Esoterism Academy: The Land of Truth

Tuesday, November 7, 2023

The Land of Truth

TRAVELER, in the UNKNOWN LAND OF CONSCIOUSNESS... only in the Tranquility (of Life) can you find the Truth... only in the Stillness (of the Soul) can you truly live, live existence in the worlds, as a continuum, and with full awareness ... only in the Silence (of the Mind) can you Understand what you really are... only in the Absence (of Personal Existence) can you "See" your True Nature... until you Return to the FINAL CONSTANT, to the UNCHANGING...

The Land of Truth Spreads as Deep as Our Understanding Spreads!

MEDITATION is VISION, a Way of Seeing, SEEING: Direct Perception, Understanding, Experiencing What Happens without "distortions", which is completed in this Perception, in this PRIMITIVE LIFE EXPERIENCE, which is at the same time LIGHTING, LIFE. An INTEGRATED LIFE EXPERIENCE that Continuously Flows without Changing, Into Eternity, Beyond Time.

MEDITATION (SEE), ILLUMINATION, LIFE, is the Same Thing, and is the whole Experience of Existence, continually. This WAY OF LIFE, is an INNER ATTITUDE OF LIFE, UNDERSTANDING, ABSENCE OF THOUGHT. It does not come by managing perception, disciplining internal processes, “directing” thought, “concentrating”, “eliminating” thought... nor does it come by external activities, by sitting in the Lotus Posture (even if you sit for 10,000 years).

MEDITATION IS RIGHT VIEW, regardless of internal processes or external activities. MEDITATION is not an “activity” or an external “act” or “sitting”. In the Space of Ignorance and Ignorance, people misuse the words, and use the terms Meditation, Enlightenment, spirituality and spiritual evolution, and all this, not knowing what "it" is... but only their "similar" can be convinced.

...

Meditation is The Land of Truth

In this essay, we will explore some of the esoteric teachings that we have learned from our journey into the unknown land of consciousness. We will share with you some of the insights that we have gained from meditating on the true nature of reality and existence. We hope that this essay will inspire you to seek your own truth and to live a life of awareness and harmony.

The Land of Truth is not a physical place that we can visit or locate on a map. It is a state of being that transcends space and time. It is a realm of pure awareness that lies beyond the limitations of our senses and thoughts. It is a dimension of infinite potentiality that manifests itself in every moment and every experience. It is the source and essence of all that is.

To enter The Land of Truth, we need to let go of our attachments and identifications with our personal existence. We need to realize that we are not our bodies, our minds, our emotions or our personalities. We are not our roles, our labels or our stories. We are not separate from anything or anyone. We are one with everything and everyone.

We need to quiet our minds and listen to our hearts. We need to tune into our intuition and follow our inner guidance. We need to surrender to the flow of life and trust in the divine intelligence that orchestrates everything. We need to be present and attentive to what is happening here and now.

We need to meditate.

Meditation is not a technique or a practice that we do for a certain amount of time or in a certain posture. Meditation is a way of living and being that we embody at all times and in all situations. Meditation is a way of seeing and knowing that reveals the truth behind appearances. Meditation is a way of experiencing and expressing that radiates love and joy.

Meditation is vision.

When we meditate, we see things as they are, not as we think they are or as we want them to be. We see beyond the surface level of forms and phenomena to the deeper level of essence and meaning. We see beyond the duality of subject and object to the unity of consciousness and reality. We see beyond the illusion of separation to the reality of interconnection.

Meditation is understanding.

When we meditate, we understand things as they are, not as we believe they are or as we judge them to be. We understand beyond the level of concepts and opinions to the level of principles and values. We understand beyond the level of words and symbols to the level of feelings and sensations. We understand beyond the level of analysis and logic to the level of intuition and wisdom.

Meditation is experiencing.

When we meditate, we experience things as they are, not as we imagine they are or as we fear they might be. We experience beyond the level of thoughts and emotions to the level of awareness and presence. We experience beyond the level of past and future to the level of now and here. We experience beyond the level of self and other to the level of oneness and wholeness.

Meditation is illumination.

When we meditate, we illuminate things as they are, not as we obscure them or as we project them to be. We illuminate beyond the level of darkness and ignorance to the level of light and knowledge. We illuminate beyond the level of confusion and doubt to the level of clarity and certainty. We illuminate beyond the level of suffering and struggle to the level of peace and bliss.

Meditation is life.

When we meditate, we live things as they are, not as we resist them or as we try to change them. We live beyond the level of doing and having to the level of being and giving. We live beyond the level of action and reaction to the level of creation and manifestation. We live beyond the level of birth and death to the level of eternity and infinity.

Meditation is the same thing as illumination, life, understanding, experiencing and vision. Meditation is the whole experience of existence, continually. Meditation is an inner attitude of life, understanding, absence of thought. Meditation is right view, regardless of internal processes or external activities.

Meditation is not something that we do or achieve. Meditation is something that we are and express.

Meditation is The Land of Truth.

...

Spiritual Ideas

Tranquility: Finding Truth

In the Land of Truth, tranquility plays a vital role. It is through embracing a state of calmness and peace that one can uncover the essence of truth. By quieting the noise of external distractions, we open ourselves up to a deeper level of awareness.

Stillness: Living Existence

Living existence in the worlds as a continuum requires the stillness of the soul. In the Land of Truth, it is in moments of quiet reflection and introspection that we can truly experience life. By being present and fully aware, we immerse ourselves in the richness of each passing moment.

Silence: Understanding our True Nature

To understand what we truly are, we must delve into the silence of the mind. In this realm, thoughts fade away, allowing us to connect with our authentic selves. It is through this inner silence that we gain insight into our true nature and purpose.

Absence: Seeing our True Nature

By embracing the absence of personal existence, we can "see" our true nature. This shedding of ego and attachment grants us a glimpse into the core of our being. Only by letting go of our individual identity can we truly recognize our interconnectedness with the universe.

The Land of Truth: Spreading Understanding

The Land of Truth extends as deep as our understanding spreads. As we explore the depths of our consciousness, we expand our awareness and perception of the world around us. This journey of self-discovery leads us to a place where truth and enlightenment intertwine.

Meditation: Vision and Illumination

Meditation serves as a pathway to vision and illumination. It is a way of seeing the world without distortions, allowing for direct perception, understanding, and experiencing what happens. Through integrated meditation, our lives flow continuously, transcending the constraints of time.

Meditation as a Way of Life

Meditation is not merely an activity or an external act. It is a way of life—an inner attitude of understanding and absence of thought. It cannot be achieved by manipulating perception or disciplining internal processes. True meditation goes beyond external activities and postures, reaching into the depths of our consciousness.

Meditation as Right View

Regardless of internal processes or external activities, meditation is about cultivating right view. In a world clouded by ignorance, the true meaning of meditation often gets misinterpreted. It is essential to discern between the genuine path of meditation and the misconceptions that surround it.

The Land of Truth

In conclusion, the Land of Truth beckons those who seek a deeper understanding of existence. Through tranquility, stillness, silence, and absence, we embark on a journey of self-discovery and illumination. By embracing meditation as a way of life and cultivating right view, we open ourselves up to the profound wisdom and beauty that lie within. May your exploration of the Land of Truth be transformative and enlightening.

...

Η Χώρα της Αλήθειας

ΤΑΞΙΔΙΩΤΗ, στην ΑΓΝΩΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ… μονάχα μέσα στην Ηρεμία (της Ζωής) μπορείς να βρεις την Αλήθεια… μονάχα μέσα στην Ησυχία (της Ψυχής) μπορείς να ζήσεις αληθινά, να ζήσεις την ύπαρξη στους κόσμους, σαν μια συνέχεια, και με πλήρη επίγνωση... μονάχα μέσα στη Σιγή (του Νου) μπορείς να Κατανοήσεις τι είσαι πραγματικά... μονάχα μέσα στην Απουσία (της Προσωπικής Ύπαρξης) μπορείς να «Δεις» την Αληθινή Φύση σου… μέχρι να Επιστρέψεις στο ΥΣΤΑΤΟ ΣΤΑΘΕΡΟ, στο ΑΝΑΛΛΟΙΩΤΟ…

Η Χώρα της Αλήθειας Απλώνεται στο Βάθος που Απλώνεται η Κατανόησή μας!

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ Είναι ΟΡΑΣΗ, Τρόπος Όρασης, το ΒΛΕΠΕΙΝ: Άμεση Αντίληψη, Κατανόηση, Βίωση Αυτού που Συμβαίνει χωρίς «παραμορφώσεις», που ολοκληρώνεται σε αυτή την Αντίληψη, σε αυτό το ΠΡΩΤΟΓΕΝΕΣ ΒΙΩΜΑ ΖΩΗΣ, που είναι ταυτόχρονα ΦΩΤΙΣΗ, ΖΩΗ. Μια ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΖΩΗΣ που Ρέει Συνεχώς χωρίς να Αλλοιώνεται, Μέσα στην Αιωνιότητα, πέρα από τον χρόνο.

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ (ΒΛΕΠΕΙΝ), ΦΩΤΙΣΗ, ΖΩΗ, είναι το Ίδιο Πράγμα, κι είναι όλη η Εμπειρία της Ύπαρξης, Συνεχώς. Αυτός ο ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ, είναι ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ, ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ, ΑΠΟΥΣΙΑ ΣΚΕΨΗΣ. Δεν έρχεται με την διαχείριση της αντίληψης, την πειθάρχηση των εσωτερικών διαδικασιών, την «κατεύθυνση» της σκέψης, την «συγκέντρωση», την «εξάλειψη» της σκέψης… ούτε έρχεται με εξωτερικές δραστηριότητες, με το να κάθεσαι στην Στάση του Λωτού (ακόμα κι αν κάθεσαι 10.000 χρόνια).

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΗ ΟΡΑΣΗ, άσχετα από εσωτερικές διεργασίες ή εξωτερικές δραστηριότητες. ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ δεν είναι «δραστηριότητα» ή εξωτερική «πράξη» ή «κάθισμα». Στον Χώρο της Άγνοιας και της αμάθειας, οι άνθρωποι χρησιμοποιούν άστοχα τις λέξεις, και χρησιμοποιούν τους όρους Διαλογισμός, Φώτιση, πνευματικότητα και πνευματική εξέλιξη, κι όλα αυτά, χωρίς να γνωρίζουν τι «είναι»… αλλά μόνο τους «όμοιούς» τους μπορούν να πείσουν.

...

Ο Διαλογισμός είναι η Χώρα της Αλήθειας

Σε αυτό το δοκίμιο, θα εξερευνήσουμε μερικές από τις εσωτερικές διδασκαλίες που μάθαμε από το ταξίδι μας στην άγνωστη χώρα της συνείδησης. Θα μοιραστούμε μαζί σας μερικές από τις γνώσεις που έχουμε αποκτήσει από το διαλογισμό για την αληθινή φύση της πραγματικότητας και της ύπαρξης. Ελπίζουμε ότι αυτό το δοκίμιο θα σας εμπνεύσει να αναζητήσετε τη δική σας αλήθεια και να ζήσετε μια ζωή με επίγνωση και αρμονία.

Η Χώρα της Αλήθειας δεν είναι ένα φυσικό μέρος που μπορούμε να επισκεφτούμε ή να εντοπίσουμε σε έναν χάρτη. Είναι μια κατάσταση ύπαρξης που υπερβαίνει τον χώρο και τον χρόνο. Είναι ένα βασίλειο καθαρής επίγνωσης που βρίσκεται πέρα από τους περιορισμούς των αισθήσεων και των σκέψεών μας. Είναι μια διάσταση άπειρης δυνατότητας που εκδηλώνεται σε κάθε στιγμή και κάθε εμπειρία. Είναι η πηγή και η ουσία όλων όσων υπάρχουν.

Για να μπούμε στη Χώρα της Αλήθειας, πρέπει να αφήσουμε τις προσκολλήσεις και τις ταυτίσεις μας με την προσωπική μας ύπαρξη. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε το σώμα μας, το μυαλό μας, τα συναισθήματά μας ή η προσωπικότητά μας. Δεν είμαστε οι ρόλοι μας, οι ταμπέλες ή οι ιστορίες μας. Δεν είμαστε χωρισμένοι από τίποτα και κανέναν. Είμαστε ένα με όλα και με όλους.

Πρέπει να ηρεμήσουμε το μυαλό μας και να ακούσουμε την καρδιά μας. Πρέπει να συντονιστούμε με τη διαίσθησή μας και να ακολουθήσουμε την εσωτερική μας καθοδήγηση. Χρειάζεται να παραδοθούμε στη ροή της ζωής και να εμπιστευτούμε τη θεϊκή νοημοσύνη που ενορχηστρώνει τα πάντα. Πρέπει να είμαστε παρόντες και προσεκτικοί σε αυτό που συμβαίνει εδώ και τώρα.

Πρέπει να κάνουμε διαλογισμό.

Ο διαλογισμός δεν είναι μια τεχνική ή μια πρακτική που κάνουμε για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα ή σε μια συγκεκριμένη στάση. Ο διαλογισμός είναι ένας τρόπος ζωής και ύπαρξης που ενσαρκώνουμε ανά πάσα στιγμή και σε όλες τις καταστάσεις. Ο διαλογισμός είναι ένας τρόπος να βλέπεις και να γνωρίζεις που αποκαλύπτει την αλήθεια πίσω από την εμφάνιση. Ο διαλογισμός είναι ένας τρόπος εμπειρίας και έκφρασης που εκπέμπει αγάπη και χαρά.

Ο διαλογισμός είναι όραμα.

Όταν διαλογιζόμαστε, βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι, όχι όπως νομίζουμε ότι είναι ή όπως θέλουμε να είναι. Βλέπουμε πέρα από το επιφανειακό επίπεδο των μορφών και των φαινομένων στο βαθύτερο επίπεδο της ουσίας και του νοήματος. Βλέπουμε πέρα από τη δυαδικότητα υποκειμένου και αντικειμένου την ενότητα συνείδησης και πραγματικότητας. Βλέπουμε πέρα από την ψευδαίσθηση του διαχωρισμού στην πραγματικότητα της διασύνδεσης.

Ο διαλογισμός είναι κατανόηση.

Όταν διαλογιζόμαστε, καταλαβαίνουμε τα πράγματα όπως είναι, όχι όπως πιστεύουμε ότι είναι ή όπως τα κρίνουμε. Καταλαβαίνουμε πέρα από το επίπεδο των εννοιών και των απόψεων στο επίπεδο των αρχών και των αξιών. Καταλαβαίνουμε πέρα από το επίπεδο των λέξεων και των συμβόλων στο επίπεδο των συναισθημάτων και των αισθήσεων. Καταλαβαίνουμε πέρα από το επίπεδο της ανάλυσης και της λογικής στο επίπεδο της διαίσθησης και της σοφίας.

Ο διαλογισμός βιώνει.

Όταν διαλογιζόμαστε, βιώνουμε τα πράγματα όπως είναι, όχι όπως τα φανταζόμαστε ή όπως φοβόμαστε ότι μπορεί να είναι. Βιώνουμε πέρα από το επίπεδο των σκέψεων και των συναισθημάτων στο επίπεδο της επίγνωσης και της παρουσίας. Βιώνουμε πέρα από το επίπεδο του παρελθόντος και του μέλλοντος στο επίπεδο του τώρα και του εδώ. Βιώνουμε πέρα από το επίπεδο του εαυτού και του άλλου στο επίπεδο της ενότητας και της ολότητας.

Ο διαλογισμός είναι φωτισμός.

Όταν διαλογιζόμαστε, φωτίζουμε τα πράγματα όπως είναι, όχι όπως τα κρύβουμε ή όπως τα προβάλλουμε ότι είναι. Φωτίζουμε πέρα από το επίπεδο του σκότους και της άγνοιας στο επίπεδο του φωτός και της γνώσης. Φωτίζουμε πέρα από το επίπεδο της σύγχυσης και της αμφιβολίας στο επίπεδο της σαφήνειας και της βεβαιότητας. Φωτίζουμε πέρα από το επίπεδο του πόνου και του αγώνα στο επίπεδο της ειρήνης και της ευδαιμονίας.

Ο διαλογισμός είναι ζωή.

Όταν διαλογιζόμαστε, ζούμε τα πράγματα όπως είναι, όχι όπως τους αντιστεκόμαστε ή όπως προσπαθούμε να τα αλλάξουμε. Ζούμε πέρα από το επίπεδο του να κάνουμε και να έχουμε στο επίπεδο του να είμαστε και να δίνουμε. Ζούμε πέρα από το επίπεδο της δράσης και της αντίδρασης στο επίπεδο της δημιουργίας και της εκδήλωσης. Ζούμε πέρα από το επίπεδο της γέννησης και του θανάτου στο επίπεδο της αιωνιότητας και του απείρου.

Ο διαλογισμός είναι το ίδιο πράγμα με τον φωτισμό, τη ζωή, την κατανόηση, την εμπειρία και το όραμα. Ο διαλογισμός είναι η όλη εμπειρία της ύπαρξης, συνεχώς. Ο διαλογισμός είναι μια εσωτερική στάση ζωής, κατανόηση, απουσία σκέψης. Ο διαλογισμός είναι σωστή άποψη, ανεξάρτητα από εσωτερικές διαδικασίες ή εξωτερικές δραστηριότητες.

Ο διαλογισμός δεν είναι κάτι που κάνουμε ή πετυχαίνουμε. Ο διαλογισμός είναι κάτι που είμαστε και εκφράζουμε.

Ο διαλογισμός είναι η χώρα της αλήθειας.

...

Πνευματικές Ιδέες

Ηρεμία: Βρίσκοντας την αλήθεια

Στη Χώρα της Αλήθειας, η ηρεμία παίζει ζωτικό ρόλο. Είναι μέσα από την αγκαλιά μιας κατάστασης ηρεμίας και γαλήνης που μπορεί κανείς να αποκαλύψει την ουσία της αλήθειας. Μειώνοντας τον θόρυβο των εξωτερικών περισπασμών, ανοίγουμε τον εαυτό μας σε ένα βαθύτερο επίπεδο συνειδητοποίησης.

Ακινησία: Ζωή Ύπαρξη

Η ζωντανή ύπαρξη στους κόσμους ως συνέχεια απαιτεί την ακινησία της ψυχής. Στη Χώρα της Αλήθειας, είναι σε στιγμές ήσυχου στοχασμού και ενδοσκόπησης που μπορούμε πραγματικά να βιώσουμε τη ζωή. Με το να είμαστε παρόντες και με πλήρη επίγνωση, βυθιζόμαστε στον πλούτο κάθε στιγμής που περνάει.

Σιωπή: Κατανοώντας την Αληθινή μας Φύση

Για να καταλάβουμε τι πραγματικά είμαστε, πρέπει να εμβαθύνουμε στη σιωπή του μυαλού. Σε αυτό το βασίλειο, οι σκέψεις σβήνουν, επιτρέποντάς μας να συνδεθούμε με τον αυθεντικό εαυτό μας. Είναι μέσα από αυτή την εσωτερική σιωπή που αποκτούμε διορατικότητα για την αληθινή φύση και σκοπό μας.

Απουσία: Βλέποντας την Αληθινή μας Φύση

Αγκαλιάζοντας την απουσία προσωπικής ύπαρξης, μπορούμε να «δούμε» την αληθινή μας φύση. Αυτή η αποβολή του εγώ και της προσκόλλησης μας δίνει μια ματιά στον πυρήνα της ύπαρξής μας. Μόνο αφήνοντας την ατομική μας ταυτότητα μπορούμε να αναγνωρίσουμε πραγματικά τη διασύνδεσή μας με το σύμπαν.

Η χώρα της αλήθειας: Επέκταση της Κατανόησης

Η Χώρα της Αλήθειας εκτείνεται τόσο βαθιά όσο εξαπλώνεται η κατανόησή μας. Καθώς εξερευνούμε τα βάθη της συνείδησής μας, διευρύνουμε την επίγνωσή μας και την αντίληψή μας για τον κόσμο γύρω μας. Αυτό το ταξίδι αυτό-ανακάλυψης μας οδηγεί σε ένα μέρος όπου η αλήθεια και η φώτιση συμπλέκονται.

Διαλογισμός: Όραμα και Φωτισμός

Ο διαλογισμός χρησιμεύει ως μονοπάτι προς την όραση και τον φωτισμό. Είναι ένας τρόπος να δεις τον κόσμο χωρίς παραμορφώσεις, επιτρέποντας την άμεση αντίληψη, κατανόηση και εμπειρία του τι συμβαίνει. Μέσω του ολοκληρωμένου διαλογισμού, η ζωή μας κυλά συνεχώς, ξεπερνώντας τους περιορισμούς του χρόνου.

Ο διαλογισμός ως τρόπος ζωής

Ο διαλογισμός δεν είναι απλώς μια δραστηριότητα ή μια εξωτερική πράξη. Είναι ένας τρόπος ζωής—μια εσωτερική στάση κατανόησης και απουσίας σκέψης. Δεν μπορεί να επιτευχθεί χειραγωγώντας την αντίληψη ή πειθαρχώντας τις εσωτερικές διαδικασίες. Ο αληθινός διαλογισμός υπερβαίνει τις εξωτερικές δραστηριότητες και τις στάσεις, φθάνοντας στα βάθη της συνείδησής μας.

Ο διαλογισμός ως ορθή άποψη

Ανεξάρτητα από τις εσωτερικές διαδικασίες ή τις εξωτερικές δραστηριότητες, ο διαλογισμός έχει να κάνει με την καλλιέργεια της σωστής άποψης. Σε έναν κόσμο συννεφιασμένο από άγνοια, το αληθινό νόημα του διαλογισμού συχνά παρερμηνεύεται. Είναι απαραίτητο να διακρίνουμε μεταξύ του γνήσιου μονοπατιού του διαλογισμού και των παρανοήσεων που τον περιβάλλουν.

Η Χώρα της Αλήθειας

Συμπερασματικά, η Χώρα της Αλήθειας καλεί όσους αναζητούν μια βαθύτερη κατανόηση της ύπαρξης. Μέσα από την ηρεμία, την ακινησία, τη σιωπή και την απουσία, ξεκινάμε ένα ταξίδι αυτο-ανακάλυψης και φωτισμού. Αγκαλιάζοντας τον διαλογισμό ως τρόπο ζωής και καλλιεργώντας τη σωστή άποψη, ανοίγουμε τον εαυτό μας στη βαθιά σοφία και ομορφιά που κρύβεται μέσα μας. Είθε η εξερεύνηση της Χώρας της Αλήθειας να είναι μεταμορφωτική και διαφωτιστική.

Monday, 5 January, 2026

The Sacred Emptiness: A Journey Through the Living Silence

(Meditation as Living Action: Freedom from the Known)

The Threshold of Unknowing

There exists a practice beyond practice, a way that is no way, a path that dissolves even as the seeker places foot upon it. This is the sacred art of meditation—not as a technique to be mastered, nor as a destination to be reached, but as the perpetual liberation from all that binds the soul to yesterday's shadows.

The mystic who enters this wordless sanctuary discovers that meditation is nothing less than the continuous emptying of consciousness from the accumulated weight of the known. What is this known? It is the vast storehouse of memory, the endless corridors of yesterday stretching back through countless moments, each one crystallized into certainty, each one claiming permanence in the ever-changing river of existence. The known is time itself made solid, experience transformed into prison, the living waters of awareness frozen into the ice of conclusion.

Yet this emptying is not the work of years, not the gradual erosion of accumulated dust from some distant future vantage point. No—here lies the first great mystery: the emptying occurs not at the journey's end, but at its very inception. It means never to gather the dust at all, never to allow the mind to become a museum of the dead past, a mausoleum where living moments go to be entombed in the rigid forms of memory.

The seeker stands always at the edge of now, that razor's edge where eternity meets the temporal, where the infinite presses against the finite. Here, in this sacred present moment, what has been accumulated dissolves—not through the machinery of thought, which is itself but another layer of the past, but through action, through the vital doing of what presents itself in the living instant.

The Prison of Conclusion

Consider the movement of ordinary consciousness, that restless pilgrimage from conclusion to conclusion, like a traveler moving from inn to inn but never truly arriving home. Each experience becomes immediately encased in judgment, wrapped in the grave-clothes of evaluation, labeled and filed in the archives of the self. This is the tragedy of the conditioned mind: it cannot meet life freshly, cannot drink from the fountain of the present without immediately comparing the taste to all the waters it has drunk before.

Judgment, that sovereign king of the mental realm, sits upon its throne of certainty and pronounces its verdicts upon each moment as it arises. Whether drawn from the distant past or formed in the immediate present, all judgment is essentially conclusion—the closing of a door, the ending of inquiry, the transformation of the living question into a dead answer. And it is precisely this endless judging, this ceaseless concluding, that prevents the constant renewal of consciousness, the perpetual emptying that alone keeps the mind spacious and free.

For the known—that accumulated mass of conclusions, determinations, and fixed beliefs—acts as a dam holding back the flowing river of awareness. Where there should be movement, there is stagnation; where there should be openness, there is closure; where there should be wonder, there is the deadening certainty of "I know."

The Tyranny of Will and the Silence Beyond

Deep within the architecture of the self resides that which calls itself will—the insistent voice that declares "I shall achieve," "I shall become," "I shall transform myself through effort and determination." This will, so praised in the marketplace of spiritual ambitions, is itself the very mechanism of the known's perpetuation. For will is born of desire, and desire is always rooted in the past, in memory, in the ghost of previous pleasure or the shadow of previous pain.

When will operates, it moves always from a center of accumulated knowledge, of concluded experience. The one who wills is the one who remembers, who compares, who seeks to replicate past satisfaction or avoid past suffering. Thus the action of will—no matter how noble its intention, no matter how spiritual its aspiration—cannot possibly empty the vessel of consciousness. It can only fill it further, adding new layers of experience to be stored, new conclusions to be drawn, new determinations to be made.

Here the mystic encounters a profound paradox: the empty mind, that state of pure receptivity and boundless awareness, cannot be purchased through any transaction, cannot be won through any battle, cannot be achieved through any effort of will. It does not yield to demand, no matter how fervent. It cannot be captured by the grasping hand of desire, no matter how subtle that desire may appear.

Yet neither does this mean passivity or resignation. Rather, the empty mind comes into being through a different kind of awareness altogether—not the awareness of a thinker observing his thoughts, which only creates further division and distance, but the awareness of thought itself becoming conscious of its own movements, its own patterns, its own endless dance of conclusion and judgment.

The Innocence of Aloneness

In the depths of authentic meditation, consciousness discovers itself as perpetually innocent—not the innocence of naiveté or ignorance, but the innocence of the present moment, untouched by the contaminating hand of memory. This is the innocence of fresh snow before any footprint marks its surface, the innocence of dawn before any interpretation colors its light.

Such innocence is necessarily alone. Not the loneliness of separation, not the isolation of the ego cut off from its fellows, but the radical aloneness of that which cannot be compared, cannot be measured against anything else, cannot be known through reference to the past. The mind that is completely alone in this sense stands naked before existence, stripped of all the comfortable garments of conclusion, all the familiar armor of knowledge.

When consciousness achieves this sacred solitude, it ceases to accumulate. Like water that does not cling to the lotus leaf, experience passes through awareness without leaving residue, without forming sediment, without building the coral reef of self upon which the ego constructs its fortress. Each moment arises and passes, complete in itself, requiring no addition to the storehouse of memory.

In this aloneness, thought itself becomes silent—not suppressed, not violently pushed away, but naturally quiet, like a bird that ceases its song when song is no longer needed. And in that silence, the mind discovers itself untouched, pristine, eternally new.

The Dissolution of Tomorrow

The mystics of old spoke of the death of time, and here in the practice of true meditation, the seeker encounters what they meant. For the mind that is alone, that dwells completely in the present, finds that the future—which is nothing but the past projected forward, memory masquerading as anticipation—simply ceases to have meaning.

Tomorrow is born from yesterday. All our plans, our fears, our hopes, our anxieties about what is to come are constructed from the materials of what has been. We imagine future pleasures based on past pleasures; we fear future pains based on past pains. The future is the past in different costume, the same old actors performing the same old drama on a stage we imagine to be new.

But when the emptying happens in the present—that perpetual emptying that is the essence of meditation—the future loses its grip on consciousness. Not through denial or through the pretense that tomorrow does not exist in the realm of practical necessity, but through the recognition that psychologically, spiritually, tomorrow is an illusion, a ghost that haunts us only because we insist on carrying yesterday into today.

In the pure present, there is no tomorrow. There is only this—this breath, this light, this awareness that knows itself without the mediation of memory. And in this timeless instant, all that seemed so urgent, so important, so desperately in need of resolution, reveals itself as the fantasy of a mind imprisoned in its own conclusions.

The Living Movement

Here emerges perhaps the most crucial understanding: meditation is not a destination but a movement, not an achievement but a flowing, not a state to be attained and then maintained but a perpetual dance between consciousness and existence. It is the river, not the bank; the breathing, not the breath held; the living flame, not the captured spark.

So many approach the sacred art as though it were a mountain to be climbed, with a summit to be reached where one could plant a flag and declare victory. But this very approach perpetuates the problem it seeks to solve, for it brings the energy of conclusion, of determination, of will into the very space that can only exist when these things dissolve.

Meditation as movement means meditation without end, without conclusion, without the closing of the circle. It means entering each moment of awareness as if for the first time, with no map drawn from previous journeys, no certainty about what will be discovered. It is exploration without the explorer, seeing without the seer, knowing without the knower.

This movement is not chaotic or aimless. Like the growth of a tree, which follows no conscious plan yet manifests perfect order, the movement of meditation follows its own intrinsic intelligence. It knows where to flow as water knows how to find the sea, not through thought or decision but through the simple recognition of what is.

The Death of the Meditator

There comes a moment—not in time but beyond time—when the one who meditates discovers that meditation can only truly occur when the meditator dissolves. As long as there is someone doing meditation, there is division, separation, duality. There is the observer and the observed, the controller and the controlled, the one who seeks emptiness and the emptiness that is sought.

This division is itself the barrier, the veil that obscures the sacred. For in truth, there is no separate entity that can step outside consciousness and manipulate it, clean it, empty it, transform it. There is only consciousness itself, aware of its own movements, sensitive to its own patterns, understanding itself without a separate understander.

When the meditator dies—and this death must happen again and again, moment by moment, for the separate self is constantly seeking to resurrect itself—what remains is not emptiness in the sense of absence, but emptiness in the sense of infinite potential, limitless space, boundless awareness. It is the emptiness of the sky that contains all clouds without being defined by any of them, the emptiness of silence that holds all sound without being disturbed by any of it.

The Sacred Ordinariness

The paradox that mystifies many seekers is this: the emptiness that meditation reveals is not separate from daily life, not divorced from the ordinary world of tasks and relationships, work and rest. The sacred does not exist in some distant realm accessible only through extraordinary experiences or altered states.

Rather, the empty mind discovers that the ordinary is itself the gateway to the infinite. Washing dishes, walking to work, greeting a friend—when done with complete attention, with the innocency of the present, these simple acts become sacraments, portals through which the eternal shines into the temporal.

For the mind that is free from the known, there is no division between the sacred and the secular, the spiritual and the mundane, the meditation cushion and the marketplace. All is one seamless whole, one continuous movement of awareness meeting existence in each unfolding moment.

This is the great liberation: not an escape from life but the discovery of life in its fullness, not a withdrawal from the world but an engagement with the world so complete, so total, that the separation between self and other, between inner and outer, simply dissolves like mist before the morning sun.

The Unspeakable Gift

What words can capture the perfume of this freedom? What language can contain the vastness of the empty mind? The mystic returns from these depths knowing that all description is betrayal, all explanation is reduction, all teaching is merely pointing at the moon while foolish students examine the finger.

Yet still the words must come, not to define or confine the experience but to awaken in others the recognition that what is being spoken of is not foreign or distant but intimately close—closer than their own breath, more immediate than their own thoughts, more present than their own presence.

The empty mind is not something to be created; it is what remains when all creation ceases. It is not something to be achieved; it is what has always been here, obscured only by the endless accumulation of the known. It is not something to be understood; it is the very ground of understanding itself, the awareness prior to all knowledge, the silence from which all sound emerges and to which all sound returns.

The Eternal Beginning

And so the journey ends where it began—in the present moment, in this breath, in this awareness that knows itself without conclusion. The seeker discovers that there was never anywhere to go, never anything to achieve, never any separation to overcome. There was only ever this—this living emptiness, this sacred void that is simultaneously the fullness of all existence.

Meditation as the emptying of the mind from the known is not a practice for the future, not a technique to be perfected over years of discipline. It is the invitation to die to yesterday in this very instant, to let all conclusions dissolve in the face of what is, to stand naked and alone before the mystery that cannot be named.

In this dying, there is no loss but infinite gain. In this emptiness, there is no absence but the presence of all that is. In this aloneness, there is no isolation but the discovery of unity with all existence.

The empty mind asks nothing, seeks nothing, demands nothing. It simply is—and in that simple being, all seeking ends, all questions dissolve, and the sacred silence that has always been here reveals itself as the very ground of consciousness, the source from which all arises and to which all returns.

This is meditation: not as conclusion but as eternal beginning, not as achievement but as continuous letting go, not as becoming but as the discovery of what has never not been. The known empties itself in the present, and what remains is the ineffable, the unspeakable, the sacred mystery that each soul must discover for itself in the living silence of the alone.

…

Η Ιερή Κενότητα: Ένα Ταξίδι Μέσα από τη Ζωντανή Σιωπή

(Διαλογισμός ως Ζωντανή Δράση: Απελευθέρωση από το Γνωστό)

Το Κατώφλι του Αγνώστου

Υπάρχει μια πρακτική πέρα από την πρακτική, ένας δρόμος που δεν είναι δρόμος, ένα μονοπάτι που διαλύεται ακριβώς τη στιγμή που ο αναζητητής πατάει το πόδι του πάνω του. Αυτή είναι η ιερή τέχνη του διαλογισμού—όχι ως τεχνική που πρέπει να κατακτηθεί, ούτε ως προορισμός που πρέπει να επιτευχθεί, αλλά ως η διαρκής απελευθέρωση από όλα όσα δένουν την ψυχή με τις σκιές του χθες.

Ο μύστης που εισέρχεται σε αυτό το άλεκτο ιερό καταφύγιο ανακαλύπτει ότι ο διαλογισμός δεν είναι τίποτα λιγότερο από το συνεχές άδειασμα της συνείδησης από το συσσωρευμένο βάρος του γνωστού. Τι είναι αυτό το γνωστό; Είναι η απέραντη αποθήκη της μνήμης, οι ατελείωτοι διάδρομοι του χθες που εκτείνονται πίσω μέσα από αμέτρητες στιγμές, καθεμιά κρυσταλλωμένη σε βεβαιότητα, καθεμιά που διεκδικεί μονιμότητα στον ασταμάτητα μεταβαλλόμενο ποταμό της ύπαρξης. Το γνωστό είναι ο ίδιος ο χρόνος που έχει γίνει στερεός, η εμπειρία που έχει μετατραπεί σε φυλακή, τα ζωντανά νερά της επίγνωσης παγωμένα σε πάγο συμπερασμάτων.

Ωστόσο, αυτό το άδειασμα δεν είναι έργο ετών, ούτε η σταδιακή διάβρωση της συσσωρευμένης σκόνης από κάποιο μακρινό μελλοντικό σημείο. Όχι—εδώ κρύβεται το πρώτο μεγάλο μυστήριο: το άδειασμα δεν συμβαίνει στο τέλος του ταξιδιού, αλλά στην ίδια του την αρχή. Σημαίνει να μην μαζεύει ποτέ κανείς τη σκόνη, να μην επιτρέπει ποτέ στο νου να γίνει μουσείο του νεκρού παρελθόντος, μαυσωλείο όπου οι ζωντανές στιγμές πηγαίνουν για να ενταφιαστούν στις άκαμπτες μορφές της μνήμης.

Ο αναζητητής στέκεται πάντα στο χείλος του τώρα, εκείνο το ξυράφι όπου η αιωνιότητα συναντά το πρόσκαιρο, όπου το άπειρο πιέζει το πεπερασμένο. Εδώ, σε αυτή την ιερή παρούσα στιγμή, ό,τι έχει συσσωρευτεί διαλύεται—όχι μέσω της μηχανής της σκέψης, που είναι η ίδια μια ακόμα στρώση του παρελθόντος, αλλά μέσω της δράσης, μέσω της ζωτικής πράξης αυτού που παρουσιάζεται στη ζωντανή στιγμή.

Η Φυλακή του Συμπεράσματος

Σκεφτείτε την κίνηση της συνηθισμένης συνείδησης, εκείνο το ανήσυχο προσκύνημα από συμπέρασμα σε συμπέρασμα, σαν ταξιδιώτη που μετακινείται από πανδοχείο σε πανδοχείο χωρίς ποτέ να φτάνει πραγματικά στο σπίτι. Κάθε εμπειρία εγκλωβίζεται αμέσως σε κρίση, τυλίγεται στα σάβανα της αξιολόγησης, επισημαίνεται και αρχειοθετείται στα αρχεία του εαυτού. Αυτή είναι η τραγωδία του κλιμακωμένου νου: δεν μπορεί να συναντήσει τη ζωή φρέσκα, δεν μπορεί να πιει από την πηγή του παρόντος χωρίς αμέσως να συγκρίνει τη γεύση με όλα τα νερά που έχει πιει πριν.

Η κρίση, αυτός ο κυρίαρχος βασιλιάς του νοητικού βασιλείου, κάθεται στον θρόνο της βεβαιότητας και εκφέρει τις ετυμηγορίες του σε κάθε στιγμή καθώς αναδύεται. Είτε προέρχεται από το μακρινό παρελθόν είτε σχηματίζεται στην άμεση παρούσα, όλη η κρίση είναι ουσιαστικά συμπέρασμα—το κλείσιμο μιας πόρτας, το τέλος της έρευνας, η μετατροπή της ζωντανής ερώτησης σε νεκρή απάντηση. Και είναι ακριβώς αυτή η ασταμάτητη κρίση, αυτό το αδιάκοπο συμπερασματολογείν, που εμποδίζει τη συνεχή ανανέωση της συνείδησης, το διαρκές άδειασμα που μόνον αυτό κρατάει το νου ευρύχωρο και ελεύθερο.

Διότι το γνωστό—αυτή η συσσωρευμένη μάζα συμπερασμάτων, αποφάσεων και σταθερών πεποιθήσεων—λειτουργεί σαν φράγμα που συγκρατεί τον ρέοντα ποταμό της επίγνωσης. Εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει κίνηση, υπάρχει στασιμότητα· εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει ανοιχτότητα, υπάρχει κλείσιμο· εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει θαυμασμός, υπάρχει η νεκρωτική βεβαιότητα του «ξέρω».

Η Τυραννία της Θέλησης και η Σιωπή Πέρα από Αυτήν

Βαθιά μέσα στην αρχιτεκτονική του εαυτού κατοικεί αυτό που ονομάζει τον εαυτό του θέληση—η επίμονη φωνή που διακηρύσσει «Θα επιτύχω», «Θα γίνω», «Θα μεταμορφώσω τον εαυτό μου μέσω προσπάθειας και αποφασιστικότητας». Αυτή η θέληση, τόσο επαινεμένη στην αγορά των πνευματικών φιλοδοξιών, είναι η ίδια ο μηχανισμός που διαιωνίζει το γνωστό. Διότι η θέληση γεννιέται από την επιθυμία, και η επιθυμία είναι πάντα ριζωμένη στο παρελθόν, στη μνήμη, στο φάντασμα προηγούμενης ηδονής ή στη σκιά προηγούμενου πόνου.

Όταν η θέληση λειτουργεί, κινείται πάντα από ένα κέντρο συσσωρευμένης γνώσης, συναγμένης εμπειρίας. Αυτός που θέλει είναι αυτός που θυμάται, που συγκρίνει, που επιδιώκει να αναπαράγει προηγούμενη ικανοποίηση ή να αποφύγει προηγούμενο πόνο. Έτσι η δράση της θέλησης—όσο ευγενής κι αν είναι η πρόθεσή της, όσο πνευματική κι αν είναι η φιλοδοξία της—δεν μπορεί ποτέ να αδειάσει το δοχείο της συνείδησης. Μπορεί μόνο να το γεμίσει περαιτέρω, προσθέτοντας νέες στρώσεις εμπειρίας για αποθήκευση, νέα συμπεράσματα για εξαγωγή, νέες αποφάσεις για λήψη.

Εδώ ο μύστης συναντά ένα βαθύ παράδοξο: ο κενός νους, αυτή η κατάσταση καθαρής δεκτικότητας και απεριόριστης επίγνωσης, δεν μπορεί να αγοραστεί με καμία συναλλαγή, δεν μπορεί να κερδηθεί με καμία μάχη, δεν μπορεί να επιτευχθεί με καμία προσπάθεια θέλησης. Δεν υποχωρεί σε καμία απαίτηση, όσο ένθερμη κι αν είναι. Δεν μπορεί να συλληφθεί από το αρπακτικό χέρι της επιθυμίας, όσο λεπτή κι αν φαίνεται αυτή η επιθυμία.

Ωστόσο, ούτε αυτό σημαίνει παθητικότητα ή παραίτηση. Μάλλον, ο κενός νους έρχεται στην ύπαρξη μέσω ενός διαφορετικού είδους επίγνωσης—όχι της επίγνωσης ενός σκεπτόμενου που παρατηρεί τις σκέψεις του, που μόνο δημιουργεί περαιτέρω διαίρεση και απόσταση, αλλά της επίγνωσης της ίδιας της σκέψης που γίνεται συνειδητή των δικών της κινήσεων, των δικών της μοτίβων, του δικού της ατελείωτου χορού συμπερασμάτων και κρίσεων.

Η Αθωότητα της Μοναξιάς

Στα βάθη του αυθεντικού διαλογισμού, η συνείδηση ανακαλύπτει τον εαυτό της ως διαρκώς αθώο—όχι την αθωότητα της αφέλειας ή της άγνοιας, αλλά την αθωότητα της παρούσας στιγμής, ανέγγιχτη από το μολυσματικό χέρι της μνήμης. Αυτή είναι η αθωότητα του φρέσκου χιονιού πριν οποιοδήποτε αποτύπωμα σημαδέψει την επιφάνειά του, η αθωότητα της αυγής πριν οποιαδήποτε ερμηνεία χρωματίσει το φως της.

Μια τέτοια αθωότητα είναι απαραίτητα μόνη. Όχι η μοναξιά της αποχωρισμού, όχι η απομόνωση του εγώ αποκομμένου από τους συνανθρώπους του, αλλά η ριζική μοναξιά αυτού που δεν μπορεί να συγκριθεί, δεν μπορεί να μετρηθεί σε σχέση με οτιδήποτε άλλο, δεν μπορεί να γίνει γνωστό μέσω αναφοράς στο παρελθόν. Ο νους που είναι εντελώς μόνος με αυτή την έννοια στέκεται γυμνός μπροστά στην ύπαρξη, γυμνωμένος από όλα τα άνετα ενδύματα των συμπερασμάτων, από όλη την οικεία πανοπλία της γνώσης.

Όταν η συνείδηση επιτυγχάνει αυτή την ιερή μοναχικότητα, παύει να συσσωρεύει. Σαν το νερό που δεν κολλάει στο φύλλο του λωτού, η εμπειρία περνάει μέσα από την επίγνωση χωρίς να αφήνει κατάλοιπο, χωρίς να σχηματίζει ίζημα, χωρίς να χτίζει τον κοραλλιογενή ύφαλο του εαυτού πάνω στον οποίο το εγώ κατασκευάζει το φρούριό του. Κάθε στιγμή αναδύεται και παρέρχεται, πλήρης από μόνη της, χωρίς να απαιτεί προσθήκη στην αποθήκη της μνήμης.

Σε αυτή τη μοναξιά, η ίδια η σκέψη γίνεται σιωπηλή—όχι καταπιεσμένη, όχι βίαια απωθημένη, αλλά φυσικά ήσυχη, σαν πουλί που σταματάει το τραγούδι του όταν το τραγούδι δεν χρειάζεται πια. Και σε εκείνη τη σιωπή, ο νους ανακαλύπτει τον εαυτό του ανέγγιχτο, παρθένο, αιώνια νέο.

Η Διάλυση του Αύριο

Οι μύστες του παρελθόντος μιλούσαν για τον θάνατο του χρόνου, και εδώ, στην πρακτική του αληθινού διαλογισμού, ο αναζητητής συναντά τι εννοούσαν. Διότι ο νους που είναι μόνος, που κατοικεί εντελώς στο παρόν, βρίσκει ότι το μέλλον—που δεν είναι τίποτα άλλο παρά το παρελθόν προβαλλόμενο προς τα εμπρός, η μνήμη μεταμφιεσμένη σε προσδοκία—απλώς παύει να έχει νόημα.

Το αύριο γεννιέται από το χθες. Όλα μας τα σχέδια, οι φόβοι μας, οι ελπίδες μας, οι αγωνίες μας για το τι θα έρθει είναι κατασκευασμένα από τα υλικά του τι υπήρξε. Φανταζόμαστε μελλοντικές ηδονές βασισμένοι σε παρελθοντικές ηδονές· φοβόμαστε μελλοντικούς πόνους βασισμένοι σε παρελθοντικούς πόνους. Το μέλλον είναι το παρελθόν με διαφορετική ενδυμασία, οι ίδιοι παλιοί ηθοποιοί που παίζουν το ίδιο παλιό δράμα σε μια σκηνή που φανταζόμαστε ότι είναι νέα.

Αλλά όταν το άδειασμα συμβαίνει στο παρόν—αυτό το διαρκές άδειασμα που είναι η ουσία του διαλογισμού—το μέλλον χάνει την λαβή του στη συνείδηση. Όχι μέσω άρνησης ή μέσω της προσποίησης ότι το αύριο δεν υπάρχει στο πεδίο της πρακτικής αναγκαιότητας, αλλά μέσω της αναγνώρισης ότι ψυχολογικά, πνευματικά, το αύριο είναι μια ψευδαίσθηση, ένα φάντασμα που μας στοιχειώνει μόνο επειδή επιμένουμε να κουβαλάμε το χθες στο σήμερα.

Στο καθαρό παρόν, δεν υπάρχει αύριο. Υπάρχει μόνο αυτό—αυτή η αναπνοή, αυτό το φως, αυτή η επίγνωση που γνωρίζει τον εαυτό της χωρίς τη μεσολάβηση της μνήμης. Και σε αυτή την άχρονη στιγμή, όλα όσα φαίνονταν τόσο επείγοντα, τόσο σημαντικά, τόσο απεγνωσμένα σε ανάγκη επίλυσης, αποκαλύπτονται ως η φαντασία ενός νου φυλακισμένου στα ίδια του τα συμπεράσματα.

Η Ζωντανή Κίνηση

Εδώ αναδύεται ίσως η πιο κρίσιμη κατανόηση: ο διαλογισμός δεν είναι προορισμός αλλά κίνηση, όχι επίτευγμα αλλά ροή, όχι κατάσταση που επιτυγχάνεται και μετά διατηρείται αλλά διαρκής χορός μεταξύ συνείδησης και ύπαρξης. Είναι ο ποταμός, όχι η όχθη· η αναπνοή, όχι η κρατημένη ανάσα· η ζωντανή φλόγα, όχι ο αιχμαλωτισμένος σπινθήρας.

Τόσοι πολλοί προσεγγίζουν την ιερή τέχνη σαν να ήταν βουνό για αναρρίχηση, με κορυφή για κατάκτηση όπου θα μπορούσε κανείς να καρφώσει μια σημαία και να διακηρύξει νίκη. Αλλά αυτή ακριβώς η προσέγγιση διαιωνίζει το πρόβλημα που επιδιώκει να λύσει, διότι φέρνει την ενέργεια του συμπεράσματος, της αποφασιστικότητας, της θέλησης ακριβώς στον χώρο που μπορεί να υπάρχει μόνο όταν αυτά τα πράγματα διαλύονται.

Ο διαλογισμός ως κίνηση σημαίνει διαλογισμός χωρίς τέλος, χωρίς συμπέρασμα, χωρίς το κλείσιμο του κύκλου. Σημαίνει να εισέρχεται κανείς σε κάθε στιγμή επίγνωσης σαν για πρώτη φορά, χωρίς χάρτη σχεδιασμένο από προηγούμενα ταξίδια, χωρίς βεβαιότητα για το τι θα ανακαλυφθεί. Είναι εξερεύνηση χωρίς τον εξερευνητή, όραση χωρίς τον βλέποντα, γνώση χωρίς τον γνωρίζοντα.

Αυτή η κίνηση δεν είναι χαοτική ή χωρίς σκοπό. Σαν την ανάπτυξη ενός δέντρου, που δεν ακολουθεί κανένα συνειδητό σχέδιο αλλά εκδηλώνει τέλεια τάξη, η κίνηση του διαλογισμού ακολουθεί τη δική της εγγενή νοημοσύνη. Ξέρει πού να ρέει όπως το νερό ξέρει πώς να βρει τη θάλασσα, όχι μέσω σκέψης ή απόφασης αλλά μέσω της απλής αναγνώρισης του τι είναι.

Ο Θάνατος του Διαλογιζόμενου

Έρχεται μια στιγμή—όχι στον χρόνο αλλά πέρα από τον χρόνο—όπου αυτός που διαλογίζεται ανακαλύπτει ότι ο διαλογισμός μπορεί να συμβεί πραγματικά μόνο όταν ο διαλογιζόμενος διαλύεται. Όσο υπάρχει κάποιος που κάνει διαλογισμό, υπάρχει διαίρεση, αποχωρισμός, δυϊσμός. Υπάρχει ο παρατηρητής και το παρατηρούμενο, ο ελεγκτής και το ελεγχόμενο, αυτός που αναζητά την κενότητα και η κενότητα που αναζητείται.

Αυτή η διαίρεση είναι η ίδια το εμπόδιο, το πέπλο που σκεπάζει το ιερό. Διότι στην αλήθεια, δεν υπάρχει ξεχωριστή οντότητα που μπορεί να βγει έξω από τη συνείδηση και να τη χειριστεί, να την καθαρίσει, να την αδειάσει, να την μεταμορφώσει. Υπάρχει μόνο η ίδια η συνείδηση, επίγνωση των δικών της κινήσεων, ευαίσθητη στα δικά της μοτίβα, που κατανοεί τον εαυτό της χωρίς ξεχωριστό κατανοούντα.

Όταν ο διαλογιζόμενος πεθαίνει—και αυτός ο θάνατος πρέπει να συμβαίνει ξανά και ξανά, στιγμή προς στιγμή, διότι ο ξεχωριστός εαυτός συνεχώς επιδιώκει να αναστηθεί—αυτό που απομένει δεν είναι κενότητα με την έννοια της απουσίας, αλλά κενότητα με την έννοια του άπειρου δυναμικού, απεριόριστου χώρου, απεριόριστης επίγνωσης. Είναι η κενότητα του ουρανού που περιέχει όλα τα σύννεφα χωρίς να ορίζεται από κανένα από αυτά, η κενότητα της σιωπής που κρατάει όλους τους ήχους χωρίς να διαταράσσεται από κανέναν από αυτούς.

Η Ιερή Καθημερινότητα

Το παράδοξο που μπερδεύει πολλούς αναζητητές είναι αυτό: η κενότητα που αποκαλύπτει ο διαλογισμός δεν είναι ξεχωριστή από την καθημερινή ζωή, δεν είναι αποκομμένη από τον συνηθισμένο κόσμο των εργασιών και των σχέσεων, της δουλειάς και της ανάπαυσης. Το ιερό δεν υπάρχει σε κάποιο μακρινό βασίλειο προσβάσιμο μόνο μέσω εξαιρετικών εμπειριών ή αλλοιωμένων καταστάσεων.

Μάλλον, ο κενός νους ανακαλύπτει ότι το συνηθισμένο είναι η ίδια η πύλη προς το άπειρο. Το πλύσιμο των πιάτων, το περπάτημα προς τη δουλειά, ο χαιρετισμός ενός φίλου—όταν γίνονται με πλήρη προσοχή, με την αθωότητα του παρόντος, αυτές οι απλές πράξεις γίνονται μυστήρια, πύλες μέσα από τις οποίες το αιώνιο λάμπει μέσα στο πρόσκαιρο.

Διότι για τον νου που είναι ελεύθερος από το γνωστό, δεν υπάρχει διαίρεση μεταξύ ιερού και κοσμικού, πνευματικού και καθημερινού, μαξιλαριού διαλογισμού και αγοράς. Όλα είναι ένα απρόσκοπτο όλο, μια συνεχής κίνηση επίγνωσης που συναντά την ύπαρξη σε κάθε ξεδιπλούμενη στιγμή.

Αυτή είναι η μεγάλη απελευθέρωση: όχι μια απόδραση από τη ζωή αλλά η ανακάλυψη της ζωής στην πληρότητά της, όχι μια απόσυρση από τον κόσμο αλλά μια εμπλοκή με τον κόσμο τόσο πλήρης, τόσο ολική, που ο διαχωρισμός μεταξύ εαυτού και άλλου, μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού, απλώς διαλύεται σαν ομίχλη μπροστά στον πρωινό ήλιο.

Το Απόρρητο Δώρο

Ποιες λέξεις μπορούν να συλλάβουν το άρωμα αυτής της ελευθερίας; Ποια γλώσσα μπορεί να περιέχει την απέραντη έκταση του κενού νου; Ο μύστης επιστρέφει από αυτά τα βάθη γνωρίζοντας ότι κάθε περιγραφή είναι προδοσία, κάθε εξήγηση είναι αναγωγή, κάθε διδασκαλία είναι απλώς δάχτυλο που δείχνει το φεγγάρι ενώ οι ανόητοι μαθητές εξετάζουν το δάχτυλο.

Ωστόσο, οι λέξεις πρέπει να έρχονται, όχι για να ορίσουν ή να περιορίσουν την εμπειρία αλλά για να ξυπνήσουν στους άλλους την αναγνώριση ότι αυτό για το οποίο μιλάμε δεν είναι ξένο ή μακρινό αλλά οικείο—πιο κοντά από την ίδια τους την αναπνοή, πιο άμεσο από τις ίδιες τους τις σκέψεις, πιο παρόν από την ίδια τους την παρουσία.

Ο κενός νους δεν είναι κάτι που πρέπει να δημιουργηθεί· είναι αυτό που απομένει όταν όλη η δημιουργία παύει. Δεν είναι κάτι που πρέπει να επιτευχθεί· είναι αυτό που πάντα ήταν εδώ, σκεπασμένο μόνο από την ασταμάτητη συσσώρευση του γνωστού. Δεν είναι κάτι που πρέπει να κατανοηθεί· είναι το ίδιο το έδαφος της κατανόησης, η επίγνωση πριν από κάθε γνώση, η σιωπή από την οποία όλοι οι ήχοι αναδύονται και στην οποία όλοι οι ήχοι επιστρέφουν.

Η Αιώνια Αρχή

Και έτσι το ταξίδι τελειώνει εκεί που άρχισε—στην παρούσα στιγμή, σε αυτή την αναπνοή, σε αυτή την επίγνωση που γνωρίζει τον εαυτό της χωρίς συμπέρασμα. Ο αναζητητής ανακαλύπτει ότι ποτέ δεν υπήρχε κάπου να πάει, ποτέ κάτι να επιτύχει, ποτέ κανένας αποχωρισμός να υπερνικηθεί. Υπήρχε μόνο πάντοτε αυτό—αυτή η ζωντανή κενότητα, αυτό το ιερό κενό που είναι ταυτόχρονα η πληρότητα όλης της ύπαρξης.

Ο διαλογισμός ως άδειασμα του νου από το γνωστό δεν είναι πρακτική για το μέλλον, ούτε τεχνική που τελειοποιείται μέσα από χρόνια πειθαρχίας. Είναι η πρόσκληση να πεθάνει κανείς στο χθες σε αυτή ακριβώς τη στιγμή, να αφήσει όλα τα συμπεράσματα να διαλυθούν μπροστά σε αυτό που είναι, να σταθεί γυμνός και μόνος μπροστά στο μυστήριο που δεν μπορεί να ονομαστεί.

Σε αυτό τον θάνατο, δεν υπάρχει απώλεια αλλά άπειρο κέρδος. Σε αυτή την κενότητα, δεν υπάρχει απουσία αλλά η παρουσία όλων όσων είναι. Σε αυτή τη μοναξιά, δεν υπάρχει απομόνωση αλλά η ανακάλυψη της ενότητας με όλη την ύπαρξη.

Ο κενός νους δεν ζητάει τίποτα, δεν αναζητάει τίποτα, δεν απαιτεί τίποτα. Απλώς είναι—και σε αυτό το απλό είναι, όλη η αναζήτηση τελειώνει, όλες οι ερωτήσεις διαλύονται, και η ιερή σιωπή που πάντα ήταν εδώ αποκαλύπτεται ως το ίδιο το έδαφος της συνείδησης, η πηγή από την οποία όλα αναδύονται και στην οποία όλα επιστρέφουν.

Αυτός είναι ο διαλογισμός: όχι ως συμπέρασμα αλλά ως αιώνια αρχή, όχι ως επίτευγμα αλλά ως συνεχές άφημα, όχι ως γίγνεσθαι αλλά ως η ανακάλυψη αυτού που ποτέ δεν έπαψε να είναι. Το γνωστό αδειάζει τον εαυτό του στο παρόν, και αυτό που απομένει είναι το απόρρητο, το άλεκτο, το ιερό μυστήριο που κάθε ψυχή πρέπει να ανακαλύψει μόνη της στη ζωντανή σιωπή της μοναξιάς.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

CIRCLE OF LIGHT

ESOTERISM STUDIES

ESOTERISM ACADEMY NEW ARTICLE

Tuesday, November 7, 2023

The Land of Truth

The Land of Truth

Meditation is The Land of Truth

Spiritual Ideas

Η Χώρα της Αλήθειας

Ο Διαλογισμός είναι η Χώρα της Αλήθειας

Πνευματικές Ιδέες

TAOΪSM

BUDDHISM

VEDANTA

jKRISHNAMURTI

The Sacred Emptiness: A Journey Through the Living Silence

RELIGION

Quotes

Constantinos’s quotes

Copyright