Esoterism Academy: The Reality: Exploring Limitless Consciousness and Enlightenment

Sunday, November 5, 2023

The Reality: Exploring Limitless Consciousness and Enlightenment

GOD is the Infinite Self Within us, beyond space and time, in the Silence of limited existence.... in the silence of the mind, in the silence of desires, in the silence of the senses, in the silence of the world...

REALITY It is Limitless Consciousness, One Single Space, without distinctions, within, without... Within Whom even false states of consciousness (so long as they are recognized) function unimpeded... Full Perception, Full Activity, Full Freedom, outside of creation, within in creation... Eternity Is Here, Now… It flows without "changing"... and what "evolves" is only a "dream"...

ENLIGHTENMENT Is the Unobstructed Function of Consciousness, Where What Really Happens Is Revealed, Where What Really Happens is Experienced without Distortion, and Where We Respond to What Happens through this Deeper Contact with Reality, One with the Ancient Stream of Life, Life, Universal Existence, and not individual limited ego…

TRUTH, the FURTHER REALITY, GOD, is EXPERIENCE, Experiencing Another Reality, beyond what is immediately perceived. The Ultimate Reality Is the Absolute, undefined, unlimited, undescribed. It is the Experience of the Infinite, the Eternal, the Transcendent, in the Endless Silence of the mind... This teaches a TRUE RELIGION.

GOD Is Here, Now, All Embracing. God is the Depth of all existence. God Is Our True Nature. Some people realize it, experience it and make it their daily life, not all, not many, few, so many that you can count them. You?

...

The Mystery

What is the source of our being? What is the essence of our existence? What is the purpose of our life? These are the questions that have haunted humanity since the dawn of time, and have inspired countless seekers, sages, mystics and masters to explore the inner realms of consciousness and reality. They have discovered that there is a reality beyond the ordinary, a reality that transcends the limitations of space and time, a reality that is the origin and goal of all creation. This reality is God, the Infinite Self within us.

God is not a person, a thing, or a concept. God is not an object of worship, a doctrine, or a dogma. God is not separate from us, above us, or outside us. God is our own true nature, our own deepest self, our own highest potential. God is the pure awareness, the absolute consciousness, the supreme bliss that pervades everything and everyone. God is the silence of the mind, the stillness of the heart, the peace of the soul. God is the mystery of mysteries, the secret of secrets, the wonder of wonders.

To know God is to know ourselves. To experience God is to experience reality. To realize God is to realize enlightenment. Enlightenment is not a state, a stage, or a status. Enlightenment is not a goal, a destination, or an achievement. Enlightenment is not a privilege, a gift, or a reward. Enlightenment is the natural state of being, the original condition of existence, the inherent quality of life. Enlightenment is the unobstructed function of consciousness, where what really happens is revealed, where what really happens is experienced without distortion, and where we respond to what happens through this deeper contact with reality.

Enlightenment is not something that we attain, acquire, or achieve. Enlightenment is something that we are, that we have always been, and that we will always be. Enlightenment is not something that we do, that we practice, or that we cultivate. Enlightenment is something that we are, that we express, and that we manifest. Enlightenment is not something that we seek, that we find, or that we discover. Enlightenment is something that we are, that we recognize, and that we realize.

Reality is not what we see, hear, touch, taste, or smell. Reality is not what we think, feel, imagine, or believe. Reality is not what we perceive, conceive, or experience. Reality is what is beyond all perception, conception, and experience. Reality is what is beyond all form and name. Reality is what is beyond all duality and diversity. Reality is what is beyond all change and impermanence. Reality is what is beyond all birth and death.

Reality is limitless consciousness, one single space without distinctions within or without. Reality is full perception without any object to perceive. Reality is full activity without any agent to act or any action to perform. Reality is full freedom without any bondage to create or any creation to bind. Reality is eternity here and now without any past or future to limit it or any present to define it.

Reality does not flow or change; it only appears to do so in our relative experience of time and space. Reality does not evolve or progress; it only seems to do so in our relative understanding of cause and effect. Reality does not create or destroy; it only manifests as various forms and phenomena in our relative vision of appearance and disappearance.

Reality does not depend on anything for its existence; it exists by itself as itself in itself for itself from itself to itself as itself. Reality does not need anything for its fulfillment; it fulfills itself by itself in itself for itself from itself to itself as itself.

Reality does not have any attributes or qualities; it transcends all description and definition. Reality does not have any parts or aspects; it surpasses all division and differentiation. Reality does not have any modes or states; it exceeds all modification and variation.

Reality does not belong to any religion or tradition; it embraces all paths and teachings. Reality does not favor any person or group; it includes all beings and things.

Reality does not require any faith or belief; it reveals itself to those who are open and receptive.

Reality does not demand any worship or devotion; it responds to those who are humble and grateful.

Reality does not expect any service or sacrifice; it blesses those who are generous and compassionate.

Reality does not impose any rules or laws; it guides those who are sincere and honest.

Reality does not judge any actions or results; it teaches those who are willing and ready.

Reality does not punish any errors or sins; it heals those who are repentant and remorseful.

Reality does not reward any virtues or merits; it liberates those who are pure and detached.

Reality does not withhold any secrets or mysteries; it shares them with those who are curious and adventurous.

Reality does not conceal any truths or realities; it shows them to those who are earnest and diligent.

Reality does not hide any wonders or miracles; it performs them for those who are faithful and courageous.

Reality is God, the Infinite Self within us, beyond space and time, in the silence of limited existence. Reality is the mystery that we can never fully comprehend, but that we can always intimately encounter. Reality is the experience of the infinite, the eternal, the transcendent, in the endless silence of the mind.

This is the true religion, the religion of reality, the religion of enlightenment, the religion of God.

...

Spiritual Ideas

The Nature of Reality

Within the depths of our being, there exists a divine essence that transcends the limitations of our physical existence. This essence, referred to as GOD, represents the Infinite Self within us. It resides in the silence of our limited minds, desires, senses, and the world. Reality, in its truest form, is a singular space where everything merges, both within and without. Even false states of consciousness, when recognized, function unimpeded within this limitless consciousness. It is a realm of full perception, full activity, and full freedom.

Enlightenment: Unveiling What Really Happens

Enlightenment is the unobstructed function of consciousness, where the true nature of reality is revealed. It is an experience free from distortion, where we connect deeply with the ancient stream of life and universal existence. In this state, we transcend the limitations of our individual ego and immerse ourselves in the depths of reality. Enlightenment grants us the ability to respond to life from a place of deep understanding, aligning ourselves with the true essence of existence.

Truth: Experiencing the Ultimate Reality

Truth, often synonymous with GOD, represents the experience of another reality that extends beyond our immediate perception. It is the absolute, undefined, and unlimited. This ultimate reality encompasses the infinite, eternal, and transcendent aspects of existence. The mind, in its endless silence, becomes a conduit for experiencing this profound truth. Through this experience, a true religion is born, one that surpasses dogma and embraces the essence of our divine nature.

Embracing God and Our True Nature

GOD is omnipresent, all-embracing, and the depth of all existence. It represents our true nature, the essence of who we are. While not everyone realizes or experiences this truth, there are those who make it an integral part of their daily lives. These individuals tap into the infinite well of consciousness, embracing their divine nature and aligning themselves with the ancient stream of life. They become embodiments of the deeper truths that underlie our existence.

Limitless Consciousness: Infinite Self within us

In conclusion, the reality we perceive is but a fraction of the infinite consciousness that resides within us. By embracing the concept of Limitless Consciousness and seeking enlightenment, we can transcend the limitations of our individual ego and connect with the profound truths that shape our existence. In this journey towards truth, we can discover our true nature, our inherent divinity, and align ourselves with the eternal stream of life.

...

Η Πραγματικότητα

ΘΕΟΣ Είναι ο Απεριόριστος Εαυτός Εντός μας, πέρα από χώρο και χρόνο, στην Σιωπή της περιορισμένης ύπαρξης.... στην σιωπή του νου, στην σιωπή των επιθυμιών, στην σιωπή των αισθήσεων, στην σιωπή του κόσμου…

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Είναι η Απεριόριστη Συνείδηση, Ένας Ενιαίος Χώρος, χωρίς διακρίσεις, έσω, έξω… Εντός του Οποίου ακόμα κι οι ψευδείς συνειδησιακές καταστάσεις (εφ’ όσον αναγνωρίζονται) λειτουργούν ανεμπόδιστα… Πλήρης Αντίληψη, Πλήρης Δραστηριότητα, Πλήρης Ελευθερία, έξω από την δημιουργία, μέσα στην δημιουργία… Η Αιωνιότητα Είναι Εδώ, Τώρα… Ρέει χωρίς να «αλλάζει»… κι όσα «εξελίσσονται» είναι μόνο «όνειρο»…

ΦΩΤΙΣΗ Είναι η Ανεμπόδιστη Λειτουργία της Συνείδησης, Όπου Αποκαλύπτεται Αυτό που Πραγματικά Συμβαίνει, Όπου Βιώνεται Αυτό που Πραγματικά Συμβαίνει χωρίς παραμορφώσεις, κι Όπου Ανταποκρινόμαστε σε Αυτό που Συμβαίνει μέσα από αυτή την Βαθύτερη Επαφή με την Πραγματικότητα, Ένα με το Αρχαίο Ρεύμα της Ζωής, Ζωή, Παγκόσμια Ύπαρξη, κι όχι ατομικό περιορισμένο εγώ…

Η ΑΛΗΘΕΙΑ, η ΑΠΩΤΕΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ο ΘΕΟΣ, είναι ΕΜΠΕΙΡΙΑ, Βίωση Μίας Άλλης Πραγματικότητας, πέρα από το άμεσα αντιληπτό. Η Απώτερη Πραγματικότητα Είναι το Απόλυτο, δεν προσδιορίζεται, δεν περιορίζεται, δεν περιγράφεται. Είναι η Βίωση του Απείρου, του Αιώνιου, του Υπερβατικού, στην Ατελείωτη Σιγή του νου... Αυτό διδάσκει μία ΑΛΗΘΙΝΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ.

Ο ΘΕΟΣ Είναι Εδώ, Τώρα, Αγκαλιάζει τα πάντα. Ο Θεός Είναι το Βάθος όλων των υπάρξεων. Ο Θεός Είναι η Αληθινή Φύση μας. Κάποιοι άνθρωποι το αντιλαμβάνονται, το βιώνουν και το κάνουν καθημερινή ζωή, όχι όλοι, όχι πολλοί, λίγοι, τόσοι που μπορείς να τους μετρήσεις. Εσύ;

...

Το Μυστήριο

Ποια είναι η πηγή της ύπαρξής μας; Ποια είναι η ουσία της ύπαρξής μας; Ποιος είναι ο σκοπός της ζωής μας; Αυτά είναι τα ερωτήματα που στοιχειώνουν την ανθρωπότητα από την αυγή του χρόνου και έχουν εμπνεύσει αμέτρητους αναζητητές, σοφούς, μυστικιστές και δασκάλους να εξερευνήσουν τις εσωτερικές σφαίρες της συνείδησης και της πραγματικότητας. Ανακάλυψαν ότι υπάρχει μια πραγματικότητα πέρα από το συνηθισμένο, μια πραγματικότητα που ξεπερνά τους περιορισμούς του χώρου και του χρόνου, μια πραγματικότητα που είναι η αρχή και ο στόχος όλης της δημιουργίας. Αυτή η πραγματικότητα είναι ο Θεός, ο Άπειρος Εαυτός μέσα μας.

Ο Θεός δεν είναι πρόσωπο, πράγμα ή έννοια. Ο Θεός δεν είναι αντικείμενο λατρείας, δόγμα ή θεώρηση. Ο Θεός δεν είναι ξεχωριστός από εμάς, πάνω από εμάς ή έξω από εμάς. Ο Θεός είναι η δική μας αληθινή φύση, ο βαθύτερος εαυτός μας, το υψηλότερο δυναμικό μας. Ο Θεός είναι η καθαρή επίγνωση, η απόλυτη συνείδηση, η υπέρτατη ευδαιμονία που διαπερνά τα πάντα και τους πάντες. Ο Θεός είναι η σιωπή του νου, η ησυχία της καρδιάς, η γαλήνη της ψυχής. Ο Θεός είναι το μυστήριο των μυστηρίων, το μυστικό των μυστικών, το θαύμα των θαυμάτων.

Το να γνωρίσουμε τον Θεό σημαίνει να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Το να βιώνεις τον Θεό σημαίνει να βιώνεις την πραγματικότητα. Το να συνειδητοποιήσεις τον Θεό σημαίνει να συνειδητοποιήσεις τη φώτιση. Ο Διαφωτισμός δεν είναι μια κατάσταση, ένα στάδιο ή μια κατάσταση. Η φώτιση δεν είναι στόχος, προορισμός ή επίτευγμα. Η φώτιση δεν είναι προνόμιο, δώρο ή ανταμοιβή. Η φώτιση είναι η φυσική κατάσταση της ύπαρξης, η αρχική συνθήκη ύπαρξης, η εγγενής ποιότητα ζωής. Η φώτιση είναι η ανεμπόδιστη λειτουργία της συνείδησης, όπου αποκαλύπτεται αυτό που πραγματικά συμβαίνει, όπου αυτό που πραγματικά συμβαίνει βιώνεται χωρίς παραμόρφωση και όπου ανταποκρινόμαστε σε αυτό που συμβαίνει μέσω αυτής της βαθύτερης επαφής με την πραγματικότητα.

Η φώτιση δεν είναι κάτι που επιτυγχάνουμε, αποκτούμε ή επιτυγχάνουμε. Η φώτιση είναι κάτι που είμαστε, που ήμασταν πάντα και θα είμαστε πάντα. Η φώτιση δεν είναι κάτι που κάνουμε, που ασκούμε ή που καλλιεργούμε. Η φώτιση είναι κάτι που είμαστε, που εκφράζουμε και εκδηλώνουμε. Η φώτιση δεν είναι κάτι που αναζητούμε, που βρίσκουμε ή που ανακαλύπτουμε. Η φώτιση είναι κάτι που είμαστε, που αναγνωρίζουμε και συνειδητοποιούμε.

Η πραγματικότητα δεν είναι αυτό που βλέπουμε, ακούμε, αγγίζουμε, γευόμαστε ή μυρίζουμε. Η πραγματικότητα δεν είναι αυτό που σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε, φανταζόμαστε ή πιστεύουμε. Η πραγματικότητα δεν είναι αυτό που αντιλαμβανόμαστε, συλλαμβάνουμε ή βιώνουμε. Η πραγματικότητα είναι αυτό που είναι πέρα από κάθε αντίληψη, σύλληψη και εμπειρία. Πραγματικότητα είναι αυτό που είναι πέρα από κάθε μορφή και όνομα. Η πραγματικότητα είναι αυτό που είναι πέρα από κάθε δυαδικότητα και διαφορετικότητα. Η πραγματικότητα είναι αυτό που είναι πέρα από κάθε αλλαγή και παροδικότητα. Η πραγματικότητα είναι αυτό που είναι πέρα από κάθε γέννηση και θάνατο.

Η πραγματικότητα είναι απεριόριστη συνείδηση, ένας ενιαίος χώρος χωρίς διακρίσεις μέσα ή έξω. Η πραγματικότητα είναι η πλήρης αντίληψη χωρίς κανένα αντικείμενο προς αντίληψη. Η πραγματικότητα είναι πλήρης δραστηριότητα χωρίς κανέναν παράγοντα για δράση ή οποιαδήποτε ενέργεια για εκτέλεση. Η πραγματικότητα είναι πλήρης ελευθερία χωρίς κανένα δεσμό για δημιουργία ή οποιαδήποτε δημιουργία για δέσμευση. Η πραγματικότητα είναι αιωνιότητα εδώ και τώρα χωρίς παρελθόν ή μέλλον να την περιορίζει ή οποιοδήποτε παρόν να το ορίζει.

Η πραγματικότητα δεν ρέει ούτε αλλάζει. φαίνεται να το κάνει μόνο στη σχετική μας εμπειρία του χρόνου και του χώρου. Η πραγματικότητα δεν εξελίσσεται ούτε προοδεύει. φαίνεται να το κάνει μόνο στη σχετική μας κατανόηση της αιτίας και του αποτελέσματος. Η πραγματικότητα δεν δημιουργεί ούτε καταστρέφει. εκδηλώνεται μόνο ως διάφορες μορφές και φαινόμενα στο σχετικό μας όραμα εμφάνισης και εξαφάνισης.

Η πραγματικότητα δεν εξαρτάται από τίποτα για την ύπαρξή της. υπάρχει από μόνο του ως ο εαυτός του για τον εαυτό του από τον εαυτό του στον εαυτό του ως τον εαυτό του. Η πραγματικότητα δεν χρειάζεται τίποτα για την εκπλήρωσή της. εκπληρώνει τον εαυτό του από μόνο του για τον εαυτό του από τον εαυτό του στον εαυτό του ως τον εαυτό του.

Η πραγματικότητα δεν έχει ιδιότητες ή ποιότητες. υπερβαίνει κάθε περιγραφή και ορισμό. Η πραγματικότητα δεν έχει μέρη ή πτυχές. ξεπερνά κάθε διαίρεση και διαφοροποίηση. Η πραγματικότητα δεν έχει τρόπους ή καταστάσεις. υπερβαίνει κάθε τροποποίηση και παραλλαγή.

Η πραγματικότητα δεν ανήκει σε καμία θρησκεία ή παράδοση. αγκαλιάζει όλα τα μονοπάτια και τις διδασκαλίες. Η πραγματικότητα δεν ευνοεί κανένα άτομο ή ομάδα. περιλαμβάνει όλα τα όντα και τα πράγματα.

Η πραγματικότητα δεν απαιτεί καμία πίστη ή πιστεύω. αποκαλύπτεται σε όσους είναι ανοιχτοί και δεκτικοί.

Η πραγματικότητα δεν απαιτεί λατρεία ή αφοσίωση. ανταποκρίνεται σε όσους είναι ταπεινοί και ευγνώμονες.

Η πραγματικότητα δεν περιμένει καμία υπηρεσία ή θυσία. ευλογεί αυτούς που είναι γενναιόδωροι και συμπονετικοί.

Η πραγματικότητα δεν επιβάλλει κανόνες ή νόμους. καθοδηγεί όσους είναι ειλικρινείς και τίμιοι.

Η πραγματικότητα δεν κρίνει καμία ενέργεια ή αποτέλεσμα. διδάσκει αυτούς που είναι πρόθυμοι και έτοιμοι.

Η πραγματικότητα δεν τιμωρεί κανένα λάθος ή αμαρτία. θεραπεύει αυτούς που είναι μετανοημένοι και μετανιωμένοι.

Η πραγματικότητα δεν ανταμείβει καμία αρετή ή αξία. ελευθερώνει αυτούς που είναι αγνοί και αποστασιοποιημένοι.

Η πραγματικότητα δεν κρύβει κανένα μυστικό ή μυστήριο. τα μοιράζεται με όσους είναι περίεργοι και τολμηροί.

Η πραγματικότητα δεν κρύβει αλήθειες ή πραγματικότητες. τα δείχνει σε εκείνους που είναι σοβαροί και επιμελείς.

Η πραγματικότητα δεν κρύβει εκπλήξεις ή θαύματα. τα εκτελεί για όσους είναι πιστοί και θαρραλέοι.

Η πραγματικότητα είναι ο Θεός, ο Άπειρος Εαυτός μέσα μας, πέρα από τον χώρο και τον χρόνο, στη σιωπή της περιορισμένης ύπαρξης. Η πραγματικότητα είναι το μυστήριο που δεν μπορούμε ποτέ να κατανοήσουμε πλήρως, αλλά μπορούμε πάντα να το συναντήσουμε από κοντά. Η πραγματικότητα είναι η εμπειρία του άπειρου, του αιώνιου, του υπερβατικού, στην ατελείωτη σιωπή του νου.

Αυτή είναι η αληθινή θρησκεία, η θρησκεία της πραγματικότητας, η θρησκεία του διαφωτισμού, η θρησκεία του Θεού.

...

Πνευματικές Ιδέες

Η Φύση της Πραγματικότητας

Μέσα στα βάθη της ύπαρξής μας, υπάρχει μια θεϊκή ουσία που υπερβαίνει τους περιορισμούς της φυσικής μας ύπαρξης. Αυτή η ουσία, που αναφέρεται ως ΘΕΟΣ, αντιπροσωπεύει τον Άπειρο Εαυτό μέσα μας. Βρίσκεται στη σιωπή του περιορισμένου μυαλού, των επιθυμιών, των αισθήσεων και του κόσμου μας. Η πραγματικότητα, στην πιο αληθινή της μορφή, είναι ένας μοναδικός χώρος όπου τα πάντα συγχωνεύονται, τόσο μέσα όσο και έξω. Ακόμη και οι ψευδείς καταστάσεις συνείδησης, όταν αναγνωρίζονται, λειτουργούν ανεμπόδιστα μέσα σε αυτήν την απεριόριστη συνείδηση. Είναι ένα βασίλειο πλήρους αντίληψης, πλήρους δραστηριότητας και πλήρους ελευθερίας.

Διαφωτισμός: Αποκαλύπτοντας τι πραγματικά συμβαίνει

Η φώτιση είναι η ανεμπόδιστη λειτουργία της συνείδησης, όπου αποκαλύπτεται η αληθινή φύση της πραγματικότητας. Είναι μια εμπειρία απαλλαγμένη από παραμόρφωση, όπου συνδεόμαστε βαθιά με το αρχαίο ρεύμα της ζωής και της οικουμενικής ύπαρξης. Σε αυτή την κατάσταση, υπερβαίνουμε τους περιορισμούς του ατομικού μας εγώ και βυθιζόμαστε στα βάθη της πραγματικότητας. Η φώτιση μας δίνει την ικανότητα να ανταποκρινόμαστε στη ζωή από ένα μέρος βαθιάς κατανόησης, ευθυγραμμίζοντας τους εαυτούς μας με την αληθινή ουσία της ύπαρξης.

Αλήθεια: Βιώνοντας την Απόλυτη Πραγματικότητα

Η αλήθεια, συχνά συνώνυμη με τον ΘΕΟ, αντιπροσωπεύει την εμπειρία μιας άλλης πραγματικότητας που εκτείνεται πέρα από την άμεση αντίληψή μας. Είναι το απόλυτο, απροσδιόριστο και απεριόριστο. Αυτή η απόλυτη πραγματικότητα περιλαμβάνει τις άπειρες, αιώνιες και υπερβατικές πτυχές της ύπαρξης. Το μυαλό, μέσα στην ατελείωτη σιωπή του, γίνεται ένας αγωγός για τη βίωση αυτής της βαθιάς αλήθειας. Μέσα από αυτή την εμπειρία γεννιέται μια αληθινή θρησκεία, που ξεπερνά το δόγμα και αγκαλιάζει την ουσία της θεϊκής μας φύσης.

Αγκαλιάζοντας τον Θεό και την Αληθινή μας Φύση

Ο ΘΕΟΣ είναι πανταχού παρών, που αγκαλιάζει τα πάντα και το βάθος κάθε ύπαρξης. Αντιπροσωπεύει την αληθινή μας φύση, την ουσία αυτού που είμαστε. Αν και δεν αντιλαμβάνονται ή βιώνουν όλοι αυτή την αλήθεια, υπάρχουν και εκείνοι που την κάνουν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς τους. Αυτά τα άτομα εισχωρούν στο άπειρο πηγάδι της συνείδησης, αγκαλιάζοντας τη θεϊκή τους φύση και ευθυγραμμιζόμενοι με το αρχαίο ρεύμα της ζωής. Γίνονται ενσαρκώσεις των βαθύτερων αληθειών που αποτελούν τη βάση της ύπαρξής μας.

Απεριόριστη Συνείδηση: Άπειρος Εαυτός μέσα μας

Η πραγματικότητα που αντιλαμβανόμαστε δεν είναι παρά ένα κλάσμα της άπειρης συνείδησης που κατοικεί μέσα μας. Αγκαλιάζοντας την έννοια της Απεριόριστης Συνείδησης και αναζητώντας τη φώτιση, μπορούμε να υπερβούμε τους περιορισμούς του ατομικού μας εγώ και να συνδεθούμε με τις βαθιές αλήθειες που διαμορφώνουν την ύπαρξή μας. Σε αυτό το ταξίδι προς την αλήθεια, μπορούμε να ανακαλύψουμε την αληθινή μας φύση, την εγγενή μας θεϊκότητα και να ευθυγραμμιστούμε με το αιώνιο ρεύμα της ζωής.

Monday, 2 February, 2026

Chapter 19. The Just

(The Luminous Path: A Journey Beyond Violence into Sacred Justice)

The Temple of Inner Law

In the vast sanctuary of human existence, where shadows dance with light and the soul seeks its eternal moorings, there dwells a truth that cannot be grasped by force nor claimed through the violent conquest of hearts and minds. The seeker who would know justice must first understand that it is not a crown to be seized, but a garden to be cultivated in the secret chambers of consciousness.

Consider the one who moves through the world wielding power as a sword, who bends the will of others through coercion and the terrible weight of dominion. Such a person may command the outer forms of obedience, may gather to themselves the appearance of righteousness, yet they remain forever exiled from the inner sanctuary where true justice dwells. For justice, that most elusive and radiant of virtues, reveals itself only to those who have learned to distinguish the subtle gradations between right and wrong—not through the crude calculations of advantage, but through the refined perception that comes from dwelling long in contemplation.

The truly just soul is one who has become a living embodiment of law itself, not law as dead letters inscribed on tablets of stone, but law as a flowing river of wisdom that springs from the deepest aquifers of being. This person leads others not by the magnetism of force, but by the gentle gravitation of equity and understanding. They are guarded by an invisible shield—the law that they have internalized so completely that it has become indistinguishable from their own nature. Intelligence illuminates their every action, not the cleverness of cunning, but the radiant wisdom that sees through the veils of illusion into the heart of things.

The Silence Beyond Words

There exists a profound paradox at the center of human knowing: those who speak most voluminously are often those who comprehend least deeply. Words cascade from their lips like water over rocks, creating much sound and motion, yet leaving the essential landscape unchanged. The truly learned soul, by contrast, has discovered the secret geography of patience, has mapped the territories where hatred cannot take root and where fear dissolves like morning mist before the rising sun.

To be learned in the mystical sense is to have undergone a transformation far more radical than the mere accumulation of information. It is to have descended into the dark caverns of one's own being and emerged, phoenix-like, with something precious clutched in trembling hands—the pearl of wisdom that forms only under the pressure of genuine spiritual crisis and resolution.

The patient soul knows that understanding cannot be rushed, that the deepest truths reveal themselves only to those who have cultivated the capacity to wait, to listen, to dwell in the pregnant silence that precedes genuine insight. Such a person has learned to watch the movements of their own heart with the detached fascination of a naturalist observing the migrations of rare birds. When hatred begins to stir, they see it clearly and allow it to pass through the spacious sky of awareness without clutching or condemning. When fear rises like a tide, they do not build walls against it but remain steady, rooted in something vaster than any particular emotion.

The Living Embodiment

In the sacred texts and scriptures of every tradition, one encounters a curious phenomenon: those who merely speak about the law, who discourse eloquently upon its principles and parse its finest distinctions, often remain strangers to its essential reality. The true supporter of law is not one who has memorized its every clause, but one who has learned little perhaps, and yet *sees the law bodily*—an extraordinary phrase that points toward a mode of knowing that transcends intellectual comprehension.

To see the law bodily is to perceive it not as an abstract principle but as a living presence, to feel its weight and substance, to encounter it as one encounters another person. It is to have internalized the law so completely that one's very flesh and bones become instruments of its expression. Such a person never neglects the law, not because they fear punishment or seek reward, but because they have become incapable of separating themselves from it. The law flows through them as blood flows through veins, as breath flows through lungs—effortlessly, continuously, sustaining life itself.

The Illusion of Age

The turning of seasons marks the passing of time upon the body, etching lines upon the face and silvering the hair with frost. Yet this external evidence of years accumulated tells us nothing of the essential condition of the soul within. There are those whose heads shine white as winter snow, yet whose spirits remain as unformed and chaotic as those of children—old in years but void of the qualities that constitute genuine elderhood.

True elders are not manufactured by the mere passage of time. They emerge through a process of refinement and purification that may occur across decades or, for the spiritually gifted, in the space of a single transformative moment. The authentic elder is one in whom truth has taken up permanent residence, who has become a dwelling place for virtue in all its multifaceted expressions. Love flows from such a person not as sentiment but as a natural radiance, as light flows from the sun without effort or intention.

Restraint and moderation characterize their every movement—not the restraint born of repression, which creates inner violence, but the natural boundaries that emerge when one has seen through the illusions that drive compulsive behavior. They have undertaken the difficult work of purification, extracting from their being the impurities that cloud vision and distort judgment. Wisdom shines through them, not as something they possess but as something they have become transparent enough to reveal.

The Root of Respectability

The world perpetually confuses appearance with reality, mistaking the surface shimmer for the depths beneath. There are those who cultivate respectability as one cultivates a garden for display—carefully arranging the visible elements while allowing the hidden spaces to fill with weeds and thorns. They speak much, hoping that volume might substitute for substance. They attend to the beauty of complexion and form, imagining that external attractiveness might compensate for the ugliness that festers within.

Yet no amount of careful presentation can truly conceal a heart corrupted by envy, greed, and dishonesty. These qualities have a way of seeping through even the most carefully constructed facades, manifesting in subtle gestures, in the quality of one's gaze, in the undertones that haunt one's speech.

True respectability comes not from addition but from subtraction, not from accumulating virtues like ornaments but from removing, root and all, the poisonous growths that choke the garden of the soul. When envy is destroyed at its source, when greed is excavated completely, when dishonesty is burned away in the fire of honest self-examination—then, and only then, does genuine respectability emerge. It appears not as something constructed but as something revealed, as the natural beauty of a stone appears when the concealing mud is washed away. The person freed from hatred and illuminated by wisdom becomes respectable not through effort but through being, not through doing but through the radiant simplicity of their essential nature.

The Quiet Revolution

In the spiritual traditions of the East, there exists the figure of the Samana—one who has quieted the turbulent waters of existence, who has found the still point at the center of the turning world. Yet this quietude cannot be achieved through external markers alone. The shaving of the head, the adoption of robes, the performance of prescribed rituals—none of these create a true Samana if the inner landscape remains wild and unconquered.

How can one claim the title of "quiet one" while remaining captive to desire and greed, those twin tyrants that create such noise and chaos in the chambers of consciousness? These forces rage through the psyche like storms, drowning out the subtle music of the spirit, making stillness impossible.

The authentic Samana is one who has undertaken the heroic work of quieting evil at its source—not just the grand evils that attract public condemnation, but the small, subtle evils that creep through consciousness like thieves in the night. Each selfish impulse examined and released, each moment of cruelty caught and transformed, each seed of violence identified and removed before it can germinate—this is the patient, painstaking work that creates true quietude.

Beyond Good and Evil

The mendicant walks through the world with empty hands and an open bowl, depending upon the generosity of others for sustenance. Yet the outward form of begging no more creates a true Bhikshu than the outward form of studying creates a true scholar. The essence of the mendicant life lies not in economic dependence but in spiritual freedom—the freedom that comes from adopting the whole law, from integrating its every principle into the fabric of one's being.

Such a person dwells in a strange and exalted territory beyond the conventional categories of good and evil. This does not mean they are amoral or indifferent to ethical distinctions. Rather, they have transcended the dualistic thinking that traps most humans in endless cycles of judgment and counter-judgment. They have become chaste in the deepest sense—pure not just in body but in motive, desire, and intention.

Armed with knowledge that penetrates to the heart of reality, they pass through the world like light passing through clear water, present but uncontaminated, engaged but unentangled. They see the conventional categories of good and evil as necessary constructs for those still learning, but they themselves have moved beyond such frameworks into a more direct and immediate relationship with truth itself.

The Wisdom of Balance

There are those who imagine that silence itself confers wisdom, that merely ceasing to speak somehow transforms foolishness into understanding. They practice muteness as if it were a spiritual discipline, cultivating an empty quietude that conceals rather than reveals ignorance. Yet silence without wisdom is merely the absence of sound, no more meaningful than the silence of stones.

The true Muni—the sage, the silent one—is characterized not by the absence of speech but by the presence of discernment. Such a person moves through existence with the delicate precision of one walking a tightrope, constantly weighing and balancing, choosing the good while avoiding the evil, taking the balance and using it as both compass and guide.

This weighing is not the mechanical calculation of a merchant counting coins, but a subtle, intuitive process that draws upon sources of knowing deeper than rational thought. The Muni feels the weight of things, senses their moral gravity, perceives the hidden consequences that ripple outward from every choice. They navigate the world like a skilled sailor reading the winds and currents, adjusting their course moment by moment in response to conditions that others cannot even perceive.

The Sanctity of Life

In a world where violence is endemic, where the strong routinely prey upon the weak, where living creatures are destroyed casually and without thought, there emerges a figure of radical compassion—the Ariya, the noble one, who extends the circle of moral consideration to embrace all sentient beings.

Such a person cannot be called noble because they injure living creatures, cannot claim spiritual elevation while participating in the ancient cycle of violence that characterizes so much of existence. True nobility manifests in pity—not pity as condescension, but pity as deep fellow-feeling, as recognition of the essential kinship that binds all living things.

The noble one sees their own face reflected in every creature that draws breath. They feel the suffering of animals, insects, the entire community of life, as if it were their own suffering. This is not sentimentality but perception, not emotion but seeing—seeing clearly into the nature of existence and recognizing that all beings share the same fundamental desire to live, to avoid pain, to experience whatever measure of happiness their circumstances allow.

The Final Liberation

And yet, and yet... even nobility is not enough. Even discipline and vows, even deep learning, even the capacity to enter profound states of trance, even the austere practice of sleeping alone—none of these guarantee the ultimate prize, the happiness of release that worldlings can never know, the extinction of desires that marks the culmination of the spiritual path.

The seeker must not become confident prematurely, must not imagine that external practices alone will carry them to the goal. The extinction of desires is not achieved through mechanical adherence to rules, no matter how pure the intention. It requires something more radical, more total—a complete transformation of consciousness itself, a death and rebirth that leaves no aspect of the old self intact.

This final liberation cannot be earned through accumulation but only through relinquishment. It comes not to those who have gathered much but to those who have released everything, who have let fall even their grasp on the path itself. In that ultimate letting go, in that final release, consciousness discovers itself as it always was—vast, luminous, free, resting in a peace that has no opposite, dwelling in a joy that asks for nothing because it lacks nothing, complete in itself, the end and the beginning, the alpha and the omega of the spiritual journey.

The Pathless Path

Thus the mystical tradition reveals its essential teaching: that justice, wisdom, purity, and liberation cannot be grasped but only received; cannot be achieved but only realized; cannot be constructed but only uncovered like ancient treasures buried beneath layers of illusion and ignorance.

The path winds through strange territories, demanding everything and promising nothing, requiring the dissolution of the very self that seeks to walk it. And yet those who persist, who continue even when the way disappears and darkness falls, discover at last what has been present all along—not something new to be acquired but something ancient to be remembered, the original nature that was never truly lost, the luminous essence that shines quietly beneath the noise and chaos of existence, waiting patiently for recognition, calling softly to those who have learned, finally, to listen.

…

Ο Δίκαιος

(Η Φωτεινή Διαδρομή: Ένα Ταξίδι Πέρα από τη Βία προς την Ιερή Δικαιοσύνη)

Ο Ναός του Εσωτερικού Νόμου

Στο απέραντο ιερό της ανθρώπινης ύπαρξης, όπου οι σκιές χορεύουν με το φως και η ψυχή αναζητά τις αιώνιες αγκυροβολίες της, κατοικεί μια αλήθεια που δεν μπορεί να συλληφθεί με τη βία ούτε να διεκδικηθεί μέσω της βίαιης κατάκτησης καρδιών και νου. Ο αναζητητής που θέλει να γνωρίσει τη δικαιοσύνη πρέπει πρώτα να κατανοήσει ότι δεν είναι ένα στέμμα για να αρπαχθεί, αλλά ένας κήπος που καλλιεργείται στα μυστικά δωμάτια της συνείδησης.

Σκεφτείτε εκείνον που κινείται στον κόσμο κραδαίνοντας την εξουσία σαν σπαθί, που κάμπτει τη θέληση των άλλων μέσω καταναγκασμού και του τρομερού βάρους της κυριαρχίας. Ένα τέτοιο άτομο μπορεί να επιβάλλει τις εξωτερικές μορφές υπακοής, μπορεί να συγκεντρώσει γύρω του την εμφάνιση της δικαιοσύνης, ωστόσο παραμένει για πάντα εξόριστο από το εσωτερικό ιερό όπου κατοικεί η αληθινή δικαιοσύνη. Διότι η δικαιοσύνη, αυτή η πιο αόριστη και ακτινοβόλα από τις αρετές, αποκαλύπτεται μόνο σε εκείνους που έχουν μάθει να διακρίνουν τις λεπτές αποχρώσεις μεταξύ σωστού και λάθους — όχι μέσω των χονδροειδών υπολογισμών του συμφέροντος, αλλά μέσω της εκλεπτυσμένης αντίληψης που προέρχεται από τη μακρά παραμονή στην περισυλλογή.

Η πραγματικά δίκαιη ψυχή είναι εκείνη που έχει γίνει ζωντανή ενσάρκωση του ίδιου του νόμου, όχι νόμου ως νεκρά γράμματα χαραγμένα σε πλάκες από πέτρα, αλλά νόμου ως ρέοντος ποταμού σοφίας που πηγάζει από τα βαθύτερα υδροφόρα στρώματα της ύπαρξης. Αυτό το άτομο καθοδηγεί τους άλλους όχι με τον μαγνητισμό της δύναμης, αλλά με την ήπια βαρύτητα της ισότητας και της κατανόησης. Προστατεύεται από μια αόρατη ασπίδα — τον νόμο που έχει εσωτερικεύσει τόσο πλήρως ώστε έχει γίνει αδιαχώριστος από τη δική του φύση. Η νοημοσύνη φωτίζει κάθε πράξη του, όχι η πονηριά της πανουργίας, αλλά η ακτινοβόλα σοφία που βλέπει μέσα από τα πέπλα της ψευδαίσθησης στην καρδιά των πραγμάτων.

Η Σιωπή Πέρα από τις Λέξεις

Υπάρχει ένα βαθύ παράδοξο στο κέντρο της ανθρώπινης γνώσης: εκείνοι που μιλούν πιο ογκωδώς είναι συχνά εκείνοι που κατανοούν λιγότερο βαθιά. Οι λέξεις ξεχύνονται από τα χείλη τους σαν νερό πάνω σε βράχους, δημιουργώντας πολύ θόρυβο και κίνηση, ωστόσο αφήνοντας το ουσιαστικό τοπίο αμετάβλητο. Η πραγματικά μορφωμένη ψυχή, αντίθετα, έχει ανακαλύψει τη μυστική γεωγραφία της υπομονής, έχει χαρτογραφήσει τα εδάφη όπου το μίσος δεν μπορεί να ριζώσει και όπου ο φόβος διαλύεται σαν πρωινή ομίχλη μπροστά στον ανατέλλοντα ήλιο.

Το να είναι κανείς μορφωμένος με τη μυστική έννοια σημαίνει να έχει υποστεί μια μεταμόρφωση πολύ πιο ριζική από την απλή συσσώρευση πληροφοριών. Σημαίνει να έχει κατέβει στα σκοτεινά σπήλαια της ίδιας του της ύπαρξης και να έχει αναδυθεί, σαν φοίνικας, κρατώντας κάτι πολύτιμο σε τρεμάμενα χέρια — το μαργαριτάρι της σοφίας που σχηματίζεται μόνο κάτω από την πίεση γνήσιας πνευματικής κρίσης και επίλυσης.

Η υπομονετική ψυχή γνωρίζει ότι η κατανόηση δεν μπορεί να βιαστεί, ότι οι βαθύτερες αλήθειες αποκαλύπτονται μόνο σε εκείνους που έχουν καλλιεργήσει την ικανότητα να περιμένουν, να ακούν, να κατοικούν στην έγκυο σιωπή που προηγείται της γνήσιας διορατικότητας. Ένα τέτοιο άτομο έχει μάθει να παρατηρεί τις κινήσεις της ίδιας του της καρδιάς με την αποστασιοποιημένη γοητεία ενός φυσιοδίφη που παρατηρεί τις μεταναστεύσεις σπάνιων πουλιών. Όταν το μίσος αρχίζει να ξυπνά, το βλέπει καθαρά και το αφήνει να περάσει μέσα από τον ευρύχωρο ουρανό της επίγνωσης χωρίς να το αρπάζει ή να το καταδικάζει. Όταν ο φόβος ανεβαίνει σαν παλίρροια, δεν χτίζει τείχη εναντίον του αλλά παραμένει σταθερός, ριζωμένος σε κάτι ευρύτερο από οποιοδήποτε συγκεκριμένο συναίσθημα.

Η Ζωντανή Ενσάρκωση

Στα ιερά κείμενα και τις γραφές κάθε παράδοσης, συναντά κανείς ένα περίεργο φαινόμενο: εκείνοι που απλώς μιλούν για τον νόμο, που διαλέγονται εύγλωττα για τις αρχές του και αναλύουν τις λεπτότερες διακρίσεις του, συχνά παραμένουν ξένοι προς την ουσιαστική του πραγματικότητα. Ο αληθινός υποστηρικτής του νόμου δεν είναι εκείνος που έχει απομνημονεύσει κάθε ρήτρα του, αλλά εκείνος που ίσως έχει μάθει λίγα, και όμως «βλέπει τον νόμο σωματικά» — μια εξαιρετική φράση που υποδεικνύει έναν τρόπο γνώσης που υπερβαίνει την πνευματική κατανόηση.

Το να βλέπει κανείς τον νόμο σωματικά σημαίνει να τον αντιλαμβάνεται όχι ως αφηρημένη αρχή αλλά ως ζωντανή παρουσία, να νιώθει το βάρος και την ουσία του, να τον συναντά όπως συναντά έναν άλλο άνθρωπο. Σημαίνει να έχει εσωτερικεύσει τον νόμο τόσο πλήρως ώστε η ίδια η σάρκα και τα οστά του να γίνουν όργανα της έκφρασής του. Ένα τέτοιο άτομο ποτέ δεν παραμελεί τον νόμο, όχι επειδή φοβάται την τιμωρία ή επιδιώκει ανταμοιβή, αλλά επειδή έχει γίνει ανίκανο να διαχωρίσει τον εαυτό του από αυτόν. Ο νόμος ρέει μέσα του όπως το αίμα ρέει στις φλέβες, όπως η αναπνοή ρέει στους πνεύμονες — αβίαστα, συνεχώς, συντηρώντας την ίδια τη ζωή.

Η Ψευδαίσθηση της Ηλικίας

Η εναλλαγή των εποχών σημαδεύει την πάροδο του χρόνου πάνω στο σώμα, χαράσσοντας γραμμές στο πρόσωπο και ασημώνοντας τα μαλλιά με πάχνη. Ωστόσο αυτή η εξωτερική απόδειξη συσσωρευμένων ετών δεν μας λέει τίποτα για την ουσιαστική κατάσταση της ψυχής μέσα. Υπάρχουν εκείνοι των οποίων τα κεφάλια λάμπουν λευκά σαν χειμερινό χιόνι, ωστόσο τα πνεύματά τους παραμένουν τόσο άμορφα και χαοτικά όσο αυτά των παιδιών — γέροι σε χρόνια αλλά άδειοι από τις ιδιότητες που αποτελούν γνήσια γεροντική ηλικία.

Οι αληθινοί πρεσβύτεροι δεν κατασκευάζονται από την απλή πάροδο του χρόνου. Αναδύονται μέσα από μια διαδικασία εκλέπτυνσης και κάθαρσης που μπορεί να διαρκέσει δεκαετίες ή, για τους πνευματικά προικισμένους, σε μια μόνη μεταμορφωτική στιγμή. Ο αυθεντικός πρεσβύτερος είναι εκείνος στον οποίο η αλήθεια έχει εγκατασταθεί μόνιμα, που έχει γίνει κατοικία για την αρετή σε όλες τις πολυδιάστατες εκφράσεις της. Η αγάπη ρέει από ένα τέτοιο άτομο όχι ως συναίσθημα αλλά ως φυσική ακτινοβολία, όπως το φως ρέει από τον ήλιο χωρίς προσπάθεια ή πρόθεση.

Η εγκράτεια και η μετριοπάθεια χαρακτηρίζουν κάθε κίνησή τους — όχι η εγκράτεια που γεννιέται από την καταπίεση, η οποία δημιουργεί εσωτερική βία, αλλά τα φυσικά όρια που αναδύονται όταν κανείς έχει δει μέσα από τις ψευδαισθήσεις που οδηγούν σε καταναγκαστική συμπεριφορά. Έχουν αναλάβει το δύσκολο έργο της κάθαρσης, εξάγοντας από την ύπαρξή τους τις ακαθαρσίες που θολώνουν την όραση και διαστρεβλώνουν την κρίση. Η σοφία λάμπει μέσα από αυτούς, όχι ως κάτι που κατέχουν αλλά ως κάτι που έχουν γίνει αρκετά διαφανείς για να αποκαλύψουν.

Η Ρίζα της Σεβασμιότητας

Ο κόσμος διαρκώς συγχέει την εμφάνιση με την πραγματικότητα, μπερδεύοντας την επιφανειακή λάμψη με τα βάθη από κάτω. Υπάρχουν εκείνοι που καλλιεργούν τη σεβασμιότητα όπως καλλιεργεί κανείς έναν κήπο για επίδειξη — τακτοποιώντας προσεκτικά τα ορατά στοιχεία αλλά επιτρέποντας στους κρυφούς χώρους να γεμίσουν με ζιζάνια και αγκάθια. Μιλούν πολύ, ελπίζοντας ότι ο όγκος μπορεί να υποκαταστήσει την ουσία. Προσέχουν την ομορφιά της όψης και της μορφής, φανταζόμενοι ότι η εξωτερική ελκυστικότητα μπορεί να αντισταθμίσει την ασχήμια που σιγοκαίει μέσα.

Ωστόσο κανένα ποσό προσεκτικής παρουσίασης δεν μπορεί πραγματικά να κρύψει μια καρδιά διεφθαρμένη από φθόνο, πλεονεξία και ανεντιμότητα. Αυτές οι ιδιότητες έχουν τρόπο να διαρρέουν ακόμα και από τις πιο προσεκτικά κατασκευασμένες προσόψεις, και να εκδηλώνονται σε λεπτές χειρονομίες, στην ποιότητα του βλέμματος, στους υποτόνους που στοιχειώνουν την ομιλία.

Η αληθινή σεβασμιότητα προέρχεται όχι από πρόσθεση αλλά από αφαίρεση, όχι από τη συσσώρευση αρετών σαν στολιδιών αλλά από την αφαίρεση, ρίζα και όλα, των δηλητηριωδών αναπτύξεων που πνίγουν τον κήπο της ψυχής. Όταν ο φθόνος καταστρέφεται στη πηγή του, όταν η πλεονεξία εκσκαφεί πλήρως, όταν η ανεντιμότητα καεί στη φωτιά της ειλικρινούς αυτοεξέτασης — τότε, και μόνο τότε, αναδύεται η γνήσια σεβασμιότητα. Εμφανίζεται όχι ως κάτι κατασκευασμένο αλλά ως κάτι αποκαλυπτόμενο, όπως η φυσική ομορφιά μιας πέτρας εμφανίζεται όταν η λάσπη που την καλύπτει ξεπλένεται. Το άτομο που απελευθερώνεται από το μίσος και φωτίζεται από τη σοφία γίνεται σεβαστό όχι μέσω προσπάθειας αλλά μέσω της ύπαρξης, όχι μέσω του κάνειν αλλά μέσω της ακτινοβόλου απλότητας της ουσιαστικής του φύσης.

Η Ήσυχη Επανάσταση

Στις πνευματικές παραδόσεις της Ανατολής, υπάρχει η φιγούρα του Σαμάνου — εκείνου που έχει ησυχάσει τα ταραγμένα νερά της ύπαρξης, που έχει βρει το ακίνητο σημείο στο κέντρο του περιστρεφόμενου κόσμου. Ωστόσο αυτή η ησυχία δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω εξωτερικών σημαδιών. Το ξύρισμα του κεφαλιού, η υιοθέτηση ρομπών, η εκτέλεση καθορισμένων τελετουργιών — τίποτα από αυτά δεν δημιουργεί έναν αληθινό Σαμάνο αν το εσωτερικό τοπίο παραμένει άγριο και ακατάκτητο.

Πώς μπορεί κανείς να διεκδικεί τον τίτλο του «ήσυχου» ενώ παραμένει αιχμάλωτος της επιθυμίας και της πλεονεξίας, αυτών των δίδυμων τυράννων που δημιουργούν τόσο θόρυβο και χάος στα δωμάτια της συνείδησης; Αυτές οι δυνάμεις ορμούν μέσα στην ψυχή σαν καταιγίδες, πνίγοντας τη λεπτή μουσική του πνεύματος, κάνοντας την ακινησία αδύνατη.

Ο αυθεντικός Σαμάνος είναι εκείνος που έχει αναλάβει το ηρωικό έργο της ησύχασης του κακού στη πηγή του — όχι μόνο τα μεγάλα κακά που προσελκύουν δημόσια καταδίκη, αλλά τα μικρά, λεπτά κακά που σέρνονται μέσα στη συνείδηση σαν κλέφτες τη νύχτα. Κάθε εγωιστική παρόρμηση εξεταζόμενη και απελευθερωμένη, κάθε στιγμή σκληρότητας πιασμένη και μεταμορφωμένη, κάθε σπόρος βίας αναγνωρισμένος και αφαιρεθείς πριν βλαστήσει — αυτή είναι η υπομονετική, επίπονη εργασία που δημιουργεί αληθινή ησυχία.

Πέρα από το Καλό και το Κακό

Ο επαίτης περπατά στον κόσμο με άδεια χέρια και ανοιχτό μπολ, εξαρτώμενος από τη γενναιοδωρία των άλλων για τροφή. Ωστόσο η εξωτερική μορφή της επαιτείας δεν δημιουργεί έναν αληθινό Μπίκσου περισσότερο από ό,τι η εξωτερική μορφή της μελέτης δημιουργεί έναν αληθινό μελετητή. Η ουσία της ζωής του επαίτη δεν έγκειται στην οικονομική εξάρτηση αλλά στην πνευματική ελευθερία — την ελευθερία που προέρχεται από την υιοθέτηση όλου του νόμου, από την ενσωμάτωση κάθε αρχής του στο ύφασμα της ύπαρξής του.

Ένα τέτοιο άτομο κατοικεί σε μια παράξενη και υψηλή περιοχή πέρα από τις συμβατικές κατηγορίες του καλού και του κακού. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ανήθικο ή αδιάφορο προς ηθικές διακρίσεις. Μάλλον, έχει υπερβεί τη δυϊστική σκέψη που παγιδεύει τους περισσότερους ανθρώπους σε ατελείωτους κύκλους κρίσης και αντικρίσης. Έχει γίνει αγνός με την βαθύτερη έννοια — καθαρός όχι μόνο στο σώμα αλλά στο κίνητρο, την επιθυμία και την πρόθεση.

Οπλισμένο με γνώση που διεισδύει στην καρδιά της πραγματικότητας, περνά μέσα από τον κόσμο σαν φως που διαπερνά καθαρό νερό, παρόν αλλά αμόλυντο, εμπλεκόμενο αλλά απελευθερωμένο. Βλέπει τις συμβατικές κατηγορίες του καλού και του κακού ως απαραίτητα κατασκευάσματα για εκείνους που ακόμα μαθαίνουν, αλλά ο ίδιος έχει προχωρήσει πέρα από τέτοια πλαίσια σε μια πιο άμεση και κατευθείαν σχέση με την ίδια την αλήθεια.

Η Σοφία της Ισορροπίας

Υπάρχουν εκείνοι που φαντάζονται ότι η σιωπή από μόνη της χαρίζει σοφία, ότι το απλό σταμάτημα της ομιλίας μεταμορφώνει με κάποιο τρόπο την ανοησία σε κατανόηση. Εξασκούν τη βουβαμάρα σαν να ήταν πνευματική πειθαρχία, καλλιεργώντας μια άδεια ησυχία που κρύβει παρά αποκαλύπτει την άγνοια. Ωστόσο η σιωπή χωρίς σοφία είναι απλώς η απουσία ήχου, όχι πιο σημαντική από τη σιωπή των λίθων.

Ο αληθινός Μούνι — ο σοφός, ο σιωπηλός — χαρακτηρίζεται όχι από την απουσία ομιλίας αλλά από την παρουσία διάκρισης. Ένα τέτοιο άτομο κινείται μέσα στην ύπαρξη με την λεπτή ακρίβεια εκείνου που περπατά σε τεντωμένο σχοινί, ζυγίζοντας και ισορροπώντας συνεχώς, επιλέγοντας το καλό ενώ αποφεύγει το κακό, παίρνοντας την ισορροπία και χρησιμοποιώντας την ως πυξίδα και οδηγό.

Αυτό το ζύγισμα δεν είναι ο μηχανικός υπολογισμός ενός εμπόρου που μετρά νομίσματα, αλλά μια λεπτή, διαισθητική διαδικασία που αντλεί από πηγές γνώσης βαθύτερες από τη λογική σκέψη. Ο Μούνι νιώθει το βάρος των πραγμάτων, αισθάνεται την ηθική τους βαρύτητα, αντιλαμβάνεται τις κρυφές συνέπειες που κυματίζουν προς τα έξω από κάθε επιλογή. Πλοηγείται στον κόσμο σαν έμπειρος ναυτικός που διαβάζει τους ανέμους και τα ρεύματα, προσαρμόζοντας την πορεία του στιγμή προς στιγμή σε συνθήκες που οι άλλοι ούτε καν αντιλαμβάνονται.

Η Ιερότητα της Ζωής

Σε έναν κόσμο όπου η βία είναι ενδημική, όπου οι ισχυροί πάγια θηρεύουν τους αδύναμους, όπου τα ζωντανά πλάσματα καταστρέφονται αδιάφορα και χωρίς σκέψη, αναδύεται μια φιγούρα ριζικής συμπόνιας — ο Αρίγια, ο ευγενής, που επεκτείνει τον κύκλο της ηθικής μέριμνας για να αγκαλιάσει όλα τα αισθανόμενα όντα.

Ένα τέτοιο άτομο δεν μπορεί να ονομαστεί ευγενές όταν τραυματίζει ζωντανά πλάσματα, δεν μπορεί να διεκδικεί πνευματική ανύψωση ενώ συμμετέχει στον αρχαίο κύκλο βίας που χαρακτηρίζει τόσο μεγάλο μέρος της ύπαρξης. Η αληθινή ευγένεια εκδηλώνεται σε οίκτο — όχι οίκτο ως συγκατάβαση, αλλά οίκτο ως βαθιά συμμετοχή, ως αναγνώριση της ουσιαστικής συγγένειας που δένει όλα τα ζωντανά πράγματα.

Ο ευγενής βλέπει το ίδιο του το πρόσωπο αντανακλώμενο σε κάθε πλάσμα που αναπνέει. Νιώθει τον πόνο των ζώων, των εντόμων, ολόκληρης της κοινότητας της ζωής, σαν να ήταν δικός του πόνος. Αυτό δεν είναι συναισθηματισμός αλλά αντίληψη, όχι συναίσθημα αλλά όραση — όραση καθαρή μέσα στη φύση της ύπαρξης και αναγνώριση ότι όλα τα όντα μοιράζονται την ίδια θεμελιώδη επιθυμία να ζουν, να αποφεύγουν τον πόνο, να βιώνουν όποιο μέτρο ευτυχίας επιτρέπουν οι συνθήκες τους.

Η Τελική Απελευθέρωση

Και όμως, και όμως... ακόμα και η ευγένεια δεν αρκεί. Ακόμα και η πειθαρχία και οι όρκοι, ακόμα και η βαθιά μάθηση, ακόμα και η ικανότητα να εισέρχεται σε βαθιές καταστάσεις έκστασης, ακόμα και η αυστηρή πρακτική του να κοιμάται μόνος — τίποτα από αυτά δεν εγγυάται το απόλυτο βραβείο, την ευτυχία της απελευθέρωσης που οι κοσμικοί ποτέ δεν γνωρίζουν, την εξάλειψη των επιθυμιών που σημαδεύει την κορύφωση της πνευματικής διαδρομής.

Ο αναζητητής δεν πρέπει να γίνει υπερβολικά σίγουρος πρόωρα, δεν πρέπει να φαντάζεται ότι οι εξωτερικές πρακτικές μόνες θα τον οδηγήσουν στον στόχο. Η εξάλειψη των επιθυμιών δεν επιτυγχάνεται μέσω μηχανικής τήρησης κανόνων, όσο αγνή και αν είναι η πρόθεση. Απαιτεί κάτι πιο ριζικό, πιο ολικό — μια πλήρη μεταμόρφωση της ίδιας της συνείδησης, έναν θάνατο και αναγέννηση που δεν αφήνει καμία άποψη του παλιού εαυτού άθικτη.

Αυτή η τελική απελευθέρωση δεν μπορεί να κερδηθεί μέσω συσσώρευσης αλλά μόνο μέσω παραίτησης. Έρχεται όχι σε εκείνους που έχουν συγκεντρώσει πολλά αλλά σε εκείνους που έχουν απελευθερώσει τα πάντα, που έχουν αφήσει να πέσει ακόμα και η λαβή τους στην ίδια τη διαδρομή. Σε αυτή την απόλυτη απελευθέρωση, σε αυτή την τελική παράδοση, η συνείδηση ανακαλύπτει τον εαυτό της όπως πάντα ήταν — απέραντη, φωτεινή, ελεύθερη, ξεκουραζόμενη σε μια ειρήνη που δεν έχει αντίθετο, κατοικώντας σε μια χαρά που δεν ζητά τίποτα επειδή δεν της λείπει τίποτα, πλήρης από μόνη της, το τέλος και η αρχή, το άλφα και το ωμέγα του πνευματικού ταξιδιού.

Η Διαδρομή Χωρίς Διαδρομή

Έτσι η μυστική παράδοση αποκαλύπτει την ουσιαστική της διδασκαλία: ότι η δικαιοσύνη, η σοφία, η αγνότητα και η απελευθέρωση δεν μπορούν να αρπαχθούν αλλά μόνο να ληφθούν· δεν μπορούν να επιτευχθούν αλλά μόνο να πραγματοποιηθούν· δεν μπορούν να κατασκευαστούν αλλά μόνο να αποκαλυφθούν σαν αρχαίοι θησαυροί θαμμένοι κάτω από στρώματα ψευδαίσθησης και άγνοιας.

Η διαδρομή στροβιλίζεται μέσα σε παράξενα εδάφη, απαιτώντας τα πάντα και μη υποσχόμενη τίποτα, απαιτώντας τη διάλυση του ίδιου του εαυτού που επιδιώκει να την βαδίσει. Και όμως εκείνοι που επιμένουν, που συνεχίζουν ακόμα και όταν η διαδρομή εξαφανίζεται και πέφτει το σκοτάδι, ανακαλύπτουν τελικά αυτό που ήταν παρόν από πάντα — όχι κάτι νέο να αποκτηθεί αλλά κάτι αρχαίο να θυμηθείς, η αρχική φύση που ποτέ δεν χάθηκε πραγματικά, η φωτεινή ουσία που λάμπει ήσυχα κάτω από τον θόρυβο και το χάος της ύπαρξης, περιμένοντας υπομονετικά την αναγνώριση, καλώντας απαλά εκείνους που έχουν μάθει, επιτέλους, να ακούν.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

CIRCLE OF LIGHT / Perennial Sayings

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / THE INFINITE DEPTH OF BEING

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

ESOTERISM STUDIES BOOKS

ESOTERISM ACADEMY NEW ARTICLE

Sunday, November 5, 2023

The Reality: Exploring Limitless Consciousness and Enlightenment

The Reality: Exploring Limitless Consciousness and Enlightenment

The Mystery

Spiritual Ideas

TAOΪSM / "Tao Te Ching" Commentaries

BUDDHISM /"Dammapada" Commentaries

Chapter 19. The Just

VEDANTA / "Viveka Chudamani, by Adi Sankaracharya" Commentaries

jKRISHNAMURTI / "The Only Revolution" Commentaries

RELIGION / Religions Commentaries

Quotes

Constantinos’s quotes

Copyright