Thursday, July 27, 2023

The Untouchable Depth of Reality

The Basis of Perception

Reality, in its absolute sense, is enigmatic and beyond human comprehension. It is like an ocean where the depth is unfathomable, and the expanse is infinite. The surface is simply the perception of our minds, limited by the constraints of our senses and intellect.

Our consciousness, the innermost sense of being, transcends the physical existence. It is unbound by time, space, and the material world. It is the consciousness that connects us to the deeper reality, the underlying truth of existence that is beyond the grasp of our thoughts and perceptions.

The horizons of your soul are not defined by your earthly desires, but by the limitless possibilities that lie in the unexplored territories of your dreams. They are shaped by what you dare not dream of, the unimaginable, the fears and the unknowns, the areas of great potential growth and discovery.

Thought, as powerful as it is, has its limitations. It is bound by the confines of our mind, our experiences, and our understanding of the world. What exists beyond thought, the realm of the absolute, the divine, the eternal, remains untouched by thought. It is this untouched space that keeps the sacredness of eternity intact.

Who we really are, our true essence, is not defined by what we can comprehend or grasp. It is not the sum of our experiences, achievements, or possessions. It is the "nothingness" that remains when all else is stripped away, the pure consciousness that is in unity with the divine.

The inability to perceive the unfathomable, the untouchable depth of reality, is not a hindrance but a blessing. It is through this seeming limitation that the infinite reveals itself. It is in the acceptance of our inability to comprehend the infinite that we become one with it.

The Untouchable Depth of Reality is a reminder of the grandeur of existence, the vastness of the universe, and the mystery of life itself. It is a call to dive deep into the ocean of existence, to explore the unknown, to embrace the mystery, and to become one with the infinite.

…

The Theory of Conscious Infinite Reality (CIR)

Abstract

The Theory of Conscious Infinite Reality (CIR) postulates that the human consciousness, in its purest form, is inherently intertwined with the infinite nature of reality. It suggests that our limitations in perceiving the infinite reality are precisely what reveals the infinite to us, making us one with it.

Core Principles

Principle 1: Conscious Existence

The certainty of existence lies not in our tangible experiences or environmental conditions, but in the consciousness that we exist. This consciousness is self-evident and self-contained, independent of external factors.

Principle 2: The Horizon of the Soul

The horizons of our souls are not defined by our desires, but by the boundaries of our fears and inhibitions, the things we dare not dream of. It is these undreamed dreams that carve the vast expanse of our inner selves.

Principle 3: The Limitation of Thought

Our thoughts are limited in their ability to comprehend what lies beyond them. The weakness of thought in probing the eternal is what keeps the space of eternity sacred and inviolable. It is in this limitation that wisdom resides.

Principle 4: The Self's Remnant

Our true essence is not discernible through what we can grasp or retain. Rather, it is discovered through the process of shedding, discarding until nothing remains. It is the 'Nothing' that remains at the end which reveals our true nature.

Principle 5: Oneness with the Infinite

Our inability to perceive the unfathomable, the untouchable depth of reality, is precisely what reveals the infinite to us. This paradox is at the core of our oneness with the infinite reality.

Conclusion

The Theory of Conscious Infinite Reality prompts us to redefine our understanding of existence, the self, thought, and reality. It encourages the exploration of the uncharted terrains of consciousness and the infinite, pushing the boundaries of our understanding of the self and the universe. It proposes that the unfathomable nature of reality is not a barrier, but a gateway to our oneness with the infinite.

…

Some Ideas and Tips

Here are some ideas and tips inspired by what we have said.

1. Embrace Consciousness

Recognize that your existence is beyond the physical and material world. Meditate regularly to connect with your consciousness and explore your inner self. Contemplate your existence and your role in the universe to expand your awareness.

2. Dare to Dream

Don't limit your horizons to what you desire right now, but dare to dream beyond. Open your mind to the possibilities that you may not have considered before. These could be aspirations, experiences, or ways of thinking.

3. Respect the Sacred Space of Eternity

Understanding that there are aspects of our existence that are beyond our comprehension can be humbling. Embrace this humility and use it to foster respect for the mysteries of the universe.

4. Explore the Notion of 'Nothing'

What remains when everything else is stripped away? Explore this concept in your thoughts and actions. This can be done through minimalism, reducing distractions, and focusing on what truly matters.

5. Seek the Infinite in the Unfathomable

Acknowledge the limitations of human perception and understand that there's an unfathomable, untouchable depth to reality. Be open to experiences, ideas, or beliefs that challenge your understanding of the world. This stance can foster growth and wisdom.

6. Oneness with the Infinite

Cultivate a sense of unity with the universe. This can be done through practices like mindfulness, where one focuses on being intensely aware of what you're sensing and feeling in the moment, without interpretation or judgment. It can also be nurtured through activities that make you feel connected to the vastness of the universe, such as stargazing, nature walks, or studying science and philosophy.

7. Practice Acceptance

Accept the uncertainty and unknowable aspects of life. This can lead to peace of mind and reduce anxiety about the future. It can also encourage an attitude of curiosity and exploration instead of fear.

8. Cultivate Gratitude

Despite the unfathomable nature of reality, there are countless things to be grateful for. Recognizing and appreciating these can lead to increased happiness and a deeper understanding of one's place in the world.

Remember, the journey to understanding the depth of reality is ongoing and unique to each individual. Take your time and enjoy the process of exploration and discovery.

…

Το Ανέγγιχτο Βάθος της Πραγματικότητας

Η Βάση της Αντίληψης

Η πραγματικότητα, με την απόλυτη έννοια της, είναι αινιγματική και πέρα από την ανθρώπινη κατανόηση. Είναι σαν έναν ωκεανό όπου το βάθος είναι απέραντο, και η έκταση είναι άπειρη. Η επιφάνεια είναι απλώς η αντίληψη του μυαλού μας, που περιορίζεται από τους περιορισμούς των αισθήσεων και της διάνοιάς μας.

Η συνείδησή μας, η πιο εσωτερική αίσθηση της ύπαρξης, υπερβαίνει τη φυσική ύπαρξη. Δεν δεσμεύεται από τον χρόνο, τον χώρο και τον υλικό κόσμο. Είναι η συνείδηση που μας συνδέει με τη βαθύτερη πραγματικότητα, την υποκείμενη αλήθεια της ύπαρξης που είναι πέρα από την κατανόηση των σκέψεων και των αντιλήψεών μας.

Οι ορίζοντες της ψυχής μας δεν καθορίζονται από τις επίγειες επιθυμίες μας, αλλά από τις απεριόριστες δυνατότητες που βρίσκονται στα ανεξερεύνητα εδάφη των ονείρων μας. Διαμορφώνονται από αυτό που δεν τολμάς να ονειρευτείς, το αδιανόητο, τους φόβους και τα άγνωστα, τις περιοχές με μεγάλες δυνατότητες ανάπτυξης και ανακάλυψης.

Η σκέψη, όσο ισχυρή και αν είναι, έχει τους περιορισμούς της. Δεσμεύεται από τα όρια του μυαλού μας, τις εμπειρίες μας και την κατανόησή μας για τον κόσμο. Ό,τι υπάρχει πέρα από τη σκέψη, το βασίλειο του απόλυτου, του θείου, του αιώνιου, παραμένει ανέγγιχτο από τη σκέψη. Είναι αυτός ο ανέγγιχτος χώρος που διατηρεί ανέπαφη την ιερότητα της αιωνιότητας.

Το ποιοι πραγματικά είμαστε, η αληθινή μας ουσία, δεν καθορίζεται από το τι μπορούμε να κατανοήσουμε ή να συλλάβουμε. Δεν είναι το άθροισμα των εμπειριών, των επιτευγμάτων ή των υπαρχόντων μας. Είναι το «τίποτα» που μένει όταν όλα τα άλλα απογυμνώνονται, η καθαρή συνείδηση που βρίσκεται σε ενότητα με το θείο.

Η αδυναμία αντίληψης του ανεξιχνίαστου, του ανέγγιχτου βάθους της πραγματικότητας, δεν είναι εμπόδιο αλλά ευλογία. Μέσα από αυτόν τον φαινομενικό περιορισμό αποκαλύπτεται το άπειρο. Είναι στην αποδοχή της αδυναμίας μας να κατανοήσουμε το άπειρο που γινόμαστε ένα με αυτό.

Το Άθικτο Βάθος της Πραγματικότητας είναι μια υπενθύμιση του μεγαλείου της ύπαρξης, της απεραντοσύνης του σύμπαντος και του μυστηρίου της ίδιας της ζωής. Είναι ένα κάλεσμα να βουτήξουμε βαθιά στον ωκεανό της ύπαρξης, να εξερευνήσουμε το άγνωστο, να αγκαλιάσουμε το μυστήριο και να γίνουμε ένα με το άπειρο.

…

Η Θεωρία της Συνειδητής Άπειρης Πραγματικότητας (ΣΑΠ)

Επιτομή

Η Θεωρία της Συνειδησιακής Άπειρης Πραγματικότητας (ΣΑΠ) υποστηρίζει ότι η ανθρώπινη συνείδηση, στην πιο αγνή της μορφή, είναι εγγενώς συνυφασμένη με την άπειρη φύση της πραγματικότητας. Υποδηλώνει ότι οι περιορισμοί μας στην αντίληψη της άπειρης πραγματικότητας είναι ακριβώς αυτοί που μας αποκαλύπτουν το άπειρο, κάνοντας μας ένα με αυτό.

Βασικές Αρχές

Αρχή 1: Συνειδητή Ύπαρξη

Η βεβαιότητα της ύπαρξης δεν βρίσκεται στις απτές μας εμπειρίες ή στις περιβαλλοντικές συνθήκες, αλλά στη συνείδηση ότι υπάρχουμε. Αυτή η συνείδηση είναι αυτονόητη και αυτοτελής, ανεξάρτητη από εξωτερικούς παράγοντες.

Αρχή 2: Ο ορίζοντας της ψυχής

Οι ορίζοντες της ψυχής μας δεν καθορίζονται από τις επιθυμίες μας, αλλά από τα όρια των φόβων και των αναστολών μας, τα πράγματα που δεν τολμάμε να ονειρευόμαστε. Αυτά τα απέραντο όνειρα είναι που χαράζουν την απέραντη έκταση του εσωτερικού μας εαυτού.

Αρχή 3: Ο περιορισμός της σκέψης

Οι σκέψεις μας είναι περιορισμένες στην ικανότητά τους να κατανοούν τι βρίσκεται πέρα από αυτές. Η αδυναμία της σκέψης στην ανίχνευση του αιώνιου είναι αυτή που κρατά τον χώρο της αιωνιότητας ιερό και απαραβίαστο. Σε αυτόν τον περιορισμό βρίσκεται η σοφία.

Αρχή 4: Το απομεινάρι του εαυτού

Η αληθινή μας ουσία δεν διακρίνεται από αυτά που μπορούμε να συλλάβουμε ή να διατηρήσουμε. Αντίθετα, ανακαλύπτεται μέσω της διαδικασίας της απόρριψης, της απόρριψης μέχρι να μείνει τίποτα. Είναι το «Τίποτα» που μένει στο τέλος που αποκαλύπτει την αληθινή μας φύση.

Αρχή 5: Ενότητα με το Άπειρο

Η αδυναμία μας να αντιληφθούμε το ανεξιχνίαστο, το άθικτο βάθος της πραγματικότητας, είναι ακριβώς αυτό που μας αποκαλύπτει το άπειρο. Αυτό το παράδοξο βρίσκεται στον πυρήνα της ενότητάς μας με την άπειρη πραγματικότητα.

Συμπέρασμα

Η Θεωρία της Συνειδησιακής Άπειρης Πραγματικότητας μας ωθεί να επαναπροσδιορίσουμε την κατανόησή μας για την ύπαρξη, τον εαυτό, τη σκέψη και την πραγματικότητα. Ενθαρρύνει την εξερεύνηση των αχαρτογράφητων εδαφών της συνείδησης και του άπειρου, πιέζοντας τα όρια της κατανόησής μας για τον εαυτό και το σύμπαν. Προτείνει ότι η ανεξιχνίαστη φύση της πραγματικότητας δεν είναι ένα εμπόδιο, αλλά μια πύλη προς την ενότητά μας με το άπειρο.

…

Μερικές ιδέες και συμβουλές

Ακολουθούν μερικές ιδέες και συμβουλές εμπνευσμένες από αυτά που είπαμε.

1. Αγκαλιάστε τη Συνείδηση

Αναγνωρίστε ότι η ύπαρξή σας είναι πέρα από τον φυσικό και υλικό κόσμο. Διαλογίζεστε τακτικά για να συνδεθείτε με τη συνείδησή σας και να εξερευνήσετε τον εσωτερικό σας εαυτό. Αναλογιστείτε την ύπαρξή σας και τον ρόλο σας στο σύμπαν για να διευρύνετε την επίγνωσή σας.

2. Τολμήστε να ονειρευτείτε

Μην περιορίζετε τους ορίζοντές σας σε αυτό που επιθυμείτε αυτή τη στιγμή, αλλά τολμήστε να ονειρευτείτε πέρα. Ανοίξτε το μυαλό σας στις δυνατότητες που ίσως δεν είχατε σκεφτεί πριν. Αυτά μπορεί να είναι φιλοδοξίες, εμπειρίες ή τρόποι σκέψης.

3. Σεβαστείτε τον Ιερό Χώρο της Αιωνιότητας

Η κατανόηση ότι υπάρχουν πτυχές της ύπαρξής μας που είναι πέρα από την κατανόησή μας μπορεί να είναι ταπεινωτική. Αγκαλιάστε αυτήν την ταπεινοφροσύνη και χρησιμοποιήστε την για να καλλιεργήσετε το σεβασμό για τα μυστήρια του σύμπαντος.

4. Εξερευνήστε την έννοια του «Τίποτα»

Τι μένει όταν όλα τα άλλα απογυμνώνονται; Εξερευνήστε αυτήν την έννοια στις σκέψεις και τις πράξεις σας. Αυτό μπορεί να γίνει μέσω του μινιμαλισμού, μειώνοντας τους περισπασμούς και εστιάζοντας σε αυτό που πραγματικά έχει σημασία.

5. Αναζητήστε το Άπειρο στο Ασύλληπτο

Αναγνωρίστε τους περιορισμούς της ανθρώπινης αντίληψης και κατανοήστε ότι υπάρχει ένα ανεξιχνίαστο, άθικτο βάθος στην πραγματικότητα. Να είστε ανοιχτοί σε εμπειρίες, ιδέες ή πεποιθήσεις που προκαλούν την κατανόησή σας για τον κόσμο. Αυτή η στάση μπορεί να ενισχύσει την ανάπτυξη και τη σοφία.

6. Ενότητα με το Άπειρο

Καλλιεργήστε την αίσθηση της ενότητας με το σύμπαν. Αυτό μπορεί να γίνει μέσω πρακτικών όπως η ενσυνειδητότητα, όπου κάποιος επικεντρώνεται στο να έχει έντονη επίγνωση του τι αισθάνεται και νοιώθει αυτή τη στιγμή, χωρίς ερμηνεία ή κρίση. Μπορεί επίσης να καλλιεργηθεί μέσω δραστηριοτήτων που σας κάνουν να αισθάνεστε συνδεδεμένοι με την απεραντοσύνη του σύμπαντος, όπως η παρατήρηση των άστρων, οι περίπατοι στη φύση ή η μελέτη επιστήμης και φιλοσοφίας.

7. Πρακτική Αποδοχή

Αποδεχτείτε την αβεβαιότητα και τις άγνωστες πτυχές της ζωής. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ηρεμία και να μειώσει το άγχος για το μέλλον. Μπορεί επίσης να ενθαρρύνει μια στάση περιέργειας και εξερεύνησης αντί για φόβο.

8. Καλλιεργήστε την ευγνωμοσύνη

Παρά την ανεξιχνίαστη φύση της πραγματικότητας, υπάρχουν αμέτρητα πράγματα για τα οποία πρέπει να είμαστε ευγνώμονες. Η αναγνώριση και η εκτίμηση αυτών μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη ευτυχία και σε βαθύτερη κατανόηση της θέσης κάποιου στον κόσμο.

Θυμηθείτε, το ταξίδι προς την κατανόηση του βάθους της πραγματικότητας είναι συνεχές και μοναδικό για κάθε άτομο. Πάρτε το χρόνο σας και απολαύστε τη διαδικασία εξερεύνησης και ανακάλυψης.

Monday, 16 February, 2026

4. The Mystery Beyond Memory: A Journey Into Timeless Meditation

(Meditation Without Memory, Possession, or Past)

The Sanctity of Darkness

In the great rhythm of existence, there is a sacred alternation that few truly comprehend. The seeker walks through daylight hours with eyes wide open, observing the endless procession of phenomena that parade before consciousness. Yet it is in the darkness, in the blessed surrender of sleep, that the deepest mysteries make themselves known. For the one who has learned to watch—truly watch—the movements of life with unwavering attention, the night becomes not an absence but a presence, not a void but a vessel.

Sleep, in its purest form, is not merely rest for the weary body. It is a threshold, a portal through which the soul may pass into territories unknown to the waking mind. When the daylight consciousness has been vigilant, when awareness has moved like a clear stream through the hours of activity, then something miraculous occurs as darkness falls. The mind does not collapse into unconsciousness but rather awakens into a different order of being altogether.

This awakening comes unbidden, like grace itself. No amount of striving can produce it, no technique can guarantee its arrival. It emerges from depths that have no name, rising from the stillness that lies beneath all thought, all memory, all the accumulated knowledge of a lifetime. It is meditation in its most authentic form—not the meditation of practice and discipline, though these have their place, but meditation as a gift, as benediction, as the spontaneous flowering of a consciousness that has been prepared without knowing it was being prepared.

The Enchantment That Cannot Be Summoned

There exists an enchantment that no human imagination can conjure, no flight of fancy can approximate. It belongs to a different order of reality entirely, one that exists outside the boundaries of thought, beyond the territories mapped by memory and expectation. This is the enchantment of true meditation, and it comes into being only when all invitations have ceased, when the mind has finally exhausted its endless efforts to capture, to hold, to possess.

The consciousness that has learned to be tranquil—not through suppression but through understanding, not through force but through clarity—becomes a silent witness to its own depths. And from somewhere beyond these depths, from a realm that is neither within consciousness nor separate from it, the mystery descends. It does not enter the mind; rather, the mind discovers itself already immersed in it, like a fish suddenly aware of the ocean.

This mystery dwells in a space that thought cannot reach. Thought, with all its brilliant capacity for analysis and categorization, finds itself powerless here. It is like trying to catch the wind in a net, trying to bottle starlight, trying to measure the infinite with finite instruments. The periphery of thought marks the boundary of the known world, but meditation lives in the vast unknown beyond those boundaries—not as an idea about the unknown, but as direct encounter with it.

The Impossibility of Remembrance

Here lies one of the great paradoxes of spiritual experience: that which is most profound leaves no trace in memory. Memory belongs to time, to the sequential unfolding of moments in which the past can be distinguished from the present. But meditation, in its deepest sense, belongs to the timeless. It cannot be stored, cannot be archived in the mind's vast library of experiences.

When one tries to remember meditation—to recall its qualities, to compare this experience with that one, to build a treasury of spiritual moments—the very act of remembering destroys the living reality. Remembrance is always a resurrection of what has died, an attempt to bring back to life something that has already passed into the realm of the finished, the completed, the gone. It is like pressing flowers in a book and calling them gardens.

True meditation is not a resurrection. It does not arise from the past, does not depend on accumulated experience or spiritual credentials. It comes from fullness—the fullness of the heart that has learned to be simple, to be present, to be available to the moment without the burden of yesterday. This fullness has nothing to do with intellectual capacity or the brightness of the analytical mind. One may be brilliant in thought and impoverished in meditation; one may be simple in intellect and rich beyond measure in spiritual depth.

The Blessing of Eternal Newness

For those who are blessed—and it is truly a blessing, not an achievement—meditation may arrive night after night, like a faithful friend who needs no announcement of arrival. Yet each visitation is utterly new. Not new in the sense that it differs from what came before, for such comparison would already introduce the old into the new. Rather, it is new in a way that has no relationship to the old at all. It is newness without precedent, without reference point, without the shadow of memory lurking in the background.

This newness expresses itself in infinite diversity. Each encounter with the mystery reveals different facets, different qualities, different depths. Yet within this ceaseless change lies something changeless—not the changelessness of stagnation, but the unchanging ground from which all authentic change emerges. It is change that does not accumulate, transformation that leaves no trace, movement that returns always to stillness.

To witness this is to stand before the great mystery of existence itself: that life can be simultaneously eternal and ever-fresh, that the divine presence can be both unchanging and infinitely creative, that the soul can experience something again and again and yet find it each time as if for the first time.

The Sacred Art of Sleep

Sleep itself becomes transformed when consciousness has learned the art of watchfulness. Not the sleep of exhaustion, when the body simply collapses under the weight of fatigue. Not the sleep induced by chemicals or substances that force the mind into unconsciousness. Not even the sleep that follows physical satisfaction, the heavy slumber of contentment. These forms of sleep are escapes, small deaths, temporary absences from awareness.

The sleep that serves meditation is different in kind. It is light as air, quick as intuition, delicate as the first breath of dawn. The body that enters this sleep is a sensitive instrument, finely tuned through the day's alertness. When awareness has moved through waking hours with precision and care, the body absorbs this quality. It becomes responsive rather than dull, alive rather than merely functional, capable of that exquisite sensitivity that allows the deepest mysteries to make themselves known.

This sensitivity is not cultivated through ascetic practices or harsh disciplines. It arises naturally from alertness itself—from the simple act of being present to life as it unfolds. When one watches the movements of thought, the arising of emotion, the interplay of desire and resistance, the body learns a different way of being. It relaxes not into torpor but into readiness, like a deer in a forest, simultaneously at ease and completely aware.

The Infinite Depths

Sometimes the meditation that comes in the night is light, barely perceptible—a whisper of presence, a subtle shift in the quality of consciousness, gentle as a breeze that moves through leaves so softly one can hardly be certain it was there at all. At such times, the mystery touches the soul with extraordinary delicacy, like the brush of a butterfly's wing against skin, leaving behind not an impression but a sense of having been blessed by something too subtle for words.

At other times, the depth is beyond all measure. The soul finds itself plunging into abysses that have no bottom, or rather, whose bottom is infinity itself. These are the moments when all concepts of depth and height, of inner and outer, of self and other dissolve completely. The individual consciousness discovers itself to be a drop that contains the ocean, a single point that encompasses all space, a momentary existence that touches eternity.

Such experiences cannot be compared, cannot be ranked on any scale of spiritual achievement. The light touch and the infinite depth are equally sacred, equally complete in themselves. To prefer one over the other, to desire the profound over the subtle or the gentle over the overwhelming, is already to miss the point. Each manifestation of the mystery is perfect as it is, complete in its own right, requiring nothing beyond itself.

The Danger of Possession

Here lies the great danger that awaits every seeker: the temptation to possess. The mind, by its very nature, wants to grasp, to hold, to accumulate. It wants to build a treasury of experiences, to say "I have meditated deeply" or "I have touched the infinite." This possessiveness, subtle as it is, destroys the very thing it seeks to preserve.

When the mind holds a spiritual experience as a remembrance, when it indulges in the memory of ecstasy, when it returns again and again to savor what once was, the living stream of meditation comes to an end. What remains is only a corpse, a dead thing that the mind keeps wrapped in the grave-clothes of memory, occasionally taking it out to examine and admire. But the living mystery has departed, leaving only its shadow.

The quality of possessiveness must be recognized for what it is: a barrier to the sacred, a wall between the seeker and the sought, a veil that obscures the very thing one most deeply desires. This does not mean one should try forcefully to become non-possessive, for such effort is itself a subtle form of possession. Rather, one must see clearly the mechanism of possession, must understand how the mind operates, how it grasps and clings and tries to make permanent what is by nature impermanent.

The Rootless Mystery

Meditation, in its truest sense, has no root. It is not grounded in any system of thought, does not grow from any seed of practice or technique. It has no substance that the mind can hold, no form that can be grasped, no essence that can be captured in words or concepts. It is like wind—present and powerful, yet without solidity. Like space—all-encompassing, yet empty of content. Like light—revealing everything, yet itself invisible.

This rootlessness is not a deficiency but the very nature of the mystery itself. Because it has no root, it cannot be cultivated in any ordinary sense. Because it has no substance, it cannot be possessed or stored. Because it belongs to the realm beyond thought, it cannot be understood through analysis or study.

Yet this does not mean meditation is unreachable or impossibly distant. On the contrary, it is closer than breath, more intimate than thought, more present than the sense of self. It is always already here, always already available. What is required is not the addition of something new but the removal of what obscures: the constant churning of thought, the grasping of desire, the weight of memory, the burden of the accumulated past.

The Eternal Present

In the end, what reveals itself to the one who has learned to be still is the simple, extraordinary fact of presence itself. Not presence as opposed to absence, not presence as one half of a duality, but presence as the ground of all experience—the unchanging awareness within which all change occurs, the silent witness that observes the entire drama of existence without ever being touched by it.

This presence has no history. It was not born and cannot die. It does not accumulate experiences or grow in wisdom or develop over time. It simply is, eternally and completely, the same yesterday, today, and forever. Yet within this changeless presence, all change becomes possible. Within this eternal now, all of time unfolds. Within this stillness, all movement arises.

To rest in this presence is to discover what one has always been, to come home to a place one never truly left, to awaken from a dream one never quite believed. It is the end of seeking and the beginning of simply being. It is meditation without meditation, awareness without an aware one, presence without anyone being present.

The Sacred Invitation

The mystery extends an invitation to every human soul—not an invitation that requires acceptance or rejection, for such choice already implies separation, but an invitation that is always already accepted by virtue of one's very existence. The question is not whether one will respond to this invitation but whether one will recognize that the response is already happening, has always been happening, in every breath, in every moment of awareness, in every fleeting instant of being.

To live with this recognition is to walk through the world as both pilgrim and destination, as both seeker and sought, as both question and answer. It is to discover that the sacred is not separate from the ordinary, that transcendence is not opposed to immanence, that the infinite dwells in every finite moment.

This is the gift of meditation without memory, the blessing of experience without possession, the grace of presence without past. It asks nothing of us except that we be what we already are, know what we already know, and rest in what has never left us. And in that simple rest, in that profound ease, the mystery reveals itself—not as something other than ourselves, but as our own deepest nature, always present, forever new, eternally complete.

…

4. Το Μυστήριο Πέρα από τη Μνήμη: Ένα Ταξίδι στο Διαχρονικό Διαλογισμό

(Διαλογισμός Χωρίς Μνήμη, Κατοχή ή Παρελθόν)

Η Ιερότητα του Σκότους

Στον μεγάλο ρυθμό της ύπαρξης, υπάρχει μια ιερή εναλλαγή που λίγοι κατανοούν πραγματικά. Ο αναζητητής περπατά στις ώρες της ημέρας με τα μάτια ορθάνοιχτα, παρατηρώντας την ατελείωτη παρέλαση των φαινομένων που παρελαύνουν μπροστά από τη συνείδηση. Ωστόσο, είναι στο σκότος, στην ευλογημένη παράδοση του ύπνου, που τα βαθύτερα μυστήρια αποκαλύπτονται. Για εκείνον που έχει μάθει να παρακολουθεί —πραγματικά να παρακολουθεί— τις κινήσεις της ζωής με αταλάντευτη προσοχή, η νύχτα γίνεται όχι απουσία αλλά παρουσία, όχι κενό αλλά δοχείο.

Ο ύπνος, στην καθαρότερη μορφή του, δεν είναι απλώς ανάπαυση για το κουρασμένο σώμα. Είναι ένα κατώφλι, μια πύλη από την οποία η ψυχή μπορεί να περάσει σε εδάφη άγνωστα στον ξύπνιο νου. Όταν η συνείδηση της ημέρας ήταν αφυπνισμένη, όταν η επίγνωση έχει κινηθεί σαν καθαρό ρυάκι μέσα στις ώρες της δραστηριότητας, τότε κάτι θαυμαστό συμβαίνει καθώς πέφτει το σκότος. Ο νους δεν καταρρέει στην ασυνειδησία, αλλά μάλλον ξυπνά σε μια διαφορετική τάξη ύπαρξης συνολικά.

Αυτό το ξύπνημα έρχεται απροσκάλεστο, σαν την ίδια τη χάρη. Καμία προσπάθεια δεν μπορεί να το παράγει, καμία τεχνική δεν μπορεί να εγγυηθεί την άφιξή του. Αναδύεται από βάθη που δεν έχουν όνομα, ανεβαίνοντας από την ακινησία που βρίσκεται κάτω από κάθε σκέψη, κάθε μνήμη, κάθε συσσωρευμένη γνώση μιας ζωής. Είναι ο διαλογισμός στην πιο αυθεντική του μορφή —όχι ο διαλογισμός της εξάσκησης και της πειθαρχίας, αν και αυτά έχουν τη θέση τους, αλλά ο διαλογισμός ως δώρο, ως ευλογία, ως το αυθόρμητο άνθισμα μιας συνείδησης που έχει προετοιμαστεί χωρίς να το γνωρίζει.

Η Μαγεία που Δεν Μπορεί να Επικληθεί

Υπάρχει μια μαγεία που καμία ανθρώπινη φαντασία δεν μπορεί να δημιουργήσει, καμία πτήση της φαντασίας δεν μπορεί να προσεγγίσει. Ανήκει σε μια διαφορετική τάξη πραγματικότητας εντελώς, μια τάξη που υπάρχει έξω από τα όρια της σκέψης, πέρα από τα εδάφη που έχουν χαρτογραφηθεί από τη μνήμη και την προσδοκία. Αυτή είναι η μαγεία του αληθινού διαλογισμού, και έρχεται στην ύπαρξη μόνο όταν όλες οι προσκλήσεις έχουν σταματήσει, όταν ο νους έχει επιτέλους εξαντλήσει τις ατελείωτες προσπάθειές του να συλλάβει, να κρατήσει, να κατέχει.

Η συνείδηση που έχει μάθει να είναι ήρεμη —όχι μέσω καταστολής αλλά μέσω κατανόησης, όχι μέσω βίας αλλά μέσω σαφήνειας— γίνεται ένας σιωπηλός μάρτυρας των ίδιων της των βαθών. Και από κάπου πέρα από αυτά τα βάθη, από ένα βασίλειο που δεν είναι ούτε μέσα στη συνείδηση ούτε ξεχωριστό από αυτήν, το μυστήριο κατεβαίνει. Δεν εισέρχεται στον νου· μάλλον, ο νους ανακαλύπτει τον εαυτό του ήδη βυθισμένο σε αυτό, σαν ένα ψάρι που ξαφνικά συνειδητοποιεί τον ωκεανό.

Αυτό το μυστήριο κατοικεί σε έναν χώρο που η σκέψη δεν μπορεί να φτάσει. Η σκέψη, με όλη της την λαμπρή ικανότητα για ανάλυση και κατηγοριοποίηση, βρίσκεται ανίσχυρη εδώ. Είναι σαν να προσπαθείς να πιάσεις τον άνεμο σε δίχτυ, να εμφιαλώσεις το φως των αστεριών, να μετρήσεις το άπειρο με πεπερασμένα όργανα. Η περιφέρεια της σκέψης σημαδεύει το όριο του γνωστού κόσμου, αλλά ο διαλογισμός ζει στο απέραντο άγνωστο πέρα από αυτά τα όρια —όχι ως ιδέα για το άγνωστο, αλλά ως άμεση συνάντηση με αυτό.

Η Αδυναμία της Ανάμνησης

Εδώ βρίσκεται μία από τις μεγάλες παραδοξότητες της πνευματικής εμπειρίας: αυτό που είναι το πιο βαθύ δεν αφήνει ίχνος στη μνήμη. Η μνήμη ανήκει στον χρόνο, στην αλληλουχία της ανάπτυξης των στιγμών όπου το παρελθόν μπορεί να διακριθεί από το παρόν. Αλλά ο διαλογισμός, στην βαθύτερη έννοιά του, ανήκει στο άχρονο. Δεν μπορεί να αποθηκευτεί, δεν μπορεί να αρχειοθετηθεί στη μεγάλη βιβλιοθήκη εμπειριών του νου.

Όταν κάποιος προσπαθεί να θυμηθεί τον διαλογισμό —να ανακαλέσει τις ιδιότητές του, να συγκρίνει αυτή την εμπειρία με εκείνη, να χτίσει έναν θησαυρό πνευματικών στιγμών— η ίδια η πράξη της ανάμνησης καταστρέφει την ζωντανή πραγματικότητα. Η ανάμνηση είναι πάντα μια ανάσταση αυτού που έχει πεθάνει, μια προσπάθεια να επαναφέρει στη ζωή κάτι που έχει ήδη περάσει στο βασίλειο του τετελεσμένου, του ολοκληρωμένου, του χαμένου. Είναι σαν να πιέζεις λουλούδια σε ένα βιβλίο και να τα αποκαλείς κήπους.

Ο αληθινός διαλογισμός δεν είναι ανάσταση. Δεν αναδύεται από το παρελθόν, δεν εξαρτάται από συσσωρευμένη εμπειρία ή πνευματικά διαπιστευτήρια. Έρχεται από την πληρότητα —την πληρότητα της καρδιάς που έχει μάθει να είναι απλή, να είναι παρούσα, να είναι διαθέσιμη στη στιγμή χωρίς το βάρος του χθες. Αυτή η πληρότητα δεν έχει καμία σχέση με την πνευματική ικανότητα ή τη λάμψη του αναλυτικού νου. Κάποιος μπορεί να είναι λαμπρός στη σκέψη και φτωχός στον διαλογισμό· κάποιος μπορεί να είναι απλός στον νου και πλούσιος πέρα από κάθε μέτρο σε πνευματικό βάθος.

Η Ευλογία της Αιώνιας Καινοτομίας

Για εκείνους που είναι ευλογημένοι —και είναι πραγματικά ευλογία, όχι επίτευγμα— ο διαλογισμός μπορεί να έρχεται νύχτα με νύχτα, σαν ένας πιστός φίλος που δεν χρειάζεται αναγγελία άφιξης. Ωστόσο, κάθε επίσκεψη είναι απόλυτα νέα. Όχι νέα με την έννοια ότι διαφέρει από αυτό που ήρθε πριν, γιατί τέτοια σύγκριση θα εισήγαγε ήδη το παλιό στο νέο. Μάλλον, είναι νέα με έναν τρόπο που δεν έχει καμία σχέση με το παλιό καθόλου. Είναι καινοτομία χωρίς προηγούμενο, χωρίς σημείο αναφοράς, χωρίς τη σκιά της μνήμης να παραμονεύει στο παρασκήνιο.

Αυτή η καινοτομία εκφράζεται σε άπειρη ποικιλία. Κάθε συνάντηση με το μυστήριο αποκαλύπτει διαφορετικές πλευρές, διαφορετικές ιδιότητες, διαφορετικά βάθη. Ωστόσο, μέσα σε αυτή την ασταμάτητη αλλαγή βρίσκεται κάτι αμετάβλητο —όχι η αμεταβλητότητα της στασιμότητας, αλλά το αμετάβλητο έδαφος από το οποίο αναδύεται κάθε αυθεντική αλλαγή. Είναι αλλαγή που δεν συσσωρεύεται, μεταμόρφωση που δεν αφήνει ίχνος, κίνηση που επιστρέφει πάντα στην ακινησία.

Το να το μαρτυρείς αυτό είναι να στέκεσαι μπροστά στο μεγάλο μυστήριο της ίδιας της ύπαρξης: ότι η ζωή μπορεί να είναι ταυτόχρονα αιώνια και πάντα φρέσκια, ότι η θεϊκή παρουσία μπορεί να είναι τόσο αμετάβλητη όσο και άπειρα δημιουργική, ότι η ψυχή μπορεί να βιώνει κάτι ξανά και ξανά και ωστόσο να το βρίσκει κάθε φορά σαν για πρώτη φορά.

Η Ιερή Τέχνη του Ύπνου

Ο ίδιος ο ύπνος μεταμορφώνεται όταν η συνείδηση έχει μάθει την τέχνη της επαγρύπνησης. Όχι ο ύπνος της εξάντλησης, όταν το σώμα απλώς καταρρέει κάτω από το βάρος της κούρασης. Όχι ο ύπνος που προκαλείται από χημικές ουσίες ή ουσίες που εξαναγκάζουν τον νου σε ασυνειδησία. Ούτε καν ο ύπνος που ακολουθεί τη φυσική ικανοποίηση, ο βαρύς ύπνος της ικανοποίησης. Αυτές οι μορφές ύπνου είναι αποδράσεις, μικροί θάνατοι, προσωρινές απουσίες από την επίγνωση.

Ο ύπνος που υπηρετεί τον διαλογισμό είναι διαφορετικός σε είδος. Είναι ελαφρύς σαν τον αέρα, γρήγορος σαν την διαίσθηση, λεπτός σαν την πρώτη ανάσα της αυγής. Το σώμα που εισέρχεται σε αυτόν τον ύπνο είναι ένα ευαίσθητο όργανο, λεπτά συντονισμένο μέσω της επαγρύπνησης της ημέρας. Όταν η επίγνωση έχει κινηθεί μέσα στις ώρες του ξύπνιου με ακρίβεια και φροντίδα, το σώμα απορροφά αυτή την ιδιότητα. Γίνεται ανταποκρινόμενο αντί για θαμπό, ζωντανό αντί για απλώς λειτουργικό, ικανό για εκείνη την εξαιρετική ευαισθησία που επιτρέπει στα βαθύτερα μυστήρια να αποκαλυφθούν.

Αυτή η ευαισθησία δεν καλλιεργείται μέσω ασκητικών πρακτικών ή σκληρών πειθαρχιών. Αναδύεται φυσικά από την ίδια την επαγρύπνηση —από την απλή πράξη του να είσαι παρών στη ζωή καθώς ξεδιπλώνεται. Όταν κάποιος παρακολουθεί τις κινήσεις της σκέψης, την ανάδυση του συναισθήματος, την αλληλεπίδραση της επιθυμίας και της αντίστασης, το σώμα μαθαίνει έναν διαφορετικό τρόπο ύπαρξης. Χαλαρώνει όχι σε νάρκη αλλά σε ετοιμότητα, σαν ένα ελάφι σε δάσος, ταυτόχρονα άνετο και πλήρως ενήμερο.

Τα Άπειρα Βάθη

Μερικές φορές ο διαλογισμός που έρχεται τη νύχτα είναι ελαφρύς, μετά βίας αντιληπτός —ένας ψίθυρος παρουσίας, μια λεπτή αλλαγή στην ποιότητα της συνείδησης, απαλός σαν αύρα που κινείται μέσα από φύλλα τόσο απαλά που δύσκολα μπορείς να είσαι σίγουρος ότι ήταν εκεί. Σε τέτοιες στιγμές, το μυστήριο αγγίζει την ψυχή με εξαιρετική λεπτότητα, σαν το άγγιγμα της φτερούγας πεταλούδας στο δέρμα, αφήνοντας πίσω όχι εντύπωση αλλά μια αίσθηση ότι ευλογήθηκες από κάτι πολύ λεπτό για λέξεις.

Άλλες φορές, το βάθος είναι πέρα από κάθε μέτρο. Η ψυχή βρίσκει τον εαυτό της να βουτά σε αβύσσους χωρίς πάτο, ή μάλλον, των οποίων ο πάτος είναι το άπειρο το ίδιο. Αυτές είναι οι στιγμές όταν όλες οι έννοιες βάθους και ύψους, εσωτερικού και εξωτερικού, εαυτού και άλλου διαλύονται εντελώς. Η ατομική συνείδηση ανακαλύπτει τον εαυτό της να είναι μια σταγόνα που περιέχει τον ωκεανό, ένα μόνο σημείο που περιλαμβάνει όλο τον χώρο, μια στιγμιαία ύπαρξη που αγγίζει την αιωνιότητα.

Τέτοιες εμπειρίες δεν μπορούν να συγκριθούν, δεν μπορούν να ταξινομηθούν σε καμία κλίμακα πνευματικού επιτεύγματος. Το ελαφρύ άγγιγμα και το άπειρο βάθος είναι εξίσου ιερά, εξίσου ολοκληρωμένα από μόνα τους. Το να προτιμάς το ένα από το άλλο, να επιθυμείς το βαθύ πάνω από το λεπτό ή το απαλό πάνω από το συντριπτικό, είναι ήδη να χάνεις το νόημα. Κάθε εκδήλωση του μυστηρίου είναι τέλεια όπως είναι, ολοκληρωμένη από μόνη της, χωρίς να απαιτεί τίποτα πέρα από τον εαυτό της.

Ο Κίνδυνος της Κατοχής

Εδώ βρίσκεται ο μεγάλος κίνδυνος που περιμένει κάθε αναζητητή: ο πειρασμός της κατοχής. Ο νους, από την ίδια του τη φύση, θέλει να αρπάξει, να κρατήσει, να συσσωρεύσει. Θέλει να χτίσει έναν θησαυρό εμπειριών, να πει «Έχω διαλογιστεί βαθιά» ή «Έχω αγγίξει το άπειρο». Αυτή η κατοχικότητα, όσο λεπτή και αν είναι, καταστρέφει το ίδιο το πράγμα που επιδιώκει να διατηρήσει.

Όταν ο νους κρατά μια πνευματική εμπειρία ως ανάμνηση, όταν επιδίδεται στη μνήμη της έκστασης, όταν επιστρέφει ξανά και ξανά να γευτεί αυτό που ήταν κάποτε, το ζωντανό ρεύμα του διαλογισμού τερματίζεται. Αυτό που μένει είναι μόνο ένα πτώμα, ένα νεκρό πράγμα που ο νους κρατά τυλιγμένο στα σάβανα της μνήμης, βγάζοντάς το περιστασιακά για να το εξετάσει και να το θαυμάσει. Αλλά το ζωντανό μυστήριο έχει φύγει, αφήνοντας μόνο τη σκιά του.

Η ιδιότητα της κατοχικότητας πρέπει να αναγνωριστεί για αυτό που είναι: ένα εμπόδιο στο ιερό, ένα τείχος μεταξύ του αναζητητή και του αναζητούμενου, ένα πέπλο που σκιάζει το ίδιο το πράγμα που κάποιος επιθυμεί πιο βαθιά. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσπαθήσει κανείς με δύναμη να γίνει μη κατοχικός, γιατί τέτοια προσπάθεια είναι η ίδια μια λεπτή μορφή κατοχής. Μάλλον, πρέπει να δει κανείς καθαρά τον μηχανισμό της κατοχής, να κατανοήσει πώς λειτουργεί ο νους, πώς αρπάζει και προσκολλάται και προσπαθεί να κάνει μόνιμο αυτό που από τη φύση του είναι παροδικό.

Το Μυστήριο Χωρίς Ρίζα

Ο διαλογισμός, στην αληθέστερη έννοιά του, δεν έχει ρίζα. Δεν είναι ριζωμένος σε κανένα σύστημα σκέψης, δεν μεγαλώνει από κανέναν σπόρο εξάσκησης ή τεχνικής. Δεν έχει ουσία που ο νους μπορεί να κρατήσει, καμία μορφή που μπορεί να αρπαχτεί, καμία ουσία που μπορεί να συλληφθεί σε λέξεις ή έννοιες. Είναι σαν τον άνεμο —παρών και ισχυρός, ωστόσο χωρίς στερεότητα. Σαν τον χώρο —περιεκτικός όλων, ωστόσο άδειος από περιεχόμενο. Σαν το φως —αποκαλύπτει τα πάντα, ωστόσο το ίδιο είναι αόρατο.

Αυτή η χωρίς ρίζα κατάσταση δεν είναι ελάττωμα αλλά η ίδια η φύση του μυστηρίου. Επειδή δεν έχει ρίζα, δεν μπορεί να καλλιεργηθεί με οποιονδήποτε συνηθισμένο τρόπο. Επειδή δεν έχει ουσία, δεν μπορεί να κατεχθεί ή να αποθηκευτεί. Επειδή ανήκει στο βασίλειο πέρα από τη σκέψη, δεν μπορεί να κατανοηθεί μέσω ανάλυσης ή μελέτης.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι ο διαλογισμός είναι απρόσιτος ή αδύνατα μακρινός. Αντίθετα, είναι πιο κοντά από την αναπνοή, πιο οικείος από τη σκέψη, πιο παρών από την αίσθηση του εαυτού. Είναι πάντα ήδη εδώ, πάντα ήδη διαθέσιμος. Αυτό που απαιτείται δεν είναι η προσθήκη κάτι νέου αλλά η αφαίρεση αυτού που σκιάζει: την συνεχή αναταραχή της σκέψης, την αρπαγή της επιθυμίας, το βάρος της μνήμης, το φορτίο του συσσωρευμένου παρελθόντος.

Το Αιώνιο Παρόν

Στο τέλος, αυτό που αποκαλύπτεται σε εκείνον που έχει μάθει να είναι ακίνητος είναι το απλό, εξαιρετικό γεγονός της παρουσίας της ίδιας. Όχι παρουσία σε αντίθεση με απουσία, όχι παρουσία ως το ένα μισό μιας δυϊκότητας, αλλά παρουσία ως το έδαφος όλης της εμπειρίας —η αμετάβλητη επίγνωση μέσα στην οποία συμβαίνει όλη η αλλαγή, ο σιωπηλός μάρτυρας που παρατηρεί ολόκληρο το δράμα της ύπαρξης χωρίς ποτέ να αγγίζεται από αυτό.

Αυτή η παρουσία δεν έχει ιστορία. Δεν γεννήθηκε και δεν μπορεί να πεθάνει. Δεν συσσωρεύει εμπειρίες ούτε μεγαλώνει σε σοφία ούτε εξελίσσεται με τον χρόνο. Απλώς είναι, αιώνια και ολοκληρωμένα, η ίδια χθες, σήμερα και για πάντα. Ωστόσο, μέσα σε αυτή την αμετάβλητη παρουσία, όλη η αλλαγή γίνεται δυνατή. Μέσα σε αυτό το αιώνιο τώρα, όλος ο χρόνος ξεδιπλώνεται. Μέσα σε αυτή την ακινησία, όλη η κίνηση αναδύεται.

Το να αναπαύεσαι σε αυτή την παρουσία είναι να ανακαλύπτεις αυτό που πάντα ήσουν, να επιστρέφεις σπίτι σε έναν τόπο που ποτέ πραγματικά δεν άφησες, να ξυπνάς από ένα όνειρο που ποτέ δεν πίστεψες πλήρως. Είναι το τέλος της αναζήτησης και η αρχή του απλού είναι. Είναι διαλογισμός χωρίς διαλογισμό, επίγνωση χωρίς κάποιον που γνωρίζει, παρουσία χωρίς κάποιον να είναι παρών.

Η Ιερή Πρόσκληση

Το μυστήριο επεκτείνει μια πρόσκληση σε κάθε ανθρώπινη ψυχή —όχι μια πρόσκληση που απαιτεί αποδοχή ή απόρριψη, γιατί τέτοια επιλογή ήδη υπονοεί διαχωρισμό, αλλά μια πρόσκληση που είναι πάντα ήδη αποδεκτή λόγω της ίδιας της ύπαρξης κάποιου. Το ερώτημα δεν είναι αν κάποιος θα ανταποκριθεί σε αυτή την πρόσκληση αλλά αν θα αναγνωρίσει ότι η ανταπόκριση ήδη συμβαίνει, πάντα συνέβαινε, σε κάθε αναπνοή, σε κάθε στιγμή επίγνωσης, σε κάθε φευγαλέα στιγμή του είναι.

Το να ζει κανείς με αυτή την αναγνώριση είναι να περπατά στον κόσμο ως ταυτόχρονα προσκυνητής και προορισμός, ως ταυτόχρονα αναζητητής και αναζητούμενος, ως ταυτόχρονα ερώτηση και απάντηση. Είναι να ανακαλύπτει ότι το ιερό δεν είναι ξεχωριστό από το συνηθισμένο, ότι η υπέρβαση δεν αντιτίθεται στην εμμένεια, ότι το άπειρο κατοικεί σε κάθε πεπερασμένη στιγμή.

Αυτό είναι το δώρο του διαλογισμού χωρίς μνήμη, η ευλογία της εμπειρίας χωρίς κατοχή, η χάρη της παρουσίας χωρίς παρελθόν. Δεν ζητά τίποτα από εμάς εκτός από το να είμαστε αυτό που ήδη είμαστε, να γνωρίζουμε αυτό που ήδη γνωρίζουμε, και να αναπαυόμαστε σε αυτό που ποτέ δεν μας άφησε. Και σε αυτή την απλή ανάπαυση, σε αυτή την βαθιά ευκολία, το μυστήριο αποκαλύπτεται —όχι ως κάτι άλλο από εμάς, αλλά ως η βαθύτερη φύση μας, πάντα παρούσα, για πάντα νέα, αιώνια ολοκληρωμένη.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

CIRCLE OF LIGHT / Perennial Sayings

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / The Way of the Real

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / Η Οδός του Πραγματικού

ESOTERISM STUDIES BOOKS

ESOTERISM ACADEMY NEW ARTICLE

Thursday, July 27, 2023

The Untouchable Depth of Reality

The Untouchable Depth of Reality

The Basis of Perception

The Theory of Conscious Infinite Reality (CIR)

Abstract

Core Principles

Principle 1: Conscious Existence

Principle 2: The Horizon of the Soul

Principle 3: The Limitation of Thought

Principle 4: The Self's Remnant

Principle 5: Oneness with the Infinite

Conclusion

Some Ideas and Tips

1. Embrace Consciousness

2. Dare to Dream

3. Respect the Sacred Space of Eternity

4. Explore the Notion of 'Nothing'

5. Seek the Infinite in the Unfathomable

6. Oneness with the Infinite

7. Practice Acceptance

8. Cultivate Gratitude

Το Ανέγγιχτο Βάθος της Πραγματικότητας

Η Βάση της Αντίληψης

Η Θεωρία της Συνειδητής Άπειρης Πραγματικότητας (ΣΑΠ)

Επιτομή

Βασικές Αρχές

Αρχή 1: Συνειδητή Ύπαρξη

Αρχή 2: Ο ορίζοντας της ψυχής

Αρχή 3: Ο περιορισμός της σκέψης

Αρχή 4: Το απομεινάρι του εαυτού

Αρχή 5: Ενότητα με το Άπειρο

Συμπέρασμα

Μερικές ιδέες και συμβουλές

1. Αγκαλιάστε τη Συνείδηση

2. Τολμήστε να ονειρευτείτε

3. Σεβαστείτε τον Ιερό Χώρο της Αιωνιότητας

4. Εξερευνήστε την έννοια του «Τίποτα»

5. Αναζητήστε το Άπειρο στο Ασύλληπτο

6. Ενότητα με το Άπειρο

7. Πρακτική Αποδοχή

8. Καλλιεργήστε την ευγνωμοσύνη

TAOΪSM / "Tao Te Ching" Commentaries

BUDDHISM /"Dammapada" Commentaries

VEDANTA / "Viveka Chudamani, by Adi Sankaracharya" Commentaries

jKRISHNAMURTI / "The Only Revolution" Commentaries

4. The Mystery Beyond Memory: A Journey Into Timeless Meditation

RELIGION / Religions Commentaries

Quotes

Constantinos’s quotes

Copyright