Human Awareness

(In the Sacred Circle of Reality)

The Space of Awareness (and of Human Awareness as well) is the Only Real Space, of Existence, of Experience, of Life: Any cognitive event Presupposes Awareness (the Observer) or the Space of Supervision and the observed (which are but changes in relations of the elements of the observed space).

Awareness is Considered as an Integrated System of Existence Experience in which the Subject and the object are placed from the beginning. But how does the Subject perceive, what does it perceive and is what he perceives true? What is apprehended is Reality?

Reality is That (Space, Situations, beings, relations, changes of the observed... all conceptions of Perception) that Exists by Itself, that is not made. But such a definition of Reality is ambiguous. If Literally Applied it can indeed Lead to Reality, Objective Reality, Transcendent Reality, Objectivity Beyond the Subject, but if casually applied, superficially it leads to a completely wrong perception of objectivity and reality. The Sages follow the First Path. Most people slip into false reality and dream.

Let us explain it in simple terms: Since the Only Real Space of Existence and Experience and Knowledge is Awareness (i.e. the Subject), we can be Driven to Objective Reality (as we defined it above as the unconstructed) only within the Subject, Transcending the "Subject", the subjective processes, perceptions and experiences. It is precisely this Transcendence, the Egress from the Subject, that was indicated by the Sages and the Mystical Tradition as the Only Way that Leads to Truth, to Objective Reality.

But most people follow a completely opposite path. While, as we said, the Only Real Space of Existence, Experience, Knowledge, is Awareness as a Subject-Object System (the world of duality), the Subject is fixated, fortified in its "self" and places the objective in front of it: what it apprehends is the directly objective, which by observation and verification and intersubjective agreement between people, is regarded as "objective". In one sense it is objective, but it is not Objective Reality.

What is the difference between the two approaches to the Objective? In the First Case We Step Completely Out of the System of Awareness, out of the System of Duality, into a Higher, Wider and All-Embracing State of Awareness: We Experience an Open System of Perception, Beyond Duality, We Experience the Oneness of Existence, We Experience Reality . In the Second Case, however, we remain within the System of Duality, excluded from the subject and placing the objective world in front of us as something foreign: We experience not a complete experience of existence, but division, alienation from the environment and we wonder about the reason for our existence, the our place in the world, our relationship with the world and others (all these tormenting questions that have tyrannized people for thousands of years). The First Path requires a Clear Perception of what is happening, requires a Spiritual Development, a Transcendence of the present subjective state, a Liberation of Awareness from subjective elements, an Expansion of Awareness beyond limits, into the Limitless. It is the narrow and tortuous Way of Jesus that Leads to True Life. The Second Way is the easy way of people who do not desire any spiritual development but a simple (often not dignified) survival and living in a thousand fragmented world, in an animalistic society whose culture tolerates injustice, poverty, unhappiness …

Reality is the Undifferentiated Continuous Presence which is Renewed every moment and is always Complete... it is not simply the absence of perception, the "spiritual void". Tranquility is Full Action and Enlightened Action is Undaunted Tranquility.

Awareness Spontaneous, Unobstructed, Unadulterated, is Reality: Perception and Content of Perception Identical. This is why everything is grasped, made known, without effort. We experience Existence as Oneness, and all is Contained in that Experience.

Reality is That which is apprehended (by Awareness, Beyond the Subject as the Truly Objective) directly without cognitive actions or processes, spontaneously without intervention: Reality is That which Exists before and after human thought, beyond human thought: A Complete Acceptance Of All Existence as One Unity: A Revelation that owes nothing to our own efforts: the Unconstructed Reality.

Any attempt to clarify, analyze, or interpret the content of perception is an arbitrary construction, a projection of limiting activities into Reality that leads us into the dead-end cycle of duality, into a virtual reality, into a mass frenzy.

When this is done instinctively, as we abandon ourselves to the Current of Life, which tosses us to the shores of the immediately objective, we are led to various conceptions of Reality. This is in essence the mechanism of the migration of beings within creation, to the various worlds. When this is done with specific identified processes we talk about Fields of Manifestation of Existence. And when it is done with specific strict rules (which we recognize as laws of nature) then we have before us the differentiation of the (measurable) objective worlds, the world of the spirit, the mind, the soul, the material world...

Regardless of which Field or World Awareness Manifests Awareness Itself Is Space That Transcends All while simultaneously encompassing all as a very small part of its reality... as It Expands into Infinite Depths Far from it all.

Awareness even when Manifested with a material vehicle (body) in Reality Predates the body, is Independent of the Body and Free to Rise above the world of duality and Fly Into the Unexplored Depths of True Being. It is up to us to pursue it, to realize it, to EXPERIENCE it.

We ourselves, as Awareness, Rise Beyond Limits, or set limits, Manifest spiritually beyond psychosomatic limitations (on a metaphysical journey through the unseen worlds to Godhead), or confine ourselves within psychosomatic functions, to our miserable animality, to a world that turns in a daze around its delusions.

We Are in Charge of Our Existence: Truly Sovereigns, or Slaves of Our Destiny… Depending on How We Build It…

…

Η Ανθρώπινη Επίγνωση

(Στον Ιερό Περίβολο της Πραγματικότητας)

Ο Χώρος της Επίγνωσης (και της Ανθρώπινης Επίγνωσης επίσης) είναι ο Μόνος Πραγματικός Χώρος, της Ύπαρξης, της Εμπειρίας, της Ζωής: Οποιοδήποτε γνωστικό γεγονός Προϋποθέτει την Επίγνωση (τον Παρατηρητή) ή τον Χώρο Εποπτείας και το παρατηρούμενο (που δεν είναι παρά μεταβολές στις σχέσεις των στοιχείων του παρατηρούμενου χώρου).

Η Επίγνωση Θεωρείται σαν  ένα Ολοκληρωμένο Σύστημα Εμπειρίας της Ύπαρξης στο Οποίο Τίθενται εξαρχής το Υποκείμενο και το αντικείμενο. Πως όμως αντιλαμβάνεται το Υποκείμενο, τι αντιλαμβάνεται κι είναι αληθινό ό,τι αντιλαμβάνεται; Αυτό που συλλαμβάνεται είναι η Πραγματικότητα;

Πραγματικότητα είναι Αυτό (ο Χώρος, οι Καταστάσεις, τα όντα, οι σχέσεις, οι μεταβολές του παρατηρούμενου… όλα συλλήψεις της Αντίληψης) που Υπάρχει από Μόνο του, που δεν είναι κατασκευασμένο. Ένας τέτοιος ορισμός της Πραγματικότητας όμως είναι διφορούμενος. Αν Εφαρμοσθεί Κυριολεκτικά μπορεί να Οδηγήσει όντως στην Πραγματικότητα, στην Αντικειμενική Πραγματικότητα, στην Υπερβατική Πραγματικότητα, στην Αντικειμενικότητα Πέραν του Υποκειμένου, αλλά αν εφαρμοσθεί επιπόλαια, επιφανειακά οδηγεί σε μια τελείως εσφαλμένη αντίληψη της αντικειμενικότητας και της πραγματικότητας. Οι Σοφοί ακολουθούν τον Πρώτο Δρόμο. Οι περισσότεροι άνθρωποι διολισθαίνουν στην πλαστή πραγματικότητα και στο όνειρο.

Ας το εξηγήσουμε με απλά λόγια: Εφόσον ο Μόνος Πραγματικός Χώρος Ύπαρξης κι Εμπειρίας και Γνώσης είναι η Επίγνωση (δηλαδή το Υποκείμενο), μπορούμε να Οδηγηθούμε στην Αντικειμενική Πραγματικότητα (όπως την ορίσαμε πιο πάνω σαν το μη κατασκευασμένο) μόνον Μέσα στο Υποκείμενο, Υπερβαίνοντας το «Υποκείμενο», τις υποκειμενικές διαδικασίες, αντιλήψεις και βιώματα. Είναι αυτή ακριβώς η Υπέρβαση, η Έξοδος από το Υποκείμενο, που υποδείχθηκε από τους Σοφούς και την Μυστική Παράδοση σαν η Μόνη Οδός που Οδηγεί στην Αλήθεια, στην Αντικειμενική Πραγματικότητα.

Οι περισσότεροι άνθρωποι όμως ακολουθούν εντελώς αντίθετο δρόμο. Ενώ, όπως είπαμε ο Μόνος Πραγματικός Χώρος Ύπαρξης, Εμπειρίας, Γνώσης, είναι η Επίγνωση σαν Σύστημα Υποκειμένου- αντικειμένου  (ο κόσμος της δυαδικότητας), το Υποκείμενο καθηλώνεται, οχυρώνεται στον «εαυτό» του και τοποθετεί απέναντί του το αντικειμενικό: αυτό που συλλαμβάνει είναι το άμεσα αντικειμενικό, το οποίο με την παρατήρηση και την επαλήθευση και την διυποκειμενική σύμβαση μεταξύ των ανθρώπων, θεωρείται σαν «αντικειμενικό». Από μια άποψη είναι αντικειμενικό, αλλά δεν είναι η Αντικειμενική Πραγματικότητα.

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ των δύο τρόπων προσέγγισης του Αντικειμενικού; Στην Πρώτη Περίπτωση Βγαίνουμε τελείως έξω από το Σύστημα της Επίγνωσης, το Δυαδικό σύστημα, σε μια Κατάσταση Επίγνωσης Ανώτερη, Ευρύτερη και Πλήρη που Αγκαλιάζει τα πάντα: Βιώνουμε ένα Ανοιχτό Σύστημα Αντίληψης, πέρα από την δυαδικότητα, Βιώνουμε την Ενότητα της Ύπαρξης, Βιώνουμε την Πραγματικότητα. Στην Δεύτερη Περίπτωση όμως παραμένουμε μέσα στο Δυαδικό Σύστημα, αποκλεισμένοι στο υποκείμενο και τοποθετώντας τον αντικειμενικό κόσμο απέναντί μας σαν κάτι ξένο: Βιώνουμε όχι μια ολοκληρωμένη εμπειρία της ύπαρξης, αλλά τον διχασμό, την αποξένωση από το περιβάλλον κι αναρωτιόμαστε για τον λόγο ύπαρξής μας, την θέση μας στον κόσμο, τη σχέση μας με τον κόσμο και τους άλλους (όλα αυτά τα βασανιστικά ερωτήματα που τυραννούν τους ανθρώπους χιλιάδες χρόνια). Ο Πρώτος Δρόμος απαιτεί μια Σαφή Αντίληψη του τι συμβαίνει, απαιτεί μια Πνευματική Ανάπτυξη, μια Υπέρβαση της παρούσας υποκειμενικής κατάστασης, μια Απελευθέρωση της Επίγνωσης από τα υποκειμενικά στοιχεία, μια Διεύρυνση της Επίγνωσης πέρα από τα όρια, στο Χωρίς Όρια. Είναι η στενή και τεθλιμμένη Οδός του Ιησού που Οδηγεί στην Αληθινή Ζωή. Ο Δεύτερος Δρόμος είναι ο εύκολος δρόμος των ανθρώπων που δεν επιθυμούν καμιά πνευματική ανάπτυξη αλλά μια απλή (πολλές φορές μη αξιοπρεπή) επιβίωση και διαβίωση μέσα σε ένα χιλιοκομματιασμένο κόσμο, σε μια ζωώδη κοινωνία που ο πολιτισμός της ανέχεται την αδικία, την φτώχεια, τη δυστυχία…

Πραγματικότητα είναι  η Χωρίς Διαφοροποιήσεις Συνεχής Παρουσία που Ανανεώνεται κάθε στιγμή κι είναι πάντα Πλήρης… δεν είναι απλά η απουσία αντίληψης, το «πνευματικό κενό». Η Ηρεμία είναι η Πλήρης Δράση κι η Φωτισμένη Δράση είναι η Απαρασάλευτη Ηρεμία.

Η Επίγνωση Αυθόρμητη, Ανεμπόδιστη, Ανόθευτη, είναι η Πραγματικότητα: Αντίληψη και Περιεχόμενο της Αντίληψης Ταυτίζονται. Αυτός είναι ο λόγος που όλα συλλαμβάνονται, γίνονται γνωστά, χωρίς προσπάθεια. Βιώνουμε την Ύπαρξη σαν Ενότητα, κι όλα Περιέχονται σε αυτή την Εμπειρία.

Πραγματικότητα είναι Αυτό που συλλαμβάνεται (από την Επίγνωση, Πέραν του Υποκειμένου σαν το Αληθινά Αντικειμενικό) άμεσα χωρίς γνωστικές ενέργειες ή διαδικασίες, αυθόρμητα χωρίς παρεμβάσεις: Πραγματικότητα είναι Αυτό που Υπάρχει πριν και μετά την ανθρώπινη σκέψη, πέρα από την ανθρώπινη σκέψη: Μια Πλήρης Αποδοχή Όλου  του Χώρου Ύπαρξης  σαν Μιας Ενότητας: Μια Αποκάλυψη που δεν οφείλει τίποτα σε δικές μας προσπάθειες: η Μη Κατασκευασμένη Πραγματικότητα.

Οποιαδήποτε προσπάθεια να διευκρινισθεί, να αναλυθεί, ή να ερμηνευθεί το περιεχόμενο της αντίληψης αποτελεί μια αυθαίρετη κατασκευή, μια προβολή των περιοριστικών δραστηριοτήτων στην Πραγματικότητα που μας οδηγεί μέσα στον αδιέξοδο κύκλο της δυαδικότητας, σε μια εικονική πραγματικότητα, σε μια μαζική φρεναπάτη.

Όταν αυτό γίνεται ενστικτωδώς, καθώς αφηνόμαστε στο Ρεύμα της Ζωής, που μας πετάει στις ακτές του άμεσα αντικειμενικού, οδηγούμαστε σε διάφορες αντιλήψεις της Πραγματικότητας. Αυτός είναι στην ουσία του ο μηχανισμός της μετανάστευσης των όντων μέσα στην δημιουργία, στους διάφορους κόσμους. Όταν αυτό γίνεται με συγκεκριμένες προσδιορισμένες διαδικασίες μιλάμε για Πεδία Εκδήλωσης της Ύπαρξης. Κι όταν γίνεται με συγκεκριμένους αυστηρούς κανόνες (που αναγνωρίζουμε σαν νόμους της φύσης) τότε έχουμε μπροστά μας την διαφοροποίηση των (μετρήσιμων) αντικειμενικών κόσμων, του κόσμου του πνεύματος, του νου, της ψυχής, του υλικού κόσμου…

Ανεξάρτητα από το σε ποιο Πεδίο ή Κόσμο Εκδηλώνεται η Επίγνωση η Ίδια η Επίγνωση Είναι Χώρος που Υπερβαίνει τα Πάντα ενώ ταυτόχρονα τα περιλαμβάνει όλα σαν ένα πολύ μικρό μέρος της πραγματικότητάς της… καθώς Επεκτείνεται σε Απέραντα Βάθη Μακριά από όλα.

Η Επίγνωση ακόμα κι όταν Εκδηλώνεται με ένα υλικό φορέα (σώμα) στην Πραγματικότητα Προηγείται του σώματος, είναι Ανεξάρτητη από το Σώμα και Ελεύθερη να Ανυψωθεί πάνω από τον κόσμο της δυαδικότητας και να Πετάξει Προς τα Ανεξερεύνητα Βάθη του Αληθινού Όντος. Εξαρτάται από εμάς να το επιδιώξουμε, να το πραγματοποιήσουμε, να το Βιώσουμε.

Εμείς οι ίδιοι, σαν Επίγνωση, Ανυψωνόμαστε Πέρα από τα Όρια, η θέτουμε όρια, Εκδηλωνόμαστε πνευματικά πέρα από τους ψυχοσωματικούς περιορισμούς (σε μια μεταφυσική πορεία στους αόρατους κόσμους μέχρι την Θεότητα), ή περιοριζόμαστε μέσα στις ψυχοσωματικές λειτουργίες, στην μίζερη ζωούλα μας, σε ένα κόσμο που παραζαλισμένος γυρίζει γύρω από τις αυταπάτες του.

Είμαστε Υπεύθυνοι της Ύπαρξής μας: Αληθινά Κυρίαρχοι, ή δούλοι της μοίρας μας… ανάλογα με το πώς την οικοδομούμε…

 

 

True Awareness

(In the Sanctuary of the HOLY SPACE)

Awareness (in its Real Experiential Approach - regardless of how man perceives it) is Self-Emerging Perception of Existence, which at its Base, in its Full Function and in its True State, is Perception of Presence Without Attributes, Without Limits, Without Content - An Undifferentiated Perception of Continuity, Eternity, Completeness and Completion.

When Awareness is Associated with Content then it acquires an Unlimited Depth, as a Space of Perception, a Perception Plinth on which the particular can be considered, (founded, observed and analyzed). The Awareness of the Space of Existence, of the Unity of the Undifferentiated, not only Precedes but also Presupposes every awareness of the particular. The awareness of the particular is but a very partial awareness-perception, a conditioned state of perception and never (never) the full integrated awareness. Awareness is the White Background that either Exists By Itself, in its Pure State, or is used as a Background, a Base on which any shape is formed, which is either a complete "meaning", or an element of some meaning (of existence, activity, state , etc.)… This White Background is Full of Potential and Life and not “empty” “non-existent” “space”… Finally, it's a matter of simple common sense: to write something you need paper, or some other material as a base.

Usually people (from philosophers, scientists, to ordinary people) understand "Awareness" and define it as "awareness of something" (precisely because they do not "experience" some other state of awareness). They overlook both their Substantial Presence which Constitutes Awareness, as well as the Contextual Space of Perception and identify and define as awareness only the immediate present coincidental perception of the specific (i.e. they do not perceive the complete phenomenon but only the "content"). This is a very superficial approach to a Phenomenon, which has its Causes, its Roots, its Essential Function, very deep (metaphysically), very far (among the variety of states of awareness possible), and much higher than the simple "gaze" of naive man, and certainly (we laugh at it even if it is formulated by so-called scientists and) we cannot take such a perception seriously... Some still consider awareness as an epiphenomenon of material brain function and cannot accept that it can to have "Awareness" without matter, without brain, without living life. They defiantly overlook the fact that “Awareness” is presupposed in order to come up with all these nice stupid theories - since always the observer is presupposed in every activity, action, knowledge - and then make the scientific stupid mistake of limiting and defining as Life ( which in its real Essence is Motion, Energy, Activity) the material phenomenon of life (and indeed of the earth, while it is mathematically certain that there are millions of planets in the Galaxies with living life, often structured on a different material basis...)... And finally, the fact that these people do not experience a Higher State of Awareness, does not mean that such a state does not already exist: Then the blind man has every right to prove that there is no light, reaction of sense perception, sight. That sounds very scientific!

In reality Awareness Precedes Existence (since existence appears only as perceptual apprehension, qualities, phenomena) whatever the "square" logic of men may say. And in fact, it is Awareness that creates all the phenomena of existence, life, even material phenomena. All are "awareness events", "mental" phenomena, which within the (measurable) "mental" function appear as phenomena of a gross "material" substance... This is what all the Great Masters, Orpheus, Lao Tzu, Buddha... have taught us. And so we found, experientially, that it happens... And if some consider the "secret experience" as subjective insanity and imagination with the same right we in turn consider them fools for not "seeing" what is in front of their eyes. Courtesy is mutual!

Awareness Manifests in various forms (Levels of Awareness, which create the Fields of Activity), as "Being", as "Cognition", as "Energy", as "Phenomenon", which were "studied" by the Hellenic Sages (Orpheus, Pythagoras, Parmenides , Heraclitus, Plato... Plotinus), "clarified" by Lao Tzu in his "Path" and exhausted by Buddhist metaphysics (Siddhartha, Nagarjuna, Asanga and Vasubandhu, Bodhidharma... When Awareness is connected to a material carrier all are created, manifested and function those activities that appear as "psychological function" (which Plato defined as "material soul" and considered it as a temporary phenomenon that owed its existence precisely to the "connection” of Awareness-Soul with the body), as psychosomatic activity... The Awareness can work in this case through the psychosomatic functions and through the senses and be active in the world… but it can Exist (when Released) and without the body… This is the Way of the Wise. Many followed it. Everyone can find out for himself, with his own personal experience...

So, How Can One (Starting from Present Awareness) Advance to the Infinite Depth of Awareness, beyond awareness of the concrete, to the Essence of Awareness, to the very Source of Awareness, which is True Existence, True Life, the Without Limit State, God Himself ( Meister Eckhart's Gottheit )?

This State of Awareness which is not a state but the Transcendence of all states of awareness, in the Boundless Space of Perception, is the Abode of the HOLY, the HOLY, where All things melt into an Infinite Calm Sea of Attribute-less Presence.

…

Η Αληθινή Επίγνωση

(Στο Άδυτο του ΙΕΡΟΥ ΧΩΡΟΥ)

Επίγνωση (στην Πραγματική Βιωματική Προσέγγισή της – άσχετα πως το αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος) Είναι Αυτοαναβλύζουσα Αντίληψη της Ύπαρξης, που στην Βάση της, στην Πλήρη Λειτουργία της και στην Αληθινή Κατάστασή της, Είναι Αντίληψη Παρουσίας Χωρίς Ιδιότητες, Χωρίς Όρια, Χωρίς Περιεχόμενο – Μια Αδιαφοροποίητη Αντίληψη Συνέχειας, Αιωνιότητας, Πληρότητας κι Ολοκλήρωσης.

Όταν η Επίγνωση Συσχετίζεται με Περιεχόμενο τότε αποκτά ένα Απεριόριστο Βάθος, σαν Χώρος Αντίληψης, Βάθρο Αντίληψης πάνω στο Οποίο μπορεί να θεωρηθεί, (να θεμελιωθεί, να παρατηρηθεί και να αναλυθεί) το ιδιαίτερο. Η Επίγνωση του Χώρου Ύπαρξης, της Ενότητας του Αδιαφοροποίητου, όχι μόνο Προηγείται αλλά και Προϋποτίθεται σε κάθε επίγνωση του ιδιαίτερου. Η επίγνωση του ιδιαίτερου δεν είναι παρά μια πολύ μερική επίγνωση-αντίληψη, μια εξαρτημένη κατάσταση αντίληψης και ποτέ (ποτέ) η πλήρης ολοκληρωμένη επίγνωση. Η Επίγνωση Είναι το Λευκό Φόντο που είτε Υπάρχει Από Μόνο του, στην Καθαρή Κατάστασή του, είτε χρησιμοποιείται σαν Φόντο, Βάση πάνω στην Οποία σχηματίζεται οποιοδήποτε σχήμα, που αποτελεί είτε ένα ολοκληρωμένο «νόημα», είτε στοιχείο κάποιου νοήματος (ύπαρξης, δραστηριότητας, κατάστασης, κλπ.)… Αυτό το Λευκό Φόντο είναι Πλήρες Δυνάμεως Δυνατότητας και Ζωής κι όχι «κενός» «ανύπαρκτος» «χώρος»… Επιτέλους, είναι θέμα απλής κοινής λογικής: για να γράψεις κάτι χρειάζεσαι χαρτί, ή κάποιο άλλο υλικό σαν βάση.

Συνήθως οι άνθρωποι (από τους φιλοσόφους, επιστήμονες, μέχρι τους απλούς ανθρώπους) αντιλαμβάνονται την «Επίγνωση» και την ορίζουν σαν «επίγνωση του κάτι» (επειδή ακριβώς δεν έχουν «εμπειρία» κάποιας άλλης κατάστασης επίγνωσης). Παραβλέπουν, τόσο την  Ουσιαστική Παρουσία (τους) που Συνιστά την Επίγνωση, όσο και το Πλαίσιο Χώρο Αντίληψης και προσδιορίζουν και ορίζουν σαν επίγνωση μόνο την άμεση παρούσα συμβαίνουσα αντίληψη του συγκεκριμένου (δηλαδή δεν έχουν αντίληψη του πλήρους φαινομένου αλλά μόνον του «περιεχομένου»). Αυτή είναι μια πολύ επιφανειακή προσέγγιση ενός Φαινομένου, που έχει τις Αιτίες του, τις Ρίζες του, την Ουσιαστική Λειτουργία του, πολύ βαθιά (μεταφυσικά), πολύ μακριά (μέσα στην ποικιλία των καταστάσεων επίγνωσης που είναι δυνατές), και πολύ ψηλότερα από το απλό «κοίταγμα» του αφελούς ανθρώπου, και ασφαλώς (γελάμε με αυτό ακόμα κι αν διατυπώνεται από δήθεν επιστήμονες και) δεν μπορούμε να πάρουμε μια τέτοια αντίληψη στα σοβαρά… Κάποιοι θεωρούν ακόμα την επίγνωση σαν επιφαινόμενο της υλικής εγκεφαλικής λειτουργίας και δεν μπορούν να αποδεχτούν ότι μπορεί να υπάρξει «Επίγνωση» χωρίς ύλη, χωρίς εγκέφαλο, χωρίς έμβια ζωή. Παραβλέπουν προκλητικά το γεγονός ότι προϋποτίθεται η «Επίγνωση» για να μπορέσουν να συλλάβουν όλες αυτές τις ωραίες ηλίθιες θεωρίες - αφού πάντα ο παρατηρητής προϋποτίθεται σε κάθε δραστηριότητα, ενέργημα, γνώσης – και μετά κάνουν το επιστημονικό ηλίθιο λάθος να περιορίζουν και να προσδιορίζουν σαν Ζωή (που στην πραγματική της Ουσία είναι Κίνηση, Ενέργεια, Δραστηριότητα) το υλικό φαινόμενο της ζωής (και μάλιστα της γήινης, ενώ είναι μαθηματικά βέβαιο ότι υπάρχουν εκατομμύρια πλανήτες στους Γαλαξίες με έμβια ζωή, πολλές φορές δομημένη σε διαφορετική υλική βάση…)… Και τέλος το ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν εμπειρία μιας Ανώτερης Κατάστασης Επίγνωσης, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει κιόλας μια τέτοια κατάσταση: Τότε κι ο τυφλός έχει κάθε δικαίωμα να αποδείξει ότι δεν υπάρχει φως, αντίδραση της αντίληψης των αισθήσεων, όραση. Πολύ επιστημονικό ακούγεται αυτό!

Στην πραγματικότητα η Επίγνωση Προηγείται της Ύπαρξης (αφού η ύπαρξη δεν εμφανίζεται παρά σαν αντιληπτική σύλληψη, ιδιότητες, φαινόμενα) ό,τι κι αν λέει η «τετράγωνη» λογική των ανθρώπων. Και μάλιστα, είναι η Επίγνωση που δημιουργεί όλα τα φαινόμενα της ύπαρξης, τη ζωή, ακόμα και τα υλικά φαινόμενα. Όλα είναι «συμβάντα επίγνωσης», «νοητικά» φαινόμενα, που μέσα στην (μετρήσιμη) «νοητική» λειτουργία εμφανίζονται σαν φαινόμενα μιας χονδροειδούς «υλικής» ουσίας… Έτσι μας δίδαξαν όλοι οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι, ο Ορφέας, ο Λάο Τσε, ο Βούδας… κι έτσι διαπιστώσαμε, βιωματικά, ότι συμβαίνει… Κι αν κάποιοι θεωρούν το «μυστικό βίωμα» σαν υποκειμενική παραφροσύνη και φαντασία με το ίδιο δικαίωμα τους θεωρούμε με τη σειρά μας ανόητους που δεν «βλέπουν» αυτό που είναι μπροστά στα μάτια τους. Η Ευγένεια είναι αμοιβαία!

Η Επίγνωση Εκδηλώνεται σε διάφορες μορφές (Βαθμίδες Επίγνωσης, που δημιουργούν τα Πεδία Δραστηριότητας), σαν «Είναι», σαν «Νοείν», σαν «Ενέργεια», σαν «Φαινόμενο», που «μελέτησαν» οι Έλληνες Σοφοί (Ορφέας, Πυθαγόρας, Παρμενίδης, Ηράκλειτος, Πλάτωνας… Πλωτίνος), που «διευκρίνισε» ο Λάο Τσε στην «Οδό» του κι εξάντλησε η βουδιστική μεταφυσική (Σιντάρτα, Ναγκαρζούνα, Ασάνγκα και Βασουμπάντχου, Μποντιντάρμα)… Όταν η Επίγνωση συνδέεται με ένα υλικό φορέα δημιουργούνται, εκδηλώνονται και λειτουργούν όλες εκείνες οι δραστηριότητες που εμφανίζονται σαν «ψυχολογική λειτουργία» (που ο Πλάτωνας όριζε σαν «υλική ψυχή» και την θεωρούσε σαν ένα πρόσκαιρο φαινόμενο που όφειλε ακριβώς την ύπαρξή του στην «σύνδεση» της Επίγνωσης-Ψυχής με το σώμα), σαν ψυχοσωματική δραστηριότητα… Η Επίγνωση μπορεί να λειτουργεί σε αυτή την περίπτωση μέσω των ψυχοσωματικών λειτουργιών και μέσω των αισθήσεων και να δραστηριοποιείται στον κόσμο… αλλά μπορεί να Υπάρχει (όταν Απελευθερώνεται) και χωρίς το σώμα… Αυτός είναι ο Δρόμος των Σοφών. Τον Ακολούθησαν πολλοί. Ο Καθένας μπορεί να το διαπιστώσει μόνος του, με δική του προσωπική εμπειρία…

Πως Μπορεί λοιπόν Κάποιος (Ξεκινώντας από την Παρούσα Επίγνωση) να Προχωρήσει στο Απέραντο Βάθος της Επίγνωσης, πέρα από την επίγνωση του συγκεκριμένου, στην Ουσία της Επίγνωσης, στην Ίδια την Πηγή της Επίγνωσης, που Είναι η Αληθινή Ύπαρξη, η Αληθινή Ζωή, η Χωρίς Όρια Κατάσταση, η Ίδια η Θεότητα (Gottheit του Μάιστερ Έκχαρτ);

Αυτή η Κατάσταση Επίγνωσης που δεν είναι κατάσταση αλλά Υπέρβαση όλων των καταστάσεων επίγνωσης, στον Χωρίς Όρια Χώρο Αντίληψης, είναι το Άδυτο του ΙΕΡΟΥ, το ΙΕΡΟ, όπου λιώνουν τα Πάντα σε Μια Απέραντη Ήρεμη Θάλασσα Παρουσίας Χωρίς Ιδιότητες.

The Philosophy of Being

 

The Philosophy of Being

THE PHILOSOPHY  OF IS

Twenty-five centuries ago, Plato founded the Philosophy of IS (UTTERLY BEING), a philosophical thought that dominates the Western world to this day. In fact, Plato exhausted the subject and all the rest of us, even those who ignore him, are merely commenting on the Platonic understanding. According to Plato the "completely is", the “utterly being”, that is, the True Being, (the Agathon) is beyond "being", essence and determinations. From It (as from the sun emanates light) emanates Being, (the Essence), which is the most abstract and the most empty (undefined) perception identified with Simple Existence. From the differentiation of Being, all beings, all that exists, arise with various determinations. From Being arises with Self-Consciousness the subjective perception (the soul, in the sense of mental existence) and the objective states (the world of beings, of ideas). The conceivable world is therefore twofold, mind (the real essence of the soul) and conceivable. These are of the same essence ("are") but differ in their definitions and in their function. Every "is" (i.e. every determinable) has a double meaning: "is", (i.e. exists) and "is what" (is something, determination). The world of phenomena is but a reflection of the mental world, an image , a copy, which does not belong to the space of "being" but of becoming (that is, of the momentary "being" that is constantly differentiating).

A few centuries later Plotinus, Plato's greatest commentator, would clearly describe the four spheres of Being:

1. The One, the True Being, the Source of all.

2. The Μind, the mental sphere,

3. The soul (in the sense of the vital principle),

4. The matter.

Just as for Plato everything belongs to Utterly Being (to the "completely being") which the soul (the mental core) must perceive by abandoning the world of phenomena and the world of intelligibles, so for Plotinus everything belongs to the One, which can be approached by the mind abandoning all the outer spheres of Being, even the perception of a separate existence, i.e. all mental activity.

Many centuries after Plato, Hegel realized that "Being" is identical with Cognition  (Noein), that is, he realized that "Being" is not a substance but an activity, an energy, a function. From "Being" in the dynamic sense, the Noein (Cognition), which is identified with Absolute Non-Being (and not non-being as a negation of being), when differentiated, the world of Being (of essence, determination) emerges and from the differentiation of Being arises the mental sphere of subjective existence and objective state. Everything is intelligence. The further alienation of the spirit (of consciousness) and the simultaneous degeneration of the mental into phenomena leads to the realm of nature, the material world. The detachment of the spirit from the world of phenomena, its concentration from scattered mental activities in True Existence, in True Being, finally takes us out of the realms of Being, into Absolute Being, where the Mind now perceives Infinity and Eternity of the existence.

In the last century the existentialists have tried through Given Existence (that "Being" that we are and ignore its Depth) to separate the Real Being from all mental garbage, all dead-end mental processes and futile activities. The "Being" that stands as the Background to all "relative is" will be revealed only when all that "is not" is abandoned. Ultimately True Being is revealed as Non-Being, as lacking any mental process and determination. True Existence is completely outside the realm of existence as perceived by ordinary people, outside the realm of experience.

Even today the Search for True Being, the Experiencing of True Being, beyond any related and ultimately useless and indifferent activities, remains the main problem of True Philosophy. "Being" as the support of all existence (any kind of existence) is always Present and always Available for us to Experience. Wasting time is not about Timeless. Whether we like it or not, today, but in ten thousand years, we will have to give up all foolish activities to emerge into True Existence.

…

Η Φιλοσοφία του «Είναι»

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ

Εδώ και εικοσιπέντε αιώνες, ο Πλάτωνας, θεμελίωσε την Φιλοσοφία του ΕΙΝΑΙ, φιλοσοφική σκέψη που κυριαρχεί μέχρι σήμερα στον δυτικό κόσμο. Στην πραγματικότητα ο Πλάτωνας εξάντλησε το θέμα κι όλοι εμείς οι υπόλοιποι, ακόμα κι αυτοί που τον αγνοούν, απλά κάνουμε σχόλια στην πλατωνική αντίληψη. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα το «τελείως είναι», δηλαδή το Αληθινό Είναι, (το Αγαθόν) είναι πέραν του «είναι», της ουσίας και των προσδιορισμών. Από Αυτό (όπως από τον ήλιο πηγάζει το φως) πηγάζει το Είναι, (η Ουσία), που είναι η πιο αφηρημένη και η πιο κενή (χωρίς προσδιορισμούς) αντίληψη που ταυτίζεται με την Απλή Ύπαρξη. Από την διαφοροποίηση του Είναι προκύπτουν με διάφορους προσδιορισμούς όλα τα είναι, όλα τα όντα. Από το Είναι προκύπτει με την Αυτοσυνείδηση η υποκειμενική αντίληψη (η ψυχή, με την έννοια της νοητής ύπαρξης) και οι αντικειμενικές καταστάσεις (ο κόσμος των όντων, των ιδεών). Ο νοητός κόσμος λοιπόν είναι διττός, νους (η πραγματική ουσία της ψυχής) και νοητό. Αυτά είναι της ίδιας ουσίας («είναι») αλλά διαφοροποιούνται στους προσδιορισμούς τους και στην λειτουργία τους. Κάθε «είναι"» (δηλαδή κάθε προσδιοριζόμενο) έχει μία διπλή έννοια: «είναι», (δηλαδή υπάρχει) και «είναι τι» (είναι κάτι, προσδιορισμός). Ο κόσμος των φαινομένων δεν είναι παρά μία αντανάκλαση του νοητού κόσμου, ένα είδωλο, ένα αντίγραφο, το οποίο δεν ανήκει στον χώρο του «είναι» αλλά του γίγνεσθαι (δηλαδή του στιγμιαίου «είναι» που διαφοροποιείται συνεχώς).

Λίγους αιώνες μετά ο Πλωτίνος, ο μεγαλύτερος σχολιαστής του Πλάτωνα θα περιγράψει με σαφήνεια τις τέσσερις σφαίρες του Είναι:

1. Το Ένα, το Αληθινό Είναι, η Πηγή του παντός.

2. Ο νους, η νοητική σφαίρα,

3. Η ψυχή (με την έννοια της ζωτικής αρχής),

4. Η ύλη.

Όπως για τον Πλάτωνα όλα ανήκουν στο Είναι (στο «τελείως είναι») που πρέπει να αντιληφθεί η ψυχή (ο νοητικός πυρήνας) εγκαταλείποντας τον κόσμο των φαινομένων και τον κόσμο των νοητών, έτσι και για τον Πλωτίνο όλα ανήκουν στο Ένα, που μπορεί να προσεγγίσει ο νους εγκαταλείποντας όλες τις εξωτερικές σφαίρες του Είναι, ακόμα και την αντίληψη μίας ξεχωριστής ύπαρξης, δηλαδή κάθε νοητική δραστηριότητα.

Πολλούς αιώνες μετά τον Πλάτωνα ο Χέγγελ αντιλήφθηκε ότι το «Είναι» ταυτίζεται με το Νοείν, αντιλήφθηκε δηλαδή ότι το «Είναι» δεν είναι κάποια ουσία αλλά δραστηριότητα, ενέργεια, λειτουργία. Από το «Είναι» με την δυναμική έννοια, το Νοείν, που ταυτίζεται με το Απόλυτο Μη-Είναι (κι όχι το μη-είναι σαν άρνηση του είναι), όταν διαφοροποιείται, αναδύεται ο κόσμος του Είναι (της ουσίας, του προσδιορισμού) κι από τη διαφοροποίηση του Είναι προκύπτει η νοητική σφαίρα της υποκειμενικής ύπαρξης και της αντικειμενικής κατάστασης. Όλα είναι νόηση. Η περαιτέρω αλλοτρίωση του πνεύματος (της συνείδησης) κι ο ταυτόχρονος εκφυλισμός των νοητών σε φαινόμενα οδηγεί στην σφαίρα της φύσης, του υλικού κόσμου. Η απόσπαση του πνεύματος από τον κόσμο των φαινομένων, η συγκέντρωσή του από τις σκόρπιες νοητικές δραστηριότητες στην Αληθινή Ύπαρξη, στο Αληθινό Είναι, μας βγάζει τελικά έξω από τις σφαίρες του Είναι, στο Απόλυτο Είναι, όπου το Νοείν αντιλαμβάνεται πλέον την Απεραντοσύνη και την Αιωνιότητα της Ύπαρξης.

Τον περασμένο αιώνα οι υπαρξιστές προσπάθησαν μέσα από την Δεδομένη Ύπαρξη (αυτό το «Είναι» που είμαστε κι αγνοούμε το Βάθος του) να ξεχωρίσουν το Πραγματικό Είναι από όλα τα νοητικά σκουπίδια, όλες τις αδιέξοδες νοητικές διαδικασίες και τις μάταιες δραστηριότητες. Το «Είναι» που στέκεται σαν Υπόβαθρο σε κάθε «σχετικό είναι» θα αποκαλυφθεί μόνο όταν εγκαταλειφθούν όλα αυτά που «δεν είναι». Τελικά το Αληθινό Είναι αποκαλύπτεται σαν Μη-Είναι, σαν έλλειψη οποιασδήποτε νοητικής διεργασίας και προσδιορισμού. Η Αληθινή Ύπαρξη είναι τελείως έξω από την σφαίρα της ύπαρξης όπως την αντιλαμβάνονται οι κοινοί άνθρωποι, έξω από την σφαίρα της εμπειρίας, του βιώματος.

Ακόμα και σήμερα η Αναζήτηση του Αληθινού Είναι, η Βίωση του Αληθινού Είναι, πέρα από τις όποιες σχετικές και τελικά άχρηστες και αδιάφορες δραστηριότητες, παραμένει το κύριο πρόβλημα της Αληθινής Φιλοσοφίας. Το «Είναι» σαν υποστήριγμα κάθε ύπαρξης (οποιουδήποτε είδους ύπαρξης) είναι πάντα Παρόν και πάντα Διαθέσιμο για να το Βιώσουμε. Η σπατάλη του χρόνου δεν αφορά το Άχρονο. Είτε το θέλουμε είτε όχι, μα σήμερα, μα σε δέκα χιλιάδες χρόνια, θα πρέπει να εγκαταλείψουμε όλες τις ανόητες δραστηριότητες για να αναδυθούμε στην Αληθινή Ύπαρξη.

 

 

The Objective and our Perception

When we say OBJECTIVE, OBJECTIVE BASIS OF CONSCIOUSNESS, (IS, EXISTENCE), we mean that Consciousness as a phenomenon has an Objective Basis, which is independent of any of our perceptions, which we cannot control. How do we know it exists? Because we do not create our existence, our consciousness. It is given to us, it is objective, it belongs to the Objective. This, Existence, the PURE IS, It is the TRULY OBJECTIVE, which we cannot approach with any perceptions, with thought, sensation, activity...

We are not referring to the immediate objective of perception, what we perceive as objective, outside, in the material universe. Certainly, when we turn to the directly objective, what appears directly to our perception as objective, the external, the material, we can perceive it, form concepts, structure knowledge. But this is not the OBJECTIVE, it is our perception of the Objective. Here rationality has its place, here there is as much "objective" knowledge as possible and all this is useful for practical life.

But here we are talking about another thing, we are talking about the PERCEPTION OF EXISTENCE, AS EXISTENCE, as IT IS, as a TRUE OBJECTIVE IS, which is necessarily TRANSCENDENT. This is a completely different thing. We place Consciousness in the ACTUALLY OBJECTIVE, we do not see Consciousness simply as an element of the all, the directly objective, the external, the material. This, secondly , is only a perception. But to approach the TRULY OBJECTIVE we must do it in a more direct way, without the mediation of thought or other energy. We must, turning towards the Self and abandoning all secondary activities, immerse ourselves directly in the ONE IS, which is the ALL ITSELF, the PURE IS. Here we enter the realm of metaphysics, transcendental experience, mystical insight, etc. But we always remain in the SPACE OF EXPERIENCE...

When the thought from all this conceives a theory and proclaims it, a religious concept is created, a philosophical view. If used to take us beyond theory to Experience it can be useful. But when it remains at the level of inapplicable theory, or is used for other purposes, then it is useless. Historical religions began as means to Experience, but at the end ended up as a historical burden for the genuine man seeking TRUTH.

…

Το Αντικειμενικό και η Αντίληψή μας

Όταν λέμε ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, ΑΝΤΙΚΕΜΕΝΙΚΗ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ, (το ΕΙΝΑΙ, η ΥΠΑΡΞΗ), εννοούμε ότι η Συνείδηση σαν φαινόμενο έχει Μία Αντικειμενική Βάση, που είναι ανεξάρτητη από τις όποιες αντιλήψεις μας, που δεν μπορούμε να ελέγξουμε. Πως ξέρουμε ότι υπάρχει; Επειδή δεν δημιουργούμε εμείς την ύπαρξή μας, την συνείδησή μας. Μας δίνεται, είναι αντικειμενική, ανήκει στο Αντικειμενικό. Αυτό, η Ύπαρξη, το ΚΑΘΑΡΟ ΕΙΝΑΙ, Είναι το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, που δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε με τις όποιες αντιλήψεις, με την σκέψη, την αίσθηση, την δραστηριότητα...

Δεν αναφερόμαστε στο άμεσα αντικειμενικό της αντίληψης, αυτό που συλλαμβάνουμε εμείς σαν αντικειμενικό, στο εξωτερικό, στο υλικό σύμπαν. Βεβαίως, όταν στρεφόμαστε προς το άμεσα αντικειμενικό, αυτό που εμφανίζεται άμεσα στην αντίληψή μας σαν αντικειμενικό, το εξωτερικό, το υλικό, μπορούμε να το αντιληφθούμε, να σχηματίσουμε έννοιες, να δομήσουμε γνώση. Αυτό όμως δεν είναι το ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, είναι η αντίληψή μας περί του Αντικειμενικού. Εδώ ο ορθολογισμός έχει την θέση του, εδώ υπάρχει "αντικειμενική" κατά το δυνατόν γνώση κι όλα αυτά είναι χρήσιμα για την πρακτική ζωή.

Αλλά εδώ μιλάμε για άλλο πράγμα, μιλάμε για την ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ, ΣΑΝ ΥΠΑΡΞΗΣ, σαν ΕΙΝΑΙ, σαν ΑΛΗΘΙΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ ΕΙΝΑΙ, που είναι κατ’ανάγκη ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΟ. Πρόκειται για τελείως διαφορετικό πράγμα. Τοποθετούμε την Συνείδηση στο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, δεν βλέπουμε την Συνείδηση απλά σαν στοιχείο του παντός, του άμεσα αντικειμενικού, του εξωτερικού, του υλικού. Αυτό, το δεύτερο, είναι μόνο μία αντίληψη. Για να προσεγγίσουμε όμως το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ πρέπει να το κάνουμε με ένα πιο άμεσο τρόπο, χωρίς την μεσολάβηση της σκέψης ή άλλης ενέργειας. Πρέπει, στρεφόμενοι προς τον Εαυτό κι εγκαταλείποντας όλες τις δευτερεύουσες δραστηριότητες να βυθιστούμε άμεσα στο ΙΔΙΟΝ ΕΙΝΑΙ, που είναι το ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΑΥΤΟ, το ΚΑΘΑΡΟ ΕΙΝΑΙ. Εδώ εισερχόμαστε στον χώρο της μεταφυσικής, της υπερβατικής εμπειρίας, της μυστικής ενόρασης, κλπ. Παραμένουμε όμως πάντα στον ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΒΙΩΜΑΤΟΣ...

Όταν η σκέψη από όλα αυτά συλλαμβάνει μία θεωρία και την κηρύσσει δημιουργείται μία θρησκευτική αντίληψη, μία φιλοσοφική θεώρηση. Αν χρησιμοποιηθεί για να μας περάσει πέρα από την θεωρία στο Βίωμα μπορεί να φανεί χρήσιμη. Όταν όμως από «μικρά πνεύματα» μένει στο επίπεδο της ανεφάρμοστης θεωρίας, ή χρησιμοποιείται για άλλους σκοπούς τότε είναι άχρηστη. Οι ιστορικές θρησκείες ξεκίνησαν σαν μέσα προς το Βίωμα, τελικά όμως κατέληξαν σαν ιστορικό βάρος για τον γνήσιο άνθρωπο που αναζητά την ΑΛΗΘΕΙΑ.

 

 

 

The True Objective

 

The True Objective

The Subject, Consciousness (which manifests itself from the moment we perceive our existence), is a universal instrument of perception. Its function has many dimensions, conscious (related to the perception of existence), perceptual (related to the perception of existence in a "space" but also of the space), mental (in the sense of the thought process to arrive at a safe perception of phenomena), volitional, emotional, material (in the sense of perception of the material world and physical action). The cognitive activity of the common man is usually related to the perception of his existence in the material universe, in the environment where he experiences life and performs his daily activities, with his relationships with the environment, daily activities, etc. In other words cognitive activity is usually directed outward, towards the immediate objective. Even internal processes, thoughts, etc. are oriented outward.

In order for the Subject, the Consciousness, to perceive Its Real Essence, Existence (in the absolute sense) it must turn inward, toward the Self, rejecting all other activities that orient it outward, sensory activities, extraverted thinking, internalized mental process, even the very perception of a relative being. Only in this way can it reach the perception of Being, Pure Being, which is it and all consciousness in Its Essence. The Perception of Being (which is Objective Being, the Being of all existences, the Basis that supports everything) is an internal cognitive act in which the intellect participates little, and so do the senses. And this is possible and it is done. This cognitive act leads to a result that is not only subjective. It is a subjective perception of an objective reality. And just as we have in the natural world intersubjective perception of an objective material reality (e.g. in winter everyone feels the frost) in a similar way there is Intersubjective perception of an Internal Objective Reality. When the Subject fully awakens to this state, it plunges into the Objective, having abandoned all perception and all processes of relative existence (This is the Enlightenment, the Supreme Realization, the Union with the Divinity, etc., of which all religions speak .It happens in all religions in the same way and we can prove it).

In the final analysis, ULTIMATE REALITY IS EXACTLY A UNION OF SUBJECTIVE AND OBJECTIVE, (the TRUE OBJECTIVE that underpins everything). The "Conquest" by the Subject of OBJECTIVE REALITY, which lies behind all, is Full Realization, Enlightenment, Redemption. There is no other way to reach the TRUTH. All the Great Founders of Religions and the great philosophers followed this path. And if we study a little history of religions and history of philosophy we will see that they all arrive at the SAME REALITY. What we are saying has been said many times, we are not projecting any special revelation.

…

Το Αληθινό Αντικειμενικό

Το Υποκείμενο, η Συνείδηση (που εκδηλώνεται από την στιγμή που έχουμε αντίληψη της ύπαρξής μας), είναι ένα καθολικό όργανο αντίληψης. Η λειτουργία του έχει πολλές διαστάσεις, συνειδησιακή (που σχετίζεται με την αντίληψη της ύπαρξης), αντιληπτική (που σχετίζεται με την αντίληψη της ύπαρξης σε ένα «χώρο» αλλά και του χώρου), νοητική (με την έννοια της σκεπτοδιαδικασίαςγιά να καταλήξουμε σε μία ασφαλή αντίληψη των φαινομένων), βουλητική, συναισθηματική, υλική ( με την έννοια της αντίληψης του υλικού κόσμου και της σωματικής δράσης). Η γνωστική δραστηριότητα του κοινού ανθρώπου σχετίζεται συνήθως με την αντίληψη της ύπαρξής του μέσα στο υλικό σύμπαν, στο περιβάλλον, όπου βιώνει την ζωή και εκτελεί τις καθημερινές του δραστηριότητες, με τις σχέσεις του με το περιβάλλον, τις καθημερινές δραστηριότητες, κλπ. Με άλλα λόγια η γνωστική δραστηριότητα στρέφεται συνήθως προς τα έξω, προς το άμεσα αντικειμενικό. Ακόμα και οι εσωτερικές διεργασίες, σκέψεις κλπ. προσανατολίζονται προς τα έξω.

Για να μπορέσει το Υποκείμενο, η Συνείδηση, να αντιληφθεί την Πραγματική Ουσία Της, την Ύπαρξη (με την απόλυτη έννοια) θα πρέπει να στραφεί προς τα έσω, προς το Ίδιον Είναι, απορρίπτοντας όλες τις άλλες δραστηριότητες που την προσανατολίζουν προς τα έξω, αισθητηριακές δραστηριότητες, εξωστρεφή νόηση, εσωτερικευμένη νοητική διαδικασία, ακόμα και την ίδια την αντίληψη μίας σχετικής ύπαρξης. Μόνο έτσι μπορεί να φτάσει στην αντίληψη του Είναι, του Καθαρού Είναι, που είναι αυτή και κάθε συνείδηση στην Ουσία Της. Η Αντίληψη του Είναι (που είναι Αντικειμενικό Είναι, το Είναι όλων των υπάρξεων, η Βάση που στηρίζει τα πάντα) είναι μία εσωτερική γνωστική πράξη στην οποία η νόηση συμμετέχει ελάχιστα, το ίδιο και οι αισθήσεις. Και δυνατόν είναι αυτό και γίνεται. Αυτή η γνωστική πράξη οδηγεί σε ένα αποτέλεσμα που δεν είναι μόνο υποκειμενικό. Είναι Υποκειμενική Αντίληψη Μίας Αντικειμενικής Πραγματικότητας. Κι όπως έχουμε στον φυσικό κόσμο διυποκειμενική αντίληψη μίας αντικειμενικής υλικής πραγματικότητας (πχ το χειμώνα όλοι αισθάνονται την παγωνιά) με ανάλογο τρόπο υπάρχει Διυποκειμενική αντίληψη Μίας Εσωτερικής Αντικειμενικής Πραγματικότητας. Όταν το Υποκείμενο αφυπνισθεί ολοκληρωτικά σε αυτή την κατάσταση βυθίζεται πιά στο Αντικειμενικό, αφού έχει εγκαταλείψει κάθε αντίληψη και κάθε διαδικασία σχετικής ύπαρξης (Αυτή είναι η Φώτιση, η Υπέρτατη Πραγμάτωση, η Ένωση με την Θεότητα, κλπ., για την οποία μιλούν όλες οι θρησκείες. Συμβαίνει σε όλες τις θρησκείες με τον ίδιο τρόπο και μπορούμε να το αποδείξουμε).

Σε τελευταία ανάλυση Η ΥΣΤΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΝΩΣΗ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ, (του ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ που στηρίζει τα πάντα). Η «Κατάκτηση» από το Υποκείμενο της ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, που βρίσκεται πίσω από όλα, είναι η Πλήρης Αντίληψη, η Φώτιση, η Λύτρωση. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να φτάσουμε στην ΑΛΗΘΕΙΑ. Όλοι οι Μεγάλοι Ιδρυτές Θρησκειών κι οι μεγάλοι φιλόσοφοι αυτόν τον δρόμο ακολούθησαν. Κι αν μελετήσουμε λίγο ιστορία των θρησκειών κι ιστορία φιλοσοφίας θα δούμε ότι φτάνουν όλοι στην ΙΔΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Αυτό που λέμε το έχουν πει πολλές φορές, δεν προβάλλουμε κάποια ιδιαίτερη αποκάλυψη.

 

 

 

The Eternal Truth

 

The Eternal Truth

BUDDHISM

Twenty-five centuries ago the Buddha crossed almost the whole of India to preach the Way to Enlightenment, to Nirvana. According to the Buddhist teaching "That which we are", "That which perceives", is a composition of various processes (skanda), processes consisting of corresponding flows, successions, momentary states, phenomena (dharma). To reach Nirvana all these processes must be exhausted, overcome. There are various grades on this road. Beyond some simple rules that determine what we should not do and what we should do, the sensory activity (in general or by the use of some postures) should be overcome and then the mentality that connects us through the senses to the external world (ventana )... The four dhyanas are intended to eliminate the internal mentality ( samjna , samskara , vijnana ). The four samapatis manage the perception of existence in a purely metaphysical realm (vijnana , four categories). The Ultimate Reality leads us to a Consciousness without "consciousness", without "existence", without activities. The Enlightenment. Nirvana, is not a state of non-existence in the absolute sense but a State where any perception of relative existence is absent. What it really is has to be discovered by oneself, experiencing it.

CHRISTIANITY

Five centuries after the Buddha, Christ preached his own way to the Truth, in the wider region of Galilee and Judea. The "John" Gospel (regardless of who the real author is and whether the words he puts into Christ's mouth are Christ's or not) is the innermost of all sacred texts. Johannine theology handles metaphysical concepts and perceptions that clearly stem from an inner Hellenic conception of Reality but in a way that goes beyond a simple metaphysical view by promoting the experience of Christ as the Ultimate Reality . All Johannine Theology is condensed into one phrase that the author puts into the mouth of Christ "I and the father are one ". The two subjects are identified in "are". If the small human ego contains God, then God is "small". But if the Ego expanded and became as vast as the sky then the identification makes sense. However, Christ, the "I" is no longer an ordinary person. In reality God, Truth, son of God, son of man, I, man, All these are identical. Man, like the Model Christ, must rise, expand to the Infinite to contain God.

A few centuries after Christ and John, the Neptic fathers described in detail the way to Theosis (deification). Beyond some external rules we should overcome the sensory activity as well as the mentality that is directed towards the world and turn inward, towards the inner man. There are three stages in the overcoming of inner mentality, corresponding to the three varieties of thinking. In the next three stages the Consciousness, the mind, in the terminology of the Neptics, must be cleansed of all perception of personal existence and become shapeless, formless, monoid (or without species). The Final Attainment makes the mind immeasurable so that it can receive the Godhead and become deified (by grace the texts say, by nature we believe, but that doesn't matter).

EXISTENTIALISM

In the last century the most important philosophical movement of the century, Existentialism, seeks Existence in terms similar to those of Buddhism and Christianity and with actions that do not differ from the analogous actions of the Buddhist meditator or the Christian neptic. In Heidegger's Philosophy Da-sein (here-being, present existence, present consciousness) is "That which we are", "That which perceives". This "Here-is" must be cleansed of all "here" to remain Pure Sein . All these determinations of Existence are external activities, mentalities, internal processes, even the very perception of existence, of relative existence.

THE ETERNAL TRUTH

In the end, it seems that the Truth is Eternal and is formulated again and again and everyone can search and formulate it in their own way. Human intelligence is built everywhere and always in the same way and always leads to the Truth Itself, to WHO YOU REALLY ARE, to DIVINITY. But all this will be widely understood, by the common man, in the next millennium.

…

Η Αιώνια Αλήθεια

ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

Πριν από είκοσι πέντε αιώνες ο Βούδας διέσχισε ολόκληρη σχεδόν την Ινδία για να κηρύξει τον Δρόμο προς την Φώτιση, προς το Νιρβάνα. Σύμφωνα με την βουδιστική διδασκαλία «Αυτό που είμαστε», «Αυτό που αντιλαμβάνεται», είναι μία σύνθεση από διάφορες διαδικασίες (σκάντα), διαδικασίες που συνίστανται από αντίστοιχες ροές, διαδοχές, στιγμιαίων καταστάσεων, φαινομένων (ντάρμα). Γιά να φτάσουμε στο Νιρβάνα θα πρέπει όλες αυτές οι διαδικασίες να εξαντληθούν, να ξεπερασθούν. Υπάρχουν διάφορες βαθμίδες σε αυτό τον δρόμο. Πέρα από κάποιους απλούς κανόνες που καθορίζουν τι πρέπει να μην κάνουμε και τι πρέπει να κάνουμε θα πρέπει να ξεπερασθεί η αισθητηριακή δραστηριότητα (γενικά ή με την χρήση κάποιων στάσεων) και μετά η νοητικότητα που μας συνδέει μέσω των αισθήσεων με τον εξωτερικό κόσμο (βεντάνα). Τα τέσσερα ντυάνα έχουν σκοπό να εξαλείψουν την εσωτερική νοητικότητα (σάμτζνα, σαμσκάρα, βιτζνάνα). Τα τέσσερα σαμαπάτι διαχειρίζονται την αντίληψη της ύπαρξης σε καθαρά μεταφυσικό πεδίο (βιτζνάνα, τεσσάρων κατηγοριών). Η Ύστατη Πραγματικότητα μας οδηγεί σε μία Συνείδηση χωρίς «συνείδηση», χωρίς «ύπαρξη», χωρίς δραστηριότητες. Η Φώτιση. το Νιρβάνα, είναι όχι μία κατάσταση ανυπαρξίας με την απόλυτη έννοια αλλά μία Κατάσταση όπου απουσιάζει οποιαδήποτε αντίληψη σχετικής ύπαρξης. Το τι είναι πραγματικά πρέπει να το ανακαλύψει κάποιος μόνος του, βιώνοντάς το.

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

Πέντε αιώνες μετά τον Βούδα ο Χριστός κήρυξε τον δικό του δρόμο προς την Αλήθεια, στην ευρύτερη περιοχή της Γαλιλαίας και της Ιουδαίας. Το «Κατά Ιωάννη» Ευαγγέλιο (άσχετα με το ποιος είναι ο πραγματικός συγγραφέας κι αν τα λόγια που βάζει στο στόμα του Χριστού είναι του Χριστού ή όχι) είναι το πιο εσωτερικό από όλα τα ιερά κείμενα. Η Ιωάννεια θεολογία χειρίζεται μεταφυσικές έννοιες και αντιλήψεις που σαφώς πηγάζουν από μία εσωτερική ελληνική αντίληψη της Πραγματικότητας αλλά με ένα τρόπο που προχωρά πέρα από μία απλή μεταφυσική θεώρηση προωθώντας το βίωμα του Χριστού ως την Έσχατη Πραγματικότητα. Όλη η Ιωάννεια Θεολογία συμπυκνώνεται σε μία φράση που ο συγγραφέας βάζει στο στόμα του Χριστού «εγώ και ο πατήρ εν εσμέν». Τα δύο υποκείμενα ταυτίζονται στο «εσμέν». Αν το μικρό ανθρώπινο εγώ χωράει τον Θεό, τότε ο Θεός είναι «μικρός». Αν όμως το Εγώ επεκτάθηκε και έγινε απέραντο σαν τον ουρανό τότε έχει νόημα η ταύτιση. Έτσι όμως ο Χριστός, το «εγώ» δεν είναι πιά ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Στην πραγματικότητα Θεός, Αλήθεια, υιός του Θεού, υιός του ανθρώπου, εγώ, άνθρωπος, Όλα αυτά, ταυτίζονται. Πρέπει ο άνθρωπος σαν το Πρότυπο Χριστός να ανυψωθεί, να επεκταθεί ως το Άπειρο για να χωρέσει τον Θεό.

Λίγους αιώνες μετά τον Χριστό και τον Ιωάννη οι νηπτικοί πατέρες περιέγραψαν με λεπτομέρειες τον δρόμο προς την Θέωση. Πέρα από κάποιους εξωτερικούς κανόνες θα πρέπει να ξεπεράσουμε την αισθητηριακή δραστηριότητα καθώς και την νοητικότητα που στρέφεται προς τον κόσμο και να στραφούμε προς τα έσω, προς τον εσωτερικό άνθρωπο. Υπάρχουν τρία στάδια στο ξεπέρασμα της εσωτερικής νοητικότητας, που αντιστοιχούν στις τρεις ποικιλίες του λογισμού. Στα τρία επόμενα στάδια η Συνείδηση, ο νους, στην ορολογία των νηπτικών, πρέπει να καθαρθεί από κάθε αντίληψη προσωπικής ύπαρξης και να καταστεί άμορφος, ασχημάτιστος, μονοειδής (ή ανείδεος). Η Τελική Επίτευξη καθιστά τον νου απέραντο ώστε να δεχτεί την Θεότητα και να θεωθεί (κατά χάριν λένε τα κείμενα, κατά φύση πιστεύουμε εμείς, αλλά δεν έχει σημασία αυτό).

ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΣ

Τον περασμένο αιώνα το πιο σημαντικό φιλοσοφικό κίνημα του αιώνα, ο Υπαρξισμός, αναζητά την Ύπαρξη με όρους ανάλογους με αυτούς του βουδισμού και του χριστιανισμού και με ενέργειες που δεν διαφέρουν από τις ανάλογες ενέργειες του βουδιστή διαλογιζόμενου, η του χριστιανού νηπτικού. Στην Φιλοσοφία του Χάιντεγκερ το Da-sein (εδώ-είναι, παρούσα ύπαρξη, παρούσα συνείδηση) είναι «Αυτό που είμαστε», «Αυτό που αντιλαμβάνεται». Αυτό το «Εδώ-είναι» θα πρέπει να καθαρθεί από όλα τα «εδώ» για να μείνει Καθαρό Sein. Όλοι αυτοί οι προσδιορισμοί της Ύπαρξης είναι εξωτερικές δραστηριότητες, νοητικότητα, εσωτερικές διαδικασίες, ακόμα και η ίδια η αντίληψη της ύπαρξης, της σχετικής ύπαρξης.

Η ΑΙΩΝΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ

Τελικά φαίνεται πως η Αλήθεια Είναι Αιώνια και διατυπώνεται ξανά και ξανά κι ο καθένας μπορεί ψάχνοντας να την διατυπώσει με τον δικό του τρόπο. Η ανθρώπινη νοημοσύνη χτίζεται παντού και πάντα με τον ίδιο τρόπο και οδηγεί πάντα στην Ίδια Αλήθεια, σε ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ, στην ΘΕΟΤΗΤΑ. Όλα αυτά όμως θα είναι κατανοητά ευρέως,από τον κοινό άνθρωπο, στην επόμενη χιλιετία.

 

 

 

 

The Road of Liberation

The Road of Liberation

God (the Absolute Reality, which has no religion, philosophy, descriptions, references, “manipulation”…) is the Beginning and End of all existence and all activity… God is the Oneness Within Whom All things merge and catalyze all individual activity … This (this statement), is not a philosophical position that precedes an intellectual analysis… instead it is a storehouse of secret experience that tries to express itself on an intellectual level…

All the Great Mystics (the Great Founders of religions) spoke of the Reality, the Primordial Unity of Being, the Limit of Evolution of all existence... What We Call God (a "word" whose "content" we do not know... we only know that it is the "Existence"...)... The purpose of every "Teaching" and every activity is to lead to This Transcendent State of Oneness... Those who experience This State constitute a Natural Community. The Sacred Community has the meaning of a loose association of people who go from the individual to the Universal and Complete in the Universal that Remains Only This Present... That is, it is a Dynamic Community that Rises to the "Eternal Now of Divinity"... where no profane "I" enters "...

The artificial association of individuals adopting a teaching and organized into hierarchies and activities (a religious community) has nothing to do with the Natural Sacred Community of God... The "Masters of the Upanishads", Buddha , Lao Tzu, Orpheus, Jesus , they spoke of the Holy Community and "tried" to lead people back to their "Natural Source", they did not organize religious communities... the people, the "followers" who were unable to maintain the Purity of the Gospel turned the Living Message into a theory, a teaching , religion, religious community… All these religions are the creation of men who took advantage of the Name of the Founder and made human substitutes for the Natural Sacred Community, to dominate, manipulate, exploit and win… In reality, all religions are a “ fall out", are "mysterious garbage" and "philosophical airs of nothingness"... If we still refer to religions today, it is simply to let's separate the few useful things of the tradition, setting aside all the "garbage" of theories and people who have religion as a profession...

"Man" must Alone, Within himself, Find the Way to the Primordial Unity of Existence, to Being, beyond the surface activities of existence... As long as Existence functions within its individual dimension and perception, the " road' cannot but be individual, personal, lonely... But the exit from the lonely road of the ego leads to the Universal, to the All where everything Becomes One... Here, in the Infinite Reality of Being, there is no loneliness, solitude, isolation, but Unity of All in One…

It is foolish for one to want to find the Path of Redemption, of Enlightenment, within human organizations, or through human activities. Only when all that is human is abandoned can we Emerge into the Light of Reality, into True Existence, into True Life, into the Universal Spirit which is within the Heart of all living creatures... The "True Religious Practice", the "True Meditation", the "True Prayer” is the “end of the activities of (individual) existence”, not activity, technique, or anything else... “True Religious Practice” is the Silence of existence...

God IS Absolute Existence, Living Virtue, Timeless Wisdom.

God MANIFESTS as the Essential Oneness, the Equality of All, the Unconditional Love.

God is REALIZED as Limitless Knowledge, Unshakable Bliss, Unlimited Freedom.

God is EXPERIENCED as the Infinite Serenity, the Deep Stillness, the True Peace.

God MANIFESTS Deep Within Us as Real Nature, Here in Present Awareness, in the Now Standing Above Changes.

…

Ο Δρόμος της Απελευθέρωσης

Ο Θεός (η Απόλυτη Πραγματικότητα, που δεν έχει θρησκεία, φιλοσοφία, περιγραφές, αναφορές, «χειραγώγηση»…) Είναι η Αρχή και Τέλος κάθε ύπαρξης και κάθε δραστηριότητας… Ο Θεός Είναι η Ενότητα Εντός της Οποίας συγχωνεύονται τα Πάντα και καταλύεται κάθε ατομική δραστηριότητα… Αυτό (αυτή η δήλωση), δεν είναι φιλοσοφική θέση που προηγείται μίας διανοητικής ανάλυσης… αντίθετα είναι καταστάλαγμα μυστικής εμπειρίας που προσπαθεί να εκφρασθεί σε διανοητικό επίπεδο…

Όλοι οι Μεγάλοι Μύστες (οι Μεγάλοι Ιδρυτές των θρησκειών) μίλησαν για την Πραγματικότητα, την Αρχέγονη Ενότητα του Όντος, το Όριο Εξέλιξης κάθε ύπαρξης… Αυτό που Ονομάζουμε Θεό (μία «λέξη» της οποίας δεν γνωρίζουμε το «περιεχόμενο»… γνωρίζουμε μόνο ότι είναι η  «Ύπαρξη»…)… Σκοπός κάθε «Διδασκαλίας» και κάθε δραστηριότητας είναι να οδηγήσει σε Αυτή την Υπερβατική Κατάσταση Ενότητας… Όσοι βιώνουν Αυτή την Κατάσταση αποτελούν μία Φυσική Κοινότητα. Η Ιερή Κοινότητα έχει την έννοια μίας χαλαρής ένωσης ανθρώπων που οδεύουν από το ατομικό στο Παγκόσμιο κι Ολοκληρώνονται στο Παγκόσμιο που Μένει Μόνο Αυτό Παρόν… Πρόκειται δηλαδή για μία Δυναμική Κοινότητα που Ανυψώνεται στο «Αιώνιο Τώρα της Θεότητας»… όπου δεν εισχωρεί κανένα βέβηλο «εγώ»…

Η τεχνητή ένωση ατόμων που υιοθετούν μία διδασκαλία κι οργανώνεται σε ιεραρχίες και δραστηριότητες (μία θρησκευτική κοινότητα) δεν έχει καμία σχέση με την Φυσική Ιερή Κοινότητα του Θεού… Οι «Δάσκαλοι των Ουπανισάδ», ο Βούδας, ο Λάο Τσε, ο Ορφέας, ο Ιησούς, μίλησαν για την Ιερή Κοινότητα και «προσπάθησαν» να οδηγήσουν τους ανθρώπους πίσω στην «Φυσική Πηγή» τους, δεν οργάνωσαν θρησκευτικές κοινότητες… οι άνθρωποι, οι «οπαδοί» που αδυνατούσαν να διατηρήσουν την Καθαρότητα του Ευαγγελίου μετέτρεψαν το Ζωντανό Μήνυμα σε θεωρία, διδασκαλία, θρησκεία, θρησκευτική κοινότητα… Όλες αυτές οι θρησκείες είναι δημιούργημα ανθρώπων που εκμεταλλεύτηκαν το Όνομα του Ιδρυτή κι έφτιαξαν ανθρώπινα υποκατάστατα της Φυσικής Ιερής Κοινότητας, για να επικρατήσουν, να χειραγωγήσουν, να εκμεταλλευτούν και να κερδίσουν… Στην πραγματικότητα, όλες οι θρησκείες αποτελούν ένα «ξεπεσμό», είναι «μυστικά σκουπίδια» και «φιλοσοφικές αερολογίες του τίποτα»… Αν αναφερόμαστε ακόμα σήμερα στις θρησκείες είναι απλά για να ξεχωρίσουμε τα λίγα χρήσιμα της παράδοσης, παραμερίζοντας όλο το «σκουπιδαριό» θεωριών και ανθρώπων που έχουν την θρησκεία επάγγελμα…

Ο «Άνθρωπος» θα πρέπει Μόνος του, Μέσα του, να Βρει τον Δρόμο προς την Αρχέγονη Ενότητα της Ύπαρξης, προς το Όντως Ον, πέρα από τις επιφανειακές δραστηριότητες της ύπαρξης… Όσο η Ύπαρξη λειτουργεί μέσα στην ατομική της διάσταση και αντίληψη, ο «δρόμος» δεν μπορεί παρά να είναι ατομικός, προσωπικός, μοναχικός… Η έξοδος όμως από τον μοναχικό δρόμο του εγώ Οδηγεί στο Παγκόσμιο, στο Όλον όπου όλα Γίνονται Ένα… Εδώ, στην Άπειρη Πραγματικότητα του Όντος, δεν υπάρχει μοναχικότητα, μοναξιά, απομόνωση, αλλά Ενότητα των Πάντων στο Ένα…

Είναι ανόητο να θέλει κάποιος να βρει τον Δρόμο της Λύτρωσης, της Φώτισης, μέσα σε ανθρώπινες οργανώσεις , ή μέσα από ανθρώπινες δραστηριότητες. Μονάχα όταν όλα τα ανθρώπινα εγκαταλειφθούν μπορούμε να Αναδυθούμε στο Φως της Πραγματικότητας, στην Αληθινή Ύπαρξη, στην Αληθινή Ζωή, στο Παγκόσμιο Πνεύμα που Βρίσκεται μέσα στην Καρδιά όλων των ζωντανών πλασμάτων… Η «Αληθινή Θρησκευτική Πράξη», ο «Αληθινός Διαλογισμός», η «Αληθινή Προσευχή» είναι το «τέλος των δραστηριοτήτων της (ατομικής) ύπαρξης», όχι δραστηριότητα, τεχνική, ή οτιδήποτε άλλο… Η «Αληθινή Θρησκευτική Πράξη» είναι η Σιγή της ύπαρξης…

Ο Θεός ΕΙΝΑΙ η Απόλυτη Ύπαρξη, η Ζωντανή Αρετή, η Άχρονη Σοφία.

Ο Θεός ΕΚΔΗΛΩΝΕΤΑΙ σαν η Ουσιαστική Ενότητα, η Ισότητα των Πάντων, η Χωρίς Όρους Αγάπη.

Ο Θεός ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ σαν η Χωρίς Όρια Γνώση, η Ακλόνητη Μακαριότητα, η Απεριόριστη Ελευθερία.

Ο Θεός ΒΙΩΝΕΤΑΙ σαν η Απέραντη Γαλήνη, η Βαθιά Ησυχία, η Αληθινή Ειρήνη.

Ο Θεός ΦΑΝΕΡΩΝΕΤΑΙ Βαθιά Μέσα μας σαν Πραγματική Φύση, Εδώ στην Παρούσα Επίγνωση, στο Τώρα που Στέκεται Πάνω από τις Αλλαγές.