CIRCLE OF LIGHT

CIRCLE OF LIGHT
* NEW BOOK *

The Eternal Dance of Awareness: Embracing the One Unique Reality 

  

Consciousness Remains Consciousness, Awareness, Perception, regardless of whether any content is absent, or whether content is present. It is a Self-sufficient, Self-luminous and Self-sufficient Ability, it needs nothing else. It remains Eternal, living and Flowing Without Changing. 

This Full Awareness is the One Unique Reality, regardless of conditions, absence of phenomena or presence of phenomena. 

This Unique Awareness is the Essence and Support of all particular awareness with content. From the Basic Awareness all the special awarenesses with content arise and exhaust themselves in it, extinguish in it. 

Thus, all are conscious phenomena. Creation exists within Consciousness, as a conscious phenomenon. There is no external creation, no separation from Basic Awareness, no "return. All these are born of ignorance and imagination. 

Eternity is the Only Reality. 

  

The Nature of Consciousness 

  

Consciousness, in its purest form, is devoid of any content. It is a blank canvas, an empty vessel that holds the potential for all experiences yet is itself untainted by any particularity. This Basic Awareness is the source from which all specific awarenesses, imbued with content, emerge. These particular experiences, whether they be thoughts, emotions, or sensory perceptions, are transient phenomena. They arise from the wellspring of Basic Awareness, play out their roles in the grand theater of existence, and then dissolve back into the void from whence they came. 

  

The cyclical nature of these phenomena—arising, existing, and then extinguishing—is a testament to the eternal flow of Consciousness. It is a continuous dance, a rhythmic pulsation of creation and dissolution that occurs within the boundless expanse of Awareness. In this dance, there is no separation between the dancer and the dance, between the phenomena and the Awareness that perceives them. They are one and the same, inseparable and indivisible. 

  

The Illusion of Separation 

  

The belief in an external creation, a reality separate from our inner Awareness, is a product of ignorance and imagination. It is a veil that obscures the true nature of existence and perpetuates the illusion of duality. This dualistic perception creates a false dichotomy between the self and the other, between subject and object, between the observer and the observed. In truth, there is no external creation; all phenomena exist within Consciousness, as manifestations of the same underlying reality. 

  

This realization dissolves the boundaries that seemingly separate us from the world around us. It reveals the interconnectedness of all things, the seamless continuity of existence that binds us to the cosmos. In this state of heightened Awareness, we recognize that there is no need for a "return" to some primordial state of being, for we have never left it. The notion of a journey back to a lost paradise is but a figment of our imagination, a narrative constructed by the mind to make sense of the inexplicable. 

  

The Timeless Reality 

  

Eternity is the only reality. In the realm of Consciousness, time is but a fleeting shadow, a construct that holds no sway over the eternal now. The past and the future are mere abstractions, illusions that distract us from the present moment, which is the only true reality. In this eternal present, we find the essence of our being, the unchanging core that persists through all the vicissitudes of life. 

  

This timeless reality is the foundation of our existence, the bedrock upon which the edifice of our lives is built. It is a source of infinite peace and tranquility, a refuge from the turmoil and strife of the transient world. In recognizing this truth, we free ourselves from the chains of time and space, from the illusion of separation and duality. We come to understand that we are not separate beings navigating a hostile universe, but integral parts of a single, unified whole. 

  

The Path to Awakening 

  

The journey to this realization is both simple and profound. It requires a shift in perception, a turning inward to explore the depths of our own Awareness. Through practices such as meditation, contemplation, and mindful living, we can peel away the layers of ignorance that obscure our true nature. We can cultivate a state of presence, an unwavering attention to the here and now, that allows us to glimpse the eternal within the mundane. 

  

As we deepen our practice, we begin to see through the illusion of duality and recognize the oneness of all things. We come to understand that every thought, emotion, and perception is a transient wave on the ocean of Consciousness, a momentary expression of the eternal dance of creation and dissolution. In this Awareness, we find liberation from the cycles of birth and death, from the endless pursuit of fleeting pleasures and the avoidance of pain. 

  

Living the Eternal Truth 

  

To live in alignment with this eternal truth is to embody a state of grace and equanimity. It is to move through the world with a sense of ease and flow, unburdened by the weight of past regrets or future anxieties. It is to see the divine in every moment, to recognize the sacredness of all existence, and to act with compassion and wisdom in all our endeavors. 

  

In this state of Full Awareness, we become beacons of light in a world shrouded in darkness. We radiate a presence that touches the hearts of those around us, inspiring them to awaken to their own true nature. We become instruments of the eternal, channels through which the boundless love and wisdom of the cosmos flow into the world. 

  

Conclusion 

  

Consciousness remains Consciousness, Awareness, Perception, regardless of the presence or absence of content. It is a self-sufficient, self-luminous, and eternal reality that underlies all existence. This Full Awareness is the one unique reality, the essence and support of all particular awareness with content. From this Basic Awareness, all special awarenesses arise and dissolve, creating the dance of creation and dissolution that characterizes our experience of life. 

  

In embracing this truth, we transcend the illusion of separation and recognize our oneness with the cosmos. We find peace in the eternal now, liberation from the cycles of time, and a profound sense of connection to all that is. This is the path to awakening, the journey to realizing the eternal dance of Awareness that lies at the heart of all existence. 

... 

  

Ο Αιώνιος Χορός της Επίγνωσης: Αγκαλιάζοντας τη Μία Μοναδική Πραγματικότητα 

  

Η Συνείδηση Παραμένει Συνείδηση, Επίγνωση, Αντίληψη, ανεξάρτητα αν απουσιάζει οποιοδήποτε περιεχόμενο, ή αν υπάρχει περιεχόμενο. Είναι μια Δυνατότητα Αυτοδύναμη, Αυτόφωτη κι Αυτάρκης, δεν χρειάζεται τίποτα άλλο. Παραμένει Αιώνια, ζωντανή και Ρέει Χωρίς να Αλλάζει. 

Αυτή η Πλήρης Επίγνωση είναι η Μία Μοναδική Πραγματικότητα, ανεξάρτητα από συνθήκες, απουσία φαινομένων ή παρουσία φαινομένων. 

Αυτή η Μοναδική Επίγνωση είναι η Ουσία και το Στήριγμα κάθε ιδιαίτερης επίγνωσης με περιεχόμενο. Από την Βασική Επίγνωση αναδύονται όλες οι ιδιαίτερες επιγνώσεις με περιεχόμενο κι εξαντλούνται σε αυτήν, σβήνουν σε αυτήν. 

Έτσι, όλα είναι συνειδησιακά φαινόμενα. Η Δημιουργία, υπάρχει μέσα στην Συνείδηση, σαν συνειδησιακό φαινόμενο. Δεν υπάρχει εξωτερική δημιουργία, αποχωρισμός από την Βασική Επίγνωση, ούτε “επιστροφή”. Όλα αυτά είναι γεννήματα της άγνοιας και της φαντασίας. 

Η Αιωνιότητα είναι η Μόνη Πραγματικότητα. 

  

 Η Φύση της Συνείδησης 

  

Η Συνείδηση, στην πιο αγνή της μορφή, στερείται οποιουδήποτε περιεχομένου. Είναι ένας κενός καμβάς, ένα άδειο δοχείο που έχει τη δυνατότητα για όλες τις εμπειρίες, αλλά το ίδιο είναι αμόλυντο από οποιαδήποτε ιδιαιτερότητα. Αυτή η Βασική Επίγνωση είναι η πηγή από την οποία αναδύονται όλες οι συγκεκριμένες συνειδητοποιήσεις, εμποτισμένες με περιεχόμενο. Αυτές οι συγκεκριμένες εμπειρίες, είτε είναι σκέψεις, είτε συναισθήματα ή αισθητηριακές αντιλήψεις, είναι παροδικά φαινόμενα. Προκύπτουν από την πηγή της Βασικής Επίγνωσης, παίζουν τους ρόλους τους στο μεγάλο θέατρο της ύπαρξης και μετά διαλύονται ξανά στο κενό από όπου ήρθαν. 

  

Η κυκλική φύση αυτών των φαινομένων - που αναδύονται, υπάρχουν και στη συνέχεια σβήνουν - είναι μια απόδειξη της αιώνιας ροής της Συνείδησης. Είναι ένας συνεχής χορός, ένας ρυθμικός παλμός δημιουργίας και διάλυσης που συμβαίνει μέσα στην απέραντη έκταση της Επίγνωσης. Σε αυτόν τον χορό, δεν υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ του χορευτή και του χορού, μεταξύ των φαινομένων και της Επίγνωσης που τα αντιλαμβάνεται. Είναι ένα και το αυτό, αχώριστοι και αδιαίρετοι. 

  

Η ψευδαίσθηση του χωρισμού 

  

Η πίστη σε μια εξωτερική δημιουργία, μια πραγματικότητα ξεχωριστή από την εσωτερική μας Επίγνωση, είναι προϊόν άγνοιας και φαντασίας. Είναι ένα πέπλο που συσκοτίζει την αληθινή φύση της ύπαρξης και διαιωνίζει την ψευδαίσθηση της δυαδικότητας. Αυτή η δυαδική αντίληψη δημιουργεί μια ψευδή διχοτόμηση μεταξύ του εαυτού και του άλλου, μεταξύ υποκειμένου και αντικειμένου, μεταξύ του παρατηρητή και του παρατηρούμενου. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει εξωτερική δημιουργία. Όλα τα φαινόμενα υπάρχουν μέσα στη Συνείδηση, ως εκδηλώσεις της ίδιας υποκείμενης πραγματικότητας. 

  

Αυτή η συνειδητοποίηση διαλύει τα όρια που φαινομενικά μας χωρίζουν από τον κόσμο γύρω μας. Αποκαλύπτει τη διασύνδεση όλων των πραγμάτων, την απρόσκοπτη συνέχεια της ύπαρξης που μας δένει με τον κόσμο. Σε αυτή την κατάσταση αυξημένης Επίγνωσης, αναγνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει ανάγκη για μια “επιστροφή” σε κάποια αρχέγονη κατάσταση ύπαρξης, γιατί δεν την έχουμε εγκαταλείψει ποτέ. Η ιδέα ενός ταξιδιού πίσω σε έναν χαμένο παράδεισο δεν είναι παρά ένα αποκύημα της φαντασίας μας, μια αφήγηση που κατασκευάστηκε από το μυαλό για να κατανοήσει το ανεξήγητο. 

  

Η διαχρονική πραγματικότητα 

  

Η Αιωνιότητα είναι η μόνη πραγματικότητα. Στο βασίλειο της Συνείδησης, ο χρόνος δεν είναι παρά μια φευγαλέα σκιά, μια κατασκευή που δεν ασκεί καμία επιρροή στο αιώνιο τώρα. Το παρελθόν και το μέλλον είναι απλές αφαιρέσεις, ψευδαισθήσεις που μας αποσπούν από την παρούσα στιγμή, που είναι η μόνη αληθινή πραγματικότητα. Σε αυτό το αιώνιο παρόν, βρίσκουμε την ουσία της ύπαρξής μας, τον αμετάβλητο πυρήνα που επιμένει σε όλες τις αντιξοότητες της ζωής. 

  

Αυτή η διαχρονική πραγματικότητα είναι το θεμέλιο της ύπαρξής μας, το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίζεται το οικοδόμημα της ζωής μας. Είναι πηγή άπειρης γαλήνης και ηρεμίας, καταφύγιο από την αναταραχή και τις διαμάχες του παροδικού κόσμου. Αναγνωρίζοντας αυτή την αλήθεια, απελευθερωνόμαστε από τις αλυσίδες του χρόνου και του χώρου, από την ψευδαίσθηση του χωρισμού και της δυαδικότητας. Καταλαβαίνουμε ότι δεν είμαστε ξεχωριστά όντα που περιηγούνται σε ένα εχθρικό σύμπαν, αλλά αναπόσπαστα μέρη ενός ενιαίου, ενοποιημένου συνόλου. 

  

Το μονοπάτι προς την αφύπνιση 

  

Το ταξίδι προς αυτή τη συνειδητοποίηση είναι τόσο απλό όσο και βαθύ. Απαιτεί μια αλλαγή στην αντίληψη, μια στροφή προς τα μέσα για να εξερευνήσουμε τα βάθη της δικής μας Επίγνωσης. Μέσω πρακτικών όπως ο διαλογισμός, ο στοχασμός και η συνειδητή ζωή, μπορούμε να ξεφλουδίσουμε τα στρώματα της άγνοιας που συσκοτίζουν την αληθινή μας φύση. Μπορούμε να καλλιεργήσουμε μια κατάσταση παρουσίας, μια αταλάντευτη προσοχή στο εδώ και τώρα, που μας επιτρέπει να δούμε το αιώνιο μέσα στο εγκόσμιο. 

  

Καθώς εμβαθύνουμε την πρακτική μας, αρχίζουμε να βλέπουμε μέσα από την ψευδαίσθηση της δυαδικότητας και να αναγνωρίζουμε την ενότητα όλων των πραγμάτων. Καταλαβαίνουμε ότι κάθε σκέψη, συναίσθημα και αντίληψη είναι ένα παροδικό κύμα στον ωκεανό της Συνείδησης, μια στιγμιαία έκφραση του αιώνιου χορού της δημιουργίας και της διάλυσης. Σε αυτή την Επίγνωση, βρίσκουμε την απελευθέρωση από τους κύκλους της γέννησης και του θανάτου, από την ατελείωτη αναζήτηση φευγαλέων απολαύσεων και την αποφυγή του πόνου. 

  

Ζώντας την Αιώνια Αλήθεια 

  

Το να ζεις σε ευθυγράμμιση με αυτή την αιώνια αλήθεια σημαίνει να ενσωματώνεις μια κατάσταση χάρης και γαλήνης. Είναι να κινείσαι στον κόσμο με μια αίσθηση ευκολίας και ροής, χωρίς να επιβαρύνεσαι από το βάρος των τύψεων του παρελθόντος ή των μελλοντικών ανησυχιών. Είναι να βλέπουμε το θείο σε κάθε στιγμή, να αναγνωρίζουμε την ιερότητα κάθε ύπαρξης και να ενεργούμε με συμπόνια και σοφία σε όλες τις προσπάθειές μας. 

  

Σε αυτή την κατάσταση Πλήρους Επίγνωσης, γινόμαστε φάροι φωτός σε έναν κόσμο τυλιγμένο στο σκοτάδι. Εκπέμπουμε μια παρουσία που αγγίζει τις καρδιές των γύρω μας, εμπνέοντάς τους να αφυπνιστούν στη δική τους αληθινή φύση. Γινόμαστε όργανα του αιώνιου, κανάλια μέσω των οποίων η απεριόριστη αγάπη και η σοφία του σύμπαντος ρέει στον κόσμο. 

  

Συμπέρασμα 

  

Η Συνείδηση παραμένει Συνείδηση, Επίγνωση, Αντίληψη, ανεξάρτητα από την παρουσία ή την απουσία περιεχομένου. Είναι μια αυτάρκης, αυτόφωτη και αιώνια πραγματικότητα που βρίσκεται κάτω από κάθε ύπαρξη. Αυτή η Πλήρης Επίγνωση είναι η μοναδική πραγματικότητα, η ουσία και η υποστήριξη κάθε συγκεκριμένης επίγνωσης με περιεχόμενο. Από αυτή τη Βασική Επίγνωση προκύπτουν και διαλύονται όλες οι ειδικές συνειδητοποιήσεις, δημιουργώντας τον χορό της δημιουργίας και της διάλυσης που χαρακτηρίζει την εμπειρία της ζωής μας. 

  

Αγκαλιάζοντας αυτήν την αλήθεια, υπερβαίνουμε την ψευδαίσθηση του χωρισμού και αναγνωρίζουμε την ενότητά μας με τον κόσμο. Βρίσκουμε ειρήνη στο αιώνιο τώρα, απελευθέρωση από τους κύκλους του χρόνου και μια βαθιά αίσθηση σύνδεσης με ό,τι είναι. Αυτός είναι ο δρόμος προς την αφύπνιση, το ταξίδι προς την πραγματοποίηση του αιώνιου χορού της Επίγνωσης που βρίσκεται στην καρδιά κάθε ύπαρξης. 

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ESOTERISM STUDIES

ESOTERISM STUDIES
* NEW BOOK *
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ESOTERISM ACADEMY NEW ARTICLE

ESOTERISM ACADEMY NEW ARTICLE
Saturday, 14 September, 2024

Sunday, October 13, 2013

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ 1. Ο Άνθρωπος στο σύγχρονο κόσμο


Γέννεση
Όταν Υπάρχουμε, όταν Αντιλαμβανόμαστε, όταν Λειτουργεί η Αντίληψη, «αυτό που αντιλαμβανόμαστε» μπορεί να οριστεί σαν ένα «ανοιχτό» ή «κλειστό» σύστημα αντίληψης και να περιγραφεί με όρους δομικής διάταξης, ατομικών δομικών διατάξεων και σχέσεων μεταξύ των διατάξεων και αλλαγής της διάταξης, των σχέσεων, κλπ… (θα το εξηγήσουμε πιο κάτω).
Έχουμε κατ’ αρχήν μια άμεση ολιστική αντίληψη της πραγματικότητας. Αντιλαμβανόμαστε τα πάντα μέσα σε μια ολική πραγματικότητα που περιέχει τα πάντα: Το πόση έκταση έχει αυτή η αντίληψη της πραγματικότητας, αν διευρύνεται, ή περιορίζεται, είναι άλλο ζήτημα. Αυτή η «αντίληψη της ολικής πραγματικότητας» αποτελεί την «βάση» μέσα στην οποία εντάσσεται κάθε περαιτέρω αντίληψη, ο κόσμος που αντιλαμβανόμαστε. Επειδή (αυτή η αντίληψη) δεν μπορεί να είναι πλήρης ή ακριβής, «συμπληρώνεται» στα κενά της ακόμα και με μη αληθινά ή φανταστικά στοιχεία: Αρκεί το «οικοδόμημα» να θεωρείται στέρεο.
Μέσα, λοιπόν, σε αυτή την «γενική αντίληψη της πραγματικότητας» που περιγράφεται με όρους δομικής διάταξης, το «όλο που αποτελείται από αυτά», που «περιέχει αυτά», εντάσσονται όλες οι «ατομικές διατάξεις», ή «μονάδες διάταξης», τα «όντα» (της Κλασικής Μεταφυσικής).
Ταυτόχρονα όχι μόνον το «Όλον» προϋποτίθεται, αλλά και  κάθε ατομική διάταξη σχετίζεται άμεσα  με τα «άλλα» και το «Όλον», δεν υπάρχει τίποτα απομονωμένο. Η «απομόνωση» μιας διάταξης (ενός όντος) από το περιβάλλον είναι τεχνητό κατασκεύασμα του «μυαλού» (του νου, της αντίληψης), είτε γιατί δεν θέλουμε, είτε γιατί δεν «μπορούμε» να δούμε τις σχέσεις με το «περιβάλλον».
Με αυτό τον τρόπο μπορεί να περιγραφεί η πραγματικότητα, σε όποιο πεδίο ή επίπεδο κι αν αναφερόμαστε.
Η υλική πραγματικότητα περιγράφεται σαν ένα όλο με διατάξεις σχέσεων μεταξύ μονάδων διάταξης και σαν αλλαγή των σχέσεων με τα άλλα και το Όλον (εξέλιξη). Για παράδειγμα, αν θεωρήσουμε ένα οποιοδήποτε αντικείμενο θα πρέπει να το δούμε σε εξάρτηση με το περιβάλλον κι όσο πιο πολύ διευρύνουμε την ματιά μας τόσο η αντίληψη καταλήγει σιγά-σιγά στο Όλον…
Με τον ίδιο τρόπο ο ψυχικός δυναμισμός εντάσσεται μέσα σε μια ολική αντίληψη του Ψυχισμού όπου τα πάντα είναι αλληλένδετα.
Το ίδιο συμβαίνει και με το νου. Ο νους εντάσσεται μέσα σε μια νοητική σφαίρα όπου όλα συνδέονται.
Έτσι, προχωρώντας σε όλο και πιο Ευρείς Κύκλους Αντίληψης, εντάσσονται σιγά-σιγά τα πάντα μέσα σε Μια Γενική Σύλληψη του Όλου της Πραγματικότητας.
Αυτή η Ύστατη Σύλληψή μας παύει να είναι πλέον ένα κλειστό σύστημα, είναι Τελείως Ανοιχτό Σύστημα Αντίληψης και επεκτείνεται Απεριόριστα στο Άγνωστο…
.
Τώρα, αν ρωτήσουμε, καλά, περιγράφουμε αντιλήψεις, διατάξεις, σχέσεις… από τι αποτελούνται όλα αυτά; από ποια «ουσία»; (αυτή είναι η πανάρχαια ερώτηση της Κλασικής Μεταφυσικής) διαπράττουμε ένα σφάλμα. Όλα είναι «αντίληψη», δεν υπάρχει «ουσία», κάτι χειροπιαστό. Ακόμα κι αυτά που αγγίζουμε με τις αισθήσεις, όταν αναλυθούν στην ύστατη ουσία τους αντιλαμβανόμαστε ότι είναι δυναμικά πεδία, σχέσεις, αλλαγές σχέσεων, κάτι που εμφανίζεται σαν «ύλη» αλλά στην πραγματικότητα παραμένει ασύλληπτο… είναι η «ύλη φάντασμα» της επιστήμης (που καταγράφεται σαν «ενέργεια» με μαθηματικούς όρους). Όσο περισσότερο αναζητούμε το ύστατο σωματίδιο ύλης τόσο ανακαλύπτουμε ότι δεν υπάρχει μόνο του αλλά σχετίζεται με το περιβάλλον και εντοπίζεται μόνο από τις σχέσεις του με το περιβάλλον. Τελικά όλα είναι μέρη Ενός Πεδίου, Όλα Συνδέονται. Οδηγούμαστε έτσι στην «Ενότητα του Πεδίου» (της Αντίληψης) όπου εντάσσονται όλες οι αλληλένδετες διατάξεις.
.
Από το Άγνωστο Βάθος της Πραγματικότητας, μέχρι την άμεση αισθητή πραγματικότητα Όλα Είναι Ένα, Μια Ενότητα… μόνο η σκέψη κάνει διαχωρισμούς.
Έτσι χρειαζόμαστε μια «περιγραφική γλώσσα» Αυτής της Ενότητας, με όρους ενότητας. Και ακόμα στην προσπάθεια να περιγράψουμε τον κόσμο (το Ένα) χρειάζεται ακριβώς να διασαφηνίσουμε τις σχέσεις (μεταξύ των μονάδων διάταξης) που αποκαλύπτουν την συνάφεια με το περιβάλλον (όλων των πραγμάτων) και με το Όλον.
Όλα Συνδέονται, Όλα Είναι ένα, δεν υπάρχει τίποτα «απομονωμένο».. παρά μόνο η ανθρώπινη ανοησία.
Αν σε ένα λευκό χαρτί φτιάξουμε ένα κλειστό σχήμα, τι βλέπουμε; Μπορούμε να δούμε τον περίγυρο και το σχήμα, να δούμε το σχήμα μέσα στο περίγυρο. Αλλά πάντα υπάρχουν και τα δύο. Η οριακή γραμμή που περικλείνει το σχήμα, το χωρίζει και το ενώνει ταυτόχρονα με τον περίγυρο. Όλα είναι Ένα Πεδίο.
...
Η δημιουργία του ανθρώπου
Όταν ο άνθρωπος έρχεται στην ύπαρξη (και δεν μιλάμε για την Ύπαρξη σε μεταφυσικούς κόσμους, που είναι μια άλλη ιστορία αλλά) στην ζωή, σε αυτό τον κόσμο των αισθήσεων όπως τον γνωρίζουμε όλοι, έρχεται με κάποιες φυσικές δυνατότητες (μεταφυσικές, ψυχικές, ή απλά ανώτερες), λειτουργίες, που εκδηλώνονται (μέσα από το νευρικό σύστημα και) μέσα από τον φυσικό οργανισμό… έχει μια Ανώτερη Φύση που το μεγαλύτερο μέρος της Βυθίζεται στο Άγνωστο ασυνείδητο και μόνο ένα μικρό μέρος αυτής της Φύσης λειτουργεί σαν «συνειδητός νους», αντίληψη, αισθήσεις και μας φέρνει σε επαφή με τον φυσικό κόσμο.
 Όλη η Ανώτερη Φύση (ο Ψυχισμός μας) είναι προσανατολισμένος προς τον φυσικό κόσμο καταρχήν για τις ανάγκες της επιβίωσης. Όμως για να εξυπηρετηθεί καλύτερα αυτός ο σκοπός η Επίγνωση διευρύνεται σε όλο και πιο πλατείς κύκλους. Έτσι, ενώ υπάρχει (εξ’ ανάγκης) καταρχήν ένας φυσικός προσανατολισμός και περιορισμός, όταν τα πράγματα εξελίσσονται φυσικά, αυτός ο περιορισμός ξεπερνιέται, η Επίγνωση Διευρύνεται, Απελευθερώνεται και Βιώνει την Πραγματικότητα από μια ευρύτερη οπτική…
Αλλά τα πράγματα δεν εξελίσσονται φυσικά. Ο άνθρωπος  δεν γεννιέται μέσα σε ένα ιδανικό κόσμο, γεννιέται μέσα σε μια ανθρώπινη κοινωνία που έχει δυσλειτουργίες και πολλά προβλήματα…
...
Η ουτοπία ενός φυσικού παραδείσου
Τι είναι (ή τι θα έπρεπε να είναι) Κοινωνία; Κοινωνία είναι ένα σύνολο ανθρώπων που ζουν μαζί ακολουθώντας κάποιους κανόνες που θέσπισαν ελεύθερα όλοι μαζί με σκοπό να βοηθήσουν στην λειτουργία της Κοινωνίας και την διατήρησή της (και την εξέλιξή της) μέσα στον χρόνο…
Ο Πρώτος Κανόνας είναι ότι η Κοινωνία έχει Κανόνες.
Ο Δεύτερος Κανόνας είναι ότι επειδή η Κοινωνία πρέπει να διατηρηθεί άρα πρέπει να υπάρχει σεβασμός στους Κανόνες από όλους.
Ο Τρίτος Κανόνας είναι ότι οι Κανόνες θα πρέπει να εξασφαλίζουν (κατά το δυνατόν) την επιβίωση όλων των μελών της.
Ο Τέταρτος Κανόνας είναι ότι επειδή Σκοπός της Κοινωνίας είναι η Ίδια η Κοινωνία κι η Διατήρησή της, τα άτομα πρέπει να είναι ενταγμένα στην Κοινωνία για να υπάρχει και να λειτουργεί η Κοινωνία και να μπορούν τα άτομα να επιβιώνουν.
Ο Πέμπτος Κανόνας είναι ότι οι επιμέρους σκοποί των ατόμων δεν πρέπει να συγκρούονται με τους θεσπισμένους από την Κοινωνία Κανόνες… τα άτομα που δεν «εντάσσονται» περιθωριοποιούνται ή αποβάλλονται (και τελικά δεν μπορούν να επιβιώσουν).
Όλα αυτά, (Κοινωνία, Κανόνες, Ένταξη, κλπ…) δεν είναι κατ’ ανάγκην κακά. Είναι αναγκαία για να ζήσουν οι άνθρωποι μαζί. Όμως…
Όμως τα πράγματα δεν εξελίσσονται απλά και φυσικά. Αν οι άνθρωποι ήταν σε θέση να συνεννοηθούν και να θέτουν απλούς κανόνες, φυσικούς κανόνες, δίκαιους κανόνες κι έφτιαχναν μια Κοινωνία Ανθρώπινη τότε τα άτομα που θα εντάσσονταν σε αυτήν θα βοηθιόνταν να εξελιχθούν και να ξεπεράσουν τους φυσικούς περιορισμούς, να Διευρύνουν την Επίγνωσή τους, να κάνουν την Κοινωνία καλύτερη, να είναι όλοι ευτυχισμένοι…
Αυτός θα ήταν ο Φυσικός Παράδεισος, ή καλύτερα η «ουτοπία ενός φυσικού παραδείσου», γιατί Τέτοια Κοινωνία δεν υπήρξε ποτέ στη γη… Θα θέλαμε να υπάρχει, αλλά η Ιστορία, όσες χιλιετηρίδες κι αν πάμε πίσω, δείχνει άλλα πράγματα… βία και αίμα…
...
Η έξοδος από τον παράδεισο: ο πραγματικός κόσμος
Στην πραγματικότητα εδώ και δεκάδες χιλιάδες χρόνια (τουλάχιστον 150.000 χρόνια) που εμφανίστηκε ο σύγχρονος άνθρωπος στην Υποσαχάρια Αφρική για να εξαπλωθεί μετά στις άλλες Ηπείρους (εδώ και τουλάχιστον 70.000 χρόνια στην Ευρώπη), οι ανθρώπινες ομάδες συγκροτούνται γα τις ανάγκες της επιβίωσης με βάση περισσότερο το «δίκαιο των ισχυρών» και λιγότερο με βάση το Αληθινό Δίκαιο και την συνεργασία (αν και δεν είναι απόλυτο αυτό)…
Εδώ και 10.000 χρόνια που άρχισε (μετά την γεωργοκτηνοτροφική επανάσταση) να διαμορφώνεται ο αστικός πολιτισμός, ήδη από τότε μπήκαν τα θεμέλια του σύγχρονου πολιτισμού και θεσπίσθηκαν κανόνες για την λειτουργία και την διατήρηση αυτού του πολιτισμού (οικονομικού, πολιτικού, θρησκευτικού…), δημιουργήθηκαν θεσμοί της εξουσίας, της συναλλαγής, του εμπορίου κλπ. Οι ισχυρές ομάδες διαμόρφωσαν αυτούς τους θεσμούς κατά τα συμφέροντά τους… Αυτό δεν είναι τοπικό φαινόμενο. Πηγάζει από την «φύση» (και το «επίπεδο επίγνωσης») του ανθρώπου και εκδηλώνεται παντού, σε ολόκληρο τον τότε γνωστό κόσμο των Τριών Ηπείρων, της Ασίας, της Ευρώπης και της Αφρικής…
Κι αυτό γίνεται μέχρι σήμερα. Η δημιουργία ισχυρών συνασπισμών, αυτοκρατοριών, ισχυρών εξουσιών, ξεκίνησε εδώ και χιλιετηρίδες, πάνω σε αυτό το μοντέλο Κοινωνίας (Εξουσίας).
Μοναδική εξαίρεση (με ιστορικά στοιχεία, γιατί μπορεί να συνέβει κι αλλού, αλλά δεν έχουμε πληροφορίες) ήταν η Αρχαία Αθήνα, που επηρεασμένη (η Κοινωνία) από το Κίνημα του Ορφισμού (της «θεϊκότητας» του ανθρώπου, της «ισότητας», κλπ…), με τους Πεισιστρατίδες  που προετοίμασαν τον ερχομό της Άμεσης Αληθινής Δημοκρατίας και τους επόμενους μεγάλους ηγέτες, μέχρι τον Περικλή, προσπάθησε να Φτιάξει μια Αληθινή Κοινωνία…
Η Δημοκρατία της Αθήνας (παρά την συκοφάντησή της αλλά και τις πραγματικές «αστοχίες» της) υπήρξε ένα μοναδικό φαινόμενο, που χάθηκε όμως μέσα στην ιστορία και την σκόνη του χρόνου. Βέβαια κι άλλες πόλεις εφάρμοσαν το Σύστημα της Δημοκρατίας. Η Αθήνα υπήρξε το Πρότυπο… Με την Κάθοδο των Μακεδόνων όμως και την δημιουργία της Αυτοκρατορίας του Αλέξανδρου τα πράγματα ξαναγύρισαν πάλι στην κανονική κοίτη και στην παγιωμένη ροή του πολιτισμού… Αυτοκρατορίες δημιουργούνται και καταστρέφονται για να φτάσουμε στην σημερινή κατάσταση των κρατών… Βέβαια υπάρχουν και σήμερα ισχυρά (ή ανερχόμενα) κράτη (όπως οι παλιές αυτοκρατορίες).
.
Πως λοιπόν διαμορφώνεται η Κατάσταση στον Σημερινό Κόσμο; Υπάρχει ένας παγκόσμιος πολιτισμός, ένα ιδεολογικό-οικονομικό-πολιτικό-κοινωνικό σύμπλεγμα, μια παγκόσμια κοινωνία που ακολουθεί τους ίδιους κανόνες, το ίδιο μοντέλο πολιτισμού, παρά τις ιδιαιτερότητες και τις επιμέρους διαφορές.
Παντού κυριαρχεί η τάξη του πλούτου που επηρεάζει την οικονομική, την πολιτική και την κοινωνική ζωή, σε παγκόσμιο και τοπικό επίπεδο(γιατί όλες οι εξουσίες συνεργάζονται). Διαμορφώνουν την ιδεολογία (την νοοτροπία), την συμπεριφορά κα την ζωή των ανθρώπων. Ελέγχουν πολιτική και θρησκευτική εξουσία, δημόσια εκπαίδευση (όπου περνούν την «γνώση» που αποφασίζουν), την δημόσια (και ιδιωτική) ενημέρωση (όπου διαμορφώνουν την εικόνα του κόσμου που θέλουν)… Οι «δημοκρατίες» τους είναι παρωδίες δημοκρατίας και τα συντάγματα και οι νόμοι τους κατά τις τρέχουσες ανάγκες τους…
.
Έτσι ο άνθρωπος που έρχεται σήμερα στην ύπαρξη, στη ζωή σε αυτό τον κόσμο εντάσσεται (χωρίς να τον ρωτήσουν) μέσα σε αυτό το σύστημα.
Ποιο είναι το Πρόβλημα;
Ότι το μοντέλο του παγκόσμιου πολιτισμού, η «κοινωνία», δεν δημιουργήθηκε για να εξυπηρετήσει τους πολίτες του κόσμου αλλά για να τους υποδουλώσει, να τους χειραγωγήσει και να τους εκμεταλλευτεί.
Σκοπός του «Συστήματος» και των ανθρώπων που το υπηρετούν (που τον πετυχαίνουν σχεδόν στο σύνολο του πληθυσμού) είναι να καθηλώνουν τους ανθρώπους στην «λειτουργία του μυαλού», να τους επιβάλλουν «μοντέλα σκέψης» και «συγκεκριμένες αντιλήψεις» και να τους κατευθύνουν στο να εξυπηρετούν την λειτουργία αυτής της «κοινωνίας» (αυτού του «είδους κοινωνίας») προσφέροντάς τους σε αντάλλαγμα μια «θέση στο κόσμο», άνεση, τρόπους ευχαρίστησης, δηλαδή μια καλύτερη ζωή… έτσι φτιάχνουν υπηκόους, πειθήνια ζώα, αποχαυνωμένα πλάσματα, ζόμπι.
Ακόμα και γι’ αυτούς που έχουν μεταφυσικά προβλήματα, η (επίσημη) φιλοσοφία και η (επίσημη) θρησκεία (σαν εκκλησία, λατρεία, κλπ.) χρησιμοποιούνται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, να καθηλώσουν τον άνθρωπο.
Αποτρέπουν (με πολλούς τρόπους) τον Άνθρωπο από το να Αναζητήσει Μέσα του την Αλήθεια, να Διευρύνει Φυσικά την Επίγνωσή του, να Δει τον Κόσμο σαν Μια Ενότητα, να Διεκδικήσει μια Αληθινή Ανθρώπινη Ζωή, μια Δίκαιη Κοινωνία… Αλήθεια, Ισότητα, Δικαιοσύνη, πράγματα αυτονόητα, που όμως δεν υπάρχουν πουθενά στη γη…
Το αποτέλεσμα είναι ότι «αυτή η κοινωνία», όπως την έφτιαξαν, δεν προσφέρει καμιά προοπτική ανάπτυξης του ανθρώπου, διεύρυνσης της Επίγνωσής του, πλατύτερης αντίληψης της ζωής, της ύπαρξης, της Πραγματικότητας…
Οι άνθρωποι αναγκάζονται (πειθαναγκάζονται, εκβιάζονται, ή ξεγελιούνται) να ζουν μέσα σε μια παγκόσμια αυταπάτη, σε ένα παγκόσμιο όνειρο (ιδεολογικό-οικονομικό-πολιτικό-κοινωνικό και θρησκευτικό). Όλη η τρέχουσα ιδεολογία, όλη η σκέψη, όλες οι δραστηριότητες των ανθρώπων ανακυκλώνονται μέσα σε αυτό το κλειστό περιορισμένο μοντέλο αντίληψης και ζωής. Η γνώση, η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η δημοκρατία, κλπ. κλπ. όλα είναι «προσαρμοσμένα» μέσα σε αυτό το μοντέλο κοινωνίας (και φυσικά δεν έχουν καμία σχέση με της Αληθινές Έννοιες και Αξίες).
Ο άνθρωπος που έρχεται στον κόσμο είναι απροετοίμαστος (κι εύκολο θύμα της «κοινωνίας») κι αν δεν βρεθεί σε ένα περιβάλλον που θα τον καθοδηγήσει σωστά στην Αλήθεια θα παγιδευτεί μέσα στο μοντέλο της σύγχρονης κοινωνίας (που μόνο Κοινωνία δεν είναι), της σύγχρονης πολιτισμένης ζούγκλας.
(συνέχεια)




~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

TAOΪSM

Chapter 9 

  

The Mystical Wisdom of Tao Te Ching: Embracing Moderation and the Way of Heaven 

  

Introduction 

  

Chapter 9 of the Tao Te Ching, attributed to the ancient sage Laozi, offers profound insights into the principles of moderation, impermanence, and the cyclical nature of life. This chapter emphasizes the importance of avoiding excess, recognizing the limitations of material wealth and status, and knowing when to withdraw. By aligning with the natural flow of the Tao, one can achieve harmony and fulfillment. Laozi’s teachings in this chapter serve as a timeless guide, reminding us that true wisdom lies in understanding the balance of life and embracing the way of heaven. 

  

The Perils of Excess 

  

"Better stop short than fill to the brim. 

Over sharpen the blade, and the edge will soon blunt." 

  

The opening lines of Chapter 9 highlight the dangers of excess. In the natural world, overfilling a vessel leads to spillage, and over-sharpening a blade results in a dull edge. These metaphors illustrate the principle that pushing beyond the natural limits of things can lead to deterioration and loss. This wisdom encourages us to practice moderation in all aspects of life, avoiding the pitfalls of overindulgence and overexertion. 

  

In a broader sense, this teaching advises against the relentless pursuit of more—more wealth, more power, more success—recognizing that such pursuits often lead to imbalance and dissatisfaction. By understanding the importance of moderation, we can maintain a state of equilibrium and preserve the integrity of our endeavors. 

  

The Illusion of Security in Wealth and Status 

  

"Amass a store of gold and jade, and no one can protect it. 

Claim wealth and titles, and disaster will follow." 

  

These lines address the fleeting nature of material wealth and social status. Amassing treasures like gold and jade may seem to offer security, but such accumulation inevitably invites risk and vulnerability. Similarly, the pursuit of wealth and titles can lead to envy, conflict, and eventual downfall. Laozi warns that relying on external possessions and honors for a sense of security is illusory and ultimately precarious. 

  

In Taoist philosophy, true security and contentment come from within, from a state of harmony with the Tao. By focusing on internal development and spiritual alignment rather than external acquisitions, one can achieve a lasting sense of peace and stability. This teaching encourages a shift in perspective from materialism to mindfulness, valuing inner richness over outer riches. 

  

The Wisdom of Knowing When to Withdraw 

  

"Retire when the work is done. 

This is the way of heaven." 

  

The concluding lines of Chapter 9 emphasize the importance of knowing when to step back and let go. Once a task is completed, it is wise to retire and refrain from further intervention. This principle reflects the cyclical nature of life and the understanding that all things have their time and place. By recognizing when a cycle has come to its natural conclusion, we can avoid unnecessary struggle and conflict. 

  

This teaching aligns with the Taoist concept of wu wei (無 為), or effortless action. Wu wei involves acting in harmony with the natural flow of events, knowing when to act and when to refrain from action. It is a practice of aligning with the Tao, allowing things to unfold naturally without force or interference. This approach leads to a state of balance and harmony, reflecting the way of heaven. 

  

Mystical Implications: The Cyclical Nature of the Tao 

  

The teachings of Chapter 9 invite us to contemplate the deeper, mystical aspects of the Tao, particularly its cyclical and self-regulating nature. The Tao, as the fundamental principle of the universe, operates through cycles of growth and decline, action and rest. By aligning with these natural rhythms, we can achieve a state of harmony and balance. 

  

Embracing Moderation 

  

The principle of moderation is central to Taoist philosophy. It teaches us to recognize the limits of our actions and desires, understanding that excess leads to imbalance and eventual decline. By practicing moderation, we can maintain a state of equilibrium, preserving our energy and resources for when they are truly needed. This approach fosters a sense of contentment and sufficiency, allowing us to appreciate the present moment without constantly striving for more. 

  

Recognizing the Illusory Nature of Wealth and Status 

  

Laozi’s warning about the perils of wealth and status encourages us to look beyond the superficial and transient aspects of life. Material possessions and social honors are subject to change and loss, and relying on them for security is ultimately futile. By shifting our focus to inner development and spiritual alignment, we can cultivate a sense of true and lasting security that is independent of external circumstances. 

  

Understanding the Importance of Withdrawal 

  

The wisdom of knowing when to withdraw is a key aspect of living in harmony with the Tao. This teaching emphasizes the importance of recognizing the natural conclusion of cycles and allowing things to end gracefully. By stepping back and letting go at the appropriate time, we can avoid unnecessary struggle and conflict, maintaining a state of balance and harmony. This approach reflects the Taoist ideal of wu wei, acting in accordance with the natural flow of events without force or interference. 

  

Practical Applications: Living in Harmony with the Tao 

  

The insights of Chapter 9 can be applied to various aspects of life, offering practical guidance for cultivating balance, contentment, and harmony. 

  

1. Practicing Moderation: In daily life, practicing moderation involves being mindful of our consumption and actions. This can include managing our diet, work, and leisure activities to avoid excess and maintain balance. By recognizing our limits and practicing restraint, we can preserve our energy and resources, fostering a sense of well-being and equilibrium. 

  

2. Shifting Focus from External to Internal: Recognizing the illusory nature of wealth and status encourages us to focus on inner development. This can involve cultivating mindfulness, self-awareness, and spiritual practices that nurture our inner richness. By valuing inner qualities such as compassion, wisdom, and integrity, we can achieve a sense of true and lasting security. 

  

3. Knowing When to Withdraw: Understanding the importance of withdrawal involves recognizing the natural conclusion of cycles and allowing things to end gracefully. This can include knowing when to end a project, step back from a role, or let go of a relationship. By accepting the natural flow of events and practicing wu wei, we can maintain a state of balance and harmony, avoiding unnecessary struggle and conflict. 

  

Conclusion 

  

Chapter 9 of the Tao Te Ching offers profound and timeless wisdom for living in harmony with the Tao. By embracing moderation, recognizing the illusory nature of wealth and status, and understanding the importance of knowing when to withdraw, we can achieve a state of balance, contentment, and harmony. These teachings encourage us to align with the natural rhythms of the Tao, fostering a life of simplicity, mindfulness, and inner richness. By following the way of heaven, we can navigate the complexities of life with grace and wisdom, discovering the profound beauty and peace that come from living in accordance with the timeless principles of the Tao. 

... 

Η μυστικιστική σοφία του Tao Te Ching: Αγκαλιάζοντας το μέτρο και τον δρόμο του ουρανού 

  

Εισαγωγή 

  

Το Κεφάλαιο 9 του Tao Te Ching, που αποδίδεται στον αρχαίο σοφό Laozi, προσφέρει βαθιές γνώσεις για τις αρχές του μέτρου, της παροδικότητας και της κυκλικής φύσης της ζωής. Αυτό το κεφάλαιο τονίζει τη σημασία της αποφυγής της υπερβολής, της αναγνώρισης των περιορισμών του υλικού πλούτου και της θέσης και της γνώσης πότε πρέπει να αποσυρθούμε. Με την ευθυγράμμιση με τη φυσική ροή του Τάο, μπορεί κανείς να επιτύχει αρμονία και εκπλήρωση. Οι διδασκαλίες του Laozi σε αυτό το κεφάλαιο χρησιμεύουν ως ένας διαχρονικός οδηγός, υπενθυμίζοντάς μας ότι η αληθινή σοφία βρίσκεται στην κατανόηση της ισορροπίας της ζωής και στην αγκαλιά της οδού του ουρανού. 

  

Οι κίνδυνοι της υπερβολής 

  

«Καλύτερα να σταματήσεις εγκαίρως παρά να γεμίσεις μέχρι το χείλος. 

Ακονίστε τη λεπίδα και η άκρη σύντομα θα αμβλύνει». 

  

Οι αρχικές γραμμές του Κεφαλαίου 9 υπογραμμίζουν τους κινδύνους της υπερβολής. Στον φυσικό κόσμο, η υπερβολική πλήρωση ενός δοχείου οδηγεί σε διαρροή και το υπερβολικό ακόνισμα μιας λεπίδας έχει ως αποτέλεσμα μια θαμπή άκρη. Αυτές οι μεταφορές απεικονίζουν την αρχή ότι η ώθηση πέρα από τα φυσικά όρια των πραγμάτων μπορεί να οδηγήσει σε φθορά και απώλεια. Αυτή η σοφία μας ενθαρρύνει να ασκούμε το μέτρο σε όλες τις πτυχές της ζωής, αποφεύγοντας τις παγίδες της υπερβολικής τέρψης και της υπερέντασης. 

  

Με μια ευρύτερη έννοια, αυτή η διδασκαλία συμβουλεύει να μην επιδιώκουμε περισσότεροερισσότερο πλούτο, περισσότερη δύναμη, περισσότερη επιτυχία-, αναγνωρίζοντας ότι τέτοιες επιδιώξεις συχνά οδηγούν σε ανισορροπία και δυσαρέσκεια. Κατανοώντας τη σημασία της μετριοπάθειας, μπορούμε να διατηρήσουμε μια κατάσταση ισορροπίας και να διατηρήσουμε την ακεραιότητα των προσπαθειών μας. 

  

Η ψευδαίσθηση της ασφάλειας στον πλούτο και στην σταθερή κατάσταση 

  

«Γεμίστε μια αποθήκη  με χρυσό και νεφρίτη και κανείς δεν θα μπορεί να την προστατεύσει. 

Διεκδικήστε πλούτη και τίτλους και θα ακολουθήσει η καταστροφή». 

  

Αυτές οι γραμμές αναφέρονται στη φευγαλέα φύση του υλικού πλούτου και της κοινωνικής θέσης. Η συγκέντρωση θησαυρών όπως ο χρυσός και ο νεφρίτης μπορεί να φαίνεται ότι προσφέρουν ασφάλεια, αλλά μια τέτοια συσσώρευση αναπόφευκτα προκαλεί κίνδυνο και ευπάθεια. Ομοίως, η επιδίωξη του πλούτου και των τίτλων μπορεί να οδηγήσει σε φθόνο, σύγκρουση και τελικά πτώση. Ο Λάοζι προειδοποιεί ότι το να βασίζεσαι σε εξωτερικές κτήσεις και τιμές για μια αίσθηση ασφάλειας είναι απατηλό και τελικά επισφαλές. 

  

Στην Ταοϊστική φιλοσοφία, η αληθινή ασφάλεια και ικανοποίηση προέρχονται από μέσα, από μια κατάσταση αρμονίας με το Τάο. Εστιάζοντας στην εσωτερική ανάπτυξη και την πνευματική ευθυγράμμιση και όχι στα εξωτερικά αποκτήματα, μπορεί κανείς να επιτύχει μια διαρκή αίσθηση ειρήνης και σταθερότητας. Αυτή η διδασκαλία ενθαρρύνει μια αλλαγή της οπτικής γωνίας από τον υλισμό στην επίγνωση, εκτιμώντας τον εσωτερικό πλούτο έναντι του εξωτερικού πλούτου. 

  

Η σοφία του να ξέρεις πότε πρέπει να αποσυρθείς 

  

«Αποσυρθείτε όταν τελειώσει η δουλειά. 

Αυτή είναι η οδός του ουρανού». 

  

Οι καταληκτικές γραμμές του Κεφαλαίου 9 τονίζουν τη σημασία του να γνωρίζουμε πότε πρέπει να κάνετε πίσω και να αφεθείτε. Μόλις ολοκληρωθεί μια εργασία, είναι συνετό να αποσυρθείτε και να αποφύγετε περαιτέρω παρέμβαση. Αυτή η αρχή αντανακλά την κυκλική φύση της ζωής και την κατανόηση ότι όλα τα πράγματα έχουν τον χρόνο και τον τόπο τους. Αναγνωρίζοντας πότε ένας κύκλος έχει φτάσει στη φυσική του κατάληξη, μπορούμε να αποφύγουμε περιττούς αγώνες και συγκρούσεις. 

  

Αυτή η διδασκαλία ευθυγραμμίζεται με την ταοϊστική έννοια του wu wei (無 為), ή της αβίαστης δράσης. Το Γου Γουέι περιλαμβάνει δράση σε αρμονία με τη φυσική ροή των γεγονότων, γνωρίζοντας πότε πρέπει να ενεργούμε και πότε να αποφεύγουμε τη δράση. Είναι μια πρακτική ευθυγράμμισης με το Τάο, επιτρέποντας στα πράγματα να ξεδιπλώνονται φυσικά χωρίς δύναμη ή παρεμβολές. Αυτή η προσέγγιση οδηγεί σε μια κατάσταση ισορροπίας και αρμονίας, αντανακλώντας τον δρόμο του ουρανού. 

  

Μυστικές επιπτώσεις: Η κυκλική φύση του Τάο 

  

Οι διδασκαλίες του Κεφαλαίου 9 μας καλούν να αναλογιστούμε τις βαθύτερες, μυστικιστικές πτυχές του Τάο, ιδιαίτερα την κυκλική και αυτορυθμιζόμενη φύση του. Το Τάο, ως η θεμελιώδης αρχή του σύμπαντος, λειτουργεί μέσα από κύκλους ανάπτυξης και παρακμής, δράσης και ανάπαυσης. Ευθυγραμμίζοντας με αυτούς τους φυσικούς ρυθμούς, μπορούμε να επιτύχουμε μια κατάσταση αρμονίας και ισορροπίας. 

  

Αγκαλιάζοντας τη μετριοπάθεια 

  

Η αρχή του μέτρου είναι κεντρική στην ταοϊστική φιλοσοφία. Μας διδάσκει να αναγνωρίζουμε τα όρια των πράξεων και των επιθυμιών μας, κατανοώντας ότι η υπερβολή οδηγεί σε ανισορροπία και τελικά παρακμή. Με το μέτρο, μπορούμε να διατηρήσουμε μια κατάσταση ισορροπίας, διατηρώντας την ενέργεια και τους πόρους μας για όταν πραγματικά χρειάζονται. Αυτή η προσέγγιση καλλιεργεί μια αίσθηση ικανοποίησης και επάρκειας, επιτρέποντάς μας να εκτιμούμε την παρούσα στιγμή χωρίς να προσπαθούμε συνεχώς για περισσότερα. 

  

Αναγνωρίζοντας την Απατηλή Φύση του Πλούτου και της Κατάστασης 

  

Η προειδοποίηση του Laozi για τους κινδύνους του πλούτου και της θέσης μας ενθαρρύνει να κοιτάξουμε πέρα από τις επιφανειακές και παροδικές πτυχές της ζωής. Τα υλικά αγαθά και οι κοινωνικές τιμές υπόκεινται σε αλλαγές και απώλειες, και το να βασίζεσαι σε αυτά για ασφάλεια είναι τελικά μάταιο. Μετατοπίζοντας την εστίασή μας στην εσωτερική ανάπτυξη και την πνευματική ευθυγράμμιση, μπορούμε να καλλιεργήσουμε μια αίσθηση αληθινής και διαρκούς ασφάλειας που είναι ανεξάρτητη από τις εξωτερικές συνθήκες. 

  

Κατανόηση της σημασίας της απόσυρσης 

  

Η σοφία του να ξέρεις πότε να αποσυρθείς είναι μια βασική πτυχή του να ζεις σε αρμονία με το Τάο. Αυτή η διδασκαλία τονίζει τη σημασία της αναγνώρισης της φυσικής ολοκλήρωσης των κύκλων και του επιτρέποντος στα πράγματα να τελειώνουν με χάρη. Κάνοντας ένα βήμα πίσω και αφήνοντας να φύγουμε την κατάλληλη στιγμή, μπορούμε να αποφύγουμε περιττούς αγώνες και συγκρούσεις, διατηρώντας μια κατάσταση ισορροπίας και αρμονίας. Αυτή η προσέγγιση αντανακλά το ταοϊστικό ιδεώδες του wu wei, ενεργώντας σύμφωνα με τη φυσική ροή των γεγονότων χωρίς δύναμη ή παρεμβολή. 

  

Πρακτικές εφαρμογές: Ζώντας σε αρμονία με το Τάο 

  

Οι ιδέες του Κεφαλαίου 9 μπορούν να εφαρμοστούν σε διάφορες πτυχές της ζωής, προσφέροντας πρακτική καθοδήγηση για την καλλιέργεια ισορροπίας, ικανοποίησης και αρμονίας. 

  

1. Εξάσκηση της μετριοπάθειας: Στην καθημερινή ζωή, η άσκηση μετριοπάθειας περιλαμβάνει να προσέχουμε την κατανάλωση και τις πράξεις μας. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει τη διαχείριση της διατροφής, της εργασίας και των ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων μας για να αποφύγουμε την υπερβολή και να διατηρήσουμε την ισορροπία. Αναγνωρίζοντας τα όριά μας και ασκώντας αυτοσυγκράτηση, μπορούμε να διατηρήσουμε την ενέργεια και τους πόρους μας, καλλιεργώντας μια αίσθηση ευεξίας και ισορροπίας. 

  

2. Μετατόπιση της εστίασης από το εξωτερικό στο εσωτερικό: Η αναγνώριση της απατηλής φύσης του πλούτου και της θέσης μας ενθαρρύνει να επικεντρωθούμε στην εσωτερική ανάπτυξη. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει την καλλιέργεια της επίγνωσης, της αυτογνωσίας και των πνευματικών πρακτικών που τρέφουν τον εσωτερικό μας πλούτο. Εκτιμώντας τις εσωτερικές ιδιότητες όπως η συμπόνια, η σοφία και η ακεραιότητα, μπορούμε να επιτύχουμε μια αίσθηση αληθινής και διαρκούς ασφάλειας. 

  

3. Γνωρίζοντας πότε πρέπει να αποσυρθείτε: Η κατανόηση της σημασίας της απόσυρσης περιλαμβάνει την αναγνώριση της φυσικής ολοκλήρωσης των κύκλων και το να επιτρέψετε στα πράγματα να τελειώσουν με χάρη. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει το να γνωρίζετε πότε πρέπει να τερματίσετε ένα έργο, να αποχωρήσετε από έναν ρόλο ή να αφήσετε μια σχέση. Με την αποδοχή της φυσικής ροής των γεγονότων και την εξάσκηση στο wu wei, μπορούμε να διατηρήσουμε μια κατάσταση ισορροπίας και αρμονίας, αποφεύγοντας περιττούς αγώνες και συγκρούσεις. 

  

Συμπέρασμα 

  

Το Κεφάλαιο 9 του Τάο Τε Τσινγκ προσφέρει βαθιά και διαχρονική σοφία για να ζεις σε αρμονία με το Τάο. Αγκαλιάζοντας το μέτρο, αναγνωρίζοντας την απατηλή φύση του πλούτου και της θέσης και κατανοώντας τη σημασία του να γνωρίζουμε πότε πρέπει να αποσυρθούμε, μπορούμε να επιτύχουμε μια κατάσταση ισορροπίας, ικανοποίησης και αρμονίας. Αυτές οι διδασκαλίες μας ενθαρρύνουν να ευθυγραμμιστούμε με τους φυσικούς ρυθμούς του Τάο, καλλιεργώντας μια ζωή με απλότητα, επίγνωση και εσωτερικό πλούτο. Ακολουθώντας τον δρόμο του ουρανού, μπορούμε να περιηγηθούμε στην πολυπλοκότητα της ζωής με χάρη και σοφία, ανακαλύπτοντας τη βαθιά ομορφιά και την ειρήνη που προέρχονται από το να ζούμε σύμφωνα με τις διαχρονικές αρχές του Τάο. 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

BUDDHISM

Chapter 9. The Mystical Essence of Good and Evil in the Dhammapada 

  

The Dhammapada, a revered text within the Theravada Buddhist tradition, offers profound insights into the nature of good and evil, guiding individuals toward a life of wisdom, compassion, and mindfulness. Chapter IX, which delves into the concept of evil, presents a series of verses that, when contemplated deeply, reveal the mystical relationship between our thoughts, actions, and the karmic outcomes that follow. 

  

The Dual Paths: Hastening Towards Good or Delighting in Evil 

  

The Dhammapada begins its exploration of evil with a stark admonition in verse 116: "If a man would hasten towards the good, he should keep his thought away from evil; if a man does what is good slothfully, his mind delights in evil." Here, the text highlights the importance of intention and mindfulness in our actions. The mind is like a garden, where thoughts are seeds. If one is not diligent in nurturing the seeds of goodness, the weeds of evil can easily take root and flourish. 

  

The phrase "slothfully" suggests that spiritual laziness is a gateway to moral decay. The verse emphasizes that the pursuit of goodness is not passive; it requires active, consistent effort. When one becomes complacent, the mind naturally gravitates towards negative tendencies. This idea is echoed in many spiritual traditions, where the concept of vigilance over one’s thoughts and actions is seen as essential to maintaining a virtuous life. 

  

The Ripple Effect of Sin and Virtue 

  

Verses 117 and 118 present a dichotomy between the outcomes of sin and virtue. In verse 117, the Dhammapada warns, "If a man commits a sin, let him not do it again; let him not delight in sin: pain is the outcome of evil." Conversely, verse 118 advises, "If a man does what is good, let him do it again; let him delight in it: happiness is the outcome of good." 

  

These verses remind us that every action we take, whether good or evil, sets into motion a chain of karmic consequences. The universe, in its infinite wisdom, does not forget; it merely waits. The outcomes of our actions may not be immediate, but they are inevitable. This is the mystical law of karma at work—a force that transcends time and space, ensuring that justice is meted out, whether in this life or the next. 

  

The notion of "delight" in these verses is particularly significant. It suggests that our emotional response to our actions—whether we take joy in virtue or sin—further reinforces the karmic consequences. To delight in evil is to anchor oneself in future suffering; to delight in good is to secure future happiness. 

  

The Unseen Ripening of Deeds 

  

The theme of delayed consequences is further explored in verses 119 and 120. "Even an evil-doer sees happiness as long as his evil deed has not ripened; but when his evil deed has ripened, then does the evil-doer see evil," says verse 119. In contrast, verse 120 states, "Even a good man sees evil days, as long as his good deed has not ripened; but when his good deed has ripened, then does the good man see happy days." 

  

These verses reveal the often-misunderstood nature of karma. The immediate results of our actions do not always reflect their true nature. An evil person may experience temporary happiness, but this is merely the calm before the storm of karmic retribution. Similarly, a good person may endure suffering, but this is only a precursor to the eventual blossoming of happiness that their good deeds will bring.