Esoterism Academy: Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ 3. Η Οδός των Μυστών

Sunday, October 20, 2013

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ 3. Η Οδός των Μυστών

Η Αληθινή Οδός των Μυστών

Ας δούμε , αγαπητοί φίλοι, τι έκαναν οι Μεγάλοι Σοφοί της Ανθρωπότητας, οι Μεγάλοι Μύστες της Πραγματικότητας, που ήταν άνθρωποι, κοινοί άνθρωποι σαν όλους, σαν τον καθένα μας…

Ας δούμε τι έκανε ο Ορφέας (που δεν ήταν ανύπαρκτο πρόσωπο όπως διακήρυξε η ηλιθιότητα του χριστιανικού παροξυσμού)…

Ας δούμε τι έκανε ο Λάο Τσε, ο αληθινός άνθρωπος, όχι ο Λάο Τσε των θρύλων…

Ας δούμε τι έκαναν οι Δάσκαλοι των Ουπανισάδ, που «κρύφτηκαν» στην ανωνυμία για να αποφύγουν την «εκμετάλλευση» των αμαθών…

Ας δούμε τι έκανε ο Βούδας, ο Αληθινός Βούδας, ο Άνθρωπος Βούδας, όχι ο Βούδας των θρησκευτικών οργανισμών και της φαντασίας…

Ας δούμε τι έκανε ο Ιησούς, ο Αληθινός Ιησούς, ο Άνθρωπος Ιησούς, όχι ο Ιησούς της εκκλησίας (των εκκλησιών) που είναι μια ονειρική θρησκευτική φιγούρα και μια προβληματική φιλοσοφική έννοια…

Τι έκαναν όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Διαβάστε αγαπητοί φίλοι προσεκτικά την ιστορία τους…

Δημιούργησαν κύκλους ανθρώπων που αποκόπηκαν από την «κοινωνία» (όχι από τους ανθρώπους) – ιδεολογικά, ψυχολογικά, πρακτικά, στη συμπεριφορά. Δεν απομακρύνθηκαν. Ήταν μέσα στον κόσμο αλλά όχι εκ του κόσμου (όπως έλεγε ο Ιησούς)… Ξεπέρασαν την Κοινωνική Μάγια, ξεπέρασαν την Φυσική Μάγια, Βίωσαν την Αλήθεια Μέσα τους και Δημιούργησαν Μια Νέα Κοινωνία με όσους τους καταλάβαιναν, από τους ανθρώπους γύρω τους… δημιούργησαν τους Ορφικούς Θιάσους, την Βουδιστική Σάμγκα, τις Πρωτοχριστιανικές Κοινότητες (που δεν ήταν η σημερινή εκκλησία, ή οι εκατοντάδες εκκλησίες)…

Σε αυτές τις Κοινότητες, στην αρχή, για να εισέλθεις, θα έπρεπε να Βιώσεις την Πραγματικότητα, την Αλήθεια, δεν έμπαινες «τυπικά», με κάποια δήλωση πίστης, ή κάποια τελετουργική διαδικασία. Και για να αποδείξεις ότι είσαι άξιος να βρίσκεσαι εκεί έπρεπε να το αποδείξεις με την Προσωπική Εμπειρία σου, με την Κατανόησή σου (της Πραγματικότητας) κι όχι με λόγια…

Τι δίδασκαν αυτοί οι άνθρωποι; Δύσκολα θα το βρείτε στους θρησκευτικούς οργανισμούς που εκμεταλλεύονται (με τις «ευλογίες» του κοινωνικού κατεστημένου) το Όνομά τους, δύσκολα θα το βρείτε στα βιβλία (όσα δεν «κάηκαν»)… Δεν δίδασκαν θεωρίες… Μάθαιναν στους ανθρώπους να ζουν, να ζουν αληθινά, να παίρνουν από την ζωή όλη την ουσία της κι όχι να ζουν με ιδεολογίες, νοοτροπίες που τους επέβαλε η κοινωνία, ή να σπαταλούν το χρόνο τους σε ηλίθιες κοινωνικές δραστηριότητες… Με ένα λόγο τους έδειχναν πώς να Ζουν Ελεύθεροι!

Μολονότι όμως όλοι, ο Ορφέας, ο Βούδας , ο Ιησούς, (κι οι Άλλοι) άσκησαν έντονη κριτική πολιτισμού, μολονότι έκαναν μια πραγματική επανάσταση, το έκαναν ειρηνικά… αποσύρθηκαν για να φτιάξουν μια «δική τους κοινωνία». Απέφυγαν να συγκρουστούν (πρακτικά, αιματηρά) με τους άρχοντες του κόσμου τούτου και με την «ηλίθια κοινωνία», απλά αδιαφόρησαν, τους «χάρισαν τον ωραίο κόσμο» τους, κι έφτιαξαν τον «Δικό τους Αληθινό Κόσμο», το «Δικό τους Βασίλειο της Αλήθειας» (όπως έλεγε ο Βούδας), το «Δικό τους Βασίλειο των Ουρανών» (όπως έλεγε ο Ιησούς)…

Δείτε ακόμα (εδώ στον Ιερό Χώρο της Ελλάδας) την Ιστορία της Ελληνικής Φιλοσοφίας, από τον Μύστη Ορφέα, τον Μεγάλο Πυθαγόρα, τον Παρμενίδη, τον Ηράκλειτο, τον Πλάτωνα μέχρι τους Αναρχικούς Κυνικούς, τους Σοφούς Σοφιστές, τον Ευτυχισμένο Επίκουρο, τους Βαθυστόχαστους Στωικούς και μέχρι τους Ύστερους Φωτισμένους Νεοπλατωνικούς… Όλη η Ελληνική Φιλοσοφία είναι μια Κριτική Πολιτισμού, μια Διαρκής Επανάσταση ενάντια στον δήθεν πολιτισμό… Όλη η Προσπάθεια των Μεγάλων Ελλήνων Φιλοσόφων ήταν να «φτιάξουν» (να αναδείξουν, όχι να χειραγωγήσουν) ανθρώπους φωτισμένους, αληθινούς πολίτες, άξιους να δημιουργήσουν μια Καλύτερη Κοινωνία… Φαντασθείτε! Οι Πρόγονοί μας δεν ήταν ευχαριστημένοι ούτε με την Αληθινή Άμεση Δημοκρατία (της Αθήνας)… Δηλαδή αν ζούσαν στην σημερινή «παγκόσμια κόλαση» (που μας έσυραν κάποιοι) τι έπρεπε να κάνουν ή να πουν;…

Το ζήτημα (το ιστορικό αποτέλεσμα) είναι ότι όλες αυτές οι Προσπάθειες, του Ορφέα και των Φιλοσόφων στην Ελλάδα, του Λάο Τσε στην Κίνα, των Δασκάλων των Ουπανισάδ και του Βούδα στην Ινδία, του Ιησού στην Παλαιστίνη… βούλιαξαν στο Σκοτάδι της Ιστορίας, στη Σιωπή του Χρόνου…

Η Διαφθορά των Θρησκειών

Τελικά τι συνέβη στην Ιστορία των ανθρώπων; Που χάσαμε το Δρόμο;

Όλες οι Θρησκευτικές (Φιλοσοφικές) Επαναστάσεις (κι έγιναν πολλές μέσα στην Ιστορία) τελικά αντιμετωπίστηκαν από την άρχουσα τάξη (παντού) ιδεολογικά και πολιτικά, όχι κατασταλτικά (αν και έγινε κι αυτό κάποιες φορές), με ένα άλλο πολύ χειρότερο τρόπο: τις «αφομοίωσαν», τις μετέτρεψαν σε «κοινωνικούς θεσμούς» και τις «στραγγάλισαν» κυριολεκτικά.

Διαβάστε πραγματικά (δηλαδή ανάποδα από ό,τι λέει η τρέχουσα κοινωνική ερμηνεία) ένα πολύ απλό γεγονός που συνέβη στα μέρη μας. Οι χριστιανοί θεωρούν τον Κωνσταντίνο (ένα παράφρονα, αποδεδειγμένα με ιστορικά στοιχεία, άνθρωπο) σαν Μεγάλο Αυτοκράτορα και Ευεργέτη του χριστιανισμού γιατί θεμελίωσε την ανεξιθρησκεία στην τότε Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κι έδωσε την ευκαιρία στους χριστιανούς να γίνουν επίσημη θρησκεία του Κράτους και να γκρεμίσουν τους Αρχαιοελληνικούς Ναούς, να Κάψουν τις Βιβλιοθήκες που ανήκαν στην ανθρωπότητα και να δολοφονήσουν τους εχθρούς τους χειρότερα από ζώα όπως την Υπατία στην Αλεξάνδρεια (μολονότι κάποιοι ψευτο-ιστορικοί χριστιανοί αρνούνται πεισματικά την ανάμειξη του Κύριλλου) … έτσι είχαν ακούσει από τον Ειρηνικό και Γλυκύ Ιησού, τον Ιησού που ακόμα και μη χριστιανοί - όπως εγώ – λατρεύουν και τιμούν;… Στην πραγματικότητα τι έκανε ο Κωνσταντίνος; Κατέστρεψε τον Αληθινό Χριστιανισμό, σαν Θρησκευτικό Κίνημα, σαν Γνήσιο Θρησκευτικό Ρεύμα, σαν Αληθινή Ιερή Κοινότητα, τον μετέτρεψε σε ιδεολογία, τον αφομοίωσε στην οικονομική-πολιτική-κοινωνική πραγματικότητα, τον έκανε «θεσμό» του Κράτους, τον «εξουδετέρωσε»… Βέβαια οι (επαγγελματίες, γιατί έχουν κρατικό μισθό) επιφανείς χριστιανοί όλα αυτά τα θεωρούν καλά… Αλλά τι πέτυχαν; Μόνο στην «Έρημο» υπήρχαν άγιοι, μόνο εκεί υπήρχε λίγο φως, εκεί που ζούσαν οι μυστικοί πατέρες, μακριά από την κοσμική (πλέον) εκκλησία… και τελικά έσβησε κι εκεί το λίγο χριστιανικό φως… Από τότε πόσοι χριστιανοί έφτασαν στην Θέωση; (Δείξτε μας έναν, μόνο έναν)…

Αυτό είναι ένα παράδειγμα από τα κοντινά μας μέρη, όχι την Ελληνική Ιστορία, γιατί το Βυζάντιο δεν είναι Ελληνική Ιστορία, επειδή απλά είχε υιοθετηθεί η «ελληνική» στην ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Λένε ψέματα στα ελληνόπουλα που τα διδάσκουν την βυζαντινή ιστορία σαν Ελληνική Ιστορία…

Το ίδιο πράγμα συνέβη λίγο-πολύ σε όλα τα θρησκευτικά κινήματα. Ο Ορφισμός έσβησε με το ξεψύχισμα του Ελληνισμού μέσα στην Κοσμοκρατορία των Μακεδόνων (ελληνικής φυλής επίσης) και «βγήκε» βίαια από την ιστορία (παρόλες τις προσπάθειες των Νεοπλατωνικών) στα χρόνια του Βυζαντινού Μεγαλείου(;).

Ο Ταοϊσμός κρατήθηκε απομονωμένος αιώνες μέχρι που, με το συναπάντημα του Βουδισμού, δημιούργησε το Τσαν (το Ζεν στην Ιαπωνία) που είναι ζωντανό μέχρι σήμερα.

Ο Βουδισμός αντέχει πολύ λίγο σε κάποια «κέντρα», λόγω της οργανωτικής δομής του.

Το Ρεύμα της Βεδάντα επιβιώνει χάρις στις ατομικές προσπάθειες ανθρώπων σαν τον Ορομπίντο, τον Μαχάρσι κι άλλους…

Τελικά, λίγο πολύ, όλες οι Μεγάλες Θρησκείες, που είχαν σαν Εμπνευστές τους Εξαιρετικούς Ανθρώπους (αλλά παρ’ όλα αυτά ανθρώπους με σάρκα και οστά), σαν τον Ορφέα, τον Λάο Τσε, τον Βούδα, τον Ιησού, ξέφτισαν σιγά-σιγά, περιθωριοποιήθηκαν ή έγιναν «κρατικοί θεσμοί».

Σήμερα, αν θέλεις να βρεις την Αλήθεια (των Θρησκειών) ασφαλώς δεν θα την βρεις στις πληροφορίες που θα σου δώσουν οι επίσημοι κοινωνικοί οργανισμοί που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν τους Μεγάλους Θρησκευτικούς Ηγέτες (ενώ στην πραγματικότητα εκμεταλλεύονται το Όνομά τους για δικό τους όφελος)… Θα πρέπει μέσα από προσωπική έρευνα να ανακαλύψεις την Αλήθεια, μέσα από μύρια ψέματα. Αν τελικά κάνεις αυτό το «ταξίδι» σίγουρα δεν θα βγεις χαμένος… Αλλά αν ζούσαμε σε μια «αληθινή κοινωνία» όπου η Αλήθεια δεν θα διώκονταν και δεν θα κρυβόταν σίγουρα θα ήταν πιο εύκολα τα πράγματα… Αν… Αλλά δεν…

Ο Λαβύρινθος της Πραγματικότητας και των Μύθων

Ξέρετε, αγαπητοί φίλοι, οι αρχαίοι πρόγονοί μας ήταν σοφοί άνθρωποι. Ολόκληρη η «Μυθολογία» είναι γεμάτη μυστικούς συμβολισμούς… δεν είναι ένα συνοθύλευμα από ακαταλαβίστικα παραμύθια.

Λένε… Ο Θησέας ταξίδεψε στην Κρήτη και πέρασε από μια δοκιμασία, μπήκε στο Λαβύρινθο, σκότωσε τον Μινώταυρο, βγήκε από τον Λαβύρινθο κι επέστρεψε στην Αθήνα… κερδίζοντας ένα «βασίλειο»…

Στην πραγματικότητα, στον παρόντα μύθο, ο «Φόνος του Μινώταυρου» είναι μια «Μυητική Διαδικασία» μέσα από την οποία μπορεί ο άνθρωπος να βγει από τον «λαβύρινθο του μυαλού», από τον «λαβύρινθο του κόσμου», έξω στο Φως της Πραγματικότητας. Κι ο Θησέας το έκανε. Έτσι Κέρδισε ένα Βασίλειο. Αλλά δεν είναι το Βασίλειο της Αθήνας (του μύθου), είναι το Αιώνιο Βασίλειο της Πραγματικότητας…. Την ίδια «Μυητική Διαδικασία» θα περιγράψει αργότερα ο Πλάτωνας στην «Αλληγορία του Σπηλαίου».

Ζούμε σε ένα «Λαβύρινθο». Ζούμε στον Λαβύρινθο της Αντίληψης, του νου, του «διαμορφωμένου νου»… Δεν χρειάζεται να το αποδείξουμε. Είμαστε όλοι δεμένοι, μπερδεμένοι, δεν ξέρουμε που να πάμε, τι να κάνουμε και καταναλωνόμαστε σε άσκοπες δραστηριότητες…

Ο Λαβύρινθος δεν γίνεται κατοικήσιμος και ο «Μινώταυρος», το «θηρίο του πολιτισμού» (θα εξηγήσουμε παρακάτω τι είναι το «θηρίο του πολιτισμού») πρέπει να «σκοτωθεί» για να ελευθερωθούμε και να βρούμε διέξοδο…

Είδατε τι «ωραία παραμύθια» λέγανε οι προπάπποι των προπάππων, των προπάππων μας; Δεν υπάρχει μόνο ο Φυσικός Λαβύρινθος υπάρχει κι ένα «θηρίο» που μας τρομοκρατεί ότι θα μας καταπιεί, κάπου στα μπερδεμένα μονοπάτια του Λαβύρινθου.

Για όσους έχουν το Κλειδί του Αρχαίου Μύθου η ιστορία (του Θησέα) περιγράφει την πραγματικότητα, τότε και τώρα και πάντα.

Ποιοι είμαστε εμείς (ο Θησέας); Η Πραγματική Ύπαρξη, η Επίγνωση, η Συνείδηση, (πείτε το όπως θέλετε).

Ο Λαβύρινθος είναι η Φυσική Αντίληψή μας, το μυαλό μας (μαζί με τις αισθήσεις).

Ο Μινώταυρος είναι το «θηρίο», το «διαμορφωμένο μυαλό» μας που έφτιαξαν οι άνθρωποι, η κοινωνία, ο πολιτισμός, όλες αυτές οι ανοησίες που μας έχουν φορτώσει και φορτώνουν κάθε παιδί που έρχεται σε αυτό τον ηλίθιο πλανήτη, δηλαδή η «ψεύτικη προσωπικότητά» μας, το «ψεύτικο εγώ» μέσα στο οποίο (περίτεχνα) μας παγιδεύουν…

Κι έτσι, αγαπητοί φίλοι, ξαναγυρίζουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε.

Η Πραγματική Ηρωική Πράξη του Θησέα είναι «Υποχρέωση του Καθενός» μας: Αν δεν εξοντώσουμε τον «μινώταυρο της ηλιθιότητας» (του «ψεύτικου εγώ» που μας έχουν «φορτώσει») κι αν δεν βγούμε από τον «Λαβύρινθο του Μυαλού» μας (του Συλλογικού Μυαλού μας, σαν ανθρώπινης κοινωνίας), δεν είμαστε Άξιοι για Βασιλιάδες στο Βασίλειο του Πατέρα μας, στο Βασίλειο του Φωτός, στο Βασίλειο των Ουρανών, στο Βασίλειο της Πραγματικότητας.

Αν μείνουμε στον Λαβύρινθο στο τέλος θα μας καταπιεί ο Μινώταυρος, το «ψεύτικο εγώ» μας (γιατί υπάρχει ένας Μινώταυρος για τον καθένα μας) και θα μείνουμε εκεί να αλληλοσπαραζόμαστε με τους άλλους Μινώταυρους, χωρίς ελπίδα διαφυγής από τη ψεύτικη ζωή, από το κοινωνικό αιματηρό παιχνίδι, από την δυστυχία μας.

Και μην πείτε, ο Θησέας είναι Κάποιος εμείς τι είμαστε. Ο Θησέας είναι ο Καθένας. Θησέας ήταν ο Ορφέας, ο Λάο Τσε, ο Βούδας, ο Ιησούς και χιλιάδες άλλοι άνθρωποι μέσα στην ιστορία που το Έκαναν… γιατί αν δεν Είμαστε ο Θησέας τότε θα γίνουμε Μινώταυροι καταστρέφοντας τον Εαυτό μας και κατασπαράζοντας τους άλλους… γιατί, αγαπητοί φίλοι, μπορεί και να μην το έχετε καταλάβει αλλά «ζούμε στη Χώρα των Ανθρωποφάγων»… Από εμάς εξαρτάται.

Και μην πείτε και πως; Και τι; Και αν; Και γιατί;… Αφήστε το! Ή Τα «αφήνουμε όλα πίσω» και κάνουμε ένα Βήμα στο Άγνωστο ή μένουμε εκεί που είμαστε. Και ποιος σας είπε ότι το Άγνωστο δεν είναι «Φιλόξενο» κι ότι είναι «φιλόξενη» η πραγματικότητα του ανθρώπινου πολιτισμού; Το «Μόνο Φιλόξενο» είναι το Άγνωστο γιατί Ταυτίζεται με την Ελευθερία, γιατί έχεις την Πλήρη Ελευθερία να Ξαναδημιουργήσεις τον Κόσμο (την Κοινωνία) από την Αρχή.

Και ποιος σας είπε ότι Βγαίνετε από τον Λαβύρινθο τρέχοντας στους δρόμους του Λαβύρινθου; Χιλιάδες χρόνια να τρέχουμε (δηλαδή να προσπαθούμε να φτιάξουμε αυτή την κοινωνία) πάλι εκεί μέσα θα είμαστε (στα αδιέξοδα της ανθρώπινης κοινωνίας, έτσι όπως την έφτιαξαν κι έτσι όπως την διατηρούμε εμείς λόγω της αδυναμίας μας).

Αλλά μην απελπιζόμαστε! Υπάρχει στην ιστορία μας και μια Αριάδνη (δεν την ξεχάσαμε).

Τι ήταν αυτό που έδωσε η Αριάδνη στο Θησέα; Τι ήταν αυτός ο «Μίτος» (το «Νήμα της Ζωής»);

Είναι «η Ίδια η Φύση μας» η «Θεϊκή Φύση» μας, το «Ίδιο το Νήμα της Αρχαίας Ζωής», που μας Δένει με Αυτό που Είμαστε Πραγματικά, Αυτό που, αν και έχει «Απωθηθεί» στο Ασυνείδητο, Υπάρχει και Λειτουργεί Ακόμα Μέσα μας.

Δεν χρειάζεται να τρέχουμε στο Λαβύρινθο, δεν υπάρχει διέξοδος εκεί. Απλά εγκαταλείπουμε το Λαβύρινθο γιατί δεν οδηγεί πλέον πουθενά κι είμαστε Ελεύθεροι. Πολύ απλά (όπως θα εξηγήσουμε παρακάτω)… Γιατί η Φύση μας Είναι Ελεύθερη, Είναι Ελευθερία. Την Ελευθερία την Έχουμε Μέσα μας από την Αρχή και για πάντα. Εμείς την «παραχωρούμε» στην κοινωνία να μας κάνει σκλάβους. Και την Ελευθερία δεν την κατακτάμε μέσα στο Λαβύρινθο. Λένε ψέματα όσοι το λένε αυτό, θέλουν να γίνουμε σαν τον Δον Κιχώτη που πολεμούσε «ανεμόμυλους», να πολεμάμε δήθεν τα στραβά της κοινωνίας για να την κάνουμε καλύτερη. Μα όλη η κοινωνία είναι στραβή κι όλη η κοινωνία θέλει «ξερίζωμα». Αν δεν γκρεμίσεις δεν μπορείς να χτίσεις… έτσι απλά…

Η Έξοδος από τον Λαβύρινθο

Ας τα ξαναπούμε, αγαπητοί φίλοι, για να τα καταλάβουμε.

Ποιος είναι ο Θησέας; Η Αληθινή Ύπαρξή μας (η Αιώνια, Ελεύθερη, Ουσία μας), η Επίγνωση, η Συνείδηση, ο Ανώτερος Ψυχισμός μας, η Ψυχή μας.

Τι είναι ο Λαβύρινθος; Είναι η Φυσική Αντίληψη, η Λειτουργία του Μυαλού (συλλογικού και ατομικού μαζί) μια περιορισμένη και περιοριστική λειτουργία που θα μπορούσε να ξεπεραστεί αν δεν παρέμβαινε ο «ανθρώπινος πολιτισμός» για να την περιπλέξει.

Τι είναι ο Μινώταυρος; Δεν λέμε «ποιος», αλλά «τι», γιατί δεν πρόκειται για οντότητα αλλά για «αντιληπτική λειτουργία». Είναι το «σχηματισμένο μυαλό», το «περιεχόμενο του μυαλού».

Η Αριάδνη Είναι η Φύση, η Φύση μας, η Ζωή, η Ιέρεια της Αλήθειας… είναι ο «Μίτος της Ζωής»… κι Αυτό που μας Συνδέει Με το Παρελθόν, το Παρόν και το Μέλλον μας, με την Αιωνιότητα.

Πως Ελευθερώνεσαι; Ένας άλυτος κόμπος δεν λύνεται, απλά κόβεται. Κι Είσαι Έξω. Σκεφθείτε το λίγο! (Θα επανέλθουμε σ’ αυτό).

Η αντίφαση του «κοινωνικού εγώ»: Σε βάζουν να παίξεις ένα ρόλο, σε υποχρεώνουν, σε θεωρούν υπεύθυνο για τις πράξεις σου (απέναντι στην κοινωνία) αλλά δεν σου δίνουν το δικαίωμα να αρνηθείς τον ρόλο. Αν δεν είναι αυτό σκλαβιά τι είναι;

Από την άλλη πρέπει να δεχτείς το στάτους (καθεστώς, υφιστάμενη κατάσταση, παρούσα κατάσταση) της κοινωνίας. Αν η κοινωνία σε ωθεί στην αποτυχία (για την οποία μπορεί και να μην φταις εσύ), στο περιθώριο, στη φτώχεια, στην εξαθλίωση, πρέπει να το «δεχθείς» σαν μοίρα. Αν δεν είναι αυτό σχιζοφρένεια τι είναι;

Αυτή είναι η «βασική αντίφαση του κοινωνικού εγώ». Είναι μια σχιζοφρενική κατάσταση. Τι θεωρείται υγιές από την «κοινωνία»; Να συνδυάσεις τον «προσποιητό ρόλο» (το «κοινωνικό εγώ», τη «ψεύτικη προσωπικότητα») με τις επιταγές της κοινωνίας. Αν αποτύχεις οδηγείσαι στη νεύρωση, στη σχιζοφρένεια, στην αυτοκτονία, «ψυχολογική» ή πραγματική, ή «προσαρμόζεσαι» και καταφεύγεις σε διάφορα μέσα για να «ξεχαστείς», στη κοινωνική κριτική, στα χόμπυ, στις διασκεδάσεις, στην «δουλειά», στην φιλανθρωπία, ό,τι μπορείς να φανταστείς…

Ο Φωτισμένος βγαίνει από το (αισχρό) παιχνίδι της κοινωνίας. Αλλά το κάνει συνειδητά. Και μπορεί να ξαναμπεί στο Λαβύρινθο, αλλά με δικούς του όρους τώρα. Δεν ταυτίζει την Αληθινή Ύπαρξή του με τον «ρόλο» που θα υποδυθεί χάριν του κοινωνικού παιχνιδιού. Μπορεί να παριστάνει τώρα ό,τι θέλει, τον «Σοφό», τον «τρελό του χωριού», τον «πολίτη»… όλα κωμωδία είναι! Ζήτω ο Αριστοφάνης!

Αλλά για να ξαναγυρίσουμε στα σοβαρά. Ποιος είναι ο Ορισμός του Φωτισμένου; Ότι είναι «Άνους», «Βου-χσιν», «Μη-νους»… Σοφός κι Ανόητος (για τα πρότυπα της κοινωνίας) μαζί. Η σκέψη λειτουργεί ελεύθερα κι όχι με το «περιεχόμενο» που προγραμματίζει η κοινωνία..

Τι είναι η Αληθινή Ουσία του Ανθρώπου; Ουσία, Πνεύμα, Ενέργεια, Κάτι; Δεν είναι το σώμα, δεν είναι οι δραστηριότητες, δεν είναι η (ελεύθερη) σκέψη, δεν είναι η Φυσική Αντίληψη, δεν είναι Τίποτα από όλα αυτά. Η Ύστατη Ουσία Είναι η Ελεύθερη Ανοιχτή Συνείδηση, το Μη-Οργανωμένο, το Πρώτιστο Χάος των σοφών προγόνων μας, από το Οποίο Προέρχονται Όλα και στο Οποίο Καταλήγουν Όλα…

(συνέχεια)

Monday, 9 March, 2026

1.2. The Sacred Threshold: A Mystical Contemplation on the Despondency of Arjuna

Chapter II — The Trembling of the Bow

"My limbs fail and my mouth is parched, my body quivers and my hair stands on end."

— Bhagavad Gita, 1.29

I. The Warrior at the Edge

When Arjuna stands in that divine chariot, poised between the two assembled armies at Kurukshetra, he stands not merely in a geographic or military position — he stands at the precise center of a cosmic drama that has been unfolding since consciousness first became aware of itself. He is the archer supreme, the wielder of Gandiva, that celestial bow gifted by Agni himself and capable of devastating entire armies with the speed of the wind. He is the third Pandava, beloved of the gods, trained in the celestial weapons by Indra himself. He is, by every outward measure, the embodiment of what a warrior is and must be. And yet it is precisely here, in this moment of supreme readiness, that the warrior becomes something else — something the epic's outer narrative does not know how to name, something the mystical reading alone can fully honor.

He asks Krishna to drive the chariot between the two armies. The request seems tactical at first — the warrior surveying the field before battle, the archer measuring the range between himself and his targets. But the mystic hears a different resonance in this request. It is the soul asking to be brought to the threshold, asking to see clearly and completely the full weight of what it is about to do. There is in this a quality of courage that is rarely acknowledged — the courage not to act, but to look. To stand, fully present, in the terrible clarity of what one's choices actually mean.

II. What the Eyes Reveal

And so he looks. And what he sees undoes him entirely.

The armies arrayed before him are not strangers. They are not the faceless masses of an enemy host. They are — and this is the heart of the mystery — his people. On the side of the Kauravas, he sees Bheeshma, the grand patriarch, the man whose silver beard is the color of all the winters Arjuna has ever lived through, whose blessing has been the shelter over his entire boyhood. He sees Drona, the teacher, the man in whose eyes the young Arjuna first saw the reflection of his own potential, who drew out of that gifted child the warrior the world has come to know. He sees Kripa and Salya and Jayadratha and a hundred others — cousins, uncles, kinsmen, companions — all arrayed now in the terrible symmetry of war, all prepared to die or to kill, and he, Arjuna, is the instrument by which so many of them will be struck down.

The Gita tells us that in this moment, Arjuna is overwhelmed by compassion — the Sanskrit word is karuna, which carries within it overtones of sorrow, tenderness, and the ache of a heart that cannot bear the weight of what it perceives. This karuna is not sentimentality. It is not cowardice dressed in the language of feeling. It is the natural response of a soul that has not yet been taught to see through the surfaces of things to the eternal truth beneath. It is the grief of a consciousness still operating within the framework of attachment — the belief that what we love can be lost, that what we are is bound up with the forms in which we find our beloveds, that the end of a body is the end of a soul.

III. The Physiology of Transformation

What follows is one of the most remarkable passages in all of world literature, remarkable not for its philosophy — that comes later — but for its extraordinary physical honesty. Arjuna does not maintain the composed dignity of a hero confronting an impossible situation. He falls apart. His body becomes the language of his interior crisis, and the Gita records this dissolution with a fidelity that feels less like epic convention and more like a direct transcript of spiritual emergency.

His limbs tremble. The great bow Gandiva — that magnificent instrument of his glory and identity, the physical emblem of everything he has been and done — slips from his fingers. His skin burns as though with fever. His hair stands on end. His mouth dries. His body will not obey him. He who has faced demon-kings and celestial opponents without flinching finds himself helpless before the faces of his own beloved.

The mystical traditions have long understood that the body is not separate from the soul's journey — it is the soul's journey made flesh, made palpable, made visible to the world. When the inner ground shifts, the body knows it first. The yogic traditions speak of kriyas — spontaneous physical responses to the movement of spiritual energy — trembling, heat, altered breathing, the sensation of electricity moving through the limbs. The Christian mystical tradition records in its saints the stigmata, the raptures, the levitations — all ways in which the body testifies to what the soul is undergoing. What Arjuna experiences in this moment is no less than this: the body bearing witness to the soul's collision with a reality larger than it has been equipped to hold.

The bow slipping from his hands is perhaps the most symbolically potent detail in the entire first chapter. Gandiva is not merely a weapon — it is Arjuna's identity. The warrior is the one who draws the bow. When the bow falls, the warrior falls. The self that has organized its entire existence around a particular function — around being the best, being the instrument of dharmic victory, being the one who can do what no one else can — finds that self suddenly impossible to sustain. The hands that have held the bow through ten thousand trials cannot hold it now. Not because the hands have weakened, but because something deeper than the hands has given way.

IV. The Sacred Dissolution of Identity

In the language of mystical theology, what Arjuna undergoes in this moment is the beginning of what the great medieval Christian mystic Meister Eckhart called Abgeschiedenheit — detachment, or more precisely, the stripping away of all that is not the essential self. The Sufi traditions speak of fana, annihilation, the necessary dissolution of the ego-constructed self as a precondition for the encounter with the divine. The Hindu tradition knows this process as the burning away of the impurities of ego in the fire of tapas, spiritual discipline, or — as here — in the equally purifying fire of overwhelming crisis.

The identity that Arjuna has built over a lifetime is extraordinarily robust. He is not a man of small self-conception. He is a hero in the full mythological sense — a figure whose excellence partakes of the divine, whose deeds have altered the shape of the world. And yet it is precisely the magnitude of his constructed self, the height and glory of the Arjuna-identity, that makes its dissolution so seismic. Small selves fall quietly. The collapse of a great soul shakes the earth.

When he sinks onto the seat of his chariot, unable to stand, unable to fight, unwilling to act — this sinking is a form of truth-telling that his previous life has never required of him. The warrior's life is organized around forward motion, decisive action, the conquest of opposition. Now, for the first time, Arjuna moves in a different direction entirely: inward. Downward. Into the darkness that has always been there, beneath the gleaming surface of his heroic identity, waiting for exactly this moment of extremity to make itself known.

V. The Question That Cannot Be Avoided

Arjuna speaks to Krishna, and his words cascade in a great torrent of despair and confusion. He speaks of kinsmen, of traditions, of the women left behind when warriors die, of the disruption of family rites and ancestral prayers. He speaks — and here the contemporary reader must listen with particular care — of the pollution of kingdoms and the destruction of families, by which he means something far deeper than social convention. He means the dissolution of the web of relationship and meaning that gives human existence its context, its purpose, its sense of being held within something larger than the isolated individual.

But beneath all these specific arguments, beneath the careful enumeration of social and religious consequences, there throbs a single question — the question that has been present in every human consciousness that has ever grown honest enough to ask it: What is this for? What is any of this for? If I must destroy what I love in order to preserve what I love, what exactly is it that I am preserving? If victory means the death of teachers and grandfathers and beloved cousins, what precisely has been won?

This is not a question born of weakness or confusion, though it arises in a moment of crisis. It is the most serious question a human soul can ask. It is the question that stands behind every great spiritual tradition's central teaching — the question that Buddhism answers with the teaching of impermanence and non-attachment, that Christianity answers with the paradox of losing life to find it, that Vedanta answers with the revelation that the self one fears to lose was never the real self to begin with. Arjuna, in his despondency, has stumbled to the very threshold of the tradition's deepest wisdom — and he has arrived there not through study or discipline but through the irresistible pressure of lived experience pressing him, at last, to his knees.

VI. The Mercy Hidden in Collapse

There is a teaching in the Zen tradition that speaks of the great doubt — the moment when the practitioner's ordinary understanding finally and completely fails, when the frameworks by which the mind has organized reality are revealed as insufficient, when the student realizes, in the full weight of that word, that they do not know. This great doubt is not a problem to be solved. It is a threshold to be crossed. It is the necessary preliminary to genuine understanding — not the understanding that is constructed from concepts and accumulated over years of study, but the understanding that arises when the conceptual mind has exhausted itself and something older and deeper becomes audible.

Arjuna, at this moment, has arrived at his great doubt. The bow — that instrument of certainty, of directed power, of knowing exactly what one is doing and why — has fallen. And in the silence that opens in the wake of its falling, something is made possible that was impossible before. Not immediately — the teaching of the Gita is not given in a single instant of shock, but over the long patient unfolding of eighteen chapters, through which Krishna meets Arjuna exactly where he is and leads him, by graduated degrees, from collapse to comprehension. But the collapse is the condition of the comprehension. The silence created by the fallen bow is the silence into which the divine voice can finally speak and be heard.

The mystic sees in this collapse not a failure but a gift — and moreover, a gift that Arjuna did not choose, could not have chosen, but received by the sheer grace of his own humanity, his own capacity for love. It is his love for Bheeshma that breaks him open. It is his love for Drona, for his cousins, for the intricate human tapestry of his world, that strips from his hands the instrument of his power. Love, in the mystical vision, is always the agent of transformation — not the comfortable, confirming love that says yes to all we already are, but the costly, shattering love that cracks the shell of the self and lets the light in.

And so when the Gita's opening chapter is read with full attention, it reveals itself not as a prelude to something greater but as a complete spiritual event in its own right — a full and sufficient account of the soul's first surrender. Every subsequent teaching of the Gita is present, in seed form, in this single image: the warrior, the fallen bow, the grief that is also love, the chariot poised between two worlds, and, quietly present at the center, the divine companion who holds the reins and waits for the question to become complete.

VII. Between the Armies, Between Two Selves

The two armies facing each other across the field of Kurukshetra have, by the time Arjuna's bow falls, become something more than military formations. They have become the two aspects of a divided self — the self that knows its duty and the self that cannot perform it; the self that understands the eternal and the self that is entangled in the temporal; the self that, as Krishna will later teach, is immortal and indestructible, and the self that identifies with the body and clings to the forms it loves.

Arjuna stands in the chariot between these armies as the contemplative stands in meditation between the thinking mind and the witnessing awareness — caught in that liminal space where the ordinary self has been suspended but the deeper self has not yet fully declared itself. It is the bardo of human consciousness, the transitional state between one mode of being and another. And as in all genuine liminal states, it is characterized by disorientation, by the loss of familiar coordinates, by the dissolution of the certainties that have until now made coherent action possible.

This is why the mystic has always found in Arjuna's despondency not an embarrassment to be explained away but a mirror to be contemplated. Every soul that has ever pursued genuine transformation has known this moment — this specific quality of darkness, this exact species of grief that cannot be consoled because it is not asking for consolation. It is asking for truth. It is asking, from the deepest place in a human being that is capable of asking anything, for the one answer that the world's consolations cannot provide.

And in the sacred economy of the Gita, the answer is already present. It has been present from the beginning. It rides in the chariot beside the grief, holds the reins with patient hands, and waits — as the divine always waits, with a patience that encompasses all of time — for the silence that follows the last argument, the stillness that follows the exhaustion of all strategies, the open and empty moment when the soul, having at last relinquished its bow, turns to the one who has always been beside it and asks: Teach me. I do not know. I am yours. Teach me what is real.

…

Το Ιερό Κατώφλι: Μια Μυστική Στοχαστική Προσέγγιση στην Απελπισία του Αρτζούνα

Κεφάλαιο ΙΙ — Το Τρέμουλο του Τόξου

«Τα μέλη μου λυγίζουν και το στόμα μου στεγνώνει, το σώμα μου τρέμει και οι τρίχες μου ορθώνονται.»

— Μπαγκαβάτ Γκίτα, 1.29

I. Ο Πολεμιστής στο Χείλος

Όταν ο Αρτζούνα στέκεται σε εκείνο το θεϊκό άρμα, έτοιμος ανάμεσα στους δύο παραταγμένους στρατούς στο Κουρουκσέτρα, δεν βρίσκεται απλώς σε μια γεωγραφική ή στρατιωτική θέση — στέκεται ακριβώς στο κέντρο ενός κοσμικού δράματος που ξετυλίγεται από τότε που η συνείδηση έγινε για πρώτη φορά ενήμερη του εαυτού της. Είναι ο υπέρτατος τοξότης, ο κάτοχος του Γκάντιβα, εκείνου του ουράνιου τόξου που του δόθηκε από τον ίδιο τον Αγνί και μπορεί να καταστρέψει ολόκληρους στρατούς με την ταχύτητα του ανέμου. Είναι ο τρίτος Πάνταβα, αγαπημένος των θεών, εκπαιδευμένος στα ουράνια όπλα από τον ίδιο τον Ίντρα. Είναι, με κάθε εξωτερικό μέτρο, η ενσάρκωση αυτού που πρέπει να είναι ένας πολεμιστής. Και όμως, ακριβώς εδώ, σε αυτή τη στιγμή της απόλυτης ετοιμότητας, ο πολεμιστής γίνεται κάτι άλλο — κάτι που η εξωτερική αφήγηση του έπους δεν ξέρει πώς να ονομάσει, κάτι που μόνο η μυστική ανάγνωση μπορεί να τιμήσει πλήρως.

Ζητάει από τον Κρίσνα να οδηγήσει το άρμα ανάμεσα στους δύο στρατούς. Το αίτημα φαίνεται τακτικό στην αρχή — ο πολεμιστής εξετάζει το πεδίο πριν τη μάχη, ο τοξότης μετράει την απόσταση ανάμεσα σε αυτόν και τους στόχους του. Όμως ο μύστης ακούει μια διαφορετική αντήχηση σε αυτό το αίτημα. Είναι η ψυχή που ζητά να οδηγηθεί στο κατώφλι, που ζητά να δει καθαρά και ολοκληρωμένα όλο το βάρος αυτού που πρόκειται να κάνει. Υπάρχει εδώ μια ποιότητα θάρρους που σπάνια αναγνωρίζεται — το θάρρος όχι να δράσει, αλλά να κοιτάξει. Να σταθεί, πλήρως παρών, στη φοβερή διαύγεια του τι σημαίνουν πραγματικά οι επιλογές του.

II. Τι Αποκαλύπτουν τα Μάτια

Και έτσι κοιτάζει. Και αυτό που βλέπει τον αποσυνθέτει ολοκληρωτικά.

Οι στρατοί που παρατάσσονται μπροστά του δεν είναι ξένοι. Δεν είναι άβουλες μάζες ενός εχθρικού στρατού. Είναι — και αυτό είναι η καρδιά του μυστηρίου — ο δικός του λαός. Από την πλευρά των Καουράβα, βλέπει τον Μπχίσμα, τον μεγάλο πατριάρχη, τον άνδρα του οποίου η ασημένια γενειάδα έχει το χρώμα όλων των χειμώνων που έχει ζήσει ποτέ ο Αρτζούνα, του οποίου η ευλογία υπήρξε η στέγη σε όλη την παιδική του ηλικία. Βλέπει τον Ντρόνα, τον δάσκαλο, τον άνδρα στα μάτια του οποίου ο νεαρός Αρτζούνα είδε για πρώτη φορά την αντανάκλαση του δικού του δυναμικού, που έβγαλε από εκείνο το προικισμένο παιδί τον πολεμιστή που γνώρισε ο κόσμος. Βλέπει τον Κρίπα και τον Σάλια και τον Τζαγιαντράθα και εκατό άλλους — ξαδέρφους, θείους, συγγενείς, συντρόφους — όλους παρατεταγμένους τώρα στη φοβερή συμμετρία του πολέμου, όλους έτοιμους να πεθάνουν ή να σκοτώσουν, και αυτός, ο Αρτζούνα, είναι το όργανο με το οποίο τόσοι από αυτούς θα χτυπηθούν.

Η Γκίτα μας λέει ότι σε αυτή τη στιγμή ο Αρτζούνα κατακλύζεται από συμπόνια — η σανσκριτική λέξη είναι καρούνα, που φέρει μέσα της αποχρώσεις θλίψης, τρυφερότητας και του πόνου μιας καρδιάς που δεν μπορεί να αντέξει το βάρος αυτού που αντιλαμβάνεται. Αυτή η καρούνα δεν είναι συναισθηματισμός. Δεν είναι δειλία ντυμένη με τη γλώσσα του συναισθήματος. Είναι η φυσική απόκριση μιας ψυχής που δεν έχει ακόμα διδαχθεί να βλέπει πέρα από τις επιφάνειες των πραγμάτων στην αιώνια αλήθεια από κάτω. Είναι η θλίψη μιας συνείδησης που λειτουργεί ακόμα μέσα στο πλαίσιο της προσκόλλησης — την πίστη ότι ό,τι αγαπάμε μπορεί να χαθεί, ότι αυτό που είμαστε συνδέεται με τις μορφές στις οποίες βρίσκουμε τους αγαπημένους μας, ότι το τέλος ενός σώματος είναι το τέλος μιας ψυχής.

III. Η Φυσιολογία της Μεταμόρφωσης

Αυτό που ακολουθεί είναι ένα από τα πιο αξιοσημείωτα αποσπάσματα σε όλη την παγκόσμια λογοτεχνία, αξιοσημείωτο όχι για τη φιλοσοφία του — αυτή έρχεται αργότερα — αλλά για την εξαιρετική φυσική του ειλικρίνεια. Ο Αρτζούνα δεν διατηρεί την ήρεμη αξιοπρέπεια ενός ήρωα που αντιμετωπίζει μια αδύνατη κατάσταση. Διαλύεται. Το σώμα του γίνεται η γλώσσα της εσωτερικής του κρίσης, και η Γκίτα καταγράφει αυτή τη διάλυση με μια πιστότητα που μοιάζει λιγότερο με επική σύμβαση και περισσότερο με άμεση μεταγραφή πνευματικής έκτακτης ανάγκης.

Τα μέλη του τρέμουν. Το μεγάλο τόξο Γκάντιβα — εκείνο το μεγαλοπρεπές όργανο της δόξας και της ταυτότητάς του, το φυσικό έμβλημα όλων όσων υπήρξε και έκανε — γλιστράει από τα δάχτυλά του. Το δέρμα του καίει σαν να έχει πυρετό. Οι τρίχες του ορθώνονται. Το στόμα του στεγνώνει. Το σώμα του δεν υπακούει. Αυτός που αντιμετώπισε βασιλιάδες-δαίμονες και ουράνιους αντιπάλους χωρίς να διστάσει, βρίσκεται τώρα ανήμπορος μπροστά στα πρόσωπα των δικών του αγαπημένων.

Οι μυστικές παραδόσεις έχουν από καιρό κατανοήσει ότι το σώμα δεν είναι ξεχωριστό από το ταξίδι της ψυχής — είναι το ταξίδι της ψυχής που γίνεται σάρκα, που γίνεται αισθητό, ορατό στον κόσμο. Όταν το εσωτερικό έδαφος μετατοπίζεται, το σώμα το γνωρίζει πρώτο. Οι γιόγκικες παραδόσεις μιλούν για κρίγια — αυθόρμητες σωματικές αντιδράσεις στην κίνηση της πνευματικής ενέργειας — τρέμουλο, θερμότητα, αλλαγμένη αναπνοή, αίσθηση ηλεκτρισμού που διαπερνά τα μέλη. Η χριστιανική μυστική παράδοση καταγράφει στους αγίους της τα στίγματα, τις εκστάσεις, τις αναλήψεις — όλα τρόποι με τους οποίους το σώμα μαρτυρεί αυτό που υφίσταται η ψυχή. Αυτό που βιώνει ο Αρτζούνα σε αυτή τη στιγμή δεν είναι λιγότερο από αυτό: το σώμα να γίνεται μάρτυρας της σύγκρουσης της ψυχής με μια πραγματικότητα μεγαλύτερη από αυτήν που ήταν εξοπλισμένη να συγκρατήσει.

Το τόξο που γλιστράει από τα χέρια του είναι ίσως η πιο συμβολικά δυνατή λεπτομέρεια σε ολόκληρο το πρώτο κεφάλαιο. Το Γκάντιβα δεν είναι απλώς ένα όπλο — είναι η ταυτότητα του Αρτζούνα. Ο πολεμιστής είναι αυτός που τεντώνει το τόξο. Όταν το τόξο πέφτει, ο πολεμιστής πέφτει. Ο εαυτός που οργάνωσε όλη του την ύπαρξη γύρω από μια συγκεκριμένη λειτουργία — γύρω από το να είναι ο καλύτερος, το όργανο της νίκης του ντάρμα, αυτός που μπορεί να κάνει αυτό που κανείς άλλος δεν μπορεί — βρίσκει ξαφνικά αυτόν τον εαυτό αδύνατο να διατηρηθεί. Τα χέρια που κράτησαν το τόξο σε δέκα χιλιάδες δοκιμασίες δεν μπορούν να το κρατήσουν τώρα. Όχι επειδή τα χέρια αδυνάτισαν, αλλά επειδή κάτι βαθύτερο από τα χέρια έσπασε.

IV. Η Ιερή Διάλυση της Ταυτότητας

Στη γλώσσα της μυστικής θεολογίας, αυτό που υφίσταται ο Αρτζούνα αυτή τη στιγμή είναι η αρχή αυτού που ο μεγάλος μεσαιωνικός χριστιανός μύστης Μάιστερ Έκχαρτ ονόμασε Abgeschiedenheit — απομάκρυνση, ή πιο ακριβώς, η απογύμνωση από όλα όσα δεν αποτελούν το ουσιώδες Εαυτό. Οι σουφικές παραδόσεις μιλούν για fana, την αφανισμό, την αναγκαία διάλυση του εγω-κτισμένου εαυτού ως προϋπόθεση για τη συνάντηση με το θείο. Η ινδουιστική παράδοση γνωρίζει αυτή τη διαδικασία ως το κάψιμο των ακαθαρσιών του εγώ στη φωτιά του tapas, της πνευματικής πειθαρχίας, ή —όπως εδώ— στην εξίσου εξαγνιστική φωτιά της συντριπτικής κρίσης.

Η ταυτότητα που έχει χτίσει ο Αρτζούνα σε όλη του τη ζωή είναι εξαιρετικά στιβαρή. Δεν είναι άνθρωπος μικρής αυτοαντίληψης. Είναι ήρωας με την πλήρη μυθολογική έννοια — μια μορφή της οποίας η αριστεία μετέχει του θείου, των οποίων οι πράξεις έχουν αλλάξει το σχήμα του κόσμου. Και όμως, ακριβώς το μέγεθος του κτισμένου του εαυτού, το ύψος και η δόξα της ταυτότητας-Αρτζούνα, κάνει τη διάλυσή της τόσο σεισμική. Οι μικροί εαυτοί πέφτουν ήσυχα. Η κατάρρευση μιας μεγάλης ψυχής σείει τη γη.

Όταν βυθίζεται στο κάθισμα του άρματός του, ανίκανος να σταθεί, ανίκανος να πολεμήσει, απρόθυμος να δράσει — αυτή η βύθιση είναι μια μορφή αλήθειας που η προηγούμενη ζωή του ποτέ δεν του είχε ζητήσει. Η ζωή του πολεμιστή οργανώνεται γύρω από την κίνηση προς τα εμπρός, την αποφασιστική δράση, την κατάκτηση της αντίστασης. Τώρα, για πρώτη φορά, ο Αρτζούνα κινείται προς εντελώς διαφορετική κατεύθυνση: προς τα μέσα. Προς τα κάτω. Στο σκοτάδι που υπήρχε πάντα εκεί, κάτω από την αστραφτερή επιφάνεια της ηρωικής του ταυτότητας, περιμένοντας ακριβώς αυτή τη στιγμή ακρότητας για να αποκαλυφθεί.

V. Η Ερώτηση που Δεν Μπορεί να Αποφευχθεί

Ο Αρτζούνα μιλάει στον Κρίσνα, και τα λόγια του ξεχύνονται σαν μεγάλος χείμαρρος απόγνωσης και σύγχυσης. Μιλάει για συγγενείς, για παραδόσεις, για τις γυναίκες που μένουν πίσω όταν πεθαίνουν οι πολεμιστές, για τη διατάραξη των οικογενειακών τελετουργιών και των προγονικών προσευχών. Μιλάει — και εδώ ο σύγχρονος αναγνώστης πρέπει να ακούσει με ιδιαίτερη προσοχή — για τη μόλυνση των βασιλείων και την καταστροφή των οικογενειών, με την οποία εννοεί κάτι πολύ βαθύτερο από κοινωνικές συμβάσεις. Εννοεί τη διάλυση του ιστού των σχέσεων και του νοήματος που δίνει στην ανθρώπινη ύπαρξη το πλαίσιο, τον σκοπό, την αίσθηση ότι κρατιέται μέσα σε κάτι μεγαλύτερο από το απομονωμένο άτομο.

Όμως κάτω από όλα αυτά τα συγκεκριμένα επιχειρήματα, κάτω από την προσεκτική απαρίθμηση των κοινωνικών και θρησκευτικών συνεπειών, πάλλεται μια μοναδική ερώτηση — η ερώτηση που έχει υπάρξει σε κάθε ανθρώπινη συνείδηση που έγινε ποτέ αρκετά ειλικρινής για να τη θέσει: Για τι είναι όλα αυτά; Για τι είναι οτιδήποτε από αυτά; Αν πρέπει να καταστρέψω αυτό που αγαπώ για να διατηρήσω αυτό που αγαπώ, τι ακριβώς είναι αυτό που διατηρώ; Αν η νίκη σημαίνει τον θάνατο δασκάλων και παππούδων και αγαπημένων ξαδέρφων, τι ακριβώς έχει κερδηθεί;

Αυτή δεν είναι ερώτηση που γεννιέται από αδυναμία ή σύγχυση, παρόλο που αναδύεται σε στιγμή κρίσης. Είναι η πιο σοβαρή ερώτηση που μπορεί να θέσει μια ανθρώπινη ψυχή. Είναι η ερώτηση που στέκεται πίσω από την κεντρική διδασκαλία κάθε μεγάλης πνευματικής παράδοσης — η ερώτηση που ο Βουδισμός απαντά με τη διδασκαλία της ατέλειας και της μη-προσκόλλησης, που ο Χριστιανισμός απαντά με το παράδοξο του να χάνεις τη ζωή για να τη βρεις, που η Βεδάντα απαντά με την αποκάλυψη ότι ο εαυτός που φοβάσαι να χάσεις ποτέ δεν ήταν ο πραγματικός εαυτός εξαρχής. Ο Αρτζούνα, στην απελπισία του, έχει φτάσει στο ίδιο το κατώφλι της βαθύτερης σοφίας της παράδοσης — και έφτασε εκεί όχι μέσω μελέτης ή πειθαρχίας αλλά μέσω της ακαταμάχητης πίεσης της βιωμένης εμπειρίας που τον πιέζει, επιτέλους, στα γόνατα.

VI. Το Έλεος που Κρύβεται στην Κατάρρευση

Υπάρχει μια διδασκαλία στη Ζεν παράδοση που μιλάει για τη μεγάλη αμφιβολία — τη στιγμή που η συνηθισμένη κατανόηση του ασκούμενου αποτυγχάνει τελικά και ολοκληρωτικά, όταν τα πλαίσια με τα οποία ο νους οργάνωνε την πραγματικότητα αποκαλύπτονται ανεπαρκή, όταν ο μαθητής συνειδητοποιεί, με όλο το βάρος αυτής της λέξης, ότι δεν γνωρίζει. Αυτή η μεγάλη αμφιβολία δεν είναι πρόβλημα προς επίλυση. Είναι κατώφλι προς διάβαση. Είναι η αναγκαία προκαταρκτική φάση για την γνήσια κατανόηση — όχι την κατανόηση που κατασκευάζεται από έννοιες και συσσωρεύεται επί χρόνια μελέτης, αλλά την κατανόηση που αναδύεται όταν ο εννοιολογικός νους έχει εξαντληθεί και κάτι παλαιότερο και βαθύτερο γίνεται ακουστό.

Ο Αρτζούνα, αυτή τη στιγμή, έχει φτάσει στη δική του μεγάλη αμφιβολία. Το τόξο — εκείνο το όργανο της βεβαιότητας, της κατευθυνόμενης δύναμης, της ακριβούς γνώσης του τι κάνει και γιατί — έχει πέσει. Και στη σιωπή που ανοίγει μετά την πτώση του, γίνεται δυνατό κάτι που πριν ήταν αδύνατο. Όχι αμέσως — η διδασκαλία της Γκίτα δεν δίνεται σε μια μοναδική στιγμή σοκ, αλλά μέσα από την μακρά υπομονετική ξετύλιξη δεκαοκτώ κεφαλαίων, μέσα από τα οποία ο Κρίσνα συναντά τον Αρτζούνα ακριβώς εκεί που βρίσκεται και τον οδηγεί, βαθμίδα-βαθμίδα, από την κατάρρευση στην κατανόηση. Όμως η κατάρρευση είναι η προϋπόθεση της κατανόησης. Η σιωπή που δημιουργείται από το πεσμένο τόξο είναι η σιωπή μέσα στην οποία η θεϊκή φωνή μπορεί επιτέλους να μιλήσει και να ακουστεί.

Ο μύστης βλέπει σε αυτή την κατάρρευση όχι αποτυχία αλλά δώρο — και μάλιστα δώρο που ο Αρτζούνα δεν το επέλεξε, δεν μπορούσε να το επιλέξει, αλλά το έλαβε χάρη στη δική του ανθρωπιά, στη δική του ικανότητα για αγάπη. Είναι η αγάπη του για τον Μπχίσμα που τον σπάει. Είναι η αγάπη του για τον Ντρόνα, για τους ξαδέρφους του, για τον περίπλοκο ανθρώπινο ιστό του κόσμου του, που του αφαιρεί από τα χέρια το όργανο της δύναμής του. Η αγάπη, στη μυστική όραση, είναι πάντα ο παράγοντας της μεταμόρφωσης — όχι η άνετη, επιβεβαιωτική αγάπη που λέει ναι σε όλα όσα ήδη είμαστε, αλλά η δαπανηρή, συντριπτική αγάπη που σπάει το κέλυφος του εαυτού και αφήνει το φως να μπει.

VII. Ανάμεσα στους Στρατούς, Ανάμεσα σε Δύο Εαυτούς

Οι δύο στρατοί που αντιμετωπίζονται πέρα από το πεδίο του Κουρουκσέτρα έχουν, τη στιγμή που πέφτει το τόξο του Αρτζούνα, γίνει κάτι περισσότερο από στρατιωτικές παρατάξεις. Έχουν γίνει οι δύο όψεις ενός διχασμένου εαυτού — ο εαυτός που γνωρίζει το καθήκον του και ο εαυτός που δεν μπορεί να το εκτελέσει· ο εαυτός που κατανοεί το αιώνιο και ο εαυτός που είναι μπλεγμένος στο χρονικό· ο εαυτός που, όπως θα διδάξει αργότερα ο Κρίσνα, είναι αθάνατος και άφθαρτος, και ο εαυτός που ταυτίζεται με το σώμα και προσκολλάται στις μορφές που αγαπά.

Ο Αρτζούνα στέκεται στο άρμα ανάμεσα σε αυτούς τους στρατούς όπως ο στοχαστής στέκεται στη διαλογιστική κατάσταση ανάμεσα στη σκεπτόμενη διάνοια και στη μαρτυρούσα επίγνωση — παγιδευμένος σε αυτόν τον λιμινικό χώρο όπου ο συνηθισμένος εαυτός έχει ανασταλεί αλλά ο βαθύτερος εαυτός δεν έχει ακόμα πλήρως δηλωθεί. Είναι το bardo της ανθρώπινης συνείδησης, η μεταβατική κατάσταση ανάμεσα σε έναν τρόπο ύπαρξης και σε έναν άλλο. Και όπως σε όλες τις γνήσιες λιμινικές καταστάσεις, χαρακτηρίζεται από αποπροσανατολισμό, από την απώλεια των οικείων συντεταγμένων, από τη διάλυση των βεβαιοτήτων που μέχρι τώρα έκαναν δυνατή τη συνεκτική δράση.

Αυτός είναι ο λόγος που ο μύστης έχει πάντα βρει στην απελπισία του Αρτζούνα όχι μια ντροπή που πρέπει να εξηγηθεί μακριά, αλλά έναν καθρέφτη προς στοχασμό. Κάθε ψυχή που έχει ποτέ επιδιώξει γνήσια μεταμόρφωση έχει γνωρίσει αυτή τη στιγμή — αυτή την ειδική ποιότητα σκοταδιού, αυτό το ακριβές είδος θλίψης που δεν μπορεί να παρηγορηθεί επειδή δεν ζητά παρηγοριά. Ζητά αλήθεια. Ζητά, από τον βαθύτερο τόπο ενός ανθρώπινου όντος που είναι ικανός να ζητήσει οτιδήποτε, την μία απάντηση που οι παρηγοριές του κόσμου δεν μπορούν να δώσουν.

Και στην ιερή οικονομία της Γκίτα, η απάντηση είναι ήδη παρούσα. Ήταν παρούσα από την αρχή. Ταξιδεύει στο άρμα δίπλα στη θλίψη, κρατά τα ηνία με υπομονετικά χέρια και περιμένει — όπως πάντα περιμένει το θείο, με μια υπομονή που περιλαμβάνει όλο τον χρόνο — τη σιωπή που ακολουθεί το τελευταίο επιχείρημα, την ηρεμία που ακολουθεί την εξάντληση όλων των στρατηγικών, την ανοιχτή και κενή στιγμή όταν η ψυχή, έχοντας επιτέλους αφήσει το τόξο της, στρέφεται προς αυτόν που πάντα ήταν δίπλα της και ρωτά: Δίδαξέ με. Δεν γνωρίζω. Είμαι δικός σου. Δίδαξέ με τι είναι πραγματικό.

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

CIRCLE OF LIGHT / Perennial Sayings

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / The Way of the Real

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / Η Οδός του Πραγματικού

ESOTERISM STUDIES BOOKS

ESOTERISM ACADEMY NEW ARTICLE

Sunday, October 20, 2013

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ 3. Η Οδός των Μυστών

TAOΪSM / "Tao Te Ching" Commentaries

BUDDHISM /"Dammapada" Commentaries

VEDANTA / "Viveka Chudamani, by Adi Sankaracharya" Commentaries

KRISHNA (9ος, 8ος αιώνας π.Χ.) / "Bhagavad Gita" Commentaries

1.2. The Sacred Threshold: A Mystical Contemplation on the Despondency of Arjuna

jKRISHNAMURTI / "The Only Revolution" Commentaries

RELIGION / Religions Commentaries

Quotes

Constantinos’s quotes

Copyright