The Eternal Truth: Consciousness, Existence, Reality, is One
All the founders of the great religions and all the important philosophers of history, in their attempt to approach Reality and "capture" the Truth, followed a completely natural and simple way: They all sought the Truth and tried to understand the Reality within the "Given Consciousness”, within the “Present Consciousness”, in whatever state it may be. They sought the True Nature of their Existence, the validity of their perception, and acted to reach Pure Truth.
So can any man who can be as wise as all of them. To explore the "Given Consciousness" that happens to be. In this research, he will go through all the stages that the human species went through in its many millennia of history. Typologically there are five stages to Truth (however we mean it), five steps we must take.
1) The first and secure foundation, the base from which we can start is our own Consciousness (whatever that “Given Consciousness” is). We realize that we exist and we are troubled and seek the Truth. If we did not exist (if we were not "conscious" of our existence) the problem would not even arise. So, we must first investigate what "consciousness" "is", what is fixed and what is a secondary activity in its operation. Of course "feeling" is the fixed element, while content, all that we perceive comes after. So in the first place we perceive Existence as a whole, a confused whole.
2) Within the "Given Consciousness", consciousness, intellect, perception, mental functions, feelings (i.e. stimuli from somewhere outside the ego) and a whole world in front of us (which is considered objective) manifests. This is how the distinction between Subject and objective world is established and the perception that we are in this objective world is consolidated. Absorption in the subject leads to the prehuman, childish perception that we control everything (leading to a conscious autism), while absorption in the objective deprives us of our human characteristic of autonomy and makes us run after phenomena (and ultimately acquires us).
3) We realize that Subject, objective, are different. By mentally processing these two principles we can follow either one path of the subject or the other of the objective and establish philosophical theories and concepts that will give priority to either one or the other. This is the intellectual path followed by the early and immature thinkers and thus they founded philosophies, metaphysical beliefs about Reality which in philosophy textbooks are divided into idealistic and realistic. All these are mental constructions, attempts to grasp Reality with thought. But it is an entirely different thing to experience Reality than to think Reality. Such an attitude remains immature and childish even if it takes the form of a philosophical theory.
4) The Path followed by mature philosophers (often mystics and anti -intellectual philosophers) is another, it is the Path of Experience. To perceive the True Nature of our Existence, of Consciousness as Consciousness, and of our relation to the objective world, we must transcend both the intellect and all the secondary activities of Consciousness. In the space of thought (albeit imaginary, artificial) man feels safe. But here he is called to give up all these activities and open himself again to the Infinity of Pure Consciousness, to the Ocean of True Existence. Such an action is certainly personal, uncontrollable and therefore controversial and contested. Certainly, in reality, the Subject abandoning all these secondary activities sinks into His Objective Nature, into That which is Real, but this He experiences personally, as a Subject. The Truth that the Subject discovers is therefore Objective, but it is a personal perception of Objective Nature. In fact, in this State Subject, Objective Nature, "dissolves" and Reality Reveals itself as One Unity, as One Ocean of Existence that includes everything: and the Subject that Transcends itself and identifies with Objective Existence and all that is phenomenal objective world. In This State the Subject Identified with the Totality of Existence is transformed into a World Spirit that encloses the "objective nature." In this State the Subject has completely reversed his position, he does not feel that he is in the "objective world", he perceives that the whole "objective world" is enclosed within him. A Complete Spiritual Upheaval takes place and thus "man" "becomes" "God", what he always was.
5) A Consciousness that has Realized Full Self-Knowledge, that has reached Illumination , Enlightenment, Salvation (however we say it is the same), Realizes that in reality CONSCIOUSNESS, EXISTENCE, REALITY, IS ONE, that never she was separated from ONE REALITY and that its whole journey through the phenomenal world was nothing but a "dazzle of consciousness," which led it to perceive all the phenomena produced within it as independent of it, and that it found itself in the paradoxical position of feeling that it lives within this worldly dream. It is difficult for a consciousness that has not experienced this State to understand it.
...
Η Αιώνια Αλήθεια: Η Συνείδηση, η Ύπαρξη, η Πραγματικότητα, είναι Μία
Όλοι οι ιδρυτές των μεγάλων θρησκειών και όλοι οι σημαντικοί φιλόσοφοι της ιστορίας, στην προσπάθειά τους να προσεγγίσουν την Πραγματικότητα και να «συλλάβουν» την Αλήθεια, ακολούθησαν έναν τελείως φυσικό και απλό τρόπο: Όλοι αναζήτησαν την Αλήθεια και προσπάθησαν να κατανοήσουν την Πραγματικότητα μέσα στην «Δεδομένη Συνείδηση», στην «Παρούσα Συνείδηση», σε όποια κατάσταση κι αν βρισκόταν αυτή. Αναζήτησαν την Αληθινή Φύση της Ύπαρξης τους, την εγκυρότητα της αντίληψής τους και ενήργησαν για να φτάσουν στην Καθαρή Αλήθεια.
Το ίδιο μπορεί να κάνει οποιοσδήποτε άνθρωπος που μπορεί να είναι εξίσου σοφός με όλους αυτούς. Να διερευνήσει την «Δεδομένη Συνείδηση» που τυχαίνει να είναι. Σε αυτή την έρευνα θα περάσει από όλα τα στάδια που πέρασε το ανθρώπινο είδος στην πολλών χιλιετηρίδων ιστορία του. Τυπολογικά υπάρχουν πέντε στάδια προς την Αλήθεια (όπως κι αν την εννοούμε αυτή), πέντε βήματα που πρέπει να κάνουμε.
1) Το πρώτο και ασφαλές θεμέλιο, η βάση από την οποία μπορούμε να ξεκινήσουμε είναι η ίδια μας η Συνείδηση (η «Δεδομένη Συνείδηση» όποια κι αν είναι αυτή). Αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχουμε και προβληματιζόμαστε κι αναζητούμε την Αλήθεια. Αν δεν υπήρχαμε (αν δεν είχαμε «συνείδηση» της ύπαρξής μας) δεν θα ετίθετο καν το πρόβλημα. Πρέπει να διερευνήσουμε λοιπόν καταρχήν τι «είναι» «συνείδηση», τι είναι σταθερό και τι είναι δευτερεύουσα δραστηριότητα στην λειτουργία της. Ασφαλώς η «συναίσθηση» είναι το σταθερό στοιχείο, ενώ το περιεχόμενο, όλα όσα αντιλαμβανόμαστε έρχονται μετά. Καταρχήν λοιπόν αντιλαμβανόμαστε την Ύπαρξη σαν ένα όλο, συγκεχυμένο όλο.
2) Μέσα στην «Δεδομένη Συνείδηση» εκδηλώνεται συναίσθηση, νόηση, αντίληψη, διανοητικές λειτουργίες, αισθήματα (δηλαδή ερεθίσματα από κάπου έξω από το εγώ) κι ένας ολόκληρος κόσμος απέναντί μας (που θεωρείται αντικειμενικός). Έτσι θεμελιώνεται η διάκριση μεταξύ Υποκειμένου κι αντικειμενικού κόσμου και παγιώνεται η αντίληψη ότι είμαστε μέσα σε αυτό τον αντικειμενικό κόσμο. Η απορρόφηση στο υποκείμενο οδηγεί στην προανθρώπινη, παιδιάστικη αντίληψη, ότι ελέγχουμε τα πάντα (οδηγεί σε ένα συνειδησιακό αυτισμό), ενώ η απορρόφηση στο αντικειμενικό μας στερεί το ανθρώπινο χαρακτηριστικό μας που είναι η αυτεξουσιότητα και μας κάνει να τρέχουμε πίσω από τα φαινόμενα (και τελικά μας αποκτηνώνει).
3) Αντιλαμβανόμαστε ότι Υποκείμενο, αντικειμενικό, είναι διαφορετικά. Επεξεργαζόμενοι διανοητικά αυτές τις δύο αρχές μπορούμε να ακολουθήσουμε ή τον ένα δρόμο του υποκειμένου ή τον άλλο του αντικειμενικού και να θεμελιώσουμε φιλοσοφικές θεωρίες και αντιλήψεις που θα δίνουν προτεραιότητα είτε στο ένα είτε στο άλλο. Αυτός είναι ο διανοητικός δρόμος που ακολούθησαν οι πρώιμοι και ανώριμοι διανοητές κι έτσι θεμελίωσαν φιλοσοφίες, μεταφυσικές δοξασίες για την Πραγματικότητα που στα εγχειρίδια της φιλοσοφίας διαχωρίζονται σε ιδεαλιστικές και ρεαλιστικές. Όλα αυτά είναι διανοητικές κατασκευές, προσπάθειες να συλλάβουμε με την σκέψη την Πραγματικότητα. Είναι όμως τελείως διαφορετικό πράγμα να βιώνουμε την Πραγματικότητα από το να σκεφτόμαστε την Πραγματικότητα. Μία τέτοια στάση παραμένει ανώριμη και παιδιάστικη κι ας παίρνει την μορφή φιλοσοφικής θεωρίας.
4) Ο Δρόμος που ακολούθησαν οι ώριμοι φιλόσοφοι (συχνά μυστικιστές και αντι-διανοητικοί φιλόσοφοι) είναι άλλος, είναι ο Δρόμος του Βιώματος. Για να αντιληφθούμε την Αληθινή Φύση της Ύπαρξής μας, της Συνείδησης σαν Συνείδησης και της σχέσης μας με τον αντικειμενικό κόσμο θα πρέπει να υπερβούμε και την διανόηση κι όλες τις δευτερεύουσες δραστηριότητες της Συνείδησης. Στον χώρο της σκέψης (αν και φανταστικός, τεχνητός) ο άνθρωπος αισθάνεται ασφάλεια. Εδώ όμως καλείται να εγκαταλείψει όλες αυτές τις δραστηριότητες και να ξανοιχτεί στο Άπειρο της Καθαρής Συνείδησης, στον Ωκεανό της Αληθινής Ύπαρξης. Μία τέτοια ενέργεια είναι ασφαλώς προσωπική, μη ελεγχόμενη και συνεπώς αμφιλεγόμενη και αμφισβητούμενη. Βεβαίως, στην πραγματικότητα, το Υποκείμενο εγκαταλείποντας όλες αυτές τις δευτερεύουσες δραστηριότητες βυθίζεται στην Αντικειμενική Φύση Του, σε Αυτό που Είναι Πραγματικά, αλλά αυτό το Βιώνει προσωπικά, σαν Υποκείμενο. Η Αλήθεια που ανακαλύπτει λοιπόν το Υποκείμενο είναι Αντικειμενική, αλλά είναι μία προσωπική αντίληψη της Αντικειμενικής Φύσης. Στην πραγματικότητα, σε Αυτή την Κατάσταση Υποκείμενο, Αντικειμενική Φύση, «διαλύονται» και η Πραγματικότητα Αποκαλύπτεται σαν Μία Ενότητα, σαν Ένας Ωκεανός Ύπαρξης που συμπεριλαμβάνει τα πάντα: και το Υποκείμενο που Υπερβαίνει τον εαυτό του και ταυτίζεται με την Αντικειμενική Ύπαρξη και όλο τον φαινομενικό αντικειμενικό κόσμο. Σε Αυτή την Κατάσταση το Υποκείμενο που Ταυτίστηκε με το Σύνολο της Ύπαρξης μεταβάλλεται σε Παγκόσμιο Πνεύμα που περικλείνει την «αντικειμενική φύση». Σε Αυτή την Κατάσταση το Υποκείμενο έχει αντιστρέψει τελείως την θέση του, δεν αισθάνεται ότι είναι μέσα στον «αντικειμενικό κόσμο», αντιλαμβάνεται ότι Μέσα Του περικλείνεται όλος ο «αντικειμενικός κόσμος». Συμβαίνει μία Πλήρης Πνευματική Ανατροπή κι έτσι ο «άνθρωπος» «γίνεται» «Θεός», ό,τι ήταν πάντα.
5) Μία Συνείδηση που Πραγματοποίησε την Πλήρη Αυτογνωσία, που έφτασε στην Έλλαμψη, στην Φώτιση, στην Σωτηρία (όπως κι αν το πούμε είναι το ίδιο), Αντιλαμβάνεται ότι στην πραγματικότητα η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, η ΥΠΑΡΞΗ, η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ, ότι ποτέ δεν αποχωρίστηκε από την ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ κι ότι όλη η πορεία της μέσα στον φαινομενικό κόσμο δεν ήταν παρά μία «συνειδησιακή παραζάλη», που την οδήγησε στο να αντιλαμβάνεται όλα τα φαινόμενα που παράγονται μέσα της σαν ανεξάρτητα από αυτήν και ότι βρέθηκε στην παράδοξη θέση να αισθάνεται ότι ζει μέσα σε αυτό το κοσμικό όνειρο. Είναι δύσκολο να κατανοήσει Αυτή την Κατάσταση μία συνείδηση που δεν την Βίωσε.
