The Land of "Nowhere"

 

The Land of "Nowhere"

 

The Kingdom beyond time and space

The "Kingdom of God" or a state of spiritual enlightenment is not found in any particular place or time. It is beyond our ordinary conceptions of space and time. There is no linear path or process one can follow to reach this state. As long as one is seeking, struggling, thinking, judging, clinging to hopes or fears - one is trapped in illusion and unable to transcend to this higher state of being.

When the mind becomes still and silent, devoid of all mental activity and conceptual thinking, one realizes the Kingdom of God is all around and within. There are no limitations or boundaries of time and space in this state of consciousness. One has been immersed in it all along but unable to perceive it due to the restlessness and limited scope of the untrained mind.

Meditation, stillness and silence is a pathless path to spiritual enlightenment. By quieting the mind and transcending thought, one can awaken to the ultimate reality that exists here and now, everywhere and always. This is a message found in many spiritual and mystical traditions.

The central metaphors and ideas are:

The Kingdom of God as a symbol for enlightenment or ultimate reality.

In many religious traditions, the concept of the "Kingdom of God" or "Kingdom of Heaven" is used as a symbol to represent an ultimate spiritual realization, enlightenment, or awakening to a higher reality.

In Christianity, Jesus frequently speaks of the Kingdom of God in his teachings. He describes it as both a present reality and a future hope. On one hand, the kingdom is something believers can enter into now through faith in Jesus. But the kingdom is also something yet to fully come in the future. Jesus seems to use the kingdom as a symbol for a transcendent spiritual realm and the process of attaining salvation, revelation, and unity with God. 

In other religions as well, the concept of a "kingdom" or "reign" is used as a symbol for ultimate realization. In Buddhism, nirvana represents a state of enlightenment that transcends this world of illusion and suffering. The Sufi symbol of  "submission to God" denotes a realization of the ultimate oneness of God, and points to a surrender of the self to higher spiritual truth.

In summary, the Kingdom of God and similar concepts function as powerful symbols within religious traditions.  Represent ultimate spiritual enlightenment, a state in which the individual or community fully realizes higher spiritual realities and the true will of the divine.

The illusion of time and space as obstacles to perceiving this Kingdom.

The world we perceive through our physical senses seems dominated by time and space. Yet many spiritual traditions teach that time and space as we experience them are illusory veils that obscure our perception of a deeper spiritual Reality.  

According to these teachings, our true nature lies beyond space and time in a changeless dimension of pure consciousness - called variously God, Ultimate Reality, or the Self. Yet we become enmeshed in the illusion of separateness from this Reality due to the limitations of our physical senses and minds. We take the impermanent forms and structures of space and time to  be fixed and absolute.

To pierce the veil of time and space and directly perceive Ultimate Reality requires cultivating spiritual practices that transcend the physical and mental planes. Through meditation, advanced states of awareness are developed that grasp existence non-dually, with no sense of  separate subject or object. All distinctions of past, present and future, near and far fade away. In these glimpses of transcendent consciousness, one realizes both time and space as limited conceptual constructs that disappear into a changeless and formless ground of Being.

The very nature of that ground of Being defies description in terms of space and time. It cannot be located at any particular point, nor said to arise or pass away. Many mystics across traditions have described this timeless dimension of pure awareness, albeit only indirectly through metaphor and symbol. The goal of all spiritual practice, they teach, is to realize directly our true nature - beyond  time and space, form and thought - as one with Absolute Reality itself.

The restless, grasping mind as a veil over truth.

Our minds are constantly active, jumping from one thought to the next in a seemingly endless stream of restlessness. But this grasping, ever-changing mind can become a veil that obscures the deeper truth within us. When we identify so strongly with our thoughts and mental storylines, it becomes difficult to perceive reality as it actually is in the present moment. 

The ego, or sense of separate self, feeds on this mental  chaos. It craves the next idea, worry, or fantasy to perpetuate the illusion that we are just our thoughts and stories. But this leaves us disconnected from our true essence and the natural wisdom of our being. To see clearly, we must quiet the restless mind and realize that we are greater than our perpetually churning thoughts.

Many spiritual traditions teach that one must transcend the realm of thought to reach higher states of consciousness and glimpse truth. Meditation is one way to train the mind to rest in stillness and silence through mindfulness of breath, sound or mantra. When we observe the arising and passing of thoughts without attachment or aversion, the mind gradually calms. Over time we begin to realize there is a fundamental awareness prior to and beneath all mental activity. We find a peace and grounded presence that has been there all along, hidden by our grasping thoughts.

The still mind is like a clear pool that can reflect reality as it is. Our perspectives and preconceptions no longer distort and color what we see. This allows intuitions and wisdom to emerge from within, unfiltered by the ego's limited viewpoint. Insight arises from existence itself rather than our mental interpretations. We come to realize that truth lies not in the ever-changing realm of thought but in the changeless being that thinks. With regular practice of stilling the mind, we learn to reside more in our eternal nature and less in our fleeting mental constructs. And this is when we first begin to see.

Meditation or stillness as a means of transcending illusion to see ultimate reality.

Meditation and the attainment of stillness and silence of the mind have long been viewed as spiritual practices that can help us transcend the illusions of the material world and experience a deeper reality. Many spiritual traditions place meditation at the heart of their paths as a means of realization. 

The basic principle is that our usual waking state of mind is constantly active, thinking, planning, reacting to sensations and experiences. This constant stream of thoughts and mental chatter creates a veil that obscures our ability to see things as they truly are. Meditation, by calming and quieting the mind, temporarily lifts this veil and allows us to perceive reality more directly.  

When the mind becomes still, distinctions of objective and subjective, self and other begin to fade away. Clinging to conceptual and linguistic models no longer seems as important. There arises a state of pure presence and observing awareness. From this place, we realize our inherent interconnectedness with all things. We glimpse the oneness and unity underlying the diversity and multiplicity of manifest existence.

For many, this experience of transcending illusion and perceiving ultimate reality, however briefly, profoundly alters their perspective on life. It helps reveal the spiritual nature of all beings and things. The sense of separation falls away, to be replaced by compassion, love and wisdom.   

This glimpse of the transcendent through meditation can then influence our lives even during active states of mind. With practice, clarity and insight cultivated in stillness carry over into daily activities. We begin to relate to people and things with less conditioning and reactivity, perceiving their true nature more directly. The experience of unity helps blur the distinctions between "self" and "other" that give rise to craving, aversion and suffering.

In this way, meditation serves as a door to take us beyond our limited self-constructs and mental models, to experience a wisdom and liberation that illuminates illusions and transforms our everyday lives.

Enlightenment or spiritual awakening as realizing one has never left the Kingdom.

The concept of enlightenment or spiritual awakening often conjures ideas of radical personal transformation. People imagine coming to a profound realization that changes their view of themselves and the world forever. While this personal transformation may be part of the awakening process, the essence of enlightenment points to something deeper- a recognition that one has never truly left their innate state of unity with Ultimate Reality.

This perspective shifts the focus from one of personal striving and achievement to an opening to what is eternally and already present. It points to the way true nature, or Buddha nature, has never left us. The veil of illusion falls away, and we realize our essence has always been one with the Ultimate. There is nothing new to gain- only a deep releasing and surrendering into what already is.

Rather than a radical alteration of who we believe ourselves to be, enlightenment involves waking up to who we have always been. It is simply releasing our identification with what limits and veils our true nature, and opening to the timeless unity that ever remains. In this awakening, we realize there is really no "one" to become enlightened. It is the Ultimate recognizing itself.

This perspective may help spiritual seekers let go of unhealthy striving and identify less with the personal aspect of the journey. It points to enlightenment not as a personal outcome, but rather an unveiling of our eternal abiding within Ultimate Reality- a reality we have never truly left. It invites us to simply release and open, surrendering into what already is.

.

So in summary, it’s about using meditation to transcend the illusion of forms and see the ultimate spiritual reality that permeates all existence. The Kingdom is found inside, not in some distant place or time.

…

 

Το Βασίλειο πέρα από το χρόνο και τον χώρο

Η «Βασιλεία του Θεού» ή μια κατάσταση πνευματικής φώτισης δεν βρίσκεται σε κανένα συγκεκριμένο τόπο ή χρόνο. Είναι πέρα από τις συνηθισμένες αντιλήψεις μας για τον χώρο και τον χρόνο. Δεν υπάρχει γραμμική διαδρομή ή διαδικασία που μπορεί να ακολουθήσει κάποιος για να φτάσει σε αυτήν την κατάσταση. Όσο κάποιος αναζητά, αγωνίζεται, σκέφτεται, κρίνει, προσκολλάται σε ελπίδες ή φόβους - είναι παγιδευμένος στην ψευδαίσθηση και δεν μπορεί να προσεγγίσει σε αυτή την ανώτερη κατάσταση ύπαρξης.

Όταν ο νους γίνεται ακίνητος και σιωπηλός, χωρίς καμία νοητική δραστηριότητα και εννοιολογική σκέψη, συνειδητοποιεί κανείς ότι η Βασιλεία του Θεού είναι παντού και μέσα. Δεν υπάρχουν περιορισμοί ή όρια χρόνου και χώρου σε αυτή την κατάσταση συνείδησης. Κάποιος είναι βυθισμένος σε αυτό όλη την ώρα αλλά δεν μπορεί να το αντιληφθεί λόγω της ανησυχίας και του περιορισμένου πεδίου εφαρμογής του ανεκπαίδευτου μυαλού.

Ο διαλογισμός, η ησυχία και η σιωπή είναι μονοπάτι χωρίς μονοπάτι προς την πνευματική φώτιση. Ηρεμώντας το μυαλό και υπερβαίνοντας τη σκέψη, μπορεί κανείς να αφυπνιστεί στην απόλυτη πραγματικότητα που υπάρχει εδώ και τώρα, παντού και πάντα. Αυτό είναι ένα μήνυμα που βρίσκεται σε πολλές πνευματικές και μυστικιστικές παραδόσεις.

Οι κεντρικές μεταφορές και ιδέες είναι:

1. Η Βασιλεία του Θεού ως σύμβολο φώτισης ή τελικής πραγματικότητας.

Σε πολλές θρησκευτικές παραδόσεις, η έννοια του «Βασιλείου του Θεού» ή του «Βασιλείου των Ουρανών» χρησιμοποιείται ως σύμβολο για να αντιπροσωπεύσει μια τελική πνευματική συνειδητοποίηση, φώτιση ή αφύπνιση σε μια ανώτερη πραγματικότητα.

Στον Χριστιανισμό, ο Ιησούς μιλάει συχνά για τη Βασιλεία του Θεού στις διδασκαλίες του. Το περιγράφει τόσο ως παρούσα πραγματικότητα όσο και ως μελλοντική ελπίδα. Από τη μια πλευρά, το βασίλειο είναι κάτι στο οποίο οι πιστοί μπορούν να εισέλθουν τώρα μέσω της πίστης στον Ιησού. Αλλά το βασίλειο είναι επίσης κάτι που πρέπει να έρθει πλήρως στο μέλλον. Ο Ιησούς φαίνεται να χρησιμοποιεί τη βασιλεία ως σύμβολο για ένα υπερβατικό πνευματικό βασίλειο και τη διαδικασία επίτευξης σωτηρίας, αποκάλυψης και ενότητας με τον Θεό.

Και σε άλλες θρησκείες, η έννοια του "βασιλείου" ή "βασιλείας" χρησιμοποιείται ως σύμβολο για την τελική υλοποίηση. Στον Βουδισμό, η νιρβάνα αντιπροσωπεύει μια κατάσταση φώτισης που υπερβαίνει αυτόν τον κόσμο της ψευδαίσθησης και του πόνου. Το σύμβολο των Σούφι της «υποταγής στον Θεό» υποδηλώνει την συνειδητοποίηση της απόλυτης ενότητας του Θεού και δείχνει την παράδοση του εαυτού στην ανώτερη πνευματική αλήθεια.

Συνοψίζοντας, η Βασιλεία του Θεού και παρόμοιες έννοιες λειτουργούν ως ισχυρά σύμβολα στις θρησκευτικές παραδόσεις. Αντιπροσωπεύουν την απόλυτη πνευματική φώτιση, μια κατάσταση στην οποία το άτομο ή η κοινότητα συνειδητοποιεί πλήρως τις ανώτερες πνευματικές πραγματικότητες και την αληθινή θέληση του θείου.

2. Η ψευδαίσθηση του χρόνου και του χώρου ως εμπόδια για την αντίληψη αυτού του Βασιλείου.

Ο κόσμος που αντιλαμβανόμαστε μέσω των φυσικών μας αισθήσεων φαίνεται να κυριαρχείται από τον χρόνο και τον χώρο. Ωστόσο, πολλές πνευματικές παραδόσεις διδάσκουν ότι ο χρόνος και ο χώρος καθώς τους βιώνουμε είναι απατηλά πέπλα που συσκοτίζουν την αντίληψή μας για μια βαθύτερη πνευματική Πραγματικότητα.

Σύμφωνα με αυτές τις διδασκαλίες, η αληθινή μας φύση βρίσκεται πέρα από τον χώρο και τον χρόνο σε μια αμετάβλητη διάσταση καθαρής συνείδησης - που ονομάζεται διαφορετικά Θεός, Τελική Πραγματικότητα ή Εαυτός. Ωστόσο, μπλέκουμε στην ψευδαίσθηση της χωριστικότητας από αυτή την Πραγματικότητα λόγω των περιορισμών των φυσικών αισθήσεων και του μυαλού μας. Θεωρούμε ότι οι μόνιμες μορφές και δομές του χώρου και του χρόνου είναι σταθερές και απόλυτες.

Για να διαπεράσει κανείς το πέπλο του χρόνου και του χώρου και να αντιληφθεί άμεσα την Τελική Πραγματικότητα απαιτεί καλλιέργεια πνευματικών πρακτικών που υπερβαίνουν το φυσικό και νοητικό επίπεδο. Μέσω του διαλογισμού, αναπτύσσονται προηγμένες καταστάσεις επίγνωσης που αντιλαμβάνονται την ύπαρξη μη δυαδικά, χωρίς αίσθηση ξεχωριστού υποκειμένου ή αντικειμένου. Όλες οι διακρίσεις του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος, κοντά και μακριά εξαφανίζονται. Σε αυτές τις αναλαμπές της υπερβατικής συνείδησης, αντιλαμβάνεται κανείς τόσο τον χρόνο όσο και τον χώρο ως περιορισμένες εννοιολογικές κατασκευές που εξαφανίζονται σε ένα αμετάβλητο και άμορφο έδαφος του Είναι.

Η ίδια η φύση αυτού του εδάφους του Είναι αψηφά την περιγραφή από άποψη χώρου και χρόνου. Δεν μπορεί να εντοπιστεί σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο, ούτε να ειπωθεί ότι προέκυψε ή διαλύθηκε. Πολλοί μυστικιστές σε όλες τις παραδόσεις έχουν περιγράψει αυτή τη διαχρονική διάσταση της καθαρής επίγνωσης, αν και μόνο έμμεσα μέσω της μεταφοράς και του συμβόλου. Ο στόχος κάθε πνευματικής πρακτικής, διδάσκουν, είναι να συνειδητοποιήσουμε άμεσα την αληθινή μας φύση - πέρα από τον χρόνο και τον χώρο, τη μορφή και τη σκέψη - ως ένα με την ίδια την Απόλυτη Πραγματικότητα.

3. Το ανήσυχο, πιασμένο μυαλό ως πέπλο πάνω από την αλήθεια.

Το μυαλό μας είναι συνεχώς ενεργό, πηδώντας από τη μια σκέψη στην άλλη σε ένα φαινομενικά ατελείωτο ρεύμα ανησυχίας. Αλλά αυτό το πιασμένο, διαρκώς μεταβαλλόμενο μυαλό μπορεί να γίνει ένα πέπλο που κρύβει τη βαθύτερη αλήθεια μέσα μας. Όταν ταυτιζόμαστε τόσο έντονα με τις σκέψεις και τις διανοητικές μας ιστορίες, γίνεται δύσκολο να αντιληφθούμε την πραγματικότητα όπως είναι στην πραγματικότητα στην παρούσα στιγμή.

Το εγώ, ή η αίσθηση του ξεχωριστού εαυτού, τρέφεται από αυτό το ψυχικό χάος. Λαχταράει την επόμενη ιδέα, ανησυχία ή φαντασίωση για να διαιωνίσει την ψευδαίσθηση ότι είμαστε απλώς οι σκέψεις και οι ιστορίες μας. Αλλά αυτό μας αφήνει αποσυνδεδεμένους από την αληθινή μας ουσία και τη φυσική σοφία της ύπαρξής μας. Για να δούμε καθαρά, πρέπει να ηρεμήσουμε το ανήσυχο μυαλό και να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε μεγαλύτεροι από τις διαρκώς αναταράσσουσες σκέψεις μας.

Πολλές πνευματικές παραδόσεις διδάσκουν ότι κάποιος πρέπει να ξεπεράσει το βασίλειο της σκέψης για να φτάσει σε υψηλότερες καταστάσεις συνείδησης και να δει την αλήθεια. Ο διαλογισμός είναι ένας τρόπος για να εκπαιδεύσετε το μυαλό να ξεκουράζεται σε ηρεμία και σιωπή μέσω της επίγνωσης της αναπνοής, του ήχου ή του μάντρα. Όταν παρατηρούμε την εμφάνιση και το πέρασμα των σκέψεων χωρίς προσκόλληση ή αποστροφή, ο νους σταδιακά ηρεμεί. Με τον καιρό αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι υπάρχει μια θεμελιώδης επίγνωση πριν και κάτω από κάθε νοητική δραστηριότητα. Βρίσκουμε μια γαλήνη και προσγειωμένη παρουσία που ήταν εκεί καθ' όλη τη διάρκεια, κρυμμένη από τις συλλαμβανόμενες σκέψεις μας.

Το ακίνητο μυαλό είναι σαν μια καθαρή λίμνη που μπορεί να αντανακλά την πραγματικότητα όπως είναι. Οι προοπτικές και οι προκαταλήψεις μας δεν αλλοιώνουν και χρωματίζουν πλέον αυτό που βλέπουμε. Αυτό επιτρέπει στις διαισθήσεις και τη σοφία να αναδυθούν από μέσα, αφιλτράριστα από την περιορισμένη οπτική γωνία του εγώ. Η ενόραση προκύπτει από την ίδια την ύπαρξη παρά από τις νοητικές μας ερμηνείες. Συνειδητοποιούμε ότι η αλήθεια δεν βρίσκεται στο διαρκώς μεταβαλλόμενο βασίλειο της σκέψης αλλά στο αμετάβλητο ον που σκέφτεται. Με την τακτική εξάσκηση της ηρεμίας του νου, μαθαίνουμε να μένουμε περισσότερο στην αιώνια φύση μας και λιγότερο στα φευγαλέα νοητικά μας κατασκευάσματα. Και αυτό είναι όταν αρχίζουμε να βλέπουμε για πρώτη φορά.

4. Ο διαλογισμός ή η ακινησία ως μέσο υπέρβασης της ψευδαίσθησης για να δεις την απόλυτη πραγματικότητα.

Ο διαλογισμός και η επίτευξη της ακινησίας και της σιωπής του νου θεωρούνται από καιρό ως πνευματικές πρακτικές που μπορούν να μας βοηθήσουν να ξεπεράσουμε τις ψευδαισθήσεις του υλικού κόσμου και να βιώσουμε μια βαθύτερη πραγματικότητα. Πολλές πνευματικές παραδόσεις τοποθετούν τον διαλογισμό στην καρδιά των μονοπατιών τους ως μέσο πραγματοποίησης.

Η βασική αρχή είναι ότι η συνήθης εγρήγορση του νου μας είναι συνεχώς ενεργή, σκέφτεται, σχεδιάζει, αντιδρά σε αισθήσεις και εμπειρίες. Αυτή η συνεχής ροή σκέψεων και διανοητικής φλυαρίας δημιουργεί ένα πέπλο που κρύβει την ικανότητά μας να βλέπουμε τα πράγματα όπως πραγματικά είναι. Ο διαλογισμός, ηρεμώντας και καθησυχάζοντας το μυαλό, σηκώνει προσωρινά αυτό το πέπλο και μας επιτρέπει να αντιληφθούμε την πραγματικότητα πιο άμεσα.

Όταν ο νους ακινητοποιείται, οι διακρίσεις αντικειμενικού και υποκειμενικού, εαυτού και άλλου αρχίζουν να σβήνουν. Η προσκόλληση σε εννοιολογικά και γλωσσικά μοντέλα δεν φαίνεται πλέον τόσο σημαντική. Υπάρχει μια κατάσταση καθαρής παρουσίας και παρατήρησης επίγνωσης. Από αυτό το μέρος, συνειδητοποιούμε την εγγενή διασύνδεσή μας με όλα τα πράγματα. Βλέπουμε την μοναδικότητα και την ενότητα που κρύβεται πίσω από την ποικιλομορφία και την πολλαπλότητα της έκδηλης ύπαρξης.

Για πολλούς, αυτή η εμπειρία της υπέρβασης της ψευδαίσθησης και της αντίληψης της τελικής πραγματικότητας, ωστόσο εν συντομία, αλλάζει βαθιά την οπτική τους για τη ζωή. Βοηθά στην αποκάλυψη της πνευματικής φύσης όλων των όντων και των πραγμάτων. Η αίσθηση του χωρισμού φεύγει μακριά, για να αντικατασταθεί από τη συμπόνια, την αγάπη και τη σοφία.

Αυτή η ματιά του υπερβατικού μέσω του διαλογισμού μπορεί στη συνέχεια να επηρεάσει τη ζωή μας ακόμη και σε ενεργές καταστάσεις του νου. Με την εξάσκηση, τη σαφήνεια και τη διορατικότητα που καλλιεργούνται σε ηρεμία μεταφέρονται στις καθημερινές δραστηριότητες. Αρχίζουμε να σχετιζόμαστε με ανθρώπους και πράγματα με λιγότερη προετοιμασία και αντιδραστικότητα, αντιλαμβανόμενοι την πραγματική τους φύση πιο άμεσα. Η εμπειρία της ενότητας βοηθά να ξεκαθαρίσουν οι διακρίσεις μεταξύ «εαυτού» και «άλλου» που προκαλούν λαχτάρα, αποστροφή και ταλαιπωρία.

Με αυτόν τον τρόπο, ο διαλογισμός χρησιμεύει ως πόρτα για να μας οδηγήσει πέρα από τις περιορισμένες αυτοκατασκευές και νοητικά μοντέλα μας, να βιώσουμε μια σοφία και απελευθέρωση που φωτίζει τις ψευδαισθήσεις και μεταμορφώνει την καθημερινότητά μας.

5. Φώτιση ή πνευματική αφύπνιση ως συνειδητοποίηση ότι κανείς δεν έχει φύγει ποτέ από το Βασίλειο.

Η έννοια της φώτισης ή της πνευματικής αφύπνισης προκαλεί συχνά ιδέες ριζικής προσωπικής μεταμόρφωσης. Οι άνθρωποι οραματίζονται ότι έρχονται σε μια βαθιά συνειδητοποίηση που αλλάζει την άποψή τους για τον εαυτό τους και τον κόσμο για πάντα. Ενώ αυτή η προσωπική μεταμόρφωση μπορεί να είναι μέρος της διαδικασίας αφύπνισης, η ουσία της φώτισης υποδεικνύει κάτι βαθύτερο - την αναγνώριση ότι ποτέ κανείς δεν εγκατέλειψε πραγματικά την έμφυτη κατάσταση της ενότητάς του με την Τελική Πραγματικότητα.

Αυτή η προοπτική μετατοπίζει την εστίαση από την προσωπική προσπάθεια και τα επιτεύγματα σε ένα άνοιγμα σε αυτό που είναι αιώνια και ήδη παρόν. Δείχνει τον τρόπο με τον οποίο η αληθινή φύση, ή η φύση του Βούδα, δεν μας άφησε ποτέ. Το πέπλο της ψευδαίσθησης πέφτει μακριά, και συνειδητοποιούμε ότι η ουσία μας ήταν πάντα ένα με το Απόλυτο. Δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο να κερδίσεις - μόνο μια βαθιά απελευθέρωση και παράδοση σε αυτό που ήδη υπάρχει.

Αντί για μια ριζική αλλαγή του ποιοι πιστεύουμε ότι είμαστε, η φώτιση περιλαμβάνει το να ξυπνήσουμε σε αυτό που ήμασταν πάντα. Απλώς απελευθερώνουμε την ταύτισή μας με αυτά που περιορίζουν και καλύπτουν την αληθινή μας φύση και ανοίγουμε στη διαχρονική ενότητα που παραμένει πάντα. Σε αυτό το ξύπνημα, συνειδητοποιούμε ότι δεν υπάρχει πραγματικά «κανείς» για να φωτιστεί. Είναι η απόλυτη αναγνώριση του εαυτού του.

Αυτή η προοπτική μπορεί να βοηθήσει τους πνευματικούς αναζητητές να αφήσουν τον ανθυγιεινό αγώνα και να ταυτιστούν λιγότερο με την προσωπική πτυχή του ταξιδιού. Δείχνει τη φώτιση όχι ως προσωπική έκβαση, αλλά μάλλον ως αποκάλυψη της αιώνιας παραμονής μας στην Τελική Πραγματικότητα - μια πραγματικότητα που ποτέ δεν έχουμε αφήσει πραγματικά. Μας καλεί απλά να απελευθερωθούμε και να ανοίξουμε, παραδομένοι σε αυτό που ήδη υπάρχει.

.

Συνοψίζοντας λοιπόν, μιλάμε για τη χρήση του διαλογισμού για να ξεπεράσουμε την ψευδαίσθηση των μορφών και να δούμε την απόλυτη πνευματική πραγματικότητα που διαπερνά όλη την ύπαρξη. Το Βασίλειο βρίσκεται μέσα, όχι σε κάποιο μακρινό μέρος ή χρόνο.