Tuesday, August 15, 2023

Jainism

Jainism is an ancient religion from India that prescribes a path of non-violence towards all living beings. Its philosophy and practice emphasize the necessity of self-effort to move the soul toward divine consciousness and liberation.

Here are some key aspects of Jainism:

Non-Violence (Ahimsa): Jainism is perhaps best known for its doctrine of non-violence, which applies not only to human beings but to all other forms of life. This principle has deeply influenced Indian culture and ethics, contributing to the widespread vegetarianism in India.

Jiva and Ajiva: Jain philosophy teaches that the universe is made up of two eternal categories: jiva (living beings) and ajiva (non-living objects). Every living being has a soul (jiva), which is potentially divine. Through right action, knowledge, and effort, the soul can attain liberation (moksha) from the cycle of birth and death.

Karma: In Jainism, karma is not only the action but the material particles that affect the soul based on those actions. These karma particles stick to the soul, affecting its ability to attain liberation. By living a life of purity and simplicity, a Jain can burn off the karma particles and achieve moksha.

Asceticism: Jainism encourages spiritual development through asceticism, like fasting and renunciation of material possessions. Monks and nuns take five great vows: ahimsa (non-violence), satya (truth), asteya (not stealing), brahmacharya (chastity), and aparigraha (non-attachment).

Tirthankaras: Jainism has 24 spiritual teachers known as Tirthankaras, the last of whom was Mahavira (599–527 BCE). These Tirthankaras are revered for having achieved moksha and for guiding others on the path to liberation.

Sallekhana: This is a religious ritual of voluntary death by fasting. Practitioners view it as a way to purge old karmas and prevent the creation of new ones. This practice has been controversial and is not common.

Jain Scriptures: The scriptures of Jainism are called Agamas. The oldest of these texts are believed to have been lost, and the surviving versions were recorded by Jain monks in written form around 1,500 years ago.

It's important to note that Jainism is a diverse religion with two major sects: Digambara and Svetambara, each with its own interpretation of the scriptures and religious practices. However, the core principles of non-violence, karma, and the path to liberation are universally accepted across these sects.

...

A PHENOMENOLOGICAL APPROACH OF REALITY

Preamble

JIVA

Ajiva

Pudgala

The Cosmic Fields

Human

The life

The Spiritual Discipline: Ascetic Renunciation (Pratyakyana)

The Discipline in the Physical Field: "Stillness" (Keyyocharga)

The Discipline in the Dynamic Field: "Calm" (Samagika)

Discipline in the Mental Field: Thoughtful Discipline (Anouprexa)

Discipline in the Karmic Field: The True Self

The World

At the SOURCE: Liberation (Kevala)

In conclusion

Preface

To be able to properly understand a Teaching (in this case the Jain Teaching) we must first have properly understood its "language", its "terms", the meaning, the mental content of the words it uses to describe the reality. Some serious scholars, religious scholars or researchers correctly transfer the meaning of "terms" in their description to another language as well. Most of those who deal with the subject, because they do not have a proper understanding of the religious-philosophical language of the Teaching and its "terms", translate the terms incorrectly. Thus, confusion is created and errors and misunderstandings arise in their narration. Also, because they do not understand the Teaching correctly and rely on their incomplete information, they "distort" the Teaching and attribute to it things that are not true or are completely different.

The Terms: There are Six Ontological Essences (Dravyas): JIVA and Five A-Jivas, namely, Pudgala, Adharm , Dharma, Akasa, Kala. There are other terms like Loka, Karma, etc. What do all these terms really mean? Let's try to put things in their place because there are many mistakes and misunderstandings and this leads to wrong descriptions.

JIVA

JIVA is Limitless Conscious Presence. There is. Is here. We cannot understand or describe anything else because there are no properties, perception, or any substance to detect. It is the ABSOLUTE SUBJECT. It is neither Substance, nor Energy, nor Activity, nor Perception. JIVA is characterized as "Setana", ("Consciousness"), i.e., that which "Sees", has "Vision", and "Understanding" (Darshana and Jnana), nothing more. Is there one JIVA or many? Actually, the question has no real meaning, it is only linguistic, verbal. As we define JIVA, it has an absolute character where the one or the many have no meaning, there are no properties that allow us to distinguish such a thing. On the other hand, when we "view" reality from the "point of view" of the "Embodied Jiva" there seem to be infinite Jivas, as many as there are conscious beings. So, what is true? Which view is correct? In the correct understanding of the Teaching both apply, it depends on where we look. In reality JIVA is One and many at the same time. Unintelligible to earthly Western logic. Just don't get carried away with superficial descriptions of the Teaching.

Ajiva

Atjiva means "non-conscious substance". And here are included not only some substance or varieties of substance, but also abstract or metaphysical conditions of existence, states, activities, etc. We will explain all this along the way.

Pudgala

The pre-eminent Essence is Pudgala. In the correct description of the term, we would say that it is the "Cosmic Essence", that from which all things are born, subjective activities and objective phenomena and events and things. When we use the term Pudgala in the sense of "Matter" we mean Metaphysical Matter, that which takes form, from the most abstract (suksma) to the most gross and concrete (stula). There are various "varieties" of the Cosmic Essence, the "Matter" from the most "subtle", to the most "gross". There is Karmic Substance or Matter, Mental Substance or Matter, Energy Substance or Matter and Material Substance or Matter.

But what is Pundgala really, beyond its abstract definition as a Substance? Essence is a word; it means nothing more than a mental concept. Pudgala is actually Space (Akasha), in its abstract sense, an Immensity (Framework) Without Limits, and not "Space" in the Local sense (Loka). This Infinity is "full". Not of some abstract substance but of an infinite number of units of substance having a dual aspect of energy-form. They are the "paramanou" (the smallest indivisible energy elements or units of energy). The paramanus is a vibrating and moving charged energy point. The higher the energy the more the form tends to disappear and the lower the energy the more compact the form. This is how the various "varieties" of Cosmic substance or Matter arise. Karmic Substance or Matter consists of high energy "paramanu" without form, while in contrast Material Substance or Matter consists of low energy "paramanu" of compact form.

From the "varieties" of Cosmic Substance or Matter thus arise the Fields of Existence or Worlds, the Karmic Field (Karma), the Mental Field (Manas), the Energy Field (Tejas) and the Material Field.

But how are the various phenomena created within the Cosmic Essence, in the various Fields of Cosmic Creation? Aggregations, clusters of paramanus are created from the different compounds. These are the “varganas” (the cosmic substance or matter which is detectable). All activities and all forms depend on or are “varganas”. We will explain it below.

The Cosmic Fields

But the real question is this: What is Reality? Who and How Perceives Reality? What does JIVA (or Jiva in the Manifested Worlds) have to do with Ajiva-Pudgala? And How Does the Creation of the Worlds Unfold? How are subjective and objective phenomena created?

JIVA (Jiva) is the Absolute Basis of Knowledge (in its abstract sense), Existence and Life. Let's explain this.

JIVA (Jiva) as ABSOLUTE SUBJECT (SIDDA), as "Consciousness" (Setana), "Seeing" (Darsana). When it "sees" Reality, in a Direct Apprehension of the Totality of Reality, it apprehends All That Is or can be. That Which Is Itself, the Ajiva-Pudgala, all Phenomena.

JIVA (Jiva) "Sees" (Darsana-Setana). What He "Sees" is Pudgala , the Cosmic Essence. The Cosmic Essence, as we have described it because it is Ajiva, non-conscious, does not activate itself, but remains in a State of Potentiality. JIVA (jiva) also "Moves" (Karma -Setana) the Pudgala, Cosmic Essence, causing, compounds, aggregations, phenomena. At the Beginning in the subtlest Karmic Field and then in the Lower Fields. JIVA (Jiva) also "uses" these phenomena (Karmaphala-Setana).

The "Vision" of the Cosmic Essence and its variations, is a Continuous Activity and becomes a function. This Operation, as a Perceptual Process has by its nature the character of Subjective Perception. Thus the Universal Subject (Arihad ) Emerges. What is perceived is the Totality of the Cosmic Essence in its Finest version, the Karmic Essence or Matter consisting of karmic " varganas ". What is perceived has the character of the objective. This is how the Objective World emerges. Thus "Vision" creates the Subject and what is perceived is the Objective.

The Creation Process is Gradual. At the beginning, Adharma prevails. The term Andharma is translated as “Stillness”, but this needs clarification. Immobility is not simply a lack of activity, something non-existent or empty. The Potential for Activity is there but no Activity manifests. Thus "Stillness" has more the meaning of "Rest". In this State the "Sight" and the " Outstanding ", the Cosmic Essence, are not "distinguished" because there is no movement in the Cosmic Essence. When "Sight" is "distanced" from Cosmic Essence, Cosmic Essence appears as Space (Akasa), Here the Universal Subject is separated from Objective Space. In the further investigation of the Subject-Space relationship, the Subject realizes that it fills the Space, it is Omnipresent. In this Process which takes place in the Frames of Adharma (Rest) there is only a Differentiation in the Subject-Object Relation and not a real objective movement, a differentiation of subjective activity, or creation of objective phenomena. It is the Universal Subject that Faces the Objective differently. All this Unfolds in the Subtle Karmic Field.

The Universal Subject who has separated from the Cosmic Essence, the Cosmic Space of Manifestation, and Fills the whole Space of Cosmic Essence Perceives the Space of Cosmic Essence as the Great Karmic Body (Maha Karma Sharira).

When the Universal Subject, the Universal Perceptual Center, Permeating the Entire Space of Cosmic Essence (the Maha Karma Sarira ), is "confined" to a "spot" (pradesa) the individual subject, the individual perceptual center, the self, emerges, the pure ego (and not the "personality" belonging to a lower Plane). This "individual perceptual center" consists of karma vargana (i.e. "synthesis" of karmic paramanou) and is at the same time the individual perceptual center and an individual karmic body (karma sarira) within the Cosmic Essence. Imagine (to be understood) a vast lake where at some point (and countless points) the water freezes and creates various crystals. The crystal, while having the nature of water, now behaves like something "different" in the infinite lake where at the same time it is a "distinct" body in the environment.

This individual karmic entity (and at the same time karmic body) is the individual existential core and exists until it is "dissolved" again in the Cosmic Environment. This existential core is "responsible" for the manifestation of individual beings in the Lower Fields. And as long as the karmic core exists, beings will wander in the Lower Realms from life to life (samsara).

The individual existential core, the karmic subject (body) in its "natural" state is pure spontaneous, unobstructed and unbounded perception (Paramatma). It is Non-Dual Consciousness that as Awareness Embraces the Totality of the Environment. This is the State of free beings (or liberated beings).

When this individual karmic subject accumulates and crystallizes perceptions (impressions) it actually creates a mental content (manas). Thus, the manas "emerges" as a mental perceptual center and the entity manifests itself in the Manasic Field and functions as a manas body (manas sarira) within the Manasic Environment.

When the individual manasic subject gathers and strengthens perceptions it actually "charges" these perceptions and turns them into "desire", desires. This is how the tejas "emerges", the energy subject and the entity manifests itself in the Lower Energy Field (Tejas), as an energy body (tejas sarira) within the Energy Environment.

Finally, the Entity that is JIVA (Jiva) and constantly "adds" new perceptual possibilities (Global Karmic Subject-Body, Individual Karmic Subject-Body, Manas-manasic body, Tejas-tejas body) is "embedded" in a material body. All the Higher Perceptive Abilities manifest within the material body, as "functions" (the Depth of Existence, the Universal Subject, the Individual Subject or Pure Ego, the Manas or "Personality", Dynamism or psychic energy), in the corresponding material centers (brain center, cortex, nervous system, body). This is the "man".

Human

The "man", depending on what he "focuses" his attention on, creates the corresponding awareness, perception of reality. Everyone "sees", perceives and acts from his own level, which reveals his "position" in the ontological scale and ontological evolution. The ordinary man functions on the level of manas (where three sub-levels are distinguished, objective intelligence, conceptual thought, belief) and on the lower levels, on the level of desires-emotions and on the physical-material level.

The life

JIVA is the All from which all proceeds, to which all rests and to which all returns. It is a Sense of Presence with an Abyssal Depth, Without Attributes, without possibility of perception or possibility of description.

By its "definition" JIVA is One, but every entity is supported by JIVA. Thus, there seem to be infinite Jivas within Creation. This is illusion, for when the Jiva is freed from the cosmic matter, it Emerges in its Wholeness, its Oneness and its Uniqueness.

Karmic aggregations are the existential core of beings and are responsible for the manifestation of beings in the Lower Planes. Karmic agglomerations do not dissolve unless the lower manifestations are first expelled.

The individual karmic core, the individual karmic subject-body, is the "existential core" of the being when it manifests in the Lower Fields (the Manasic-Mental, the Dynamic-Tejas and the Material). It functions as a "fixed existential memory" and experiences-memories (in the mental) are accumulated (as far as it is connected to its lower carriers) and tendencies are formed (in the potential) and activities are oriented (in the material) in it. Thus, when the individual karmic core manifests in the Lower Fields, "karma" of the corresponding order is created (manas karma, tejas karma, physical karma).

When the Being is incorporated (man) beyond the ontological composition that it has and its physical function, it "is" in a specific cultural environment, in a "society" that already has formed perceptions, behaviors and ways of life. Thus, man through his "socialization" learns to "acclimatize" to the "surrounding atmosphere", to "genderize" and uncritically adopt social perceptions. This is “Social Maya”, 'the “social delusion”. How are people raised? How are they oriented in life? How do they "spend" their lives? For thousands of years societies have dragged on without being able to solve basic anthropological and social problems. The civilization of men remains even today a "civilization of barbarism."

Thus all "intelligent people" are forced to carve out their "own" path in life and necessarily come into conflict with their cultural environment or be forced to withdraw from "society". All spiritual movements are basically "criticism of culture" and the opening of new spiritual horizons for man.

The Spiritual Discipline: Ascetic Renunciation (Pratyakyana)

In general, Spiritual Discipline based on Ethical Conduct shows the Spiritual Orientation of Man for the Attainment of the Ultimate Existential Purpose which is the Experiencing of True Nature, Integral Reality. On the contrary, the unorganized life, the moral freedom, shows the lack of Spiritual Orientation that leads to a life with the taste of existential failure and the final impasse.

Consider what the Teaching of Mahavira ( Vardhamana , the 24th Tirthankara of Jainism ), Jain Dharma and leading. Mahavira taught that the path to spiritual liberation is through the observance of the three jewels (triratna), right vision (samyak darsana), right knowledge or understanding (samyak jnana) and right conduct (samyak charitra). At the heart of right conduct are the five great vows 'Ethics', the observance of the vows of ahimsa (non-violence), satya(truth),asteya (abstention from theft), brahmacarya (purity) and aparigraha (abstention from attachment) is simply the condition for spiritual liberation. In fact, when you enter the "Path" of Jainism, you are called to completely reform your life.

The main purpose of "Spiritual Discipline" is precisely the dissolution of Karma at all levels, from the outermost to the innermost (which is the individual karmic existential core).

The Discipline in the Physical Field: "Stillness" (Keyyocharga )

This means that in the physical realm you must purify your life (and only then is it truly "religious") by experiencing "Stillness" not only on a physical level (with "yoga" exercises) but also on the level of physical and social activities. Obviously, Walking the Path to Liberation is much more important to the Jain than the life that ordinary people live. And this is the only way to "dissolve" "natural karma".

The Discipline in the Dynamic Field: "Calm" Samagika)

Then, if you wish to be declared a "Victor" of life (Jina) you will have to overcome passions, calm desires and eliminate "attachments" to reach the "windless" port of "Inner Silence". Only in this way does "dynamic karma" stop being created. And that's the only way you can progress on the Road.

Discipline in the Mental Field: Thoughtful Discipline ( Anouprexa )

JIVA (Jiva) although "separate" from Cosmic Matter, "Sees" (Perceives and Understands) Cosmic Matter, in various Fields, "Moves" and "Uses" what it perceives, its very "carrier" in each Field of Event, but also the "Environment" and the "things" of the Environment. In the Material Realm, on the Mental Level ("Sees", "Moves" and "Uses" the Mind), Means (i.e. internalizes and conceptualizes external perception), Intellects (i.e. organizes and synthesizes concepts into reasonings and "inferences, "perceptions") and "Glorifies" (that is, he has opinions and perceptions about things).

Just as people are brought up and "socialized", they are "formed" and uncritically adopt the social perception of the world and things. From the society itself they are oriented towards the external life and "programmed" with the social beliefs they are completely absorbed in the social life, trying to achieve their individual goals within the social contexts, within the limits usually defined by others and the possibilities granted to them by others. And so, they are consumed in the social war for power, wealth, life and experiences.

So, how can one "See", "Understand" and move towards Truth and Liberation? Certainly, the "Management of the Mind" is the most important work of the Follower of the Jain Path. The "mistake" that society deliberately pushes us into is to uncritically adopt what parents, teachers, social agencies and agents teach us, in their own ignorance and irresponsibility. Therefore, the Right Vision and Understanding of things leads in itself to the "demystification" of things and to their "transcendence".

Careful Observation of all social beliefs, prejudices and "perceptions" reveals their superficial and "false" character. All the cultural rubbish that people present as culture, knowledge, ethics and way of life should be rejected without hesitation. They lead nowhere and this can be seen from the level of barbarism humanity is at.

So, one should "think" about things on his own. But by what criteria? The only safe criterion is truth, objectivity, personal experience and verification. But what is real? Truth, in fact, transcends the mental plane, the intellect, it cannot be grasped by thought. The way the world appears in thought is a chaos driven by many and often invisible factors. Life goes on. But can we see what's really going on? In fact, there is no "order" in the world beyond the "order" the human mind can or wants to see. Whatever perception we try to form about the world, life, action and our purpose will always be a "constructed" reality (Anekand) in which we can dream as much as we want but it will not lead us to any way out. Thought has no outlets. And it must be abandoned. This abandonment is not the product of discipline or exercise but of Right Vision and Understanding.

The only Right View of the world and things is the Simple, Effortless and Unadulterated Perception, which we do not process but let it flow and guide us completely naturally, without internal pressures and external conflicts. It is the Path of the Peaceful Warrior, which completely naturally removes lies, useless activities and futile conflicts. The only Way is simply to move forward in life towards your purpose. In the Light of Understanding the Purpose of Liberation is now clearly seen.

Even here, however, when man arrives as long as he remains "oriented" towards the world and retains any "bond" with the world and things he is still active on the level of the mind and "creates" mental karma. Real liberation from the world is "conquered" by inner detachment, by understanding the secondary and phenomenal character of the world. Only then can the "inner shift" towards the Self occur. Only then do we realize that Reality is the Self and not the content of perception. This leads to a more inner and higher view of the world and not to an "exit" or "disconnection" from the world. It leads to Non-Dual Consciousness, to an Awareness that Embraces all in Oneness without "separations" or "conflicts" It leads to the Peaceful World, beyond thought, regardless of what is done in the world where conflict continues. No more mental karma is created here.

Discipline in the Karmic Field: The True Self

The Atomic- Karmic Entity in its True State is "Transparent", with crystal clarity, no mental content etc. It is Non-Dual Consciousness and its Awareness is All Embracing. When mental content "accumulates" the Karmic Entity thickens, clouds, "gets heavy" and falls into the lower Lokas .

Therefore, the condensation of the Karmic Body leads to the "material world". Purification, purification, makes the Entity "Transparent" and frees it in its True State, frees it from all limitation, determination.

The Being, the human being, with Ascetic Renunciation (with True Understanding and Liberation from the shackles of external activities) Returns to the True Self, the Pure Individual Existential Core, i.e. the Vision-Perception-Understanding of Local Presence. In this State the JIVA (Jiva) has only one limitation, the Presence at a “Point” (pradesa), which creates precisely the individual perception.
In reality Consciousness has no other qualities and is in no way different from Non-Local Universal Consciousness. It is realized that "local limitation" is purely a matter of "Will". Consciousness in this State is in an average, intermediate State of Balance. It may Retain its Non-Dinary Locality, it may be oriented towards mental content (with all that entails), or it may give up its “locality” and “Diffus”', “Expand” into the Boundless Worldwide.

The World

"Diffusion" into the Universal brings Consciousness into a State truly Inconceivable by ordinary human consciousness. This one can only "Experience" but not "describe". After all, it doesn't "make sense" because everyone has to "Get There" themselves. After all, this is his Cosmic Destination. Here the Universal Cosmic Body is "Seen", Without Limits, Limitations. Surely here is an "Inner Process of Unification of Universal Subject and Universal Object" which Leads to the Absolute Unity of Universal Essence. It is the Ultimate Vision of Universal Cosmic Essence, the "Final Frontier." After This there is no "Create".

At the SOURCE: Liberation (Kevala)

According to the Teaching of the Tithankaras (Tithankara means "Savior", " Conveyor to the Opposite Shore" of Reality) True Liberation Comes when the JIVA ceases to be Jiva, that is, when the "Vision" of the Cosmic Essence ceases. What does JIVA Withdrawal really mean to SELF? One must Come Here to "Feel" it, to become a Kevalin, a Liberated One. Here the perception or discussion of the One or the Many is meaningless. In ABSOLUTE SILENCE nothing is "heard".

In conclusion

One may wonder what is the point of studying or referring to an Ancient Religion that dates back 2500 years like Jainism. In fact, beyond the religious, historical and philosophical interest we must understand that the Great Traditions are beyond time. Anyone who has been initiated into the Esoteric Tradition has understood that Truth is Eternal, non-local, non-linguistic, it is the Innermost Experience of True Existence. This has nothing to do with religions, places, history. The Teaching of the Jains, the Tithamkaras, the Mahavira, is still alive and will be as long as man exists.

Jainism is a thoroughly "phenomenological" approach to Reality that gets to the very essence of the phenomenon of Existence. It can always be used to Experience TRUTH.

In the Inner Circles (and not only in the Rosicrucians or other Inner Groups) it is necessary to "speak" all human ("religious") "languages". This leads not simply to the mutual understanding of traditions but mainly to the "Clarification" of the Eternal Truth.

In the end it doesn't matter which Inner Path we follow. The Way is One, the Living of our TRUE NATURE. Obviously, this concerns the very few intelligent people on the planet and not the great crowd. Most people want, are forced, or forced to remain at the level of " homo." simian.' Just "look" around you at what world you live in!

Monday, 12 January, 2026

The Luminous Path: A Journey Toward the Absolute

The Threshold of Mystery

In the depths of human consciousness, beyond the chattering marketplace of thoughts and the restless theater of desires, there exists a gateway—invisible yet undeniable—that opens onto dimensions of reality that language can barely whisper about. This is the realm where mystics throughout the ages have ventured, returning with tales not of distant lands but of an encounter so profound, so overwhelming in its intimacy, that the very foundations of selfhood tremble and dissolve like morning mist before the rising sun.

The journey toward the Absolute begins not with a map but with a yearning—an ache in the soul that no earthly satisfaction can quench. It is as though the human spirit remembers, however faintly, a home it has never consciously known, a unity from which it has been severed by the very act of individual existence. This longing is not weakness but the highest aspiration of consciousness: the impulse to transcend its own limitations and merge with that which is limitless, eternal, and utterly beyond comprehension.

What the mystics seek is not an idea or a concept, not a philosophical proposition that can be debated in the halls of reason. They seek contact—direct, immediate, transformative contact—with the ground of all being, the source from which all existence flows like rivers from an inexhaustible spring. Some have named this ultimate reality God, investing it with personality and will. Others have called it Brahman, the unchanging substrate beneath the dancing illusions of the phenomenal world. Still others speak of the Tao, the nameless way that cannot be spoken, or Nirvana, the extinguishing of the fires of craving and delusion. Yet all these names are but fingers pointing at the moon, shadows cast by a light too brilliant for the eyes of ordinary perception.

The Nature of the Ineffable

To speak of the Absolute is to engage in a paradox, for it is precisely that which cannot be spoken. It is the silence before the first word, the darkness before the first light, the emptiness that is somehow fuller than all fullness. The Absolute transcends all categories by which the human mind organizes reality: it is neither being nor non-being, neither one nor many, neither here nor there. It is beyond time, yet all moments exist within it. It is beyond space, yet all places are its dwelling. It is beyond change, yet all transformation unfolds within its unchanging presence.

The mystics describe the Absolute as infinite—not in the mathematical sense of endless extension, but in the sense of absolute completeness, lacking nothing, bounded by nothing, limited by nothing. It is eternal, not as a duration that stretches forward and backward without end, but as a timeless now in which past and future collapse into a single, ever-present moment. It is unchanging, not as something frozen or static, but as a stillness so profound that all movement appears as mere ripples on its surface, never disturbing its essential tranquility.

And yet, for all this transcendence, the Absolute is not distant or separate from the world of ordinary experience. Indeed, the mystics proclaim a truth that shatters the comfortable boundaries between sacred and profane: the Absolute is not elsewhere but here, not then but now, not in some remote heaven but in the very ground of this present moment. It is closer to us than our own breath, more intimate than our own thoughts, nearer than the beating of our own hearts. The tragedy of human existence, in the mystical view, is not that we are separated from the Absolute, but that we fail to recognize its presence, veiled as it is by the thick curtains of habitual perception and the endless noise of mental activity.

The Testimony of Vision

Throughout the centuries, across the vast tapestry of human cultures and religions, certain individuals have pierced through these veils and gazed upon the face of the Absolute. Their testimonies, though expressed in the symbolic languages of their respective traditions, bear a remarkable similarity—as though they had all visited the same country and returned to describe it in different dialects.

There was Teresa, the Spanish woman who walked the dusty roads of sixteenth-century Castile, who found herself seized by a love so intense that her very being seemed to melt like wax before a flame. In her descriptions of union with the Divine Beloved, she spoke of dissolution—not the annihilation of death, but a dissolution into something vaster and more real than her individual self had ever been. Her experiences were marked by what she called the "interior castle," a landscape of the soul with many chambers, each drawing the pilgrim deeper into the mystery, until at the center, in the innermost chamber, the soul and God become indistinguishable, merged in a union beyond all description.

Across the vast distances of geography and time, in the heat and color of medieval India, there lived Shankara, whose penetrating intellect discerned beneath the multiplicity of forms a single, undivided reality. For him, the realization was stark and absolute: the individual self, the atman, is none other than Brahman, the supreme reality. All apparent separation is illusion, maya, like the rope mistaken for a snake in the dim light of ignorance. When knowledge dawns, the snake vanishes, not because it has gone anywhere, but because it was never truly there. So too, when the mystic awakens, the boundaries that seemed to separate self from Self, soul from God, creature from Creator, are revealed as phantoms, and what remains is the simple, stunning recognition: "I am That."

In the deserts and gardens of Persia, Rumi—poet, lover, dancer—whirled himself into ecstasy, drunk not on wine but on the intoxication of divine presence. His verses overflow with the language of love, for he understood that the path to the Absolute is not through philosophical analysis but through the opening of the heart. In his vision, the lover and the Beloved are engaged in an eternal dance, and the ultimate secret is that they were never two but always one, playing at separation for the sheer joy of reunion. "I have lived on the lip of insanity," he wrote, "wanting to know reasons, knocking on a door. It opens. I've been knocking from the inside!"

In the austere beauty of Japanese Zen, Dogen taught that enlightenment is not something to be attained but something to be realized as already present. To sit in meditation is not to journey toward some distant goal but to embody the Buddha-nature that is one's true essence. In a paradox that delights in confounding the rational mind, he proclaimed: "To study the Way is to study the self. To study the self is to forget the self. To forget the self is to be enlightened by all things." In this forgetting, there is a supreme remembering; in this death of the ego, there is the birth of true life.

And in the cold cloisters of medieval Germany, Meister Eckhart preached a doctrine so radical that it brought him into conflict with ecclesiastical authorities. He spoke of a "God beyond God," a Godhead that transcends even the personal God of conventional religion. He taught that the soul must become empty, stripped of all attachments, desires, and even of its attachment to spiritual experiences themselves, so that God might be born anew in the soul's depths. "The eye with which I see God," he declared, "is the same eye with which God sees me."

The Qualities of Mystical Encounter

When the veil parts and the soul stands—however briefly—in the presence of the Absolute, the experience bears certain unmistakable characteristics that distinguish it from ordinary states of consciousness. These features have been documented across traditions with such consistency that they point to a genuine phenomenology of mystical experience.

First, there is what has been called the noetic quality—an overwhelming sense that one has been granted knowledge, that profound truths have been revealed not through argument or evidence but through direct perception. The mystic returns from the encounter with a certainty that cannot be shaken by doubt or debate, for it is not based on belief but on vision. It is as though one had been blind and suddenly gained sight, or as though the world had been seen through a clouded glass that has now become transparent.

Yet, paradoxically, this knowledge cannot be fully communicated to others. The second characteristic is ineffability—the experience resists translation into words and concepts. Language, which evolved to describe the world of ordinary experience, breaks down when confronted with realities that transcend subject and object, time and space, self and other. The mystic struggles to convey what has been seen, resorting to poetry, paradox, and symbolism, knowing all the while that these are but crude approximations, gestures toward a reality that cannot be captured in speech.

Related to this is the quality of paradoxicality—the experience seems to involve contradictions that violate the laws of logic. The mystic may speak of emptiness that is fullness, of darkness that is light, of silence that is sound, of death that is life. These are not errors in thinking but attempts to describe a reality that transcends the either-or categories of rational thought. The Absolute includes and transcends all opposites; it is beyond the reach of the discriminating intellect.

The mystical experience is also characterized by transiency—it does not last. However profound and transformative, the encounter fades. The mystic returns to ordinary consciousness, though forever changed by what has been glimpsed. It is as though one had been granted a brief visit to a homeland from which one has been long exiled, only to be sent back to the foreign land of everyday existence. Yet the memory remains, a burning coal in the heart, a compass that continues to orient the soul toward its true north.

Finally, there is the quality of passivity—the experience is not something one can manufacture or control. It comes as grace, as gift, unbidden and unexpected. The mystic can prepare the ground through spiritual practices, can remove obstacles and cultivate receptivity, but the final breakthrough is not a human achievement. It is as though one had been waiting at the door, and suddenly the door opens from the other side. The soul is seized, lifted, transported into dimensions it could not have reached by its own efforts.

The Practices of Preparation

Though the mystical encounter ultimately transcends all methods and techniques, the wisdom traditions have long recognized that certain practices prepare the soil of consciousness for the seed of divine experience. These are not mechanical procedures that guarantee results, but disciplines that purify awareness and deepen receptivity.

Meditation stands as one of the primary pathways. In the stillness of meditation, the practitioner learns to observe the ceaseless activity of the mind—the thoughts that arise and pass like clouds across the sky of awareness. Gradually, through patient practice, one discovers that one is not identical with these thoughts, that there is a witnessing presence that remains untouched by the content it observes. As the mind settles, like sediment in a jar of water that has ceased to be shaken, a clarity emerges. In this clarity, there may arise glimpses of a deeper reality, intimations of the Absolute that underlies and transcends the play of mental phenomena.

Prayer, in its deepest sense, is not mere petition or conversation with a God imagined as separate from oneself. It is an opening of the heart, a making of oneself vulnerable and receptive to the divine presence. In prayer, the soul pours itself out in devotion, gratitude, and longing. It is a relationship, a dialogue that gradually reveals itself to be a monologue, for the one who prays and the One who is prayed to are discovered to be, in the final analysis, not two but one. Prayer dissolves the boundaries of the separate self, creating a space in which grace can enter.

Contemplation goes beyond meditation and prayer into a region of pure silence. Here, all effort ceases, all striving stops. The contemplative simply rests in the presence of the Divine, without thought, without image, without desire even for spiritual experience. This is the practice of radical letting-go, of surrendering even the self that seeks. In this nakedness, this poverty of spirit, the soul becomes like a clear window through which the light of the Absolute can shine unobstructed.

Ethics, too, plays a crucial role, though it may seem far removed from mystical experience. The cultivation of virtue—compassion, truthfulness, non-violence, generosity—purifies the heart and aligns the soul with the fundamental harmony of existence. Selfishness, cruelty, and deception create turbulence in consciousness, making it impossible for the still, small voice of the Absolute to be heard. By living in accordance with moral principles, the mystic removes the obstacles that block the flow of divine grace. Ethics is not merely a matter of external behavior but of inner transformation, the reshaping of consciousness in the image of the Divine.

Yet the mystics warn against a subtle danger: the temptation to seek mystical experiences for their own sake, to treat them as spiritual achievements or as means to power and prestige. Such seeking is itself a form of grasping, an assertion of the ego that must be transcended. The true goal is not the experience but the transformation it brings, not the momentary vision but the permanent reorientation of one's life toward the Divine.

The Transformation of Being

When authentic mystical experience occurs, it does not leave the individual unchanged. Like a lightning strike that transforms sand into glass, the encounter with the Absolute restructures consciousness at its deepest levels. The effects ripple outward, touching every dimension of the person's life, worldview, and relationships.

There emerges a sense of awe and wonder that never entirely fades. The mystic walks through the world with new eyes, perceiving the extraordinary hiding within the ordinary, the infinite dwelling within the finite. A flower becomes a miracle, a breath becomes a prayer, a moment becomes eternity. Where others see only the surface of things, the mystic perceives depth upon depth, each layer revealing yet another dimension of the sacred mystery that permeates all existence.

Gratitude and joy arise spontaneously, not as emotional states that come and go, but as fundamental tonalities of being. To have glimpsed the Absolute is to know oneself as utterly gifted, graced beyond all deserving. Existence itself becomes a cause for celebration, for the mystic has discovered that beneath all suffering and struggle, there is a joy that has no opposite, a peace that transcends all understanding. This is not the happiness that depends on circumstances but the bliss that is one's true nature.

Paradoxically, this encounter with the supreme reality brings profound humility. The mystic who has touched the Infinite knows the smallness and fragility of the separate self. Yet this humility is not self-deprecation but a realistic assessment of the human condition, combined with compassion for all beings who struggle in the same predicament. Having experienced the dissolution of ego boundaries, the mystic develops a natural empathy, recognizing in every other being the same essential nature, the same spark of the Divine, the same potential for awakening.

There comes also a detachment from worldly concerns—not the cold indifference of someone who does not care, but the freedom of someone who is no longer enslaved by desires and fears. Having tasted the nectar of the Absolute, the mystic finds that worldly satisfactions have lost their grip. Wealth, fame, pleasure, success—these no longer compel as they once did. This is not renunciation born of duty or discipline, but a natural falling away, like a snake shedding its skin. The mystic remains engaged with the world, fulfilling necessary duties and responsibilities, but without the desperate grasping and clinging that characterizes ordinary existence.

Finally, there emerges a sense of purpose and direction. The mystic returns from the encounter with a mission: to serve, to love, to alleviate suffering, to help others find the path. This is not felt as an obligation imposed from outside but as the natural expression of what has been realized. When one has experienced unity with all beings, service to others becomes service to oneself; when one has known the Divine as the ground of all existence, working for the welfare of creation becomes working for the glory of God.

The Invitation to the Infinite

The mystical theory of the Absolute stands as a perennial challenge to the assumptions of materialist culture, which sees reality as exhausted by physical processes and human experience as reducible to brain states. It invites us to consider that consciousness is not a mere epiphenomenon of matter but a fundamental feature of reality, perhaps reality's deepest dimension. It suggests that the feeling of separation that characterizes ordinary awareness is not the final truth but a kind of trance from which we might awaken.

This is not merely an interesting philosophical speculation but a living invitation—an invitation to undertake the journey ourselves, to test the claims of the mystics in the laboratory of our own consciousness. The path is arduous, requiring commitment, discipline, and the willingness to question our most cherished assumptions about who we are. It demands that we loosen our grip on the familiar and venture into the unknown. It asks us to surrender the illusion of control and open ourselves to possibilities that exceed our current comprehension.

Yet the mystics assure us that the effort is worthwhile beyond all measure. For what is at stake is nothing less than the discovery of our true nature, the realization of our deepest identity. We are not, they tell us, merely the small, separate selves we take ourselves to be, buffeted by circumstances, trapped in time, doomed to inevitable dissolution. We are, in our essence, one with the Absolute—that boundless reality that has no beginning and no end, that underlies all appearance, that is the source and substance of all that exists.

This truth cannot be grasped by the intellect alone, cannot be learned from books or accepted on authority. It must be realized, lived, embodied. And when it is, the mystics promise, everything changes while nothing changes. The world remains the same, yet it is transfigured. The self remains, yet it is no longer the center of the universe. Life continues with its joys and sorrows, its challenges and triumphs, yet beneath it all there is a stillness, a silence, a peace that cannot be disturbed.

In the end, the mystical path is not an escape from reality but a plunge into its depths, not a denial of existence but an affirmation of its ultimate meaning. It is a journey from the surface to the depths, from multiplicity to unity, from ignorance to knowledge, from bondage to freedom. It is the soul's return to its source, the drop's recognition that it is the ocean, the wave's discovery that it is the water.

And in that discovery, there is rest.

…

Ο Φωτεινός Δρόμος: Ένα Ταξίδι Προς το Απόλυτο

Το Κατώφλι του Μυστηρίου

Στα βάθη της ανθρώπινης συνείδησης, πέρα από την πολυάσχολη αγορά των σκέψεων και το ανήσυχο θέατρο των επιθυμιών, υπάρχει μια πύλη — αόρατη αλλά αναμφισβήτητη — που ανοίγει σε διαστάσεις της πραγματικότητας για τις οποίες η γλώσσα μόλις και μπορεί να ψιθυρίσει. Αυτή είναι η σφαίρα όπου οι μύστες όλων των εποχών έχουν τολμήσει να εισέλθουν, επιστρέφοντας με διηγήσεις όχι για μακρινές χώρες, αλλά για μια συνάντηση τόσο βαθιά, τόσο συντριπτική στην οικειότητά της, που τα ίδια τα θεμέλια της ατομικότητας τρέμουν και διαλύονται σαν πρωινή ομίχλη μπροστά στον ανατέλλοντα ήλιο.

Το ταξίδι προς το Απόλυτο δεν αρχίζει με έναν χάρτη, αλλά με μια λαχτάρα — έναν πόνο στην ψυχή που καμία γήινη ικανοποίηση δεν μπορεί να σβήσει. Είναι σαν η ανθρώπινη ψυχή να θυμάται, όσο αμυδρά κι αν είναι, ένα σπίτι που δεν έχει γνωρίσει συνειδητά ποτέ, μια ενότητα από την οποία έχει αποχωριστεί με την ίδια την πράξη της ατομικής ύπαρξης. Αυτή η λαχτάρα δεν είναι αδυναμία, αλλά η υψηλότερη φιλοδοξία της συνείδησης: η παρόρμηση να υπερβεί τα δικά της όρια και να συγχωνευθεί με αυτό που είναι απεριόριστο, αιώνιο και εντελώς πέρα από κάθε κατανόηση.

Αυτό που αναζητούν οι μύστες δεν είναι μια ιδέα ή μια έννοια, ούτε μια φιλοσοφική πρόταση που μπορεί να συζητηθεί στους διαδρόμους της λογικής. Αναζητούν επαφή — κατευθείαν, άμεση, μεταμορφωτική επαφή — με το έδαφος όλης της ύπαρξης, την πηγή από την οποία ρέει όλη η ύπαρξη σαν ποτάμι από μια ανεξάντλητη πηγή. Κάποιοι έχουν ονομάσει αυτή την υπέρτατη πραγματικότητα Θεό, επενδύοντάς την με προσωπικότητα και θέληση. Άλλοι την έχουν αποκαλέσει Μπράχμαν, το αμετάβλητο υπόστρωμα κάτω από τις χορευτικές ψευδαισθήσεις του φαινομενικού κόσμου. Άλλοι πάλι μιλούν για το Τάο, τον ανώνυμο δρόμο που δεν μπορεί να ειπωθεί, ή για τη Νιρβάνα, το σβήσιμο των πυρκαγιών της πόθησης και της πλάνης. Ωστόσο, όλα αυτά τα ονόματα είναι απλώς δάχτυλα που δείχνουν το φεγγάρι, σκιές που ρίχνονται από ένα φως πολύ λαμπρό για τα μάτια της συνηθισμένης αντίληψης.

Η Φύση του Ανεκλάλητου

Το να μιλάμε για το Απόλυτο είναι να εμπλεκόμαστε σε ένα παράδοξο, διότι είναι ακριβώς αυτό που δεν μπορεί να ειπωθεί. Είναι η σιωπή πριν από την πρώτη λέξη, το σκοτάδι πριν από το πρώτο φως, το κενό που είναι κατά κάποιο τρόπο πιο γεμάτο από κάθε πληρότητα. Το Απόλυτο υπερβαίνει όλες τις κατηγορίες με τις οποίες το ανθρώπινο μυαλό οργανώνει την πραγματικότητα: δεν είναι ούτε ύπαρξη ούτε μη-ύπαρξη, ούτε ένα ούτε πολλά, ούτε εδώ ούτε εκεί. Είναι πέρα από τον χρόνο, αλλά όλες οι στιγμές υπάρχουν μέσα του. Είναι πέρα από τον χώρο, αλλά όλοι οι τόποι είναι η κατοικία του. Είναι πέρα από την αλλαγή, αλλά κάθε μεταμόρφωση ξεδιπλώνεται μέσα στην αμετάβλητη παρουσία του.

Οι μύστες περιγράφουν το Απόλυτο ως άπειρο — όχι με την μαθηματική έννοια της ατέρμονης επέκτασης, αλλά με την έννοια της απόλυτης πληρότητας, που δεν στερείται τίποτα, δεν οριοθετείται από τίποτα, δεν περιορίζεται από τίποτα. Είναι αιώνιο, όχι ως διάρκεια που εκτείνεται μπροστά και πίσω χωρίς τέλος, αλλά ως ένα άχρονο τώρα στο οποίο το παρελθόν και το μέλλον καταρρέουν σε μια μοναδική, αιώνια παρούσα στιγμή. Είναι αμετάβλητο, όχι ως κάτι παγωμένο ή στατικό, αλλά ως μια ηρεμία τόσο βαθιά που κάθε κίνηση φαίνεται σαν απλά κυματάκια στην επιφάνειά του, χωρίς ποτέ να διαταράσσει την ουσιαστική γαλήνη του.

Και όμως, παρά όλη αυτή την υπέρβαση, το Απόλυτο δεν είναι μακρινό ή ξεχωριστό από τον κόσμο της συνηθισμένης εμπειρίας. Πράγματι, οι μύστες διακηρύσσουν μια αλήθεια που θρυμματίζει τα άνετα όρια μεταξύ ιερού και βέβηλου: το Απόλυτο δεν είναι αλλού αλλά εδώ, όχι τότε αλλά τώρα, όχι σε κάποιο μακρινό παράδεισο αλλά στο ίδιο το έδαφος αυτής της παρούσας στιγμής. Είναι πιο κοντά μας από την ίδια μας την αναπνοή, πιο οικείο από τις ίδιες μας τις σκέψεις, πιο κοντά από τον χτύπο της ίδιας μας της καρδιάς. Η τραγωδία της ανθρώπινης ύπαρξης, κατά την μυστική άποψη, δεν είναι ότι είμαστε χωρισμένοι από το Απόλυτο, αλλά ότι αποτυγχάνουμε να αναγνωρίσουμε την παρουσία του, καλυμμένη όπως είναι από τα παχιά παραπετάσματα της συνήθους αντίληψης και τον ατέλειωτο θόρυβο της νοητικής δραστηριότητας.

Η Μαρτυρία της Όρασης

Στους αιώνες, μέσα από τον τεράστιο ιστό των ανθρώπινων πολιτισμών και θρησκειών, ορισμένα άτομα έχουν διαπεράσει αυτά τα πέπλα και έχουν αντικρίσει το πρόσωπο του Απόλυτου. Οι μαρτυρίες τους, αν και εκφρασμένες στις συμβολικές γλώσσες των αντίστοιχων παραδόσεών τους, παρουσιάζουν μια αξιοσημείωτη ομοιότητα — σαν να είχαν όλοι επισκεφθεί την ίδια χώρα και να επέστρεψαν για να την περιγράψουν σε διαφορετικές διαλέκτους.

Υπήρχε η Τερέζα, η Ισπανίδα γυναίκα που περπατούσε τους σκονισμένους δρόμους της Καστίλης του δέκατου έκτου αιώνα, η οποία βρέθηκε κατακλυσμένη από μια αγάπη τόσο έντονη που η ίδια η ύπαρξή της έμοιαζε να λιώνει σαν κερί μπροστά σε φλόγα. Στις περιγραφές της για την ένωση με τον Θείο Αγαπημένο, μιλούσε για διάλυση — όχι για την ανυπαρξία του θανάτου, αλλά για μια διάλυση σε κάτι πιο πλατύ και πιο πραγματικό από ό,τι ήταν ποτέ ο ατομικός της εαυτός. Οι εμπειρίες της χαρακτηρίζονταν από αυτό που αποκαλούσε «εσωτερικό κάστρο», ένα τοπίο της ψυχής με πολλά δωμάτια, όπου κάθε ένα έλκει τον προσκυνητή βαθύτερα στο μυστήριο, μέχρι το κέντρο, στο πιο εσωτερικό δωμάτιο, όπου η ψυχή και ο Θεός γίνονται αδιαίρετοι, συγχωνευμένοι σε μια ένωση πέρα από κάθε περιγραφή.

Πέρα από τις τεράστιες αποστάσεις γεωγραφίας και χρόνου, στη ζέστη και το χρώμα της μεσαιωνικής Ινδίας, ζούσε ο Σανκάρα, του οποίου ο διαπεραστικός νους διέκρινε κάτω από την πολλαπλότητα των μορφών μια μοναδική, αδιαίρετη πραγματικότητα. Γι' αυτόν, η συνειδητοποίηση ήταν απόλυτη και κατηγορηματική: ο ατομικός εαυτός, το άτμαν, δεν είναι τίποτε άλλο από το Μπράχμαν, την υπέρτατη πραγματικότητα. Κάθε φαινομενικός χωρισμός είναι ψευδαίσθηση, μάγια, σαν το σχοινί που περνιέται για φίδι στο αμυδρό φως της άγνοιας. Όταν η γνώση ανατέλλει, το φίδι εξαφανίζεται, όχι επειδή πήγε κάπου, αλλά επειδή δεν ήταν ποτέ πραγματικά εκεί. Έτσι και όταν ο μύστης ξυπνά, τα όρια που φαίνονταν να χωρίζουν τον εαυτό από τον Εαυτό, την ψυχή από τον Θεό, το πλάσμα από τον Δημιουργό, αποκαλύπτονται ως φαντάσματα, και αυτό που απομένει είναι η απλή, συγκλονιστική αναγνώριση: «Εγώ Είμαι Εκείνο».

Στις ερήμους και τους κήπους της Περσίας, ο Ρούμι — ποιητής, εραστής, χορευτής — στροβιλιζόταν σε έκσταση, μεθυσμένος όχι από κρασί αλλά από τη μέθη της θείας παρουσίας. Οι στίχοι του ξεχειλίζουν από τη γλώσσα της αγάπης, διότι κατάλαβε ότι ο δρόμος προς το Απόλυτο δεν είναι μέσω φιλοσοφικής ανάλυσης αλλά μέσω του ανοίγματος της καρδιάς. Στην όρασή του, ο εραστής και ο Αγαπημένος εμπλέκονται σε έναν αιώνιο χορό, και το υπέρτατο μυστικό είναι ότι δεν ήταν ποτέ δύο αλλά πάντα ένας, παίζοντας τον χωρισμό για την καθαρή χαρά της επανένωσης. «Έχω ζήσει στο χείλος της τρέλας», έγραψε, «θέλοντας να γνωρίσω λόγους, χτυπώντας μια πόρτα. Ανοίγει. Χτυπούσα από μέσα!»

Στην αυστηρή ομορφιά του ιαπωνικού Ζεν, ο Ντόγκεν δίδασκε ότι ο διαφωτισμός δεν είναι κάτι που αποκτάται αλλά κάτι που συνειδητοποιείται ως ήδη παρών. Το να κάθεται κανείς σε διαλογισμό δεν είναι να ταξιδεύει προς κάποιο μακρινό στόχο αλλά να ενσαρκώνει τη φύση του Βούδα που είναι η αληθινή ουσία του. Σε ένα παράδοξο που ευχαριστιέται να μπερδεύει το λογικό μυαλό, διακήρυξε: «Το να μελετάς τον Δρόμο είναι να μελετάς τον εαυτό. Το να μελετάς τον εαυτό είναι να ξεχνάς τον εαυτό. Το να ξεχνάς τον εαυτό είναι να διαφωτίζεσαι από όλα τα πράγματα». Σε αυτή την λήθη, υπάρχει μια υπέρτατη ανάμνηση· σε αυτόν τον θάνατο του εγώ, υπάρχει η γέννηση της αληθινής ζωής.

Και στα κρύα μοναστήρια της μεσαιωνικής Γερμανίας, ο Μάιστερ Έκχαρτ κήρυττε μια διδασκαλία τόσο ριζοσπαστική που τον έφερε σε σύγκρουση με τις εκκλησιαστικές αρχές. Μιλούσε για έναν «Θεό πέρα από τον Θεό», μια Θεότητα που υπερβαίνει ακόμα και τον προσωπικό Θεό της συμβατικής θρησκείας. Δίδασκε ότι η ψυχή πρέπει να γίνει κενή, γυμνωμένη από όλες τις προσκολλήσεις, τις επιθυμίες, και ακόμα από την προσκόλλησή της στις ίδιες τις πνευματικές εμπειρίες, ώστε ο Θεός να μπορέσει να γεννηθεί ξανά στα βάθη της ψυχής. «Το μάτι με το οποίο βλέπω τον Θεό», διακήρυξε, «είναι το ίδιο μάτι με το οποίο ο Θεός με βλέπει».

Οι Ιδιότητες της Μυστικής Συνάντησης

Όταν το πέπλο σχίζεται και η ψυχή στέκεται — όσο σύντομα κι αν είναι — στην παρουσία του Απόλυτου, η εμπειρία φέρει ορισμένα αδιαμφισβήτητα χαρακτηριστικά που την διακρίνουν από τις συνηθισμένες καταστάσεις συνείδησης. Αυτά τα γνωρίσματα έχουν καταγραφεί σε όλες τις παραδόσεις με τέτοια συνέπεια που υποδεικνύουν μια γνήσια φαινομενολογία της μυστικής εμπειρίας.

Πρώτον, υπάρχει αυτό που έχει αποκαλεστεί η νοητική ιδιότητα — μια συντριπτική αίσθηση ότι έχει δοθεί γνώση, ότι βαθιές αλήθειες έχουν αποκαλυφθεί όχι μέσω επιχειρημάτων ή αποδείξεων αλλά μέσω άμεσης αντίληψης. Ο μύστης επιστρέφει από τη συνάντηση με μια βεβαιότητα που δεν μπορεί να κλονιστεί από αμφιβολία ή συζήτηση, διότι δεν βασίζεται σε πίστη αλλά σε όραση. Είναι σαν να ήταν τυφλός και ξαφνικά να απέκτησε όραση, ή σαν ο κόσμος να είχε θεαθεί μέσα από ένα θολό τζάμι που τώρα έχει γίνει διαφανές.

Ωστόσο, παραδόξως, αυτή η γνώση δεν μπορεί να μεταδοθεί πλήρως στους άλλους. Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι η ανεκλαλητότητα — η εμπειρία αντιστέκεται στη μετάφραση σε λέξεις και έννοιες. Η γλώσσα, που εξελίχθηκε για να περιγράφει τον κόσμο της συνηθισμένης εμπειρίας, καταρρέει όταν αντιμετωπίζει πραγματικότητες που υπερβαίνουν υποκείμενο και αντικείμενο, χρόνο και χώρο, εαυτό και άλλο. Ο μύστης παλεύει να μεταδώσει αυτό που έχει δει, καταφεύγοντας σε ποίηση, παράδοξο και συμβολισμό, γνωρίζοντας πάντα ότι αυτά είναι μόνο χονδροειδείς προσεγγίσεις, χειρονομίες προς μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να συλληφθεί με λόγια.

Σχετικό με αυτό είναι η ιδιότητα της παραδοξότητας — η εμπειρία φαίνεται να περιλαμβάνει αντιφάσεις που παραβιάζουν τους νόμους της λογικής. Ο μύστης μπορεί να μιλά για κενό που είναι πληρότητα, για σκοτάδι που είναι φως, για σιωπή που είναι ήχος, για θάνατο που είναι ζωή. Αυτά δεν είναι λάθη σκέψης αλλά προσπάθειες να περιγραφεί μια πραγματικότητα που υπερβαίνει τις κατηγορίες είτε-είτε της λογικής σκέψης. Το Απόλυτο περιλαμβάνει και υπερβαίνει όλα τα αντίθετα· είναι πέρα από την εμβέλεια του διακριτικού νου.

Η μυστική εμπειρία χαρακτηρίζεται επίσης από παροδικότητα — δεν διαρκεί. Όσο βαθιά και μεταμορφωτική κι αν είναι, η συνάντηση ξεθωριάζει. Ο μύστης επιστρέφει στην συνηθισμένη συνείδηση, αν και για πάντα αλλαγμένος από αυτό που έχει αντικρίσει. Είναι σαν να είχε δοθεί μια σύντομη επίσκεψη σε μια πατρίδα από την οποία είχε εξοριστεί εδώ και καιρό, μόνο για να σταλεί πίσω στη ξένη γη της καθημερινής ύπαρξης. Ωστόσο, η ανάμνηση παραμένει, ένα φλεγόμενο κάρβουνο στην καρδιά, μια πυξίδα που συνεχίζει να προσανατολίζει την ψυχή προς τον αληθινό της βορρά.

Τέλος, υπάρχει η ιδιότητα της παθητικότητας — η εμπειρία δεν είναι κάτι που μπορεί κανείς να κατασκευάσει ή να ελέγξει. Έρχεται ως χάρη, ως δώρο, απρόσκλητη και απροσδόκητη. Ο μύστης μπορεί να προετοιμάσει το έδαφος μέσω πνευματικών πρακτικών, να αφαιρέσει εμπόδια και να καλλιεργήσει δεκτικότητα, αλλά η τελική επίτευξη δεν είναι ανθρώπινο επίτευγμα. Είναι σαν να περίμενε κανείς στην πόρτα, και ξαφνικά η πόρτα να ανοίγει από την άλλη πλευρά. Η ψυχή αρπάζεται, υψώνεται, μεταφέρεται σε διαστάσεις που δεν μπορούσε να φτάσει με τις δικές της προσπάθειες.

Οι Πρακτικές της Προετοιμασίας

Αν και η μυστική συνάντηση τελικά υπερβαίνει όλες τις μεθόδους και τεχνικές, οι παραδόσεις σοφίας έχουν από καιρό αναγνωρίσει ότι ορισμένες πρακτικές προετοιμάζουν το έδαφος της συνείδησης για τον σπόρο της θείας εμπειρίας. Αυτές δεν είναι μηχανικές διαδικασίες που εγγυώνται αποτελέσματα, αλλά πειθαρχίες που καθαρίζουν την επίγνωση και βαθαίνουν την δεκτικότητα.

Ο διαλογισμός στέκεται ως μία από τις κύριες οδούς. Στην ηρεμία του διαλογισμού, ο ασκούμενος μαθαίνει να παρατηρεί την ασταμάτητη δραστηριότητα του νου — τις σκέψεις που αναδύονται και παρέρχονται σαν σύννεφα στον ουρανό της επίγνωσης. Σταδιακά, μέσω υπομονετικής πρακτικής, ανακαλύπτει κανείς ότι δεν ταυτίζεται με αυτές τις σκέψεις, ότι υπάρχει μια μαρτυρούσα παρουσία που παραμένει ανέγγιχτη από το περιεχόμενο που παρατηρεί. Καθώς ο νους ηρεμεί, σαν ιζήματα σε ένα βάζο με νερό που έχει σταματήσει να ταρακουνιέται, αναδύεται μια διαύγεια. Σε αυτή τη διαύγεια, μπορεί να προκύψουν ματιές μιας βαθύτερης πραγματικότητας, υπονοούμενα του Απόλυτου που υποβαστάζει και υπερβαίνει το παιχνίδι των νοητικών φαινομένων.

Η προσευχή, στην βαθύτερη έννοιά της, δεν είναι απλή ικεσία ή συνομιλία με έναν Θεό φανταζόμενο ως ξεχωριστό από τον εαυτό. Είναι ένα άνοιγμα της καρδιάς, μια έκθεση του εαυτού ευάλωτου και δεκτικού στην θεία παρουσία. Στην προσευχή, η ψυχή χύνεται σε αφοσίωση, ευγνωμοσύνη και λαχτάρα. Είναι μια σχέση, ένας διάλογος που σταδιακά αποκαλύπτεται ως μονόλογος, διότι αυτός που προσεύχεται και Εκείνος στον Οποίο απευθύνεται η προσευχή ανακαλύπτονται, στην τελική ανάλυση, να μην είναι δύο αλλά ένας. Η προσευχή διαλύει τα όρια του ξεχωριστού εαυτού, δημιουργώντας χώρο όπου η χάρη μπορεί να εισέλθει.

Η θεώρηση υπερβαίνει τον διαλογισμό και την προσευχή σε μια περιοχή καθαρής σιωπής. Εδώ, κάθε προσπάθεια παύει, κάθε αγώνας σταματά. Ο θεωρητικός απλώς αναπαύεται στην παρουσία του Θείου, χωρίς σκέψη, χωρίς εικόνα, χωρίς επιθυμία ακόμα και για πνευματική εμπειρία. Αυτή είναι η πρακτική της ριζικής απελευθέρωσης, της παράδοσης ακόμα και του εαυτού που αναζητά. Σε αυτή την γύμνια, αυτή την πτωχεία πνεύματος, η ψυχή γίνεται σαν ένα καθαρό παράθυρο μέσα από το οποίο το φως του Απόλυτου μπορεί να λάμψει ανεμπόδιστα.

Η ηθική επίσης παίζει κρίσιμο ρόλο, αν και μπορεί να φαίνεται μακριά από την μυστική εμπειρία. Η καλλιέργεια της αρετής — συμπόνια, αληθοφάνεια, μη-βία, γενναιοδωρία — καθαρίζει την καρδιά και ευθυγραμμίζει την ψυχή με την θεμελιώδη αρμονία της ύπαρξης. Ο εγωισμός, η σκληρότητα και η απάτη δημιουργούν αναταραχή στη συνείδηση, καθιστώντας αδύνατο να ακουστεί η ήρεμη, μικρή φωνή του Απόλυτου. Ζώντας σύμφωνα με ηθικές αρχές, ο μύστης αφαιρεί τα εμπόδια που εμποδίζουν τη ροή της θείας χάριτος. Η ηθική δεν είναι απλώς ζήτημα εξωτερικής συμπεριφοράς αλλά εσωτερικής μεταμόρφωσης, της διαμόρφωσης της συνείδησης κατ' εικόνα του Θείου.

Ωστόσο, οι μύστες προειδοποιούν για έναν λεπτό κίνδυνο: τον πειρασμό να αναζητά κανείς μυστικές εμπειρίες για χάρη τους, να τις αντιμετωπίζει ως πνευματικά επιτεύγματα ή ως μέσα για δύναμη και κύρος. Τέτοια αναζήτηση είναι από μόνη της μια μορφή αρπαγής, μια διεκδίκηση του εγώ που πρέπει να υπερβεί. Ο αληθινός στόχος δεν είναι η εμπειρία αλλά η μεταμόρφωση που φέρνει, όχι η στιγμιαία όραση αλλά ο μόνιμος επαναπροσανατολισμός της ζωής προς το Θείο.

Η Μεταμόρφωση της Ύπαρξης

Όταν συμβαίνει γνήσια μυστική εμπειρία, δεν αφήνει το άτομο αμετάβλητο. Σαν κεραυνός που μετατρέπει την άμμο σε γυαλί, η συνάντηση με το Απόλυτο αναδομεί τη συνείδηση στα βαθύτερα επίπεδά της. Τα αποτελέσματα κυματίζονται προς τα έξω, αγγίζοντας κάθε διάσταση της ζωής, της κοσμοθεωρίας και των σχέσεων του ατόμου.

Αναδύεται μια αίσθηση δέους και θαυμασμού που ποτέ δεν ξεθωριάζει εντελώς. Ο μύστης περπατά στον κόσμο με νέα μάτια, αντιλαμβανόμενος το εξαιρετικό που κρύβεται μέσα στο συνηθισμένο, το άπειρο που κατοικεί μέσα στο πεπερασμένο. Ένα λουλούδι γίνεται θαύμα, μια αναπνοή γίνεται προσευχή, μια στιγμή γίνεται αιωνιότητα. Εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο την επιφάνεια των πραγμάτων, ο μύστης αντιλαμβάνεται βάθος επί βάθους, κάθε στρώμα αποκαλύπτει μια ακόμα διάσταση του ιερού μυστηρίου που διαπερνά όλη την ύπαρξη.

Ευγνωμοσύνη και χαρά αναδύονται αυθόρμητα, όχι ως συναισθηματικές καταστάσεις που έρχονται και παρέρχονται, αλλά ως θεμελιώδεις τόνοι της ύπαρξης. Το να έχει αντικρίσει κανείς το Απόλυτο είναι να γνωρίζει τον εαυτό ως απόλυτα προικισμένο, χαρισμένο πέρα από κάθε αξίωση. Η ίδια η ύπαρξη γίνεται αιτία εορτασμού, διότι ο μύστης έχει ανακαλύψει ότι κάτω από κάθε πάθος και αγώνα, υπάρχει μια χαρά χωρίς αντίθετο, μια ειρήνη που υπερβαίνει κάθε κατανόηση. Αυτή δεν είναι η ευτυχία που εξαρτάται από περιστάσεις αλλά η μακαριότητα που είναι η αληθινή φύση του.

Παραδόξως, αυτή η συνάντηση με την υπέρτατη πραγματικότητα φέρνει βαθιά ταπείνωση. Ο μύστης που έχει αγγίξει το Άπειρο γνωρίζει το μικρό και εύθραυστο του ξεχωριστού εαυτού. Ωστόσο αυτή η ταπείνωση δεν είναι αυτοϋποτίμηση αλλά μια ρεαλιστική εκτίμηση της ανθρώπινης κατάστασης, συνδυασμένη με συμπόνια για όλα τα όντα που παλεύουν στην ίδια κατάσταση. Έχοντας βιώσει τη διάλυση των ορίων του εγώ, ο μύστης αναπτύσσει μια φυσική ενσυναίσθηση, αναγνωρίζοντας σε κάθε άλλο ον την ίδια ουσιαστική φύση, την ίδια σπίθα του Θείου, την ίδια δυνατότητα για αφύπνιση.

Έρχεται επίσης μια απόσπαση από κοσμικές ανησυχίες — όχι η κρύα αδιαφορία κάποιου που δεν νοιάζεται, αλλά η ελευθερία κάποιου που δεν είναι πλέον σκλαβωμένος από επιθυμίες και φόβους. Έχοντας γευτεί το νέκταρ του Απόλυτου, ο μύστης βρίσκει ότι οι κοσμικές ικανοποιήσεις έχουν χάσει την λαβή τους. Πλούτος, φήμη, ηδονή, επιτυχία — αυτά δεν τον εξαναγκάζουν πλέον όπως παλιά. Αυτή δεν είναι αποκήρυξη από καθήκον ή πειθαρχία, αλλά μια φυσική αποβολή, σαν φίδι που ρίχνει το δέρμα του. Ο μύστης παραμένει εμπλεγμένος με τον κόσμο, εκπληρώνοντας απαραίτητα καθήκοντα και ευθύνες, αλλά χωρίς την απελπισμένη αρπαγή και προσκόλληση που χαρακτηρίζει την συνηθισμένη ύπαρξη.

Τέλος, αναδύεται μια αίσθηση σκοπού και κατεύθυνσης. Ο μύστης επιστρέφει από τη συνάντηση με μια αποστολή: να υπηρετεί, να αγαπά, να απαλύνει τον πόνο, να βοηθά τους άλλους να βρουν τον δρόμο. Αυτό δεν γίνεται αισθητό ως υποχρέωση επιβλημένη από έξω αλλά ως η φυσική έκφραση αυτού που έχει συνειδητοποιηθεί. Όταν κανείς έχει βιώσει ενότητα με όλα τα όντα, η υπηρεσία στους άλλους γίνεται υπηρεσία στον εαυτό· όταν έχει γνωρίσει το Θείο ως το έδαφος όλης της ύπαρξης, η εργασία για την ευημερία της δημιουργίας γίνεται εργασία για τη δόξα του Θεού.

Η Πρόσκληση στο Άπειρο

Η μυστική θεωρία του Απόλυτου στέκεται ως αιώνια πρόκληση στις υποθέσεις της υλιστικής κουλτούρας, η οποία βλέπει την πραγματικότητα ως εξαντλημένη από φυσικές διεργασίες και την ανθρώπινη εμπειρία ως αναγόμενη σε καταστάσεις εγκεφάλου. Μας προσκαλεί να σκεφτούμε ότι η συνείδηση δεν είναι απλό επακόλουθο της ύλης αλλά θεμελιώδες χαρακτηριστικό της πραγματικότητας, ίσως η βαθύτερη διάστασή της. Υποδηλώνει ότι το αίσθημα χωρισμού που χαρακτηρίζει την συνηθισμένη επίγνωση δεν είναι η τελική αλήθεια αλλά ένα είδος έκσταση από την οποία μπορεί να ξυπνήσουμε.

Αυτό δεν είναι απλώς μια ενδιαφέρουσα φιλοσοφική εικασία αλλά μια ζωντανή πρόσκληση — πρόσκληση να αναλάβουμε το ταξίδι οι ίδιοι, να δοκιμάσουμε τις διεκδικήσεις των μυστών στο εργαστήριο της δικής μας συνείδησης. Ο δρόμος είναι κοπιαστικός, απαιτώντας δέσμευση, πειθαρχία και προθυμία να αμφισβητήσουμε τις πιο αγαπημένες μας υποθέσεις για το ποιοι είμαστε. Απαιτεί να χαλαρώσουμε τη λαβή μας στο οικείο και να τολμήσουμε στο άγνωστο. Μας ζητά να παραδώσουμε την ψευδαίσθηση του ελέγχου και να ανοιχτούμε σε δυνατότητες που υπερβαίνουν την τρέχουσα κατανόησή μας.

Ωστόσο, οι μύστες μας διαβεβαιώνουν ότι η προσπάθεια αξίζει πέρα από κάθε μέτρο. Διότι αυτό που διακυβεύεται δεν είναι τίποτε λιγότερο από την ανακάλυψη της αληθινής μας φύσης, την συνειδητοποίηση της βαθύτερης ταυτότητάς μας. Δεν είμαστε, μας λένε, απλώς οι μικροί, ξεχωριστοί εαυτοί που θεωρούμε ότι είμαστε, χτυπημένοι από περιστάσεις, παγιδευμένοι στον χρόνο, καταδικασμένοι σε αναπόφευκτη διάλυση. Είμαστε, στην ουσία μας, ένα με το Απόλυτο — εκείνη την απεριόριστη πραγματικότητα που δεν έχει αρχή ούτε τέλος, που υποβαστάζει κάθε εμφάνιση, που είναι η πηγή και η ουσία όλων όσων υπάρχουν.

Αυτή η αλήθεια δεν μπορεί να συλληφθεί από τον νου μόνο, δεν μπορεί να μαθευτεί από βιβλία ή να γίνει αποδεκτή με αυθεντία. Πρέπει να συνειδητοποιηθεί, να βιωθεί, να ενσαρκωθεί. Και όταν γίνει, οι μύστες υπόσχονται, όλα αλλάζουν ενώ τίποτα δεν αλλάζει. Ο κόσμος παραμένει ο ίδιος, αλλά μεταμορφώνεται. Ο εαυτός παραμένει, αλλά δεν είναι πλέον το κέντρο του σύμπαντος. Η ζωή συνεχίζεται με τις χαρές και τις λύπες της, τις προκλήσεις και τους θριάμβους της, αλλά κάτω από όλα υπάρχει μια ηρεμία, μια σιωπή, μια ειρήνη που δεν μπορεί να διαταραχθεί.

Στο τέλος, ο μυστικός δρόμος δεν είναι απόδραση από την πραγματικότητα αλλά βουτιά στα βάθη της, όχι άρνηση της ύπαρξης αλλά επιβεβαίωση της υπέρτατης σημασίας της. Είναι ένα ταξίδι από την επιφάνεια στα βάθη, από την πολλαπλότητα στην ενότητα, από την άγνοια στη γνώση, από την δουλεία στην ελευθερία. Είναι η επιστροφή της ψυχής στην πηγή της, η αναγνώριση της σταγόνας ότι είναι ο ωκεανός, η ανακάλυψη του κύματος ότι είναι το νερό.

Και σε αυτή την ανακάλυψη, υπάρχει ανάπαυση.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

ESOTERISM STUDIES (ENGLISH)

ESOTERISM STUDIES (GREEK)

CIRCLE OF LIGHT

ESOTERISM STUDIES