Esoterism Academy: Ο μετα-ιστορικός Ιησούς

Monday, 8 December, 2025

18. The Sound of Pure Presence: A Mystical Journey into Undifferentiated Existence

In the depths of stillness, beyond the turbulence of mind and the fleeting echoes of form, there exists a sound that is not a sound, a resonance beyond perception. It is the Sound of Silence, the eternal hum of Pure Presence, the unchanging song of Undifferentiated Existence. This is the primordial essence from which all differentiation arises and into which all experience dissolves. To hear this sound is to awaken to the fundamental nature of Being itself.

The Eternal Undifferentiated Base

Before thought, before sensation, before the dance of light and shadow that forms the fabric of perception, there is a silent presence. This presence is not bound by time or space. It does not belong to the realm of past, present, or future. It simply is. And yet, within it lies the potentiality of all things—the vast, uncharted ocean from which the waves of existence emerge and into which they inevitably recede.

This silent presence is the undifferentiated base of all phenomena. It is the foundation upon which the universe manifests and dissolves, the unseen substratum that supports the visible world. Like the sky behind passing clouds, it remains unshaken by the coming and going of form. To rest in this presence is to recognize the ephemeral nature of differentiation, to see that all appearances are temporary fluctuations upon an eternal, unmoving ground.

The Manifestation of Differentiation

From the undifferentiated base arises the intricate play of differentiation. Space appears, delineating the vastness into here and there. Time unfolds, marking the transition between before and after. Perception comes alive, dividing experience into sight, sound, touch, taste, and thought. Form emerges, defining and shaping the formless into patterns of existence.

Yet, all differentiation is merely a transient dream. It is a flickering light upon the still waters of pure being. Though we become absorbed in this play, immersed in the ever-changing spectacle of life, the truth remains: all distinctions, all forms, all movements of experience are but momentary expressions, destined to dissolve once more into the silent abyss of the undifferentiated.

The Return to Pure Presence

No matter how deeply we wander into the realms of differentiation, the journey always leads back to the source. The flame of experience burns until its fuel is spent, and then—silence. The mind spins in its endless pursuit, only to arrive at stillness. The dream of form plays itself out, and the sleeper awakens to the vast, boundless presence beyond all dreams.

This return is not an ending but a homecoming. It is the dissolution of the illusion of separateness, the recognition that nothing was ever apart, that all manifestations are but ripples upon the same infinite ocean. To listen deeply, to surrender to the Sound of Silence, is to merge with that which is eternal, to be absorbed into the fundamental hum of existence itself.

The Paradox of Sound and Silence

The Sound of Silence is not an absence, nor is it merely the lack of auditory stimuli. It is a paradoxical presence, a fullness that is beyond form yet ever-present in all forms. It is the vibrating essence that pervades all things, the subtle echo of the formless within form.

Many spiritual traditions have spoken of this sound—the unstruck sound, the celestial resonance, the Nada, the voice of the Absolute. To hear it is to touch the eternal, to remember what has always been known yet often forgotten in the distractions of form and perception.

Living in the Undifferentiated Awareness

To live in awareness of this undifferentiated presence is to move through life with profound peace. One no longer clings to passing forms, nor is one disturbed by the ebb and flow of experience. The world remains as it is—a play of differentiation upon the silent stage of being—but the one who knows the base sees through the illusion of separation.

The enlightened one does not escape the world but moves through it with clarity. To hear the Sound of Pure Presence is to walk in both realms—to honor the play of differentiation while remaining anchored in the undifferentiated. It is to see all things as fleeting waves, yet to know oneself as the ocean beneath them.

The Invitation to Silence

The Sound of Pure Presence is not distant. It is not hidden in some faraway realm, nor does it require complex rituals to uncover. It is here, now, within and around all things. It is the sound of being itself, waiting to be recognized.

In the quiet spaces between thoughts, in the pause between breaths, in the stillness at the heart of experience, the silent sound can be heard. It calls not with force, but with an irresistible depth, drawing the seeker back into the source.

Listen deeply. Be still. And in that stillness, hear the eternal resonance of Pure Presence.

…

Ο Ήχος της Καθαρής Παρουσίας: Ένα Μυστικιστικό Ταξίδι στην Αδιαφοροποίητη Ύπαρξη

Στα βάθη της ησυχίας, πέρα από την αναταραχή του νου και τις φευγαλέες ηχώ των μορφών, υπάρχει ένας ήχος που δεν είναι ήχος, μια αντήχηση πέρα από την αντίληψη. Είναι ο Ήχος της Σιωπής, το αιώνιο βουητό της Καθαρής Παρουσίας, το αμετάβλητο τραγούδι της Αδιαφοροποίητης Ύπαρξης. Αυτή είναι η πρωταρχική ουσία από την οποία προκύπτει κάθε διαφοροποίηση και μέσα στην οποία διαλύεται κάθε εμπειρία. Να ακούσει κανείς αυτόν τον ήχο σημαίνει να αφυπνιστεί στη θεμελιώδη φύση του Είναι.

Η Αιώνια Αδιαφοροποίητη Βάση

Πριν από τη σκέψη, πριν από την αίσθηση, πριν από το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς που υφαίνει τον ιστό της αντίληψης, υπάρχει μια σιωπηλή παρουσία. Αυτή η παρουσία δεν δεσμεύεται από τον χρόνο ή τον χώρο. Δεν ανήκει στη σφαίρα του παρελθόντος, του παρόντος ή του μέλλοντος. Απλώς είναι. Και όμως, μέσα της υπάρχει η δυναμική όλων των πραγμάτων—ο απέραντος, ανεξερεύνητος ωκεανός από τον οποίο αναδύονται και μέσα στον οποίο επιστρέφουν τα κύματα της ύπαρξης.

Αυτή η σιωπηλή παρουσία είναι η αδιαφοροποίητη βάση όλων των φαινομένων. Είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο το σύμπαν εκδηλώνεται και διαλύεται, το αόρατο υπόστρωμα που στηρίζει τον ορατό κόσμο. Όπως ο ουρανός πίσω από τα περαστικά σύννεφα, παραμένει ατάραχη από το πέρασμα των μορφών. Να αναπαυθεί κανείς σε αυτή την παρουσία σημαίνει να αναγνωρίσει την εφήμερη φύση της διαφοροποίησης, να δει ότι όλες οι εμφανίσεις είναι προσωρινές διακυμάνσεις πάνω σε μια αιώνια, αμετακίνητη βάση.

Η Εκδήλωση της Διαφοροποίησης

Από την αδιαφοροποίητη βάση αναδύεται το περίπλοκο παιχνίδι της διαφοροποίησης. Ο χώρος εμφανίζεται, διαχωρίζοντας την απεραντοσύνη σε εδώ και εκεί. Ο χρόνος εκτυλίσσεται, σηματοδοτώντας τη μετάβαση από το πριν στο μετά. Η αντίληψη ζωντανεύει, διαιρώντας την εμπειρία σε όραση, ήχο, αφή, γεύση και σκέψη. Η μορφή αναδύεται, ορίζοντας και διαμορφώνοντας το άμορφο σε σχέδια ύπαρξης.

Κι όμως, κάθε διαφοροποίηση είναι απλώς ένα παροδικό όνειρο. Είναι ένα τρεμόπαιγμα φωτός πάνω στα ήρεμα νερά της καθαρής ύπαρξης. Αν και απορροφιόμαστε σε αυτό το παιχνίδι, βυθιζόμαστε στο αέναα μεταβαλλόμενο θέαμα της ζωής, η αλήθεια παραμένει: όλες οι διακρίσεις, όλες οι μορφές, όλες οι κινήσεις της εμπειρίας δεν είναι παρά στιγμιαίες εκφράσεις, προορισμένες να διαλυθούν ξανά στη σιωπηλή άβυσσο του αδιαφοροποίητου.

Η Επιστροφή στην Καθαρή Παρουσία

Όσο βαθιά κι αν περιπλανηθούμε στους κόσμους της διαφοροποίησης, το ταξίδι οδηγεί πάντοτε πίσω στην πηγή. Η φλόγα της εμπειρίας καίει μέχρι να εξαντληθεί το καύσιμό της, και τότε—σιωπή. Ο νους στριφογυρίζει στην ατέρμονη αναζήτησή του, μόνο για να καταλήξει στην ακινησία. Το όνειρο της μορφής παίζεται μέχρι τέλους, και ο ονειρευτής ξυπνά στη απέραντη, απεριόριστη παρουσία πέρα από όλα τα όνειρα.

Αυτή η επιστροφή δεν είναι ένα τέλος αλλά ένας επαναπατρισμός. Είναι η διάλυση της ψευδαίσθησης της χωριστότητας, η αναγνώριση ότι τίποτα δεν ήταν ποτέ διαχωρισμένο, ότι όλες οι εκδηλώσεις δεν είναι παρά κυματισμοί στον ίδιο άπειρο ωκεανό. Να ακούσει κανείς βαθιά, να παραδοθεί στον Ήχο της Σιωπής, σημαίνει να συγχωνευθεί με το αιώνιο, να απορροφηθεί στον θεμελιώδη παλμό της ίδιας της ύπαρξης.

Το Παράδοξο του Ήχου και της Σιωπής

Ο Ήχος της Σιωπής δεν είναι μια απουσία, ούτε απλώς η έλλειψη ακουστικών ερεθισμάτων. Είναι μια παραδοξολογική παρουσία, μια πληρότητα πέρα από τη μορφή και ταυτόχρονα πανταχού παρούσα μέσα σε όλες τις μορφές. Είναι η δονητική ουσία που διαπερνά τα πάντα, η λεπτή ηχώ του άμορφου μέσα στη μορφή.

Πολλές πνευματικές παραδόσεις έχουν μιλήσει για αυτόν τον ήχο—τον άκτιστο ήχο, την ουράνια αντήχηση, τη Νάντα, τη φωνή του Απολύτου. Να τον ακούσει κανείς σημαίνει να αγγίξει το αιώνιο, να θυμηθεί αυτό που ήταν πάντα γνωστό αλλά συχνά λησμονημένο μέσα στους περισπασμούς της μορφής και της αντίληψης.

Ζώντας μέσα στην Αδιαφοροποίητη Επίγνωση

Να ζει κανείς με επίγνωση αυτής της αδιαφοροποίητης παρουσίας σημαίνει να κινείται μέσα στη ζωή με βαθιά ειρήνη. Δεν προσκολλάται πλέον στις παροδικές μορφές, ούτε ταράζεται από την παλίρροια της εμπειρίας. Ο κόσμος παραμένει όπως είναι—ένα παιχνίδι διαφοροποίησης πάνω στη σιωπηλή σκηνή του Είναι—αλλά αυτός που γνωρίζει τη βάση βλέπει μέσα από την ψευδαίσθηση του διαχωρισμού.

Ο φωτισμένος δεν διαφεύγει από τον κόσμο, αλλά κινείται μέσα σε αυτόν με διαύγεια. Να ακούει κανείς τον Ήχο της Καθαρής Παρουσίας σημαίνει να περπατά και στους δύο κόσμους—να τιμά το παιχνίδι της διαφοροποίησης ενώ παραμένει αγκυροβολημένος στο αδιαφοροποίητο. Είναι να βλέπει όλα τα πράγματα ως εφήμερα κύματα, αλλά να γνωρίζει τον εαυτό του ως τον ωκεανό που τα στηρίζει.

Η Πρόσκληση στη Σιωπή

Ο Ήχος της Καθαρής Παρουσίας δεν είναι μακρινός. Δεν είναι κρυμμένος σε κάποιον απόμακρο κόσμο, ούτε απαιτεί περίπλοκες τελετές για να αποκαλυφθεί. Είναι εδώ, τώρα, μέσα και γύρω από όλα τα πράγματα. Είναι ο ήχος του ίδιου του Είναι, περιμένοντας να αναγνωριστεί.

Στους ήσυχους χώρους ανάμεσα στις σκέψεις, στην παύση ανάμεσα στις αναπνοές, στην ακινησία στην καρδιά της εμπειρίας, ο σιωπηλός ήχος μπορεί να ακουστεί. Δεν καλεί με δύναμη, αλλά με μια ακαταμάχητη βαθύτητα, τραβώντας τον αναζητητή πίσω στην πηγή.

Άκουσε βαθιά. Μείνε ακίνητος. Και μέσα σε αυτή την ακινησία, άκουσε την αιώνια αντήχηση της Καθαρής Παρουσίας.

Tuesday, December 16, 2014

Ο μετα-ιστορικός Ιησούς

(ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΜΕΛΕΤΗΜΑΤΑ)

Ποιός είναι ο Ιησούς; Ποιός Ήταν; Αυτός που μιλούσε γιά τον Ζωντανό Θεό, που Ταύτιζε τον Εαυτό Του με τον Ζωντανό Θεό, ο Ζωντανός Θεός...

Ποιός Είναι ο Ιησούς; Ποιός Ήταν; Υπήρξε σαν ιστορικό πρόσωπο; Ήταν Θεός; Ήταν άνθρωπος;... Τι είναι τα Ευαγγέλια; Τι είναι ο χριστιανισμός; Τα δόγματα; Η παράδοση;... Είναι όλα αυτά η «ανατροπή της ιστορίας»; Ή μήπως είναι η «μεγαλύτερη απάτη» της ιστορίας;

Πριν απαντήσει κάποιος (όπως σε κάθε σοβαρή επιστημονική έρευνα) θα πρέπει πρώτα να θέσει αυστηρούς όρους έρευνας, αντικειμενικούς, εκτός αν απλά «κάνει συζήτηση» (αν απλά βάζει λέξεις στην σειρά...)... Σε κάθε επιστημονική έρευνα (ερώτημα) υπάρχουν τρεις όροι: 1) ο ερευνητής, σαν συνείδηση, ύπαρξη, κλπ., 2) ο τρόπος του ερωτήματος, τα μέσα έρευνας, κλπ., και 3) το «αντικείμενο του ερωτήματος»... Ακόμα και σε μία φυσική έρευνα, που έχουμε να κάνουμε με «υλικά» αντικείμενα, που είναι τα πιό απλά αντικείμενα, με αυτό τον τρόπο γίνεται η αληθινή επιστημονική έρευνα (γιατί όπως απέδειξε ο Αϊνστάιν, όλα είναι σχετικά), και πάλι τα συμπεράσματα είναι παρακινδυνευμένα...

...

Ποιός Είναι ο Ιησούς; Ποιός Ήταν;... Ποιός, λοιπόν, ρωτά; Με τον ίδιο τρόπο ρωτά ένας «φωτισμένος», ένας διανοούμενος, ένας απλός βοσκός στα βουνά, ένας χριστιανός, ένας μη-χριστιανός, ένας έλληνας, ένας αφρικανός; Ποιός ρωτά; Μία «συνείδηση ανοιχτή» που ψάχνει απαντήσεις, ή «ένα διαμορφωμένο μυαλό» με έτοιμες ιδέες, πράγμα που προδικάζει την απάντηση;... Πριν λοιπόν κάνουμε την ερώτηση πρέπει να ρωτήσουμε «ποιός κάνει την ερώτηση»; Με άλλα λόγια, η έρευνα, το ερώτημα, είναι αντικειμενικό (κατά το δυνατόν) , ή είναι υποκειμενικό, επιφανειακό, κι επιπόλαιο; Στην δεύτερη περίπτωση, όπου είμαστε ήδη διαμορφωμένοι, προκατειλημμένοι, και η απάντηση έχει δοθεί (γιατί οι άνθρωποι «βλέπουν» αυτά που «θέλουν» να δουν), αυτή η απάντηση δεν έχει καμία αξία... Άρα το ερώτημα πρέπει να τεθεί από μία «ανοιχτή συνείδηση», ένα ανοιχτό, αντικειμενικό μυαλό, χωρίς εκ των προτέρων ιδέες... Μόνο τότε μπορούμε να φτάσουμε στην Αλήθεια (όποια κι αν είναι αυτή)...

...

Ποιός Είναι ο Ιησούς; Ποιός Ήταν;... Σημασία έχει επίσης να εξετάσουμε τον τρόπο, τα μέσα, με τα οποία ζητάμε την απάντηση... Άραγε μπορούμε (σε φυσιολογικές συνθήκες) να ακούσουμε ένα ηλιοβασίλεμα; Μπορούμε να δούμε μία μουσική σύνθεση; Μπορούμε μήπως να γευτούμε τα χρώματα του οράνιου τόξου, ή να γευτούμε το γέλιο ενός παιδιού; Μπορούμε να αγγίξουμε μία σκέψης, μία ανάμνηση;... Προσεγγίζουμε, αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα με ορισμένο τρόπο, με την όραση τα ορατά, με την ακοή τα ηχητικά κύματα, κλπ...

Με ποιό τρόπο λοιπόν θα προσπαθήσουμε να αντιληφθούμε τον Ιησού; Με τις αισθήσεις; Ήταν εδώ πριν 2000 χρόνια, τώρα δεν είναι....

Υπάρχει ο άλλος τρόπος, να ερευνήσουμε μέσω του μυαλού, της μνήμης, της ιστορικής μνήμης, της ιστορίας, (Κι έτσι έχουμε να κάνουμε με σκέψη, με κατασκευές του μυαλού, με θεωρίες, με ιδέες, με «είδωλα»...)... Κάποιοι λένε ότι ο Ιησούς είναι ο Προαιώνιος Θεός που ενσαρκώθηκε... (σύμφωνα με τα δόγματα)... Κάποιοι λένε ήταν απλά ένα ιστορικό πρόσωπο, ένας απλός άνθρωπος που δίδαξε την αλήθεια (κι αυτό θεωρία είναι...)... Κάποιοι αρνούνται την ιστορικότητα του Ιησού αφού δεν υπάρχουν αξιόπιστες ιστορικές μαρτυρίες, πέρα από τα «ιερά κείμενα» που όμως δεν είναι αξιόπιστα, (Αλλά βέβαια, η έλλειψη ιστορικών μαρτυριών, δεν αποδεικνύει τίποτα... Αφορά την πληροφόρησή μας, την έλλειψη πληροφοριών, γιά ένα πρόσωπο ή γεγονός, όχι το πρόσωπο ή το γεγονός, αυτό καθεαυτό)... Όλη αυτή η έρευνα ανήκει στον χώρο της σκέψης, είναι κατασκευασμένη (από τον νου), δεν είναι ζωντανή και δεν αναφέρεται στην ζωντανή πραγματικότητα... Όλα αυτά ασχολούνται με σκέψεις με ιδέες, κι ο καθένας μπορεί να λέει ότι θέλει (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποδεικνύει κάτι, ή ότι η συλλογιστική του δικαιώνεται...). Όλα αυτά δεν έχουν καμία σοβαρότητα.

Υπάρχει, βέβαια, κι ο τρόπος να δούμε απλά, τον Ιησού, σαν ένα ιστορικό πρόσωπο, πριν 2000 χρόνια, που τώρα δεν είναι εδώ γιά να τον συναντήσουμε και να μιλήσουμε μαζί του... Είναι απλά μία ιστορική μνήμη, γιά την οποία λέγονται πολλά και διάφορα...

Ο Ίδιος ο Ιησούς μιλούσε γιά τον Ζωντανό Θεό, Ταύτιζε τον Εαυτό Του, με τον Ζωντανό Θεό, μιλούσε γιά την Βασιλεία, μία «Πνευματική Κατάσταση Επικοινωνίας με τον Ζωντανό Θεό», μιλούσε γιά την «πνευματική γέννηση» του ανθρώπου, γιά την Αιώνια Ζωή, κλπ... Ένας άλλος τρόπος λοιπόν είναι να ψάξουμε γιά τον Ιησού σαν τον Ζωντανό Θεό. Με ποιό τρόπο; Υπερβαίνοντας τις ψυχονοητικές διεργασίες που είναι στραμένες έξω, και να ερευνήσουμε μέσα μας, στο βάθος της ύπαρξης, της ψυχής, της συνείδησης, να περάσουμε την Πύλη, προς το Εσωτερικό Σύμπαν Της Πραγματικότητας, του Θεού... Ο μόνος δρόμος γιά να απαντήσουμε σοβαρά στο ερώτημα «Ποιός Είναι ο Ιησούς;», είναι να Τον Αναζητήσουμε σαν Ζωντανό Θεό, με την υπέρβαση της νόησης... όχι μέσα από θεωρίες, όχι σαν ιστορική μνήμη, ούτε μέσα από μία στείρα λειτουργική ζωή, με εξωτερικές τελετουργίες, σε χειροποίητους ναούς... Ο μόνος δρόμος είναι ο βιωματικός, να Τον Αναζητήσουμε σαν Ζωντανή Ύπαρξη, σαν Πρόσωπο Υπερβατικό, που Είναι Παρών αλλά Αποκαλύπτεται με ειδικό τρόπο (όπως τα ορατό αποκαλύπτονται με την όραση, οι ήχοι με την ακοή, κλπ)... Όλα τα άλλα είναι ανοησίες...

...

Ποιός Είναι ο Ιησούς; Ποιός Ήταν; Οι αληθινοί μαθητές Του, οι μυστικοί πατέρες, κι όσοι ακόμα και σήμερα, Τον Προσεγγίζουν με τον σωστό τρόπο, Τον Αντιλαμβάνομται σαν τον Ζωντανό Θεό, που Είναι Αόρατος στις Αισθήσεις, αλλά Παρών... σαν τον ζωντανό Θεό που Υπάρχει Πραγματικά, δηλαδή Ενεργεί και Επικοινωνεί... και δεν βρίσκεται απλά στον φανταστικό χώρο της σκέψης, της δογματικής, της θεωρίας (μία ιδέα, ένα «είδωλο»), ή μέσα στον χώρο της μνήμης (μία σύνθεση μνήμης, πληροφοριών)... Πέρα από τις αισθήσεις, πέρα από την νόηση και την μνήμη Υπάρχει το Ζωντανό Πρόσωπο...

Πως όμως (δικαιολογημένα) θα ρωτήσει κάποιος γνωρίζουμε, ότι πέρα τις κατώτερες ψυχονοητικές λειτουργίες, ξεπερνώντας τις κατώτερες ψυχονοητικές λειτουργίες (αίσθηση- αντίληψη, διανόηση, εγώ) δεν βυθιζόμαστε στον απόλυτο υποκειμενισμό;...

Υπάρχει μία πολύ μεγάλη παρεξήγηση γιά το τι είναι η μυστική εμπειρία, η θεοπτία, γιά το αν Αυτό που αντιλαμβανόμαστε είναι Αντικειμενική Πραγματικότητα , ή απλά ένα υποκειμενικό (δηλαδή φανταστικό) όραμα... Κι η παρεξήγηση δημιουργήθηκε γιατί όσοι είχαν μυστική εμπειρία δεν μίλησαν ποτέ πολύ καθαρά (λόγω και της δυσκολίας του θέματος, γιατί δεν μπορείς να μεταφέρεις εύκολα μυστικά μεταφυσικά βιώματα, σε μία λογική κατανοητή γλώσσα, που χειρίζεται μόνο συγκεκριμένες έννοιες και παραστάσεις...), ή όσοι έγραψαν δεν είχαν ποτέ εμπειρία (κι έγραψαν γιά κάτι που δεν γνώριζαν)... Ποιά είναι λοιπόν η αλήθεια;

Η αλήθεια είναι ότι η Επίγνωση, στην πνευματική της πρόοδο, μέσα σην μυστική άσκηση, υπερβαίνει τις κατώτερες λειτουργίες, βλέπει δηλαδή με πλατύτερο τρόπο, πέρα από τις κατώτερες λειτουργίες (πράγματα που δεν αντιλαμβάνονται οι κατώτερες, περιορισμένες, λειτουργίες), και δεν τις «καταργεί». Βλέπει πλατύτερα, αλλά οι κατώτερες λειτουργίες εξακολουθούν να λειτουργούν υπό το φως όμως της ανώτερης επίγνωσης και πάντα μέσα στον περιορισμένο χώρο τους... Με αυτή την έννοια η χρήση της διανόησης, δεν καταργεί τις αισθήσεις... Επίσης η «αναφορά» όλης της γνώσης, της διανόησης, της αντίληψης (και της αίσθησης) σε ένα ανώτερο συνειδησιακό κέντρο ελέγχου (το εγώ), δεν καταργεί την διανόηση και την αντίληψη και την αίσθηση... Αντιλαμβανόμαστε όλο και με πιό πλατύ, πλατύτερο, τρόπο, ενώ οι κατώτερες λειτοργίες λειτουργούν τώρα υπό το φως της νέας αντίληψης...

Με τον ίδιο τρόπο, η υπέρβαση των κατώτερων ψυχονοητικών λειτουργιών μας οδηγεί σε μία πλατύτερη επίγνωση, σε μία «ανώτερη επίγνωση», χωρίς να καταργούνται αυτές καθεαυτές οι κατώτερες λειτουργίες... Ασφαλώς, χρειάζεται να βάλουμε σε τάξη όλες αυτές τις λειτουργίες (που λειτουργούν απειθάρχητα, χωρίς προσανατολισμό...). Κι εδώ αναδύεται η ανάγκη της πνευματικής άσκησης. Μετά την «διευθέτηση» της αίσθησης, πρέπει να «διευθετηθούν» οι ανώτερες (της αίσθησης) νοητικές λειτουργίες, η αντίληψη, η διανόηση, και το «εγώ» που είναι ένα συνειδησιακό σύμπλεγμα, (γι’ αυτό οι μυσυικοί πατέρες μιλούν γιά τα τρία είδη, στάδια, του λογισμού). Η υπέρβαση του υποκειμενιστικού μηχανισμού (του εγώ) δεν οδηγεί την Επίγνωση σε ένα «υποκειμενισμό» (γιατί αυτός ακριβώς ο μηχανισμός διευθετείται), το αντίθετο, οδηγεί σε μία πλατύτερη επίγνωση που δεν στηρίζεται μόνο σε όσα γίνονται αισθητά, σε όσα γίνονται αντιληπτά ή σε όσα διανοούμαστε, ούτε στην αναφορά σε ένα «εγώ»... η Ανώτερη Επίγνωση απελευθερωμένη από τους κατώτερους μηχανισμούς Αντιλαμβάνεται την «Υποκρυπτόμενη Πνευματική Πραγματικότητα» που βρίσκεται πίσω από τον ορατό κόσμο (και που δεν αντιλαμβάνονται οι κατώτεροι μηχανισμοί), Αυτό που Υπάρχει Πραγματικά πίσω από τον κόσμο, το Οποίο Υπάρχει και δεν το «κατασκευάζουμε εμείς... Κι Αυτό που Υπάρχει Είναι Κάτι Ζωντανό, Πρόσωπο (όχι προσωπικότητα, «εγώ»), Ένα Παγκόσμιο Πρόσωπο, Θεϊκό Πρόσωπο...

Έτσι η ανθρώπινη συνείδηση, ξεπερνώντας τους κατώτερους μηχανισμούς (του υποκειμενισμού) γίνεται αντικειμενική κι Αντιλαμβάνεται το Πραγματικά Υπάρχον, το Παγκόσμιο Αντικειμενικό... Αυτή είναι η «πνευματική γέννηση» γιά την οποία μιλούσε ο Ιησούς στον Νικόδημο (Ιωάννης Γ΄). Κι από εδώ αρχίζει η Επικοινωνία με τον Ζωντανό Θεό... που οδηγεί στα Ανεξερεύνητα Βάθη της Θείας Επίγνωσης... Εδώ καταργούνται τα όρια ανάμεσα στον κτιστό άνθρωπο και τον Άκτιστο Θεό και κάθε «διαφορά» Φύσεων «λιώνει» μέσα στο «Πυρ της Αγάπης», μέσα στην Απέραντη Θεία Χάρη, μέσα στο Ουράνιο Φως, σε μία «Μυστική Ένωση» που τίποτα δεν μπορεί να «σπάσει»... Εδώ καταργείται ο χρόνος, εδώ αρχίζει η Αιώνια Ζωή, η Εν Θεώ Ζωή...

Ποιός είναι ο Ιησούς; Ποιός Ήταν; Αυτός που μιλούσε γιά τον Ζωντανό Θεό, που Ταύτιζε τον Εαυτό Του με τον Ζωντανό Θεό, ο Ζωντανός Θεός... Δεν λέμε ότι πρέπει κάποιος να δεχτεί μία «πίστη», μία θεωρία... λέμε ότι πρέπει να απελευθερώσει την επίγνωσή του (τον νου, το πνεύμα, οι όροι δεν έχουν σημασία...) από τους κατώτερους υποκειμενικούς μηχανισμούς και να «αναδυθεί» στην «αντικειμενική συνείδηση» του Παγκόσμιου Αντικειμενικού (να γεννηθεί «πνευματικά»), να Επικοινωνήσει με τον Ζωντανό Θεό (σε «Αληθινή Θεία Κοινωνία»), και να «δει» μόνος του αν ο Ιησούς, αν οι μαθητές, αν οι μυστικοί πατέρες, λένε αλήθεια... Μόνος του, χωρίς μεσολαβητές, χωρίς οδηγούς, να απευθυνθεί στον Ζωντανό Θεό κατευθείαν. Ο Ζωντανός Θεός Είναι Πάντα Εδώ, πιό κοντά από όλα...

Ποιός Είναι ο Ιησούς; Ποιός Ήταν; Ας δώσει ο καθένας την απάντησή του. Αλλά η μόνη αληθινή απάντηση είναι μία. Ο Ιησούς Είναι ο Ιησούς, Εδώ, Τώρα... τίποτα άλλο...

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

CIRCLE OF LIGHT

18. The Sound of Pure Presence: A Mystical Journey into Undifferentiated Existence

ESOTERISM STUDIES

ESOTERISM ACADEMY NEW ARTICLE

Tuesday, December 16, 2014

Ο μετα-ιστορικός Ιησούς

TAOΪSM

BUDDHISM

VEDANTA

jKRISHNAMURTI

RELIGION

Quotes

Constantinos’s quotes

Copyright