Esoterism Academy: The Reality: Exploring Limitless Consciousness and Enlightenment

Sunday, November 5, 2023

The Reality: Exploring Limitless Consciousness and Enlightenment

GOD is the Infinite Self Within us, beyond space and time, in the Silence of limited existence.... in the silence of the mind, in the silence of desires, in the silence of the senses, in the silence of the world...

REALITY It is Limitless Consciousness, One Single Space, without distinctions, within, without... Within Whom even false states of consciousness (so long as they are recognized) function unimpeded... Full Perception, Full Activity, Full Freedom, outside of creation, within in creation... Eternity Is Here, Now… It flows without "changing"... and what "evolves" is only a "dream"...

ENLIGHTENMENT Is the Unobstructed Function of Consciousness, Where What Really Happens Is Revealed, Where What Really Happens is Experienced without Distortion, and Where We Respond to What Happens through this Deeper Contact with Reality, One with the Ancient Stream of Life, Life, Universal Existence, and not individual limited ego…

TRUTH, the FURTHER REALITY, GOD, is EXPERIENCE, Experiencing Another Reality, beyond what is immediately perceived. The Ultimate Reality Is the Absolute, undefined, unlimited, undescribed. It is the Experience of the Infinite, the Eternal, the Transcendent, in the Endless Silence of the mind... This teaches a TRUE RELIGION.

GOD Is Here, Now, All Embracing. God is the Depth of all existence. God Is Our True Nature. Some people realize it, experience it and make it their daily life, not all, not many, few, so many that you can count them. You?

...

The Mystery

What is the source of our being? What is the essence of our existence? What is the purpose of our life? These are the questions that have haunted humanity since the dawn of time, and have inspired countless seekers, sages, mystics and masters to explore the inner realms of consciousness and reality. They have discovered that there is a reality beyond the ordinary, a reality that transcends the limitations of space and time, a reality that is the origin and goal of all creation. This reality is God, the Infinite Self within us.

God is not a person, a thing, or a concept. God is not an object of worship, a doctrine, or a dogma. God is not separate from us, above us, or outside us. God is our own true nature, our own deepest self, our own highest potential. God is the pure awareness, the absolute consciousness, the supreme bliss that pervades everything and everyone. God is the silence of the mind, the stillness of the heart, the peace of the soul. God is the mystery of mysteries, the secret of secrets, the wonder of wonders.

To know God is to know ourselves. To experience God is to experience reality. To realize God is to realize enlightenment. Enlightenment is not a state, a stage, or a status. Enlightenment is not a goal, a destination, or an achievement. Enlightenment is not a privilege, a gift, or a reward. Enlightenment is the natural state of being, the original condition of existence, the inherent quality of life. Enlightenment is the unobstructed function of consciousness, where what really happens is revealed, where what really happens is experienced without distortion, and where we respond to what happens through this deeper contact with reality.

Enlightenment is not something that we attain, acquire, or achieve. Enlightenment is something that we are, that we have always been, and that we will always be. Enlightenment is not something that we do, that we practice, or that we cultivate. Enlightenment is something that we are, that we express, and that we manifest. Enlightenment is not something that we seek, that we find, or that we discover. Enlightenment is something that we are, that we recognize, and that we realize.

Reality is not what we see, hear, touch, taste, or smell. Reality is not what we think, feel, imagine, or believe. Reality is not what we perceive, conceive, or experience. Reality is what is beyond all perception, conception, and experience. Reality is what is beyond all form and name. Reality is what is beyond all duality and diversity. Reality is what is beyond all change and impermanence. Reality is what is beyond all birth and death.

Reality is limitless consciousness, one single space without distinctions within or without. Reality is full perception without any object to perceive. Reality is full activity without any agent to act or any action to perform. Reality is full freedom without any bondage to create or any creation to bind. Reality is eternity here and now without any past or future to limit it or any present to define it.

Reality does not flow or change; it only appears to do so in our relative experience of time and space. Reality does not evolve or progress; it only seems to do so in our relative understanding of cause and effect. Reality does not create or destroy; it only manifests as various forms and phenomena in our relative vision of appearance and disappearance.

Reality does not depend on anything for its existence; it exists by itself as itself in itself for itself from itself to itself as itself. Reality does not need anything for its fulfillment; it fulfills itself by itself in itself for itself from itself to itself as itself.

Reality does not have any attributes or qualities; it transcends all description and definition. Reality does not have any parts or aspects; it surpasses all division and differentiation. Reality does not have any modes or states; it exceeds all modification and variation.

Reality does not belong to any religion or tradition; it embraces all paths and teachings. Reality does not favor any person or group; it includes all beings and things.

Reality does not require any faith or belief; it reveals itself to those who are open and receptive.

Reality does not demand any worship or devotion; it responds to those who are humble and grateful.

Reality does not expect any service or sacrifice; it blesses those who are generous and compassionate.

Reality does not impose any rules or laws; it guides those who are sincere and honest.

Reality does not judge any actions or results; it teaches those who are willing and ready.

Reality does not punish any errors or sins; it heals those who are repentant and remorseful.

Reality does not reward any virtues or merits; it liberates those who are pure and detached.

Reality does not withhold any secrets or mysteries; it shares them with those who are curious and adventurous.

Reality does not conceal any truths or realities; it shows them to those who are earnest and diligent.

Reality does not hide any wonders or miracles; it performs them for those who are faithful and courageous.

Reality is God, the Infinite Self within us, beyond space and time, in the silence of limited existence. Reality is the mystery that we can never fully comprehend, but that we can always intimately encounter. Reality is the experience of the infinite, the eternal, the transcendent, in the endless silence of the mind.

This is the true religion, the religion of reality, the religion of enlightenment, the religion of God.

...

Spiritual Ideas

The Nature of Reality

Within the depths of our being, there exists a divine essence that transcends the limitations of our physical existence. This essence, referred to as GOD, represents the Infinite Self within us. It resides in the silence of our limited minds, desires, senses, and the world. Reality, in its truest form, is a singular space where everything merges, both within and without. Even false states of consciousness, when recognized, function unimpeded within this limitless consciousness. It is a realm of full perception, full activity, and full freedom.

Enlightenment: Unveiling What Really Happens

Enlightenment is the unobstructed function of consciousness, where the true nature of reality is revealed. It is an experience free from distortion, where we connect deeply with the ancient stream of life and universal existence. In this state, we transcend the limitations of our individual ego and immerse ourselves in the depths of reality. Enlightenment grants us the ability to respond to life from a place of deep understanding, aligning ourselves with the true essence of existence.

Truth: Experiencing the Ultimate Reality

Truth, often synonymous with GOD, represents the experience of another reality that extends beyond our immediate perception. It is the absolute, undefined, and unlimited. This ultimate reality encompasses the infinite, eternal, and transcendent aspects of existence. The mind, in its endless silence, becomes a conduit for experiencing this profound truth. Through this experience, a true religion is born, one that surpasses dogma and embraces the essence of our divine nature.

Embracing God and Our True Nature

GOD is omnipresent, all-embracing, and the depth of all existence. It represents our true nature, the essence of who we are. While not everyone realizes or experiences this truth, there are those who make it an integral part of their daily lives. These individuals tap into the infinite well of consciousness, embracing their divine nature and aligning themselves with the ancient stream of life. They become embodiments of the deeper truths that underlie our existence.

Limitless Consciousness: Infinite Self within us

In conclusion, the reality we perceive is but a fraction of the infinite consciousness that resides within us. By embracing the concept of Limitless Consciousness and seeking enlightenment, we can transcend the limitations of our individual ego and connect with the profound truths that shape our existence. In this journey towards truth, we can discover our true nature, our inherent divinity, and align ourselves with the eternal stream of life.

...

Η Πραγματικότητα

ΘΕΟΣ Είναι ο Απεριόριστος Εαυτός Εντός μας, πέρα από χώρο και χρόνο, στην Σιωπή της περιορισμένης ύπαρξης.... στην σιωπή του νου, στην σιωπή των επιθυμιών, στην σιωπή των αισθήσεων, στην σιωπή του κόσμου…

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Είναι η Απεριόριστη Συνείδηση, Ένας Ενιαίος Χώρος, χωρίς διακρίσεις, έσω, έξω… Εντός του Οποίου ακόμα κι οι ψευδείς συνειδησιακές καταστάσεις (εφ’ όσον αναγνωρίζονται) λειτουργούν ανεμπόδιστα… Πλήρης Αντίληψη, Πλήρης Δραστηριότητα, Πλήρης Ελευθερία, έξω από την δημιουργία, μέσα στην δημιουργία… Η Αιωνιότητα Είναι Εδώ, Τώρα… Ρέει χωρίς να «αλλάζει»… κι όσα «εξελίσσονται» είναι μόνο «όνειρο»…

ΦΩΤΙΣΗ Είναι η Ανεμπόδιστη Λειτουργία της Συνείδησης, Όπου Αποκαλύπτεται Αυτό που Πραγματικά Συμβαίνει, Όπου Βιώνεται Αυτό που Πραγματικά Συμβαίνει χωρίς παραμορφώσεις, κι Όπου Ανταποκρινόμαστε σε Αυτό που Συμβαίνει μέσα από αυτή την Βαθύτερη Επαφή με την Πραγματικότητα, Ένα με το Αρχαίο Ρεύμα της Ζωής, Ζωή, Παγκόσμια Ύπαρξη, κι όχι ατομικό περιορισμένο εγώ…

Η ΑΛΗΘΕΙΑ, η ΑΠΩΤΕΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ο ΘΕΟΣ, είναι ΕΜΠΕΙΡΙΑ, Βίωση Μίας Άλλης Πραγματικότητας, πέρα από το άμεσα αντιληπτό. Η Απώτερη Πραγματικότητα Είναι το Απόλυτο, δεν προσδιορίζεται, δεν περιορίζεται, δεν περιγράφεται. Είναι η Βίωση του Απείρου, του Αιώνιου, του Υπερβατικού, στην Ατελείωτη Σιγή του νου... Αυτό διδάσκει μία ΑΛΗΘΙΝΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ.

Ο ΘΕΟΣ Είναι Εδώ, Τώρα, Αγκαλιάζει τα πάντα. Ο Θεός Είναι το Βάθος όλων των υπάρξεων. Ο Θεός Είναι η Αληθινή Φύση μας. Κάποιοι άνθρωποι το αντιλαμβάνονται, το βιώνουν και το κάνουν καθημερινή ζωή, όχι όλοι, όχι πολλοί, λίγοι, τόσοι που μπορείς να τους μετρήσεις. Εσύ;

...

Το Μυστήριο

Ποια είναι η πηγή της ύπαρξής μας; Ποια είναι η ουσία της ύπαρξής μας; Ποιος είναι ο σκοπός της ζωής μας; Αυτά είναι τα ερωτήματα που στοιχειώνουν την ανθρωπότητα από την αυγή του χρόνου και έχουν εμπνεύσει αμέτρητους αναζητητές, σοφούς, μυστικιστές και δασκάλους να εξερευνήσουν τις εσωτερικές σφαίρες της συνείδησης και της πραγματικότητας. Ανακάλυψαν ότι υπάρχει μια πραγματικότητα πέρα από το συνηθισμένο, μια πραγματικότητα που ξεπερνά τους περιορισμούς του χώρου και του χρόνου, μια πραγματικότητα που είναι η αρχή και ο στόχος όλης της δημιουργίας. Αυτή η πραγματικότητα είναι ο Θεός, ο Άπειρος Εαυτός μέσα μας.

Ο Θεός δεν είναι πρόσωπο, πράγμα ή έννοια. Ο Θεός δεν είναι αντικείμενο λατρείας, δόγμα ή θεώρηση. Ο Θεός δεν είναι ξεχωριστός από εμάς, πάνω από εμάς ή έξω από εμάς. Ο Θεός είναι η δική μας αληθινή φύση, ο βαθύτερος εαυτός μας, το υψηλότερο δυναμικό μας. Ο Θεός είναι η καθαρή επίγνωση, η απόλυτη συνείδηση, η υπέρτατη ευδαιμονία που διαπερνά τα πάντα και τους πάντες. Ο Θεός είναι η σιωπή του νου, η ησυχία της καρδιάς, η γαλήνη της ψυχής. Ο Θεός είναι το μυστήριο των μυστηρίων, το μυστικό των μυστικών, το θαύμα των θαυμάτων.

Το να γνωρίσουμε τον Θεό σημαίνει να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Το να βιώνεις τον Θεό σημαίνει να βιώνεις την πραγματικότητα. Το να συνειδητοποιήσεις τον Θεό σημαίνει να συνειδητοποιήσεις τη φώτιση. Ο Διαφωτισμός δεν είναι μια κατάσταση, ένα στάδιο ή μια κατάσταση. Η φώτιση δεν είναι στόχος, προορισμός ή επίτευγμα. Η φώτιση δεν είναι προνόμιο, δώρο ή ανταμοιβή. Η φώτιση είναι η φυσική κατάσταση της ύπαρξης, η αρχική συνθήκη ύπαρξης, η εγγενής ποιότητα ζωής. Η φώτιση είναι η ανεμπόδιστη λειτουργία της συνείδησης, όπου αποκαλύπτεται αυτό που πραγματικά συμβαίνει, όπου αυτό που πραγματικά συμβαίνει βιώνεται χωρίς παραμόρφωση και όπου ανταποκρινόμαστε σε αυτό που συμβαίνει μέσω αυτής της βαθύτερης επαφής με την πραγματικότητα.

Η φώτιση δεν είναι κάτι που επιτυγχάνουμε, αποκτούμε ή επιτυγχάνουμε. Η φώτιση είναι κάτι που είμαστε, που ήμασταν πάντα και θα είμαστε πάντα. Η φώτιση δεν είναι κάτι που κάνουμε, που ασκούμε ή που καλλιεργούμε. Η φώτιση είναι κάτι που είμαστε, που εκφράζουμε και εκδηλώνουμε. Η φώτιση δεν είναι κάτι που αναζητούμε, που βρίσκουμε ή που ανακαλύπτουμε. Η φώτιση είναι κάτι που είμαστε, που αναγνωρίζουμε και συνειδητοποιούμε.

Η πραγματικότητα δεν είναι αυτό που βλέπουμε, ακούμε, αγγίζουμε, γευόμαστε ή μυρίζουμε. Η πραγματικότητα δεν είναι αυτό που σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε, φανταζόμαστε ή πιστεύουμε. Η πραγματικότητα δεν είναι αυτό που αντιλαμβανόμαστε, συλλαμβάνουμε ή βιώνουμε. Η πραγματικότητα είναι αυτό που είναι πέρα από κάθε αντίληψη, σύλληψη και εμπειρία. Πραγματικότητα είναι αυτό που είναι πέρα από κάθε μορφή και όνομα. Η πραγματικότητα είναι αυτό που είναι πέρα από κάθε δυαδικότητα και διαφορετικότητα. Η πραγματικότητα είναι αυτό που είναι πέρα από κάθε αλλαγή και παροδικότητα. Η πραγματικότητα είναι αυτό που είναι πέρα από κάθε γέννηση και θάνατο.

Η πραγματικότητα είναι απεριόριστη συνείδηση, ένας ενιαίος χώρος χωρίς διακρίσεις μέσα ή έξω. Η πραγματικότητα είναι η πλήρης αντίληψη χωρίς κανένα αντικείμενο προς αντίληψη. Η πραγματικότητα είναι πλήρης δραστηριότητα χωρίς κανέναν παράγοντα για δράση ή οποιαδήποτε ενέργεια για εκτέλεση. Η πραγματικότητα είναι πλήρης ελευθερία χωρίς κανένα δεσμό για δημιουργία ή οποιαδήποτε δημιουργία για δέσμευση. Η πραγματικότητα είναι αιωνιότητα εδώ και τώρα χωρίς παρελθόν ή μέλλον να την περιορίζει ή οποιοδήποτε παρόν να το ορίζει.

Η πραγματικότητα δεν ρέει ούτε αλλάζει. φαίνεται να το κάνει μόνο στη σχετική μας εμπειρία του χρόνου και του χώρου. Η πραγματικότητα δεν εξελίσσεται ούτε προοδεύει. φαίνεται να το κάνει μόνο στη σχετική μας κατανόηση της αιτίας και του αποτελέσματος. Η πραγματικότητα δεν δημιουργεί ούτε καταστρέφει. εκδηλώνεται μόνο ως διάφορες μορφές και φαινόμενα στο σχετικό μας όραμα εμφάνισης και εξαφάνισης.

Η πραγματικότητα δεν εξαρτάται από τίποτα για την ύπαρξή της. υπάρχει από μόνο του ως ο εαυτός του για τον εαυτό του από τον εαυτό του στον εαυτό του ως τον εαυτό του. Η πραγματικότητα δεν χρειάζεται τίποτα για την εκπλήρωσή της. εκπληρώνει τον εαυτό του από μόνο του για τον εαυτό του από τον εαυτό του στον εαυτό του ως τον εαυτό του.

Η πραγματικότητα δεν έχει ιδιότητες ή ποιότητες. υπερβαίνει κάθε περιγραφή και ορισμό. Η πραγματικότητα δεν έχει μέρη ή πτυχές. ξεπερνά κάθε διαίρεση και διαφοροποίηση. Η πραγματικότητα δεν έχει τρόπους ή καταστάσεις. υπερβαίνει κάθε τροποποίηση και παραλλαγή.

Η πραγματικότητα δεν ανήκει σε καμία θρησκεία ή παράδοση. αγκαλιάζει όλα τα μονοπάτια και τις διδασκαλίες. Η πραγματικότητα δεν ευνοεί κανένα άτομο ή ομάδα. περιλαμβάνει όλα τα όντα και τα πράγματα.

Η πραγματικότητα δεν απαιτεί καμία πίστη ή πιστεύω. αποκαλύπτεται σε όσους είναι ανοιχτοί και δεκτικοί.

Η πραγματικότητα δεν απαιτεί λατρεία ή αφοσίωση. ανταποκρίνεται σε όσους είναι ταπεινοί και ευγνώμονες.

Η πραγματικότητα δεν περιμένει καμία υπηρεσία ή θυσία. ευλογεί αυτούς που είναι γενναιόδωροι και συμπονετικοί.

Η πραγματικότητα δεν επιβάλλει κανόνες ή νόμους. καθοδηγεί όσους είναι ειλικρινείς και τίμιοι.

Η πραγματικότητα δεν κρίνει καμία ενέργεια ή αποτέλεσμα. διδάσκει αυτούς που είναι πρόθυμοι και έτοιμοι.

Η πραγματικότητα δεν τιμωρεί κανένα λάθος ή αμαρτία. θεραπεύει αυτούς που είναι μετανοημένοι και μετανιωμένοι.

Η πραγματικότητα δεν ανταμείβει καμία αρετή ή αξία. ελευθερώνει αυτούς που είναι αγνοί και αποστασιοποιημένοι.

Η πραγματικότητα δεν κρύβει κανένα μυστικό ή μυστήριο. τα μοιράζεται με όσους είναι περίεργοι και τολμηροί.

Η πραγματικότητα δεν κρύβει αλήθειες ή πραγματικότητες. τα δείχνει σε εκείνους που είναι σοβαροί και επιμελείς.

Η πραγματικότητα δεν κρύβει εκπλήξεις ή θαύματα. τα εκτελεί για όσους είναι πιστοί και θαρραλέοι.

Η πραγματικότητα είναι ο Θεός, ο Άπειρος Εαυτός μέσα μας, πέρα από τον χώρο και τον χρόνο, στη σιωπή της περιορισμένης ύπαρξης. Η πραγματικότητα είναι το μυστήριο που δεν μπορούμε ποτέ να κατανοήσουμε πλήρως, αλλά μπορούμε πάντα να το συναντήσουμε από κοντά. Η πραγματικότητα είναι η εμπειρία του άπειρου, του αιώνιου, του υπερβατικού, στην ατελείωτη σιωπή του νου.

Αυτή είναι η αληθινή θρησκεία, η θρησκεία της πραγματικότητας, η θρησκεία του διαφωτισμού, η θρησκεία του Θεού.

...

Πνευματικές Ιδέες

Η Φύση της Πραγματικότητας

Μέσα στα βάθη της ύπαρξής μας, υπάρχει μια θεϊκή ουσία που υπερβαίνει τους περιορισμούς της φυσικής μας ύπαρξης. Αυτή η ουσία, που αναφέρεται ως ΘΕΟΣ, αντιπροσωπεύει τον Άπειρο Εαυτό μέσα μας. Βρίσκεται στη σιωπή του περιορισμένου μυαλού, των επιθυμιών, των αισθήσεων και του κόσμου μας. Η πραγματικότητα, στην πιο αληθινή της μορφή, είναι ένας μοναδικός χώρος όπου τα πάντα συγχωνεύονται, τόσο μέσα όσο και έξω. Ακόμη και οι ψευδείς καταστάσεις συνείδησης, όταν αναγνωρίζονται, λειτουργούν ανεμπόδιστα μέσα σε αυτήν την απεριόριστη συνείδηση. Είναι ένα βασίλειο πλήρους αντίληψης, πλήρους δραστηριότητας και πλήρους ελευθερίας.

Διαφωτισμός: Αποκαλύπτοντας τι πραγματικά συμβαίνει

Η φώτιση είναι η ανεμπόδιστη λειτουργία της συνείδησης, όπου αποκαλύπτεται η αληθινή φύση της πραγματικότητας. Είναι μια εμπειρία απαλλαγμένη από παραμόρφωση, όπου συνδεόμαστε βαθιά με το αρχαίο ρεύμα της ζωής και της οικουμενικής ύπαρξης. Σε αυτή την κατάσταση, υπερβαίνουμε τους περιορισμούς του ατομικού μας εγώ και βυθιζόμαστε στα βάθη της πραγματικότητας. Η φώτιση μας δίνει την ικανότητα να ανταποκρινόμαστε στη ζωή από ένα μέρος βαθιάς κατανόησης, ευθυγραμμίζοντας τους εαυτούς μας με την αληθινή ουσία της ύπαρξης.

Αλήθεια: Βιώνοντας την Απόλυτη Πραγματικότητα

Η αλήθεια, συχνά συνώνυμη με τον ΘΕΟ, αντιπροσωπεύει την εμπειρία μιας άλλης πραγματικότητας που εκτείνεται πέρα από την άμεση αντίληψή μας. Είναι το απόλυτο, απροσδιόριστο και απεριόριστο. Αυτή η απόλυτη πραγματικότητα περιλαμβάνει τις άπειρες, αιώνιες και υπερβατικές πτυχές της ύπαρξης. Το μυαλό, μέσα στην ατελείωτη σιωπή του, γίνεται ένας αγωγός για τη βίωση αυτής της βαθιάς αλήθειας. Μέσα από αυτή την εμπειρία γεννιέται μια αληθινή θρησκεία, που ξεπερνά το δόγμα και αγκαλιάζει την ουσία της θεϊκής μας φύσης.

Αγκαλιάζοντας τον Θεό και την Αληθινή μας Φύση

Ο ΘΕΟΣ είναι πανταχού παρών, που αγκαλιάζει τα πάντα και το βάθος κάθε ύπαρξης. Αντιπροσωπεύει την αληθινή μας φύση, την ουσία αυτού που είμαστε. Αν και δεν αντιλαμβάνονται ή βιώνουν όλοι αυτή την αλήθεια, υπάρχουν και εκείνοι που την κάνουν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς τους. Αυτά τα άτομα εισχωρούν στο άπειρο πηγάδι της συνείδησης, αγκαλιάζοντας τη θεϊκή τους φύση και ευθυγραμμιζόμενοι με το αρχαίο ρεύμα της ζωής. Γίνονται ενσαρκώσεις των βαθύτερων αληθειών που αποτελούν τη βάση της ύπαρξής μας.

Απεριόριστη Συνείδηση: Άπειρος Εαυτός μέσα μας

Η πραγματικότητα που αντιλαμβανόμαστε δεν είναι παρά ένα κλάσμα της άπειρης συνείδησης που κατοικεί μέσα μας. Αγκαλιάζοντας την έννοια της Απεριόριστης Συνείδησης και αναζητώντας τη φώτιση, μπορούμε να υπερβούμε τους περιορισμούς του ατομικού μας εγώ και να συνδεθούμε με τις βαθιές αλήθειες που διαμορφώνουν την ύπαρξή μας. Σε αυτό το ταξίδι προς την αλήθεια, μπορούμε να ανακαλύψουμε την αληθινή μας φύση, την εγγενή μας θεϊκότητα και να ευθυγραμμιστούμε με το αιώνιο ρεύμα της ζωής.

Monday, 16 February, 2026

4. The Mystery Beyond Memory: A Journey Into Timeless Meditation

(Meditation Without Memory, Possession, or Past)

The Sanctity of Darkness

In the great rhythm of existence, there is a sacred alternation that few truly comprehend. The seeker walks through daylight hours with eyes wide open, observing the endless procession of phenomena that parade before consciousness. Yet it is in the darkness, in the blessed surrender of sleep, that the deepest mysteries make themselves known. For the one who has learned to watch—truly watch—the movements of life with unwavering attention, the night becomes not an absence but a presence, not a void but a vessel.

Sleep, in its purest form, is not merely rest for the weary body. It is a threshold, a portal through which the soul may pass into territories unknown to the waking mind. When the daylight consciousness has been vigilant, when awareness has moved like a clear stream through the hours of activity, then something miraculous occurs as darkness falls. The mind does not collapse into unconsciousness but rather awakens into a different order of being altogether.

This awakening comes unbidden, like grace itself. No amount of striving can produce it, no technique can guarantee its arrival. It emerges from depths that have no name, rising from the stillness that lies beneath all thought, all memory, all the accumulated knowledge of a lifetime. It is meditation in its most authentic form—not the meditation of practice and discipline, though these have their place, but meditation as a gift, as benediction, as the spontaneous flowering of a consciousness that has been prepared without knowing it was being prepared.

The Enchantment That Cannot Be Summoned

There exists an enchantment that no human imagination can conjure, no flight of fancy can approximate. It belongs to a different order of reality entirely, one that exists outside the boundaries of thought, beyond the territories mapped by memory and expectation. This is the enchantment of true meditation, and it comes into being only when all invitations have ceased, when the mind has finally exhausted its endless efforts to capture, to hold, to possess.

The consciousness that has learned to be tranquil—not through suppression but through understanding, not through force but through clarity—becomes a silent witness to its own depths. And from somewhere beyond these depths, from a realm that is neither within consciousness nor separate from it, the mystery descends. It does not enter the mind; rather, the mind discovers itself already immersed in it, like a fish suddenly aware of the ocean.

This mystery dwells in a space that thought cannot reach. Thought, with all its brilliant capacity for analysis and categorization, finds itself powerless here. It is like trying to catch the wind in a net, trying to bottle starlight, trying to measure the infinite with finite instruments. The periphery of thought marks the boundary of the known world, but meditation lives in the vast unknown beyond those boundaries—not as an idea about the unknown, but as direct encounter with it.

The Impossibility of Remembrance

Here lies one of the great paradoxes of spiritual experience: that which is most profound leaves no trace in memory. Memory belongs to time, to the sequential unfolding of moments in which the past can be distinguished from the present. But meditation, in its deepest sense, belongs to the timeless. It cannot be stored, cannot be archived in the mind's vast library of experiences.

When one tries to remember meditation—to recall its qualities, to compare this experience with that one, to build a treasury of spiritual moments—the very act of remembering destroys the living reality. Remembrance is always a resurrection of what has died, an attempt to bring back to life something that has already passed into the realm of the finished, the completed, the gone. It is like pressing flowers in a book and calling them gardens.

True meditation is not a resurrection. It does not arise from the past, does not depend on accumulated experience or spiritual credentials. It comes from fullness—the fullness of the heart that has learned to be simple, to be present, to be available to the moment without the burden of yesterday. This fullness has nothing to do with intellectual capacity or the brightness of the analytical mind. One may be brilliant in thought and impoverished in meditation; one may be simple in intellect and rich beyond measure in spiritual depth.

The Blessing of Eternal Newness

For those who are blessed—and it is truly a blessing, not an achievement—meditation may arrive night after night, like a faithful friend who needs no announcement of arrival. Yet each visitation is utterly new. Not new in the sense that it differs from what came before, for such comparison would already introduce the old into the new. Rather, it is new in a way that has no relationship to the old at all. It is newness without precedent, without reference point, without the shadow of memory lurking in the background.

This newness expresses itself in infinite diversity. Each encounter with the mystery reveals different facets, different qualities, different depths. Yet within this ceaseless change lies something changeless—not the changelessness of stagnation, but the unchanging ground from which all authentic change emerges. It is change that does not accumulate, transformation that leaves no trace, movement that returns always to stillness.

To witness this is to stand before the great mystery of existence itself: that life can be simultaneously eternal and ever-fresh, that the divine presence can be both unchanging and infinitely creative, that the soul can experience something again and again and yet find it each time as if for the first time.

The Sacred Art of Sleep

Sleep itself becomes transformed when consciousness has learned the art of watchfulness. Not the sleep of exhaustion, when the body simply collapses under the weight of fatigue. Not the sleep induced by chemicals or substances that force the mind into unconsciousness. Not even the sleep that follows physical satisfaction, the heavy slumber of contentment. These forms of sleep are escapes, small deaths, temporary absences from awareness.

The sleep that serves meditation is different in kind. It is light as air, quick as intuition, delicate as the first breath of dawn. The body that enters this sleep is a sensitive instrument, finely tuned through the day's alertness. When awareness has moved through waking hours with precision and care, the body absorbs this quality. It becomes responsive rather than dull, alive rather than merely functional, capable of that exquisite sensitivity that allows the deepest mysteries to make themselves known.

This sensitivity is not cultivated through ascetic practices or harsh disciplines. It arises naturally from alertness itself—from the simple act of being present to life as it unfolds. When one watches the movements of thought, the arising of emotion, the interplay of desire and resistance, the body learns a different way of being. It relaxes not into torpor but into readiness, like a deer in a forest, simultaneously at ease and completely aware.

The Infinite Depths

Sometimes the meditation that comes in the night is light, barely perceptible—a whisper of presence, a subtle shift in the quality of consciousness, gentle as a breeze that moves through leaves so softly one can hardly be certain it was there at all. At such times, the mystery touches the soul with extraordinary delicacy, like the brush of a butterfly's wing against skin, leaving behind not an impression but a sense of having been blessed by something too subtle for words.

At other times, the depth is beyond all measure. The soul finds itself plunging into abysses that have no bottom, or rather, whose bottom is infinity itself. These are the moments when all concepts of depth and height, of inner and outer, of self and other dissolve completely. The individual consciousness discovers itself to be a drop that contains the ocean, a single point that encompasses all space, a momentary existence that touches eternity.

Such experiences cannot be compared, cannot be ranked on any scale of spiritual achievement. The light touch and the infinite depth are equally sacred, equally complete in themselves. To prefer one over the other, to desire the profound over the subtle or the gentle over the overwhelming, is already to miss the point. Each manifestation of the mystery is perfect as it is, complete in its own right, requiring nothing beyond itself.

The Danger of Possession

Here lies the great danger that awaits every seeker: the temptation to possess. The mind, by its very nature, wants to grasp, to hold, to accumulate. It wants to build a treasury of experiences, to say "I have meditated deeply" or "I have touched the infinite." This possessiveness, subtle as it is, destroys the very thing it seeks to preserve.

When the mind holds a spiritual experience as a remembrance, when it indulges in the memory of ecstasy, when it returns again and again to savor what once was, the living stream of meditation comes to an end. What remains is only a corpse, a dead thing that the mind keeps wrapped in the grave-clothes of memory, occasionally taking it out to examine and admire. But the living mystery has departed, leaving only its shadow.

The quality of possessiveness must be recognized for what it is: a barrier to the sacred, a wall between the seeker and the sought, a veil that obscures the very thing one most deeply desires. This does not mean one should try forcefully to become non-possessive, for such effort is itself a subtle form of possession. Rather, one must see clearly the mechanism of possession, must understand how the mind operates, how it grasps and clings and tries to make permanent what is by nature impermanent.

The Rootless Mystery

Meditation, in its truest sense, has no root. It is not grounded in any system of thought, does not grow from any seed of practice or technique. It has no substance that the mind can hold, no form that can be grasped, no essence that can be captured in words or concepts. It is like wind—present and powerful, yet without solidity. Like space—all-encompassing, yet empty of content. Like light—revealing everything, yet itself invisible.

This rootlessness is not a deficiency but the very nature of the mystery itself. Because it has no root, it cannot be cultivated in any ordinary sense. Because it has no substance, it cannot be possessed or stored. Because it belongs to the realm beyond thought, it cannot be understood through analysis or study.

Yet this does not mean meditation is unreachable or impossibly distant. On the contrary, it is closer than breath, more intimate than thought, more present than the sense of self. It is always already here, always already available. What is required is not the addition of something new but the removal of what obscures: the constant churning of thought, the grasping of desire, the weight of memory, the burden of the accumulated past.

The Eternal Present

In the end, what reveals itself to the one who has learned to be still is the simple, extraordinary fact of presence itself. Not presence as opposed to absence, not presence as one half of a duality, but presence as the ground of all experience—the unchanging awareness within which all change occurs, the silent witness that observes the entire drama of existence without ever being touched by it.

This presence has no history. It was not born and cannot die. It does not accumulate experiences or grow in wisdom or develop over time. It simply is, eternally and completely, the same yesterday, today, and forever. Yet within this changeless presence, all change becomes possible. Within this eternal now, all of time unfolds. Within this stillness, all movement arises.

To rest in this presence is to discover what one has always been, to come home to a place one never truly left, to awaken from a dream one never quite believed. It is the end of seeking and the beginning of simply being. It is meditation without meditation, awareness without an aware one, presence without anyone being present.

The Sacred Invitation

The mystery extends an invitation to every human soul—not an invitation that requires acceptance or rejection, for such choice already implies separation, but an invitation that is always already accepted by virtue of one's very existence. The question is not whether one will respond to this invitation but whether one will recognize that the response is already happening, has always been happening, in every breath, in every moment of awareness, in every fleeting instant of being.

To live with this recognition is to walk through the world as both pilgrim and destination, as both seeker and sought, as both question and answer. It is to discover that the sacred is not separate from the ordinary, that transcendence is not opposed to immanence, that the infinite dwells in every finite moment.

This is the gift of meditation without memory, the blessing of experience without possession, the grace of presence without past. It asks nothing of us except that we be what we already are, know what we already know, and rest in what has never left us. And in that simple rest, in that profound ease, the mystery reveals itself—not as something other than ourselves, but as our own deepest nature, always present, forever new, eternally complete.

…

4. Το Μυστήριο Πέρα από τη Μνήμη: Ένα Ταξίδι στο Διαχρονικό Διαλογισμό

(Διαλογισμός Χωρίς Μνήμη, Κατοχή ή Παρελθόν)

Η Ιερότητα του Σκότους

Στον μεγάλο ρυθμό της ύπαρξης, υπάρχει μια ιερή εναλλαγή που λίγοι κατανοούν πραγματικά. Ο αναζητητής περπατά στις ώρες της ημέρας με τα μάτια ορθάνοιχτα, παρατηρώντας την ατελείωτη παρέλαση των φαινομένων που παρελαύνουν μπροστά από τη συνείδηση. Ωστόσο, είναι στο σκότος, στην ευλογημένη παράδοση του ύπνου, που τα βαθύτερα μυστήρια αποκαλύπτονται. Για εκείνον που έχει μάθει να παρακολουθεί —πραγματικά να παρακολουθεί— τις κινήσεις της ζωής με αταλάντευτη προσοχή, η νύχτα γίνεται όχι απουσία αλλά παρουσία, όχι κενό αλλά δοχείο.

Ο ύπνος, στην καθαρότερη μορφή του, δεν είναι απλώς ανάπαυση για το κουρασμένο σώμα. Είναι ένα κατώφλι, μια πύλη από την οποία η ψυχή μπορεί να περάσει σε εδάφη άγνωστα στον ξύπνιο νου. Όταν η συνείδηση της ημέρας ήταν αφυπνισμένη, όταν η επίγνωση έχει κινηθεί σαν καθαρό ρυάκι μέσα στις ώρες της δραστηριότητας, τότε κάτι θαυμαστό συμβαίνει καθώς πέφτει το σκότος. Ο νους δεν καταρρέει στην ασυνειδησία, αλλά μάλλον ξυπνά σε μια διαφορετική τάξη ύπαρξης συνολικά.

Αυτό το ξύπνημα έρχεται απροσκάλεστο, σαν την ίδια τη χάρη. Καμία προσπάθεια δεν μπορεί να το παράγει, καμία τεχνική δεν μπορεί να εγγυηθεί την άφιξή του. Αναδύεται από βάθη που δεν έχουν όνομα, ανεβαίνοντας από την ακινησία που βρίσκεται κάτω από κάθε σκέψη, κάθε μνήμη, κάθε συσσωρευμένη γνώση μιας ζωής. Είναι ο διαλογισμός στην πιο αυθεντική του μορφή —όχι ο διαλογισμός της εξάσκησης και της πειθαρχίας, αν και αυτά έχουν τη θέση τους, αλλά ο διαλογισμός ως δώρο, ως ευλογία, ως το αυθόρμητο άνθισμα μιας συνείδησης που έχει προετοιμαστεί χωρίς να το γνωρίζει.

Η Μαγεία που Δεν Μπορεί να Επικληθεί

Υπάρχει μια μαγεία που καμία ανθρώπινη φαντασία δεν μπορεί να δημιουργήσει, καμία πτήση της φαντασίας δεν μπορεί να προσεγγίσει. Ανήκει σε μια διαφορετική τάξη πραγματικότητας εντελώς, μια τάξη που υπάρχει έξω από τα όρια της σκέψης, πέρα από τα εδάφη που έχουν χαρτογραφηθεί από τη μνήμη και την προσδοκία. Αυτή είναι η μαγεία του αληθινού διαλογισμού, και έρχεται στην ύπαρξη μόνο όταν όλες οι προσκλήσεις έχουν σταματήσει, όταν ο νους έχει επιτέλους εξαντλήσει τις ατελείωτες προσπάθειές του να συλλάβει, να κρατήσει, να κατέχει.

Η συνείδηση που έχει μάθει να είναι ήρεμη —όχι μέσω καταστολής αλλά μέσω κατανόησης, όχι μέσω βίας αλλά μέσω σαφήνειας— γίνεται ένας σιωπηλός μάρτυρας των ίδιων της των βαθών. Και από κάπου πέρα από αυτά τα βάθη, από ένα βασίλειο που δεν είναι ούτε μέσα στη συνείδηση ούτε ξεχωριστό από αυτήν, το μυστήριο κατεβαίνει. Δεν εισέρχεται στον νου· μάλλον, ο νους ανακαλύπτει τον εαυτό του ήδη βυθισμένο σε αυτό, σαν ένα ψάρι που ξαφνικά συνειδητοποιεί τον ωκεανό.

Αυτό το μυστήριο κατοικεί σε έναν χώρο που η σκέψη δεν μπορεί να φτάσει. Η σκέψη, με όλη της την λαμπρή ικανότητα για ανάλυση και κατηγοριοποίηση, βρίσκεται ανίσχυρη εδώ. Είναι σαν να προσπαθείς να πιάσεις τον άνεμο σε δίχτυ, να εμφιαλώσεις το φως των αστεριών, να μετρήσεις το άπειρο με πεπερασμένα όργανα. Η περιφέρεια της σκέψης σημαδεύει το όριο του γνωστού κόσμου, αλλά ο διαλογισμός ζει στο απέραντο άγνωστο πέρα από αυτά τα όρια —όχι ως ιδέα για το άγνωστο, αλλά ως άμεση συνάντηση με αυτό.

Η Αδυναμία της Ανάμνησης

Εδώ βρίσκεται μία από τις μεγάλες παραδοξότητες της πνευματικής εμπειρίας: αυτό που είναι το πιο βαθύ δεν αφήνει ίχνος στη μνήμη. Η μνήμη ανήκει στον χρόνο, στην αλληλουχία της ανάπτυξης των στιγμών όπου το παρελθόν μπορεί να διακριθεί από το παρόν. Αλλά ο διαλογισμός, στην βαθύτερη έννοιά του, ανήκει στο άχρονο. Δεν μπορεί να αποθηκευτεί, δεν μπορεί να αρχειοθετηθεί στη μεγάλη βιβλιοθήκη εμπειριών του νου.

Όταν κάποιος προσπαθεί να θυμηθεί τον διαλογισμό —να ανακαλέσει τις ιδιότητές του, να συγκρίνει αυτή την εμπειρία με εκείνη, να χτίσει έναν θησαυρό πνευματικών στιγμών— η ίδια η πράξη της ανάμνησης καταστρέφει την ζωντανή πραγματικότητα. Η ανάμνηση είναι πάντα μια ανάσταση αυτού που έχει πεθάνει, μια προσπάθεια να επαναφέρει στη ζωή κάτι που έχει ήδη περάσει στο βασίλειο του τετελεσμένου, του ολοκληρωμένου, του χαμένου. Είναι σαν να πιέζεις λουλούδια σε ένα βιβλίο και να τα αποκαλείς κήπους.

Ο αληθινός διαλογισμός δεν είναι ανάσταση. Δεν αναδύεται από το παρελθόν, δεν εξαρτάται από συσσωρευμένη εμπειρία ή πνευματικά διαπιστευτήρια. Έρχεται από την πληρότητα —την πληρότητα της καρδιάς που έχει μάθει να είναι απλή, να είναι παρούσα, να είναι διαθέσιμη στη στιγμή χωρίς το βάρος του χθες. Αυτή η πληρότητα δεν έχει καμία σχέση με την πνευματική ικανότητα ή τη λάμψη του αναλυτικού νου. Κάποιος μπορεί να είναι λαμπρός στη σκέψη και φτωχός στον διαλογισμό· κάποιος μπορεί να είναι απλός στον νου και πλούσιος πέρα από κάθε μέτρο σε πνευματικό βάθος.

Η Ευλογία της Αιώνιας Καινοτομίας

Για εκείνους που είναι ευλογημένοι —και είναι πραγματικά ευλογία, όχι επίτευγμα— ο διαλογισμός μπορεί να έρχεται νύχτα με νύχτα, σαν ένας πιστός φίλος που δεν χρειάζεται αναγγελία άφιξης. Ωστόσο, κάθε επίσκεψη είναι απόλυτα νέα. Όχι νέα με την έννοια ότι διαφέρει από αυτό που ήρθε πριν, γιατί τέτοια σύγκριση θα εισήγαγε ήδη το παλιό στο νέο. Μάλλον, είναι νέα με έναν τρόπο που δεν έχει καμία σχέση με το παλιό καθόλου. Είναι καινοτομία χωρίς προηγούμενο, χωρίς σημείο αναφοράς, χωρίς τη σκιά της μνήμης να παραμονεύει στο παρασκήνιο.

Αυτή η καινοτομία εκφράζεται σε άπειρη ποικιλία. Κάθε συνάντηση με το μυστήριο αποκαλύπτει διαφορετικές πλευρές, διαφορετικές ιδιότητες, διαφορετικά βάθη. Ωστόσο, μέσα σε αυτή την ασταμάτητη αλλαγή βρίσκεται κάτι αμετάβλητο —όχι η αμεταβλητότητα της στασιμότητας, αλλά το αμετάβλητο έδαφος από το οποίο αναδύεται κάθε αυθεντική αλλαγή. Είναι αλλαγή που δεν συσσωρεύεται, μεταμόρφωση που δεν αφήνει ίχνος, κίνηση που επιστρέφει πάντα στην ακινησία.

Το να το μαρτυρείς αυτό είναι να στέκεσαι μπροστά στο μεγάλο μυστήριο της ίδιας της ύπαρξης: ότι η ζωή μπορεί να είναι ταυτόχρονα αιώνια και πάντα φρέσκια, ότι η θεϊκή παρουσία μπορεί να είναι τόσο αμετάβλητη όσο και άπειρα δημιουργική, ότι η ψυχή μπορεί να βιώνει κάτι ξανά και ξανά και ωστόσο να το βρίσκει κάθε φορά σαν για πρώτη φορά.

Η Ιερή Τέχνη του Ύπνου

Ο ίδιος ο ύπνος μεταμορφώνεται όταν η συνείδηση έχει μάθει την τέχνη της επαγρύπνησης. Όχι ο ύπνος της εξάντλησης, όταν το σώμα απλώς καταρρέει κάτω από το βάρος της κούρασης. Όχι ο ύπνος που προκαλείται από χημικές ουσίες ή ουσίες που εξαναγκάζουν τον νου σε ασυνειδησία. Ούτε καν ο ύπνος που ακολουθεί τη φυσική ικανοποίηση, ο βαρύς ύπνος της ικανοποίησης. Αυτές οι μορφές ύπνου είναι αποδράσεις, μικροί θάνατοι, προσωρινές απουσίες από την επίγνωση.

Ο ύπνος που υπηρετεί τον διαλογισμό είναι διαφορετικός σε είδος. Είναι ελαφρύς σαν τον αέρα, γρήγορος σαν την διαίσθηση, λεπτός σαν την πρώτη ανάσα της αυγής. Το σώμα που εισέρχεται σε αυτόν τον ύπνο είναι ένα ευαίσθητο όργανο, λεπτά συντονισμένο μέσω της επαγρύπνησης της ημέρας. Όταν η επίγνωση έχει κινηθεί μέσα στις ώρες του ξύπνιου με ακρίβεια και φροντίδα, το σώμα απορροφά αυτή την ιδιότητα. Γίνεται ανταποκρινόμενο αντί για θαμπό, ζωντανό αντί για απλώς λειτουργικό, ικανό για εκείνη την εξαιρετική ευαισθησία που επιτρέπει στα βαθύτερα μυστήρια να αποκαλυφθούν.

Αυτή η ευαισθησία δεν καλλιεργείται μέσω ασκητικών πρακτικών ή σκληρών πειθαρχιών. Αναδύεται φυσικά από την ίδια την επαγρύπνηση —από την απλή πράξη του να είσαι παρών στη ζωή καθώς ξεδιπλώνεται. Όταν κάποιος παρακολουθεί τις κινήσεις της σκέψης, την ανάδυση του συναισθήματος, την αλληλεπίδραση της επιθυμίας και της αντίστασης, το σώμα μαθαίνει έναν διαφορετικό τρόπο ύπαρξης. Χαλαρώνει όχι σε νάρκη αλλά σε ετοιμότητα, σαν ένα ελάφι σε δάσος, ταυτόχρονα άνετο και πλήρως ενήμερο.

Τα Άπειρα Βάθη

Μερικές φορές ο διαλογισμός που έρχεται τη νύχτα είναι ελαφρύς, μετά βίας αντιληπτός —ένας ψίθυρος παρουσίας, μια λεπτή αλλαγή στην ποιότητα της συνείδησης, απαλός σαν αύρα που κινείται μέσα από φύλλα τόσο απαλά που δύσκολα μπορείς να είσαι σίγουρος ότι ήταν εκεί. Σε τέτοιες στιγμές, το μυστήριο αγγίζει την ψυχή με εξαιρετική λεπτότητα, σαν το άγγιγμα της φτερούγας πεταλούδας στο δέρμα, αφήνοντας πίσω όχι εντύπωση αλλά μια αίσθηση ότι ευλογήθηκες από κάτι πολύ λεπτό για λέξεις.

Άλλες φορές, το βάθος είναι πέρα από κάθε μέτρο. Η ψυχή βρίσκει τον εαυτό της να βουτά σε αβύσσους χωρίς πάτο, ή μάλλον, των οποίων ο πάτος είναι το άπειρο το ίδιο. Αυτές είναι οι στιγμές όταν όλες οι έννοιες βάθους και ύψους, εσωτερικού και εξωτερικού, εαυτού και άλλου διαλύονται εντελώς. Η ατομική συνείδηση ανακαλύπτει τον εαυτό της να είναι μια σταγόνα που περιέχει τον ωκεανό, ένα μόνο σημείο που περιλαμβάνει όλο τον χώρο, μια στιγμιαία ύπαρξη που αγγίζει την αιωνιότητα.

Τέτοιες εμπειρίες δεν μπορούν να συγκριθούν, δεν μπορούν να ταξινομηθούν σε καμία κλίμακα πνευματικού επιτεύγματος. Το ελαφρύ άγγιγμα και το άπειρο βάθος είναι εξίσου ιερά, εξίσου ολοκληρωμένα από μόνα τους. Το να προτιμάς το ένα από το άλλο, να επιθυμείς το βαθύ πάνω από το λεπτό ή το απαλό πάνω από το συντριπτικό, είναι ήδη να χάνεις το νόημα. Κάθε εκδήλωση του μυστηρίου είναι τέλεια όπως είναι, ολοκληρωμένη από μόνη της, χωρίς να απαιτεί τίποτα πέρα από τον εαυτό της.

Ο Κίνδυνος της Κατοχής

Εδώ βρίσκεται ο μεγάλος κίνδυνος που περιμένει κάθε αναζητητή: ο πειρασμός της κατοχής. Ο νους, από την ίδια του τη φύση, θέλει να αρπάξει, να κρατήσει, να συσσωρεύσει. Θέλει να χτίσει έναν θησαυρό εμπειριών, να πει «Έχω διαλογιστεί βαθιά» ή «Έχω αγγίξει το άπειρο». Αυτή η κατοχικότητα, όσο λεπτή και αν είναι, καταστρέφει το ίδιο το πράγμα που επιδιώκει να διατηρήσει.

Όταν ο νους κρατά μια πνευματική εμπειρία ως ανάμνηση, όταν επιδίδεται στη μνήμη της έκστασης, όταν επιστρέφει ξανά και ξανά να γευτεί αυτό που ήταν κάποτε, το ζωντανό ρεύμα του διαλογισμού τερματίζεται. Αυτό που μένει είναι μόνο ένα πτώμα, ένα νεκρό πράγμα που ο νους κρατά τυλιγμένο στα σάβανα της μνήμης, βγάζοντάς το περιστασιακά για να το εξετάσει και να το θαυμάσει. Αλλά το ζωντανό μυστήριο έχει φύγει, αφήνοντας μόνο τη σκιά του.

Η ιδιότητα της κατοχικότητας πρέπει να αναγνωριστεί για αυτό που είναι: ένα εμπόδιο στο ιερό, ένα τείχος μεταξύ του αναζητητή και του αναζητούμενου, ένα πέπλο που σκιάζει το ίδιο το πράγμα που κάποιος επιθυμεί πιο βαθιά. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσπαθήσει κανείς με δύναμη να γίνει μη κατοχικός, γιατί τέτοια προσπάθεια είναι η ίδια μια λεπτή μορφή κατοχής. Μάλλον, πρέπει να δει κανείς καθαρά τον μηχανισμό της κατοχής, να κατανοήσει πώς λειτουργεί ο νους, πώς αρπάζει και προσκολλάται και προσπαθεί να κάνει μόνιμο αυτό που από τη φύση του είναι παροδικό.

Το Μυστήριο Χωρίς Ρίζα

Ο διαλογισμός, στην αληθέστερη έννοιά του, δεν έχει ρίζα. Δεν είναι ριζωμένος σε κανένα σύστημα σκέψης, δεν μεγαλώνει από κανέναν σπόρο εξάσκησης ή τεχνικής. Δεν έχει ουσία που ο νους μπορεί να κρατήσει, καμία μορφή που μπορεί να αρπαχτεί, καμία ουσία που μπορεί να συλληφθεί σε λέξεις ή έννοιες. Είναι σαν τον άνεμο —παρών και ισχυρός, ωστόσο χωρίς στερεότητα. Σαν τον χώρο —περιεκτικός όλων, ωστόσο άδειος από περιεχόμενο. Σαν το φως —αποκαλύπτει τα πάντα, ωστόσο το ίδιο είναι αόρατο.

Αυτή η χωρίς ρίζα κατάσταση δεν είναι ελάττωμα αλλά η ίδια η φύση του μυστηρίου. Επειδή δεν έχει ρίζα, δεν μπορεί να καλλιεργηθεί με οποιονδήποτε συνηθισμένο τρόπο. Επειδή δεν έχει ουσία, δεν μπορεί να κατεχθεί ή να αποθηκευτεί. Επειδή ανήκει στο βασίλειο πέρα από τη σκέψη, δεν μπορεί να κατανοηθεί μέσω ανάλυσης ή μελέτης.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι ο διαλογισμός είναι απρόσιτος ή αδύνατα μακρινός. Αντίθετα, είναι πιο κοντά από την αναπνοή, πιο οικείος από τη σκέψη, πιο παρών από την αίσθηση του εαυτού. Είναι πάντα ήδη εδώ, πάντα ήδη διαθέσιμος. Αυτό που απαιτείται δεν είναι η προσθήκη κάτι νέου αλλά η αφαίρεση αυτού που σκιάζει: την συνεχή αναταραχή της σκέψης, την αρπαγή της επιθυμίας, το βάρος της μνήμης, το φορτίο του συσσωρευμένου παρελθόντος.

Το Αιώνιο Παρόν

Στο τέλος, αυτό που αποκαλύπτεται σε εκείνον που έχει μάθει να είναι ακίνητος είναι το απλό, εξαιρετικό γεγονός της παρουσίας της ίδιας. Όχι παρουσία σε αντίθεση με απουσία, όχι παρουσία ως το ένα μισό μιας δυϊκότητας, αλλά παρουσία ως το έδαφος όλης της εμπειρίας —η αμετάβλητη επίγνωση μέσα στην οποία συμβαίνει όλη η αλλαγή, ο σιωπηλός μάρτυρας που παρατηρεί ολόκληρο το δράμα της ύπαρξης χωρίς ποτέ να αγγίζεται από αυτό.

Αυτή η παρουσία δεν έχει ιστορία. Δεν γεννήθηκε και δεν μπορεί να πεθάνει. Δεν συσσωρεύει εμπειρίες ούτε μεγαλώνει σε σοφία ούτε εξελίσσεται με τον χρόνο. Απλώς είναι, αιώνια και ολοκληρωμένα, η ίδια χθες, σήμερα και για πάντα. Ωστόσο, μέσα σε αυτή την αμετάβλητη παρουσία, όλη η αλλαγή γίνεται δυνατή. Μέσα σε αυτό το αιώνιο τώρα, όλος ο χρόνος ξεδιπλώνεται. Μέσα σε αυτή την ακινησία, όλη η κίνηση αναδύεται.

Το να αναπαύεσαι σε αυτή την παρουσία είναι να ανακαλύπτεις αυτό που πάντα ήσουν, να επιστρέφεις σπίτι σε έναν τόπο που ποτέ πραγματικά δεν άφησες, να ξυπνάς από ένα όνειρο που ποτέ δεν πίστεψες πλήρως. Είναι το τέλος της αναζήτησης και η αρχή του απλού είναι. Είναι διαλογισμός χωρίς διαλογισμό, επίγνωση χωρίς κάποιον που γνωρίζει, παρουσία χωρίς κάποιον να είναι παρών.

Η Ιερή Πρόσκληση

Το μυστήριο επεκτείνει μια πρόσκληση σε κάθε ανθρώπινη ψυχή —όχι μια πρόσκληση που απαιτεί αποδοχή ή απόρριψη, γιατί τέτοια επιλογή ήδη υπονοεί διαχωρισμό, αλλά μια πρόσκληση που είναι πάντα ήδη αποδεκτή λόγω της ίδιας της ύπαρξης κάποιου. Το ερώτημα δεν είναι αν κάποιος θα ανταποκριθεί σε αυτή την πρόσκληση αλλά αν θα αναγνωρίσει ότι η ανταπόκριση ήδη συμβαίνει, πάντα συνέβαινε, σε κάθε αναπνοή, σε κάθε στιγμή επίγνωσης, σε κάθε φευγαλέα στιγμή του είναι.

Το να ζει κανείς με αυτή την αναγνώριση είναι να περπατά στον κόσμο ως ταυτόχρονα προσκυνητής και προορισμός, ως ταυτόχρονα αναζητητής και αναζητούμενος, ως ταυτόχρονα ερώτηση και απάντηση. Είναι να ανακαλύπτει ότι το ιερό δεν είναι ξεχωριστό από το συνηθισμένο, ότι η υπέρβαση δεν αντιτίθεται στην εμμένεια, ότι το άπειρο κατοικεί σε κάθε πεπερασμένη στιγμή.

Αυτό είναι το δώρο του διαλογισμού χωρίς μνήμη, η ευλογία της εμπειρίας χωρίς κατοχή, η χάρη της παρουσίας χωρίς παρελθόν. Δεν ζητά τίποτα από εμάς εκτός από το να είμαστε αυτό που ήδη είμαστε, να γνωρίζουμε αυτό που ήδη γνωρίζουμε, και να αναπαυόμαστε σε αυτό που ποτέ δεν μας άφησε. Και σε αυτή την απλή ανάπαυση, σε αυτή την βαθιά ευκολία, το μυστήριο αποκαλύπτεται —όχι ως κάτι άλλο από εμάς, αλλά ως η βαθύτερη φύση μας, πάντα παρούσα, για πάντα νέα, αιώνια ολοκληρωμένη.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

CIRCLE OF LIGHT / Perennial Sayings

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / THE INFINITE DEPTH OF BEING

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

ESOTERISM STUDIES BOOKS

ESOTERISM ACADEMY NEW ARTICLE

Sunday, November 5, 2023

The Reality: Exploring Limitless Consciousness and Enlightenment

The Reality: Exploring Limitless Consciousness and Enlightenment

The Mystery

Spiritual Ideas

TAOΪSM / "Tao Te Ching" Commentaries

BUDDHISM /"Dammapada" Commentaries

VEDANTA / "Viveka Chudamani, by Adi Sankaracharya" Commentaries

jKRISHNAMURTI / "The Only Revolution" Commentaries

4. The Mystery Beyond Memory: A Journey Into Timeless Meditation

RELIGION / Religions Commentaries

Quotes

Constantinos’s quotes

Copyright