The Foundations, ("Circle of Light", "Esoterism Studies", "Esoterism Academy", "Religious Philosophy Foundation"), are Spiritual Organizations, which have a purely educational character.
The Publications have a purely practical nature, to illuminate the phenomenon of existence. We try to look at our subjects from various, different, perspectives, precisely to illuminate as best we can the object of our contemplation. Some repetitions are done not out of blindness but for purely educational purposes.
We believe that we deal with all traditions, religions, theories and views, objectively. The reference to the various traditions is made to show that ultimately the Truth is one, regardless of its various historical expressions.
Our purpose is not only to give something from our understanding, but also to share the knowledge with everyone. If you have any question, suggestion, or opinion, about the topics published, we will be happy to share them with us.

Welcome to the Land of Truth (whose deepest and truest expression is the Silence that Rises in Understanding).

Thank you for being here!



Esoterism Studies

Esoterism Studies


Wednesday, 24 July, 2024

Saturday, June 22, 2024

Objective Consciousness

Objective Consciousness

The Internal Contemplation

Consciousness is the ultimate mystery of existence. Consciousness manifests, emerges, appears, as Perception. It is Perception. And this is a first differentiation that leads to manifestation, to creation. Perception in its physical manifestation is without content. Otherwise, there is a perception of emptiness, an Awareness without attributes. And this is the second differentiation which constitutes the Basis, the background of creation. This Base supports all manifestations and phenomena of existence that appear.

On a more "outer" plane of view the state of emptiness is the Night of Existence (in the Orphic Tradition). It is the Great Mother of Creation (in Indian Mythology) who embraces all. It is the Wider of the Heavens (of the mysteries in Christianity).

This State in an inversion of view can be positively seen as the All that creates everything. It is the Sun of Creation. It is the Phanes of the Orphics, is the Ishvara of Indian Tradition, is the Logos of the Heavens in Christianity.

The State of All is One Open Ocean of Awareness, Sense of Existence, without other qualities. It is the Great Subject which has Objective Status, Content and Behavior. The Differentiation of the Subject leads to the limited subject, to individuality.

The Mechanism that leads from the Universal Subject to the individual is natural, simple and known. Perception has the natural ability, potentiality, to capture naturally, unhindered, without alteration. And this leads to an objective perception. It can just as naturally "interfere" with the processes of conception, in various ways. And this leads from the objective perception, that is always the basis of perceptual action, to a subjective consideration.

Thus, the Greater Subject, which has an objective nature and behavior, leads (by its "differentiation") to the emergence of the limited subject and the individual subject. Perception, always, in all Fields of Manifestation that emerges, operates on an objective basis that is differentiated into subjective considerations. It is precisely these subjective considerations that form the cores of individual existence, and it is these individual existences that manifest in the lower worlds (mental and astral) and are embodied in the material world.

Perception always operates on both an objective basis and a subjective dimension (which is a variation of the objective basis of perception). Embodied Consciousness has by nature the ability to perceive (first) objectively and (then) subjectively. Even the intellect works in the same way. There is objective observation and understanding. And there is subjective consideration and thought. And the senses work that way. In vision, for example, there is general vision (to see) and focused vision (to look).

From the beginning of life all creatures on the planet had a unique problem, survival. They had to give it all their attention. Man inherited (from his pre-human and human ancestors) this tendency to shape natural objective perception into a subjective and personal view of reality, in order to be able not only to perceive the environment according to his needs, but also to adapt his action to survive. This is not simply a tendency of man as a species. Humans since the dawn of humanity have understood that they must live in groups. From the beginning, man was born and lived in a society (with any organization). The society, which wanted to preserve itself as a society and as individuals, not only adopted the subjective view of life, as a way of perception, but also always codified it, according to the needs, in "rules" of coexistence and passed it on to the next generations inside, from initiation, education, training and pedagogy. Thus, for thousands of years man has been learning a way of perception, he has been taught how to perceive and what to perceive. Man in all societies is an image of society. And humans, for thousands of years now, have lived as members of their group (which may include many groups).

People are brought up in societies and always follow the "standards" of society. Times change, morals and attitudes change. People who move from old mindsets to new kinds of "perception" think they are evolving, progressing, or freeing themselves from old biases. In reality they are still controlled and directed by society to the new standards. They simply change their "position" in the "prison" of society. They don't go anywhere else.

With the turn of the millennium, Western societies (mainly) have changed morals. There is a general deprecation of everything, a profound breakdown and behaviors that were not tolerated in previous decades. Modern civilized Europeans and Americans think they are freeing themselves from the moral bonds of the past. In fact, they simply adopt the new "standards" imposed on them by those who direct the societies. People have always been herds and always manipulative and directed. Thus, there are few who are in the world but are not of the world.

Embodied Consciousness always operates on an objective basis of perception which it shapes according to its understanding. This understanding of life comes from natural possibilities, from upbringing in society, from personal needs and experiences, and from the specific environment. Thus, Consciousness works subjectively, life is always personal and action always particular.

On a practical level, what are the functions we do that embody physical objective perception?

1) We simplify and select information according to our needs and interests. Not only do we give our own interpretation to things (according to our ideological construct) but we prefer and reject situations, people, events and things.

2) We connect our personal states (and our physical states) with the environment. Our actions are planned, guided, organized. Thus, personal needs (and interests) are coordinated with the external world.

3) We set priorities for action with personal criteria. Survival, safety, hunger, health and pain, relationships, social connections, are factors that affect us.

4) We always adjust the information according to our stored knowledge and understanding. We change individual perceptions but hardly change mentality.

Everything we do, we don't always do it right. We often exaggerate the personal element, operate without logical and objective criteria and often without social responsibility and sensitivity. We operate too subjectively. We have a lot of ego. And this is how problems arise both on a social level and on a personal level.

We can fix the situation: The only way is to become more objective, less subjective. This means returning to the Eternal Ancient Values. Truth, Justice, Unity (fellowship of souls and love) and all that arises from the Core Values. Who will do it?

In the Esoteric Tradition (and in the individual religious traditions) the Goal is to go beyond the subjective, to Objective Non-Dual Consciousness. Thus, Consciousness can Emerge into Reality, Freedom (from all limitations), Wholeness (i.e. the Oneness of all).

The means used here are Immobility (on all levels), Renunciation (of limitations), Withdrawal (from all external functions).

The Inner Freedom thus realized Expands Awareness, Illuminates Action and Guides Life on the right path.

The Absolute Definition of Meditation (or Prayer or Spiritual Action) is Stillness. Immobility in the body, Quiet in the senses, Silence in the thought process, Elimination of the ego.

The "New Consciousness" that emerges Experiences Reality, Perceives correctly, Acts when it should, in the right direction. It is a model of life. This is the Enlightened Man. One who has completed his destiny in the Worlds of Form and can, Free, Ascend to the Higher Heavens where is the Real Abode of beings. In the Gulfs of the All, in the All, in the Whole, in the Eternal Mystery of Consciousness (which men call God).

The Religious Approach

For decades now, serious scientists, physiologists-psychologists (who also hold university seats and), who deal with the phenomenon of "awareness" (of consciousness), have established, in principle, the following simple...

The output system of the brain-consciousness (outgoing), affects the input system (incoming): the brain-consciousness is able to "choose its stimuli"...

Do you understand what this means? That the awareness of ordinary man is a "construction"... Consciousness does not coldly "photograph" the physical world, but intervenes in the process of intake, selecting, emphasizing, rejecting, categorizing, composing based on imprinted models, etc., etc. ...

I mean? The awareness we have is constantly shaped, constantly constructed, completely subjective... (Everyone "lives" in his own world...)...

But by doing experiments, the same scientists, with people who were meditating (Christians who were praying, Zen masters who were meditating, yogis who were in samadhi, etc.), found (besides the fact that not everyone's brain was operating at the B frequency of the ordinary human, but at a lower frequency A), the following remarkable…

These people through meditation reached a state of consciousness where they did not interfere with the brain's afferent system (stimuli) and at the same time they all had the same response to a certain stimulus... Consciousness in this state was both empty and not: It was not engaged with its contents, it simply contained them, accepted them, nothing else... Such a consciousness was no longer subjective, like that of the ordinary man.. The only suitable term to describe such a consciousness was: "objective consciousness"...

What we "say", dear friends, is very simple... The ordinary man has an awareness that is the result of "transaction" with the environment... But the people of the world's inner tradition, both in the East and in the West, with the their practices, they reach an objective state of consciousness... The ordinary man works in thought in a state, perception, duality, opposites, subjective-objective, light-dark, up-down, etc., etc... But someone which has gone beyond subjective perception does not operate at the level of thought, but at a deeper level of awareness, at a level of unity: It perceives objectively "what is" without "commenting" it with thought and including it in the system of opposites of thought...

The detachment, then, of consciousness from its contents (whether they exist as information from the external world or not), leads to the Perception of a Universal Objective Existence, the consciousness realizes that it participates, "communicates" with a Greater Reality.. And here we enter the area of the Sanctuary..

Dear friends, there are also specific scientists who have dealt with the phenomenon of awareness in laboratories, and literature (for anyone who reads English well) and whatever you want...

You see, we cannot get lost in the labyrinths of subjective thought... We can move into an "unaffected awareness" where things are illuminated differently, and Reality is revealed to be completely different from what thought sees... We must finally get out from the cave of thought (Plato's myth of cave), outside, in the Light... And the world here is beautiful.

Awareness and Logical Analysis

Dear friends, allow "us" to "make" some clarifications about what we "said" in the previous publication, about the experiments of psychophysiologists, with people who were meditating...

The subjects of the experiments reached the meditative state completely spontaneously and realized a deeper awareness (which the researchers called "objective consciousness"). An atheist, without previous practical experience, could never spontaneously carry out this whole process and enter into a higher awareness. So, what did the scientists experiment with? They tried with brain-consciousness interventions to create an artificial meditative state. But this is a scientific error for the simple reason that they were "blackmailing" the brain-consciousness to experience and accept a state that it had not naturally arrived at through personal development and assimilation of experience in the various stages. The result was that, yes there was an artificial meditative state, yes there was some experience, but this brain-consciousness had no physical experience of that state, it could not "assimilate" the state... So, the quality of awareness "looked like ", but it wasn't like the awareness of those who got there naturally. From a scientific point of view, the atheist's "testimony" was useless...

But listen to the grossness of the case... There have been pseudo-scientists and marketers who have, even today, in the United States recreational clinics and centers where they induce, by machines artificial, states of meditation and "metaphysics of experience"... Of course, all this has nothing to do with the Esoteric Tradition... Just because there are idiots in the US does not mean that we are all idiots...

Then something else...

People who naturally reach (through meditative practices) a higher level of awareness, where consciousness no longer interferes, by processing, with the information system, simply experience a higher state of consciousness... and so they testify... They do not attempt to interpret anything, encode in a logical language and transmit information (They just "show")... They participate experientially in a common experience...

So, we are talking here about people who experience a non-subjective perception, and they all experience it the same... that is why we speak of "objective consciousness"... At this level of awareness they participate, simply participate, in an objective situation, in something Greater than subjective perception... There are many gradations of such awareness. Consciousnesses do not automatically become “one consciousness” with the exact same experience... This happens at much deeper levels of awareness and we cannot talk about them...

So, when we talk about "objective consciousness", about a "universal objective existence", about a "wider reality" we are talking about something that some people experience... and it is outside the system of thought that "works" with the subject-object opposites, etc...

How can a person integrate the secret experience into the system of thought that "works" with opposites?... Simply, he cannot... Within the system of thought, which is by nature subjective, it is not possible to approach of objectivity... "objective" remains a subjective, mental conception.

He who has Experience "speaks" of an Objectivity he experiences... Man without Experience "speaks" of an "objectivity" to be perceived, of a mental perception of objectivity, of "information" to be communicated to all, or some, to be understood and as long as it is agreed upon by all to be accepted as "objectivity"... They are obviously talking about different things...

The man of Experience "speaks" of something completely outside this whole system of thought...

And something about "religion". The term does not have the same meaning for all people...

For some people it is not a ready-made system of perception to be applied... This is "official" (and often "dirty") religion... Religion, true religion, is the experiential but verifiable and verifiable investigation of our True Nature... which is something far beyond conscious thought... inquiry that extends to higher levels of awareness... And the experience of all esoteric tradition in east and west shows that there are higher levels of awareness... the "enlightened" are not delusional they are not crazy either.. but above all they are not stupid…

Αντικειμενική Συνείδηση

Η Εσωτερική Θεώρηση

Η Συνείδηση είναι το απόλυτο μυστήριο της ύπαρξης. Η Συνείδηση εκδηλώνεται, αναδύεται, εμφανίζεται, σαν Αντίληψη. Είναι Αντίληψη. Και αυτή είναι μία πρώτη διαφοροποίηση που οδηγεί στην εκδήλωση, στην δημιουργία. Η Αντίληψη στην φυσική της εκδήλωση είναι χωρίς περιεχόμενο. Αλλιώς υπάρχει μία αντίληψη κενότητας μια Επίγνωση χωρίς ιδιότητες Και αυτή είναι η δεύτερη διαφοροποίηση που αποτελεί την Βάση το υπόβαθρο της δημιουργίας. Αυτή η Βάση υποστηρίζει όλες τις εκδηλώσεις και τα φαινόμενα ύπαρξης που εμφανίζονται.

Σε ένα πιο «εξωτερικό» πεδίο θεώρησης η κατάσταση της κενότητας είναι η Νύχτα της Ύπαρξης (στην Ορφική Παράδοση). Είναι η Μεγάλη Μητέρα της Δημιουργίας (στην Ινδική Μυθολογία) που τα αγκαλιάζει όλα. Είναι η Πλατυτέρα των Ουρανών (των μυστικών στο Χριστιανισμό).

Αυτή η Κατάσταση σε μία αντίστροφή της θεώρηση μπορεί να ιδωθεί θετικά σαν το Όλον που δημιουργεί τα πάντα. Είναι ο Ήλιος της Δημιουργίας. Είναι Ο Φάνης των Ορφικών είναι ο Ισβάρα της Ινδικής Παράδοσης είναι ο Λόγος των Ουρανών στον Χριστιανισμό.

Η Κατάστασή του Όλου είναι Ένας Ανοιχτός Ωκεανός Επίγνωσης, Αίσθησης της Ύπαρξης, χωρίς άλλες ιδιότητες. Είναι το Μεγάλο Υποκείμενο που έχει Αντικειμενική Υπόσταση, Περιεχόμενο και Συμπεριφορά. Η Διαφοροποίηση του Υποκειμένου οδηγεί στο περιορισμένο υποκείμενο, στην ατομικότητα

Ο Μηχανισμός που οδηγεί από το Παγκόσμιο Υποκείμενο στο ατομικό oν είναι φυσικός απλός και γνωστός. Η Αντίληψη έχει την φυσική δυνατότητα, ικανότητα, να συλλαμβάνει φυσικά, ανεμπόδιστα, χωρίς αλλοιώσεις. Και αυτό οδηγεί σε μία αντικειμενική αντίληψη. Μπορεί εξίσου φυσικά να «παρεμβαίνει» στις διαδικασίες της σύλληψης, με διάφορους τρόπους. Και αυτό οδηγεί από την αντικειμενική αντίληψη που αποτελεί πάντα την βάση της αντιληπτικής δράσης σε μία υποκειμενική θεώρηση.

 Έτσι το Μεγάλο Υποκείμενο που έχει αντικειμενική φύση και συμπεριφορά οδηγεί (με την «διαφοροποίησή» του) στην ανάδυση του περιορισμένου υποκειμένου και στο ατομικό υποκείμενο. Η Αντίληψη, πάντα, σε όλα τα Πεδία Εκδήλωσης που αναδύονται λειτουργεί σε μία αντικειμενική βάση που διαφοροποιείται σε υποκειμενικές θεωρήσεις. Είναι αυτές ακριβώς οι υποκειμενικές θεωρήσεις που αποτελούν τους πυρήνες της ατομικής ύπαρξης και είναι αυτές οι ατομικές υπάρξεις που εκδηλώνονται στους κατώτερους κόσμους (νοητικό και αστρικό) και ενσωματώνονται στον υλικό κόσμο.

Η Αντίληψη πάντα λειτουργεί και σε αντικειμενική βάση και σε υποκειμενική διάσταση (που αποτελεί μία διαφοροποίηση της αντικειμενικής βάσης της  αντίληψης).  Η Ενσωματωμένη Συνείδηση έχει από την φύση της την ικανότητα να αντιλαμβάνεται (πρώτα) αντικειμενικά και (μετά) υποκειμενικά Ακόμη και η νόηση λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο. Υπάρχει αντικειμενική παρατήρηση και κατανόηση. Και υπάρχει υποκειμενική θεώρηση και σκέψη. Και οι αισθήσεις λειτουργούν έτσι. Στην όραση, για παράδειγμα, υπάρχει η γενική όραση (βλέπω) και η εστιασμένη όραση (κοιτάζω).

 Από την αρχή της ζωής όλα τα πλάσματα του πλανήτη είχαν ένα μοναδικό πρόβλημα, την επιβίωση. Έπρεπε να δώσουν όλη την προσοχή τους σε αυτό. Ο άνθρωπος κληρονόμησε (από τους προ-ανθρώπινους και ανθρώπινους προγόνους του) αυτή την τάση να διαμορφώνει την φυσική αντικειμενική αντίληψη σε υποκειμενική και προσωπική θεώρηση της πραγματικότητας, για να μπορέσει όχι μόνο να έχει αντίληψη του περιβάλλοντος, σύμφωνα με τις ανάγκες του, αλλά και να προσαρμόζει τη δράση του για να επιβιώσει. Αυτό δεν είναι απλά μία τάση του ανθρώπου σαν είδος. Οι άνθρωποι από την αυγή της ανθρωπότητας κατανόησαν ότι πρέπει να ζουν σε ομάδες. Εξαρχής λοιπόν ο άνθρωπος γεννιόταν και ζούσε μέσα σε μία κοινωνία (με την οποιαδήποτε οργάνωση). Η κοινωνία, που ήθελε να διατηρηθεί σαν κοινωνία και σαν άτομα, όχι μόνο υιοθέτησε την υποκειμενική θεώρηση της ζωής, σαν τρόπο αντίληψης, αλλά και την κωδικοποίησε πάντα, σύμφωνα με τις ανάγκες, σε «κανόνες» συμβίωσης και την περνούσε στις επόμενες γενιές μέσα, από την μύηση, την εκπαίδευση, την αγωγή και την παιδαγωγική. Έτσι εδώ και χιλιάδες χρόνια ο άνθρωπος μαθαίνει ένα τρόπο αντίληψης, διδάσκεται πώς να αντιλαμβάνεται και τι να αντιλαμβάνεται. Ο άνθρωπος σε όλες τις κοινωνίες είναι μία εικόνα της κοινωνίας. Και οι άνθρωποι, χιλιάδες χρόνια τώρα, ζουν σαν μέλη της ομάδας τους (που μπορεί να περιλαμβάνει πολλές ομάδες).

 Οι άνθρωποι ανατρέφονται μέσα σε κοινωνίες και ακολουθούν πάντα τα «πρότυπα» της κοινωνίας Οι εποχές αλλάζουν, τα ήθη οι συμπεριφορές αλλάζουν. Οι άνθρωποι που μεταβαίνουν από την παλιά νοοτροπία στα νέα είδη «αντίληψης» νομίζουν ότι εξελίσσονται, προοδεύουν, ή απελευθερώνονται από τις παλιές προκαταλήψεις. Στην πραγματικότητα εξακολουθούν να ελέγχονται και να κατευθύνονται από την κοινωνία στα νέα πρότυπα. Απλά αλλάζουν «θέση» στην «φυλακή» της κοινωνίας. Δεν πηγαίνουν πουθενά αλλού.

 Με το γύρισμα της χιλιετηρίδας οι δυτικές κοινωνίες (κατά κύριο λόγο) έχουν αλλάξει ήθη. Υπάρχει μία γενική απαξίωση των πάντων, μία βαθιά χαλάρωση των ηθών και συμπεριφορές που δεν γίνονταν ανεκτές τις προηγούμενες δεκαετίες. Οι σύγχρονοι πολιτισμένοι Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι νομίζουν ότι απελευθερώνονται από τις ηθικές δεσμεύσεις του παρελθόντος. Στην πραγματικότητα απλά υιοθετούν τα νέα «πρότυπα» που τους επιβάλλουν αυτοί που κατευθύνουν τις κοινωνίες. Οι άνθρωποι ήταν πάντα αγέλες και πάντα χειραγωγούνταν  και κατευθύνονταν. Έτσι ελάχιστοι είναι αυτοί που είναι στον κόσμο αλλά δεν είναι εκ του κόσμου.

Η Ενσωματωμένη Συνείδηση λειτουργεί πάντα σε μία αντικειμενική βάση αντίληψης την οποία διαμορφώνει σύμφωνα με την κατανόησή της. Αυτή η κατανόηση της ζωής προέρχεται από φυσικές δυνατότητες, από την ανατροφή μέσα στην κοινωνία, από προσωπικές ανάγκες και εμπειρίες και από το συγκεκριμένο περιβάλλον. Έτσι η Συνείδηση λειτουργεί υποκειμενικά, η ζωή είναι πάντα προσωπική και η δράση πάντα ιδιαίτερη.

Σε πρακτικό επίπεδο, ποιες είναι οι λειτουργίες που κάνουμε και προσωποποιούν την φυσική αντικειμενική αντίληψη;

1) Απλοποιούμε και επιλέγουμε τις πληροφορίες σύμφωνα με τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα μας. Όχι μόνο δίνουμε την δική μας ερμηνεία στα πράγματα (σύμφωνα με το ιδεολογικό μας οικοδόμημα) αλλά προτιμούμε και απορρίπτουμε καταστάσεις, ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα.

2) Συνδέουμε τις προσωπικές καταστάσεις μας (και τις σωματικές καταστάσεις μας) με το περιβάλλον. Οι ενέργειές μας προγραμματίζονται καθοδηγούνται οργανώνονται. Έτσι οι προσωπικές ανάγκες (και ενδιαφέροντα) συντονίζονται με τον εξωτερικό κόσμο.

3) Καθορίζουμε προτεραιότητες για δράση με προσωπικά κριτήρια. Επιβίωση, ασφάλεια, πείνα υγεία και πόνος, σχέσεις, κοινωνικοί συσχετισμοί, είναι παράγοντες που μας επηρεάζουν.

4) Προσαρμόζουμε τις πληροφορίες πάντα σύμφωνα με την αποθηκευμένη γνώση και αντίληψή μας. Μετατρέπουμε επιμέρους αντιλήψεις αλλά δύσκολα αλλάζουμε νοοτροπία.

Όλα αυτά που κάνουμε δεν τα κάνουμε πάντα σωστά. Συχνά υπερβάλλουμε στο προσωπικό στοιχείο, λειτουργούμε χωρίς λογικά και αντικειμενικά κριτήρια και συχνά χωρίς κοινωνική υπευθυνότητα και ευαισθησία. Λειτουργούμε υπερβολικά υποκειμενικά. Έχουμε πολύ εγώ. Και έτσι προκύπτουν τα προβλήματα και σε κοινωνικό επίπεδο και σε προσωπικό επίπεδο.

Μπορούμε να διορθώσουμε την κατάσταση: Ο μόνος δρόμος είναι να γίνουμε πιο αντικειμενικοί, λιγότερο υποκειμενικοί. Αυτό σημαίνει να ξαναγυρίσουμε στις Αιώνιες Αρχαίες Αξίες. Αλήθεια, Δικαιοσύνη, Ενότητα (κοινωνία ψυχών και αγάπη) και όλα όσα προκύπτουν από τις Βασικές Αξίες. Ποιος θα το κάνει;

Στην Εσωτερική Παράδοση (και στις επιμέρους θρησκευτικές παραδόσεις) ο Στόχος είναι να πάμε πέρα από το υποκείμενο, στην Αντικειμενική Μη-δυαδική Συνείδηση. Έτσι η Συνείδηση μπορεί να Αναδυθεί στην Πραγματικότητα, στην Ελευθερία (από όλους τους περιορισμούς), στην Ολότητά (δηλαδή στην Ενότητα των πάντων).

Τα μέσα που χρησιμοποιούνται εδώ είναι η Ακινησία (σε όλα τα επίπεδα), η Απάρνηση (των περιορισμών), η Απόσυρση (από όλες τις εξωτερικές λειτουργίες).

Η Εσωτερική Ελευθερία που πραγματοποιείται έτσι Διευρύνει την Επίγνωση, Φωτίζει την Δράση και Καθοδηγεί τη Ζωή στον ορθό δρόμο.

Ο Απόλυτος Ορισμός του Διαλογισμού (ή της Προσευχής ή της Πνευματικής Δράσης) είναι η Ακινησία. Ακινησία στο σώμα, Ησυχία στις αισθήσεις, Σιωπή στην σκεπτοδιαδικασία, Εξάλειψη του εγώ.

Η «Νέα Συνείδηση» που αναδύεται Βιώνει την Πραγματικότητα, Αντιλαμβάνεται ορθά, Δρα όταν πρέπει, προς τη σωστή κατεύθυνση. Είναι υπόδειγμα ζωής. Αυτό είναι ο Φωτισμένος Άνθρωπος. Κάποιος που ολοκλήρωσε τον προορισμό του στους Κόσμους της Μορφής και μπορεί, Ελεύθερος, να Ανυψωθεί στους Ανωτέρους Ουρανούς όπου είναι η Πραγματική Κατοικία των όντων. Στους Κόλπους του Όλου, στο Όλον, στο Παν,  στο Αιώνιο Μυστήριο της Συνείδησης (που οι άνθρωποι ονομάζουν Θεό).

 Η Θρησκειολογική Ανάλυση

Δεκαετίες τώρα σοβαροί επιστήμονες φυσιολόγοι-ψυχολόγοι (που κατέχουν και πανεπιστημιακές έδρες και), που ασχολούνται με το φαινόμενο της «επίγνωσης» (της συνείδησης), έχουν διαπιστώσει, καταρχήν, το εξής απλό...

Το σύστημα εξαγωγής του εγκεφάλου-συνείδησης (απαγωγικό), επηρεάζει το σύστημα εισαγωγής (προσαγωγικό): ο εγκέφαλος-συνείδηση είναι ικανός να «εκλέγει τα ερεθίσματά του»...

Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό; Ότι η επίγνωση του συνηθισμένου ανθρώπου είναι «κατασκευή»... Η συνείδηση δεν «φωτογραφίζει» ψυχρά τον φυσικό κόσμο, αλλά επεμβαίνει στην διαδικασία πρόσληψης, επιλέγοντας, υπερτονίζοντας, απορρίπτοντας, κατηγοριοποιώντας, συνθέτοντας με βάση εντυπωμένα πρότυπα-μοντέλα, κλπ., κλπ...

Δηλαδή; Η επίγνωση που έχουμε διαμορφώνεται συνεχώς, κατασκευάζεται συνεχώς, είναι τελείως υποκειμενική... (Ο καθένας «ζει» στον κόσμο του...)...

Κάνοντας όμως πειράματα, οι ίδιοι επιστήμονες, με ανθρώπους που διαλογίζονταν (χριστιανούς που προσεύχονταν, δασκάλους του Ζεν που διαλογίζονταν, γιόγκι που ήταν σε σαμάντι, κλπ), διαπίστωσαν (εκτός από το γεγονός ότι, όλων ο εγκέφαλος δεν λειτουργούσε στην συχνότητα Β του συνηθισμένου ανθρώπου, αλλά σε χαμηλότερη συχνότητα Α), το εξής αξιοσημείωτο..

Αυτοί οι άνθρωποι με διαλογισμό έφταναν σε μία κατάσταση συνείδησης όπου δεν παρενέβαιναν στο σύστημα προσαγωγής του εγκεφάλου (ερεθίσματα) κι είχαν ταυτόχρονα όλοι την ίδια ανταπόκριση σε ένα συγκεκριμένο ερέθισμα... Η συνείδηση σε αυτή την κατάσταση και ήταν άδεια και δεν ήταν: Δεν ασχολιόταν με τα περιεχόμενά της, απλά τα περιείχε, τα δέχονταν, τίποτα άλλο... Μία τέτοια συνείδηση δεν ήταν πιά υποκειμενική, όπως του συνηθισμένου ανθρώπου.. Ο μόνος κατάλληλος όρος να περιγράψουν μία τέτοια συνείδηση ήταν: «αντικειμενική συνείδηση»...

Αυτό που «λέμε», αγαπητοί φίλοι, είναι πολύ απλό... Ο συνηθισμένος άνθρωπος έχει μία επίγνωση που είναι αποτέλεσμα «συναλλαγής» με το περιβάλλον... Οι άνθρωποι όμως της παγκόσμιας εσωτερικής παράδοσης, και στη ανατολή και στην δύση, με τις πρακτικές τους, φτάνουν σε μία κατάσταση συνείδησης αντικειμενική... Ο συνηθισμένος άνθρωπος λειτουργεί μέσα στην σκέψη σε μία κατάσταση, αντίληψη, διττότητας, αντιθέτων, υποκειμενικό-αντικειμενικό, φως-σκοτάδι, πάνω-κάτω, κλπ., κλπ... Κάποιος όμως που έχει πάει πέραν της υποκειμενικής αντίληψης δεν λειτουργεί στο επίπεδο της σκέψης, αλλά σε ένα βαθύτερο επίπεδο επίγνωσης, σε ένα επίπεδο ενότητας: Αντιλαμβάνεται αντικειμενικά «αυτό που είναι» χωρίς να το «σχολιάζει» με την σκέψη και να το εντάσσει στο σύστημα των αντιθέτων της σκέψης...

Η αποδέσμευση, στην συνέχεια, της συνείδησης από τα περιεχόμενά της (είτε αυτά υπάρχουν σαν πληροφορίες από τον εξωτερικό κόσμο, είτε όχι), οδηγεί στην Αντίληψη μίας Παγκόσμιας Αντικειμενικής Ύπαρξης, αντιλαμβάνεται η συνείδηση ότι συμμετέχει, «κοινωνεί» με μία Ευρύτερη Πραγματικότητα... Κι εδώ εισερχόμαστε στο χώρο του Ιερού..

Αγαπητοί φίλοι, υπάρχουν και συγκεκριμένοι επιστήμονες που ασχολήθηκαν με το φαινόμενο της επίγνωσης στα εργαστήρια, και βιβλιογραφία (για όποιον διαβάζει καλά αγγλικά) και ό,τι θέλετε...

Καταλαβαίνετε, ότι δεν μπορούμε να χανόμαστε μέσα στους λαβύρινθους της υποκειμενικής σκέψης... Μπορούμε να μεταβούμε σε μία «ανεπηρέαστη επίγνωση» όπου τα πράγματα φωτίζονται διαφορετικά, κι η Πραγματικότητα αποκαλύπτεται τελείως διαφορετική από αυτήν που βλέπει η σκέψη... Πρέπει επιτέλους να βγούμε από την σπηλιά της σκέψης, έξω, στο Φως.. Κι είναι όμορφος ο κόσμος εδώ.

Επίγνωση και Λογική Ανάλυση

Αγαπητοί φίλοι, επιτρέψτε «μας», να «κάνουμε» κάποιες διευκρινήσεις γι’ αυτά που «είπαμε» στην προηγούμενη δημοσίευση, για τα πειράματα ψυχοφυσιολόγων, με ανθρώπους που διαλογίζονταν...

Τα υποκείμενα των πειραμάτων έφτασαν τελείως αυθόρμητα στην διαλογιστική κατάσταση και πραγματοποίησαν μία βαθύτερη επίγνωση (που οι ερευνητές ονόμασαν «αντικειμενική συνείδηση»). Κάποιος άθεος, χωρίς προηγούμενη πρακτική εμπειρία, δεν θα μπορούσε ποτέ αυθόρμητα να εκτελέσει όλη αυτή την διαδικασία και να μπει σε μία ανώτερη επίγνωση. Σε τι λοιπόν πειραματίστηκαν οι επιστήμονες; Προσπάθησαν με παρεμβάσεις στον εγκέφαλο-συνείδηση να δημιουργήσουν μία τεχνητή κατάσταση διαλογισμού. Αυτό όμως είναι επιστημονικό σφάλμα για τον απλούστατο λόγο ότι «εκβίαζαν» τον εγκέφαλο-συνείδηση, να βιώσει και να αποδεχτεί μία κατάσταση στην οποία δεν είχε φτάσει φυσικά μέσω προσωπικής εξέλιξης και αφομοίωσης της εμπειρίας στα διάφορα στάδια. Το αποτέλεσμα ήταν ότι, ναι μεν υπήρχε τεχνητή κατάσταση διαλογισμού, ναι, υπήρχε κάποιο βίωμα, αλλά αυτή η συνείδηση-εγκέφαλος δεν είχε φυσική εμπειρία αυτής της κατάστασης, δεν μπορούσε να «αφομοιώσει» την κατάσταση... Έτσι η ποιότητα επίγνωσης «έμοιαζε» αλλά δεν ήταν όπως η επίγνωση εκείνων που έφταναν εκεί φυσιολογικά. Από επιστημονική άποψη η «μαρτυρία» του άθεου, ήταν άχρηστη...

Ακούστε όμως το χυδαίο της υπόθεσης... Υπήρξαν ψευδοεπιστήμονες και έμποροι, που έχουν φτιάξει, ακόμα και σήμερα, στις Ηνωμένες Πολιτείες (από όπου έχουν έλθει πολλά κακά...) κλινικές αναψυχής και κέντρα όπου προκαλούν με μηχανήματα τεχνητές καταστάσεις διαλογισμού και «μεταφυσικής εμπειρίας»... Όλα αυτά βέβαια δεν έχουν καμία σχέση με την Εσωτερική Παράδοση... Επειδή υπάρχουν ηλίθιοι στις ΗΠΑ δεν σημαίνει ότι είμαστε όλοι ηλίθιοι...

Μετά κάτι άλλο...

Οι άνθρωποι που φτάνουν φυσιολογικά (μέσω διαλογιστικών πρακτικών) σε ένα ανώτερο επίπεδο επίγνωσης, όπου, η συνείδηση δεν παρεμβαίνει πιά, με επεξεργασία, στο σύστημα πληροφόρησης, απλά βιώνουν μία ανώτερη κατάσταση συνείδησης... και γι’ αυτό μαρτυρούν... Δεν επιχειρούν να ερμηνεύσουν τίποτα, να κωδικοποιήσουν σε μία λογική γλώσσα και να μεταδώσουν πληροφορία (Απλά «δείχνουν»)... Μετέχουν βιωματικά σε μία κοινή εμπειρία..

Μιλάμε λοιπόν εδώ, για ανθρώπους που βιώνουν μία μη-υποκειμενική αντίληψη και την βιώνουν όλοι το ίδιο. .. γι’ αυτό μιλάμε για «αντικειμενική συνείδηση»... Σε αυτό το επίπεδο επίγνωσης μετέχουν, απλά μετέχουν, σε μία αντικειμενική κατάσταση, σε κάτι Ευρύτερο της υποκειμενικής αντίληψης... Υπάρχουν πολλές διαβαθμίσεις μίας τέτοιας επίγνωσης. Δεν γίνονται αυτόματα οι συνειδήσεις «μία συνείδηση» με την ίδια ακριβώς εμπειρία... Αυτό συμβαίνει σε πολύ βαθύτερα επίπεδα επίγνωσης και δεν μπορούμε να μιλήσουμε γι’ αυτά...

Όταν λοιπόν μιλάμε για «αντικειμενική συνείδηση», για μία «παγκόσμια αντικειμενική ύπαρξη», για μία «ευρύτερη πραγματικότητα» μιλάμε για κάτι που κάποιοι άνθρωποι βιώνουν... κι είναι έξω από το σύστημα σκέψης που «δουλεύει» με τα αντίθετα υποκείμενο-αντικείμενο, κλπ...

Πως, κάποιος άνθρωπος μπορεί να εντάξει την μυστική εμπειρία μέσα στο σύστημα σκέψης που «δουλεύει» με τα αντίθετα;... Απλά, δεν μπορεί...Μέσα στο σύστημα σκέψης, που είναι από την φύση του υποκειμενικό, δεν είναι δυνατή η προσέγγιση της αντικειμενικότητας... το «αντικειμενικό» παραμένει μία υποκειμενική, μία νοητική σύλληψη.

Αυτός που έχει Εμπειρία «μιλά» για μία Αντικειμενικότητα που βιώνει... Ο άνθρωπος χωρίς Εμπειρία «μιλά» για μία «αντικειμενικότητα» που πρέπει να αντιληφθούμε, για μία νοητική αντίληψη της αντικειμενικότητας, για «πληροφορία» που πρέπει να κοινοποιηθεί σε όλους, ή κάποιους, να γίνει κατανοητή κι εφ’ όσον συμφωνηθεί από όλους να γίνει αποδεχτή σαν «αντικειμενικότητα»... Μιλούν, προφανώς, για διαφορετικά πράγματα...

Ο άνθρωπος της Εμπειρίας «μιλά» για κάτι τελείως έξω από όλο αυτό το σύστημα σκέψης...

Και κάτι για την «θρησκεία». Ό όρος δεν έχει για όλους τους ανθρώπους το ίδιο περιεχόμενο...

Για κάποιους ανθρώπους δεν είναι έτοιμο σύστημα αντίληψης που πρέπει να εφαρμοσθεί... Αυτή είναι η «επίσημη» (και συχνά «βρώμικη») θρησκεία... Θρησκεία, αληθινή θρησκεία, είναι η βιωματική αλλά επαληθευόμενη και επαληθεύσιμη διερεύνηση της Πραγματικής Φύσης μας... που είναι κάτι πολύ πέρα από την συνειδητή σκέψη... διερεύνηση που επεκτείνεται σε ανώτερα επίπεδα επίγνωσης... Κι η εμπειρία όλης της εσωτερικής παράδοσης σε ανατολή και δύση δείχνει ότι υπάρχουν ανώτερα επίπεδα επίγνωσης... οι « φωτισμένοι» ούτε φαντασιόπληκτοι είναι, ούτε τρελοί.. αλλά προπάντων δεν είναι ηλίθιοι...




Chapter 2 


The Eternal Dance of Opposites: Unveiling the Mysticism of Tao Te Ching,   


In the profound wisdom of Laozi's “Tao Te Ching”, Chapter 2 reveals a mystical tapestry where the dualities of existence are not just acknowledged but celebrated as intrinsic elements of the universal balance. This chapter, succinct yet infinitely deep, invites us to ponder the essential nature of contrasts, the harmonious interplay of opposites, and the serene wisdom of the sage who embodies the Tao. 


The Illumination of Dualities 


"Under heaven, all can see beauty as beauty only because there is ugliness. 

All can know good as good only because there is evil." 

Laozi begins by highlighting an undeniable truth: the very perception of qualities such as beauty and goodness is predicated on their opposites, ugliness and evil. This dualistic nature of human understanding is foundational in Taoist thought. It echoes the yin-yang principle, where opposing forces are interconnected and interdependent in the natural world, giving rise to each other in turn. 

Beauty and ugliness, good and evil, are not standalone absolutes but relational constructs. The existence of one gives meaning to the other. This profound realization challenges us to see beyond surface-level judgments and appreciate the deeper, interconnected nature of all things. It urges us to transcend binary thinking and embrace a more holistic view of existence. 


The Symphony of Complements 


"Therefore having and not having arise together. 

Difficult and easy complement each other. 

Long and short contrast each other; 

High and low rest upon each other; 

Voice and sound harmonize each other; 

Front and back follow one another." 

Laozi elaborates on the theme of duality by illustrating how seemingly opposite concepts are inextricably linked. In this cosmic dance, having and not having, difficulty and ease, length and shortness, height and lowness, voice and sound, front and back—each pair exists because of the other. They do not merely coexist but actively define and enrich one another. 

Consider the relationship between difficulty and ease. Without challenges, the notion of ease would be meaningless. It is through overcoming difficulties that we come to appreciate ease. Similarly, the concept of "having" gains significance only in contrast to "not having." This interplay extends to all aspects of life, from the physical to the metaphysical, weaving a rich tapestry of existence where every thread contributes to the whole. 


The Way of the Sage 


"Therefore the sage goes about doing nothing, teaching no-talking. 

The ten thousand things rise and fall without cease, 

Creating, yet not possessing, 

Working, yet not taking credit. 

Work is done, then forgotten. 

Therefore it lasts forever." 

In this passage, Laozi introduces the sage, a figure who embodies the Tao, or the Way. The sage's wisdom lies in action through inaction, a concept known as “wu wei”. This does not imply laziness or passivity but rather an alignment with the natural flow of the universe. The sage acts without attachment to the outcomes, teaches without imposing, and creates without claiming ownership. 

The sage's approach is one of humility and non-interference. By not clinging to achievements or seeking recognition, the sage remains in harmony with the Tao. This detachment allows the sage's work to endure, echoing the idea that true legacy is built on selflessness and alignment with the natural order. 


The Timeless Wisdom 


The concluding lines of this chapter encapsulate a timeless wisdom: "Work is done, then forgotten. Therefore, it lasts forever." This paradoxical statement reveals a profound truth about the nature of lasting impact. When actions are performed with selfless intent and without attachment to personal gain, they resonate through time, becoming eternal. 

In our modern world, where success is often measured by recognition and accumulation, Laozi's teachings offer a refreshing perspective. The idea that true fulfillment and lasting impact arise from a place of humility and detachment challenges contemporary values. It encourages us to shift our focus from the ephemeral to the eternal, from the self to the greater whole. 


Embracing the Tao 


Chapter 2 of the “Tao Te Ching” invites us to embrace the Tao by recognizing and honoring the dualities of existence. It calls us to see beyond surface distinctions and appreciate the interconnectedness of all things. By adopting the sage's approach of action through inaction and selfless service, we align ourselves with the natural flow of the universe. 

This mystical journey through the dualities of life, as guided by Laozi, offers not only a philosophical framework but also a practical guide for living in harmony with the world. It is a reminder that true wisdom lies in simplicity, humility, and a deep understanding of the eternal dance of opposites that shapes our reality. 

As we navigate the complexities of modern life, let us draw inspiration from the sage and strive to act with grace, humility, and an unwavering connection to the Tao. In doing so, we become part of the timeless flow, where our actions, though forgotten, leave an indelible mark on the tapestry of existence. 


Ο Αιώνιος Χορός των Αντιθέτων: Αποκαλύπτοντας τον Μυστικισμό του Τάο Τε Τσινγκ 


Με τη βαθιά σοφία του “Tao Te Ching” του Laozi, το Κεφάλαιο 2 αποκαλύπτει μια μυστικιστική ταπετσαρία όπου οι δυαδότητες της ύπαρξης όχι απλώς αναγνωρίζονται, αλλά δοξάζονται ως εγγενή στοιχεία της παγκόσμιας ισορροπίας. Αυτό το κεφάλαιο, συνοπτικό αλλά απείρως βαθύ, μας καλεί να αναλογιστούμε την ουσιαστική φύση των αντιθέσεων, την αρμονική αλληλεπίδραση των αντιθέτων και τη γαλήνια σοφία του σοφού που ενσαρκώνει το Τάο. 


Ο Φωτισμός των δυαδικοτήτων 


«Κάτω από τον ουρανό, όλοι μπορούν να δουν την ομορφιά ως ομορφιά μόνο επειδή υπάρχει ασχήμια. 

Όλοι μπορούν να γνωρίσουν το καλό ως καλό μόνο επειδή υπάρχει το κακό». 

Ο Laozi ξεκινάει τονίζοντας μια αναμφισβήτητη αλήθεια: η ίδια η αντίληψη ιδιοτήτων όπως η ομορφιά και η καλοσύνη βασίζεται στα αντίθετά τους, την ασχήμια και το κακό. Αυτή η δυαδική φύση της ανθρώπινης κατανόησης είναι θεμελιώδης στην ταοϊστική σκέψη. Απηχεί την αρχή yin-yang, όπου οι αντίθετες δυνάμεις αλληλοσυνδέονται και αλληλοεξαρτώνται στον φυσικό κόσμο, προκαλώντας η μία την άλλη με τη σειρά της. 

Η ομορφιά και η ασχήμια, το καλό και το κακό, δεν είναι αυτόνομα απόλυτα αλλά σχεσιακά κατασκευάσματα. Η ύπαρξη του ενός δίνει νόημα στο άλλο. Αυτή η βαθιά συνειδητοποίηση μας προκαλεί να δούμε πέρα από επιφανειακές κρίσεις και να εκτιμήσουμε τη βαθύτερη, διασυνδεδεμένη φύση όλων των πραγμάτων. Μας προτρέπει να υπερβούμε τη δυαδική σκέψη και να αγκαλιάσουμε μια πιο ολιστική άποψη της ύπαρξης. 


Η Συμφωνία των Συμπληρωμάτων 


«Επομένως το να έχουμε και να μην έχουμε προκύπτουν μαζί. 

Δύσκολα και εύκολα αλληλοσυμπληρώνονται. 

Μεγάλη και σύντομο αντιτίθενται μεταξύ τους. 

Υψηλό και χαμηλό ακουμπούν το ένα στο άλλο. 

Φωνή και ήχος εναρμονίζονται μεταξύ τους. 

Μπροστά και πίσω διαδέχονται το ένα το άλλο». 

Ο Laozi επεξεργάζεται το θέμα της δυαδικότητας παρουσιάζοντας πώς οι φαινομενικά αντίθετες έννοιες συνδέονται άρρηκτα. Σε αυτόν τον κοσμικό χορό, το να έχεις και να μην έχεις, η δυσκολία και η ευκολία, το μακρύ και το κοντό, το ύψηλό και το χαμηλό, φωνή και ήχος, εμπρός και πίσωτο κάθε ζευγάρι υπάρχει εξαιτίας του άλλου. Δεν συνυπάρχουν απλώς, αλλά προσδιορίζουν και εμπλουτίζουν ενεργά το ένα το άλλο. 

Εξετάστε τη σχέση μεταξύ δυσκολίας και ευκολίας. Χωρίς προκλήσεις, η έννοια της ευκολίας θα ήταν χωρίς νόημα. Είναι μέσα από την υπέρβαση των δυσκολιών που φτάνουμε να εκτιμήσουμε την ευκολία. Ομοίως, η έννοια του «έχω» αποκτά σημασία μόνο σε αντίθεση με το «δεν έχω». Αυτή η αλληλεπίδραση επεκτείνεται σε όλες τις πτυχές της ζωής, από τη φυσική έως τη μεταφυσική, υφαίνοντας μια πλούσια ταπισερί ύπαρξης όπου κάθε νήμα συνεισφέρει στο σύνολο. 


Ο Δρόμος του Σοφού 


«Επομένως, ο σοφός συνεχίζει να μην κάνει τίποτα, διδάσκοντας να μην μιλάμε. 

Τα δέκα χιλιάδες πράγματα ανεβαίνουν και πέφτουν ασταμάτητα, 

Δημιουργώντας, αλλά όχι κατέχοντας, 

Δουλεύοντας, αλλά μη λαμβάνοντας κέρδος. 

Η δουλειά γίνεται και μετά ξεχνιέται. 

Επομένως, διαρκεί για πάντα». 

Σε αυτό το απόσπασμα, ο Laozi εισάγει τον σοφό, μια φιγούρα που ενσαρκώνει το Τάο ή τον Δρόμο. Η σοφία του σοφού βρίσκεται στη δράση μέσω της αδράνειας, μια έννοια γνωστή ωςwu wei”. Αυτό δεν συνεπάγεται τεμπελιά ή παθητικότητα, αλλά μάλλον ευθυγράμμιση με τη φυσική ροή του σύμπαντος. Ο σοφός ενεργεί χωρίς προσκόλληση στα αποτελέσματα, διδάσκει χωρίς να επιβάλλει και δημιουργεί χωρίς να διεκδικεί την ιδιοκτησία. 

Η προσέγγιση του σοφού είναι προσέγγιση ταπεινότητας και μη παρεμβολής. Με το να μην προσκολλάται στα επιτεύγματα ή να αναζητά την αναγνώριση, ο σοφός παραμένει σε αρμονία με το Τάο. Αυτή η απόσπαση επιτρέπει στο έργο του σοφού να αντέξει, απηχώντας την ιδέα ότι η αληθινή κληρονομιά βασίζεται στην ανιδιοτέλεια και την ευθυγράμμιση με τη φυσική τάξη. 


Η Διαχρονική Σοφία 


Οι καταληκτικές γραμμές αυτού του κεφαλαίου συμπυκνώνουν μια διαχρονική σοφία: «Η δουλειά γίνεται, μετά ξεχνιέται. Επομένως, διαρκεί για πάντα». Αυτή η παράδοξη δήλωση αποκαλύπτει μια βαθιά αλήθεια για τη φύση του διαρκούς αντίκτυπου. Όταν οι πράξεις εκτελούνται με ανιδιοτελή πρόθεση και χωρίς προσκόλληση σε προσωπικό κέρδος, αντηχούν στο χρόνο, γίνονται αιώνιες. 

Στον σύγχρονο κόσμο μας, όπου η επιτυχία μετριέται συχνά με την αναγνώριση και τη συσσώρευση, οι διδασκαλίες του Laozi προσφέρουν μια αναζωογονητική προοπτική. Η ιδέα ότι η αληθινή εκπλήρωση και ο διαρκής αντίκτυπος προκύπτουν από έναν τόπο ταπεινότητας και αποστασιοποίησης αμφισβητεί τις σύγχρονες αξίες. Μας ενθαρρύνει να μετατοπίσουμε την εστίασή μας από το εφήμερο στο αιώνιο, από τον εαυτό στο ευρύτερο σύνολο. 


Αγκαλιάζοντας το Τάο 


Το Κεφάλαιο 2 τουTάο Τε Τσινγκ” μας προσκαλεί να αγκαλιάσουμε το Τάο αναγνωρίζοντας και τιμώντας τις δυαδότητες της ύπαρξης. Μας καλεί να δούμε πέρα από τις επιφανειακές διακρίσεις και να εκτιμήσουμε τη διασύνδεση όλων των πραγμάτων. Υιοθετώντας την προσέγγιση δράσης του σοφού μέσω της αδράνειας και της ανιδιοτελούς υπηρεσίας, ευθυγραμμιζόμαστε με τη φυσική ροή του σύμπαντος. 

Αυτό το μυστικιστικό ταξίδι στις δυαδότητες της ζωής, όπως καθοδηγείται από τον Laozi, προσφέρει όχι μόνο ένα φιλοσοφικό πλαίσιο αλλά και έναν πρακτικό οδηγό για να ζεις σε αρμονία με τον κόσμο. Είναι μια υπενθύμιση ότι η αληθινή σοφία βρίσκεται στην απλότητα, την ταπεινοφροσύνη και τη βαθιά κατανόηση του αιώνιου χορού των αντιθέτων που διαμορφώνει την πραγματικότητά μας. 

Καθώς περιηγούμαστε στην πολυπλοκότητα της σύγχρονης ζωής, ας αντλούμε έμπνευση από τον σοφό και ας προσπαθούμε να ενεργούμε με χάρη, ταπείνωση και ακλόνητη σύνδεση με το Τάο. Με αυτόν τον τρόπο, γινόμαστε μέρος της διαχρονικής ροής, όπου οι πράξεις μας, αν και ξεχασμένες, αφήνουν ένα ανεξίτηλο σημάδι στην ταπισερί της ύπαρξης. 


Chapter 2. On Earnestness 


The Mystical Path of Earnestness: Reflections from the Dhammapada 


The Dhammapada, a revered text in Buddhist literature, offers profound insights into the nature of earnestness and its crucial role in the journey toward Nirvana. In the verses from Chapter II, we are guided through the essence of earnestness as the path of immortality and spiritual awakening. This mystical exploration reveals the transformative power of mindfulness, the dangers of thoughtlessness, and the ultimate realization of Nirvana. 


Earnestness: The Path to Immortality 


"Earnestness is the path of immortality (Nirvana), thoughtlessness the path of death. Those who are in earnest do not die, those who are thoughtless are as if dead already." 

The Dhammapada begins by contrasting earnestness with thoughtlessness. Earnestness, characterized by mindfulness and diligence, leads to the immortal state of Nirvana. In contrast, thoughtlessness, marked by neglect and heedlessness, is akin to spiritual death. This dichotomy underscores the importance of a vigilant and mindful approach to life. 

To be earnest is to be fully awake, conscious of each moment, and dedicated to the path of righteousness. It is a state of being where one transcends the mundane and connects with the deeper truths of existence. Thoughtlessness, on the other hand, traps individuals in a cycle of ignorance and suffering, preventing them from realizing their true potential. 


The Joy of Earnestness 


"Those who are advanced in earnestness, having understood this clearly, delight in earnestness, and rejoice in the knowledge of the Ariyas (the elect)." 

For those who have grasped the value of earnestness, it becomes a source of joy and fulfillment. These enlightened beings, known as Ariyas or the elect, find profound satisfaction in their diligent practice and the wisdom it brings. The knowledge of the Ariyas represents a deep understanding of the Dharma and the nature of reality. 

This delight in earnestness is not merely intellectual but deeply experiential. It involves a heartfelt commitment to the spiritual path, leading to a transformative and joyous experience of life. The earnest practitioner finds joy not in external achievements or sensory pleasures but in the inner peace and wisdom that arise from mindfulness and right action. 


Attaining Nirvana through Steadfastness 


"These wise people, meditative, steady, always possessed of strong powers, attain to Nirvana, the highest happiness." 


The path to Nirvana, the ultimate goal of Buddhist practice, is marked by meditation, steadiness, and inner strength. The wise, who remain meditative and unwavering in their efforts, cultivate powerful mental and spiritual faculties. These qualities enable them to transcend the illusions of the material world and attain the highest happiness—Nirvana. 


Nirvana is often described as the cessation of suffering, a state of perfect peace and liberation from the cycles of birth and death. It is the realization of the true nature of the self and the dissolution of all attachments and desires. The steadfast and meditative practice of earnestness is the key to unlocking this sublime state of being. 


The Glory of the Earnest 


"If an earnest person has roused himself, if he is not forgetful, if his deeds are pure, if he acts with consideration, if he restrains himself, and lives according to law, —then his glory will increase." 


Earnestness is not a passive state but an active and dynamic engagement with life. An earnest person is vigilant, mindful, and conscientious in all actions. Purity of deeds, thoughtful consideration, self-restraint, and adherence to the Dharma are the hallmarks of such a person. These qualities lead to the growth and flourishing of one's spiritual glory. 


This glory is not of a worldly nature but a radiant inner light that shines forth as a result of virtuous living and sincere practice. It reflects the inner transformation and spiritual elevation that earnestness brings about, making the practitioner a beacon of wisdom and compassion in the world. 


Creating an Unassailable Island 


"By rousing himself, by earnestness, by restraint and control, the wise man may make for himself an island which no flood can overwhelm." 


The metaphor of creating an island suggests the construction of a stable and secure foundation of spiritual practice. By cultivating earnestness, self-restraint, and control, the wise build an inner refuge that remains unshaken by the external world. This island represents the steadfast mind and heart, impervious to the floods of desire, attachment, and suffering. 


This image of an unassailable island highlights the importance of inner resilience and steadfastness in the face of life's challenges. It encourages practitioners to develop a strong and unwavering commitment to their spiritual path, ensuring their progress toward liberation. 


The Vanity of Fools vs. the Jewel of Earnestness 


"Fools follow after vanity, men of evil wisdom. The wise man keeps earnestness as his best jewel." 


Vanity, the pursuit of superficial and transient pleasures, is the domain of the foolish and the unwise. These individuals, guided by misguided understanding, chase after empty and fleeting goals. In contrast, the wise cherish earnestness as their most precious possession—a jewel that guides them toward true fulfillment and liberation. 


Earnestness, as a jewel, symbolizes the priceless value of mindfulness and diligence. It is a treasure that enriches the soul and leads to lasting happiness. By valuing and cultivating earnestness, the wise ensure that they remain on the path of righteousness and spiritual growth. 


The Serenity of the Wise 


"When the learned man drives away vanity by earnestness, he, the wise, climbing the terraced heights of wisdom, looks down upon the fools, serene he looks upon the toiling crowd, as one that stands on a mountain looks down upon them that stand upon the plain." 


The Dhammapada presents a vivid image of the wise ascending the terraced heights of wisdom, achieving a vantage point from which they can see the world with clarity and serenity. This elevated perspective allows them to view the toiling crowd with compassion and understanding, recognizing the futility of their vain pursuits. 


This metaphor illustrates the transformative power of earnestness. By transcending vanity and cultivating wisdom, the practitioner gains a serene and detached perspective on life. This detachment is not cold or indifferent but marked by a deep sense of peace and compassion for all beings. 


Advancing Like a Racer 


"Earnest among the thoughtless, awake among the sleepers, the wise man advances like a racer, leaving behind the hack." 


The contrast between the earnest and the thoughtless is striking. The earnest, fully awake and mindful, advance rapidly on the spiritual path, leaving behind those who are heedless and asleep. The image of a racer emphasizes the dynamic and progressive nature of earnest practice, leading to swift spiritual advancement. 


This verse encourages practitioners to remain vigilant and committed, always striving to progress on their spiritual journey. It serves as a reminder that earnestness propels us forward, allowing us to overcome obstacles and achieve our highest potential. 


The Praise of Earnestness 


"By earnestness did Maghavan (Indra) rise to the lordship of the gods. People praise earnestness; thoughtlessness is always blamed." 


Earnestness is celebrated not only in the human realm but also in the divine. The example of Maghavan (Indra) rising to the lordship of the gods through earnestness highlights its supreme value. Earnestness is universally praised as a virtue that leads to greatness and spiritual elevation, while thoughtlessness is universally condemned. 


This verse reinforces the idea that earnestness is a fundamental quality for achieving both worldly and spiritual success. It encourages us to emulate the virtues of diligence and mindfulness, ensuring that we earn the praise and respect of both humans and gods. 


The Fiery Bhikshu 


"A Bhikshu (mendicant) who delights in earnestness, who looks with fear on thoughtlessness, moves about like fire, burning all his fetters, small or large." 


The image of a Bhikshu moving like fire conveys the transformative and purifying power of earnestness. Just as fire burns away impurities, the earnest mendicant destroys all fetters—both small and large—through diligent practice. This process of purification leads to greater freedom and spiritual advancement. 


This verse emphasizes the importance of vigilance and mindfulness in the life of a Bhikshu. By delighting in earnestness and fearing thoughtlessness, the mendicant ensures steady progress on the path to liberation, burning away all obstacles and attachments. 


The Reflective Bhikshu 


"A Bhikshu (mendicant) who delights in reflection, who looks with fear on thoughtlessness, cannot fall away (from his perfect state)—he is close upon Nirvana." 


Reflection, or deep contemplation, is a crucial aspect of earnestness. A Bhikshu who delights in reflection and fears thoughtlessness is safeguarded from falling away from the perfect state of mindfulness and purity. Such a practitioner remains steadfast on the path, ever closer to the realization of Nirvana. 


This final verse highlights the protective power of reflection and mindfulness. By cultivating a reflective and earnest mind, the Bhikshu remains firmly rooted in the Dharma, ensuring steady progress toward the ultimate goal of Nirvana. 


Embracing the Path of Earnestness 


The verses from Chapter II of the Dhammapada offer a comprehensive guide to the mystical path of earnestness. They encourage us to cultivate mindfulness, diligence, and reflection, warning against the perils of thoughtlessness and vanity. By embracing earnestness as our guiding principle, we can navigate the challenges of life with clarity and wisdom, ultimately realizing the highest happiness of Nirvana. 


These teachings remind us that the journey to spiritual awakening requires constant vigilance and effort. Earnestness is not merely an abstract ideal but a practical and dynamic quality that shapes our thoughts, actions, and experiences. By making earnestness our best jewel, we ensure that we remain on the path of righteousness, progressing steadily toward the eternal peace and liberation of Nirvana. 


In embracing this mystical path, let us be inspired by 


Το μυστικιστικό μονοπάτι της ειλικρίνειας: Αντανακλάσεις από το Dhammapada 


Το Dhammapada, ένα σεβαστό κείμενο στη βουδιστική λογοτεχνία, προσφέρει βαθιές γνώσεις για τη φύση της σοβαρότητας και τον κρίσιμο ρόλο της στο ταξίδι προς τη Νιρβάνα. Στους στίχους από το Κεφάλαιο ΙΙ, καθοδηγούμαστε μέσα από την ουσία της σοβαρότητας ως το μονοπάτι της αθανασίας και της πνευματικής αφύπνισης. Αυτή η μυστικιστική εξερεύνηση αποκαλύπτει τη μεταμορφωτική δύναμη της επίγνωσης, τους κινδύνους της αστοχίας και την τελική συνειδητοποίηση του Νιρβάνα. 


Σοβαρότητα: Το μονοπάτι προς την αθανασία 


"Η ειλικρίνεια είναι ο δρόμος της αθανασίας (Νιρβάνα), η αστοχία ο δρόμος του θανάτου. Όσοι είναι σοβαροί δεν πεθαίνουν, αυτοί που είναι αλόγιστοι είναι σαν να έχουν ήδη πεθάνει." 


Το Dhammapada ξεκινά αντιπαραβάλλοντας τη σοβαρότητα με την αστοχία. Η σοβαρότητα, που χαρακτηρίζεται από επίγνωση και επιμέλεια, οδηγεί στην αθάνατη κατάσταση του Νιρβάνα. Αντίθετα, η αστοχία, που χαρακτηρίζεται από παραμέληση και απροσεξία, μοιάζει με πνευματικό θάνατο. Αυτή η διχοτόμηση υπογραμμίζει τη σημασία μιας άγρυπνης και συνειδητής προσέγγισης στη ζωή. 


Το να είσαι σοβαρός σημαίνει να είσαι πλήρως ξύπνιος, έχοντας επίγνωση της κάθε στιγμής και αφοσιωμένος στο μονοπάτι της δικαιοσύνης. Είναι μια κατάσταση όπου κάποιος υπερβαίνει τα εγκόσμια και συνδέεται με τις βαθύτερες αλήθειες της ύπαρξης. Η αστοχία, από την άλλη πλευρά, παγιδεύει τα άτομα σε έναν κύκλο άγνοιας και οδύνης, εμποδίζοντάς τα να συνειδητοποιήσουν τις πραγματικές δυνατότητές τους. 


Η χαρά της ειλικρίνειας 


«Όσοι είναι προχωρημένοι στη σοβαρότητα, αφού το έχουν κατανοήσει καθαρά, χαίρονται με τη σοβαρότητα και χαίρονται για τη γνώση των Αρίγια (των εκλεκτών).» 


Για όσους έχουν κατανοήσει την αξία της σοβαρότητας, γίνεται πηγή χαράς και εκπλήρωσης. Αυτά τα φωτισμένα όντα, γνωστά ως Ariyas ή οι εκλεκτοί, βρίσκουν βαθιά ικανοποίηση από την επιμελή πρακτική τους και τη σοφία που φέρνει. Η γνώση των Αρίγια αντιπροσωπεύει μια βαθιά κατανόηση του Ντάρμα και της φύσης της πραγματικότητας. 


Αυτή η απόλαυση στη σοβαρότητα δεν είναι απλώς διανοητική αλλά βαθιά βιωματική. Περιλαμβάνει μια εγκάρδια δέσμευση στο πνευματικό μονοπάτι, που οδηγεί σε μια μεταμορφωτική και χαρούμενη εμπειρία ζωής. Ο ένθερμος ασκούμενος βρίσκει χαρά όχι στα εξωτερικά επιτεύγματα ή τις αισθητηριακές απολαύσεις, αλλά στην εσωτερική γαλήνη και σοφία που προκύπτουν από την επίγνωση και τη σωστή δράση. 


Επίτευξη Νιρβάνα μέσω της Σταθερότητας 


«Αυτοί οι σοφοί άνθρωποι, διαλογιστές, σταθεροί, πάντα με ισχυρές δυνάμεις, φτάνουν στη Νιρβάνα, την υψηλότερη ευτυχία». 


Το μονοπάτι προς τη Νιρβάνα, τον απώτερο στόχο της βουδιστικής πρακτικής, χαρακτηρίζεται από διαλογισμό, σταθερότητα και εσωτερική δύναμη. Οι σοφοί, που παραμένουν στοχαστικοί και αταλάντευτοι στις προσπάθειές τους, καλλιεργούν ισχυρές νοητικές και πνευματικές ικανότητες. Αυτές οι ιδιότητες τους επιτρέπουν να ξεπεράσουν τις ψευδαισθήσεις του υλικού κόσμου και να επιτύχουν την υψηλότερη ευτυχία - τη Νιρβάνα. 


Η Νιρβάνα περιγράφεται συχνά ως η παύση του πόνου, μια κατάσταση τέλειας ειρήνης και απελευθέρωσης από τους κύκλους της γέννησης και του θανάτου. Είναι η συνειδητοποίηση της αληθινής φύσης του εαυτού και η διάλυση όλων των προσκολλήσεων και επιθυμιών. Η σταθερή και διαλογιστική εξάσκηση της σοβαρότητας είναι το κλειδί για το ξεκλείδωμα αυτής της εξαιρετικής κατάστασης ύπαρξης. 


Η δόξα των Εντιμότερων 


«Αν ένας σοβαρός άνθρωπος έχει ξεσηκωθεί, αν δεν είναι ξεχασιάρης, αν οι πράξεις του είναι αγνές, αν ενεργεί με προσοχή, αν συγκρατείται και ζει σύμφωνα με το νόμο, τότε η δόξα του θα αυξηθεί». 


Η σοβαρότητα δεν είναι μια παθητική κατάσταση αλλά μια ενεργητική και δυναμική ενασχόληση με τη ζωή. Ένα σοβαρό άτομο είναι άγρυπνο, συνειδητό και ευσυνείδητο σε όλες τις πράξεις. Η καθαρότητα των πράξεων, η στοχαστική σκέψη, η αυτοσυγκράτηση και η προσκόλληση στο Ντάρμα είναι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα ενός τέτοιου ατόμου. Αυτές οι ιδιότητες οδηγούν στην ανάπτυξη και στην άνθηση της πνευματικής δόξας κάποιου. 


Αυτή η δόξα δεν είναι κοσμικής φύσης, αλλά ένα λαμπερό εσωτερικό φως που λάμπει ως αποτέλεσμα ενάρετης ζωής και ειλικρινούς πρακτικής. Αντανακλά την εσωτερική μεταμόρφωση και την πνευματική ανύψωση που επιφέρει η σοβαρότητα, καθιστώντας τον ασκούμενο φάρο σοφίας και συμπόνιας στον κόσμο. 


Δημιουργώντας ένα ακατάσχετο νησί 


«Ξυπνώντας τον εαυτό του, με σοβαρότητα, με περιορισμό και έλεγχο, ο σοφός μπορεί να φτιάξει για τον εαυτό του ένα νησί που καμία πλημμύρα δεν μπορεί να κατακλύσει». 


Η μεταφορά της δημιουργίας ενός νησιού υποδηλώνει την κατασκευή ενός σταθερού και ασφαλούς θεμελίου πνευματικής πρακτικής. Καλλιεργώντας σοβαρότητα, αυτοσυγκράτηση και έλεγχο, οι σοφοί χτίζουν ένα εσωτερικό καταφύγιο που παραμένει ακλόνητο από τον εξωτερικό κόσμο. Αυτό το νησί αντιπροσωπεύει το σταθερό μυαλό και την καρδιά, αδιαπέραστο από τις πλημμύρες της επιθυμίας, της προσκόλλησης και του πόνου. 


Αυτή η εικόνα ενός ακατάσχετου νησιού υπογραμμίζει τη σημασία της εσωτερικής ανθεκτικότητας και της σταθερότητας απέναντι στις προκλήσεις της ζωής. Ενθαρρύνει τους ασκούμενους να αναπτύξουν μια ισχυρή και ακλόνητη δέσμευση στην πνευματική τους πορεία, διασφαλίζοντας την πρόοδό τους προς την απελευθέρωση. 


Η ματαιοδοξία των ανόητων έναντι στο κόσμημα της ειλικρίνειας 


«Οι ανόητοι ακολουθούν τη ματαιοδοξία, άνθρωποι με κακή σοφία. Ο σοφός κρατά τη σοβαρότητα ως το καλύτερο του κόσμημα». 


Η ματαιοδοξία, η επιδίωξη επιφανειακών και παροδικών απολαύσεων, είναι ο τομέας των ανόητων και των ασύνετων. Αυτά τα άτομα, με γνώμονα την λανθασμένη κατανόηση, κυνηγούν κενούς και φευγαλέους στόχους. Αντίθετα, οι σοφοί εκτιμούν τη σοβαρότητα ως το πιο πολύτιμο κτήμα τουςένα κόσμημα που τους οδηγεί προς την αληθινή εκπλήρωση και απελευθέρωση. 


Η σοβαρότητα, ως κόσμημα, συμβολίζει την ανεκτίμητη αξία της προσοχής και της επιμέλειας. Είναι ένας θησαυρός που εμπλουτίζει την ψυχή και οδηγεί σε διαρκή ευτυχία. Εκτιμώντας και καλλιεργώντας τη σοβαρότητα, οι σοφοί διασφαλίζουν ότι παραμένουν στο μονοπάτι της δικαιοσύνης και της πνευματικής ανάπτυξης. 


Η Γαλήνη του Σοφού 


«Όταν ο λόγιος διώχνει τη ματαιοδοξία με σοβαρότητα, αυτός, ο σοφός, σκαρφαλώνοντας στα κλιμακωτά ύψη της σοφίας, κοιτάζει από ψηλά τους ανόητους, γαλήνιος κοιτάζει το πλήθος που εργάζεται, όπως αυτός που στέκεται σε ένα βουνό κοιτάζει κάτω αυτούς που στέκονται στον κάμπο». 


Το Dhammapada παρουσιάζει μια ζωντανή εικόνα των σοφών που ανεβαίνουν στα υψώματα της σοφίας, επιτυγχάνοντας ένα πλεονέκτημα από το οποίο μπορούν να δουν τον κόσμο με σαφήνεια και γαλήνη. Αυτή η υπερυψωμένη προοπτική τους επιτρέπει να βλέπουν το πλήθος που εργάζεται με συμπόνια και κατανόηση, αναγνωρίζοντας τη ματαιότητα των μάταιων επιδιώξεών τους. 


Αυτή η μεταφορά απεικονίζει τη μεταμορφωτική δύναμη της σοβαρότητας. Υπερβαίνοντας τη ματαιοδοξία και καλλιεργώντας τη σοφία, ο ασκούμενος αποκτά μια γαλήνια και αποστασιοποιημένη οπτική για τη ζωή. Αυτή η απόσπαση δεν είναι ψυχρή ή αδιάφορη, αλλά χαρακτηρίζεται από μια βαθιά αίσθηση ειρήνης και συμπόνιας για όλα τα όντα. 


Προχωρώντας σαν δρομέας 


«Εντιμότερος ανάμεσα στους απερίσκεπτους, ξύπνιος ανάμεσα στους κοιμώμενους, ο σοφός προχωρά σαν δρομέας, αφήνοντας πίσω του τα τραύματα». 


Η αντίθεση μεταξύ του σοβαρού και του απερίσκεπτου είναι εντυπωσιακή. Οι σοβαροί, πλήρως ξύπνιοι και συνειδητοποιημένοι, προχωρούν γρήγορα στο πνευματικό μονοπάτι, αφήνοντας πίσω τους απρόσεκτους και κοιμισμένους. Η εικόνα ενός δρομέα τονίζει τη δυναμική και προοδευτική φύση της σοβαρής εξάσκησης, που οδηγεί σε γρήγορη πνευματική πρόοδο. 


Αυτό το εδάφιο ενθαρρύνει τους ασκούμενους να παραμείνουν σε εγρήγορση και αφοσιωμένοι, προσπαθώντας πάντα να προοδεύσουν στο πνευματικό τους ταξίδι. Λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η σοβαρότητα μας ωθεί προς τα εμπρός, επιτρέποντάς μας να ξεπεράσουμε τα εμπόδια και να επιτύχουμε τις υψηλότερες δυνατότητές μας. 


Ο έπαινος της σοβαρότητας 


"Με σοβαρότητα ο Maghavan (Ίντρα) ανέβηκε στην κυριαρχία των θεών. 


Η ειλικρίνεια γιορτάζεται όχι μόνο στο ανθρώπινο βασίλειο αλλά και στο θείο. Το παράδειγμα του Maghavan (Indra) που ανέρχεται στην κυριαρχία των θεών μέσω της σοβαρότητας αναδεικνύει την υπέρτατη αξία του. Η ειλικρίνεια υμνείται παγκοσμίως ως αρετή που οδηγεί σε μεγαλείο και πνευματική ανύψωση, ενώ η αστοχία καταδικάζεται παγκοσμίως. 


Αυτός ο στίχος ενισχύει την ιδέα ότι η σοβαρότητα είναι θεμελιώδης ιδιότητα για την επίτευξη τόσο κοσμικής όσο και πνευματικής επιτυχίας. Μας ενθαρρύνει να μιμηθούμε τις αρετές της επιμέλειας και της επίγνωσης, διασφαλίζοντας ότι κερδίζουμε τον έπαινο και τον σεβασμό τόσο των ανθρώπων όσο και των θεών. 


Ο Φλογερός Μπικσού 


"Ένας Bhikshu (mendicant) που χαίρεται με σοβαρότητα, που κοιτάζει με φόβο την αστοχία, κινείται σαν φωτιά, καίγοντας όλα τα δεσμά του, μικρά ή μεγάλα." 


Η εικόνα ενός Μπικσού που κινείται σαν φωτιά μεταδίδει τη μεταμορφωτική και καθαρτική δύναμη της σοβαρότητας. Ακριβώς όπως η φωτιά καίει τις ακαθαρσίες, ο ειλικρινής αναζητής καταστρέφει όλα τα δεσμά - τόσο μικρά όσο και μεγάλα - μέσω της επιμελούς πρακτικής. Αυτή η διαδικασία κάθαρσης οδηγεί σε μεγαλύτερη ελευθερία και πνευματική πρόοδο. 


Αυτός ο στίχος τονίζει τη σημασία της επαγρύπνησης και της προσοχής στη ζωή ενός Μπικσού. Απολαμβάνοντας τη σοβαρότητα και φοβούμενος την αστοχία, ο ασκούμενος εξασφαλίζει σταθερή πρόοδο στο μονοπάτι προς την απελευθέρωση, καίγοντας όλα τα εμπόδια και τις προσκολλήσεις. 


Ο αντανακλαστικός Bhikshu 


"Ένας Bhikshu  που απολαμβάνει τον προβληματισμό, που κοιτάζει με φόβο την αστοχία, δεν μπορεί να ξεφύγει (από την τέλεια κατάστασή του) - είναι κοντά στον Νιρβάνα." 


Ο προβληματισμός ή ο βαθύς στοχασμός είναι μια κρίσιμη πτυχή της σοβαρότητας. Ένας Bhikshu που απολαμβάνει τον προβληματισμό και φοβάται την αστοχία, προστατεύεται από το να πέσει μακριά από την τέλεια κατάσταση της επίγνωσης και της αγνότητας. Ένας τέτοιος ασκούμενος παραμένει