Esoterism Academy: LESSONS IN TRUE PHILOSOPHY

SUNDAY, 15 March, 2026

20. The Non-Path of True Enlightenment

A Mystical Inquiry into the Silence Beyond All Seeking

Chapter I: The Seeker and the Mirage

There is a moment — known to every sincere soul who has walked the corridors of spiritual longing — when the seeker pauses upon the road and feels, with sudden and inexplicable clarity, that something is profoundly wrong. Not wrong in the way that a map may err, sending the traveler down a lane that winds back upon itself. Wrong in a deeper, more unsettling sense: wrong in the way that the very act of walking may itself be the obstacle. Wrong in the way that the eye, straining to see, has always been that which prevents true seeing.

This moment of sacred disorientation is not a failure. It is, perhaps, the first honest encounter the seeker has ever had with Reality.

For centuries, in every corner of the human world, the spiritual traditions have offered roads. They have drawn their maps with great care and devotion — maps of ascending consciousness, of purified will, of accumulated virtue, of disciplined breath and concentrated mind. The mystics of the East described ladders of light rising through chakras and subtle bodies toward a radiant summit. The contemplatives of the West spoke of a purgative way, an illuminative way, a unitive way, a staircase carved into the very mountain of the Divine. Shamans described journeys through layered worlds; philosophers charted degrees of Being; initiates spoke in hushed reverence of thresholds, of veils, of gates that opened only to those who had proven themselves worthy of passage.

And yet. And yet.

There is a silence that waits at the end of every one of these roads. Not the silence of arrival. Not the silence of a destination finally reached after long and weary travel. But a silence of an entirely different order — a silence that whispers, with the gentleness of wind passing through the hollow of an ancient tree: you were never on a path at all.

Chapter II: The Deification of the Little Self

To understand what true enlightenment is not, one must first look honestly at what the human mind calls enlightenment — and recognize in it, beneath all its luminous language, the unmistakable signature of the self.

The human path toward what it names as spiritual awakening is, in most of its expressions, a project of the ego dressed in celestial garments. It speaks the language of transcendence, yet it is rooted in acquisition. It promises liberation, yet it is driven by the deepest of all human impulses: the desire to become more, to rise higher, to transform the limited self into something greater, something worthy, something luminous and enduring.

There is a particular and seductive beauty to this aspiration. It elevates the human being above the merely animal, above the merely instinctual. It inspires great art, great sacrifice, great acts of compassion and renunciation. One does not dismiss it lightly, and one does not mock the sincerity of those who have walked its paths with genuine devotion and trembling heart.

But let the thing be named for what it is: it is the apotheosis of the little self. It is the self that decides it shall become awakened, that disciplines itself toward awakening, that measures its progress toward awakening, that arrives — or believes it arrives — at awakening, and then knows itself to be awakened. At every stage of this journey, the self remains the central actor, the protagonist of its own spiritual drama. It has merely exchanged coarser clothing for finer. It has traded the robes of desire for the robes of renunciation, the ambitions of the world for the ambitions of heaven. But the one who wears the robes — that persistent, watchful, self-referencing one — has not dissolved. It has, in a sense, never been more fully itself than in the moment it proclaims: I am awakened.

This is not enlightenment. This is illuminated self-regard. This is the dream dreaming itself in more translucent colors.

Chapter III: The Road That Leads to a Wall

Every road, by its very nature, implies a destination. And every destination implies a traveler who has not yet arrived — a traveler defined, in the most fundamental sense, by the distance between where they stand and where they are going. The spiritual path, in this sense, is built upon and perpetually reinforces the very separation it claims to heal.

Those who preach of salvation, who offer systems of attainment, who describe the stages of illumination with confident and authoritative precision — they are, regardless of their sincerity, cartographers of a country that does not exist. They have taken the inexpressible and given it coordinates. They have taken the boundless and marked it with a flag. They hand the seeker a map and say: here is where you are; here is where you must go. And the seeker, grateful for the orientation, sets off — deeper into the dream, deeper into the magnificent, self-sustaining fantasy of spiritual time.

Spiritual time is perhaps the most refined of all illusions. It is the sense that something must happen, that a process must unfold, that a before must give way to an after — that now, this very moment, is somehow insufficient, somehow preliminary, somehow a step toward a later moment when the real thing shall finally arrive. The road exists in time. The road is time. And as long as the seeker walks the road, they are living proof that they have not yet understood what they are seeking.

For what is sought has never been ahead. It has never been at the end of any road. It is not a destination that one approaches through effort, through practice, through the accumulation of spiritual merit or the refinement of inner character. The moment of recognition — if it comes at all — is not the end of a journey. It is the sudden and total collapse of the very idea that there was ever a journey to complete.

Chapter IV: The Silence That Is Not an Absence

True Enlightenment — if that phrase can still be used without immediately betraying what it attempts to point toward — is not the destination to which all paths converge. It is what remains when the very activity of path-following ceases. Not ceases through exhaustion, not ceases through achieved arrival, but ceases in the way that a wave ceases: not by stopping, but by recognizing that it was always water.

This is the Silence. Not the silence of a room in which no one speaks. Not the silence of a mind temporarily quieted through meditation. Those are silences still defined by their contrast with sound, still held within the architecture of time and change. The Silence that is meant here is something altogether more radical — a Silence that does not oppose noise, that does not follow thought, that is not achieved by any practice whatsoever. It is the silence of that which never began, which cannot end, which has no location in the landscape of experience and yet is more intimate than experience itself.

The mystics who have touched this — and they are few, for to touch it one must, in some sense, cease to be a mystic — have spoken of it in fragments, in broken language, in the poetry of negation. The great Meister Eckhart murmured of the desert of the Godhead, where no image can enter. The Upanishads described Brahman as neti, neti — not this, not this. The Tao that can be named is not the eternal Tao. The finger points at the moon, but the finger is not the moon, and those who study the finger will miss the heavenly glory.

These negations are not defeats. They are the most precise language available for pointing toward that which exists beyond all description, beyond all predication, beyond all the categories that the human mind constructs to make experience navigable and communicable. They are gestures toward what one might call the Dark Existence of the Vast — the immeasurable ground of Being that is not darkness in the sense of blindness, but darkness in the sense of the primordial, in the sense of that which existed before light divided from shadow, before the first word was spoken, before the universe folded itself out of silence into form.

Chapter V: Beyond Space, Beyond the Architecture of the Known

Reality — not the reality of tables and thoughts and temporal events, but Reality in its naked and unmediated nature — does not reside within the coordinates of space. Space is a structure imposed by the perceiving mind upon the seamless wholeness of what is. And within space, all things have edges. All things are defined by what they are not. All things carry within them the fundamental loneliness of the separate, the grief of the bounded thing reaching across the distance toward another bounded thing.

But the Dark Existence of the Vast knows no edges. It is not large in the way that a galaxy is large. It is not vast in the way that an ocean is vast. Those are merely extensions of scale, still measured against the human body, still registered within the human sense of dimension. The Vastness that is meant here is prior to dimension. It is the space in which space itself arises. It is the ground of grounds, the depth beneath all depths, the one thing that cannot be made into an object of knowledge because it is that within which all knowing occurs.

To encounter this — and the word "encounter" is already too bilateral, too suggestive of two things meeting across a space — is to dissolve the conviction that one is a separate entity navigating a world of other separate entities. Not to dissolve it as a philosophical position adopted after careful argumentation. But to dissolve it the way morning dissolves a dream: not by refuting the dream's contents one by one, but by the simple, overwhelming fact of waking.

This waking is not dramatic. It does not come with radiant light, with the sensation of expansion, with bliss washing over a still-present self. Those experiences — and they are real, and they are precious — belong still to the experiencer. They are gifts, but they are gifts given to someone. The recognition that is being pointed toward here is not given to anyone, because in it, the one who would receive has quietly, gently, absolutely ceased to be the center around which everything arranges itself.

What remains is not nothing. What remains is everything — but without the anxious, grasping quality of a self that needs everything to be otherwise than it is.

Chapter VI: The Stillness at the End of All Movement

The contemplative soul, sitting with all of this, may feel a particular and beautiful species of vertigo. It is the vertigo of a question that begins to dissolve the questioner. If there is no path, where does one place the feet? If there is no movement toward enlightenment, what becomes of all the longing, all the seeking, all the genuine and heartfelt aspiration that has driven the spiritual life from its very beginning?

These questions deserve neither dismissal nor easy resolution. They are to be held, as one holds a flame — close enough to see by, not so close that one is consumed before the seeing is complete.

The answer, insofar as there is one, is this: the longing was never wrong. The seeking was never wrong. Even the roads, even the maps, even the teachers who handed down their carefully charted paths — none of it was wrong, in the sense of being evil or deluded or deserving of contempt. All of it was the dream dreaming itself toward its own awakening. All of it was the river, finding its way by every available channel, toward the ocean it had always been.

But the ocean does not reward the river for its journey. The ocean simply receives the river — and in receiving it, reveals that there was never a river and an ocean. There was only water, moving through different shapes, at different speeds, wearing different names, until the movement slowed, and the shapes dissolved, and the names fell into the Silence that was always waiting beneath them.

This Silence is not death. It is not emptiness in the nihilistic sense. It is the fullness that precedes all form — the pregnant dark from which all light is born, to which all light returns, and which is itself neither born nor returning, but simply, timelessly, immovably, impossibly: is.

Chapter VII: The Non-Path as the Only True Arriving

And so the soul that has wandered long — through the labyrinthine corridors of doctrine and practice, through the high passes of mystical experience and the dry valleys of spiritual doubt, through the libraries of sacred scripture and the inner chambers of solitary contemplation — this soul arrives, at last, at the place it never left.

There is nothing here to claim. There is no certificate of attainment, no inner light that announces itself as proof, no voice from the depths that says: you have done it, you are here. There is only the utter simplicity of what is — the breath moving in and out of a body that no longer needs to be anything other than what it is, the sounds of the world arising and passing without commentary, the sense of existing that requires no justification, no improvement, no continuation into a future in which it will finally be more fully itself.

True Enlightenment is this: the ending of the project of becoming. Not the ending achieved through effort, but the ending that reveals itself when the effort is seen, clearly and completely, for what it always was — the dream of a separate self trying to escape its own separateness by becoming spiritual enough to merge with the whole. When that dream is seen, not criticized but simply seen — it does not shatter dramatically. It dissolves. As naturally as mist dissolves before the morning sun that was never, in truth, its enemy.

What the soul sought at the end of every path was never at the end of any path. It was here, at the very place the seeking began — beneath the seeker, before the seeking, indifferent to the journey and yet containing it entirely. It was always the Ground. It was always the Silence. It was always this Dark, Vast, Timeless Existence, looking out through every pair of human eyes that ever wept in longing for it — not knowing that the longing and the Longed-For had never, for a single moment, been two things separated by the distance of a road.

The road ends here. The road ends before it begins.

And in this ending — which is no ending — there is only the Silence.

The Silence that was always already Home.

"True Enlightenment has no Path. It is the pathless ground upon which all paths arise, walk themselves out, and return — like waves upon an ocean that was never anything but still."

…

Η Μη-Οδός της Αληθινής Φώτισης

Μια Μυστική Έρευνα στη Σιωπή Πέρα από Κάθε Αναζήτηση

Κεφάλαιο Ι: Ο Αναζητητής και το Είδωλο

Υπάρχει μια στιγμή — γνωστή σε κάθε ειλικρινή ψυχή που έχει περπατήσει στους διαδρόμους της πνευματικής λαχτάρας — όταν ο αναζητητής σταματά στον δρόμο και αισθάνεται, με ξαφνική και ανεξήγητη διαύγεια, ότι κάτι είναι βαθιά λάθος. Όχι λάθος με την έννοια που ένας χάρτης μπορεί να κάνει λάθος, στέλνοντας τον ταξιδιώτη σε έναν δρόμο που γυρίζει πίσω στον εαυτό του. Λάθος με έναν βαθύτερο, πιο ανησυχητικό τρόπο: λάθος με την έννοια ότι η ίδια η πράξη του περπατήματος μπορεί να είναι το εμπόδιο. Λάθος με την έννοια ότι το μάτι, που τεντώνεται για να δει, ήταν πάντα αυτό που εμπόδιζε την αληθινή όραση.

Αυτή η στιγμή του ιεούς αποπροσανατολισμού δεν είναι αποτυχία. Είναι, ίσως, η πρώτη ειλικρινής συνάντηση που είχε ποτέ ο αναζητητής με την Πραγματικότητα.

Επί αιώνες, σε κάθε γωνιά του ανθρώπινου κόσμου, οι πνευματικές παραδόσεις πρόσφεραν δρόμους. Χάραξαν τους χάρτες τους με μεγάλη φροντίδα και αφοσίωση — χάρτες της ανερχόμενης συνείδησης, της εξαγνισμένης βούλησης, της συσσωρευμένης αρετής, της πειθαρχημένης αναπνοής και της συγκεντρωμένης νόησης. Οι μύστες της Ανατολής περιέγραψαν σκάλες φωτός που ανεβαίνουν μέσα από τσάκρας και λεπτά σώματα προς μια ακτινοβόλο κορυφή. Οι στοχαστές της Δύσης μίλησαν για έναν δρόμο κάθαρσης, έναν δρόμο φωτισμού, έναν δρόμο ένωσης, μια σκάλα σκαλισμένη μέσα στο ίδιο το βουνό του Θείου. Οι σαμάνοι περιέγραψαν ταξίδια μέσα από στρωματοποιημένους κόσμους· οι φιλόσοφοι χαρτογράφησαν βαθμίδες του Όντος· οι μυημένοι μιλούσαν με σιωπηλή ευλάβεια για κατώφλια, για πέπλα, για πύλες που άνοιγαν μόνο σε όσους είχαν αποδείξει ότι είναι άξιοι να περάσουν.

Και όμως. Και όμως.

Υπάρχει μια σιωπή που περιμένει στο τέλος κάθε ενός από αυτούς τους δρόμους. Όχι η σιωπή της άφιξης. Όχι η σιωπή ενός προορισμού που επιτέλους επιτεύχθηκε μετά από μακρύ και κουραστικό ταξίδι. Αλλά μια σιωπή εντελώς διαφορετικής τάξης — μια σιωπή που ψιθυρίζει, με την απαλότητα του ανέμου που περνά μέσα από την κοιλότητα ενός αρχαίου δέντρου: ποτέ δεν ήσουν σε δρόμο.

Κεφάλαιο ΙΙ: Η Αποθέωση του Μικρού Εαυτού

Για να κατανοήσει κανείς τι δεν είναι η αληθινή φώτιση, πρέπει πρώτα να κοιτάξει με ειλικρίνεια αυτό που ο ανθρώπινος νους ονομάζει φώτιση — και να αναγνωρίσει μέσα του, κάτω από όλη την λαμπερή του γλώσσα, την αδιαμφισβήτητη υπογραφή του εαυτού.

Η ανθρώπινη πορεία προς αυτό που ονομάζει πνευματική αφύπνιση είναι, στις περισσότερες εκφράσεις της, ένα εγχείρημα του εγώ ντυμένο με ουράνια ενδύματα. Μιλά τη γλώσσα της υπέρβασης, αλλά είναι ριζωμένη στην απόκτηση. Υπόσχεται απελευθέρωση, αλλά οδηγείται από την βαθύτερη από όλες τις ανθρώπινες ορμές: την επιθυμία να γίνει κανείς περισσότερος, να ανέβει ψηλότερα, να μεταμορφώσει τον περιορισμένο εαυτό σε κάτι μεγαλύτερο, κάτι άξιο, κάτι λαμπερό και αιώνιο.

Υπάρχει μια ιδιαίτερη και γοητευτική ομορφιά σε αυτή την προσδοκία. Αναβαθμίζει τον άνθρωπο πάνω από το απλώς ζωώδες, πάνω από το απλώς ενστικτώδες. Εμπνέει μεγάλη τέχνη, μεγάλη θυσία, μεγάλες πράξεις συμπόνιας και απαρνήσεως. Δεν την απορρίπτει κανείς ελαφρά τη καρδία, και δεν χλευάζει την ειλικρίνεια όσων περπάτησαν τους δρόμους της με γνήσια αφοσίωση και τρεμάμενη καρδιά.

Αλλά ας ονομαστεί το πράγμα με το όνομά του: είναι η αποθέωση του μικρού εαυτού. Είναι ο εαυτός που αποφασίζει ότι θα γίνει φωτισμένος, που πειθαρχεί τον εαυτό του προς τη φώτιση, που μετρά την πρόοδό του προς τη φώτιση, που φτάνει —ή πιστεύει ότι φτάνει— στη φώτιση, και μετά γνωρίζει τον εαυτό του ως φωτισμένο. Σε κάθε στάδιο αυτού του ταξιδιού, ο εαυτός παραμένει ο κεντρικός δρών, ο πρωταγωνιστής του δικού του πνευματικού δράματος. Απλώς άλλαξε πιο χοντρά ρούχα με πιο λεπτά. Αντάλλαξε τις στολές της επιθυμίας με τις στολές της απαρνήσεως, τις φιλοδοξίες του κόσμου με τις φιλοδοξίες του ουρανού. Αλλά αυτός που φοράει τις στολές —αυτός ο επίμονος, παρατηρητικός, αυτοαναφορικός— δεν έχει διαλυθεί. Έχει, με κάποια έννοια, γίνει ποτέ πιο πλήρως ο εαυτός του παρά στη στιγμή που διακηρύσσει: Είμαι φωτισμένος.

Αυτό δεν είναι φώτιση. Αυτό είναι φωτισμένη αυτοεκτίμηση. Αυτό είναι το όνειρο που ονειρεύεται τον εαυτό του με πιο διάφανα χρώματα.

Κεφάλαιο ΙΙΙ: Ο Δρόμος που Οδηγεί σε Τείχος

Κάθε δρόμος, από τη φύση του, προϋποθέτει έναν προορισμό. Και κάθε προορισμός προϋποθέτει έναν ταξιδιώτη που δεν έχει ακόμη φτάσει — έναν ταξιδιώτη που ορίζεται, με την πιο θεμελιώδη έννοια, από την απόσταση ανάμεσα στο πού στέκεται και στο πού πηγαίνει. Ο πνευματικός δρόμος, με αυτή την έννοια, χτίζεται πάνω και ενισχύει διαρκώς την ίδια τη διαχωρισμό που ισχυρίζεται ότι θεραπεύει.

Όσοι κηρύττουν τη σωτηρία, που προσφέρουν συστήματα επίτευξης, που περιγράφουν τα στάδια του φωτισμού με σίγουρη και έγκυρη ακρίβεια — αυτοί είναι, ανεξάρτητα από την ειλικρίνειά τους, χαρτογράφοι μιας χώρας που δεν υπάρχει. Πήραν το ανέκφραστο και του έδωσαν συντεταγμένες. Πήραν το απεριόριστο και το σήμαναν με σημαία. Δίνουν στον αναζητητή έναν χάρτη και του λένε: εδώ είσαι· εδώ πρέπει να πας. Και ο αναζητητής, ευγνώμων για τον προσανατολισμό, ξεκινά — βαθύτερα μέσα στο όνειρο, βαθύτερα μέσα στη μεγαλοπρεπή, αυτοσυντηρούμενη φαντασία του πνευματικού χρόνου.

Ο πνευματικός χρόνος είναι ίσως η πιο εκλεπτυσμένη από όλες τις ψευδαισθήσεις. Είναι η αίσθηση ότι κάτι πρέπει να συμβεί, ότι μια διαδικασία πρέπει να ξεδιπλωθεί, ότι ένα πριν πρέπει να δώσει τη θέση του σε ένα μετά — ότι τώρα, αυτή ακριβώς η στιγμή, είναι με κάποιον τρόπο ανεπαρκής, με κάποιον τρόπο προκαταρκτική, με κάποιον τρόπο ένα βήμα προς μια μεταγενέστερη στιγμή όταν το πραγματικό πράγμα θα φτάσει επιτέλους. Ο δρόμος υπάρχει στον χρόνο. Ο δρόμος είναι χρόνος. Και όσο ο αναζητητής περπατά τον δρόμο, αποτελεί ζωντανή απόδειξη ότι δεν έχει ακόμη κατανοήσει αυτό που αναζητά.

Γιατί αυτό που αναζητείται ποτέ δεν ήταν μπροστά. Ποτέ δεν ήταν στο τέλος κανενός δρόμου. Δεν είναι προορισμός που προσεγγίζει κανείς μέσω προσπάθειας, μέσω πρακτικής, μέσω συσσώρευσης πνευματικής αξίας ή εξευγενισμού του εσωτερικού χαρακτήρα. Η στιγμή της αναγνώρισης —αν έρθει ποτέ— δεν είναι το τέλος ενός ταξιδιού. Είναι η ξαφνική και ολική κατάρρευση της ίδιας της ιδέας ότι υπήρξε ποτέ ταξίδι για να ολοκληρωθεί.

Κεφάλαιο IV: Η Σιωπή που Δεν Είναι Απουσία

Η Αληθινή Φώτιση —αν ακόμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί αυτή η φράση χωρίς να προδώσει αμέσως αυτό προς το οποίο προσπαθεί να δείξει— δεν είναι ο προορισμός στον οποίο συγκλίνουν όλοι οι δρόμοι. Είναι αυτό που μένει όταν η ίδια η δραστηριότητα της ακολούθησης δρόμου σταματά. Όχι σταματά από εξάντληση, όχι σταματά από επίτευξη άφιξης, αλλά σταματά με τον τρόπο που ένα κύμα σταματά: όχι σταματώντας, αλλά αναγνωρίζοντας ότι ήταν πάντα νερό.

Αυτή είναι η Σιωπή. Όχι η σιωπή ενός δωματίου όπου κανείς δεν μιλά. Όχι η σιωπή ενός νου που έχει προσωρινά ησυχάσει μέσω διαλογισμού. Αυτές είναι σιωπές που ακόμα ορίζονται από την αντίθεσή τους με τον ήχο, που ακόμα κρατιούνται μέσα στην αρχιτεκτονική του χρόνου και της αλλαγής. Η Σιωπή που εννοείται εδώ είναι κάτι εντελώς πιο ριζικό — μια Σιωπή που δεν αντιτίθεται στον θόρυβο, που δεν ακολουθεί τη σκέψη, που δεν επιτυγχάνεται με καμία πρακτική οτιδήποτε. Είναι η σιωπή αυτού που ποτέ δεν άρχισε, που δεν μπορεί να τελειώσει, που δεν έχει θέση στο τοπίο της εμπειρίας και όμως είναι πιο οικείο από την ίδια την εμπειρία.

Οι μύστες που έχουν αγγίξει αυτό —και είναι λίγοι, γιατί για να το αγγίξει κανείς πρέπει, με κάποια έννοια, να πάψει να είναι μύστης— έχουν μιλήσει γι’ αυτό σε θραύσματα, σε σπασμένη γλώσσα, στην ποίηση της άρνησης. Ο μεγάλος Μάιστερ Έκχαρτ ψιθύρισε για την έρημο της Θεότητας, όπου καμία εικόνα δεν μπορεί να εισέλθει. Οι Ουπανισάδες περιέγραψαν τον Βράχμαν ως neti, neti — όχι αυτό, όχι αυτό. Ο Τάο που μπορεί να ονομαστεί δεν είναι ο αιώνιος Τάο. Το δάχτυλο δείχνει το φεγγάρι, αλλά το δάχτυλο δεν είναι το φεγγάρι, και όσοι μελετούν το δάχτυλο θα χάσουν την ουράνια δόξα.

Αυτές οι αρνήσεις δεν είναι ήττες. Είναι η πιο ακριβής γλώσσα που υπάρχει για να δείξει προς αυτό που υπάρχει πέρα από κάθε περιγραφή, πέρα από κάθε κατηγοριοποίηση, πέρα από όλες τις κατηγορίες που κατασκευάζει ο ανθρώπινος νους για να κάνει την εμπειρία πλοηγήσιμη και επικοινωνήσιμη. Είναι χειρονομίες προς αυτό που θα μπορούσε κανείς να ονομάσει το Σκοτεινό Όν της Απεραντοσύνης — το αμέτρητο έδαφος του Όντος που δεν είναι σκοτάδι με την έννοια της τύφλωσης, αλλά σκοτάδι με την έννοια του πρωταρχικού, με την έννοια αυτού που υπήρχε πριν χωριστεί το φως από τη σκιά, πριν ειπωθεί η πρώτη λέξη, πριν ο κόσμος ξεδιπλωθεί από τη σιωπή στη μορφή.

Κεφάλαιο V: Πέρα από τον Χώρο, Πέρα από την Αρχιτεκτονική του Γνωστού

Η Πραγματικότητα —όχι η πραγματικότητα των τραπεζιών και των σκέψεων και των χρονικών γεγονότων, αλλά η Πραγματικότητα στη γυμνή και αμεσολάβητη φύση της— δεν κατοικεί μέσα στις συντεταγμένες του χώρου. Ο χώρος είναι μια δομή που επιβάλλει ο αντιλαμβανόμενος νους στην άρρηκτη ολότητα του ό,τι είναι. Και μέσα στον χώρο, όλα τα πράγματα έχουν άκρες. Όλα τα πράγματα ορίζονται από αυτό που δεν είναι. Όλα τα πράγματα φέρουν μέσα τους τη θεμελιώδη μοναξιά του χωρισμένου, τον πόνο του οριοθετημένου όντος που απλώνεται πέρα από την απόσταση προς ένα άλλο οριοθετημένο ον.

Αλλά η Σκοτεινή Απεραντοσύνη του Όντος δεν γνωρίζει άκρες. Δεν είναι μεγάλη με τον τρόπο που ένας γαλαξίας είναι μεγάλος. Δεν είναι απέραντη με τον τρόπο που ένας ωκεανός είναι απέραντος. Αυτά είναι απλώς επεκτάσεις κλίμακας, ακόμα μετρούμενες σε σχέση με το ανθρώπινο σώμα, ακόμα καταγεγραμμένες μέσα στην ανθρώπινη αίσθηση της διάστασης. Η Απεραντοσύνη που εννοείται εδώ είναι προγενέστερη της διάστασης. Είναι ο χώρος μέσα στον οποίο αναδύεται ο ίδιος ο χώρος. Είναι το έδαφος των εδαφών, το βάθος κάτω από όλα τα βάθη, το ένα πράγμα που δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο γνώσης επειδή είναι αυτό μέσα στο οποίο συμβαίνει όλη η γνώση.

Το να συναντήσει κανείς αυτό —και η λέξη «συνάντηση» είναι ήδη υπερβολικά δυαδική, υπερβολικά υπονοούσα δύο πράγματα που συναντιούνται πέρα από έναν χώρο— είναι να διαλυθεί η πεποίθηση ότι κανείς είναι ένα ξεχωριστό ον που πλοηγείται σε έναν κόσμο άλλων ξεχωριστών όντων. Όχι να διαλυθεί ως φιλοσοφική θέση που υιοθετείται μετά από προσεκτική επιχειρηματολογία. Αλλά να διαλυθεί όπως η πρωινή λιακάδα διαλύει ένα όνειρο: όχι αντικρούοντας τα περιεχόμενα του ονείρου ένα-ένα, αλλά με το απλό, συντριπτικό γεγονός της αφύπνισης.

Αυτή η αφύπνιση δεν είναι δραματική. Δεν έρχεται με ακτινοβόλο φως, με αίσθηση επέκτασης, με ευδαιμονία που ξεπλένει έναν ακόμα παρόντα εαυτό. Αυτές οι εμπειρίες —και είναι πραγματικές, και είναι πολύτιμες— ανήκουν ακόμα στον βιώντα. Είναι δώρα, αλλά είναι δώρα που δίνονται σε κάποιον. Η αναγνώριση προς την οποία γίνεται η υπόδειξη εδώ δεν δίνεται σε κανέναν, γιατί μέσα της, αυτός που θα δεχόταν έχει ήσυχα, απαλά, απόλυτα πάψει να είναι το κέντρο γύρω από το οποίο τα πάντα τακτοποιούνται.

Αυτό που μένει δεν είναι τίποτα. Αυτό που μένει είναι τα πάντα —αλλά χωρίς την αγχώδη, αρπακτική ποιότητα ενός εαυτού που χρειάζεται τα πάντα να είναι διαφορετικά από ό,τι είναι.

Κεφάλαιο VI: Η Ακινησία στο Τέλος Όλης της Κίνησης

Η στοχαστική ψυχή, καθισμένη με όλα αυτά, μπορεί να νιώσει ένα ιδιαίτερο και όμορφο είδος ίλιγγου. Είναι το ίλιγγος ενός ερωτήματος που αρχίζει να διαλύει τον ίδιο τον ερωτώντα. Αν δεν υπάρχει δρόμος, πού τοποθετεί κανείς τα πόδια; Αν δεν υπάρχει κίνηση προς τη φώτιση, τι γίνεται με όλη τη λαχτάρα, όλη την αναζήτηση, όλη την γνήσια και εγκάρδια προσδοκία που οδήγησε την πνευματική ζωή από την ίδια της την αρχή;

Αυτά τα ερωτήματα δεν αξίζουν ούτε απόρριψη ούτε εύκολη λύση. Πρέπει να κρατηθούν, όπως κρατά κανείς μια φλόγα — αρκετά κοντά για να βλέπει κανείς με το φως της, όχι τόσο κοντά ώστε να καταναλωθεί πριν ολοκληρωθεί το βλέμμα.

Η απάντηση, στο βαθμό που υπάρχει μία, είναι αυτή: η λαχτάρα ποτέ δεν ήταν λάθος. Η αναζήτηση ποτέ δεν ήταν λάθος. Ακόμα και οι δρόμοι, ακόμα και οι χάρτες, ακόμα και οι δάσκαλοι που παρέδωσαν τους προσεκτικά χαρτογραφημένους δρόμους τους —τίποτα από αυτά δεν ήταν λάθος, με την έννοια του κακού ή του παρανοϊκού ή του άξιου περιφρόνησης. Όλα αυτά ήταν το όνειρο που ονειρευόταν τον εαυτό του προς την ίδια του την αφύπνιση. Όλα αυτά ήταν ο ποταμός, βρίσκοντας τον δρόμο του μέσα από κάθε διαθέσιμο κανάλι, προς τον ωκεανό που πάντα ήταν.

Αλλά ο ωκεανός δεν ανταμείβει τον ποταμό για το ταξίδι του. Ο ωκεανός απλώς δέχεται τον ποταμό —και δέχοντάς τον, αποκαλύπτει ότι ποτέ δεν υπήρξε ποταμός και ωκεανός. Υπήρχε μόνο νερό, κινούμενο μέσα από διαφορετικά σχήματα, με διαφορετικές ταχύτητες, φορώντας διαφορετικά ονόματα, μέχρι που η κίνηση επιβραδύνθηκε, και τα σχήματα διαλύθηκαν, και τα ονόματα έπεσαν στη Σιωπή που πάντα περίμενε από κάτω τους.

Αυτή η Σιωπή δεν είναι θάνατος. Δεν είναι κενότητα με τη μηδενιστική έννοια. Είναι η πληρότητα που προηγείται κάθε μορφής — το έγκυο σκοτάδι από το οποίο γεννιέται όλο το φως, στο οποίο επιστρέφει όλο το φως, και που το ίδιο δεν γεννιέται ούτε επιστρέφει, αλλά απλώς, άχρονα, ακίνητα, αδύνατα: είναι.

Κεφάλαιο VII: Η Μη-Οδός ως η Μόνη Αληθινή Άφιξη

Και έτσι η ψυχή που περιπλανήθηκε πολύ —μέσα από τους λαβυρινθώδεις διαδρόμους της διδασκαλίας και της πρακτικής, μέσα από τα υψηλά περάσματα της μυστικής εμπειρίας και τις ξηρές κοιλάδες της πνευματικής αμφιβολίας, μέσα από τις βιβλιοθήκες των ιερών γραφών και τα εσωτερικά δωμάτια της μοναχικής περισυλλογής— αυτή η ψυχή φτάνει, επιτέλους, στον τόπο που ποτέ δεν άφησε.

Δεν υπάρχει τίποτα εδώ για να διεκδικήσει κανείς. Δεν υπάρχει πιστοποιητικό επίτευξης, δεν υπάρχει εσωτερικό φως που να ανακοινώνει τον εαυτό του ως απόδειξη, δεν υπάρχει φωνή από τα βάθη που να λέει: το έκανες, είσαι εδώ. Υπάρχει μόνο η απόλυτη απλότητα του ό,τι είναι — η αναπνοή που κινείται μέσα και έξω από ένα σώμα που δεν χρειάζεται πια να είναι τίποτα άλλο από ό,τι είναι, οι ήχοι του κόσμου που αναδύονται και παρέρχονται χωρίς σχόλιο, η αίσθηση της ύπαρξης που δεν απαιτεί δικαιολόγηση, βελτίωση, συνέχεια σε ένα μέλλον όπου θα είναι επιτέλους πιο πλήρως ο εαυτός της.

Η Αληθινή Φώτιση είναι αυτό: το τέλος του εγχειρήματος του γίγνεσθαι. Όχι το τέλος που επιτυγχάνεται μέσω προσπάθειας, αλλά το τέλος που αποκαλύπτεται όταν η προσπάθεια φανερώνεται, καθαρά και πλήρως, για αυτό που πάντα ήταν — το όνειρο ενός χωριστού εαυτού που προσπαθούσε να δραπετεύσει από τη δική του χωριστικότητα γινόμενος αρκετά πνευματικός ώστε να συγχωνευτεί με το όλον. Όταν αυτό το όνειρο φανερώνεται, όχι επικρίνεται αλλά απλώς φανερώνεται — δεν θρυμματίζεται δραματικά. Διαλύεται. Φυσικά όπως η ομίχλη διαλύεται μπροστά στον πρωινό ήλιο που ποτέ, στην πραγματικότητα, δεν ήταν εχθρός της.

Αυτό που η ψυχή αναζητούσε στο τέλος κάθε δρόμου ποτέ δεν ήταν στο τέλος κανενός δρόμου. Ήταν εδώ, στον ίδιο τον τόπο όπου άρχισε η αναζήτηση — κάτω από τον αναζητητή, πριν την αναζήτηση, αδιάφορο στο ταξίδι και όμως περιέχοντάς το ολόκληρο. Ήταν πάντα το Έδαφος. Ήταν πάντα η Σιωπή. Ήταν πάντα αυτή η Σκοτεινή, Απέραντη, Άχρονη Ύπαρξη, που κοιτάζει έξω μέσα από κάθε ζευγάρι ανθρώπινα μάτια που ποτέ έκλαψαν από λαχτάρα γι’ αυτήν — χωρίς να γνωρίζει ότι η λαχτάρα και το Αντικείμενο της Λαχτάρας ποτέ, ούτε για μια στιγμή, δεν ήταν δύο πράγματα χωρισμένα από την απόσταση ενός δρόμου.

Ο δρόμος τελειώνει εδώ. Ο δρόμος τελειώνει πριν αρχίσει.

Και σε αυτό το τέλος —που δεν είναι τέλος— υπάρχει μόνο η Σιωπή.

Η Σιωπή που πάντα ήταν ήδη το Σπίτι.

«Η Αληθινή Φώτιση δεν έχει Δρόμο. Είναι το άοδο έδαφος πάνω στο οποίο αναδύονται όλοι οι δρόμοι, περπατούν τον εαυτό τους μέχρι τέλους, και επιστρέφουν —σαν κύματα σε έναν ωκεανό που ποτέ δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ήρεμος.»

LESSONS IN TRUE PHILOSOPHY

1. Consciousness

2. Self-awareness

3. The Way of Knowledge

4. Contemplation

5. Release

LESSONS IN TRUE PHILOSOPHY

1. Consciousness

Consciousness, as a Self-emerging Sense of Existence (Presence), Perception, Intellect, Sensation, Contact with "things", Life Experience, is "given", is given "so" and "from things" is not Fully Enlightened, Complete, but limited, incomplete and biased. Being in this state, people, human consciousnesses, have formed for hundreds of thousands of years perceptions, morals, ways of life, "cultures". The new generations, through their "socialization", continue on the same paths of development. The result is the situation we see today on the planet of "humans". Planet earth is still a wild planet.

What we need to see, to understand, is that Consciousness is limited, it is defined, specified and "essentialized" by its "content". How is the "content" received? From a Physical point of view, Consciousness, theoretically, has the possibility of free intake, therefore, logically, it has the possibility to change its "content", its "quality", that is, it can evolve. But most people do not have the natural strength to do so, they are shaped by their society, their "culture", they are manipulated and finally follow the dead ends of the crowd.

But what does it practically mean for Conscience to control its "recruits"? It means to change the way of life, to control the flow of information, to choose both the way and the type of information. This means a new, completely fresh perception of reality. Where will it get information from? From the immediate environment, in an immediate way, to the flowing present. So, it is in direct contact with reality. What reality? The objective physical reality. Perception is free, unhindered, unaffected. Intellect is objective without "subjective" distortions. The senses flow perfectly naturally in the present. The world spreads out before us bathed in light.

Understanding that Consciousness is determined by its “content”, we realize that Consciousness changes along with the differentiation of “content”. Leaving the physical world, Turning to the Self, to the Consciousness Itself that we are, the "content" of Consciousness changes. How is this possible? Can we know the Self as “content”, perception, with properties? It seems here as if Consciousness is enclosed by the wall of its limitations, its limits. Any attempt to feel what we really are is "subjective," limited in perception, as "content," that is, something less than Consciousness, not the Essence of Consciousness, True Existence.

Care is needed here. Understanding, Knowledge (of What We Are) is not the "content" of Consciousness. It is Transcendence, Expansion, Illumination of Consciousness How is this done? There is no answer. You have to find it yourself. No one can Free you, no search leads anywhere, no effort brings results. Any activity leaves you within the boundaries and limitations of the "content" of Consciousness. Understanding Who We Are is Transcendence, Insight, Radiance.

A Consciousness that experiences (it knows how) Transcendence is no longer a Subject. It has metamorphosed into Objective Consciousness, Non-Dual Consciousness and is Aware of the Oneness of the World. Experiencing This State, Understanding It, and Acting on What You Perceive in This State is True Virtue.

Although the Way and the True Action (and not the activity of the Subject) have been Indicated by all the Great Teachers, yet people do not follow the Exit to the Light, they still wander in the darkness of their thoughts.

LESSONS IN TRUE PHILOSOPHY

2. The Path of Self-Knowledge

Man is Consciousness. Consciousness in Flow, in "Evolution". Or else, Consciousness that is active, functions, manifests itself... Phenomenologically, Man is Consciousness, Perception, Intellect, Sensation (senses), organic body. How are these all connected? Observing, we see how all these "manifest", "behave", differently. Consciousness (as a Sense of Existence, Presence), Exists. Perception Flows Naturally as an objective activity. Consciousness is "structured". Sense works (and relays information from the physical world). The body occupies space in the physical world and has its own functions and activities and interaction with the physical environment. Only Consciousness is Timeless (the Sense of Existence, Presence, the "I"), it does not change. Everything else is subject to Time. Rather, they change as the Present Flows, creating the mental illusion of "Time" (past, present, future).

In fact, because man has a limited perception of Reality, he does not perceive exactly what is "happening". Because all “activities” (and the body) are “immediate”, they take almost no time, they are all present, immediately in our awareness. We are all these, we "identify" with all these. We are Consciousness, Perception, Intelligence, Sensation, body. If one could actually “see”, slow down the “time” of phenomena, one would see that Perception flows with the Present (moment to moment). He would see that Intelligence is structured in specific laws and ways and is an activity that takes time. He would see that Sensation is a function, a process of transferring information and that it consumes time. He would see that the organic body is in constant change (albeit slowly changing form as "time" passes). The logical conclusion is that the only Stable Element of Man is Consciousness (the Sense of Existence, Presence), while everything else is subject to evolution, to the decay of time. Man is Consciousness, nothing else.

So, if Man is Only Consciousness, then what are all those that we characterized as activities or instruments of Consciousness or ways of its manifestation? In reality (and this is known by those who have experienced the True Human Nature), Man is Timeless Consciousness, Perception, Energy that transmutes and Creates the Various Manifestations of Perceptual Energy, Intelligence, Dynamism, Physical Energy, Nature. All these are Qualitative Gradations of Perception, Distinct Ontological Levels, but all these (when man is embodied) correspond to organic activities, functions, within the body, the brain, the nervous system, the body. Thus, everything, even the body, is nothing but the products of Perceptual Energy. Matter itself is but the outward aspect of Physical Energy, (which is even deeper than the Energy of Physical Science).

Man is Consciousness and not a body. Consciousness Precedes the body product, in which it manifests. Some foolish pseudoscientists and dream visionaries, equating Consciousness with "content" and information and brain function imagine that they can transfer Consciousness to electronic data or that they can create conscious artificial intelligence. In their "dreams".

When Man Realizes what he really is, that he is Himself, the Consciousness, the Sense of Presence, the Self, the True "I" (and not the created fake "personality") and is not what at first sight appears, thought, senses, body, life experiences, then the Path to True Self-Knowledge opens. Man, as Consciousness, is the Timeless Existential Background, the Essence, the Principle and the Constituent Center from which all activities spring. So, in order to Know our True Essence we must turn inward, to What We Are and not to "external" activities that lead us to the physical world of "projection".

The Ordinary Man is directed "outward," all his (Perceptual) Energy, directed outward, toward the physical world of "projection." He is identified with his Perception, his mental content, his senses, his body and his functions, his experiences of contact with the physical world. He is lost in the outer life.

The Philosophical Man Understands that Existence is more than material life, sense experiences, any mental content... He Gazes Objectively at the World, Experiencing Non-Dual Consciousness and Understands that He is the Timeless Essence. In the Depths of This Timeless Essence Lies the Universal Consciousness, the Totality of Existence, the Source. But all this is barely perceptible to the Pilgrim of Universal Light. Ordinary people, who operate with the intellect, regard all these as theories or imaginations. The difference is that those who talk about the Higher Worlds have "Seen" them, they have Experienced them (so they say). Others cannot see, so they deny the possibility of truth in all of this. As if the blind man can prove the non-existence of light because he does not see it.

LESSONS IN TRUE PHILOSOPHY

3. Self-awareness

Consciousness Is Immaterial Substance, Simple (not complex), Ever-same, Immutable, Timeless, Attributeless, Incomprehensible, Indescribable. It reveals itself as Sense of Existence, Presence. When Consciousness Turns to what is recognized as the external objective world, then it manifests various functions, Perception, Intelligence, Sensation, Sensation of the body and its functions corresponding to specific functions in specific "regions" of the body. Consciousness is outside the body but is connected to the body through the "Heart Center" of the Brain. Perception is a total function that is active everywhere in the body. Consciousness is located in the brain (three functions). The senses in centers of the brain and in the nervous system and in sense organs. The sensation of the body in the whole body. The "Entity" (which thus arises) acquires "individual character" precisely from its mental content, its habits, its way of life. When all these external characteristics, external activities "end", with "death" (physical, psychodynamic, mental death) Consciousness can Manifest again as "individuality" and again and again. Therefore Consciousness is the Fixed, Timeless, Eternal Element of Man while all else comes and goes. The "Exit" of Consciousness to the lower worlds is life (in these worlds). The "Return" to Self is a Return to our True and Only Stable Nature, to our Real State.

Consciousness is the True Essence of Man, the Pure Being and not the transitory external activities, the "something". External psychology does not study the Real Man but the apparent man, his formed mental content, his attitudes and actions... This kind of "science" is for stupid superficial people and not for man in the true sense of a human being. And if this pseudoscience does not have the maturity to recognize its limited "boundaries", those with common intelligence see it.

The Search for True Essence leads us to the Transcendence of the lower external activities, the senses of the body of our "relationship" (emotions, desires, passions, ways of life), the mental content (which defines and determines our "individuality"), the Perception itself (of an “individual being”, the “perceptual center”, the “I”, materialized by the “mental content”). What does this Transcendence actually mean (which in the Understanding is completed as a "renunciation", "erasing", of all outward activities)? As even the "perceptual center" (to which every experience, knowledge and phenomenon refers) is "extinguished" the Consciousness is "Freed" from its "individual character", the subject dissolves and with it the dualistic perception and the subject-object separation . Perception Flows Free (into the Absolute Flowing Present) and transmutes into an Immensity of Awareness within Whom all and "us" and all else exist. As there is no “perceptual center”, the old subject, the limited ego, there is no distinction, no “distance” with all, all exists within Unified Awareness, in a Oneness of all. This is Non-Dual Consciousness.

In fact, what has happened is this: Consciousness, by Transcending the lower outward activities Remains in the Self, in the Consciousness of the True Essence and its Free Individual Character, which is our Real Individual Basis of Existence. That is, the "Liberated" Consciousness is transformed (from the limited subjective existence), into a Wider, Non-Dual Existential Basis, into the True Self, into the True Non-Dual Subject, into the "Higher Self". The Inward Turn and (with the Transcendence) the Consciousness of the Self, as "Action" is Source, that is, it springs from our very Nature, from "within". It is also Spontaneous, that is, it happens by itself, when the conditions are ripe and does not depend on any "effort" or "activity", it happens in "Silence". It is Immediate, as our Essence is Simple and Immediately accessible, without procedures. It is the True Knowledge of our Essence, or the Knowledge of our True Essence, it is the True Self-Knowledge (and not the external knowledge of the phenomenal man). And because we see Inside, the Self, that's why this "Experience", the "Experience", is characterized as Insight. And because it Emerges Spontaneously (when the conditions are ripe) it is characterized as Shining (Experiential Knowledge from "within", from "nowhere").

Consciousness, as “analyzed” here is not an abstract fixed essence but a Dynamic Evolving Reality, which is “limited” or Liberated and Deepening into the Self “Expands”, up to the Divine Immensity.

Consciousness (when its True Essence is Experienced) has no "Properties" and yet, in our attempt to speak of It, we attribute to it certain "characteristics", negative in relation to the "limited", precisely to "distinguish" it. from the commonly known, mundane. "Qualities" of Consciousness: Immaterial, Timeless, Void, Formless, Self Indestructible, Unborn, Invisible, Impassive and Ever Free. Only transitory "individuality" clouds awareness, creates duality, and is absorbed in phenomena.

In many Holy Texts, Consciousness is "described" (the "Soul", the "Being", etc.).

"Upanishads", “Bhagavat Gita” (Second Chapter, etc.).

Buddhist "Udhana ", etc.

Plato ("Phaedon" etc.)

Philokalia, Evagrius ("Discourse on Prayer"), Dionysius Areopagite (on the "uniform convolution "), Maximos, Grigorios Palamas, etc.

So, a Consciousness that Experiences the Transcendence of "perceptual content" (in its "totality") and has "Opened" to Infinite Objective Awareness, as described in many mystical texts (mentioned above) has a completely different "vision" of world than that of the common (dualistic) human. First there is a Unified Awareness and that differentiates everything. Perception flows naturally and unhindered and the intellect is in its true dimension (as a mediator of the Inside with the "outside", as an internalization and conceptualization of the external perceptual data) as well as the senses and "external objects" are simply external data and not the totality of existence and life (as felt by the outer man. Existence, Life has shifted into Knowing Consciousness, It has Stabilized in its True Existential Basis and has become "Independent", from the perceptual content. It lives its Inner Life.

"Withdrawal" from the "outside" opens the Path to further Deepening into Who We Are. We have already understood that perceptual space (which always remains objective) is only one dimension of Existence. Within There Is Another "Wider Universe" Expanding into Infinite Fields of Existence. The Expansion of Consciousness Has No Limits. Freed from the external perceptual content of the "external" world and essentially from Time, We Now Feel that the Deepening into our True Being is related to the Perception of Space. As we "Withdraw" from the external world the "Space" is stripped (of external objects). What We Experience is Consciousness Everywhere. The "Relationship" with Inner Space Changes as We Go Deeper and Understand that Consciousness Is Space. In an Even Greater Depth We Experience the Absolute Emptiness of Consciousness (Only Consciousness Exists).

These Inner States have been described in both Buddhist samapattis and Christian mysticism (they are the "three heavens" referred to by the Jewish mystic apostle Paul), as the Reflection of All (or the Creative Space).

Beyond the Perception of Consciousness as Space Extends the Perception of Consciousness as Wholeness. And Deeper We Experience Oneness with Source. Here "Divine" Consciousness and Human Consciousness are the Same (to recall Meister Eckhart ).

All that we have described is the Inner Path of the Being towards the Hidden Basis of the Existence of All, towards the Source, or if you like Inner Meditative States, or States of Self-contemplation. Life's Inward March follows the distant objective path. When we separate from the material body and after remaining for some time in the " Ethereal Field" which is directly related to the material world, we pass to the more "permanent" ("Astral") "Psychodynamic Field", the world of the dead. With the dissolution of the energy body we find ourselves in the mental sky, where our "earthly external experience" crystallizes and depending on the perceptual content we have understood or pass Beyond the Time Horizon, (in the Elysian Fields of the Ancients, in the Lower Paradise of Christianity), or necessarily (based on previous life experiences) we re-create, after some respite a new mental structure and return to the lower worlds and earthly life. And while the "new personality" is completely dependent on our "old life", because it is a new mental structure it is like being a new person (and not remembering anything from previous lives).

All this, which may appear to some to be theories or fairy tales, has been described by Plato and in "Bardo Thodol” (the “Tibetan Bible of the Dead”) and in the writings of Helena Blavatsky and elsewhere.

According to the Esoteric Tradition (in general), or the Various Esoteric Traditions of the various religion(s), Liberation of Consciousness from Time, Enlightenment, Deification, by Experiencing Non-Dual Consciousness, is not the Ultimate "Achievement", the Final Destination. Such a Consciousness has the ability to Turn Inward Experiencing the Depths of Existence and does, but usually such beings do not "withdraw" from the world but return (with the Liberated Experience of Life) back into the world, to speak of the "Experience", "Pathway" and "Life". They are the Wise Men of the World. The last (and not the only) that some of the oldest (in age) we met in our life was Krishnamurti, the model of the True Man, regardless of whether we know him or not, whether we listen to him or not, whether we understand him or not.

LESSONS IN TRUE PHILOSOPHY

4. Contemplation

CONSCIOUSNESS IS ONE, it is the FOUNDATION OF EXISTENCE and within this One Consciousness "Manifest", Exist and Evolve all "Subjective" and "Objective" Phenomena that are "Projected" as "Creation, Fields of Existence, Worlds, beings, objects. This One Consciousness “Phenomenologically” Appears as “One” and simultaneously as “Differentiated Subjectivity” of many levels and qualities. Thus, Consciousness “Appears” as “A Dynamic Reality” which can be Unlimited, limited, to varying degrees. So, each "Consciousness" is but ONE CONSCIOUSNESS even if it appears in the present current conditions as limited and "isolated". The "restriction", "separation" and "isolation" of any consciousness is nothing more than an "arbitrary" and consequently wrong "view" of perception. In reality All Is One, all Connected in One Unified Field of Existence. Thus, Every Consciousness (every being, every creature, every human being) as a Dynamic Reality Is at the Depth of its Existence This One Consciousness. From all these, which are empirical, experiential findings of Man (the Sages and not the common man) comes the Tradition of the True Essence of Beings, the "Fall" of beings into conditions of limitation (ignorance) and the Teaching of "Self-Knowledge", the Knowledge of our True Nature and Liberation.

A Consciousness Seeking What It Is, its True Nature, SELF-KNOWLEDGE , Understands That It Is A Dynamic Reality, much more than an isolated consciousness. It understands that all that creates the isolation of Consciousness are the various activities of perception, thought, mental content, lifestyles and habits and repetitive physical and material activities. The Search for True Essence cannot be done through these activities, through a limited perception, through thought, ideas, and ideologies, through the senses, or through external actions. All this “reality” that people perceive, adopt and experience, is a false manufactured reality, it is “Maya”, not as a metaphysical concept but as a concrete social reality. This false reality is expressed as the culture of society, through worldviews, institutions, morals, politics, social and economic organization and ways of life. So necessarily, one who Seeks Truth, True Knowledge, True Nature, Self-Knowledge, must reject all this fabricated reality, the whole culture of ignorance, get out of the whole human culture of "garbage". He must step out of social Maya, into the Free Space of Immediate Reality, the Present, the Flowing Now. And to do this he must Understand that He is Consciousness and does not identify with the "mental content" that has been constructed or imposed on him by the society in which he lives, through "socialization".

Consciousness (as a Dynamic Reality and regardless of what state it "is in") is the Fixed Essence, the Foundation of the Self, while its various activities are always secondary. They do not "constitute" Substance but "qualities" of Substance. When the Consciousness Realizes, that It, as a Sense of Presence, is the True Essence, it "distances itself" from its activities, which return to their true dimensions and their natural function. Consciousness is no longer identified with perceptual, mental or sensual content or the body. This first detachment enables the WILL to Emerge (as a Certainty that we can manage the functions of our Self). It is precisely this Will, as a possibility, that leads to Discernment, Weighing and Clarification of what we experience, to the true appreciation of things. This is how the Will Orients itself and becomes Will, Decision, Action. Within this very Understanding of reality we "find", that it is within our capabilities to "control" the functions. We can move or immobilize the body, use or not use the senses, let thought run or "silence" it, maintain perception of the external world or withdraw Inward, into the Self. As simple as clenching the hand to form a fist or loosening it to make the fist "disappear". The same mechanism applies at all levels, in all functions.

It is understood, from the above, that when we talk about MANAGING the Energy of Consciousness, Activities, functions (perception, thought, sensation, bodily actions) we are not talking about "activity", "effort", "discipline", or something relevant. In the Light of Understanding that we experience this Management is much more "stillness", "quietness" silence", "withdrawal", dissolution of activity and Return to the Self, to the Stable Base of Existence. The Return to the Self actually signifies the Complete Control of Existence, the Enlightenment of the Condition and the Liberation of Consciousness from the shackles of the outer world, the illusion of a real life in the outer world. In This New State of Consciousness where Consciousness "freed" from the "subjective" elements (the "subjective" function) becomes Objective in relation to the limited subject, (more correctly becomes an "Expanded Universal Subject"), Consciousness functions as Unified Awareness (is Non-Dual Consciousness). Having experienced the Full Control of Existence, Consciousness can Experience its True Timeless Nature, Turn Inwards, to Higher, Deeper, Finer States until the Vast, the Enlightened One can now "return" to the outer world. In the latter case, it now perceives the world within its Unified Awareness and not as something external, "objective".

Consciousness, as Pure Essence, True Nature, Self, is and functions as the Stable Objective Background, beyond "empirical consciousness" which is structured by perceptual content, mental accumulations, (fixed perceptions and prejudices). Thus, the Consciousness that Rises beyond subjective life, beyond limited perception, thought, sensations and external experiences, is not in the "vacuum" but Extends and Grounds and Remains in a Wider State of Being, Perception and Life. In This Higher, Deeper (Internalized ) State Awareness Is Open, All Embracing, and Operating Objectively (in relation to the limited empirical subject – experienced by the common man). In This Non-Dual State everything Happens and Flows Naturally. There is no "empirical subject" who does something. Life unfolds spontaneously, without obstacles and complications (even in the phenomena of decay or death). There is an enlightened complete acceptance of life, of everything. Thus, when Consciousness Withdraws from the lower external manifestations what it experiences as WITHDRAWAL is True Objective Life, beyond the confusion of the "empirical subject" who lives in ignorance and confusion.

The term CENTRALIZATION (or CONTEMPLATION) is Ancient Hellenic and describes the Via Understanding "Return" to the Self. It is described as a "Perceptive Action" and not an activity, as a "Withdrawal of Psychic Energy" and Emergence in the True Reality of the Self, as an Experience of Open Consciousness without a "center" (psychological center that creates separation and dualistic perception ). It was described "Theologically" in the "Orphic troupes" and "Pythagorean societies", it was applied "Ritually-Mythically" in the Initiations of the Delphic Worship and the Eleusinian Mysteries, and it was expressed "Philosophically" mainly in Plato ("Phaedon" or On the Soul).

Similar Actions were created in other Traditions, such as Samkhya Yoga ( Ashtanga Yoga) of Patanjali . The "Yoga Sutra" begins by defining Yoga as the "return of the Mind (Chitta) to its natural function, without subjective distortions, interferences and distortions. This "freedom" realized through the eightfold path enables the emergence into non-dual consciousness (Samadhi).

Among the many Buddhist texts read Dogen's commentaries in the " Shobogenzo " on Zazen . In fact, what the Ancient Hellenic "Centralize", or the "Yoga" of Patanjali describes, is nothing but Zazen . But what does it mean to just sit? It is the Essence of Enlightenment, Enlightenment. It is to sit quietly, “still”, in body, senses, mind, completely “still”. In this "stillness," which is not the stillness of a log or a stone, but "full alert attention," the Inner Life of Consciousness is activated. Only then do we truly begin to live. How this Life will manifest is now a matter of our own decision.

Ultimately, all Traditions establish that there is One and Only Consciousness which is the Foundation of Existence (and of all "phenomena") and is experienced in the Innermost Depth of all Consciousnesses, all "beings", every "being". The Consciousnesses, the "beings", are nothing but "states of existence" of the One and Only Consciousness and not autonomous substances or entities. Every Consciousness (every human being) is therefore a "Dynamic Reality" that can emerge from its Present Limited State into the Timeless, the Universal, the Source of All.

So, if we are First and Forever "It", then why do we need to "do" anything to feel it? In fact precisely because we do not have the Awareness of our True Nature to function naturally in existence and in life, we function through ignorance (metaphysical ignorance) and confusion, limited, biased and piecemeal. This is the real meaning of all “spiritual action”, to Stop operating wrongly, to stop “doing”, because everything we do is a dead end. In the Light of Understanding, in "True Stillness," when it is Experienced, (and not disciplined, fake, or mental stillness), True Action Blooms and True Life, Real Life, is Experienced.

The Return to Self, to our True Nature is not an escape from the world (ecstasy or reverie) but a Reconstruction of Existence to Act Rightly, in this world and in every world, Higher, Deeper, up to the Ultimate Inner Heaven.

LIVING OUR TRUE NATURE ultimately signifies Elevation above the delusion of the world, above the daydreams of men, above the flock life of societies. After all, the Truth is Within us. The Spiritual Revolution Begins and Ends Within Us. True Life is Within Us. Outside, in the culture of ignorance, selfishness, strife, war and innocent blood, there is only darkness, spiritual sickness. A world without Spiritual Orientation, without Morality, given over to an anarchic freedom, is a doomed world. The only consolation is that the planet earth we are on is nothing but an insignificant planet. There are millions of inhabited planets in the Universe and there are more civilized beings that have no relation to earthly barbarism.

LESSONS IN TRUE PHILOSOPHY

5. Release

…..

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

1. Η Συνείδηση

2. Αυτογνωσία

3. Η Οδός της Γνώσης

4. Περισυλλογή

5. Απελευθέρωση

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

1. Η Συνείδηση

Η Συνείδηση, σαν Αυτοαναβλύζουσα Αίσθηση Ύπαρξης (Παρουσίας), Αντίληψη, Νόηση, Αίσθηση, Επαφή με τα «πράγματα», Εμπειρία ζωής, είναι «δεδομένη», δίνεται «έτσι» κι «εκ των πραγμάτων» είναι όχι Πλήρως Διαφωτισμένη, Ολοκληρωμένη, αλλά περιορισμένη, ελλιπής και μεροληπτική. Όντας σε αυτή την κατάσταση οι άνθρωποι, οι ανθρώπινες συνειδήσεις έχουν διαμορφώσει εδώ και εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια αντιλήψεις, ήθη, τρόπους ζωής, «πολιτισμούς». Οι νέες γενιές, μέσω της «κοινωνικοποίησής» τους συνεχίζουν στους ίδιους δρόμους της εξέλιξης. Το αποτέλεσμα είναι η κατάσταση που βλέπουμε σήμερα στον πλανήτη των «ανθρώπων». Ο πλανήτης γη είναι ακόμα ένας άγριος πλανήτης.

Αυτό που πρέπει να δούμε, να κατανοήσουμε, είναι ότι η Συνείδηση περιορίζεται, καθορίζεται, προσδιορίζεται και «ουσιώνεται» από το «περιεχόμενό» της. Πως προσλαμβάνεται το «περιεχόμενο»; Από Φυσική άποψη, η Συνείδηση, θεωρητικά, έχει την δυνατότητα της ελεύθερης πρόσληψης, άρα, λογικά, έχει την δυνατότητα να αλλάξει το «περιεχόμενό» της, την «ποιότητά» της, δηλαδή μπορεί να εξελιχθεί. Όμως οι περισσότεροι άνθρωποι, δεν έχουν την φυσική δύναμη να το κάνουν, διαμορφώνονται από την κοινωνία, τον «πολιτισμό» τους, χειραγωγούνται και τελικά ακολουθούν τους αδιέξοδους δρόμους του πλήθους.

Τι σημαίνει όμως πρακτικά η Συνείδηση να ελέγξει τις «προσλήψεις» της; Σημαίνει να αλλάξει τρόπο ζωής, να ελέγξει την ροή των πληροφοριών, να επιλέξει και τον τρόπο και το είδος των πληροφοριών. Αυτό σημαίνει μια νέα, τελείως φρέσκια αντίληψη της πραγματικότητας. Από πού θα αντλήσει πληροφορίες; Από το άμεσο περιβάλλον, με άμεσο τρόπο, στο παρόν που ρέει. Έτσι είναι σε άμεση επαφή με την πραγματικότητα. Ποια πραγματικότητα; Την αντικειμενική φυσική πραγματικότητα. Η Αντίληψη είναι ελεύθερη, ανεμπόδιστη, ανεπηρέαστη. Η νόηση είναι αντικειμενική χωρίς «υποκειμενικές» διαστρεβλώσεις. Οι αισθήσεις ρέουν τελείως φυσικά στο παρόν. Ο κόσμος απλώνεται μπροστά μας λουσμένος στο φως.

Κατανοώντας ότι η Συνείδηση καθορίζεται από το «περιεχόμενό» της, συνειδητοποιούμε ότι η Συνείδηση αλλάζει μαζί με την διαφοροποίηση του «περιεχομένου». Αφήνοντας τον φυσικό κόσμο, Στρεφόμενοι προς τον Εαυτό, προς την Ίδια την Συνείδηση που είμαστε, το «περιεχόμενο» της Συνείδησης αλλάζει. Πως γίνεται αυτό; Μπορούμε να γνωρίσουμε τον Εαυτό σαν «περιεχόμενο», αντίληψη, με ιδιότητες; Φαίνεται εδώ σαν η Συνείδηση να περικλείνεται από το τείχος των περιορισμών της, των ορίων της. Οποιαδήποτε απόπειρα να νοιώσουμε αυτό που είμαστε πραγματικά είναι «υποκειμενική», περιορισμένη στην αντίληψη, σαν «περιεχόμενο», δηλαδή κάτι μικρότερο από την Συνείδηση, όχι η Ουσία της Συνείδησης, η Αληθινή Ύπαρξη.

Εδώ χρειάζεται προσοχή. Η Κατανόηση, η Γνώση (Αυτού που Είμαστε) δεν είναι «περιεχόμενο» της Συνείδησης. Είναι Υπέρβαση, Διεύρυνση, Φωτισμός της Συνείδησης Πως γίνεται αυτό; Δεν υπάρχει απάντηση. Πρέπει να την βρεις μόνος σου. Κανείς δεν μπορεί να σε Απελευθερώσει, καμία αναζήτηση δεν οδηγεί πουθενά, καμία προσπάθεια δεν φέρνει αποτέλεσμα. Οποιαδήποτε δραστηριότητα σε αφήνει μέσα στα όρια και τους περιορισμούς του «περιεχομένου» της Συνείδησης. Η Κατανόηση Αυτού που Είμαστε είναι Υπέρβαση, Ενόραση, Έλλαμψη.

Μια Συνείδηση που βιώνει (αυτή γνωρίζει πως) την Υπέρβαση δεν είναι πια Υποκείμενο. Έχει μετουσιωθεί σε Αντικειμενική Συνείδηση, Μη-δυαδική Συνείδηση κι έχει Επίγνωση της Ενότητας του Κόσμου. Το να Βιώνεις Αυτή την Κατάσταση, να την Κατανοείς και να Δρας σύμφωνα με όσα Αντιλαμβάνεσαι σε Αυτή την Κατάσταση είναι η Αληθινή Αρετή.

Αν και από όλους τους Μεγάλους Διδασκάλους έχει Υποδειχθεί η Οδός κι η Αληθινή Δράση (κι όχι η δραστηριότητα του Υποκειμένου) εντούτοις οι άνθρωποι δεν ακολουθούν την Έξοδο στο Φως, περιπλανιούνται ακόμα στα σκοτάδια της σκέψης τους.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

2. Η Οδός της Αυτογνωσίας

Ο Άνθρωπος Είναι Συνείδηση. Συνείδηση σε Ροή, σε «Εξέλιξη». Ή Αλλιώς Συνείδηση που δραστηριοποιείται, λειτουργεί, εκδηλώνεται… Φαινομενολογικά ο Άνθρωπος είναι Συνείδηση, Αντίληψη, Νόηση, Αίσθηση (αισθήσεις), οργανικό σώμα. Πως συνδέονται όλα αυτά; Παρατηρώντας βλέπουμε πως όλα αυτά «εκδηλώνονται», «συμπεριφέρονται», διαφορετικά. Η Συνείδηση (σαν Αίσθηση Ύπαρξης, Παρουσίας), Υπάρχει. Η Αντίληψη Ρέει Φυσικά σαν μια αντικειμενική δραστηριότητα. Η Νόηση «δομείται». Η Αίσθηση λειτουργεί (και μεταβιβάζει πληροφορίες από τον φυσικό κόσμο). Το σώμα καταλαμβάνει χώρο στον φυσικό κόσμο κι έχει τις δικές του λειτουργίες και δραστηριότητες και αλληλεπίδραση με το φυσικό περιβάλλον. Μόνο η Συνείδηση είναι Άχρονη (η Αίσθηση Ύπαρξης, Παρουσίας, το «Εγώ»), δεν αλλάζει. Όλα τα άλλα υπόκεινται στον Χρόνο. Πιο σωστά, αλλάζουν καθώς το Παρόν Ρέει, δημιουργώντας την νοητική ψευδαίσθηση του «Χρόνου» (παρελθόν, παρόν, μέλλον).

Στην πραγματικότητα, επειδή ο άνθρωπος έχει περιορισμένη αντίληψη της Πραγματικότητας, δεν αντιλαμβάνεται επακριβώς τι «συμβαίνει». Επειδή όλες οι «δραστηριότητες (και το σώμα) είναι «άμεσες», σχεδόν δεν χρειάζονται χρόνο, είναι όλα παρόντα, αμέσως στην επίγνωσή μας. Είμαστε όλα αυτά, «ταυτιζόμαστε» με όλα αυτά. Είμαστε Συνείδηση, Αντίληψη, Νόηση, Αίσθηση, σώμα. Αν κάποιος μπορούσε να «δει» πραγματικά, να επιβραδύνει τον «χρόνο» εκδήλωσης των φαινομένων, θα έβλεπε ότι η Αντίληψη ρέει μαζί με το Παρόν (από στιγμή σε στιγμή). Θα έβλεπε ότι η Νόηση δομείται με συγκεκριμένους νόμους και τρόπους κι είναι μια δραστηριότητα που χρειάζεται χρόνο. Θα έβλεπε ότι η Αίσθηση είναι μια λειτουργία, μια διαδικασία μεταφοράς πληροφοριών κι ότι καταναλώνει χρόνο. Θα έβλεπε ότι το οργανικό σώμα είναι σε συνεχή αλλαγή (κι ας αλλάζει αργά η μορφή καθώς περνά ο «χρόνος»). Το λογικό συμπέρασμα είναι ότι το μόνο Σταθερό Στοιχείο του Ανθρώπου είναι η Συνείδηση (η Αίσθηση Ύπαρξης, Παρουσίας), ενώ όλα τα άλλα υπόκεινται στην εξέλιξη, στην φθορά του χρόνου. Ο Άνθρωπος είναι Συνείδηση, τίποτα άλλο.

Αν λοιπόν ο Άνθρωπος είναι Μόνον Συνείδηση τότε τι είναι όλα αυτά που χαρακτηρίσαμε σαν δραστηριότητες ή όργανα της Συνείδησης ή τρόπους εκδήλωσής της; Στην πραγματικότητα (κι αυτό το Γνωρίζουν Όσοι έχουν Βιώσει την Αληθινή Ανθρώπινη Φύση) Ο Άνθρωπος Είναι Άχρονη Συνείδηση, Αντίληψη, Ενέργεια που μετουσιώνεται και Δημιουργεί τις Διάφορες Εκδηλώσεις της Αντιληπτικής Ενέργειας, την Νόηση, τον Δυναμισμό, την Φυσική Ενέργεια, την Φύση. Όλα αυτά είναι Ποιοτικές Διαβαθμίσεις της Αντίληψης, Διακριτά Οντολογικά Επίπεδα, αλλά όλα αυτά (όταν ο άνθρωπος είναι ενσωματωμένος) αντιστοιχούν σε οργανικές δραστηριότητες, λειτουργίες, μέσα στο σώμα, στον εγκέφαλο, το νευρικό σύστημα, το σώμα. Έτσι, όλα, ακόμα και το σώμα, δεν είναι παρά προϊόντα της Αντιληπτικής Ενέργειας. Η ίδια η ύλη δεν είναι παρά η εξωτερική όψη της Φυσικής Ενέργειας, (που είναι ακόμα βαθύτερα από την Ενέργεια της Φυσικής Επιστήμης).

Ο Άνθρωπος Είναι Συνείδηση κι όχι σώμα. Η Συνείδηση Προηγείται του προϊόντος σώματος, μέσα στο οποίο εκδηλώνεται. Κάποιοι ανόητοι ψευδοεπιστήμονες και οραματιστές του ονείρου, ταυτίζοντας την Συνείδηση με το «περιεχόμενο» και τις πληροφορίες και την εγκεφαλική λειτουργία φαντάζονται ότι μπορούν να μεταφέρουν την Συνείδηση σε ηλεκτρονικά δεδομένα ή ότι μπορούν να δημιουργήσουν συνειδητή τεχνητή νοημοσύνη. Στα «όνειρά» τους.

Όταν ο Άνθρωπος Κατανοεί τι είναι πραγματικά, ότι είναι Αυτός ο Ίδιος, η Συνείδηση, η Αίσθηση Παρουσίας, ο Εαυτός, το Αληθινό «Εγώ» (κι όχι η δημιουργημένη επίπλαστη «προσωπικότητα) και δεν είναι αυτά που εκ πρώτης όψης φαίνονται, σκέψη, αισθήσεις, σώμα, εμπειρίες ζωής, τότε Ανοίγεται η Οδός προς την Αληθινή Αυτογνωσία. Ο Άνθρωπος, σαν Συνείδηση είναι το Άχρονο Υπαρξιακό Υπόβαθρο, η Ουσία, η Αρχή και το Βουλητικό Κέντρο από όπου πηγάζουν όλες οι δραστηριότητες. Για να Γνωρίσουμε λοιπόν την Αληθινή Ουσία μας πρέπει να Στραφούμε Έσω, σε Αυτό που Είμαστε κι όχι σε «εξωτερικές» δραστηριότητες που μας οδηγούν στον φυσικό κόσμο της «προβολής».

Ο Συνηθισμένος Άνθρωπος είναι στραμμένος «έξω», όλη η (Αντιληπτική) Ενέργειά του, στρέφεται έξω, προς τον φυσικό κόσμο της «προβολής». Ταυτίζεται με την Αντίληψή του, το νοητικό περιεχόμενό του, τις αισθήσεις του, το σώμα του και τις λειτουργίες του, τις εμπειρίες επαφής με τον φυσικό κόσμο. Είναι χαμένος στην εξωτερική ζωή.

Ο Φιλόσοφος Άνθρωπος Κατανοεί ότι η Ύπαρξη είναι κάτι περισσότερο από την υλική ζωή, τις εμπειρίες των αισθήσεων, το οποιοδήποτε νοητικό περιεχόμενο… Ατενίζει Αντικειμενικά τον Κόσμο, Βιώνοντας την Μη-Δυαδική Συνείδηση και Κατανοεί ότι Είναι η Άχρονη Ουσία. Στο Βάθος Αυτής της Άχρονης Ουσίας Βρίσκεται η Παγκόσμια Συνείδηση, η Ολότητα της Ύπαρξης, η Πηγή. Αλλά όλα αυτά μόλις που γίνονται αντιληπτά στον Προσκυνητή του Παγκόσμιου Φωτός. Οι συνηθισμένοι άνθρωποι, που λειτουργούν με την νόηση τα θεωρούν όλα αυτά σαν θεωρίες ή φαντασίες. Η διαφορά είναι ότι όσοι μιλούν για τους Ανώτερους Κόσμους τα έχουν «Δει», τα έχουν Βιώσει (όσα λένε). Οι άλλοι δεν μπορούν να δουν, για αυτό αρνούνται την πιθανότητα της αλήθειας σε όλα αυτά. Λες κι ο τυφλός μπορεί να αποδείξει την μη ύπαρξη του φωτός επειδή αυτός δεν το βλέπει.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

3. Αυτογνωσία

Η Συνείδηση Είναι Άυλη Ουσία, Απλή (όχι σύνθετη), Ίδια πάντα , Αναλλοίωτη, Άχρονη, Χωρίς Ιδιότητες, Ακατάληπτη, Απερίγραπτη. Αποκαλύπτεται σαν Αίσθηση Ύπαρξης, Παρουσία. Όταν η Συνείδηση Στρέφεται προς αυτό που αναγνωρίζεται σαν εξωτερικός αντικειμενικός κόσμος, τότε εκδηλώνει διάφορες λειτουργίες, Αντίληψη, Νόηση, Αίσθηση, Αίσθηση του σώματος και των λειτουργιών του που αντιστοιχούν σε συγκεκριμένες λειτουργίες σε συγκεκριμένες «περιοχές» του σώματος. Η Συνείδηση βρίσκεται εκτός του σώματος αλλά συνδέεται με το σώμα μέσω του «Κέντρου της Καρδιάς» του Εγκεφάλου. Η Αντίληψη είναι ολική λειτουργία που δραστηριοποιείται παντού στο σώμα. Η Νόηση εντοπίζεται στον εγκέφαλο (τρεις λειτουργίες). Οι αισθήσεις σε κέντρα του εγκεφάλου και στο νευρικό σύστημα και σε αισθητικά όργανα. Η αίσθηση του σώματος σε ολόκληρο το σώμα. Η «Οντότητα» (που προκύπτει έτσι) αποκτά «ατομικό χαρακτήρα» ακριβώς από το νοητικό περιεχόμενό της, τις συνήθειες, τον τρόπο ζωής. Όταν όλα αυτά τα εξωτερικά χαρακτηριστικά, οι εξωτερικές δραστηριότητες «τελειώνουν», με τον «θάνατο» (σωματικό, ψυχοδυναμικό, νοητικό θάνατο) η Συνείδηση μπορεί να Εκδηλωθεί ξανά σαν «ατομικότητα» και ξανά και ξανά. Συνεπώς η Συνείδηση είναι το Σταθερό, Άχρονο, Παντοτινό Στοιχείο του Ανθρώπου ενώ όλα τα άλλα έρχονται και φεύγουν. Η «Έξοδος» της Συνείδησης στους κατώτερους κόσμους είναι η ζωή (σε αυτούς τους κόσμους). Η «Επιστροφή» στον Εαυτό είναι Επάνοδος στην Αληθινή και Μόνη Σταθερή Φύση μας, στην Πραγματική Κατάστασή μας.

Η Συνείδηση είναι η Αληθινή Ουσία του Ανθρώπου, το Καθαρό Είναι κι όχι οι παροδικές εξωτερικές δραστηριότητες, το «είναι τι». Η εξωτερική ψυχολογία δεν μελετά τον Αληθινό Άνθρωπο αλλά τον φαινομενικό άνθρωπο, το διαμορφωμένο νοητικό περιεχόμενό του, τις συμπεριφορές και τις πράξεις του… Αυτού του είδους η «επιστήμη» είναι για ανόητους επιφανειακούς ανθρώπους κι όχι για τον άνθρωπο με την πραγματική έννοια του ανθρώπινου όντος. Κι αν αυτή η ψευδοεπιστήμη δεν έχει την ωριμότητα να αναγνωρίσει τα περιορισμένα «όριά» της το βλέπουν όσοι διαθέτουν κοινή νοημοσύνη.

Η Αναζήτηση της Αληθινής Ουσίας μας οδηγεί στην Υπέρβαση των κατώτερων εξωτερικών δραστηριοτήτων, των αισθήσεων του σώματος της «σχέσης» μας (συναισθήματα, επιθυμίες, πάθη, τρόπους ζωής), το νοητικό περιεχόμενο (που ορίζει και προσδιορίζει την «ατομικότητά» μας), την ίδια την Αντίληψη (μιας «ατομικής ύπαρξης», του «αντιληπτικού κέντρου», του «εγώ», που ουσιοποιείται από το «νοητικό περιεχόμενο»). Τι σημαίνει στην πραγματικότητα αυτή η Υπέρβαση (που μέσα στην Κατανόηση ολοκληρώνεται σαν «παραίτηση» , «σβήσιμο», όλων των εξωστρεφών δραστηριοτήτων); Καθώς «σβήνει» ακόμα και το «αντιληπτικό κέντρο» (στο οποίο αναφέρεται κάθε εμπειρία, γνώση και φαινόμενο) η Συνείδηση «Απελευθερώνεται» από τον «ατομικό χαρακτήρα» της, το υποκείμενο διαλύεται και μαζί και η δυαδική αντίληψη κι ο διαχωρισμός υποκείμενο-αντικείμενο. Η Αντίληψη Ρέει Ελεύθερη (στο Απόλυτο Παρόν που Ρέει) και μετουσιώνεται σε μια Απεραντοσύνη Επίγνωσης μέσα στην Οποία υπάρχουν όλα και «εμείς» και όλα τα άλλα. Καθώς δεν υφίσταται «αντιληπτικό κέντρο», το παλιό υποκείμενο, το περιορισμένο εγώ, δεν υπάρχει καμιά διάκριση, καμιά «απόσταση» με όλα, όλα υφίστανται μέσα στην Ενοποιημένη Επίγνωση, σε μια Ενότητα των πάντων. Αυτή είναι η Μη-δυαδική Συνείδηση.

Στην πραγματικότητα, αυτό που έχει συμβεί, είναι το εξής: Η Συνείδηση, με την Υπέρβαση των κατώτερων εξωστρεφών δραστηριοτήτων Παραμένει στον Εαυτό, στην Συναίσθηση της Αληθινής Ουσίας και του Ελεύθερου Ατομικού Χαρακτήρα της, που είναι η Πραγματική Ατομική Υπαρξιακή Βάση μας. Η Συνείδηση δηλαδή «Απελευθερωμένη» μετουσιώνεται (από την περιορισμένη υποκειμενική ύπαρξη), σε μια Ευρύτερη, Μη-δυαδική Υπαρξιακή Βάση, στον Αληθινό Εαυτό, στο Αληθινό Μη-Δυαδικό Υποκείμενο, στο «Ανώτερο Εγώ». Η Στροφή Έσω και (με την Υπέρβαση) η Συναίσθηση του Εαυτού, σαν «Δράση» είναι Πηγαία, δηλαδή αναβλύζει από την Ίδια την Φύση μας, από «μέσα». Είναι επίσης Αυθόρμητη, δηλαδή συμβαίνει από μόνη της, όταν ωριμάζουν οι συνθήκες και δεν εξαρτάται από κάποια «προσπάθεια» ή «δραστηριότητα», συμβαίνει μέσα στην «Σιγή». Είναι Άμεση, καθώς η Ουσία μας είναι Απλή και Άμεσα προσβάσιμη, χωρίς διαδικασίες. Είναι η Αληθινή Γνώση της Ουσίας μας, ή η Γνώση της Αληθινής Ουσίας μας, είναι η Αληθινή Αυτογνωσία (κι όχι η εξωτερική γνώση του φαινομένου ανθρώπου). Κι επειδή Βλέπουμε Έσω, τον Εαυτό, για αυτό αυτή η «Εμπειρία», το «Βίωμα», χαρακτηρίζεται σαν Ενόραση. Κι επειδή Αναδύεται Αυθόρμητα (όταν ωριμάζουν οι συνθήκες) χαρακτηρίζεται σαν Έλλαμψη (Βιωματική Γνώση από «μέσα», από το «πουθενά»).

Η Συνείδηση, έτσι όπως «αναλύεται» εδώ δεν είναι μια αφηρημένη σταθερή ουσία αλλά μια Δυναμική Εξελισσόμενη Πραγματικότητα, που «περιορίζεται» ή Απελευθερώνεται και Εμβαθύνοντας στον Εαυτό «Διευρύνεται», μέχρι την Θεία Απεραντοσύνη.

Η Συνείδηση (όταν Βιώνεται η Αληθινή Ουσία της) δεν έχει «Ιδιότητες» αλλά παρόλα αυτά, στην προσπάθειά μας να μιλήσουμε για Αυτή, της αποδίδουμε κάποια «χαρακτηριστικά», αρνητικά σε σχέση με το «περιορισμένο», ακριβώς για να την «διακρίνουμε» από το συνήθως γνωστό, κοσμικό. «Ιδιότητες» της Συνείδησης: Άυλη, Άχρονη, Κενή, Άμορφη, Αίδια Άφθαρτη, Μη γεννημένη, Αόρατη, Απαθής και Πάντα Ελεύθερη. Μόνο η παροδική «ατομικότητα» θολώνει την επίγνωση, δημιουργεί την δυαδική αντίληψη και απορροφιέται στα φαινόμενα.

Σε πολλά Ιερά Κείμενα «περιγράφεται» η Συνείδηση (η «Ψυχή», το «Ον», κλπ.).

«Ουπανισάδες», «Μπαγκαβάτ Γκιτά» (Δεύτερο Κεφάλαιο, κλπ.).

Βουδιστική «Ουντάνα», κλπ.

Πλάτωνας («Φαίδων» κλπ.)

Φιλοκαλία, Ευάγριος («Λόγος Περί Προσευχής»), Διονύσιος Αρειοπαγίτης (για την «ενοειδή συνέλιξιν»), Μάξιμος, Γρηγόριος Παλαμάς, κλπ.

Μια Συνείδηση λοιπόν που Βιώνει την Υπέρβαση του «αντιληπτικού περιεχομένου» (στο «σύνολό» του) κι έχει «Ανοιχτεί» προς την Άπειρή Αντικειμενική Επίγνωση, όπως περιγράφεται σε πολλά μυστικά κείμενα (που αναφέρθηκαν πιο πάνω) έχει μια τελείως διαφορετική «όραση» του κόσμου από αυτήν του κοινού (δυαδικού) ανθρώπου. Καταρχήν υπάρχει μια Ενοποιημένη Επίγνωση κι αυτό διαφοροποιεί τα πάντα. Η αντίληψη ρέει φυσικά κι ανεμπόδιστα κι η νόηση είναι στην πραγματική της διάσταση (σαν μεσολαβητής του Έσω με το «έξω», σαν εσωτερικοποίηση και εννοιοποίηση των εξωτερικών αντιληπτικών δεδομένων) καθώς και οι αισθήσεις και τα «εξωτερικά αντικείμενα» είναι απλά εξωτερικά δεδομένα κι όχι το σύνολο της ύπαρξης και της ζωής (όπως νοιώθει ο εξωτερικός άνθρωπος. Η Ύπαρξη, η Ζωή έχει μετατοπισθεί στην Γνωρίζουσα Συνείδηση, Έχει Σταθεροποιηθεί στην Αληθινή Υπαρξιακή Βάση της κι έχει «Ανεξαρτητοποιηθεί», από το αντιληπτικό περιεχόμενο. Ζει την Εσωτερική Ζωή της.

Η »Απόσυρση» από το «έξω» ανοίγει τον Δρόμο προς περαιτέρω Εμβάθυνση σε Αυτό που Είμαστε. Ήδη έχουμε κατανοήσει ότι ο αντιληπτικός χώρος (που παραμένει πάντα αντικειμενικός) δεν είναι παρά μόνο μία διάσταση της Ύπαρξης. Έσω Υπάρχει ένα Άλλο «Ευρύτερο Σύμπαν» που Επεκτείνεται σε Απέραντα Πεδία Ύπαρξης. Η Επέκταση της Συνείδησης Δεν Έχει Όρια. Απελευθερωμένοι από το εξωτερικό αντιληπτικό περιεχόμενο του «εξωτερικού» κόσμου κι ουσιαστικά από τον Χρόνο, Νοιώθουμε Τώρα ότι η Εμβάθυνση στην Αληθινή Ύπαρξή μας σχετίζεται με την Αντίληψη του Χώρου. Καθώς «Αποσυρόμαστε» από τον εξωτερικό κόσμο ο «Χώρος» γυμνώνεται (από εξωτερικά αντικείμενα). Αυτό που Βιώνουμε είναι η Συνείδηση Παντού. Η «Σχέση» με τον Εσωτερικό Χώρο Αλλάζει καθώς Εμβαθύνουμε ακόμα περισσότερο και Κατανοούμε πως η Συνείδηση Είναι ο Χώρος. Σε μια Ακόμα Μεγαλύτερη Εμβάθυνση Βιώνουμε την Απόλυτη Κενότητα της Συνείδησης (Μόνο Συνείδηση Υπάρχει).

Αυτές οι Εσωτερικές Καταστάσεις έχουν περιγραφεί και στα βουδιστικά σαμαπάττι και στον χριστιανικό μυστικισμό (είναι οι «τρεις ουρανοί» στους οποίους αναφέρεται ο εβραίος μυστικιστής απόστολος Παύλος), σαν η Αντανάκλαση του Παντός (ή ο Δημιουργικός Χώρος).

Πέρα από την Αντίληψη της Συνείδησης σαν Χώρου Απλώνεται η Αντίληψη της Συνείδησης σαν Ολότητας. Και Πιο Βαθιά Βιώνουμε την Ενότητα με την Πηγή. Εδώ η «Θεϊκή» Συνείδηση και η Ανθρώπινη Συνείδηση είναι το Ίδιο (για να θυμηθούμε τον Μάιστερ Έκαρτ).

Όλα αυτά που περιγράψαμε είναι η Εσωτερική Πορεία του Όντος προς την Κρυμμένη Βάση της Ύπαρξης του Παντός, προς την Πηγή, ή αν θέλετε Εσωτερικές Διαλογιστικές Καταστάσεις, ή Καταστάσεις της Περισυλλογής στον Εαυτό. Η Πορεία της Ζωής προς τα Έσω ακολουθεί τον μακρινό αντικειμενικό δρόμο. Όταν αποχωριζόμαστε από το υλικό σώμα κι αφού παραμείνουμε για κάποιο διάστημα στο «Αιθερικό Πεδίο» που σχετίζεται άμεσα με τον υλικό κόσμο, μεταβαίνουμε στο πιο «μόνιμο» («Αστρικό») «Ψυχοδυναμικό Πεδίο», στον κόσμο των νεκρών. Με την διάλυση του ενεργειακού σώματος βρισκόμαστε στον νοητικό ουρανό, όπου αποκρυσταλλώνεται η «γήινη εξωτερική εμπειρία» μας κι ανάλογα με το αντιληπτικό περιεχόμενο που έχουμε κατανοήσει ή περνάμε Πέραν του Χρονικού Ορίζοντα, (στα Ηλύσια Πεδία των Αρχαίων, στον Κατώτερο Παράδεισο του Χριστιανισμού), ή αναγκαστικά (με βάση τις προηγούμενες εμπειρίες ζωής) ξαναδημιουργούμε, μετά από κάποια ανάπαυλα μια νέα νοητική δομή και ξαναγυρίζουμε στους κατώτερους κόσμους και στην γήινη ζωή. Κι ενώ η «νέα προσωπικότητα» εξαρτάται απόλυτα από την «παλιά ζωή» μας, επειδή αποτελεί μια νέα νοητική δομή είναι σαν να είμαστε ένας νέος άνθρωπος (και δεν θυμόμαστε τίποτα από προηγούμενες ζωές).

Όλα αυτά, που μπορεί σε κάποιους να φαίνονται θεωρίες ή παραμύθια έχουν περιγραφεί και από τον Πλάτωνα και στο «Μπάρντο Τοντόλ» (την «Θιβετανική Βίβλο των Νεκρών») και στα γραπτά της Έλενα Μπλαβάτσκυ κι αλλού.

Σύμφωνα με την Εσωτερική Παράδοση (γενικά), ή τις Διάφορες Εσωτερικές Παραδόσεις των διαφόρων θρησκειών (θρησκευμάτων), η Απελευθέρωση της Συνείδησης από τον Χρόνο, η Φώτιση, η Θέωση, με την Βίωση της Μη-Δυαδικής Συνείδησης, δεν είναι το Τελικό «Επίτευγμα», ο Τελικός Προορισμός. Μια Τέτοια Συνείδηση έχει την δυνατότητα να Στραφεί Έσω Βιώνοντας τα Βάθη της Ύπαρξης και το κάνει αλλά συνήθως αυτού του είδους τα όντα δεν «αποσύρονται» από τον κόσμο αλλά επιστρέφουν (με την Απελευθερωμένη Εμπειρία της Ζωής) ξανά στον κόσμο, για να μιλήσουν για την «Εμπειρία», την «Οδό» και την «Ζωή». Είναι οι Σοφοί του Κόσμου. Ο τελευταίος (κι όχι μοναδικός) που κάποιοι από τους πιο μεγάλους (σε ηλικία) συναντήσαμε στην ζωή μας ήταν ο Κρισναμούρτι, το πρότυπο του Αληθινού Ανθρώπου, άσχετα αν τον γνωρίζουμε ή όχι, αν τον ακούμε ή όχι, αν τον κατανοούμε ή όχι.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

4. Περισυλλογή

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ, είναι το ΒΑΘΡΟ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ κι Εντός Αυτής της Μίας Συνείδησης «Φανερώνονται», Υφίστανται κι Εξελίσσονται όλα τα «Υποκειμενικά» κι «Αντικειμενικά» Φαινόμενα που «Προβάλλονται» σαν «Δημιουργία, Πεδία Ύπαρξης, Κόσμοι, όντα, αντικείμενα. Αυτή η Μία Συνείδηση «Φαινομενολογικά» Εμφανίζεται σαν «Μία» και ταυτόχρονα σαν «Διαφοροποιημένη Υποκειμενικότητα» πολλών επιπέδων και ποιοτήτων. Έτσι η Συνείδηση «Εμφανίζεται» σαν «Μια Δυναμική Πραγματικότητα» που μπορεί να είναι Απεριόριστη, περιορισμένη, σε διάφορους βαθμούς. Κάθε «Συνείδηση» λοιπόν δεν είναι παρά η ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ έστω κι αν εμφανίζεται στις παρούσες τρέχουσες συνθήκες σαν περιορισμένη κι «απομονωμένη». Ο «περιορισμός», ο «διαχωρισμός» κι η «απομόνωση» οποιασδήποτε συνείδησης δεν είναι παρά μια «αυθαίρετη» και λανθασμένη κατά συνέπεια «θεώρηση» της αντίληψης. Στην πραγματικότητα Όλα Είναι Ένα, όλα Συνδέονται σε Ένα Ενοποιημένο Υπαρξιακό Πεδίο. Έτσι Κάθε Συνείδηση (κάθε ον, κάθε πλάσμα, κάθε άνθρωπος) σαν Δυναμική Πραγματικότητα Είναι στο Βάθος της Ύπαρξής της Αυτή η Μία Συνείδηση. Από όλα αυτά, που είναι εμπειρικές, βιωματικές διαπιστώσεις του Ανθρώπου (των Σοφών κι όχι του κοινού ανθρώπου) πηγάζει η Παράδοση της Αληθινής Ουσίας των Όντων, η «Πτώση» των όντων σε συνθήκες περιορισμού (άγνοιας) κι η Διδασκαλία για την «Αυτογνωσία», την Γνώση της Αληθινής Φύσης μας και την Απελευθέρωση.

Μία Συνείδηση που Αναζητά Αυτό που Είναι, την Αληθινή Φύση της, την ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, Κατανοεί ότι Είναι Μια Δυναμική Πραγματικότητα, κάτι πολύ περισσότερο από μία απομονωμένη συνείδηση. Κατανοεί ότι όλα αυτά που δημιουργούν την απομόνωση της Συνείδησης είναι οι διάφορες δραστηριότητες της αντίληψης, της σκέψης, το νοητικό περιεχόμενο, τρόποι ζωής και συνήθειες και επαναλαμβανόμενες σωματικές και υλικές δραστηριότητες. Η Αναζήτηση της Αληθινής Ουσίας δεν μπορεί να γίνει μέσω αυτών των δραστηριοτήτων, μέσω μιας περιορισμένης αντίληψης, μέσω της σκέψης, των ιδεών, και των ιδεολογιών, μέσω των αισθήσεων, ή των εξωτερικών πράξεων. Όλη αυτή η «πραγματικότητα» που αντιλαμβάνονται, υιοθετούν και βιώνουν οι άνθρωποι, είναι μια ψεύτικη κατασκευασμένη πραγματικότητα, είναι η «Μάγια», όχι σαν μεταφυσική έννοια αλλά σαν συγκεκριμένη κοινωνική πραγματικότητα. Αυτή η ψεύτικη πραγματικότητα εκφράζεται σαν κουλτούρα της κοινωνίας, μέσα από κοσμοθεωρίες, θεσμούς, ήθη, πολιτική, κοινωνική και οικονομική οργάνωση και τρόπους ζωής. Έτσι αναγκαστικά, κάποιος που Αναζητά την Αλήθεια, την Αληθινή Γνώση, την Αληθινή Φύση, την Αυτογνωσία, πρέπει να απορρίψει όλη αυτή την κατασκευασμένη πραγματικότητα, ολόκληρη την κουλτούρα της άγνοιας, να βγει έξω από ολόκληρο τον ανθρώπινο πολιτισμό της «σαβούρας». Πρέπει να βγει έξω από την κοινωνική Μάγια, στον Ελεύθερο Χώρο της Άμεσης Πραγματικότητας, στο Παρόν, στο Τώρα που Ρέει. Και για να το κάνει αυτό πρέπει να Κατανοήσει ότι Είναι Συνείδηση και δεν ταυτίζεται με το «νοητικό περιεχόμενο» που έχει κατασκευάσει ή του έχει επιβάλλει η κοινωνία στην οποία ζει, μέσω της «κοινωνικοποίησης».

Η Συνείδηση (σαν Δυναμική Πραγματικότητα κι ανεξάρτητα από την όποια κατάσταση «βρίσκεται») είναι η Σταθερή Ουσία, το Βάθρο του Εαυτού, ενώ οι διάφορες δραστηριότητές της είναι πάντα δευτερεύουσες. Δεν «συνιστούν» Ουσία αλλά «ποιότητες» της Ουσίας. Όταν η Συνείδηση Συνειδητοποιεί, ότι Αυτή, σαν Αίσθηση Παρουσίας είναι η Αληθινή Ουσία «αποστασιοποιείται» από τις δραστηριότητές της, οι οποίες επανέρχονται στις αληθινές διαστάσεις τους και στην φυσική λειτουργία τους. Η Συνείδηση δεν ταυτίζεται πιά με το αντιληπτικό, το νοητικό ή το αισθησιακό περιεχόμενο ή το σώμα. Αυτή η πρώτη απόσπαση δίνει την δυνατότητα στο να Αναδυθεί η ΒΟΥΛΗΣΗ (σαν Βεβαιότητα ότι μπορούμε να διαχειριστούμε τις λειτουργίες του Εαυτού μας). Είναι ακριβώς αυτή η Βούληση, σαν δυνατότητα, που οδηγεί στην Διάκριση, το Ζύγισμα και την Αποσαφήνιση όσων βιώνουμε, στην αληθινή εκτίμηση των πραγμάτων. Έτσι η Βούληση Προσανατολίζεται και γίνεται Θέληση, Απόφαση, Δράση, Μέσα σε αυτή ακριβώς την Κατανόηση της πραγματικότητας «διαπιστώνουμε» ότι είναι στα πλαίσια των δυνατοτήτων μας ο «έλεγχος» των λειτουργιών. Μπορούμε να κινήσουμε ή να ακινητοποιήσουμε το σώμα, να χρησιμοποιήσουμε ή όχι τις αισθήσεις, να αφήσουμε την σκέψη να τρέχει ή να την «σιωπήσουμε», να διατηρήσουμε την αντίληψη του εξωτερικού κόσμου ή να αποσυρθούμε Έσω, στον Εαυτό. Τελείως απλά, όπως σφίγγουμε το χέρι για να σχηματιστεί γροθιά ή το χαλαρώνουμε για να «εξαφανιστεί» η γροθιά. Ο ίδιος μηχανισμός ισχύει σε όλα τα επίπεδα, σε όλες τις λειτουργίες.

Γίνεται κατανοητό, από τα πιο πάνω, ότι όταν μιλάμε για ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ της Ενέργειας της Συνείδησης, των Δραστηριοτήτων, των λειτουργιών (αντίληψης, σκέψης, αίσθησης, σωματικών δράσεων) δεν μιλάμε για «δραστηριότητα», «προσπάθεια», «πειθαρχία», ή κάτι σχετικό. Στο Φως της Κατανόησης που βιώνουμε αυτή η Διαχείριση είναι πολύ περισσότερο «ακινησία», «ησυχία» σιωπή», «απόσυρση», διάλυση της δραστηριότητας κι Επάνοδος στον Εαυτό, στην Σταθερή Βάση της Ύπαρξης. Η Επάνοδος στον Εαυτό στην πραγματικότητα σηματοδοτεί τον Πλήρη Έλεγχο της Ύπαρξης, την Φώτιση της Κατάστασης και την Απελευθέρωση της Συνείδησης από τα δεσμά του εξωτερικού κόσμου, την αυταπάτη μιας πραγματικής ζωής στον εξωτερικό κόσμο. Σε Αυτή την Νέα Κατάσταση της Συνείδησης όπου η Συνείδηση «απαλλασσόμενη» από τα «υποκειμενικά» στοιχεία (την «υποκειμενική» λειτουργία) καθίσταται Αντικειμενική σε σχέση με το περιορισμένο υποκείμενο, (πιο σωστά γίνεται ένα «Διευρυμένο Παγκόσμιο Υποκείμενο»), η Συνείδηση λειτουργεί σαν Ενοποιημένη Επίγνωση (είναι η Μη-Δυαδική Συνείδηση). Έχοντας βιώσει η Συνείδηση τον Πλήρη Έλεγχο της Ύπαρξης μπορεί να Βιώνει την Αληθινή Άχρονη Φύση της, να Στραφεί Έσω, προς Ανώτερες, Βαθύτερες, Λεπτότερες Καταστάσεις μέχρι το Αχανές, η Διαφωτισμένη πλέον να «επιστρέψει» στον εξωτερικό κόσμο. Στην τελευταία περίπτωση αντιλαμβάνεται πλέον τον κόσμο μέσα στην Ενοποιημένη Επίγνωσή της κι όχι σαν κάτι εξωτερικό, «αντικειμενικό».

Η Συνείδηση, σαν Καθαρή Ουσία, Αληθινή Φύση, Εαυτός, είναι και λειτουργεί σαν το Σταθερό Αντικειμενικό Υπόβαθρο, πέρα από την «εμπειρική συνείδηση» που δομείται από το αντιληπτικό περιεχόμενο, τις νοητικές συσσωρεύσεις, (παγιωμένες αντιλήψεις και προκαταλήψεις). Έτσι η Συνείδηση που Ανυψώνεται πέρα από την υποκειμενική ζωή, πέρα από την περιορισμένη αντίληψη, την σκέψη, τις αισθήσεις και τα εξωτερικά βιώματα, δεν βρίσκεται στο «κενό» αλλά Απλώνεται κι Εδράζεται και Παραμένει σε μια Ευρύτερη Κατάσταση Ύπαρξης, Αντίληψης και Ζωής. Σε Αυτή την Ανώτερη, Βαθύτερη (Εσωτερικοποιημένη) Κατάσταση η Επίγνωση Είναι Ανοιχτή, Αγκαλιάζει τα πάντα και λειτουργεί Αντικειμενικά (σε σχέση με το περιορισμένο εμπειρικό υποκείμενο – που βιώνει ο κοινός άνθρωπος). Σε Αυτή την Μη-Δυαδική Κατάσταση όλα Συμβαίνουν και Ρέουν Φυσικά. Δεν υπάρχει «εμπειρικό υποκείμενο» που κάνει κάτι. Η Ζωή εκτυλίσσεται αυθόρμητα, χωρίς εμπόδια και περιπλοκές (ακόμα και στα φαινόμενα της φθοράς ή του θανάτου). Υπάρχει μια φωτισμένη πλήρης αποδοχή της ζωής, των πάντων. Έτσι όταν η Συνείδηση Αποσύρεται από τις κατώτερες εξωτερικές εκδηλώσεις αυτό που βιώνει σαν ΑΠΟΣΥΡΣΗ είναι η Αληθινή Αντικειμενική Ζωή, πέρα από την σύγχυση του «εμπειρικού υποκειμένου» που ζει μέσα στην άγνοια και την σύγχυση.

Ο όρος ΠΕΡΙΣΥΛΛΟΓΗ είναι Αρχαιοελληνικός και περιγράφει την Μέσω της Κατανόησης «Επιστροφή» στον Εαυτό. Περιγράφεται σαν «Αντιληπτική Δράση» κι όχι δραστηριότητα, σαν «Απόσυρση της Ψυχικής Ενέργειας» κι Ανάδυση στην Αληθινή Πραγματικότητα του Εαυτού, σαν Βίωση της Ανοιχτής Συνείδησης χωρίς «κέντρο» (ψυχολογικό κέντρο που δημιουργεί διαχωρισμό και δυιστική αντίληψη). Περιγράφηκε «Θεολογικά» στους «ορφικούς θιάσους» και τους «πυθαγόρειους συλλόγους», εφαρμόστηκε «Τελετουργικά-Μυητικά» στις Μυήσεις της Δελφικής Λατρείας και των Ελευσινίων Μυστηρίων, κι εκφράστηκε «Φιλοσοφικά» κυρίως στον Πλάτωνα («Φαίδων» ή Περί Ψυχής).

Ανάλογες Δράσεις δημιουργήθηκαν και σε άλλες Παραδόσεις, όπως για παράδειγμα το Σαμκύα Γιόγκα (Αστάνγκα Γιόγκα) του Παντατζάλι. Το «Γιόγκα Σούτρα» ξεκινά τον ορισμό του Γιόγκα σαν επάνοδο του «Νου (Τσιτττά) στην φυσική του λειτουργία, χωρίς υποκειμενικές διαστρεβλώσεις, παρεμβολές και διαστρεβλώσεις. Αυτή η «ελευθερία» που πραγματοποιείται μέσα από το οκταπλό μονοπάτι επιτρέπει την ανάδυση στην μη-δυαδική συνείδηση (Σαμάντι).

Από το πλήθος των βουδιστικών κειμένων διαβάστε τα σχόλια του Ντόγκεν στο «Σομπογκένζο» για το Ζαζέν. Στην πραγματικότητα αυτό που περιγράφει η Αρχαιοελληνική «Περισυλλογή», ή το «Γιόγκα» του Παντατζάλι, δεν είναι παρά το Ζαζέν. Τι σημαίνει όμως απλά να καθίσεις; Είναι η Ουσία της Φώτισης, η Φώτιση. Είναι να καθίσεις ήσυχος, «ακίνητος», στο σώμα, στις αισθήσεις, στο νου, ολοκληρωτικά «ακίνητος». Σε αυτή την «ακινησία», που δεν είναι η ακινησία του κούτσουρου ή της πέτρας, αλλά η «πλήρης εγρήγορσης προσοχή» ενεργοποιείται η Εσωτερική Ζωή της Συνείδησης. Μόνο τότε αρχίζουμε να ζούμε πραγματικά. Το πώς αυτή η Ζωή θα εκδηλωθεί είναι πλέον θέμα δικής μας απόφασης.

Τελικά όλες οι Παραδόσεις διαπιστώνουν ότι Υπάρχει Μία και Μόνο Συνείδηση που Είναι το Βάθρο της Ύπαρξης (κι όλων των «φαινομένων») και Βιώνεται στο Εσώτερο Βάθος όλων των Συνειδήσεων, όλων των «όντων», κάθε «όντος». Οι Συνειδήσεις, τα «όντα» δεν είναι παρά «υπαρξιακές καταστάσεις» της Μίας και Μόνο Συνείδησης κι όχι αυτόνομες ουσίες ή οντότητες. Κάθε Συνείδηση (κάθε άνθρωπος) είναι λοιπόν «Δυναμική Πραγματικότητα» που μπορεί από την Παρούσα Περιορισμένη Κατάστασή της να Αναδυθεί στο Άχρονο, στο Παγκόσμιο, στην Πηγή των Πάντων.

Εφόσον λοιπόν Είμαστε Εξαρχής και για Πάντα «Αυτό», τότε γιατί χρειάζεται να «κάνουμε» κάτι για να το νοιώσουμε; Στην πραγματικότητα επειδή ακριβώς δεν έχουμε Επίγνωση της Αληθινής Φύσης μας για να λειτουργήσουμε φυσικά μέσα στην ύπαρξη και μέσα στην ζωή, λειτουργούμε μέσα από άγνοια (μεταφυσική άγνοια) και σύγχυση, περιορισμένα, μεροληπτικά και αποσπασματικά. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα κάθε «πνευματικής δράσης», να Σταματήσουμε να λειτουργούμε λανθασμένα, να σταματήσουμε να «κάνουμε», γιατί ό,τι κάνουμε είναι αδιέξοδο. Μέσα στο Φως της Κατανόησης, μέσα στην «Πραγματική Ακινησία», όταν Βιώνεται, (κι όχι την πειθαρχημένη, την πλαστή ή την διανοητική ακινησία), Ανθίζει η Αληθινή Δράση και Βιώνεται η Αληθινή Ζωή, η Πραγματική Ζωή.

Η Επιστροφή στον Εαυτό, στην Αληθινή Φύση μας δεν είναι φυγή από τον κόσμο (έκσταση ή ονειροφαντασία) αλλά Ανασυγκρότηση της Ύπαρξης για να Δράσουμε Ορθά, σε τούτο τον κόσμο και σε κάθε κόσμο, Ανώτερο, Βαθύτερο, μέχρι τον Ύστατο Εσωτερικό Ουρανό.

Η ΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΦΥΣΗΣ ΜΑΣ τελικά σηματοδοτεί την Ανύψωση πάνω από την αυταπάτη του κόσμου, πάνω από τις ονειροφαντασίες των ανθρώπων, πάνω από την αγελαία ζωή των κοινωνιών. Τελικά η Αλήθεια είναι Μέσα μας. Η Πνευματική Επανάσταση Αρχίζει και Τελειώνει Μέσα μας. Η Αληθινή Ζωή είναι Μέσα μας. Έξω, στον πολιτισμό της άγνοιας, του εγωισμού, της διαμάχης, του πολέμου και του αθώου αίματος, υπάρχει μόνο σκοτάδι, πνευματική αρρώστια. Ένας κόσμος χωρίς Πνευματικό Προσανατολισμό, Χωρίς Ηθική, παραδομένος σε μια αναρχική ελευθερία, είναι ένας καταδικασμένος κόσμος. Το μόνο παρήγορο είναι ότι ο πλανήτης γη που βρισκόμαστε δεν είναι παρά ένας ασήμαντος πλανήτης. Υπάρχουν εκατομμύρια κατοικημένοι πλανήτες στο Σύμπαν κι υπάρχουν πιο πολιτισμένα όντα που δεν έχουν σχέση με την γήινη βαρβαρότητα.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

5. Απελευθέρωση

MONDAY, 16 March, 2026

1.3. The Sacred Threshold: A Mystical Contemplation on the Despondency of Arjuna

Chapter III — The Descent into the Abyss of the Heart

I. The Question That Cannot Be Unasked

There is a moment in the life of every seeking soul when the questions it has always carried — quietly, almost unconsciously — burst into full and terrible flame. These are not the manageable questions of philosophy, to be examined at leisure and set aside when dinner calls. These are the questions that rise from the very marrow of existence, the ones that, once asked in earnest, alter everything they touch. It is precisely such a question — or rather, a great constellation of questions — that erupts from Arjuna's throat as he stands between the two armies on the field of Kurukshetra, a bow of extraordinary power slack in hands that have forgotten how to hold it.

"What is worth suffering for?" Arjuna's words ring across the plain, but they ring still more deeply across the interior landscape of every human being who has ever confronted the abyss of genuine moral uncertainty. He speaks of kingdoms — kingdoms he has fought for, dreamed of, sacrificed half his life to reclaim. But in this moment, those kingdoms have lost their gravity. They float before him like objects glimpsed in fever, real and yet somehow beside the point. The throne he once desired seems, in the harsh clarity of this moment, built of the bones of everyone he has ever loved. And before such a vision, the appetite for victory simply fails.

What Arjuna undergoes in this moment is something that the world's great contemplative traditions have recognized and mapped with extraordinary care: the collapse of the motivating fictions that sustain ordinary life. Every human being, in order to function within the world, carries a set of beliefs — about what matters, what is worth pursuing, what constitutes success and failure, honor and shame. These beliefs are not examined daily; they operate below the threshold of conscious scrutiny, forming the invisible architecture of a life. But there are moments — of loss, of extremity, of sudden and devastating clarity — when that architecture is exposed, when the soul is brought face to face with its own foundations and finds them insufficient. This is such a moment for Arjuna. The scaffolding of his worldly identity has given way, and he is falling through space, reaching for handholds that are no longer there.

II. The Anatomy of Sacred Grief

It would be a profound misreading of this moment to dismiss Arjuna's grief as mere sentimentality — as a warrior's understandable but ultimately surmountable reluctance to harm those he loves. The Gita itself, in the wisdom of its structure, does not dismiss it so. It devotes an entire chapter — the first chapter of a text containing eighteen — to the full elaboration of this grief, as though saying to every reader across every age: look carefully at this. Do not hurry past. What is happening here is not an obstacle to the teaching; it is the teaching's necessary ground.

For Arjuna's grief is not merely personal. It is, at its deepest level, the grief of consciousness itself — the grief of a being who has awakened, however briefly and however painfully, to the true cost of existence in time and form. He sees Bheeshma — that magnificent elder whose very name evokes the Sanskrit root for terrible or awe-inspiring — and he sees not a strategic obstacle but a grandfather: a man who has bounced him upon his knee, who has instructed him, who is woven into the very fabric of his interior world. He sees Drona, his teacher, the man whose hands first shaped the grip of young Arjuna's fingers around a bow, who whispered the first secrets of archery into the ears of a boy who did not yet know what mastery would cost. To destroy such men is not merely a military act. It is an act of self-destruction, for they are part of what Arjuna is.

Here the mystical tradition speaks with quiet urgency: the self is not what we imagine it to be. We are not isolated units of consciousness moving through a world of separate objects. We are, rather, nodes in a vast and luminous web of relationship, constituted by our connections as much as by any interior substance. When Arjuna surveys the battlefield and sees his people, he is not merely performing a sentimental inventory. He is witnessing, with sudden and terrible clarity, the full extent of what the self actually is — how wide it reaches, how deeply it is entangled with other souls, how much of what one calls "I" is made of the faces of those one loves. In this recognition lies not weakness but wisdom; not cowardice but the beginning of a radical and transformative honesty.

And yet the grief does not stop there. Arjuna speaks also of the destruction of families, of the dissolution of ancient dharmic traditions, of ancestors wandering without the offerings that sustain them in the realm beyond death. In moving from personal loss to cosmic consequence, his lament opens into something transpersonal — the grief not only of one man but of civilization itself, of the great intergenerational weaving of obligation and memory and care that constitutes what human beings mean by the word "home." He is not wrong to feel this. He is not mistaken. The world does hang in the balance at Kurukshetra. What he has not yet understood — what the entirety of the Gita will unfold for him — is the nature of the balance upon which it hangs.

III. The Dark Night — East and West

The great mystics of the world's contemplative traditions have each, in their own tongue and imagery, described this same threshold at which Arjuna now stands. San Juan de la Cruz — St. John of the Cross — writing in the golden twilight of sixteenth-century Spain, described the "noche oscura del alma," the dark night of the soul, as the necessary purgation through which the contemplative passes on the way to union with the divine. In this dark night, all the consolations by which the soul has previously sustained its spiritual life are withdrawn. The familiar sense of God's presence vanishes. Prayer feels empty. Devotional practices that once seemed to draw one close to the sacred now feel hollow, mechanical, pointless. The soul is stripped of everything it has mistaken for the divine in order that it may encounter the divine itself.

The Sufi masters spoke of fana — annihilation — as the great gateway of the mystical path. The ego-self, with all its constructions of identity, pride, preference, and desire, must be dissolved before the light of the Beloved can fully enter. This dissolution is not comfortable. It is, by every account of those who have undergone it, experienced as a form of death — the death of everything one has taken oneself to be, the death of the world as one has known it. And yet — and here the paradox deepens — it is precisely this death that is the condition of new and more luminous life. The Sufi poet Rumi, who knew the territory of sacred annihilation intimately, spoke of the reed's cry as the very sound of this longing: the cry of separation that is inseparable from the yearning for union.

In the Jewish mystical tradition of Kabbalah, the concept of tzimtzum describes the primordial contraction of the divine light that makes space for creation — a withdrawal that is also an invitation. And within the soul's journey, there are corresponding moments of contraction, of divine withdrawal, that make space for a new and more authentic expansion. The Psalmist, crying from the depths — "De profundis clamavi ad te, Domine" — from the depths I have called to you, O Lord — knows this territory. So does the Book of Job, whose protagonist is stripped of everything by which ordinary human dignity sustains itself, and who finds, in the very depths of that stripping, an encounter with the divine that no comfort could have made possible.

Arjuna stands in this same ancient and universal territory. His bow falls — and in falling, it becomes the most important bow in all of spiritual literature. Not because of what it will accomplish in the battles to come, but because of what its falling makes possible: the opening of the heart in radical vulnerability, the exposure of the soul in its truest and most undefended form, the creation of a silence vast enough to receive the teaching that the universe has been waiting, through all the long ages of human confusion, to offer.

IV. The Body as Sacred Text

One of the most remarkable features of Arjuna's descent into the abyss is the way it writes itself upon his body. He does not merely think his way into despair, or feel it as a purely emotional weather passing through his consciousness. The grief and confusion of this sacred threshold manifest in his flesh with the directness of revelation: limbs trembling, throat parched, skin burning, eyes dim with moisture, hair standing erect as though electrified by the magnitude of what he faces. The great bow Gandiva — whose name resonates with the Sanskrit for "the one who sings in battle," the instrument of his glory and his most accomplished identity — slips from fingers that have held it steady through a thousand trials.

The mystic traditions of the body — from the somatic wisdom of Tantra to the Christian theology of incarnation, from the Taoist understanding of chi to the indigenous knowledge of the breath as sacred — all converge on a truth that the rationalist temper tends to overlook: the body is not merely the container of spiritual experience; it is the medium through which spiritual truth is received and processed and integrated. When the soul stands at the threshold of transformation, the body knows. It trembles. It sweats. It opens and contracts. It registers, in its own eloquent language of sensation, the magnitude of what the mind and heart are only beginning to comprehend.

Arjuna's shaking limbs are not symptoms of weakness to be overcome by an application of will. They are the body's honest and appropriate response to the presence of the sacred. Every tradition that has cultivated genuine contemplative depth has recognized the phenomenon: the trembling of the devotee in the presence of divine reality, the tears that arise unbidden in deep prayer, the physical stillness that descends upon the meditator as the conceptual mind falls quiet, the warmth in the chest that the Christian mystics associated with the presence of the Holy Spirit, the shaking of the Sufi dervish lost in the ecstasy of dhikr. The body is the instrument upon which the divine plays its most intimate music. When it trembles, something real is happening.

And so when Arjuna sinks onto the floor of the chariot — that royal vehicle drawn by divine white horses, guided by the hand of the Absolute itself — he performs, in physical space, the gesture that all genuine spiritual aspiration must eventually make. He descends. He lowers himself. He abandons the upright posture of the warrior, the posture of mastery and control and readiness for action, and allows himself to be, for this moment, simply a human being in the full weight of his humanity: confused, grieving, overwhelmed, incapable. In the language of embodied spiritual wisdom, this descent is not a defeat. It is a preparation. The seed must enter the earth before it can rise into light.

V. The Abyss as Teacher

There is a quality to the deepest kinds of human suffering that the ordinary registers of experience cannot fully capture — a quality of radical stripping, of exposure, of being brought to the very bedrock of one's existence and forced to reckon with what is actually there. The philosophers and theologians of the apophatic tradition — those who approach the sacred through negation, through the progressive removal of everything that the divine is not — speak of this process with great reverence. It is in the abyss, they insist, that the most real encounters occur. It is when all the comfortable intermediaries between the soul and ultimate reality have been cleared away that the encounter with what is most real becomes possible.

For Arjuna, the abyss into which he descends in this first chapter is the abyss of self-knowledge — the knowledge of how deeply he is attached, how thoroughly his identity is bound up with relationships and roles and outcomes that he cannot actually control. He has built himself upon certain certainties: that he is a warrior, that his cause is just, that victory is desirable, that the love of his people and the strength of his arm will be sufficient to navigate whatever challenges existence presents. In a single sustained gaze across the battlefield, all of these certainties dissolve. He is left with what the Zen tradition calls "beginner's mind" — not in the sweet, voluntary sense of approaching a new practice with openness and humility, but in the raw, involuntary, terrifying sense of having everything he thought he knew stripped away, leaving him naked before the question of what is actually real.

And it is here — precisely here, in the depths of this abyss — that the greatest gift of the Bhagavad Gita becomes possible. For the teaching that Krishna is about to offer cannot be received by a man who believes he already knows. It cannot enter a soul defended by the armor of certainty. It cannot penetrate the careful constructions by which the ego-self maintains its sovereignty over the interior world. Only when those constructions have been breached — when the armor has been shattered by grief — can the teaching find its mark. The abyss, in this sense, is not the enemy of illumination. It is its necessary precondition, its sacred geography, the dark and fertile soil from which the lotus of wisdom will rise.

The great Indian philosophical tradition speaks of vairagya — dispassion or detachment — as one of the cardinal prerequisites of genuine spiritual inquiry. But vairagya is not something the intellect can simply decide to possess. It is not an achievement of will. It arises when the things of the world have, through the weight of experience, revealed their inability to satisfy the deepest hungers of the soul. Arjuna has not sought vairagya. He has been struck by it, ambushed by it, at the least expected and most critical moment of his life. The grief that dismantles him is also, in the profound irony of spiritual transformation, the grace that prepares him. He does not know this yet. He cannot see, from within the darkness of the abyss, the light that waits at the far end of his journey. But the reader who comes to this text from the vantage point of the whole — who knows that eighteen chapters of luminous wisdom follow from this moment of collapse — can see what Arjuna cannot: that he is falling, yes, but he is falling upward.

And so the descent continues. The bow lies still. The chariot stands motionless between the armies, held in a suspension that feels both geological and miraculous, as though time itself has paused to honor the magnitude of what is occurring. And beside Arjuna, patient as the sky, inexhaustible as the ocean, tender as only the absolute can be tender — the charioteer waits. He who is the source and sustainer of all existence waits. He waits as he has always waited, through every dark night of every soul that has ever trembled at the edge of its own transformation. He waits because he knows — as Arjuna does not yet know — that the silence at the bottom of the abyss is not empty. It is full. It is, in fact, the fullness from which all things arise, the ground of being that no grief can diminish and no darkness can extinguish. In that fullness, in that silence, in that inexhaustible waiting presence — the teaching begins.

"He is falling, yes — but he is falling upward."

ΤΟ ΙΕΡΟ ΚΑΤΩΦΛΙ

Μια Μυστική Στοχαστική Προσέγγιση στην Απόγνωση του Αρτζούνα

Κεφάλαιο III — Η Κατάβαση στην Άβυσσο της Καρδιάς

I. Η Ερώτηση που Δεν Μπορεί να Μείνει Αναπάντητη

Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή κάθε ψυχής που αναζητά, όταν οι ερωτήσεις που πάντα κουβαλούσε —ήσυχα, σχεδόν ασυνείδητα— ξεσπούν σε πλήρη και τρομερή φλόγα. Δεν πρόκειται για τις διαχειρίσιμες ερωτήσεις της φιλοσοφίας, που τις εξετάζεις με την ησυχία σου και τις αφήνεις στην άκρη όταν σε καλεί το δείπνο. Πρόκειται για τις ερωτήσεις που αναδύονται από τον ίδιο τον μυελό της ύπαρξης, εκείνες που, όταν τεθούν με ειλικρίνεια, αλλάζουν τα πάντα ό,τι αγγίζουν. Ακριβώς μια τέτοια ερώτηση —ή μάλλον, ένας ολόκληρος αστερισμός ερωτήσεων— ξεσπά από τον λαιμό του Αρτζούνα καθώς στέκεται ανάμεσα στους δύο στρατούς στο πεδίο του Κουρουξέτρα, με ένα τόξο εξαιρετικής δύναμης χαλαρό στα χέρια που έχουν ξεχάσει πώς να το κρατούν.

«Τι αξίζει να υποφέρει κανείς γι’ αυτό;» Τα λόγια του Αρτζούνα ηχούν πάνω από την πεδιάδα, αλλά ηχούν ακόμα πιο βαθιά μέσα στο εσωτερικό τοπίο κάθε ανθρώπου που έχει ποτέ αντιμετωπίσει την άβυσσο της αληθινής ηθικής αβεβαιότητας. Μιλάει για βασίλεια —βασίλεια για τα οποία πολέμησε, ονειρεύτηκε, θυσίασε το μισό της ζωής του για να τα ανακτήσει. Όμως, σε αυτή τη στιγμή, εκείνα τα βασίλεια έχουν χάσει τη βαρύτητά τους. Αιωρούνται μπροστά του σαν αντικείμενα που τα βλέπει κανείς μέσα στον πυρετό, πραγματικά και όμως με κάποιον τρόπο δίπλα στο θέμα. Ο θρόνος που κάποτε ποθούσε φαίνεται, μέσα στην σκληρή διαύγεια αυτής της στιγμής, χτισμένος από τα κόκαλα όλων όσων αγάπησε ποτέ. Και μπροστά σε τέτοιο όραμα, η όρεξη για νίκη απλώς εξανεμίζεται.

Αυτό που βιώνει ο Αρτζούνα αυτή τη στιγμή είναι κάτι που οι μεγάλες στοχαστικές παραδόσεις του κόσμου έχουν αναγνωρίσει και χαρτογραφήσει με εξαιρετική προσοχή: η κατάρρευση των κινητοποιητικών μυθευμάτων που συντηρούν την καθημερινή ζωή. Κάθε άνθρωπος, για να λειτουργεί μέσα στον κόσμο, κουβαλά ένα σύνολο πεποιθήσεων —για το τι έχει σημασία, τι αξίζει να κυνηγήσει, τι συνιστά επιτυχία και αποτυχία, τιμή και ντροπή. Αυτές οι πεποιθήσεις δεν εξετάζονται καθημερινά· λειτουργούν κάτω από το κατώφλι της συνειδητής εξέτασης, σχηματίζοντας την αόρατη αρχιτεκτονική μιας ζωής. Όμως υπάρχουν στιγμές —απώλειας, ακρότητας, ξαφνικής και συντριπτικής διαύγειας— όταν αυτή η αρχιτεκτονική αποκαλύπτεται, όταν η ψυχή φέρνεται πρόσωπο με πρόσωπο με τα ίδια της τα θεμέλια και τα βρίσκει ανεπαρκή. Αυτή είναι μια τέτοια στιγμή για τον Αρτζούνα. Η σκαλωσιά της κοσμικής του ταυτότητας έχει καταρρεύσει, και πέφτει μέσα στο κενό, ψάχνοντας για στηρίγματα που δεν υπάρχουν πια.

II. Η Ανατομία της Ιερής Θλίψης

Θα ήταν βαθιά παρανόηση αυτής της στιγμής να απορρίψουμε τη θλίψη του Αρτζούνα ως απλή συναισθηματικότητα —ως κατανοητή αλλά τελικά υπερβάσιμη απροθυμία ενός πολεμιστή να βλάψει αυτούς που αγαπά. Η ίδια η Γκίτα, με τη σοφία της δομής της, δεν την απορρίπτει έτσι. Αφιερώνει ολόκληρο ένα κεφάλαιο —το πρώτο κεφάλαιο ενός κειμένου που περιέχει δεκαοκτώ— στην πλήρη ανάπτυξη αυτής της θλίψης, σαν να λέει σε κάθε αναγνώστη σε κάθε εποχή: κοίταξε προσεκτικά εδώ. Μην βιάζεσαι να περάσεις. Αυτό που συμβαίνει εδώ δεν είναι εμπόδιο στη διδασκαλία· είναι το απαραίτητο έδαφος της διδασκαλίας.

Γιατί η θλίψη του Αρτζούνα δεν είναι απλώς προσωπική. Στο βαθύτερο επίπεδό της, είναι η θλίψη της ίδιας της συνείδησης —η θλίψη ενός όντος που έχει ξυπνήσει, έστω και για λίγο και επώδυνα, στο πραγματικό κόστος της ύπαρξης στον χρόνο και στη μορφή. Βλέπει τον Μπχίσμα —εκείνον τον μεγαλοπρεπή γέροντα του οποίου το ίδιο το όνομα παραπέμπει στη σανσκριτική ρίζα για το τρομερό ή το δέος— και δεν βλέπει έναν στρατηγικό εμπόδιο, αλλά έναν παππού: έναν άνθρωπο που τον κουνούσε στα γόνατά του, που τον δίδαξε, που είναι υφασμένος μέσα στον ίδιο τον ιστό του εσωτερικού του κόσμου. Βλέπει τον Ντρόνα, τον δάσκαλό του, τον άνθρωπο του οποίου τα χέρια πρώτα διαμόρφωσαν το κράτημα των δαχτύλων του νεαρού Αρτζούνα γύρω από το τόξο, που ψιθύρισε τα πρώτα μυστικά της τοξοβολίας στα αυτιά ενός αγοριού που δεν ήξερε ακόμα τι θα κόστιζε η κυριαρχία. Το να καταστρέψει τέτοιους ανθρώπους δεν είναι απλώς στρατιωτική πράξη. Είναι πράξη αυτοκαταστροφής, γιατί είναι μέρος του τι είναι ο Αρτζούνα.

Εδώ η μυστική παράδοση μιλά με ησυχία επείγουσα: το εαυτό δεν είναι αυτό που φανταζόμαστε. Δεν είμαστε απομονωμένες μονάδες συνείδησης που κινούνται μέσα σε έναν κόσμο ξεχωριστών αντικειμένων. Είμαστε, μάλλον, κόμβοι σε ένα τεράστιο και φωτεινό δίχτυ σχέσεων, συγκροτημένοι από τις συνδέσεις μας εξίσου, αν όχι περισσότερο, όσο από οποιαδήποτε εσωτερική ουσία. Όταν ο Αρτζούνα σαρώνει το πεδίο της μάχης και βλέπει τους δικούς του ανθρώπους, δεν κάνει απλώς ένα συναισθηματικό απογραφή. Παρατηρεί, με ξαφνική και τρομερή διαύγεια, το πλήρες εύρος του τι είναι πραγματικά το εαυτό —πόσο πλατιά εκτείνεται, πόσο βαθιά είναι μπλεγμένο με άλλες ψυχές, πόσο μεγάλο μέρος αυτού που λέμε «εγώ» είναι φτιαγμένο από τα πρόσωπα εκείνων που αγαπάμε. Σε αυτή την αναγνώριση βρίσκεται όχι αδυναμία αλλά σοφία· όχι δειλία αλλά η αρχή μιας ριζικής και μεταμορφωτικής ειλικρίνειας.

Και όμως η θλίψη δεν σταματά εκεί. Ο Αρτζούνα μιλά επίσης για την καταστροφή των οικογενειών, για τη διάλυση των αρχαίων δαρμικών παραδόσεων, για τους προγόνους που περιπλανώνται χωρίς τις προσφορές που τους συντηρούν στον κόσμο πέρα από τον θάνατο. Μεταβαίνοντας από την προσωπική απώλεια στις κοσμικές συνέπειες, ο θρήνος του ανοίγει σε κάτι υπερπροσωπικό —τη θλίψη όχι μόνο ενός ανθρώπου αλλά του ίδιου του πολιτισμού, του μεγάλου διαγενεακού υφάσματος υποχρέωσης, μνήμης και φροντίδας που συνιστά αυτό που οι άνθρωποι εννοούν με τη λέξη «σπίτι». Δεν κάνει λάθος που το νιώθει. Δεν πλανάται. Ο κόσμος όντως κρέμεται σε μια κλωστή στο Κουρουξέτρα. Αυτό που δεν έχει ακόμα κατανοήσει —αυτό που ολόκληρη η Γκίτα θα του ξεδιπλώσει— είναι η φύση της κλωστής στην οποία κρέμεται.

III. Η Σκοτεινή Νύχτα — Ανατολή και Δύση

Οι μεγάλοι μύστες των στοχαστικών παραδόσεων του κόσμου έχουν περιγράψει, ο καθένας στη δική του γλώσσα και με τις δικές του εικόνες, ακριβώς αυτό το ίδιο κατώφλι στο οποίο στέκεται τώρα ο Αρτζούνα. Ο Άγιος Ιωάννης του Σταυρού — San Juan de la Cruz — γράφοντας στο χρυσό λυκόφως του 16ου αιώνα στην Ισπανία, περιέγραψε τη «noche oscura del alma», τη σκοτεινή νύχτα της ψυχής, ως την απαραίτητη κάθαρση που περνά ο στοχαστής στο δρόμο προς την ένωση με το θείο. Σε αυτή τη σκοτεινή νύχτα, όλες οι παρηγοριές με τις οποίες η ψυχή συντηρούσε προηγουμένως την πνευματική της ζωή αποσύρονται. Η οικεία αίσθηση της παρουσίας του Θεού εξαφανίζεται. Η προσευχή φαίνεται κενή. Οι ευσεβείς πρακτικές που κάποτε έμοιαζαν να φέρνουν κοντά στο ιερό τώρα φαίνονται κούφιες, μηχανικές, άσκοπες. Η ψυχή γδύνεται από όλα όσα είχε μπερδέψει με το θείο, ώστε να μπορέσει να συναντήσει το ίδιο το θείο.

Οι Σούφι δάσκαλοι μιλούσαν για fana — αφανισμό — ως την μεγάλη πύλη του μυστικού δρόμου. Το εγώ, με όλες τις κατασκευές του ταυτότητας, υπερηφάνειας, προτιμήσεων και επιθυμιών, πρέπει να διαλυθεί πριν το φως του Αγαπημένου εισχωρήσει πλήρως. Αυτή η διάλυση δεν είναι ευχάριστη. Από κάθε μαρτυρία όσων την έχουν βιώσει, βιώνεται ως μορφή θανάτου — ο θάνατος όλων όσων θεωρούσε κανείς ότι είναι ο εαυτός του, ο θάνατος του κόσμου όπως τον γνώριζε. Και όμως —εδώ η παραδοξότητα βαθαίνει— ακριβώς αυτός ο θάνατος είναι η προϋπόθεση για μια νέα και πιο φωτεινή ζωή. Ο Σούφι ποιητής Ρουμί, που γνώριζε καλά την περιοχή της ιερής αφάνισης, μιλούσε για το κλάμα του καλαμιού ως τον ίδιο τον ήχο αυτής της λαχτάρας: το κλάμα του χωρισμού που είναι αχώριστο από την επιθυμία για ένωση.

Στην εβραϊκή μυστική παράδοση της Καμπάλα, η έννοια του tzimtzum περιγράφει την πρωταρχική συστολή του θείου φωτός που δημιουργεί χώρο για τη δημιουργία —μια απόσυρση που είναι ταυτόχρονα και πρόσκληση. Και μέσα στο ταξίδι της ψυχής υπάρχουν αντίστοιχες στιγμές συστολής, θεϊκής απόσυρσης, που δημιουργούν χώρο για μια νέα και πιο αυθεντική επέκταση. Ο Ψαλμωδός, που κραυγάζει από τα βάθη —«De profundis clamavi ad te, Domine»— από τα βάθη σε επικαλέστηκα, Κύριε — γνωρίζει αυτό το έδαφος. Το ίδιο και το Βιβλίο του Ιώβ, του οποίου ο πρωταγωνιστής γδύνεται από τα πάντα με τα οποία η συνηθισμένη ανθρώπινη αξιοπρέπεια συντηρείται, και βρίσκει, ακριβώς στα βάθη αυτής της γύμνωσης, μια συνάντηση με το θείο που καμία παρηγοριά δεν θα μπορούσε να είχε κάνει δυνατή.

Ο Αρτζούνα στέκεται στο ίδιο αρχαίο και καθολικό έδαφος. Το τόξο του πέφτει —και πέφτοντας, γίνεται το πιο σημαντικό τόξο σε όλη την πνευματική λογοτεχνία. Όχι εξαιτίας αυτού που θα επιτύχει στις μάχες που έρχονται, αλλά εξαιτίας αυτού που η πτώση του καθιστά δυνατό: το άνοιγμα της καρδιάς σε ριζική ευαλωτότητα, την έκθεση της ψυχής στη πιο αληθινή και απροστάτευτη μορφή της, τη δημιουργία μιας σιωπής αρκετά μεγάλης ώστε να δεχτεί τη διδασκαλία που το σύμπαν περίμενε, μέσα από όλες τις μακριές εποχές της ανθρώπινης σύγχυσης, να προσφέρει.

IV. Το Σώμα ως Ιερό Κείμενο

Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά της κατάβασης του Αρτζούνα στην άβυσσο είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτή γράφεται πάνω στο σώμα του. Δεν σκέφτεται απλώς τον τρόπο προς την απόγνωση, ούτε τη νιώθει ως καθαρά συναισθηματική καταιγίδα που περνά από τη συνείδησή του. Η θλίψη και η σύγχυση αυτού του ιερού κατωφλίου εκδηλώνονται στη σάρκα του με την αμεσότητα της αποκάλυψης: τα μέλη του τρέμουν, ο λαιμός του είναι ξερός, το δέρμα του καίει, τα μάτια του θολώνουν από την υγρασία, οι τρίχες του σηκώνονται όρθιες σαν να έχουν ηλεκτριστεί από το μέγεθος αυτού που αντιμετωπίζει. Το μεγάλο τόξο Γκάντιβα —του οποίου το όνομα αντηχεί με τη σανσκριτική λέξη για «αυτό που τραγουδά στη μάχη», το όργανο της δόξας του και της πιο ολοκληρωμένης ταυτότητάς του— γλιστρά από δάχτυλα που το κρατούσαν σταθερά μέσα από χίλιες δοκιμασίες.

Οι μυστικές παραδόσεις του σώματος —από τη σωματική σοφία του Τάντρα μέχρι τη χριστιανική θεολογία της ενσάρκωσης, από την ταοϊστική κατανόηση του τσι μέχρι την ιθαγενή γνώση της αναπνοής ως ιερού— όλες συγκλίνουν σε μια αλήθεια που η ορθολογιστική διάθεση τείνει να παραβλέπει: το σώμα δεν είναι απλώς το δοχείο της πνευματικής εμπειρίας· είναι το μέσο μέσω του οποίου η πνευματική αλήθεια γίνεται δεκτή, επεξεργάζεται και ενσωματώνεται. Όταν η ψυχή στέκεται στο κατώφλι της μεταμόρφωσης, το σώμα το γνωρίζει. Τρέμει. Ιδρώνει. Ανοίγει και συστέλλεται. Καταγράφει, στη δική του εύγλωττη γλώσσα της αίσθησης, το μέγεθος αυτού που ο νους και η καρδιά μόλις αρχίζουν να κατανοούν.

Τα τρεμάμενα μέλη του Αρτζούνα δεν είναι συμπτώματα αδυναμίας που πρέπει να ξεπεραστούν με εφαρμογή θέλησης. Είναι η ειλικρινής και κατάλληλη απάντηση του σώματος στην παρουσία του ιερού. Κάθε παράδοση που έχει καλλιεργήσει γνήσιο βάθος στοχασμού έχει αναγνωρίσει το φαινόμενο: το τρέμουλο του ευσεβούς μπροστά στη θεϊκή πραγματικότητα, τα δάκρυα που αναβλύζουν αβίαστα στη βαθιά προσευχή, η σωματική ακινησία που κατεβαίνει στον διαλογιζόμενο καθώς ο εννοιολογικός νους σωπαίνει, η ζεστασιά στο στήθος που οι χριστιανοί μύστες συνέδεαν με την παρουσία του Αγίου Πνεύματος, το τρέμουλο του Σούφι δερβίση χαμένου στην έκσταση του dhikr. Το σώμα είναι το όργανο πάνω στο οποίο το θείο παίζει την πιο οικεία μουσική του. Όταν τρέμει, κάτι πραγματικό συμβαίνει.

Και έτσι, όταν ο Αρτζούνα βυθίζεται στο δάπεδο του άρματος —εκείνου του βασιλικού οχήματος που το σέρνουν θεϊκά λευκά άλογα, καθοδηγούμενο από το χέρι του Απόλυτου— εκτελεί, στον φυσικό χώρο, τη χειρονομία που κάθε γνήσια πνευματική φιλοδοξία πρέπει τελικά να κάνει. Κατεβαίνει. Χαμηλώνει τον εαυτό του. Εγκαταλείπει την όρθια στάση του πολεμιστή, τη στάση της κυριαρχίας, του ελέγχου και της ετοιμότητας για δράση, και επιτρέπει στον εαυτό του να είναι, για αυτή τη στιγμή, απλώς ένας άνθρωπος με όλο το βάρος της ανθρωπιάς του: μπερδεμένος, θλιμμένος, καταβεβλημένος, ανίκανος. Στη γλώσσα της ενσαρκωμένης πνευματικής σοφίας, αυτή η κατάβαση δεν είναι ήττα. Είναι προετοιμασία. Ο σπόρος πρέπει να μπει στη γη πριν ανέβει στο φως.

V. Η Άβυσσος ως Δάσκαλος

Υπάρχει μια ποιότητα στα βαθύτερα είδη ανθρώπινου πόνου που οι συνηθισμένες καταγραφές της εμπειρίας δεν μπορούν να συλλάβουν πλήρως — μια ποιότητα ριζικής απογύμνωσης, έκθεσης, οδηγίας στο ίδιο το βράχο της ύπαρξής μας και αναγκαστικής αντιμετώπισης αυτού που πραγματικά υπάρχει εκεί. Οι φιλόσοφοι και θεολόγοι της αποφατικής παράδοσης —εκείνοι που προσεγγίζουν το ιερό μέσω της άρνησης, μέσω της προοδευτικής αφαίρεσης όλων όσων το θείο δεν είναι— μιλούν γι’ αυτή τη διαδικασία με μεγάλο σεβασμό. Είναι στην άβυσσο, επιμένουν, που συμβαίνουν οι πιο πραγματικές συναντήσεις. Είναι όταν έχουν απομακρυνθεί όλα τα βολικά μεσολαβητικά στοιχεία ανάμεσα στην ψυχή και την υπέρτατη πραγματικότητα, που η συνάντηση με το πιο πραγματικό γίνεται δυνατή.

Για τον Αρτζούνα, η άβυσσος στην οποία κατεβαίνει σε αυτό το πρώτο κεφάλαιο είναι η άβυσσος της αυτογνωσίας —η γνώση του πόσο βαθιά είναι προσκολλημένος, πόσο πλήρως η ταυτότητά του είναι δεμένη με σχέσεις, ρόλους και αποτελέσματα που δεν μπορεί πραγματικά να ελέγξει. Έχει χτίσει τον εαυτό του πάνω σε ορισμένες βεβαιότητες: ότι είναι πολεμιστής, ότι η υπόθεσή του είναι δίκαιη, ότι η νίκη είναι επιθυμητή, ότι η αγάπη των δικών του και η δύναμη του βραχίονα του θα αρκούν για να πλοηγηθεί σε όποιες προκλήσεις παρουσιάζει η ύπαρξη. Σε μια μοναδική συνεχή ματιά πάνω από το πεδίο της μάχης, όλες αυτές οι βεβαιότητες διαλύονται. Μένει με αυτό που η παράδοση Ζεν αποκαλεί «νου αρχάριου» —όχι με την γλυκιά, εκούσια έννοια της προσέγγισης μιας νέας πρακτικής με ανοιχτότητα και ταπεινότητα, αλλά με την ωμή, ακούσια, τρομακτική έννοια του να έχει αφαιρεθεί ό,τι νόμιζε ότι ήξερε, αφήνοντάς τον γυμνό μπροστά στο ερώτημα του τι είναι πραγματικά πραγματικό.

Και είναι εδώ —ακριβώς εδώ, στα βάθη αυτής της αβύσσου— που το μεγαλύτερο δώρο της Μπαγκαβάτ Γκίτα γίνεται δυνατό. Γιατί η διδασκαλία που ο Κρίσνα πρόκειται να προσφέρει δεν μπορεί να γίνει δεκτή από έναν άνθρωπο που πιστεύει ότι ήδη γνωρίζει. Δεν μπορεί να εισέλθει σε μια ψυχή θωρακισμένη με την πανοπλία της βεβαιότητας. Δεν μπορεί να διαπεράσει τις προσεκτικές κατασκευές με τις οποίες το εγώ διατηρεί την κυριαρχία του στον εσωτερικό κόσμο. Μόνο όταν αυτές οι κατασκευές έχουν διαρραγεί —όταν η πανοπλία έχει συντριβεί από τη θλίψη— μπορεί η διδασκαλία να βρει τον στόχο της. Η άβυσσος, με αυτή την έννοια, δεν είναι εχθρός του φωτισμού. Είναι η απαραίτητη προϋπόθεσή του, η ιερή γεωγραφία του, το σκοτεινό και γόνιμο έδαφος από το οποίο θα αναδυθεί ο λωτός της σοφίας.

Η μεγάλη ινδική φιλοσοφική παράδοση μιλά για vairagya —απάθεια ή απόσπαση— ως μία από τις βασικές προϋποθέσεις της γνήσιας πνευματικής έρευνας. Όμως το vairagya δεν είναι κάτι που ο νους μπορεί απλώς να αποφασίσει να αποκτήσει. Δεν είναι επίτευξη της θέλησης. Αναδύεται όταν τα πράγματα του κόσμου έχουν, μέσω του βάρους της εμπειρίας, αποκαλύψει την αδυναμία τους να ικανοποιήσουν τις βαθύτερες πείνες της ψυχής. Ο Αρτζούνα δεν αναζήτησε το vairagya. Χτυπήθηκε από αυτό, αιφνιδιάστηκε από αυτό, στη λιγότερο αναμενόμενη και πιο κρίσιμη στιγμή της ζωής του. Η θλίψη που τον αποσυναρμολογεί είναι επίσης, στη βαθιά ειρωνεία της πνευματικής μεταμόρφωσης, η χάρη που τον προετοιμάζει. Δεν το γνωρίζει ακόμα. Δεν μπορεί να δει, μέσα στο σκοτάδι της αβύσσου, το φως που περιμένει στο μακρινό τέλος του ταξιδιού του. Όμως ο αναγνώστης που προσεγγίζει αυτό το κείμενο από τη σκοπιά του όλου —που γνωρίζει ότι δεκαοκτώ κεφάλαια φωτεινής σοφίας ακολουθούν από αυτή τη στιγμή κατάρρευσης— μπορεί να δει αυτό που ο Αρτζούνα δεν μπορεί: ότι πέφτει, ναι, αλλά πέφτει προς τα πάνω.

Και έτσι η κατάβαση συνεχίζεται. Το τόξο μένει ακίνητο. Το άρμα στέκεται ακίνητο ανάμεσα στους στρατούς, κρατημένο σε μια αναστολή που μοιάζει ταυτόχρονα γεωλογική και θαυμαστή, σαν ο ίδιος ο χρόνος να έχει σταματήσει για να τιμήσει το μέγεθος αυτού που συμβαίνει. Και δίπλα στον Αρτζούνα, υπομονετικός σαν τον ουρανό, ανεξάντλητος σαν τον ωκεανό, τρυφερός όπως μόνο το Απόλυτο μπορεί να είναι τρυφερό —ο ηνίοχος περιμένει. Αυτός που είναι η πηγή και ο συντηρητής όλης της ύπαρξης περιμένει. Περιμένει όπως πάντα περίμενε, μέσα από κάθε σκοτεινή νύχτα κάθε ψυχής που έχει ποτέ τρέμει στο χείλος της δικής της μεταμόρφωσης. Περιμένει γιατί γνωρίζει —όπως ο Αρτζούνα δεν γνωρίζει ακόμα— ότι η σιωπή στο βάθος της αβύσσου δεν είναι κενή. Είναι γεμάτη. Είναι, στην πραγματικότητα, η πληρότητα από την οποία προκύπτουν όλα τα πράγματα, το έδαφος της ύπαρξης που καμία θλίψη δεν μπορεί να μειώσει και κανένα σκοτάδι δεν μπορεί να σβήσει. Σε εκείνη την πληρότητα, σε εκείνη τη σιωπή, σε εκείνη την ανεξάντλητη παρουσία αναμονής —η διδασκαλία αρχίζει.

«Πέφτει, ναι —αλλά πέφτει προς τα πάνω.»

Intellectual property rights

The entire content of our website, including, but not limited to, texts, news, graphics, photographs, diagrams, illustrations, services provided and generally any kind of files, is subject to intellectual property (copyright) and is governed by the national and international provisions on Intellectual Property, with the exception of the expressly recognized rights of third parties.
Therefore, it is expressly prohibited to reproduce, republish, copy, store, sell, transmit, distribute, publish, perform, "download", translate, modify in any way, in part or in summary, without the express prior written consent of the Foundation. It is known that in case the Foundation consents, the applicant is obliged to explicitly refer via links (hyperlinks) to the relevant content of the Foundation's website. This obligation of the applicant exists even if it is not explicitly stated in the written consent of the Foundation.
Exceptionally, it is permitted to individually store and copy parts of the content on a simple personal computer for strictly personal use (private study or research, educational purposes), without the intention of commercial or other exploitation and always under the condition of indicating the source of its origin, without this in any way implies a grant of intellectual property rights.
It is also permitted to republish material for purposes of promoting the events and activities of the Foundation, provided that the source is mentioned and that no intellectual property rights are infringed, no trademarks are modified, altered or deleted.
Everything else that is included on the electronic pages of our website and constitutes registered trademarks and intellectual property products of third parties is their own sphere of responsibility and has nothing to do with the website of the Foundation.

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.

Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.

Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.

Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

Esoterism Academy

CIRCLE OF LIGHT / Perennial Sayings

20. The Non-Path of True Enlightenment

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / The Way of the Real

ESOTERISM STUDIES YOUTUBE / Η Οδός του Πραγματικού

ESOTERISM STUDIES BOOKS

ESOTERISM ACADEMY NEW ARTICLE

LESSONS IN TRUE PHILOSOPHY

TAOΪSM / "Tao Te Ching" Commentaries

BUDDHISM /"Dammapada" Commentaries

VEDANTA / "Viveka Chudamani, by Adi Sankaracharya" Commentaries

KRISHNA (9ος, 8ος αιώνας π.Χ.) / "Bhagavad Gita" Commentaries

1.3. The Sacred Threshold: A Mystical Contemplation on the Despondency of Arjuna

jKRISHNAMURTI / "The Only Revolution" Commentaries

RELIGION / Religions Commentaries

Quotes

Constantinos’s quotes

Copyright