός Μούνι — ο σοφός, ο σιωπηλός — χαρακτηρίζεται όχι από την απουσία ομιλίας αλλά από την παρουσία διάκρισης. Ένα τέτοιο άτομο κινείται μέσα στην ύπαρξη με την λεπτή ακρίβεια εκείνου που περπατά σε τεντωμένο σχοινί, ζυγίζοντας και ισορροπώντας συνεχώς, επιλέγοντας το καλό ενώ αποφεύγει το κακό, παίρνοντας την ισορροπία και χρησιμοποιώντας την ως πυξίδα και οδηγό.

Αυτό το ζύγισμα δεν είναι ο μηχανικός υπολογισμός ενός εμπόρου που μετρά νομίσματα, αλλά μια λεπτή, διαισθητική διαδικασία που αντλεί από πηγές γνώσης βαθύτερες από τη λογική σκέψη. Ο Μούνι νιώθει το βάρος των πραγμάτων, αισθάνεται την ηθική τους βαρύτητα, αντιλαμβάνεται τις κρυφές συνέπειες που κυματίζουν προς τα έξω από κάθε επιλογή. Πλοηγείται στον κόσμο σαν έμπειρος ναυτικός που διαβάζει τους ανέμους και τα ρεύματα, προσαρμόζοντας την πορεία του στιγμή προς στιγμή σε συνθήκες που οι άλλοι ούτε καν αντιλαμβάνονται.

Η Ιερότητα της Ζωής

Σε έναν κόσμο όπου η βία είναι ενδημική, όπου οι ισχυροί πάγια θηρεύουν τους αδύναμους, όπου τα ζωντανά πλάσματα καταστρέφονται αδιάφορα και χωρίς σκέψη, αναδύεται μια φιγούρα ριζικής συμπόνιας — ο Αρίγια, ο ευγενής, που επεκτείνει τον κύκλο της ηθικής μέριμνας για να αγκαλιάσει όλα τα αισθανόμενα όντα.

Ένα τέτοιο άτομο δεν μπορεί να ονομαστεί ευγενές όταν τραυματίζει ζωντανά πλάσματα, δεν μπορεί να διεκδικεί πνευματική ανύψωση ενώ συμμετέχει στον αρχαίο κύκλο βίας που χαρακτηρίζει τόσο μεγάλο μέρος της ύπαρξης. Η αληθινή ευγένεια εκδηλώνεται σε οίκτο — όχι οίκτο ως συγκατάβαση, αλλά οίκτο ως βαθιά συμμετοχή, ως αναγνώριση της ουσιαστικής συγγένειας που δένει όλα τα ζωντανά πράγματα.

Ο ευγενής βλέπει το ίδιο του το πρόσωπο αντανακλώμενο σε κάθε πλάσμα που αναπνέει. Νιώθει τον πόνο των ζώων, των εντόμων, ολόκληρης της κοινότητας της ζωής, σαν να ήταν δικός του πόνος. Αυτό δεν είναι συναισθηματισμός αλλά αντίληψη, όχι συναίσθημα αλλά όραση — όραση καθαρή μέσα στη φύση της ύπαρξης και αναγνώριση ότι όλα τα όντα μοιράζονται την ίδια θεμελιώδη επιθυμία να ζουν, να αποφεύγουν τον πόνο, να βιώνουν όποιο μέτρο ευτυχίας επιτρέπουν οι συνθήκες τους.

Η Τελική Απελευθέρωση

Και όμως, και όμως... ακόμα και η ευγένεια δεν αρκεί. Ακόμα και η πειθαρχία και οι όρκοι, ακόμα και η βαθιά μάθηση, ακόμα και η ικανότητα να εισέρχεται σε βαθιές καταστάσεις έκστασης, ακόμα και η αυστηρή πρακτική του να κοιμάται μόνος — τίποτα από αυτά δεν εγγυάται το απόλυτο βραβείο, την ευτυχία της απελευθέρωσης που οι κοσμικοί ποτέ δεν γνωρίζουν, την εξάλειψη των επιθυμιών που σημαδεύει την κορύφωση της πνευματικής διαδρομής.

Ο αναζητητής δεν πρέπει να γίνει υπερβολικά σίγουρος πρόωρα, δεν πρέπει να φαντάζεται ότι οι εξωτερικές πρακτικές μόνες θα τον οδηγήσουν στον στόχο. Η εξάλειψη των επιθυμιών δεν επιτυγχάνεται μέσω μηχανικής τήρησης κανόνων, όσο αγνή και αν είναι η πρόθεση. Απαιτεί κάτι πιο ριζικό, πιο ολικό — μια πλήρη μεταμόρφωση της ίδιας της συνείδησης, έναν θάνατο και αναγέννηση που δεν αφήνει καμία άποψη του παλιού εαυτού άθικτη.

Αυτή η τελική απελευθέρωση δεν μπορεί να κερδηθεί μέσω συσσώρευσης αλλά μόνο μέσω παραίτησης. Έρχεται όχι σε εκείνους που έχουν συγκεντρώσει πολλά αλλά σε εκείνους που έχουν απελευθερώσει τα πάντα, που έχουν αφήσει να πέσει ακόμα και η λαβή τους στην ίδια τη διαδρομή. Σε αυτή την απόλυτη απελευθέρωση, σε αυτή την τελική παράδοση, η συνείδηση ανακαλύπτει τον εαυτό της όπως πάντα ήταν — απέραντη, φωτεινή, ελεύθερη, ξεκουραζόμενη σε μια ειρήνη που δεν έχει αντίθετο, κατοικώντας σε μια χαρά που δεν ζητά τίποτα επειδή δεν της λείπει τίποτα, πλήρης από μόνη της, το τέλος και η αρχή, το άλφα και το ωμέγα του πνευματικού ταξιδιού.

Η Διαδρομή Χωρίς Διαδρομή

Έτσι η μυστική παράδοση αποκαλύπτει την ουσιαστική της διδασκαλία: ότι η δικαιοσύνη, η σοφία, η αγνότητα και η απελευθέρωση δεν μπορούν να αρπαχθούν αλλά μόνο να ληφθούν· δεν μπορούν να επιτευχθούν αλλά μόνο να πραγματοποιηθούν· δεν μπορούν να κατασκευαστούν αλλά μόνο να αποκαλυφθούν σαν αρχαίοι θησαυροί θαμμένοι κάτω από στρώματα ψευδαίσθησης και άγνοιας.

Η διαδρομή στροβιλίζεται μέσα σε παράξενα εδάφη, απαιτώντας τα πάντα και μη υποσχόμενη τίποτα, απαιτώντας τη διάλυση του ίδιου του εαυτού που επιδιώκει να την βαδίσει. Και όμως εκείνοι που επιμένουν, που συνεχίζουν ακόμα και όταν η διαδρομή εξαφανίζεται και πέφτει το σκοτάδι, ανακαλύπτουν τελικά αυτό που ήταν παρόν από πάντα — όχι κάτι νέο να αποκτηθεί αλλά κάτι αρχαίο να θυμηθείς, η αρχική φύση που ποτέ δεν χάθηκε πραγματικά, η φωτεινή ουσία που λάμπει ήσυχα κάτω από τον θόρυβο και το χάος της ύπαρξης, περιμένοντας υπομονετικά την αναγνώριση, καλώντας απαλά εκείνους που έχουν μάθει, επιτέλους, να ακούν.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

CIRCLE OF LIGHT / Perennial Sayings

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / THE INFINITE DEPTH OF BEING

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

ESOTERISM STUDIES BOOKS

ESOTERISM ACADEMY NEW ARTICLE

Monday, November 6, 2023

Life: Timeless, Existence, Knowledge, Freedom

Life: Timeless, Existence, Knowledge, Freedom

TIMELESS is the Source of everything

Spiritual Ideas

TAOΪSM / "Tao Te Ching" Commentaries

BUDDHISM /"Dammapada" Commentaries

Chapter 19. The Just

VEDANTA / "Viveka Chudamani, by Adi Sankaracharya" Commentaries

jKRISHNAMURTI / "The Only Revolution" Commentaries

RELIGION / Religions Commentaries

Quotes

Constantinos’s quotes

Copyright