Tuesday, August 15, 2023

Jainism

Jainism is an ancient religion from India that prescribes a path of non-violence towards all living beings. Its philosophy and practice emphasize the necessity of self-effort to move the soul toward divine consciousness and liberation.

Here are some key aspects of Jainism:

Non-Violence (Ahimsa): Jainism is perhaps best known for its doctrine of non-violence, which applies not only to human beings but to all other forms of life. This principle has deeply influenced Indian culture and ethics, contributing to the widespread vegetarianism in India.

Jiva and Ajiva: Jain philosophy teaches that the universe is made up of two eternal categories: jiva (living beings) and ajiva (non-living objects). Every living being has a soul (jiva), which is potentially divine. Through right action, knowledge, and effort, the soul can attain liberation (moksha) from the cycle of birth and death.

Karma: In Jainism, karma is not only the action but the material particles that affect the soul based on those actions. These karma particles stick to the soul, affecting its ability to attain liberation. By living a life of purity and simplicity, a Jain can burn off the karma particles and achieve moksha.

Asceticism: Jainism encourages spiritual development through asceticism, like fasting and renunciation of material possessions. Monks and nuns take five great vows: ahimsa (non-violence), satya (truth), asteya (not stealing), brahmacharya (chastity), and aparigraha (non-attachment).

Tirthankaras: Jainism has 24 spiritual teachers known as Tirthankaras, the last of whom was Mahavira (599–527 BCE). These Tirthankaras are revered for having achieved moksha and for guiding others on the path to liberation.

Sallekhana: This is a religious ritual of voluntary death by fasting. Practitioners view it as a way to purge old karmas and prevent the creation of new ones. This practice has been controversial and is not common.

Jain Scriptures: The scriptures of Jainism are called Agamas. The oldest of these texts are believed to have been lost, and the surviving versions were recorded by Jain monks in written form around 1,500 years ago.

It's important to note that Jainism is a diverse religion with two major sects: Digambara and Svetambara, each with its own interpretation of the scriptures and religious practices. However, the core principles of non-violence, karma, and the path to liberation are universally accepted across these sects.

...

A PHENOMENOLOGICAL APPROACH OF REALITY

Preamble

JIVA

Ajiva

Pudgala

The Cosmic Fields

Human

The life

The Spiritual Discipline: Ascetic Renunciation (Pratyakyana)

The Discipline in the Physical Field: "Stillness" (Keyyocharga)

The Discipline in the Dynamic Field: "Calm" (Samagika)

Discipline in the Mental Field: Thoughtful Discipline (Anouprexa)

Discipline in the Karmic Field: The True Self

The World

At the SOURCE: Liberation (Kevala)

In conclusion

Preface

To be able to properly understand a Teaching (in this case the Jain Teaching) we must first have properly understood its "language", its "terms", the meaning, the mental content of the words it uses to describe the reality. Some serious scholars, religious scholars or researchers correctly transfer the meaning of "terms" in their description to another language as well. Most of those who deal with the subject, because they do not have a proper understanding of the religious-philosophical language of the Teaching and its "terms", translate the terms incorrectly. Thus, confusion is created and errors and misunderstandings arise in their narration. Also, because they do not understand the Teaching correctly and rely on their incomplete information, they "distort" the Teaching and attribute to it things that are not true or are completely different.

The Terms: There are Six Ontological Essences (Dravyas): JIVA and Five A-Jivas, namely, Pudgala, Adharm , Dharma, Akasa, Kala. There are other terms like Loka, Karma, etc. What do all these terms really mean? Let's try to put things in their place because there are many mistakes and misunderstandings and this leads to wrong descriptions.

JIVA

JIVA is Limitless Conscious Presence. There is. Is here. We cannot understand or describe anything else because there are no properties, perception, or any substance to detect. It is the ABSOLUTE SUBJECT. It is neither Substance, nor Energy, nor Activity, nor Perception. JIVA is characterized as "Setana", ("Consciousness"), i.e., that which "Sees", has "Vision", and "Understanding" (Darshana and Jnana), nothing more. Is there one JIVA or many? Actually, the question has no real meaning, it is only linguistic, verbal. As we define JIVA, it has an absolute character where the one or the many have no meaning, there are no properties that allow us to distinguish such a thing. On the other hand, when we "view" reality from the "point of view" of the "Embodied Jiva" there seem to be infinite Jivas, as many as there are conscious beings. So, what is true? Which view is correct? In the correct understanding of the Teaching both apply, it depends on where we look. In reality JIVA is One and many at the same time. Unintelligible to earthly Western logic. Just don't get carried away with superficial descriptions of the Teaching.

Ajiva

Atjiva means "non-conscious substance". And here are included not only some substance or varieties of substance, but also abstract or metaphysical conditions of existence, states, activities, etc. We will explain all this along the way.

Pudgala

The pre-eminent Essence is Pudgala. In the correct description of the term, we would say that it is the "Cosmic Essence", that from which all things are born, subjective activities and objective phenomena and events and things. When we use the term Pudgala in the sense of "Matter" we mean Metaphysical Matter, that which takes form, from the most abstract (suksma) to the most gross and concrete (stula). There are various "varieties" of the Cosmic Essence, the "Matter" from the most "subtle", to the most "gross". There is Karmic Substance or Matter, Mental Substance or Matter, Energy Substance or Matter and Material Substance or Matter.

But what is Pundgala really, beyond its abstract definition as a Substance? Essence is a word; it means nothing more than a mental concept. Pudgala is actually Space (Akasha), in its abstract sense, an Immensity (Framework) Without Limits, and not "Space" in the Local sense (Loka). This Infinity is "full". Not of some abstract substance but of an infinite number of units of substance having a dual aspect of energy-form. They are the "paramanou" (the smallest indivisible energy elements or units of energy). The paramanus is a vibrating and moving charged energy point. The higher the energy the more the form tends to disappear and the lower the energy the more compact the form. This is how the various "varieties" of Cosmic substance or Matter arise. Karmic Substance or Matter consists of high energy "paramanu" without form, while in contrast Material Substance or Matter consists of low energy "paramanu" of compact form.

From the "varieties" of Cosmic Substance or Matter thus arise the Fields of Existence or Worlds, the Karmic Field (Karma), the Mental Field (Manas), the Energy Field (Tejas) and the Material Field.

But how are the various phenomena created within the Cosmic Essence, in the various Fields of Cosmic Creation? Aggregations, clusters of paramanus are created from the different compounds. These are the “varganas” (the cosmic substance or matter which is detectable). All activities and all forms depend on or are “varganas”. We will explain it below.

The Cosmic Fields

But the real question is this: What is Reality? Who and How Perceives Reality? What does JIVA (or Jiva in the Manifested Worlds) have to do with Ajiva-Pudgala? And How Does the Creation of the Worlds Unfold? How are subjective and objective phenomena created?

JIVA (Jiva) is the Absolute Basis of Knowledge (in its abstract sense), Existence and Life. Let's explain this.

JIVA (Jiva) as ABSOLUTE SUBJECT (SIDDA), as "Consciousness" (Setana), "Seeing" (Darsana). When it "sees" Reality, in a Direct Apprehension of the Totality of Reality, it apprehends All That Is or can be. That Which Is Itself, the Ajiva-Pudgala, all Phenomena.

JIVA (Jiva) "Sees" (Darsana-Setana). What He "Sees" is Pudgala , the Cosmic Essence. The Cosmic Essence, as we have described it because it is Ajiva, non-conscious, does not activate itself, but remains in a State of Potentiality. JIVA (jiva) also "Moves" (Karma -Setana) the Pudgala, Cosmic Essence, causing, compounds, aggregations, phenomena. At the Beginning in the subtlest Karmic Field and then in the Lower Fields. JIVA (Jiva) also "uses" these phenomena (Karmaphala-Setana).

The "Vision" of the Cosmic Essence and its variations, is a Continuous Activity and becomes a function. This Operation, as a Perceptual Process has by its nature the character of Subjective Perception. Thus the Universal Subject (Arihad ) Emerges. What is perceived is the Totality of the Cosmic Essence in its Finest version, the Karmic Essence or Matter consisting of karmic " varganas ". What is perceived has the character of the objective. This is how the Objective World emerges. Thus "Vision" creates the Subject and what is perceived is the Objective.

The Creation Process is Gradual. At the beginning, Adharma prevails. The term Andharma is translated as “Stillness”, but this needs clarification. Immobility is not simply a lack of activity, something non-existent or empty. The Potential for Activity is there but no Activity manifests. Thus "Stillness" has more the meaning of "Rest". In this State the "Sight" and the " Outstanding ", the Cosmic Essence, are not "distinguished" because there is no movement in the Cosmic Essence. When "Sight" is "distanced" from Cosmic Essence, Cosmic Essence appears as Space (Akasa), Here the Universal Subject is separated from Objective Space. In the further investigation of the Subject-Space relationship, the Subject realizes that it fills the Space, it is Omnipresent. In this Process which takes place in the Frames of Adharma (Rest) there is only a Differentiation in the Subject-Object Relation and not a real objective movement, a differentiation of subjective activity, or creation of objective phenomena. It is the Universal Subject that Faces the Objective differently. All this Unfolds in the Subtle Karmic Field.

The Universal Subject who has separated from the Cosmic Essence, the Cosmic Space of Manifestation, and Fills the whole Space of Cosmic Essence Perceives the Space of Cosmic Essence as the Great Karmic Body (Maha Karma Sharira).

When the Universal Subject, the Universal Perceptual Center, Permeating the Entire Space of Cosmic Essence (the Maha Karma Sarira ), is "confined" to a "spot" (pradesa) the individual subject, the individual perceptual center, the self, emerges, the pure ego (and not the "personality" belonging to a lower Plane). This "individual perceptual center" consists of karma vargana (i.e. "synthesis" of karmic paramanou) and is at the same time the individual perceptual center and an individual karmic body (karma sarira) within the Cosmic Essence. Imagine (to be understood) a vast lake where at some point (and countless points) the water freezes and creates various crystals. The crystal, while having the nature of water, now behaves like something "different" in the infinite lake where at the same time it is a "distinct" body in the environment.

This individual karmic entity (and at the same time karmic body) is the individual existential core and exists until it is "dissolved" again in the Cosmic Environment. This existential core is "responsible" for the manifestation of individual beings in the Lower Fields. And as long as the karmic core exists, beings will wander in the Lower Realms from life to life (samsara).

The individual existential core, the karmic subject (body) in its "natural" state is pure spontaneous, unobstructed and unbounded perception (Paramatma). It is Non-Dual Consciousness that as Awareness Embraces the Totality of the Environment. This is the State of free beings (or liberated beings).

When this individual karmic subject accumulates and crystallizes perceptions (impressions) it actually creates a mental content (manas). Thus, the manas "emerges" as a mental perceptual center and the entity manifests itself in the Manasic Field and functions as a manas body (manas sarira) within the Manasic Environment.

When the individual manasic subject gathers and strengthens perceptions it actually "charges" these perceptions and turns them into "desire", desires. This is how the tejas "emerges", the energy subject and the entity manifests itself in the Lower Energy Field (Tejas), as an energy body (tejas sarira) within the Energy Environment.

Finally, the Entity that is JIVA (Jiva) and constantly "adds" new perceptual possibilities (Global Karmic Subject-Body, Individual Karmic Subject-Body, Manas-manasic body, Tejas-tejas body) is "embedded" in a material body. All the Higher Perceptive Abilities manifest within the material body, as "functions" (the Depth of Existence, the Universal Subject, the Individual Subject or Pure Ego, the Manas or "Personality", Dynamism or psychic energy), in the corresponding material centers (brain center, cortex, nervous system, body). This is the "man".

Human

The "man", depending on what he "focuses" his attention on, creates the corresponding awareness, perception of reality. Everyone "sees", perceives and acts from his own level, which reveals his "position" in the ontological scale and ontological evolution. The ordinary man functions on the level of manas (where three sub-levels are distinguished, objective intelligence, conceptual thought, belief) and on the lower levels, on the level of desires-emotions and on the physical-material level.

The life

JIVA is the All from which all proceeds, to which all rests and to which all returns. It is a Sense of Presence with an Abyssal Depth, Without Attributes, without possibility of perception or possibility of description.

By its "definition" JIVA is One, but every entity is supported by JIVA. Thus, there seem to be infinite Jivas within Creation. This is illusion, for when the Jiva is freed from the cosmic matter, it Emerges in its Wholeness, its Oneness and its Uniqueness.

Karmic aggregations are the existential core of beings and are responsible for the manifestation of beings in the Lower Planes. Karmic agglomerations do not dissolve unless the lower manifestations are first expelled.

The individual karmic core, the individual karmic subject-body, is the "existential core" of the being when it manifests in the Lower Fields (the Manasic-Mental, the Dynamic-Tejas and the Material). It functions as a "fixed existential memory" and experiences-memories (in the mental) are accumulated (as far as it is connected to its lower carriers) and tendencies are formed (in the potential) and activities are oriented (in the material) in it. Thus, when the individual karmic core manifests in the Lower Fields, "karma" of the corresponding order is created (manas karma, tejas karma, physical karma).

When the Being is incorporated (man) beyond the ontological composition that it has and its physical function, it "is" in a specific cultural environment, in a "society" that already has formed perceptions, behaviors and ways of life. Thus, man through his "socialization" learns to "acclimatize" to the "surrounding atmosphere", to "genderize" and uncritically adopt social perceptions. This is “Social Maya”, 'the “social delusion”. How are people raised? How are they oriented in life? How do they "spend" their lives? For thousands of years societies have dragged on without being able to solve basic anthropological and social problems. The civilization of men remains even today a "civilization of barbarism."

Thus all "intelligent people" are forced to carve out their "own" path in life and necessarily come into conflict with their cultural environment or be forced to withdraw from "society". All spiritual movements are basically "criticism of culture" and the opening of new spiritual horizons for man.

The Spiritual Discipline: Ascetic Renunciation (Pratyakyana)

In general, Spiritual Discipline based on Ethical Conduct shows the Spiritual Orientation of Man for the Attainment of the Ultimate Existential Purpose which is the Experiencing of True Nature, Integral Reality. On the contrary, the unorganized life, the moral freedom, shows the lack of Spiritual Orientation that leads to a life with the taste of existential failure and the final impasse.

Consider what the Teaching of Mahavira ( Vardhamana , the 24th Tirthankara of Jainism ), Jain Dharma and leading. Mahavira taught that the path to spiritual liberation is through the observance of the three jewels (triratna), right vision (samyak darsana), right knowledge or understanding (samyak jnana) and right conduct (samyak charitra). At the heart of right conduct are the five great vows 'Ethics', the observance of the vows of ahimsa (non-violence), satya(truth),asteya (abstention from theft), brahmacarya (purity) and aparigraha (abstention from attachment) is simply the condition for spiritual liberation. In fact, when you enter the "Path" of Jainism, you are called to completely reform your life.

The main purpose of "Spiritual Discipline" is precisely the dissolution of Karma at all levels, from the outermost to the innermost (which is the individual karmic existential core).

The Discipline in the Physical Field: "Stillness" (Keyyocharga )

This means that in the physical realm you must purify your life (and only then is it truly "religious") by experiencing "Stillness" not only on a physical level (with "yoga" exercises) but also on the level of physical and social activities. Obviously, Walking the Path to Liberation is much more important to the Jain than the life that ordinary people live. And this is the only way to "dissolve" "natural karma".

The Discipline in the Dynamic Field: "Calm" Samagika)

Then, if you wish to be declared a "Victor" of life (Jina) you will have to overcome passions, calm desires and eliminate "attachments" to reach the "windless" port of "Inner Silence". Only in this way does "dynamic karma" stop being created. And that's the only way you can progress on the Road.

Discipline in the Mental Field: Thoughtful Discipline ( Anouprexa )

JIVA (Jiva) although "separate" from Cosmic Matter, "Sees" (Perceives and Understands) Cosmic Matter, in various Fields, "Moves" and "Uses" what it perceives, its very "carrier" in each Field of Event, but also the "Environment" and the "things" of the Environment. In the Material Realm, on the Mental Level ("Sees", "Moves" and "Uses" the Mind), Means (i.e. internalizes and conceptualizes external perception), Intellects (i.e. organizes and synthesizes concepts into reasonings and "inferences, "perceptions") and "Glorifies" (that is, he has opinions and perceptions about things).

Just as people are brought up and "socialized", they are "formed" and uncritically adopt the social perception of the world and things. From the society itself they are oriented towards the external life and "programmed" with the social beliefs they are completely absorbed in the social life, trying to achieve their individual goals within the social contexts, within the limits usually defined by others and the possibilities granted to them by others. And so, they are consumed in the social war for power, wealth, life and experiences.

So, how can one "See", "Understand" and move towards Truth and Liberation? Certainly, the "Management of the Mind" is the most important work of the Follower of the Jain Path. The "mistake" that society deliberately pushes us into is to uncritically adopt what parents, teachers, social agencies and agents teach us, in their own ignorance and irresponsibility. Therefore, the Right Vision and Understanding of things leads in itself to the "demystification" of things and to their "transcendence".

Careful Observation of all social beliefs, prejudices and "perceptions" reveals their superficial and "false" character. All the cultural rubbish that people present as culture, knowledge, ethics and way of life should be rejected without hesitation. They lead nowhere and this can be seen from the level of barbarism humanity is at.

So, one should "think" about things on his own. But by what criteria? The only safe criterion is truth, objectivity, personal experience and verification. But what is real? Truth, in fact, transcends the mental plane, the intellect, it cannot be grasped by thought. The way the world appears in thought is a chaos driven by many and often invisible factors. Life goes on. But can we see what's really going on? In fact, there is no "order" in the world beyond the "order" the human mind can or wants to see. Whatever perception we try to form about the world, life, action and our purpose will always be a "constructed" reality (Anekand) in which we can dream as much as we want but it will not lead us to any way out. Thought has no outlets. And it must be abandoned. This abandonment is not the product of discipline or exercise but of Right Vision and Understanding.

The only Right View of the world and things is the Simple, Effortless and Unadulterated Perception, which we do not process but let it flow and guide us completely naturally, without internal pressures and external conflicts. It is the Path of the Peaceful Warrior, which completely naturally removes lies, useless activities and futile conflicts. The only Way is simply to move forward in life towards your purpose. In the Light of Understanding the Purpose of Liberation is now clearly seen.

Even here, however, when man arrives as long as he remains "oriented" towards the world and retains any "bond" with the world and things he is still active on the level of the mind and "creates" mental karma. Real liberation from the world is "conquered" by inner detachment, by understanding the secondary and phenomenal character of the world. Only then can the "inner shift" towards the Self occur. Only then do we realize that Reality is the Self and not the content of perception. This leads to a more inner and higher view of the world and not to an "exit" or "disconnection" from the world. It leads to Non-Dual Consciousness, to an Awareness that Embraces all in Oneness without "separations" or "conflicts" It leads to the Peaceful World, beyond thought, regardless of what is done in the world where conflict continues. No more mental karma is created here.

Discipline in the Karmic Field: The True Self

The Atomic- Karmic Entity in its True State is "Transparent", with crystal clarity, no mental content etc. It is Non-Dual Consciousness and its Awareness is All Embracing. When mental content "accumulates" the Karmic Entity thickens, clouds, "gets heavy" and falls into the lower Lokas .

Therefore, the condensation of the Karmic Body leads to the "material world". Purification, purification, makes the Entity "Transparent" and frees it in its True State, frees it from all limitation, determination.

The Being, the human being, with Ascetic Renunciation (with True Understanding and Liberation from the shackles of external activities) Returns to the True Self, the Pure Individual Existential Core, i.e. the Vision-Perception-Understanding of Local Presence. In this State the JIVA (Jiva) has only one limitation, the Presence at a “Point” (pradesa), which creates precisely the individual perception.
In reality Consciousness has no other qualities and is in no way different from Non-Local Universal Consciousness. It is realized that "local limitation" is purely a matter of "Will". Consciousness in this State is in an average, intermediate State of Balance. It may Retain its Non-Dinary Locality, it may be oriented towards mental content (with all that entails), or it may give up its “locality” and “Diffus”', “Expand” into the Boundless Worldwide.

The World

"Diffusion" into the Universal brings Consciousness into a State truly Inconceivable by ordinary human consciousness. This one can only "Experience" but not "describe". After all, it doesn't "make sense" because everyone has to "Get There" themselves. After all, this is his Cosmic Destination. Here the Universal Cosmic Body is "Seen", Without Limits, Limitations. Surely here is an "Inner Process of Unification of Universal Subject and Universal Object" which Leads to the Absolute Unity of Universal Essence. It is the Ultimate Vision of Universal Cosmic Essence, the "Final Frontier." After This there is no "Create".

At the SOURCE: Liberation (Kevala)

According to the Teaching of the Tithankaras (Tithankara means "Savior", " Conveyor to the Opposite Shore" of Reality) True Liberation Comes when the JIVA ceases to be Jiva, that is, when the "Vision" of the Cosmic Essence ceases. What does JIVA Withdrawal really mean to SELF? One must Come Here to "Feel" it, to become a Kevalin, a Liberated One. Here the perception or discussion of the One or the Many is meaningless. In ABSOLUTE SILENCE nothing is "heard".

In conclusion

One may wonder what is the point of studying or referring to an Ancient Religion that dates back 2500 years like Jainism. In fact, beyond the religious, historical and philosophical interest we must understand that the Great Traditions are beyond time. Anyone who has been initiated into the Esoteric Tradition has understood that Truth is Eternal, non-local, non-linguistic, it is the Innermost Experience of True Existence. This has nothing to do with religions, places, history. The Teaching of the Jains, the Tithamkaras, the Mahavira, is still alive and will be as long as man exists.

Jainism is a thoroughly "phenomenological" approach to Reality that gets to the very essence of the phenomenon of Existence. It can always be used to Experience TRUTH.

In the Inner Circles (and not only in the Rosicrucians or other Inner Groups) it is necessary to "speak" all human ("religious") "languages". This leads not simply to the mutual understanding of traditions but mainly to the "Clarification" of the Eternal Truth.

In the end it doesn't matter which Inner Path we follow. The Way is One, the Living of our TRUE NATURE. Obviously, this concerns the very few intelligent people on the planet and not the great crowd. Most people want, are forced, or forced to remain at the level of " homo." simian.' Just "look" around you at what world you live in!

Monday, 5 January, 2026

The Sacred Emptiness: A Journey Through the Living Silence

(Meditation as Living Action: Freedom from the Known)

The Threshold of Unknowing

There exists a practice beyond practice, a way that is no way, a path that dissolves even as the seeker places foot upon it. This is the sacred art of meditation—not as a technique to be mastered, nor as a destination to be reached, but as the perpetual liberation from all that binds the soul to yesterday's shadows.

The mystic who enters this wordless sanctuary discovers that meditation is nothing less than the continuous emptying of consciousness from the accumulated weight of the known. What is this known? It is the vast storehouse of memory, the endless corridors of yesterday stretching back through countless moments, each one crystallized into certainty, each one claiming permanence in the ever-changing river of existence. The known is time itself made solid, experience transformed into prison, the living waters of awareness frozen into the ice of conclusion.

Yet this emptying is not the work of years, not the gradual erosion of accumulated dust from some distant future vantage point. No—here lies the first great mystery: the emptying occurs not at the journey's end, but at its very inception. It means never to gather the dust at all, never to allow the mind to become a museum of the dead past, a mausoleum where living moments go to be entombed in the rigid forms of memory.

The seeker stands always at the edge of now, that razor's edge where eternity meets the temporal, where the infinite presses against the finite. Here, in this sacred present moment, what has been accumulated dissolves—not through the machinery of thought, which is itself but another layer of the past, but through action, through the vital doing of what presents itself in the living instant.

The Prison of Conclusion

Consider the movement of ordinary consciousness, that restless pilgrimage from conclusion to conclusion, like a traveler moving from inn to inn but never truly arriving home. Each experience becomes immediately encased in judgment, wrapped in the grave-clothes of evaluation, labeled and filed in the archives of the self. This is the tragedy of the conditioned mind: it cannot meet life freshly, cannot drink from the fountain of the present without immediately comparing the taste to all the waters it has drunk before.

Judgment, that sovereign king of the mental realm, sits upon its throne of certainty and pronounces its verdicts upon each moment as it arises. Whether drawn from the distant past or formed in the immediate present, all judgment is essentially conclusion—the closing of a door, the ending of inquiry, the transformation of the living question into a dead answer. And it is precisely this endless judging, this ceaseless concluding, that prevents the constant renewal of consciousness, the perpetual emptying that alone keeps the mind spacious and free.

For the known—that accumulated mass of conclusions, determinations, and fixed beliefs—acts as a dam holding back the flowing river of awareness. Where there should be movement, there is stagnation; where there should be openness, there is closure; where there should be wonder, there is the deadening certainty of "I know."

The Tyranny of Will and the Silence Beyond

Deep within the architecture of the self resides that which calls itself will—the insistent voice that declares "I shall achieve," "I shall become," "I shall transform myself through effort and determination." This will, so praised in the marketplace of spiritual ambitions, is itself the very mechanism of the known's perpetuation. For will is born of desire, and desire is always rooted in the past, in memory, in the ghost of previous pleasure or the shadow of previous pain.

When will operates, it moves always from a center of accumulated knowledge, of concluded experience. The one who wills is the one who remembers, who compares, who seeks to replicate past satisfaction or avoid past suffering. Thus the action of will—no matter how noble its intention, no matter how spiritual its aspiration—cannot possibly empty the vessel of consciousness. It can only fill it further, adding new layers of experience to be stored, new conclusions to be drawn, new determinations to be made.

Here the mystic encounters a profound paradox: the empty mind, that state of pure receptivity and boundless awareness, cannot be purchased through any transaction, cannot be won through any battle, cannot be achieved through any effort of will. It does not yield to demand, no matter how fervent. It cannot be captured by the grasping hand of desire, no matter how subtle that desire may appear.

Yet neither does this mean passivity or resignation. Rather, the empty mind comes into being through a different kind of awareness altogether—not the awareness of a thinker observing his thoughts, which only creates further division and distance, but the awareness of thought itself becoming conscious of its own movements, its own patterns, its own endless dance of conclusion and judgment.

The Innocence of Aloneness

In the depths of authentic meditation, consciousness discovers itself as perpetually innocent—not the innocence of naiveté or ignorance, but the innocence of the present moment, untouched by the contaminating hand of memory. This is the innocence of fresh snow before any footprint marks its surface, the innocence of dawn before any interpretation colors its light.

Such innocence is necessarily alone. Not the loneliness of separation, not the isolation of the ego cut off from its fellows, but the radical aloneness of that which cannot be compared, cannot be measured against anything else, cannot be known through reference to the past. The mind that is completely alone in this sense stands naked before existence, stripped of all the comfortable garments of conclusion, all the familiar armor of knowledge.

When consciousness achieves this sacred solitude, it ceases to accumulate. Like water that does not cling to the lotus leaf, experience passes through awareness without leaving residue, without forming sediment, without building the coral reef of self upon which the ego constructs its fortress. Each moment arises and passes, complete in itself, requiring no addition to the storehouse of memory.

In this aloneness, thought itself becomes silent—not suppressed, not violently pushed away, but naturally quiet, like a bird that ceases its song when song is no longer needed. And in that silence, the mind discovers itself untouched, pristine, eternally new.

The Dissolution of Tomorrow

The mystics of old spoke of the death of time, and here in the practice of true meditation, the seeker encounters what they meant. For the mind that is alone, that dwells completely in the present, finds that the future—which is nothing but the past projected forward, memory masquerading as anticipation—simply ceases to have meaning.

Tomorrow is born from yesterday. All our plans, our fears, our hopes, our anxieties about what is to come are constructed from the materials of what has been. We imagine future pleasures based on past pleasures; we fear future pains based on past pains. The future is the past in different costume, the same old actors performing the same old drama on a stage we imagine to be new.

But when the emptying happens in the present—that perpetual emptying that is the essence of meditation—the future loses its grip on consciousness. Not through denial or through the pretense that tomorrow does not exist in the realm of practical necessity, but through the recognition that psychologically, spiritually, tomorrow is an illusion, a ghost that haunts us only because we insist on carrying yesterday into today.

In the pure present, there is no tomorrow. There is only this—this breath, this light, this awareness that knows itself without the mediation of memory. And in this timeless instant, all that seemed so urgent, so important, so desperately in need of resolution, reveals itself as the fantasy of a mind imprisoned in its own conclusions.

The Living Movement

Here emerges perhaps the most crucial understanding: meditation is not a destination but a movement, not an achievement but a flowing, not a state to be attained and then maintained but a perpetual dance between consciousness and existence. It is the river, not the bank; the breathing, not the breath held; the living flame, not the captured spark.

So many approach the sacred art as though it were a mountain to be climbed, with a summit to be reached where one could plant a flag and declare victory. But this very approach perpetuates the problem it seeks to solve, for it brings the energy of conclusion, of determination, of will into the very space that can only exist when these things dissolve.

Meditation as movement means meditation without end, without conclusion, without the closing of the circle. It means entering each moment of awareness as if for the first time, with no map drawn from previous journeys, no certainty about what will be discovered. It is exploration without the explorer, seeing without the seer, knowing without the knower.

This movement is not chaotic or aimless. Like the growth of a tree, which follows no conscious plan yet manifests perfect order, the movement of meditation follows its own intrinsic intelligence. It knows where to flow as water knows how to find the sea, not through thought or decision but through the simple recognition of what is.

The Death of the Meditator

There comes a moment—not in time but beyond time—when the one who meditates discovers that meditation can only truly occur when the meditator dissolves. As long as there is someone doing meditation, there is division, separation, duality. There is the observer and the observed, the controller and the controlled, the one who seeks emptiness and the emptiness that is sought.

This division is itself the barrier, the veil that obscures the sacred. For in truth, there is no separate entity that can step outside consciousness and manipulate it, clean it, empty it, transform it. There is only consciousness itself, aware of its own movements, sensitive to its own patterns, understanding itself without a separate understander.

When the meditator dies—and this death must happen again and again, moment by moment, for the separate self is constantly seeking to resurrect itself—what remains is not emptiness in the sense of absence, but emptiness in the sense of infinite potential, limitless space, boundless awareness. It is the emptiness of the sky that contains all clouds without being defined by any of them, the emptiness of silence that holds all sound without being disturbed by any of it.

The Sacred Ordinariness

The paradox that mystifies many seekers is this: the emptiness that meditation reveals is not separate from daily life, not divorced from the ordinary world of tasks and relationships, work and rest. The sacred does not exist in some distant realm accessible only through extraordinary experiences or altered states.

Rather, the empty mind discovers that the ordinary is itself the gateway to the infinite. Washing dishes, walking to work, greeting a friend—when done with complete attention, with the innocency of the present, these simple acts become sacraments, portals through which the eternal shines into the temporal.

For the mind that is free from the known, there is no division between the sacred and the secular, the spiritual and the mundane, the meditation cushion and the marketplace. All is one seamless whole, one continuous movement of awareness meeting existence in each unfolding moment.

This is the great liberation: not an escape from life but the discovery of life in its fullness, not a withdrawal from the world but an engagement with the world so complete, so total, that the separation between self and other, between inner and outer, simply dissolves like mist before the morning sun.

The Unspeakable Gift

What words can capture the perfume of this freedom? What language can contain the vastness of the empty mind? The mystic returns from these depths knowing that all description is betrayal, all explanation is reduction, all teaching is merely pointing at the moon while foolish students examine the finger.

Yet still the words must come, not to define or confine the experience but to awaken in others the recognition that what is being spoken of is not foreign or distant but intimately close—closer than their own breath, more immediate than their own thoughts, more present than their own presence.

The empty mind is not something to be created; it is what remains when all creation ceases. It is not something to be achieved; it is what has always been here, obscured only by the endless accumulation of the known. It is not something to be understood; it is the very ground of understanding itself, the awareness prior to all knowledge, the silence from which all sound emerges and to which all sound returns.

The Eternal Beginning

And so the journey ends where it began—in the present moment, in this breath, in this awareness that knows itself without conclusion. The seeker discovers that there was never anywhere to go, never anything to achieve, never any separation to overcome. There was only ever this—this living emptiness, this sacred void that is simultaneously the fullness of all existence.

Meditation as the emptying of the mind from the known is not a practice for the future, not a technique to be perfected over years of discipline. It is the invitation to die to yesterday in this very instant, to let all conclusions dissolve in the face of what is, to stand naked and alone before the mystery that cannot be named.

In this dying, there is no loss but infinite gain. In this emptiness, there is no absence but the presence of all that is. In this aloneness, there is no isolation but the discovery of unity with all existence.

The empty mind asks nothing, seeks nothing, demands nothing. It simply is—and in that simple being, all seeking ends, all questions dissolve, and the sacred silence that has always been here reveals itself as the very ground of consciousness, the source from which all arises and to which all returns.

This is meditation: not as conclusion but as eternal beginning, not as achievement but as continuous letting go, not as becoming but as the discovery of what has never not been. The known empties itself in the present, and what remains is the ineffable, the unspeakable, the sacred mystery that each soul must discover for itself in the living silence of the alone.

…

Η Ιερή Κενότητα: Ένα Ταξίδι Μέσα από τη Ζωντανή Σιωπή

(Διαλογισμός ως Ζωντανή Δράση: Απελευθέρωση από το Γνωστό)

Το Κατώφλι του Αγνώστου

Υπάρχει μια πρακτική πέρα από την πρακτική, ένας δρόμος που δεν είναι δρόμος, ένα μονοπάτι που διαλύεται ακριβώς τη στιγμή που ο αναζητητής πατάει το πόδι του πάνω του. Αυτή είναι η ιερή τέχνη του διαλογισμού—όχι ως τεχνική που πρέπει να κατακτηθεί, ούτε ως προορισμός που πρέπει να επιτευχθεί, αλλά ως η διαρκής απελευθέρωση από όλα όσα δένουν την ψυχή με τις σκιές του χθες.

Ο μύστης που εισέρχεται σε αυτό το άλεκτο ιερό καταφύγιο ανακαλύπτει ότι ο διαλογισμός δεν είναι τίποτα λιγότερο από το συνεχές άδειασμα της συνείδησης από το συσσωρευμένο βάρος του γνωστού. Τι είναι αυτό το γνωστό; Είναι η απέραντη αποθήκη της μνήμης, οι ατελείωτοι διάδρομοι του χθες που εκτείνονται πίσω μέσα από αμέτρητες στιγμές, καθεμιά κρυσταλλωμένη σε βεβαιότητα, καθεμιά που διεκδικεί μονιμότητα στον ασταμάτητα μεταβαλλόμενο ποταμό της ύπαρξης. Το γνωστό είναι ο ίδιος ο χρόνος που έχει γίνει στερεός, η εμπειρία που έχει μετατραπεί σε φυλακή, τα ζωντανά νερά της επίγνωσης παγωμένα σε πάγο συμπερασμάτων.

Ωστόσο, αυτό το άδειασμα δεν είναι έργο ετών, ούτε η σταδιακή διάβρωση της συσσωρευμένης σκόνης από κάποιο μακρινό μελλοντικό σημείο. Όχι—εδώ κρύβεται το πρώτο μεγάλο μυστήριο: το άδειασμα δεν συμβαίνει στο τέλος του ταξιδιού, αλλά στην ίδια του την αρχή. Σημαίνει να μην μαζεύει ποτέ κανείς τη σκόνη, να μην επιτρέπει ποτέ στο νου να γίνει μουσείο του νεκρού παρελθόντος, μαυσωλείο όπου οι ζωντανές στιγμές πηγαίνουν για να ενταφιαστούν στις άκαμπτες μορφές της μνήμης.

Ο αναζητητής στέκεται πάντα στο χείλος του τώρα, εκείνο το ξυράφι όπου η αιωνιότητα συναντά το πρόσκαιρο, όπου το άπειρο πιέζει το πεπερασμένο. Εδώ, σε αυτή την ιερή παρούσα στιγμή, ό,τι έχει συσσωρευτεί διαλύεται—όχι μέσω της μηχανής της σκέψης, που είναι η ίδια μια ακόμα στρώση του παρελθόντος, αλλά μέσω της δράσης, μέσω της ζωτικής πράξης αυτού που παρουσιάζεται στη ζωντανή στιγμή.

Η Φυλακή του Συμπεράσματος

Σκεφτείτε την κίνηση της συνηθισμένης συνείδησης, εκείνο το ανήσυχο προσκύνημα από συμπέρασμα σε συμπέρασμα, σαν ταξιδιώτη που μετακινείται από πανδοχείο σε πανδοχείο χωρίς ποτέ να φτάνει πραγματικά στο σπίτι. Κάθε εμπειρία εγκλωβίζεται αμέσως σε κρίση, τυλίγεται στα σάβανα της αξιολόγησης, επισημαίνεται και αρχειοθετείται στα αρχεία του εαυτού. Αυτή είναι η τραγωδία του κλιμακωμένου νου: δεν μπορεί να συναντήσει τη ζωή φρέσκα, δεν μπορεί να πιει από την πηγή του παρόντος χωρίς αμέσως να συγκρίνει τη γεύση με όλα τα νερά που έχει πιει πριν.

Η κρίση, αυτός ο κυρίαρχος βασιλιάς του νοητικού βασιλείου, κάθεται στον θρόνο της βεβαιότητας και εκφέρει τις ετυμηγορίες του σε κάθε στιγμή καθώς αναδύεται. Είτε προέρχεται από το μακρινό παρελθόν είτε σχηματίζεται στην άμεση παρούσα, όλη η κρίση είναι ουσιαστικά συμπέρασμα—το κλείσιμο μιας πόρτας, το τέλος της έρευνας, η μετατροπή της ζωντανής ερώτησης σε νεκρή απάντηση. Και είναι ακριβώς αυτή η ασταμάτητη κρίση, αυτό το αδιάκοπο συμπερασματολογείν, που εμποδίζει τη συνεχή ανανέωση της συνείδησης, το διαρκές άδειασμα που μόνον αυτό κρατάει το νου ευρύχωρο και ελεύθερο.

Διότι το γνωστό—αυτή η συσσωρευμένη μάζα συμπερασμάτων, αποφάσεων και σταθερών πεποιθήσεων—λειτουργεί σαν φράγμα που συγκρατεί τον ρέοντα ποταμό της επίγνωσης. Εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει κίνηση, υπάρχει στασιμότητα· εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει ανοιχτότητα, υπάρχει κλείσιμο· εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει θαυμασμός, υπάρχει η νεκρωτική βεβαιότητα του «ξέρω».

Η Τυραννία της Θέλησης και η Σιωπή Πέρα από Αυτήν

Βαθιά μέσα στην αρχιτεκτονική του εαυτού κατοικεί αυτό που ονομάζει τον εαυτό του θέληση—η επίμονη φωνή που διακηρύσσει «Θα επιτύχω», «Θα γίνω», «Θα μεταμορφώσω τον εαυτό μου μέσω προσπάθειας και αποφασιστικότητας». Αυτή η θέληση, τόσο επαινεμένη στην αγορά των πνευματικών φιλοδοξιών, είναι η ίδια ο μηχανισμός που διαιωνίζει το γνωστό. Διότι η θέληση γεννιέται από την επιθυμία, και η επιθυμία είναι πάντα ριζωμένη στο παρελθόν, στη μνήμη, στο φάντασμα προηγούμενης ηδονής ή στη σκιά προηγούμενου πόνου.

Όταν η θέληση λειτουργεί, κινείται πάντα από ένα κέντρο συσσωρευμένης γνώσης, συναγμένης εμπειρίας. Αυτός που θέλει είναι αυτός που θυμάται, που συγκρίνει, που επιδιώκει να αναπαράγει προηγούμενη ικανοποίηση ή να αποφύγει προηγούμενο πόνο. Έτσι η δράση της θέλησης—όσο ευγενής κι αν είναι η πρόθεσή της, όσο πνευματική κι αν είναι η φιλοδοξία της—δεν μπορεί ποτέ να αδειάσει το δοχείο της συνείδησης. Μπορεί μόνο να το γεμίσει περαιτέρω, προσθέτοντας νέες στρώσεις εμπειρίας για αποθήκευση, νέα συμπεράσματα για εξαγωγή, νέες αποφάσεις για λήψη.

Εδώ ο μύστης συναντά ένα βαθύ παράδοξο: ο κενός νους, αυτή η κατάσταση καθαρής δεκτικότητας και απεριόριστης επίγνωσης, δεν μπορεί να αγοραστεί με καμία συναλλαγή, δεν μπορεί να κερδηθεί με καμία μάχη, δεν μπορεί να επιτευχθεί με καμία προσπάθεια θέλησης. Δεν υποχωρεί σε καμία απαίτηση, όσο ένθερμη κι αν είναι. Δεν μπορεί να συλληφθεί από το αρπακτικό χέρι της επιθυμίας, όσο λεπτή κι αν φαίνεται αυτή η επιθυμία.

Ωστόσο, ούτε αυτό σημαίνει παθητικότητα ή παραίτηση. Μάλλον, ο κενός νους έρχεται στην ύπαρξη μέσω ενός διαφορετικού είδους επίγνωσης—όχι της επίγνωσης ενός σκεπτόμενου που παρατηρεί τις σκέψεις του, που μόνο δημιουργεί περαιτέρω διαίρεση και απόσταση, αλλά της επίγνωσης της ίδιας της σκέψης που γίνεται συνειδητή των δικών της κινήσεων, των δικών της μοτίβων, του δικού της ατελείωτου χορού συμπερασμάτων και κρίσεων.

Η Αθωότητα της Μοναξιάς

Στα βάθη του αυθεντικού διαλογισμού, η συνείδηση ανακαλύπτει τον εαυτό της ως διαρκώς αθώο—όχι την αθωότητα της αφέλειας ή της άγνοιας, αλλά την αθωότητα της παρούσας στιγμής, ανέγγιχτη από το μολυσματικό χέρι της μνήμης. Αυτή είναι η αθωότητα του φρέσκου χιονιού πριν οποιοδήποτε αποτύπωμα σημαδέψει την επιφάνειά του, η αθωότητα της αυγής πριν οποιαδήποτε ερμηνεία χρωματίσει το φως της.

Μια τέτοια αθωότητα είναι απαραίτητα μόνη. Όχι η μοναξιά της αποχωρισμού, όχι η απομόνωση του εγώ αποκομμένου από τους συνανθρώπους του, αλλά η ριζική μοναξιά αυτού που δεν μπορεί να συγκριθεί, δεν μπορεί να μετρηθεί σε σχέση με οτιδήποτε άλλο, δεν μπορεί να γίνει γνωστό μέσω αναφοράς στο παρελθόν. Ο νους που είναι εντελώς μόνος με αυτή την έννοια στέκεται γυμνός μπροστά στην ύπαρξη, γυμνωμένος από όλα τα άνετα ενδύματα των συμπερασμάτων, από όλη την οικεία πανοπλία της γνώσης.

Όταν η συνείδηση επιτυγχάνει αυτή την ιερή μοναχικότητα, παύει να συσσωρεύει. Σαν το νερό που δεν κολλάει στο φύλλο του λωτού, η εμπειρία περνάει μέσα από την επίγνωση χωρίς να αφήνει κατάλοιπο, χωρίς να σχηματίζει ίζημα, χωρίς να χτίζει τον κοραλλιογενή ύφαλο του εαυτού πάνω στον οποίο το εγώ κατασκευάζει το φρούριό του. Κάθε στιγμή αναδύεται και παρέρχεται, πλήρης από μόνη της, χωρίς να απαιτεί προσθήκη στην αποθήκη της μνήμης.

Σε αυτή τη μοναξιά, η ίδια η σκέψη γίνεται σιωπηλή—όχι καταπιεσμένη, όχι βίαια απωθημένη, αλλά φυσικά ήσυχη, σαν πουλί που σταματάει το τραγούδι του όταν το τραγούδι δεν χρειάζεται πια. Και σε εκείνη τη σιωπή, ο νους ανακαλύπτει τον εαυτό του ανέγγιχτο, παρθένο, αιώνια νέο.

Η Διάλυση του Αύριο

Οι μύστες του παρελθόντος μιλούσαν για τον θάνατο του χρόνου, και εδώ, στην πρακτική του αληθινού διαλογισμού, ο αναζητητής συναντά τι εννοούσαν. Διότι ο νους που είναι μόνος, που κατοικεί εντελώς στο παρόν, βρίσκει ότι το μέλλον—που δεν είναι τίποτα άλλο παρά το παρελθόν προβαλλόμενο προς τα εμπρός, η μνήμη μεταμφιεσμένη σε προσδοκία—απλώς παύει να έχει νόημα.

Το αύριο γεννιέται από το χθες. Όλα μας τα σχέδια, οι φόβοι μας, οι ελπίδες μας, οι αγωνίες μας για το τι θα έρθει είναι κατασκευασμένα από τα υλικά του τι υπήρξε. Φανταζόμαστε μελλοντικές ηδονές βασισμένοι σε παρελθοντικές ηδονές· φοβόμαστε μελλοντικούς πόνους βασισμένοι σε παρελθοντικούς πόνους. Το μέλλον είναι το παρελθόν με διαφορετική ενδυμασία, οι ίδιοι παλιοί ηθοποιοί που παίζουν το ίδιο παλιό δράμα σε μια σκηνή που φανταζόμαστε ότι είναι νέα.

Αλλά όταν το άδειασμα συμβαίνει στο παρόν—αυτό το διαρκές άδειασμα που είναι η ουσία του διαλογισμού—το μέλλον χάνει την λαβή του στη συνείδηση. Όχι μέσω άρνησης ή μέσω της προσποίησης ότι το αύριο δεν υπάρχει στο πεδίο της πρακτικής αναγκαιότητας, αλλά μέσω της αναγνώρισης ότι ψυχολογικά, πνευματικά, το αύριο είναι μια ψευδαίσθηση, ένα φάντασμα που μας στοιχειώνει μόνο επειδή επιμένουμε να κουβαλάμε το χθες στο σήμερα.

Στο καθαρό παρόν, δεν υπάρχει αύριο. Υπάρχει μόνο αυτό—αυτή η αναπνοή, αυτό το φως, αυτή η επίγνωση που γνωρίζει τον εαυτό της χωρίς τη μεσολάβηση της μνήμης. Και σε αυτή την άχρονη στιγμή, όλα όσα φαίνονταν τόσο επείγοντα, τόσο σημαντικά, τόσο απεγνωσμένα σε ανάγκη επίλυσης, αποκαλύπτονται ως η φαντασία ενός νου φυλακισμένου στα ίδια του τα συμπεράσματα.

Η Ζωντανή Κίνηση

Εδώ αναδύεται ίσως η πιο κρίσιμη κατανόηση: ο διαλογισμός δεν είναι προορισμός αλλά κίνηση, όχι επίτευγμα αλλά ροή, όχι κατάσταση που επιτυγχάνεται και μετά διατηρείται αλλά διαρκής χορός μεταξύ συνείδησης και ύπαρξης. Είναι ο ποταμός, όχι η όχθη· η αναπνοή, όχι η κρατημένη ανάσα· η ζωντανή φλόγα, όχι ο αιχμαλωτισμένος σπινθήρας.

Τόσοι πολλοί προσεγγίζουν την ιερή τέχνη σαν να ήταν βουνό για αναρρίχηση, με κορυφή για κατάκτηση όπου θα μπορούσε κανείς να καρφώσει μια σημαία και να διακηρύξει νίκη. Αλλά αυτή ακριβώς η προσέγγιση διαιωνίζει το πρόβλημα που επιδιώκει να λύσει, διότι φέρνει την ενέργεια του συμπεράσματος, της αποφασιστικότητας, της θέλησης ακριβώς στον χώρο που μπορεί να υπάρχει μόνο όταν αυτά τα πράγματα διαλύονται.

Ο διαλογισμός ως κίνηση σημαίνει διαλογισμός χωρίς τέλος, χωρίς συμπέρασμα, χωρίς το κλείσιμο του κύκλου. Σημαίνει να εισέρχεται κανείς σε κάθε στιγμή επίγνωσης σαν για πρώτη φορά, χωρίς χάρτη σχεδιασμένο από προηγούμενα ταξίδια, χωρίς βεβαιότητα για το τι θα ανακαλυφθεί. Είναι εξερεύνηση χωρίς τον εξερευνητή, όραση χωρίς τον βλέποντα, γνώση χωρίς τον γνωρίζοντα.

Αυτή η κίνηση δεν είναι χαοτική ή χωρίς σκοπό. Σαν την ανάπτυξη ενός δέντρου, που δεν ακολουθεί κανένα συνειδητό σχέδιο αλλά εκδηλώνει τέλεια τάξη, η κίνηση του διαλογισμού ακολουθεί τη δική της εγγενή νοημοσύνη. Ξέρει πού να ρέει όπως το νερό ξέρει πώς να βρει τη θάλασσα, όχι μέσω σκέψης ή απόφασης αλλά μέσω της απλής αναγνώρισης του τι είναι.

Ο Θάνατος του Διαλογιζόμενου

Έρχεται μια στιγμή—όχι στον χρόνο αλλά πέρα από τον χρόνο—όπου αυτός που διαλογίζεται ανακαλύπτει ότι ο διαλογισμός μπορεί να συμβεί πραγματικά μόνο όταν ο διαλογιζόμενος διαλύεται. Όσο υπάρχει κάποιος που κάνει διαλογισμό, υπάρχει διαίρεση, αποχωρισμός, δυϊσμός. Υπάρχει ο παρατηρητής και το παρατηρούμενο, ο ελεγκτής και το ελεγχόμενο, αυτός που αναζητά την κενότητα και η κενότητα που αναζητείται.

Αυτή η διαίρεση είναι η ίδια το εμπόδιο, το πέπλο που σκεπάζει το ιερό. Διότι στην αλήθεια, δεν υπάρχει ξεχωριστή οντότητα που μπορεί να βγει έξω από τη συνείδηση και να τη χειριστεί, να την καθαρίσει, να την αδειάσει, να την μεταμορφώσει. Υπάρχει μόνο η ίδια η συνείδηση, επίγνωση των δικών της κινήσεων, ευαίσθητη στα δικά της μοτίβα, που κατανοεί τον εαυτό της χωρίς ξεχωριστό κατανοούντα.

Όταν ο διαλογιζόμενος πεθαίνει—και αυτός ο θάνατος πρέπει να συμβαίνει ξανά και ξανά, στιγμή προς στιγμή, διότι ο ξεχωριστός εαυτός συνεχώς επιδιώκει να αναστηθεί—αυτό που απομένει δεν είναι κενότητα με την έννοια της απουσίας, αλλά κενότητα με την έννοια του άπειρου δυναμικού, απεριόριστου χώρου, απεριόριστης επίγνωσης. Είναι η κενότητα του ουρανού που περιέχει όλα τα σύννεφα χωρίς να ορίζεται από κανένα από αυτά, η κενότητα της σιωπής που κρατάει όλους τους ήχους χωρίς να διαταράσσεται από κανέναν από αυτούς.

Η Ιερή Καθημερινότητα

Το παράδοξο που μπερδεύει πολλούς αναζητητές είναι αυτό: η κενότητα που αποκαλύπτει ο διαλογισμός δεν είναι ξεχωριστή από την καθημερινή ζωή, δεν είναι αποκομμένη από τον συνηθισμένο κόσμο των εργασιών και των σχέσεων, της δουλειάς και της ανάπαυσης. Το ιερό δεν υπάρχει σε κάποιο μακρινό βασίλειο προσβάσιμο μόνο μέσω εξαιρετικών εμπειριών ή αλλοιωμένων καταστάσεων.

Μάλλον, ο κενός νους ανακαλύπτει ότι το συνηθισμένο είναι η ίδια η πύλη προς το άπειρο. Το πλύσιμο των πιάτων, το περπάτημα προς τη δουλειά, ο χαιρετισμός ενός φίλου—όταν γίνονται με πλήρη προσοχή, με την αθωότητα του παρόντος, αυτές οι απλές πράξεις γίνονται μυστήρια, πύλες μέσα από τις οποίες το αιώνιο λάμπει μέσα στο πρόσκαιρο.

Διότι για τον νου που είναι ελεύθερος από το γνωστό, δεν υπάρχει διαίρεση μεταξύ ιερού και κοσμικού, πνευματικού και καθημερινού, μαξιλαριού διαλογισμού και αγοράς. Όλα είναι ένα απρόσκοπτο όλο, μια συνεχής κίνηση επίγνωσης που συναντά την ύπαρξη σε κάθε ξεδιπλούμενη στιγμή.

Αυτή είναι η μεγάλη απελευθέρωση: όχι μια απόδραση από τη ζωή αλλά η ανακάλυψη της ζωής στην πληρότητά της, όχι μια απόσυρση από τον κόσμο αλλά μια εμπλοκή με τον κόσμο τόσο πλήρης, τόσο ολική, που ο διαχωρισμός μεταξύ εαυτού και άλλου, μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού, απλώς διαλύεται σαν ομίχλη μπροστά στον πρωινό ήλιο.

Το Απόρρητο Δώρο

Ποιες λέξεις μπορούν να συλλάβουν το άρωμα αυτής της ελευθερίας; Ποια γλώσσα μπορεί να περιέχει την απέραντη έκταση του κενού νου; Ο μύστης επιστρέφει από αυτά τα βάθη γνωρίζοντας ότι κάθε περιγραφή είναι προδοσία, κάθε εξήγηση είναι αναγωγή, κάθε διδασκαλία είναι απλώς δάχτυλο που δείχνει το φεγγάρι ενώ οι ανόητοι μαθητές εξετάζουν το δάχτυλο.

Ωστόσο, οι λέξεις πρέπει να έρχονται, όχι για να ορίσουν ή να περιορίσουν την εμπειρία αλλά για να ξυπνήσουν στους άλλους την αναγνώριση ότι αυτό για το οποίο μιλάμε δεν είναι ξένο ή μακρινό αλλά οικείο—πιο κοντά από την ίδια τους την αναπνοή, πιο άμεσο από τις ίδιες τους τις σκέψεις, πιο παρόν από την ίδια τους την παρουσία.

Ο κενός νους δεν είναι κάτι που πρέπει να δημιουργηθεί· είναι αυτό που απομένει όταν όλη η δημιουργία παύει. Δεν είναι κάτι που πρέπει να επιτευχθεί· είναι αυτό που πάντα ήταν εδώ, σκεπασμένο μόνο από την ασταμάτητη συσσώρευση του γνωστού. Δεν είναι κάτι που πρέπει να κατανοηθεί· είναι το ίδιο το έδαφος της κατανόησης, η επίγνωση πριν από κάθε γνώση, η σιωπή από την οποία όλοι οι ήχοι αναδύονται και στην οποία όλοι οι ήχοι επιστρέφουν.

Η Αιώνια Αρχή

Και έτσι το ταξίδι τελειώνει εκεί που άρχισε—στην παρούσα στιγμή, σε αυτή την αναπνοή, σε αυτή την επίγνωση που γνωρίζει τον εαυτό της χωρίς συμπέρασμα. Ο αναζητητής ανακαλύπτει ότι ποτέ δεν υπήρχε κάπου να πάει, ποτέ κάτι να επιτύχει, ποτέ κανένας αποχωρισμός να υπερνικηθεί. Υπήρχε μόνο πάντοτε αυτό—αυτή η ζωντανή κενότητα, αυτό το ιερό κενό που είναι ταυτόχρονα η πληρότητα όλης της ύπαρξης.

Ο διαλογισμός ως άδειασμα του νου από το γνωστό δεν είναι πρακτική για το μέλλον, ούτε τεχνική που τελειοποιείται μέσα από χρόνια πειθαρχίας. Είναι η πρόσκληση να πεθάνει κανείς στο χθες σε αυτή ακριβώς τη στιγμή, να αφήσει όλα τα συμπεράσματα να διαλυθούν μπροστά σε αυτό που είναι, να σταθεί γυμνός και μόνος μπροστά στο μυστήριο που δεν μπορεί να ονομαστεί.

Σε αυτό τον θάνατο, δεν υπάρχει απώλεια αλλά άπειρο κέρδος. Σε αυτή την κενότητα, δεν υπάρχει απουσία αλλά η παρουσία όλων όσων είναι. Σε αυτή τη μοναξιά, δεν υπάρχει απομόνωση αλλά η ανακάλυψη της ενότητας με όλη την ύπαρξη.

Ο κενός νους δεν ζητάει τίποτα, δεν αναζητάει τίποτα, δεν απαιτεί τίποτα. Απλώς είναι—και σε αυτό το απλό είναι, όλη η αναζήτηση τελειώνει, όλες οι ερωτήσεις διαλύονται, και η ιερή σιωπή που πάντα ήταν εδώ αποκαλύπτεται ως το ίδιο το έδαφος της συνείδησης, η πηγή από την οποία όλα αναδύονται και στην οποία όλα επιστρέφουν.

Αυτός είναι ο διαλογισμός: όχι ως συμπέρασμα αλλά ως αιώνια αρχή, όχι ως επίτευγμα αλλά ως συνεχές άφημα, όχι ως γίγνεσθαι αλλά ως η ανακάλυψη αυτού που ποτέ δεν έπαψε να είναι. Το γνωστό αδειάζει τον εαυτό του στο παρόν, και αυτό που απομένει είναι το απόρρητο, το άλεκτο, το ιερό μυστήριο που κάθε ψυχή πρέπει να ανακαλύψει μόνη της στη ζωντανή σιωπή της μοναξιάς.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

CIRCLE OF LIGHT

ESOTERISM STUDIES