Welcome!
The Foundations, ("Circle of Light", "Esoterism Studies", "Esoterism Academy", "Religious Philosophy Foundation"), are Spiritual Organizations, which have a purely educational character.
The Publications have a purely practical nature, to illuminate the phenomenon of existence. We try to look at our subjects from various, different, perspectives, precisely to illuminate as best we can the object of our contemplation. Some repetitions are done not out of blindness but for purely educational purposes.
We believe that we deal with all traditions, religions, theories and views, objectively. The reference to the various traditions is made to show that ultimately the Truth is one, regardless of its various historical expressions.
Our purpose is not only to give something from our understanding, but also to share the knowledge with everyone. If you have any question, suggestion, or opinion, about the topics published, we will be happy to share them with us.

Welcome to the Land of Truth (whose deepest and truest expression is the Silence that Rises in Understanding).

Thank you for being here!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Translate

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Esoterism Studies

Esoterism Studies
* NEW BOOK
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ARTICLE

ARTICLE
Wednesday, 24 July, 2024

Sunday, April 30, 2023

The Entity "Man"

 

The Entity "Man"

 

1. The True Anthropology

2. Substance and Body

3. The "Man"

4. The True Awakening of the Functional Centers

5. Freedom, Self-Knowledge, Dominion, Life, and Action

…..

1. The True Anthropology

When we say "I really know something" it means that I have "personal experience", direct experiential contact with it, and its essence, I see and understand how it manifests, acts, behaves, and perceives all its fields of manifestation... Knowing does not mean simply being informed, I accumulate information. This is indirect, second-hand knowledge. It may be true, but it may not be (and the latter usually happens in human societies).

So, self-awareness means getting to know what a person is, starting with me, myself, who is something direct and can have personal experience, I can determine for myself what is happening, whether it is happening, or not happening, what is real and what is not... No, I rely on the information I was taught, read, listened to, and thought about... I need to know myself here, now, in Real Time, what I am, how I function, and in which objective fields I manifest. So, to know Man (me, each one himself) means to know the Essence of Man, his manifestations... I know the whole man, in all his manifestations.

What is True Substance? Who wonders? Who's looking? Just That "Who," the "Living Man," Here, Now, in Real Time, is the True Essence: The Perception of Existence, the Awareness that we are, Here, Now, the Simple Consciousness of "Who," the Mere Sense of our Presence… not any qualities we can subsequently ascribe to that “Who”… all qualities are additional, but many qualities are arbitrary, artificial, imposed by men, and thus taught to us.

This True Essence, the Simple Pure "Who" (i.e. us) performs several functions: It perceives what is happening... It thinks by attributing accusatives (attributes) to "things"... It weighs "things" by assigning values, and has feelings towards "things" accordingly to their value... It is active within the body, and through the body in the external world.

So, what is Man? The Whole Man? It is the True Essence, the Perception of Existence, the Awareness that it is us, that perceives, thinks, feels, and experiences the body and the world... True Essence-Functions-Body. Man is all these things. If we see man without any of these, he is not a Whole Man, he is half a man.

…..

 

2. Substance and Body

The Essence, as Perception, Awareness, Consciousness, (Sense of Presence), Always precedes everything. The "Who" (the awareness that we exist) must be put first before anything can be said afterward... If there is no awareness of being, there is nothing, nothing to say. So, "Who" (we, the Living Man, Here, Now), is the Principle, and the Basis to Build any knowledge... If theories are subsequently formulated that man is a creation, that another Principle precedes, in reality, it precedes the "Who" (the Man) who creates this whole system of thought and only within the system of thought there is some Other Principle, as he imagines it... But here we are talking about Reality, about the Real Space we exist in, in Real Time, we are not talking through the human systems of thought... Therefore, the Essence of Operations, Perception, thought, etc., but also the perception of external phenomena, always precedes.

Always the Principle, the Pure Essence, the Presence, Without Attributes, Without Action, whatever, Prior to Any Phenomenon. This is true both in the Cosmic Realm and in the Material Realm. This Principle (the Primordial State) is the Source of All, the Support of All, and the Ultimate Background of Every Manifestation, Every Phenomenon. And this Happens, as in the Cosmic Field, and within Man. Because it Happens in the Cosmic Field, therefore, it also happens within man, in the same way. The Essence, the Pure Presence, is the Principle and Background of all Functions within man, Perception, Thought, Material (Body) Experience, and External Phenomena.

So, everything emanates from Essence, Presence, Manifestations, Phenomena, everything. From the Essence that "Moves", "Works", Everything happens... In the Cosmic Field, the Worlds of Perception of Mind, Energy, and Matter are created. In the Material Field, within man, the Presence Manifests as a Perception of existence, as thought (representation of reality with concepts-words), feelings, and physical experience.

Essence Is That Which Is, the Unknown, the Mystery of Presence, in Cosmic and Human Realms... It (This Presence) Is beyond all, beyond qualities, evolution, time, change, anything. It is the Great Mystery that Creates Worlds and Incarnates in being, in man... It is the Substance that Acts, its Energy, the Perceptive Energy, that Produces all things. Everything Is Perceptual Energy. In the Cosmic Field, Worlds are Created. It is Perception that Mirrors What Exists, It is Perception that Consolidates into Mind, Condenses into Energy, and Solidifies into Matter... In the Human Field Perceptual Energy takes place within the body, Perception of Reality, Thought-mental representation of reality, emotions, physical experience, and activity. It is the Same Essence (the Mystery of Presence) Manifested in the Cosmic Field and Human Atomic Field.

The beings who do not Experience their True Essence, within themselves, who do not Sense the Infinite Without Attributes of their Depth, but operate through thought, create, and construct an image of reality, according to what they have learned, read, heard, thought... What they imagine to be true is not true in reality, in Real Time, in Real Life, but only within their thinking system, i.e. in an imaginary space.

…..

3. The "Man", (Heavenly Origin and Incarnation)

That Which Exists Is Essence (Presence, Integral Knowledge of Presence) Without Attributes. From This Mysterious Presence Emerges Perception, Perceptual Energy, which is both indistinguishable and distinct from its Source (It is Presence Perception). In its Second Field of Manifestation, It is Pure Perception that Mirrors That Which Is. World and Being are the Same (Subject-Object Identical). In the Third Field where Perception becomes Intelligence, mental accumulation subjects, mental cores, and mental beings emerge. In the Fourth Field where Consciousness is Empowered, becomes Energy and Acts, mental beings "put on" an energy body. In the Fifth Field, Consciousness that has been Activated Creates Cosmic Form, material forms, and all Being (Presence, Perception, Consciousness, Energy) Incarnates in one body.

Man Is Essence (Presence) Without Any Attribute, No Difference From The Presence That Creates Everything. As an Entity He Manifested in the Various Cosmic Levels-Fields, until He Incarnated as a Presence with all his powers, functions (perception, thought, emotions) within the body... Man on earth is a Presence with Functions (the Higher Being) within the body. As Presence Performs all functions. It is the "Spirit" that Perceives what is happening on all levels, which is the perception of what is happening, which becomes thought, which becomes feelings, which becomes a physical experience and physical activity. It is the Spirit that dwells in its Temple, the body is a temple for the Spirit.

This Presence, the Spirit, has its Seat in the Higher Center of man (the brain, the nervous system). It is Outside the body Inside the body and the whole body. It is channeled everywhere in the body and has knowledge, and it reacts at all levels, throughout the body. Thinking happens in the forebrain. It becomes a feeling-emotion at the level of the chest. It becomes a physical experience in the lower bodily functions, lower down... To truly know what we are, what man is, we must know him Here, Now, in Real Time. To Acknowledge the Perception of what is happening, with Full Attention, without falsification. To Recognize what exactly thought does, how it filters the perception of reality and constructs a personal perception of reality. To recognize the values we have adopted and the emotions we feel. To Recognize the Body, bodily experiences and activities, and their meaning...

* This is a PRACTICAL Recognition EXERCISE to do.

There is a Complete Correspondence between the Higher Being, the higher functions, and the body. The Entity, its Function, is differentiated in specific areas of the nervous system, and the body, which we call "functional centers". Tradition calls them "Padma" (in Buddhism), chakras (in Tantric Yoga), "Latif" (in Sufi Tradition)... There are references to Christian ascetics in all Traditions... All of these are there, they work, but without higher control, dominance, uncoordinated, or are blocked. That is why we say that the "centers" are unawakened, and dormant. This does not mean that the corresponding functions are not performed. They are simply not performed correctly, performed in the wrong way, or unilaterally. And this ignorance, the improper functioning of human forces in the respective functional centers, is what creates confusion, conflict, illness, etc... Awakening the "centers" therefore means overcoming simple uncoordinated or blocked functioning, control, balance, and integrated action, at all levels.

The Correspondence: The Presence, the Spirit, Is Outside (actually the Spirit never "incarnates") but also Inside the body (in the Higher Center It has its Seat, but it is Channeled everywhere and is aware of everything in the body). In the Higher Center is the Perception of what is happening, the Perception of the Unity of Existence. In the forebrain, we do not perceive objectively but with personal interventions, we construct our own perception of reality. In the "chest" emotions are manifested, etc. In the lower body, physical experience and activity related to physical survival take place... The various descriptions of the centers in the Various Traditions, their number, etc... are secondary.

…..

4. The True Awakening of the Functional Centers

So to Know Man, our Self, to have Self-Awareness, means to have Experiential Recognition of our Presence (our True Attribute-less Essence), Here, Now, (always done in Real Time), and the various functions we perform. To know what we do, why we do it. To Have a Dominion of our operations. To Orient Rightly in Life. To Live in Balance. To Live Truly... Speaking specifically, practically, We must be Constantly in a Position of Balance, in the Position of Simple Perception where we Observe with Full Attention what is Happening... That is, to Live Here, Now, Consciously... To use thought when needed but without leaving it to distort our perception of reality. To have Healthy Emotions and Healthy Desires. And to Act in the world based on All This Knowledge. With All This Knowledge Illuminating our activity, our actions, we know where we are going... To Live Truly while we live here on Earth.

True Self-Knowledge, therefore, means Recognition of the Whole Man that we are, Substance-Functions-Body, Mastery of Functions, Correct Use of Functions, and True Creative Life. Only when we are True Humans, many True Humans, can we live in a humane society.

Real Self-Knowledge therefore means to Recognize what we are, how we function, what is happening, what we are doing, and where we are going. This means that the Spirit must be Free and not enslaved to individual functions (such as thinking). The Spirit must rise to its Seat, Experience the Essence, the Unity of Existence, Unite with the Timeless Source, and with This Experience, through This Experience Illuminate the lower functions, use them aright, think correctly, feel correct, to live correctly out in the world... So, Freedom is a Prerequisite for Living Rightly. When we speak of Self-Knowledge we speak of Freedom, of Knowledge of Essence and functions, of Dominion of functions, of Knowledge that is put into practice.

True Awakening of the functional centers means Real Experiential Elevation above limited functions (or stagnation, or entrapment in lower functions). To unblock our Function in lower functions, to Free ourselves from these functions (such as thought, passions, absorption in the external world), to Experientially Ascend to the Pure Perception of our Essence (our Pure Presence)... We are talking about something that is really happening, Here, Now, in Real Time, for something experiential… we have to do it, Experience it… True Full Awakening really means Experiential Recognition of our Essence. To Experience our Essence, Freedom, the Attribute-less. To Have This Experience, in the Higher Center of the Body, to Have the Experience of the Limitless Outside the Body. Only when we have this Experience can we then return back to the body and function properly (at all levels, from thought to physical activity).

Awakening must be Experiential, as must Freedom and Dominion of functions, in the corresponding functional centers in the body. It cannot be theoretical, hypothetical, or imaginary. Nor is the Awakening of the centers done by visualization of the centers, breathing exercises, or the laying of the hands on the place of the centers, or anything, as some teach... There is a vast difference between Experiential Elevation of the Spirit, Freeing the Spirit from binding functions, and we think, wish, or affirm verbally that we have awakened the centers... Things are judged by the result. The Real Awakening of the functional centers is accompanied by corresponding experiences, which do not appear in false awakening ... Those who know are not deceived.

…..

5. Freedom, Self-Knowledge, Dominion, Life, and Action

Real Experiential Liberation from the delusive action of the lower functions is a Prerequisite for Knowing our Essence, our Eternal Attribute-less Timeless Essence, the Pure Presence... Without Complete Liberation from all the lower processes, we cannot have an Experience of the Absolute.

Self-awareness means precisely to have an Experience of our True Essence, (the Pure Presence)) which is the One and Only Undifferentiated Presence, to Recognize This Essence Within Everything, to Deeply Feel the Oneness of Existence, of Everything, and to Experience the Cohesive Force of Love that Binds All.

The Self-knowledge that Reveals to us the True Essence, the Unity of Essence Within All, the Unity of All, can Illuminate the lower functions, control them, and direct them. With the Light of Knowledge all the lower functions function properly. Thinking becomes objective and does not mislead us, Emotions, and desires operate on a healthy basis and do not lead us astray, nor do the needs of life distract us but are carried out without disputes and conflicts.

True Life means Knowing Exactly Who We Are, the One Divine Essence Incarnated in the Body, the Temple of the Body, and functioning exactly as the Divine Essence within the Body... For it is written that "as the Father in Heaven is Holy, so must we too, saints, here, in the body, on the earth, in the world"... The True Complete Man is the one who has Experientially (not informationally) known his Divine Essence, his Divine Origin, and carries this Knowledge down, to Body, on earth, in the world... As in Heaven so on earth.

Only True Humans, Free, Self-aware, in Full Dominion of their powers, Truly Saints within the body, can carry the Divine Light out into the world, into Action, into daily life. If they don't, who will? Those who think that by conceiving God mentally, as a body of information, they already know Him? Those who without feeling the Unity of Existence the Deep Shocking Power of Love have made the word Love candy? Those who, without Feeling Deep Inside, use big words?... Real Life is the One We Live, not the one we imagine, wish, or desire. Real Change is Experiential, it is not theoretical, imaginary, or just words... Truth wants us to sacrifice all lies and Love demands that we sacrifice our little ego...


 

Η Οντότητα «Άνθρωπος»

 

1. Η Αληθινή Ανθρωπολογία

2. Ουσία και Σώμα

3. Ο «Άνθρωπος»

4. Η Αληθινή Αφύπνιση των Λειτουργικών Κέντρων

5. Ελευθερία, Αυτογνωσία, Κυριαρχία, Ζωή, και Δράση

…..

1. Η Αληθινή Ανθρωπολογία

 Όταν λέμε «γνωρίζω κάτι πραγματικά» σημαίνει ότι έχω «προσωπική εμπειρία», άμεση βιωματική επαφή με αυτό το ίδιο, την ουσία του, βλέπω και κατανοώ πως εκδηλώνεται, δρα, συμπεριφέρεται, και αντιλαμβάνομαι όλα τα πεδία εκδήλωσής του… Γνωρίζω δεν σημαίνει απλά πληροφορούμαι, συσσωρεύω πληροφορίες. Αυτό είναι μια έμμεση γνώση, από δεύτερο χέρι. Μπορεί να είναι αλήθεια, μπορεί και να μην είναι (κι αυτό το δεύτερο συμβαίνει συνήθως στις ανθρώπινες κοινωνίες).

Αυτογνωσία λοιπόν σημαίνει να γνωρίσω τι είναι ο άνθρωπος, ξεκινώντας από εμένα τον ίδιο, που είμαι κάτι άμεσο και μπορώ να έχω προσωπική εμπειρία, μπορώ ο ίδιος να διαπιστώσω τι συμβαίνει, αν συμβαίνει, ή δεν συμβαίνει, τι είναι αληθινό και τι όχι… Δεν βασίζομαι σε πληροφορίες που μου έμαθαν, τις διάβασα, τις άκουσα, τις σκέφθηκα… Πρέπει Εδώ, Τώρα, σε Πραγματικό Χρόνο, να γνωρίσω τον εαυτό μου, τι είμαι, πως λειτουργώ, σε ποια αντικειμενικά πεδία εκδηλώνομαι. Άρα γνωρίζω τον Άνθρωπο (εμένα, ο καθένας τον εαυτό του) σημαίνει γνωρίζω την Ουσία του Ανθρώπου, τις εκδηλώσεις του… γνωρίζω ολόκληρο τον άνθρωπο, σε όλες τις εκδηλώσεις του.

Τι είναι Αληθινή Ουσία; Ποιος αναρωτιέται; Ποιος ψάχνει; Ακριβώς Αυτός ο «Ποιος», ο «Ζωντανός Άνθρωπος», Εδώ, Τώρα, σε Πραγματικό Χρόνο, είναι η Αληθινή Ουσία: Η Αντίληψη της Ύπαρξης, η Επίγνωση ότι είμαστε εμείς, Εδώ, Τώρα, η Απλή Συνείδηση του «Ποιος», η Απλή Αίσθηση της Παρουσίας μας… όχι οι οποιεσδήποτε ιδιότητες μπορούμε εκ των υστέρων να αποδώσουμε σε αυτό το «Ποιος»… όλες οι ιδιότητες είναι πρόσθετες, αλλά πολλές ιδιότητες είναι αυθαίρετες, τεχνητές, τις έχουν επιβάλει οι άνθρωποι, κι έτσι μας έμαθαν.

Αυτή η Αληθινή Ουσία, το Απλό Αγνό «Ποιος» (δηλαδή εμείς) επιτελεί διάφορες λειτουργίες: Αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει… Σκέπτεται αποδίδοντας κατηγορούμενα (ιδιότητες) στα «πράγματα»…Ζυγίζει τα «πράγματα» αποδίδοντας αξίες, έχει συναισθήματα απέναντι στα «πράγματα» ανάλογα την αξία τους… Δραστηριοποιείται μέσα στο σώμα, και μέσα από το σώμα στον εξωτερικό κόσμο.

Τι είναι λοιπόν ο Άνθρωπος; Ολόκληρος ο Άνθρωπος; Είναι η Αληθινή Ουσία, η Αντίληψη της Ύπαρξης, η Επίγνωση ότι είμαστε εμείς, που αντιλαμβάνεται, σκέπτεται, συναισθάνεται, έχει εμπειρία του σώματος και του κόσμου… Αληθινή Ουσία-Λειτουργίες-Σώμα. Ο Άνθρωπος είναι όλα αυτά. Αν δούμε τον άνθρωπο χωρίς κάτι από αυτά δεν είναι Ολόκληρος ο Άνθρωπος, είναι μισός άνθρωπος.

…..

2. Ουσία και Σώμα

Η Ουσία, σαν Αντίληψη, Επίγνωση, Συνείδηση, (Αίσθηση Παρουσίας), Προηγείται, πάντα, των πάντων. Πρέπει να τεθεί πρώτα το «Ποιος» (η επίγνωση ότι υπάρχουμε), για να ειπωθεί εκ των υστέρων οτιδήποτε… Αν δεν υπάρχει η επίγνωση της ύπαρξης, δεν υπάρχει τίποτα, τίποτα να πούμε. Άρα το «Ποιος» (εμείς, ο Ζωντανός Άνθρωπος, Εδώ, Τώρα), είναι η Αρχή, κι η Βάση να Οικοδομηθεί οποιαδήποτε γνώση… Αν εκ των υστέρων διατυπωθούν θεωρίες ότι ο άνθρωπος είναι δημιούργημα, ότι προηγείται Άλλη Αρχή, στην πραγματικότητα πάλι προηγείται το «Ποιος» (ο Άνθρωπος) που δημιουργεί όλο αυτό το σύστημα σκέψης και μόνο μέσα στο σύστημα σκέψης υπάρχει κάποια Άλλη Αρχή, όπως την φαντάζεται… Αλλά εδώ μιλάμε για την Πραγματικότητα, για τον Πραγματικό Χώρο που υπάρχουμε, σε Πραγματικό Χρόνο, δεν μιλάμε μέσα από τα ανθρώπινα συστήματα σκέψης… Πάντα λοιπόν Προηγείται η Ουσία των Λειτουργιών, της Αντίληψης, της σκέψης, κλπ., αλλά και της αντίληψης των εξωτερικών φαινομένων.

Πάντα η Αρχή, η Καθαρή Ουσία, η Παρουσία, Χωρίς Ιδιότητες, Χωρίς Δράση, οτιδήποτε, Προηγείται Οποιουδήποτε Φαινομένου. Αυτό ισχύει και σε Κοσμικό Πεδίο και στο Υλικό Πεδίο. Αυτή η Αρχή (η Αρχέγονη Κατάσταση) είναι η Πηγή του Παντός, το Στήριγμα των Πάντων, και το Ύστατο Υπόβαθρο Κάθε Εκδήλωσης, Κάθε Φαινομένου. Κι αυτό Συμβαίνει, όπως στο Κοσμικό Πεδίο, και μέσα στον Άνθρωπο. Επειδή Συμβαίνει στο Κοσμικό Πεδίο για αυτό συμβαίνει και μέσα στον άνθρωπο, με τον ίδιο τρόπο. Η Ουσία, η Καθαρή Παρουσία, είναι η Αρχή και το Υπόβαθρο όλων των Λειτουργιών μέσα στον άνθρωπο, Αντίληψης, Σκέψης, Υλικής (Σωματικής) Εμπειρίας, Εξωτερικών φαινομένων

Όλα λοιπόν Πηγάζουν από την Ουσία, την Παρουσία, Εκδηλώσεις, Φαινόμενα, όλα. Από την Ουσία που «Κινείται», «Λειτουργεί», Συμβαίνουν όλα… Στο Κοσμικό Πεδίο Δημιουργούνται οι Κόσμοι της Αντίληψης της Νόησης, της Ενέργειας, της Ύλης. Στο Υλικό Πεδίο, μέσα στον άνθρωπο η Παρουσία Εκδηλώνεται σαν Αντίληψη της ύπαρξης, σαν σκέψη (αναπαράσταση της πραγματικότητας με έννοιες-λέξεις), συναισθήματα, και σωματική εμπειρία.

Η Ουσία Είναι Αυτό που Υπάρχει, το Άγνωστο, το Μυστήριο της Παρουσίας, σε Κοσμικό και Ανθρώπινο Πεδίο… Αυτή (Αυτή η Παρουσία) Είναι πέρα από όλα, πέρα από ιδιότητες, εξέλιξη, χρόνο, μεταβολή, οτιδήποτε. Είναι το Μεγάλο Μυστήριο που Δημιουργεί Κόσμους κι Ενσαρκώνεται μέσα στο όντα, μέσα στον άνθρωπο… Είναι η Ουσία που Ενεργεί, η Ενέργεια της, η Αντιληπτική Ενέργεια, που Παράγει όλα τα πράγματα. Όλα Είναι Αντιληπτική Ενέργεια. Στο  Κοσμικό Πεδίο Δημιουργούνται οι Κόσμοι. Είναι η Αντίληψη που Καθρεφτίζει Αυτό που Υπάρχει, Είναι η Αντίληψη που Παγιώνεται σε Νόηση, Συμπυκνώνεται σε Ενέργεια, και Στερεοποιείται σε Ύλη… Στο Ανθρώπινο Πεδίο η Αντιληπτική Ενέργεια γίνεται μέσα στο σώμα, Αντίληψη της Πραγματικότητας, Σκέψη-νοητική αναπαράσταση της πραγματικότητας, συναισθήματα, σωματική εμπειρία και δραστηριότητα. Είναι η Ίδια Ουσία (το Μυστήριο της Παρουσίας) που Εκδηλώνεται σε Κοσμικό Πεδίο και Ανθρώπινο Ατομικό Πεδίο.

Τα όντα που δεν Βιώνουν την Αληθινή Ουσία τους, μέσα τους, που δεν Διαισθάνονται το Απέραντο Χωρίς Ιδιότητες Βάθος τους, αλλά λειτουργούν μέσα από την σκέψη, δημιουργούν, κατασκευάζουν μια εικόνα της πραγματικότητας, σύμφωνα με όσα έμαθαν, διάβασαν, άκουσαν, σκέφθηκαν… Ό,τι φαντάζονται ότι ισχύει δεν ισχύει στην πραγματικότητα, σε Πραγματικό Χρόνο, στην Πραγματική Ζωή, αλλά μόνο μέσα στο σύστημα σκέψης τους, δηλαδή σε ένα φανταστικό χώρο.

….. 

3. Ο «Άνθρωπος», (Ουράνια Προέλευση και Ενσάρκωση)

Αυτό που Υπάρχει Είναι Ουσία (Παρουσία, Ολοκληρωμένη Γνώση Παρουσίας) Χωρίς Ιδιότητες. Από Αυτή την Μυστηριώδη Παρουσία Αναδύεται η Αντίληψη, η Αντιληπτική Ενέργεια, που δεν ξεχωρίζει και ξεχωρίζει ταυτόχρονα  από την Πηγή της (Είναι Αντίληψη Παρουσίας).  Στο Δεύτερο Πεδίο Εκδήλωσης της Είναι Καθαρή Αντίληψη που Καθρεφτίζει Αυτό που Υπάρχει. Κόσμος και Ον είναι το Ίδιο (Υποκείμενο-Αντικείμενο Ταυτίζονται). Στο Τρίτο Πεδίο όπου η Αντίληψη γίνεται Νόηση, νοητική συσσώρευση αναδύονται υποκείμενα, νοητικοί πυρήνες, νοητικά όντα. Στο Τέταρτο Πεδίο όπου η Νόηση Ενδυναμώνεται, γίνεται Ενέργεια και Δρα, τα νοητικά όντα «ενδύονται» ένα ενεργειακό σώμα. Στο Πέμπτο Πεδίο, η Νόηση που έχει Ενεργοποιηθεί Δημιουργεί την Κοσμική Μορφή, τις υλικές μορφές και όλη η Οντότητα (Παρουσία, Αντίληψη, Νόηση, Ενέργεια) Ενσαρκώνεται σε ένα σώμα.

Ο Άνθρωπος Είναι Ουσία (Παρουσία) Χωρίς Καμιά Ιδιότητα, Καμιά Διαφορά από την Παρουσία που Δημιουργεί τα Πάντα. Σαν Οντότητα Εκδηλώθηκε στα Διάφορα Κοσμικά Επίπεδα-Πεδία, μέχρι να Ενσαρκωθεί σαν Παρουσία με όλες τις δυνάμεις, λειτουργίες του (αντίληψη, σκέψη, συναισθήματα) μέσα στο σώμα… Ο άνθρωπος στην γη Είναι Παρουσία με Λειτουργίες (η Ανώτερη Οντότητα) μέσα στο σώμα. Σαν Παρουσία Επιτελεί όλες τις λειτουργίες. Είναι το «Πνεύμα» που Αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει σε όλα τα επίπεδα, που είναι αντίληψη του τι συμβαίνει, που γίνεται σκέψη, που γίνεται συναισθήματα, που γίνεται σωματική εμπειρία και σωματική δραστηριότητα. Είναι το Πνεύμα που Κατοικεί στον Ναό του, το σώμα είναι ναός για το Πνεύμα.

Αυτή η Παρουσία, το Πνεύμα, έχει την Έδρα του στο Ανώτερο Κέντρο του ανθρώπου (του εγκεφάλου, του νευρικού συστήματος). Είναι Έξω από το σώμα και Μέσα στο σώμα και σε ολόκληρο το σώμα. Διοχετεύεται παντού στο σώμα κι έχει γνώση, κι αντιδρά σε όλα τα επίπεδα, σε όλο το σώμα. Γίνεται σκέψη στον πρόσθιο εγκέφαλο. Γίνεται συναίσθημα-συγκίνηση στο επίπεδο του στήθους. Γίνεται σωματική εμπειρία στις κατώτερες σωματικές λειτουργίες, πιο χαμηλά… Για να γνωρίσουμε πραγματικά τι είμαστε, τι είναι ο άνθρωπος, πρέπει να τον γνωρίσουμε Εδώ, Τώρα, σε Πραγματικό Χρόνο. Να Αναγνωρίσουμε την Αντίληψη αυτού που συμβαίνει, με Πλήρη Προσοχή, χωρίς παραποιήσεις. Να Αναγνωρίσουμε τι ακριβώς κάνει η σκέψη, πως φιλτράρει την αντίληψη της πραγματικότητας και κατασκευάζει μια προσωπική αντίληψη της πραγματικότητας. Να αναγνωρίσουμε τις αξίες που έχουμε υιοθετήσει και τα συναισθήματα που νοιώθουμε. Να Αναγνωρίσουμε το Σώμα, τις σωματικές εμπειρίες και δραστηριότητες, και το νόημά τους … * Αυτή είναι μια ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ Αναγνώρισης που πρέπει να κάνουμε.

Υπάρχει μια Πλήρης Αντιστοιχία ανάμεσα στην Ανώτερη Οντότητα, τις ανώτερες λειτουργίες, και το σώμα. Η Οντότητα, η Λειτουργία της, διαφοροποιείται σε συγκεκριμένες περιοχές του νευρικού συστήματος, και του σώματος, που ονομάζουμε «λειτουργικά κέντρα». Η Παράδοση τα ονομάζει «πάντμα» (στον Βουδισμό), τσάκρας (στην Ταντρική Γιόγκα), «λατάιφ» (στην Σουφική Παράδοση)… Υπάρχουν αναφορές στους χριστιανούς ασκητές, και σε όλες τις Παραδόσεις… Όλα αυτά υπάρχουν, λειτουργούν, αλλά χωρίς ανώτερο έλεγχο, κυριαρχία, ασυντόνιστα, ή είναι μπλοκαρισμένα. Για αυτό λέμε ότι τα «κέντρα» είναι μη-αφυπνισμένα, σε λήθαργο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν επιτελούνται οι αντίστοιχες λειτουργίες. Απλά δεν επιτελούνται σωστά, επιτελούνται με λάθος τρόπο, ή μονομερώς. Κι αυτή η άγνοια, η μη σωστή λειτουργία των ανθρώπινων δυνάμεων στα αντίστοιχα λειτουργικά κέντρα, είναι που δημιουργεί την σύγχυση, την σύγκρουση, την αρρώστια, κλπ.... Αφύπνιση λοιπόν των «κέντρων» σημαίνει υπέρβαση της απλής ασυντόνιστης, ή μπλοκαρισμένης λειτουργίας, έλεγχος, ισορροπία κι ολοκληρωμένη δράση, σε όλα τα επίπεδα.

Η Αντιστοιχία: Η Παρουσία, το Πνεύμα, Είναι Έξω (στην πραγματικότητα το Πνεύμα δεν «ενσαρκώνεται» ποτέ) αλλά και Μέσα στο σώμα (στο Ανώτερο Κέντρο Έχει Έδρα, αλλά Διοχετεύεται παντού κι έχει επίγνωση των πάντων στο σώμα). Στο Ανώτερο Κέντρο είναι Αντίληψη του τι συμβαίνει, Αντίληψη της Ενότητας της Ύπαρξης. Στον πρόσθιο εγκέφαλο δεν αντιλαμβανόμαστε αντικειμενικά αλλά με προσωπικές παρεμβάσεις κατασκευάζουμε την δική μας αντίληψη της πραγματικότητας. Στο «στήθος» εκδηλώνονται οι συγκινήσεις, κλπ. Στο κατώτερο σώμα λαβαίνει χώρα η σωματική εμπειρία και δραστηριότητα που σχετίζεται με την σωματική επιβίωση… Οι διάφορες περιγραφές των κέντρων στις Διάφορες Παραδόσεις, ο αριθμός τους, κλπ… είναι δευτερεύουσες.

…..

4. Η Αληθινή Αφύπνιση των Λειτουργικών Κέντρων

Να Γνωρίσουμε λοιπόν τον Άνθρωπο, τον Εαυτό μας, να Έχουμε Αυτογνωσία, σημαίνει να έχουμε Βιωματική Αναγνώριση της Παρουσίας μας (την Αληθινή Χωρίς Ιδιότητες Ουσία μας), Εδώ, Τώρα, (πάντα γίνεται σε Πραγματικό Χρόνο) και των διαφόρων λειτουργιών που επιτελούμε. Να Γνωρίζουμε τι κάνουμε, γιατί το κάνουμε. Να Έχουμε Κυριαρχία των λειτουργιών μας. Να Προσανατολιζόμαστε Ορθά στην Ζωή. Να Ζούμε Ισορροπημένα. Να Ζούμε Αληθινά… Μιλώντας ειδικά, πρακτικά, Πρέπει να Είμαστε Συνεχώς σε Θέση Ισορροπίας, στη Θέση της Απλής Αντίληψης όπου Παρατηρούμε με Πλήρη Προσοχή τι Συμβαίνει… Δηλαδή να Ζούμε Εδώ, Τώρα, Συνειδητά… Να χρησιμοποιούμε την σκέψη όταν χρειάζεται αλλά χωρίς να την αφήνουμε να παραμορφώνει την αντίληψή μας για την πραγματικότητα. Να έχουμε Υγιή Συναισθήματα και Υγιείς Επιθυμίες. Και να Δρούμε στον κόσμο με βάση Όλη Αυτή την Γνώση. Με Όλη Αυτή την Γνώση να Φωτίζει την δραστηριότητά μας, τις πράξεις μας, γνωρίζουμε που πηγαίνουμε… Να Ζούμε Αληθινά για όσο ζούμε εδώ, στην γη.

Η Αληθινή Αυτογνωσία λοιπόν σημαίνει Αναγνώριση του Όλου Ανθρώπου που είμαστε, Ουσίας-Λειτουργιών-Σώματος, Κυριαρχία των Λειτουργιών, Ορθή Χρήση των Λειτουργιών, Αληθινή Δημιουργική Ζωή. Μόνο όταν είμαστε Αληθινοί Άνθρωποι, πολλοί Αληθινοί Άνθρωποι, μπορούμε να ζούμε σε μια ανθρώπινη κοινωνία.

Πραγματική Αυτογνωσία συνεπώς σημαίνει να Αναγνωρίσουμε τι είμαστε, πως λειτουργούμε, τι συμβαίνει, τι κάνουμε, που πάμε. Αυτό σημαίνει ότι το Πνεύμα πρέπει να Είναι Ελεύθερο κι όχι σκλαβωμένο σε επιμέρους λειτουργίες (όπως η σκέψη). Το Πνεύμα πρέπει να Ανυψωθεί στην Έδρα του, να Βιώσουμε την Ουσία, την Ενότητα της Ύπαρξης, να Ενωθούμε με την Άχρονη Πηγή, και με Αυτή την Εμπειρία, μέσα από Αυτή την Εμπειρία να Φωτίζει τις κατώτερες λειτουργίες, να τις χρησιμοποιούμε ορθά, να σκεφτόμαστε ορθά, να συναισθανόμαστε ορθά, να ζούμε ορθά έξω στον κόσμο… Η Ελευθερία λοιπόν είναι Προϋπόθεση για να Ζούμε Ορθά. Όταν μιλάμε για Αυτογνωσία μιλάμε για Ελευθερία, για Γνώση της Ουσίας και των λειτουργιών, για Κυριαρχία των λειτουργιών, για Γνώση που γίνεται πράξη.

Η Αληθινή Αφύπνιση των λειτουργικών κέντρων σημαίνει την Πραγματική Βιωματική Ανύψωση πάνω από τις περιορισμένες λειτουργίες (ή την στασιμότητα, ή τον εγκλωβισμό σε κατώτερες λειτουργίες). Να ξεμπλοκάρουμε την Λειτουργία μας σε κατώτερες λειτουργίες, να Ελευθερωθούμε από αυτές τις λειτουργίες (όπως η σκέψη, πάθη, απορρόφηση στον εξωτερικό κόσμο), να Ανυψωθούμε Βιωματικά στην Καθαρή Αντίληψη της Ουσίας μας (της Αγνής Παρουσίας μας)… Μιλάμε για κάτι που συμβαίνει πραγματικά, Εδώ, Τώρα, σε Πραγματικό Χρόνο, για κάτι βιωματικό… πρέπει να το κάνουμε, να το Βιώσουμε… Η Αληθινή Πλήρης Αφύπνιση σημαίνει πραγματικά την Βιωματική Αναγνώριση της Ουσίας μας. Να Βιώσουμε την Ουσία μας, την Ελευθερία, το Χωρίς Ιδιότητες. Να Έχουμε Αυτή την Εμπειρία, στο Ανώτερο Κέντρο του Σώματος, να Έχουμε την Εμπειρία του Απεριόριστου Έξω από το σώμα. Μόνο όταν Έχουμε Αυτή την Εμπειρία μπορούμε να επιστρέψουμε μετά πάλι πίσω στο σώμα και να το λειτουργήσουμε σωστά (σε όλα τα επίπεδα, από την σκέψη, μέχρι την σωματική δραστηριότητα).

Η Αφύπνιση πρέπει να είναι Βιωματική, όπως κι η Ελευθερία κι η Κυριαρχία των λειτουργιών, στα αντίστοιχα λειτουργικά κέντρα στο σώμα. Δεν μπορεί να είναι θεωρητική, υποθετική ή φανταστική. Ούτε η Αφύπνιση των κέντρων γίνεται με οραματισμό των κέντρων, αναπνευστικές ασκήσεις, ή επίθεση των χεριών στη θέση των κέντρων, ή οτιδήποτε, όπως διδάσκουν κάποιοι… Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην Βιωματική Ανύψωση του Πνεύματος, στην Απελευθέρωση του Πνεύματος από δεσμευτικές λειτουργίες και στο να νομίζουμε, να ευχόμαστε ή να βεβαιώνουμε λεκτικά ότι έχουμε αφυπνίσει τα κέντρα… Εκ του αποτελέσματος κρίνονται τα πράγματα. Η Πραγματική Αφύπνιση των λειτουργικών κέντρων συνοδεύεται από αντίστοιχες εμπειρίες, που δεν εμφανίζονται στην ψευτοαφύπνιση… Όσοι γνωρίζουν δεν ξεγελιούνται.

…..

5. Ελευθερία, Αυτογνωσία, Κυριαρχία, Ζωή, και Δράση

Η Πραγματική Βιωματική Απελευθέρωση από την παραπλανητική δράση των κατώτερων λειτουργιών αποτελεί Προϋπόθεση για να Γνωρίσουμε την Ουσία μας, την Αιώνια Χωρίς Ιδιότητες Άχρονη Ουσία μας, την Αγνή Παρουσία… Χωρίς Πλήρη Απελευθέρωση από όλες τις κατώτερες διαδικασίες δεν μπορούμε να έχουμε Εμπειρία του Απολύτου.

Αυτογνωσία σημαίνει ακριβώς να Έχουμε Εμπειρία της Αληθινής Ουσίας μας, (της Αγνής Παρουσίας)) που Είναι Μια και Μοναδική Παρουσία Χωρίς Διακρίσεις, να Αναγνωρίζουμε Αυτή την Ουσία Μέσα σε Όλα, να Συναισθανόμαστε Βαθιά την Ενότητα της Ύπαρξης, των Πάντων, και να Βιώνουμε την Συνεκτική Δύναμη της Αγάπης που τα Ενώνει Όλα.

Η Αυτογνωσία που μας Φανερώνει την Αληθινή Ουσία, την Ενότητα της Ουσίας Μέσα σε Όλα, την Ενότητα Όλων, μπορεί να Φωτίσει τις κατώτερες λειτουργίες, να τις ελέγξει, να τις κατευθύνει. Με το Φως της Γνώσης όλες οι κατώτερες λειτουργίες λειτουργούν σωστά. Η σκέψη γίνεται αντικειμενική και δεν μας παραπλανά, Συναισθήματα, επιθυμίες λειτουργούν σε υγιή βάση και δεν μας παρασύρουν, ούτε οι ανάγκες της ζωής μας αποπροσαναταλίζουν αλλά εκτελούνται χωρίς διαμάχες και συγκρούσεις.

Η Αληθινή Ζωή σημαίνει ακριβώς να Γνωρίζουμε Ποιοι Είμαστε, η Μια Θεϊκή Ουσία Ενσαρκωμένη στο Σώμα, στο Ναό του Σώματος, και να λειτουργούμε ακριβώς σαν Θεϊκή Ουσία μέσα στο Σώμα… Γιατί είναι γραμμένο τι «όπως Είναι Άγιος ο Πατέρας στον Ουρανό, έτσι πρέπει να είμαστε κι εμείς, άγιοι, εδώ, στο σώμα, στη γη, στο κόσμο»… Ο Αληθινός Ολοκληρωμένος Άνθρωπος είναι αυτός που Έχει Γνωρίσει Βιωματικά (όχι πληροφοριακά) την Θεϊκή Ουσία του, την Θεϊκή Προέλευσή του, και μεταφέρει Αυτή την Γνώση κάτω, στο Σώμα, στη γη, στο κόσμο… Όπως στον Ουρανό έτσι και στη γη.

Μόνο Αληθινοί Άνθρωποι, Ελεύθεροι, με Αυτογνωσία, με Πλήρη Κυριαρχία των δυνάμεων τους, Πραγματικά Άγιοι μέσα στο σώμα, μπορούν να μεταφέρουν το Θεϊκό Φως έξω στον κόσμο, στην Δράση, στην καθημερινή ζωή. Αν δεν το κάνουν αυτοί ποιος θα το κάνει; Αυτοί που νομίζουν ότι με το να συλλαμβάνουν τον Θεό νοητικά, σαν σύνολο πληροφοριών, τον Γνωρίζουν κιόλας; Αυτοί που χωρίς να νοιώθουν την Ενότητα της Ύπαρξης την Βαθιά Συγκλονιστική Δύναμη της Αγάπης έχουν κάνει την λέξη Αγάπη καραμέλα; Αυτοί που χωρίς να Αισθάνονται Μέσα τους Βαθιά, χρησιμοποιούν μεγάλες λέξεις;… Η Αληθινή Ζωή είναι Αυτή που Ζούμε, όχι αυτή που φανταζόμαστε, ή ευχόμαστε ή επιθυμούμε. Η Πραγματική Αλλαγή είναι Βιωματική, δεν είναι θεωρητική, φανταστική, ή μόνο λόγια… Η Αλήθεια θέλει να θυσιάσουμε όλα τα ψέματα  κι η Αγάπη απαιτεί να θυσιάσουμε το μικρό εγώ μας…


 

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Chapter 2 

 

The Eternal Dance of Opposites: Unveiling the Mysticism of Tao Te Ching,   

 

In the profound wisdom of Laozi's “Tao Te Ching”, Chapter 2 reveals a mystical tapestry where the dualities of existence are not just acknowledged but celebrated as intrinsic elements of the universal balance. This chapter, succinct yet infinitely deep, invites us to ponder the essential nature of contrasts, the harmonious interplay of opposites, and the serene wisdom of the sage who embodies the Tao. 

 

The Illumination of Dualities 

 

"Under heaven, all can see beauty as beauty only because there is ugliness. 

All can know good as good only because there is evil." 

Laozi begins by highlighting an undeniable truth: the very perception of qualities such as beauty and goodness is predicated on their opposites, ugliness and evil. This dualistic nature of human understanding is foundational in Taoist thought. It echoes the yin-yang principle, where opposing forces are interconnected and interdependent in the natural world, giving rise to each other in turn. 

Beauty and ugliness, good and evil, are not standalone absolutes but relational constructs. The existence of one gives meaning to the other. This profound realization challenges us to see beyond surface-level judgments and appreciate the deeper, interconnected nature of all things. It urges us to transcend binary thinking and embrace a more holistic view of existence. 

 

The Symphony of Complements 

 

"Therefore having and not having arise together. 

Difficult and easy complement each other. 

Long and short contrast each other; 

High and low rest upon each other; 

Voice and sound harmonize each other; 

Front and back follow one another." 

Laozi elaborates on the theme of duality by illustrating how seemingly opposite concepts are inextricably linked. In this cosmic dance, having and not having, difficulty and ease, length and shortness, height and lowness, voice and sound, front and back—each pair exists because of the other. They do not merely coexist but actively define and enrich one another. 

Consider the relationship between difficulty and ease. Without challenges, the notion of ease would be meaningless. It is through overcoming difficulties that we come to appreciate ease. Similarly, the concept of "having" gains significance only in contrast to "not having." This interplay extends to all aspects of life, from the physical to the metaphysical, weaving a rich tapestry of existence where every thread contributes to the whole. 

 

The Way of the Sage 

 

"Therefore the sage goes about doing nothing, teaching no-talking. 

The ten thousand things rise and fall without cease, 

Creating, yet not possessing, 

Working, yet not taking credit. 

Work is done, then forgotten. 

Therefore it lasts forever." 

In this passage, Laozi introduces the sage, a figure who embodies the Tao, or the Way. The sage's wisdom lies in action through inaction, a concept known as “wu wei”. This does not imply laziness or passivity but rather an alignment with the natural flow of the universe. The sage acts without attachment to the outcomes, teaches without imposing, and creates without claiming ownership. 

The sage's approach is one of humility and non-interference. By not clinging to achievements or seeking recognition, the sage remains in harmony with the Tao. This detachment allows the sage's work to endure, echoing the idea that true legacy is built on selflessness and alignment with the natural order. 

 

The Timeless Wisdom 

 

The concluding lines of this chapter encapsulate a timeless wisdom: "Work is done, then forgotten. Therefore, it lasts forever." This paradoxical statement reveals a profound truth about the nature of lasting impact. When actions are performed with selfless intent and without attachment to personal gain, they resonate through time, becoming eternal. 

In our modern world, where success is often measured by recognition and accumulation, Laozi's teachings offer a refreshing perspective. The idea that true fulfillment and lasting impact arise from a place of humility and detachment challenges contemporary values. It encourages us to shift our focus from the ephemeral to the eternal, from the self to the greater whole. 

 

Embracing the Tao 

 

Chapter 2 of the “Tao Te Ching” invites us to embrace the Tao by recognizing and honoring the dualities of existence. It calls us to see beyond surface distinctions and appreciate the interconnectedness of all things. By adopting the sage's approach of action through inaction and selfless service, we align ourselves with the natural flow of the universe. 

This mystical journey through the dualities of life, as guided by Laozi, offers not only a philosophical framework but also a practical guide for living in harmony with the world. It is a reminder that true wisdom lies in simplicity, humility, and a deep understanding of the eternal dance of opposites that shapes our reality. 

As we navigate the complexities of modern life, let us draw inspiration from the sage and strive to act with grace, humility, and an unwavering connection to the Tao. In doing so, we become part of the timeless flow, where our actions, though forgotten, leave an indelible mark on the tapestry of existence. 

... 

Ο Αιώνιος Χορός των Αντιθέτων: Αποκαλύπτοντας τον Μυστικισμό του Τάο Τε Τσινγκ 

 

Με τη βαθιά σοφία του “Tao Te Ching” του Laozi, το Κεφάλαιο 2 αποκαλύπτει μια μυστικιστική ταπετσαρία όπου οι δυαδότητες της ύπαρξης όχι απλώς αναγνωρίζονται, αλλά δοξάζονται ως εγγενή στοιχεία της παγκόσμιας ισορροπίας. Αυτό το κεφάλαιο, συνοπτικό αλλά απείρως βαθύ, μας καλεί να αναλογιστούμε την ουσιαστική φύση των αντιθέσεων, την αρμονική αλληλεπίδραση των αντιθέτων και τη γαλήνια σοφία του σοφού που ενσαρκώνει το Τάο. 

 

Ο Φωτισμός των δυαδικοτήτων 

 

«Κάτω από τον ουρανό, όλοι μπορούν να δουν την ομορφιά ως ομορφιά μόνο επειδή υπάρχει ασχήμια. 

Όλοι μπορούν να γνωρίσουν το καλό ως καλό μόνο επειδή υπάρχει το κακό». 

Ο Laozi ξεκινάει τονίζοντας μια αναμφισβήτητη αλήθεια: η ίδια η αντίληψη ιδιοτήτων όπως η ομορφιά και η καλοσύνη βασίζεται στα αντίθετά τους, την ασχήμια και το κακό. Αυτή η δυαδική φύση της ανθρώπινης κατανόησης είναι θεμελιώδης στην ταοϊστική σκέψη. Απηχεί την αρχή yin-yang, όπου οι αντίθετες δυνάμεις αλληλοσυνδέονται και αλληλοεξαρτώνται στον φυσικό κόσμο, προκαλώντας η μία την άλλη με τη σειρά της. 

Η ομορφιά και η ασχήμια, το καλό και το κακό, δεν είναι αυτόνομα απόλυτα αλλά σχεσιακά κατασκευάσματα. Η ύπαρξη του ενός δίνει νόημα στο άλλο. Αυτή η βαθιά συνειδητοποίηση μας προκαλεί να δούμε πέρα από επιφανειακές κρίσεις και να εκτιμήσουμε τη βαθύτερη, διασυνδεδεμένη φύση όλων των πραγμάτων. Μας προτρέπει να υπερβούμε τη δυαδική σκέψη και να αγκαλιάσουμε μια πιο ολιστική άποψη της ύπαρξης. 

 

Η Συμφωνία των Συμπληρωμάτων 

 

«Επομένως το να έχουμε και να μην έχουμε προκύπτουν μαζί. 

Δύσκολα και εύκολα αλληλοσυμπληρώνονται. 

Μεγάλη και σύντομο αντιτίθενται μεταξύ τους. 

Υψηλό και χαμηλό ακουμπούν το ένα στο άλλο. 

Φωνή και ήχος εναρμονίζονται μεταξύ τους. 

Μπροστά και πίσω διαδέχονται το ένα το άλλο». 

Ο Laozi επεξεργάζεται το θέμα της δυαδικότητας παρουσιάζοντας πώς οι φαινομενικά αντίθετες έννοιες συνδέονται άρρηκτα. Σε αυτόν τον κοσμικό χορό, το να έχεις και να μην έχεις, η δυσκολία και η ευκολία, το μακρύ και το κοντό, το ύψηλό και το χαμηλό, φωνή και ήχος, εμπρός και πίσωτο κάθε ζευγάρι υπάρχει εξαιτίας του άλλου. Δεν συνυπάρχουν απλώς, αλλά προσδιορίζουν και εμπλουτίζουν ενεργά το ένα το άλλο. 

Εξετάστε τη σχέση μεταξύ δυσκολίας και ευκολίας. Χωρίς προκλήσεις, η έννοια της ευκολίας θα ήταν χωρίς νόημα. Είναι μέσα από την υπέρβαση των δυσκολιών που φτάνουμε να εκτιμήσουμε την ευκολία. Ομοίως, η έννοια του «έχω» αποκτά σημασία μόνο σε αντίθεση με το «δεν έχω». Αυτή η αλληλεπίδραση επεκτείνεται σε όλες τις πτυχές της ζωής, από τη φυσική έως τη μεταφυσική, υφαίνοντας μια πλούσια ταπισερί ύπαρξης όπου κάθε νήμα συνεισφέρει στο σύνολο. 

 

Ο Δρόμος του Σοφού 

 

«Επομένως, ο σοφός συνεχίζει να μην κάνει τίποτα, διδάσκοντας να μην μιλάμε. 

Τα δέκα χιλιάδες πράγματα ανεβαίνουν και πέφτουν ασταμάτητα, 

Δημιουργώντας, αλλά όχι κατέχοντας, 

Δουλεύοντας, αλλά μη λαμβάνοντας κέρδος. 

Η δουλειά γίνεται και μετά ξεχνιέται. 

Επομένως, διαρκεί για πάντα». 

Σε αυτό το απόσπασμα, ο Laozi εισάγει τον σοφό, μια φιγούρα που ενσαρκώνει το Τάο ή τον Δρόμο. Η σοφία του σοφού βρίσκεται στη δράση μέσω της αδράνειας, μια έννοια γνωστή ωςwu wei”. Αυτό δεν συνεπάγεται τεμπελιά ή παθητικότητα, αλλά μάλλον ευθυγράμμιση με τη φυσική ροή του σύμπαντος. Ο σοφός ενεργεί χωρίς προσκόλληση στα αποτελέσματα, διδάσκει χωρίς να επιβάλλει και δημιουργεί χωρίς να διεκδικεί την ιδιοκτησία. 

Η προσέγγιση του σοφού είναι προσέγγιση ταπεινότητας και μη παρεμβολής. Με το να μην προσκολλάται στα επιτεύγματα ή να αναζητά την αναγνώριση, ο σοφός παραμένει σε αρμονία με το Τάο. Αυτή η απόσπαση επιτρέπει στο έργο του σοφού να αντέξει, απηχώντας την ιδέα ότι η αληθινή κληρονομιά βασίζεται στην ανιδιοτέλεια και την ευθυγράμμιση με τη φυσική τάξη. 

 

Η Διαχρονική Σοφία 

 

Οι καταληκτικές γραμμές αυτού του κεφαλαίου συμπυκνώνουν μια διαχρονική σοφία: «Η δουλειά γίνεται, μετά ξεχνιέται. Επομένως, διαρκεί για πάντα». Αυτή η παράδοξη δήλωση αποκαλύπτει μια βαθιά αλήθεια για τη φύση του διαρκούς αντίκτυπου. Όταν οι πράξεις εκτελούνται με ανιδιοτελή πρόθεση και χωρίς προσκόλληση σε προσωπικό κέρδος, αντηχούν στο χρόνο, γίνονται αιώνιες. 

Στον σύγχρονο κόσμο μας, όπου η επιτυχία μετριέται συχνά με την αναγνώριση και τη συσσώρευση, οι διδασκαλίες του Laozi προσφέρουν μια αναζωογονητική προοπτική. Η ιδέα ότι η αληθινή εκπλήρωση και ο διαρκής αντίκτυπος προκύπτουν από έναν τόπο ταπεινότητας και αποστασιοποίησης αμφισβητεί τις σύγχρονες αξίες. Μας ενθαρρύνει να μετατοπίσουμε την εστίασή μας από το εφήμερο στο αιώνιο, από τον εαυτό στο ευρύτερο σύνολο. 

 

Αγκαλιάζοντας το Τάο 

 

Το Κεφάλαιο 2 τουTάο Τε Τσινγκ” μας προσκαλεί να αγκαλιάσουμε το Τάο αναγνωρίζοντας και τιμώντας τις δυαδότητες της ύπαρξης. Μας καλεί να δούμε πέρα από τις επιφανειακές διακρίσεις και να εκτιμήσουμε τη διασύνδεση όλων των πραγμάτων. Υιοθετώντας την προσέγγιση δράσης του σοφού μέσω της αδράνειας και της ανιδιοτελούς υπηρεσίας, ευθυγραμμιζόμαστε με τη φυσική ροή του σύμπαντος. 

Αυτό το μυστικιστικό ταξίδι στις δυαδότητες της ζωής, όπως καθοδηγείται από τον Laozi, προσφέρει όχι μόνο ένα φιλοσοφικό πλαίσιο αλλά και έναν πρακτικό οδηγό για να ζεις σε αρμονία με τον κόσμο. Είναι μια υπενθύμιση ότι η αληθινή σοφία βρίσκεται στην απλότητα, την ταπεινοφροσύνη και τη βαθιά κατανόηση του αιώνιου χορού των αντιθέτων που διαμορφώνει την πραγματικότητά μας. 

Καθώς περιηγούμαστε στην πολυπλοκότητα της σύγχρονης ζωής, ας αντλούμε έμπνευση από τον σοφό και ας προσπαθούμε να ενεργούμε με χάρη, ταπείνωση και ακλόνητη σύνδεση με το Τάο. Με αυτόν τον τρόπο, γινόμαστε μέρος της διαχρονικής ροής, όπου οι πράξεις μας, αν και ξεχασμένες, αφήνουν ένα ανεξίτηλο σημάδι στην ταπισερί της ύπαρξης. 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Chapter 2. On Earnestness 

 

The Mystical Path of Earnestness: Reflections from the Dhammapada 

  

The Dhammapada, a revered text in Buddhist literature, offers profound insights into the nature of earnestness and its crucial role in the journey toward Nirvana. In the verses from Chapter II, we are guided through the essence of earnestness as the path of immortality and spiritual awakening. This mystical exploration reveals the transformative power of mindfulness, the dangers of thoughtlessness, and the ultimate realization of Nirvana. 

 

Earnestness: The Path to Immortality 

 

"Earnestness is the path of immortality (Nirvana), thoughtlessness the path of death. Those who are in earnest do not die, those who are thoughtless are as if dead already." 

The Dhammapada begins by contrasting earnestness with thoughtlessness. Earnestness, characterized by mindfulness and diligence, leads to the immortal state of Nirvana. In contrast, thoughtlessness, marked by neglect and heedlessness, is akin to spiritual death. This dichotomy underscores the importance of a vigilant and mindful approach to life. 

To be earnest is to be fully awake, conscious of each moment, and dedicated to the path of righteousness. It is a state of being where one transcends the mundane and connects with the deeper truths of existence. Thoughtlessness, on the other hand, traps individuals in a cycle of ignorance and suffering, preventing them from realizing their true potential. 

 

The Joy of Earnestness 

 

"Those who are advanced in earnestness, having understood this clearly, delight in earnestness, and rejoice in the knowledge of the Ariyas (the elect)." 

For those who have grasped the value of earnestness, it becomes a source of joy and fulfillment. These enlightened beings, known as Ariyas or the elect, find profound satisfaction in their diligent practice and the wisdom it brings. The knowledge of the Ariyas represents a deep understanding of the Dharma and the nature of reality. 

This delight in earnestness is not merely intellectual but deeply experiential. It involves a heartfelt commitment to the spiritual path, leading to a transformative and joyous experience of life. The earnest practitioner finds joy not in external achievements or sensory pleasures but in the inner peace and wisdom that arise from mindfulness and right action. 

  

Attaining Nirvana through Steadfastness 

  

"These wise people, meditative, steady, always possessed of strong powers, attain to Nirvana, the highest happiness." 

  

The path to Nirvana, the ultimate goal of Buddhist practice, is marked by meditation, steadiness, and inner strength. The wise, who remain meditative and unwavering in their efforts, cultivate powerful mental and spiritual faculties. These qualities enable them to transcend the illusions of the material world and attain the highest happiness—Nirvana. 

  

Nirvana is often described as the cessation of suffering, a state of perfect peace and liberation from the cycles of birth and death. It is the realization of the true nature of the self and the dissolution of all attachments and desires. The steadfast and meditative practice of earnestness is the key to unlocking this sublime state of being. 

  

The Glory of the Earnest 

  

"If an earnest person has roused himself, if he is not forgetful, if his deeds are pure, if he acts with consideration, if he restrains himself, and lives according to law, —then his glory will increase." 

  

Earnestness is not a passive state but an active and dynamic engagement with life. An earnest person is vigilant, mindful, and conscientious in all actions. Purity of deeds, thoughtful consideration, self-restraint, and adherence to the Dharma are the hallmarks of such a person. These qualities lead to the growth and flourishing of one's spiritual glory. 

  

This glory is not of a worldly nature but a radiant inner light that shines forth as a result of virtuous living and sincere practice. It reflects the inner transformation and spiritual elevation that earnestness brings about, making the practitioner a beacon of wisdom and compassion in the world. 

  

Creating an Unassailable Island 

  

"By rousing himself, by earnestness, by restraint and control, the wise man may make for himself an island which no flood can overwhelm." 

  

The metaphor of creating an island suggests the construction of a stable and secure foundation of spiritual practice. By cultivating earnestness, self-restraint, and control, the wise build an inner refuge that remains unshaken by the external world. This island represents the steadfast mind and heart, impervious to the floods of desire, attachment, and suffering. 

  

This image of an unassailable island highlights the importance of inner resilience and steadfastness in the face of life's challenges. It encourages practitioners to develop a strong and unwavering commitment to their spiritual path, ensuring their progress toward liberation. 

  

The Vanity of Fools vs. the Jewel of Earnestness 

  

"Fools follow after vanity, men of evil wisdom. The wise man keeps earnestness as his best jewel." 

  

Vanity, the pursuit of superficial and transient pleasures, is the domain of the foolish and the unwise. These individuals, guided by misguided understanding, chase after empty and fleeting goals. In contrast, the wise cherish earnestness as their most precious possession—a jewel that guides them toward true fulfillment and liberation. 

  

Earnestness, as a jewel, symbolizes the priceless value of mindfulness and diligence. It is a treasure that enriches the soul and leads to lasting happiness. By valuing and cultivating earnestness, the wise ensure that they remain on the path of righteousness and spiritual growth. 

  

The Serenity of the Wise 

  

"When the learned man drives away vanity by earnestness, he, the wise, climbing the terraced heights of wisdom, looks down upon the fools, serene he looks upon the toiling crowd, as one that stands on a mountain looks down upon them that stand upon the plain." 

  

The Dhammapada presents a vivid image of the wise ascending the terraced heights of wisdom, achieving a vantage point from which they can see the world with clarity and serenity. This elevated perspective allows them to view the toiling crowd with compassion and understanding, recognizing the futility of their vain pursuits. 

  

This metaphor illustrates the transformative power of earnestness. By transcending vanity and cultivating wisdom, the practitioner gains a serene and detached perspective on life. This detachment is not cold or indifferent but marked by a deep sense of peace and compassion for all beings. 

  

Advancing Like a Racer 

  

"Earnest among the thoughtless, awake among the sleepers, the wise man advances like a racer, leaving behind the hack." 

  

The contrast between the earnest and the thoughtless is striking. The earnest, fully awake and mindful, advance rapidly on the spiritual path, leaving behind those who are heedless and asleep. The image of a racer emphasizes the dynamic and progressive nature of earnest practice, leading to swift spiritual advancement. 

  

This verse encourages practitioners to remain vigilant and committed, always striving to progress on their spiritual journey. It serves as a reminder that earnestness propels us forward, allowing us to overcome obstacles and achieve our highest potential. 

  

The Praise of Earnestness 

  

"By earnestness did Maghavan (Indra) rise to the lordship of the gods. People praise earnestness; thoughtlessness is always blamed." 

  

Earnestness is celebrated not only in the human realm but also in the divine. The example of Maghavan (Indra) rising to the lordship of the gods through earnestness highlights its supreme value. Earnestness is universally praised as a virtue that leads to greatness and spiritual elevation, while thoughtlessness is universally condemned. 

  

This verse reinforces the idea that earnestness is a fundamental quality for achieving both worldly and spiritual success. It encourages us to emulate the virtues of diligence and mindfulness, ensuring that we earn the praise and respect of both humans and gods. 

  

The Fiery Bhikshu 

  

"A Bhikshu (mendicant) who delights in earnestness, who looks with fear on thoughtlessness, moves about like fire, burning all his fetters, small or large." 

  

The image of a Bhikshu moving like fire conveys the transformative and purifying power of earnestness. Just as fire burns away impurities, the earnest mendicant destroys all fetters—both small and large—through diligent practice. This process of purification leads to greater freedom and spiritual advancement. 

  

This verse emphasizes the importance of vigilance and mindfulness in the life of a Bhikshu. By delighting in earnestness and fearing thoughtlessness, the mendicant ensures steady progress on the path to liberation, burning away all obstacles and attachments. 

  

The Reflective Bhikshu 

  

"A Bhikshu (mendicant) who delights in reflection, who looks with fear on thoughtlessness, cannot fall away (from his perfect state)—he is close upon Nirvana." 

  

Reflection, or deep contemplation, is a crucial aspect of earnestness. A Bhikshu who delights in reflection and fears thoughtlessness is safeguarded from falling away from the perfect state of mindfulness and purity. Such a practitioner remains steadfast on the path, ever closer to the realization of Nirvana. 

  

This final verse highlights the protective power of reflection and mindfulness. By cultivating a reflective and earnest mind, the Bhikshu remains firmly rooted in the Dharma, ensuring steady progress toward the ultimate goal of Nirvana. 

  

Embracing the Path of Earnestness 

  

The verses from Chapter II of the Dhammapada offer a comprehensive guide to the mystical path of earnestness. They encourage us to cultivate mindfulness, diligence, and reflection, warning against the perils of thoughtlessness and vanity. By embracing earnestness as our guiding principle, we can navigate the challenges of life with clarity and wisdom, ultimately realizing the highest happiness of Nirvana. 

  

These teachings remind us that the journey to spiritual awakening requires constant vigilance and effort. Earnestness is not merely an abstract ideal but a practical and dynamic quality that shapes our thoughts, actions, and experiences. By making earnestness our best jewel, we ensure that we remain on the path of righteousness, progressing steadily toward the eternal peace and liberation of Nirvana. 

  

In embracing this mystical path, let us be inspired by 

... 

Το μυστικιστικό μονοπάτι της ειλικρίνειας: Αντανακλάσεις από το Dhammapada 

  

Το Dhammapada, ένα σεβαστό κείμενο στη βουδιστική λογοτεχνία, προσφέρει βαθιές γνώσεις για τη φύση της σοβαρότητας και τον κρίσιμο ρόλο της στο ταξίδι προς τη Νιρβάνα. Στους στίχους από το Κεφάλαιο ΙΙ, καθοδηγούμαστε μέσα από την ουσία της σοβαρότητας ως το μονοπάτι της αθανασίας και της πνευματικής αφύπνισης. Αυτή η μυστικιστική εξερεύνηση αποκαλύπτει τη μεταμορφωτική δύναμη της επίγνωσης, τους κινδύνους της αστοχίας και την τελική συνειδητοποίηση του Νιρβάνα. 

  

Σοβαρότητα: Το μονοπάτι προς την αθανασία 

  

"Η ειλικρίνεια είναι ο δρόμος της αθανασίας (Νιρβάνα), η αστοχία ο δρόμος του θανάτου. Όσοι είναι σοβαροί δεν πεθαίνουν, αυτοί που είναι αλόγιστοι είναι σαν να έχουν ήδη πεθάνει." 

  

Το Dhammapada ξεκινά αντιπαραβάλλοντας τη σοβαρότητα με την αστοχία. Η σοβαρότητα, που χαρακτηρίζεται από επίγνωση και επιμέλεια, οδηγεί στην αθάνατη κατάσταση του Νιρβάνα. Αντίθετα, η αστοχία, που χαρακτηρίζεται από παραμέληση και απροσεξία, μοιάζει με πνευματικό θάνατο. Αυτή η διχοτόμηση υπογραμμίζει τη σημασία μιας άγρυπνης και συνειδητής προσέγγισης στη ζωή. 

  

Το να είσαι σοβαρός σημαίνει να είσαι πλήρως ξύπνιος, έχοντας επίγνωση της κάθε στιγμής και αφοσιωμένος στο μονοπάτι της δικαιοσύνης. Είναι μια κατάσταση όπου κάποιος υπερβαίνει τα εγκόσμια και συνδέεται με τις βαθύτερες αλήθειες της ύπαρξης. Η αστοχία, από την άλλη πλευρά, παγιδεύει τα άτομα σε έναν κύκλο άγνοιας και οδύνης, εμποδίζοντάς τα να συνειδητοποιήσουν τις πραγματικές δυνατότητές τους. 

  

Η χαρά της ειλικρίνειας 

  

«Όσοι είναι προχωρημένοι στη σοβαρότητα, αφού το έχουν κατανοήσει καθαρά, χαίρονται με τη σοβαρότητα και χαίρονται για τη γνώση των Αρίγια (των εκλεκτών).» 

  

Για όσους έχουν κατανοήσει την αξία της σοβαρότητας, γίνεται πηγή χαράς και εκπλήρωσης. Αυτά τα φωτισμένα όντα, γνωστά ως Ariyas ή οι εκλεκτοί, βρίσκουν βαθιά ικανοποίηση από την επιμελή πρακτική τους και τη σοφία που φέρνει. Η γνώση των Αρίγια αντιπροσωπεύει μια βαθιά κατανόηση του Ντάρμα και της φύσης της πραγματικότητας. 

  

Αυτή η απόλαυση στη σοβαρότητα δεν είναι απλώς διανοητική αλλά βαθιά βιωματική. Περιλαμβάνει μια εγκάρδια δέσμευση στο πνευματικό μονοπάτι, που οδηγεί σε μια μεταμορφωτική και χαρούμενη εμπειρία ζωής. Ο ένθερμος ασκούμενος βρίσκει χαρά όχι στα εξωτερικά επιτεύγματα ή τις αισθητηριακές απολαύσεις, αλλά στην εσωτερική γαλήνη και σοφία που προκύπτουν από την επίγνωση και τη σωστή δράση. 

  

Επίτευξη Νιρβάνα μέσω της Σταθερότητας 

  

«Αυτοί οι σοφοί άνθρωποι, διαλογιστές, σταθεροί, πάντα με ισχυρές δυνάμεις, φτάνουν στη Νιρβάνα, την υψηλότερη ευτυχία». 

  

Το μονοπάτι προς τη Νιρβάνα, τον απώτερο στόχο της βουδιστικής πρακτικής, χαρακτηρίζεται από διαλογισμό, σταθερότητα και εσωτερική δύναμη. Οι σοφοί, που παραμένουν στοχαστικοί και αταλάντευτοι στις προσπάθειές τους, καλλιεργούν ισχυρές νοητικές και πνευματικές ικανότητες. Αυτές οι ιδιότητες τους επιτρέπουν να ξεπεράσουν τις ψευδαισθήσεις του υλικού κόσμου και να επιτύχουν την υψηλότερη ευτυχία - τη Νιρβάνα. 

  

Η Νιρβάνα περιγράφεται συχνά ως η παύση του πόνου, μια κατάσταση τέλειας ειρήνης και απελευθέρωσης από τους κύκλους της γέννησης και του θανάτου. Είναι η συνειδητοποίηση της αληθινής φύσης του εαυτού και η διάλυση όλων των προσκολλήσεων και επιθυμιών. Η σταθερή και διαλογιστική εξάσκηση της σοβαρότητας είναι το κλειδί για το ξεκλείδωμα αυτής της εξαιρετικής κατάστασης ύπαρξης. 

  

Η δόξα των Εντιμότερων 

  

«Αν ένας σοβαρός άνθρωπος έχει ξεσηκωθεί, αν δεν είναι ξεχασιάρης, αν οι πράξεις του είναι αγνές, αν ενεργεί με προσοχή, αν συγκρατείται και ζει σύμφωνα με το νόμο, τότε η δόξα του θα αυξηθεί». 

  

Η σοβαρότητα δεν είναι μια παθητική κατάσταση αλλά μια ενεργητική και δυναμική ενασχόληση με τη ζωή. Ένα σοβαρό άτομο είναι άγρυπνο, συνειδητό και ευσυνείδητο σε όλες τις πράξεις. Η καθαρότητα των πράξεων, η στοχαστική σκέψη, η αυτοσυγκράτηση και η προσκόλληση στο Ντάρμα είναι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα ενός τέτοιου ατόμου. Αυτές οι ιδιότητες οδηγούν στην ανάπτυξη και στην άνθηση της πνευματικής δόξας κάποιου. 

  

Αυτή η δόξα δεν είναι κοσμικής φύσης, αλλά ένα λαμπερό εσωτερικό φως που λάμπει ως αποτέλεσμα ενάρετης ζωής και ειλικρινούς πρακτικής. Αντανακλά την εσωτερική μεταμόρφωση και την πνευματική ανύψωση που επιφέρει η σοβαρότητα, καθιστώντας τον ασκούμενο φάρο σοφίας και συμπόνιας στον κόσμο. 

  

Δημιουργώντας ένα ακατάσχετο νησί 

  

«Ξυπνώντας τον εαυτό του, με σοβαρότητα, με περιορισμό και έλεγχο, ο σοφός μπορεί να φτιάξει για τον εαυτό του ένα νησί που καμία πλημμύρα δεν μπορεί να κατακλύσει». 

  

Η μεταφορά της δημιουργίας ενός νησιού υποδηλώνει την κατασκευή ενός σταθερού και ασφαλούς θεμελίου πνευματικής πρακτικής. Καλλιεργώντας σοβαρότητα, αυτοσυγκράτηση και έλεγχο, οι σοφοί χτίζουν ένα εσωτερικό καταφύγιο που παραμένει ακλόνητο από τον εξωτερικό κόσμο. Αυτό το νησί αντιπροσωπεύει το σταθερό μυαλό και την καρδιά, αδιαπέραστο από τις πλημμύρες της επιθυμίας, της προσκόλλησης και του πόνου. 

  

Αυτή η εικόνα ενός ακατάσχετου νησιού υπογραμμίζει τη σημασία της εσωτερικής ανθεκτικότητας και της σταθερότητας απέναντι στις προκλήσεις της ζωής. Ενθαρρύνει τους ασκούμενους να αναπτύξουν μια ισχυρή και ακλόνητη δέσμευση στην πνευματική τους πορεία, διασφαλίζοντας την πρόοδό τους προς την απελευθέρωση. 

  

Η ματαιοδοξία των ανόητων έναντι στο κόσμημα της ειλικρίνειας 

  

«Οι ανόητοι ακολουθούν τη ματαιοδοξία, άνθρωποι με κακή σοφία. Ο σοφός κρατά τη σοβαρότητα ως το καλύτερο του κόσμημα». 

  

Η ματαιοδοξία, η επιδίωξη επιφανειακών και παροδικών απολαύσεων, είναι ο τομέας των ανόητων και των ασύνετων. Αυτά τα άτομα, με γνώμονα την λανθασμένη κατανόηση, κυνηγούν κενούς και φευγαλέους στόχους. Αντίθετα, οι σοφοί εκτιμούν τη σοβαρότητα ως το πιο πολύτιμο κτήμα τουςένα κόσμημα που τους οδηγεί προς την αληθινή εκπλήρωση και απελευθέρωση. 

  

Η σοβαρότητα, ως κόσμημα, συμβολίζει την ανεκτίμητη αξία της προσοχής και της επιμέλειας. Είναι ένας θησαυρός που εμπλουτίζει την ψυχή και οδηγεί σε διαρκή ευτυχία. Εκτιμώντας και καλλιεργώντας τη σοβαρότητα, οι σοφοί διασφαλίζουν ότι παραμένουν στο μονοπάτι της δικαιοσύνης και της πνευματικής ανάπτυξης. 

  

Η Γαλήνη του Σοφού 

  

«Όταν ο λόγιος διώχνει τη ματαιοδοξία με σοβαρότητα, αυτός, ο σοφός, σκαρφαλώνοντας στα κλιμακωτά ύψη της σοφίας, κοιτάζει από ψηλά τους ανόητους, γαλήνιος κοιτάζει το πλήθος που εργάζεται, όπως αυτός που στέκεται σε ένα βουνό κοιτάζει κάτω αυτούς που στέκονται στον κάμπο». 

  

Το Dhammapada παρουσιάζει μια ζωντανή εικόνα των σοφών που ανεβαίνουν στα υψώματα της σοφίας, επιτυγχάνοντας ένα πλεονέκτημα από το οποίο μπορούν να δουν τον κόσμο με σαφήνεια και γαλήνη. Αυτή η υπερυψωμένη προοπτική τους επιτρέπει να βλέπουν το πλήθος που εργάζεται με συμπόνια και κατανόηση, αναγνωρίζοντας τη ματαιότητα των μάταιων επιδιώξεών τους. 

  

Αυτή η μεταφορά απεικονίζει τη μεταμορφωτική δύναμη της σοβαρότητας. Υπερβαίνοντας τη ματαιοδοξία και καλλιεργώντας τη σοφία, ο ασκούμενος αποκτά μια γαλήνια και αποστασιοποιημένη οπτική για τη ζωή. Αυτή η απόσπαση δεν είναι ψυχρή ή αδιάφορη, αλλά χαρακτηρίζεται από μια βαθιά αίσθηση ειρήνης και συμπόνιας για όλα τα όντα. 

  

Προχωρώντας σαν δρομέας 

  

«Εντιμότερος ανάμεσα στους απερίσκεπτους, ξύπνιος ανάμεσα στους κοιμώμενους, ο σοφός προχωρά σαν δρομέας, αφήνοντας πίσω του τα τραύματα». 

  

Η αντίθεση μεταξύ του σοβαρού και του απερίσκεπτου είναι εντυπωσιακή. Οι σοβαροί, πλήρως ξύπνιοι και συνειδητοποιημένοι, προχωρούν γρήγορα στο πνευματικό μονοπάτι, αφήνοντας πίσω τους απρόσεκτους και κοιμισμένους. Η εικόνα ενός δρομέα τονίζει τη δυναμική και προοδευτική φύση της σοβαρής εξάσκησης, που οδηγεί σε γρήγορη πνευματική πρόοδο. 

  

Αυτό το εδάφιο ενθαρρύνει τους ασκούμενους να παραμείνουν σε εγρήγορση και αφοσιωμένοι, προσπαθώντας πάντα να προοδεύσουν στο πνευματικό τους ταξίδι. Λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η σοβαρότητα μας ωθεί προς τα εμπρός, επιτρέποντάς μας να ξεπεράσουμε τα εμπόδια και να επιτύχουμε τις υψηλότερες δυνατότητές μας. 

  

Ο έπαινος της σοβαρότητας 

  

"Με σοβαρότητα ο Maghavan (Ίντρα) ανέβηκε στην κυριαρχία των θεών. 

  

Η ειλικρίνεια γιορτάζεται όχι μόνο στο ανθρώπινο βασίλειο αλλά και στο θείο. Το παράδειγμα του Maghavan (Indra) που ανέρχεται στην κυριαρχία των θεών μέσω της σοβαρότητας αναδεικνύει την υπέρτατη αξία του. Η ειλικρίνεια υμνείται παγκοσμίως ως αρετή που οδηγεί σε μεγαλείο και πνευματική ανύψωση, ενώ η αστοχία καταδικάζεται παγκοσμίως. 

  

Αυτός ο στίχος ενισχύει την ιδέα ότι η σοβαρότητα είναι θεμελιώδης ιδιότητα για την επίτευξη τόσο κοσμικής όσο και πνευματικής επιτυχίας. Μας ενθαρρύνει να μιμηθούμε τις αρετές της επιμέλειας και της επίγνωσης, διασφαλίζοντας ότι κερδίζουμε τον έπαινο και τον σεβασμό τόσο των ανθρώπων όσο και των θεών. 

  

Ο Φλογερός Μπικσού 

  

"Ένας Bhikshu (mendicant) που χαίρεται με σοβαρότητα, που κοιτάζει με φόβο την αστοχία, κινείται σαν φωτιά, καίγοντας όλα τα δεσμά του, μικρά ή μεγάλα." 

  

Η εικόνα ενός Μπικσού που κινείται σαν φωτιά μεταδίδει τη μεταμορφωτική και καθαρτική δύναμη της σοβαρότητας. Ακριβώς όπως η φωτιά καίει τις ακαθαρσίες, ο ειλικρινής αναζητής καταστρέφει όλα τα δεσμά - τόσο μικρά όσο και μεγάλα - μέσω της επιμελούς πρακτικής. Αυτή η διαδικασία κάθαρσης οδηγεί σε μεγαλύτερη ελευθερία και πνευματική πρόοδο. 

  

Αυτός ο στίχος τονίζει τη σημασία της επαγρύπνησης και της προσοχής στη ζωή ενός Μπικσού. Απολαμβάνοντας τη σοβαρότητα και φοβούμενος την αστοχία, ο ασκούμενος εξασφαλίζει σταθερή πρόοδο στο μονοπάτι προς την απελευθέρωση, καίγοντας όλα τα εμπόδια και τις προσκολλήσεις. 

  

Ο αντανακλαστικός Bhikshu 

  

"Ένας Bhikshu  που απολαμβάνει τον προβληματισμό, που κοιτάζει με φόβο την αστοχία, δεν μπορεί να ξεφύγει (από την τέλεια κατάστασή του) - είναι κοντά στον Νιρβάνα." 

  

Ο προβληματισμός ή ο βαθύς στοχασμός είναι μια κρίσιμη πτυχή της σοβαρότητας. Ένας Bhikshu που απολαμβάνει τον προβληματισμό και φοβάται την αστοχία, προστατεύεται από το να πέσει μακριά από την τέλεια κατάσταση της επίγνωσης και της αγνότητας. Ένας τέτοιος ασκούμενος παραμένει σταθερός στο μονοπάτι, όλο και πιο κοντά στην υλοποίηση του Νιρβάνα.