Pure Awareness

The Internal Contemplation

Consciousness, when it is in its Natural State is Full Perception (and not just operating in some field of Perception), it is Pure Awareness (and not just operating in some level of awareness). This means that Consciousness (as Perception and as Awareness) is Completely Free and Independent of its content. There may be no content or there may be content. When there is content it does not affect the Real State of Consciousness, the Field of Perception, the Level of Awareness. In each case, there is a Sense of Wholeness, Full Perception and Unobstructed Awareness that Embraces All (all that exists, all that manifests, all that is seen in its field). There is Freedom of Existence, Undaunted Bliss, Peace and the Quiet Flow of Life.

This State, the Sense of Wholeness, Existence and Life, is not affected even when Consciousness (with Full Consciousness) is reduced to Subjectivity and individuality and form (in some of the lower worlds, mental, dynamic, material). Consciousness remains As It is even when embodied in the worlds of form.

This Physical State is Never Lost and Always Remains as the Background of any Altered State of Consciousness. Absorption into Subjectivity, individuality, or the lower agent in the worlds of form and activity through the agent in the outer worlds is not ontological, but only epistemological. Only Mindfulness focuses on the surface current activity (and feels) and behaves as if these are the only (real) reality. In reality, Consciousness always remains as the Basis of Existence, Consciousness remains as the Background of every situation (objective and subjective) and Awareness, as Potentiality, as Pure Awareness, always constitutes the Foundation of all limited awareness. It is within Pure Awareness that all individual limited cognitions are formed. It is actually a completely natural state and function. We have by nature the ability (to perceive), to see , but also to focus our attention on individual activities.

The Real Physical State is Consciousness, in its Full Perception, in its Pure Awareness, where it is Free, Independent and Unaffected by its content. That is, Free Awareness that can accept and support any individual cognitions (without being altered or absorbed epistemologically and -always- temporarily into the particular cognitions). So, there is nothing to perceive or describe. Emptiness is the reality of "creation." And all that appears are temporary phenomena (like the clouds in the Infinite Clear Sky). There is nothing here to describe.

On the other hand, since Pure Awareness is the Stable Ground of all Awareness activity (every particular awareness) and is from the beginning and always here, regardless of what appears as content in awareness, there is nothing to be realized, nothing to evolve. You cannot be yourself. You are. You just are.

The "perception" that we are something (beyond Pure Awareness) and that through activity we can become something, get somewhere, accomplish anything, is simply in the realm of imagination. There is no activity, no path, no practice or method to reach the Natural State, Pure Awareness. All activities keep us in the realm of imagination.

The Only Right Action (real, logical and objective) is to give up fantasy. Let's stop doing it. All the secret (which is not a secret, but a natural operation) is in the Stillness, the Tranquility, the Serenity, the Silence, the Dissolution of individuality, the Extinction of Subjectivity, the Return to the Original State.

When one returns to the State of Silence, to the Natural State of Pure Awareness, one is freed, enlightened, understands that one simply is, simply perceives and simply acts or does not act. It is the State of Full Existence, Full Free Perception, Pure, Unobstructed Awareness that embraces everything. When one returns to the worlds of form one does not lose this Steady State, the Sense of Absolute Completion, Freedom, Silence, Undisturbed Bliss, Quietness but is fully functional at the level of thought and material life. He is the light that comes into the world.

When one is engrossed in the realm of imagination, focused on individuality or external activity, while always operating on the Natural Basis of Pure Awareness, one concentrates on the particular functions and thinks that this is the reality (that which he perceives through the particular functions). "Information" of the Real State and even the understanding that only the Natural State is real and all that lives are nothing but dependent and temporary, does not lead to liberation. Any attempt that is a dead end leads back to the realm of fantasy. What should one do? Just quit the activity. As long as it feeds the activity the imagination will continue. Resignation leads to exit. After Returning to Self, to Physical Reality, it can return to the outer worlds unaffected. All paths, all teachings, all religions, all religious activities, belong to the realm of imagination. The Only True Religion is the understanding of objective reality, objective action, the religion of experience. Everything else is just mental garbage.

The Religious Approach

Formal education, all over the planet, deals with external knowledge and hardly deals with psychological mechanisms, with perception, etc.

The "science of psychology", on the other hand, is completely anachronistic (and in our opinion does not deserve to be called a science...): It is based not on true facts but on prejudices and phenomena...

Even Jung – who passionately studied Eastern wisdom – makes a gross error, along with everyone else:

Everyone, but everyone, equates "awareness" with "I" (and concludes with their standard logic, that if the ego ceases to exist, there is no awareness, human awareness...)...

Error! Totally wrong!

Awareness is "immediate mode of seeing". The ego, however, is a "complex process" in which all information is referred to a center, which originates from the perception of existence, the organism, and which is juxtaposed with the external world.

The ordinary man cannot distinguish awareness from ego, that is, control the ego process, and possibly bypass it: eventually identifying the two, unconsciously, he is aware of ego, he becomes only ego...

But if the ego is a process, which some people perceive, control and bypass, then these "crazies" reach a pure awareness, a direct perception, without the ego process, without mental processing and without interventions in external perception:

In this state there is no distinction between awareness and the world, we participate in the world, we do not "see" it opposite....

That this is so, that the ego is a process, can be indicated.

That egoless higher awareness exists can be verified...

After all, the supposedly scientific view of the world has revised its views many times: it searches blindly... Newton's world was simply an intellectual construction. Even Einstein's world is a genius conception of a subject... But there are even more genius conceptions of the world, egoless conceptions...

In this state of awareness, human individuality, true entity, is not abolished (You misidentify it with ego, personality...)... There is participation in the whole, not confusion with the whole. We find our true selves within the whole. What is removed is the false personality. And this must be abolished, if we want to be one with reality... and not just put it in front of us, under the microscope...

This new consciousness, participation in the Universal, Objective, is the beginning of our contact with God... And there are stages in this...

(For someone whose "I" has "died", there is no death, no losses, no gains and losses... We personally have nothing to lose, nothing to gain, and from life in general, and from the discussion here... We are not trying to convince anyone of anything, the "savior" megalomania belongs to "ego"... And we are simply testifying to what we understand... because we are compelled to do so... nothing more)...

…

Καθαρή Επίγνωση

Η Εσωτερική Θεώρηση

Η Συνείδηση, όταν είναι στην Φυσική της Κατάσταση έχει Πλήρη Συνειδητότητα (και δεν λειτουργεί απλά σε κάποιο πεδίο συνειδητότητας), έχει Καθαρή Επίγνωση (και δεν λειτουργεί απλά σε κάποιο επίπεδο επίγνωσης). Αυτό σημαίνει ότι η Συνείδηση (σαν Συνειδητότητα και σαν Επίγνωση) είναι Τελείως Ελεύθερη και Ανεξάρτητη από το περιεχόμενό της. Μπορεί να μην υπάρχει περιεχόμενο ή να υπάρχει περιεχόμενο. Όταν υπάρχει περιεχόμενο αυτό δεν επηρεάζει την Πραγματική Κατάσταση της Συνείδησης, το Πεδίο Συνειδητότητας, το Επίπεδο της Επίγνωσης. Σε κάθε περίπτωση υπάρχει μια Αίσθηση Ολοκλήρωσης, Πλήρης Αντίληψη και Ανεμπόδιστη Επίγνωση που Αγκαλιάζει τα Πάντα (όσα υπάρχουν, όσα εκδηλώνονται, όσα φαίνονται στο πεδίο της). Υπάρχει Ύπαρξη, Ελευθερία, Αδιατάρακτη Μακαριότητα, Ειρήνη και Ήσυχη Ροή της Ζωής.

Αυτή η Κατάσταση, η Αίσθηση Ολοκλήρωσης, της Ύπαρξης και της Ζωής, δεν επηρεάζεται ακόμη και όταν η Συνείδηση (με Πλήρη Συνειδητότητα) περιορίζεται σε Υποκειμενικότητα και σε ατομικότητα και σε μορφή (σε κάποιο από τους κατώτερους κόσμους, νοητικό, δυναμικό υλικό). Η Συνείδηση παραμένει Ως Έχει ακόμη και όταν ενσωματώνεται στους κόσμους της μορφής.

Αυτή η Φυσική Κατάσταση Ποτέ δεν χάνεται και Παραμένει Πάντα σαν Υπόβαθρο οποιασδήποτε αλλοιωμένης κατάστασης της Συνείδησης. Η απορρόφηση στην Υποκειμενικότητα, στην ατομικότητα ή στον κατώτερο φορέα στους κόσμους της μορφής και στη δραστηριότητα μέσω του φορέα στους εξωτερικούς κόσμους δεν είναι οντολογική, αλλά μόνο γνωσιολογική. Μονάχα η Προσοχή εστιάζει στην επιφανειακή τρέχουσα δραστηριότητα (και νιώθει) και συμπεριφέρεται σαν αυτά να είναι η μοναδική (πραγματική) πραγματικότητα. Στην πραγματικότητα η Συνείδηση παραμένει πάντα σαν Βάση Ύπαρξης, η Συνειδητότητα παραμένει σαν Υπόβαθρο κάθε κατάστασης (αντικειμενικής και υποκειμενικής) και η Επίγνωση, σαν Δυνατότητα, σαν Καθαρή Επίγνωση, αποτελεί πάντα το Βάθρο κάθε περιορισμένης επίγνωσης. Είναι μέσα στην Καθαρή Επίγνωση που σχηματίζονται όλες οι επιμέρους περιορισμένες επιγνώσεις. Στην πραγματικότητα είναι μια εντελώς φυσική κατάσταση και λειτουργία. Έχουμε από τη Φύση μας την δυνατότητα (να αντιλαμβανόμαστε), να βλέπουμε, αλλά και να εστιάζουμε την προσοχή μας σε επιμέρους δραστηριότητες.

Η Πραγματική Φυσική Κατάσταση είναι η Συνείδηση, στην Πλήρη Συνειδητότητά της, στην Καθαρή Επίγνωσή της, όπου είναι Ελεύθερη, Ανεξάρτητη και Ανεπηρέαστη από το περιεχόμενο της. Δηλαδή η Άδεια Επίγνωση που μπορεί να δεχθεί και να στηρίξει οποιεσδήποτε επιμέρους επιγνώσεις (χωρίς να αλλοιώνεται ή να απορροφιέται γνωσιολογικά. και -πάντα- προσωρινά στις ιδιαίτερες επιγνώσεις). Δεν υπάρχει λοιπόν τίποτα να γίνει αντιληπτό ή να περιγραφεί. Η Αδειοσύνη είναι η πραγματικότητα της «δημιουργίας». Και όλα όσα εμφανίζονται είναι προσωρινά φαινόμενα (σαν τα σύννεφα στον Απέραντο Καθάριο Ουρανό). Δεν υπάρχει εδώ κάτι να περιγράψουμε.

Εξ άλλου, εφόσον η Καθαρή Επίγνωση αποτελεί το Σταθερό Βάθρο κάθε δραστηριότητας της Επίγνωσης (κάθε ιδιαίτερης επίγνωσης) και είναι εξ αρχής και πάντα εδώ, ανεξάρτητα από το τι εμφανίζεται σαν περιεχόμενο στην επίγνωση, δεν υπάρχει τίποτα να πραγματοποιηθεί, τίποτα να εξελιχθεί. Δεν μπορείς να γίνεις ο Εαυτός σου. Είσαι. Απλά είσαι.

Η «αντίληψη» ότι είμαστε κάτι (πέρα από Καθαρή Επίγνωση) και ότι μέσω της δραστηριότητας μπορούμε να γίνουμε κάτι, να φτάσουμε κάπου, να πραγματοποιήσουμε οτιδήποτε, είναι απλά στον χώρο της φαντασίας. Δεν υπάρχει δραστηριότητα, δεν υπάρχει δρόμος, δεν υπάρχει πρακτική ή μέθοδος να φτάσουμε στην Φυσική Κατάσταση, στην Καθαρή Επίγνωση. Όλες οι δραστηριότητες μας κρατούν στον χώρο της φαντασίας.

Η Μόνη Ορθή Δράση (πραγματική, λογική και αντικειμενική) είναι η παραίτηση από την φαντασία. Να σταματήσουμε να το κάνουμε. Όλο το μυστικό (που δεν είναι μυστικό, αλλά φυσική λειτουργία) είναι στην Ακινησία, στην Ηρεμία, στην Ησυχία, στην Σιωπή, στην Διάλυση της ατομικότητας, στο Σβήσιμο της Υποκειμενικότητας, στην Επάνοδο στην Αρχική Κατάσταση.

Όταν κάποιος Επανέρχεται στην Κατάσταση της Σιγής, στην Φυσική Κατάσταση της Καθαρής Επίγνωσης, απελευθερώνεται, φωτίζεται, κατανοεί ότι απλά είναι, απλά αντιλαμβάνεται και απλά δρα ή δεν δρα. Είναι η Κατάσταση της Πλήρους Ύπαρξης, της Πλήρους Ελεύθερης Συνειδητότητας, της Καθαρής, Ανεμπόδιστης Επίγνωσης που αγκαλιάζει τα πάντα. Όταν κάποιος επανέρχεται στους κόσμους της μορφής δεν χάνεται αυτή η Σταθερή Κατάσταση, η Αίσθηση της Απόλυτης Ολοκλήρωσης, της Ελευθερίας, της Σιωπής, της Αδιατάρακτης Μακαριότητας, της Ησυχίας αλλά είναι πλήρως λειτουργικός στο επίπεδο της σκέψης και της υλικής ζωής. Είναι το φως που έρχεται στον κόσμο.

Όταν κάποιος είναι απορροφημένος στον χώρο της φαντασίας, εστιασμένος στην ατομικότητα ή στην εξωτερική δραστηριότητα, ενώ λειτουργεί πάντα στο Φυσικό Βάθρο της Καθαρής Επίγνωσης, συγκεντρώνεται στις ιδιαίτερες λειτουργίες και νομίζει ότι αυτή είναι η πραγματικότητα (αυτή που αντιλαμβάνεται μέσω των ιδιαίτερων λειτουργιών). Η «πληροφόρηση» για την Πραγματική Κατάσταση ακόμη και η κατανόηση ότι μόνο η Φυσική Κατάσταση είναι αληθινή και όλα αυτά που ζει δεν είναι παρά κάτι εξαρτημένο και προσωρινό, δεν οδηγεί στην απελευθέρωση. Οποιαδήποτε προσπάθεια είναι αδιέξοδη, οδηγεί πάλι στον χώρο της φαντασίας. Τι πρέπει να κάνει κάποιος; Απλά να παραιτηθεί από την δραστηριότητα. Όσο τροφοδοτεί την δραστηριότητα θα συνεχίζεται η φαντασία. Η παραίτηση οδηγεί στην έξοδο. Μετά την Επάνοδο στον Εαυτό, στην Φυσική Πραγματικότητα, μπορεί να επανέλθει στους εξωτερικούς κόσμους χωρίς να επηρεάζεται. Όλοι οι δρόμοι, όλες οι διδασκαλίες, όλες οι θρησκείες, όλες οι θρησκευτικές δραστηριότητες, ανήκουν στο χώρο της φαντασίας. Η Μόνη Αληθινή Θρησκεία είναι η κατανόηση της αντικειμενικής πραγματικότητας, η  αντικειμενική δράση, η θρησκεία του βιώματος. Όλα τα άλλα είναι απλά διανοητικά σκουπίδια.

Η Θρησκειολογική Ανάλυση

Η τυπική εκπαίδευση, σε ολόκληρο τον πλανήτη, ασχολείται με εξωτερικές γνώσεις και δεν ασχολείται σχεδόν καθόλου με τους ψυχολογικούς μηχανισμούς, με την αντίληψη, κλπ.

Η «επιστήμη της ψυχολογίας», από την άλλη, είναι τελείως αναχρονιστική (και κατά την γνώμη μας δεν δικαιολογείται να ονομάζεται επιστήμη...): Βασίζεται όχι στα αληθινά γεγονότα αλλά σε προλήψεις και φαινόμενα...

Ακόμα κι ο Γιούγκ – που μελέτησε με πάθος την ανατολική σοφία – κάνει ένα χονδροειδές σφάλμα, μαζί με όλους τους άλλους:

Όλοι, μα όλοι, ταυτίζουν την «επίγνωση» με το «εγώ» (και συμπεραίνουν με την τυπική λογική τους, ότι αν σταματήσει να υπάρχει εγώ, δεν υπάρχει επίγνωση, ανθρώπινη επίγνωση...)...

Λάθος! Τελείως λάθος!

Η επίγνωση είναι «άμεση λειτουργία θέασης». Το εγώ όμως είναι «σύνθετη διαδικασία» κατά την οποία όλες οι πληροφορίες αναφέρονται σε ένα κέντρο, που πηγάζει από την αντίληψη της ύπαρξης, του οργανισμού, και το οποίο αντιπαρατίθεται στον εξωτερικό κόσμο.

Ο συνηθισμένος άνθρωπος δεν μπορεί να διακρίνει την επίγνωση από το εγώ, να ελέγξει δηλαδή την διαδικασία εγώ, και ενδεχομένως να την παρακάμψει: τελικά ταυτίζοντάς τα αυτά τα δύο, ασυναίσθητα, έχει επίγνωση του εγώ, γίνεται μόνο εγώ...

Αν όμως το εγώ είναι διαδικασία, που κάποιοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται, ελέγχουν και παρακάμπτουν, τότε αυτοί οι «τρελοί» φτάνουν σε μία καθαρή επίγνωση, σε μία άμεση αντίληψη, χωρίς την διαδικασία εγώ, χωρίς διανοητική επεξεργασία και χωρίς επεμβάσεις στην εξωτερική αντίληψη:

Σε αυτή την κατάσταση δεν υπάρχει διάκριση ανάμεσα στην επίγνωση και τον κόσμο, συμμετέχουμε στον κόσμο, δεν τον «βλέπουμε» απέναντι....

Το ότι είναι έτσι, ότι το εγώ είναι διαδικασία, μπορεί να υποδειχθεί.

Το ότι, η ανώτερη επίγνωση χωρίς εγώ, υφίσταται, μπορεί να επαληθευθεί...

Άλλωστε η δήθεν επιστημονική θεώρηση του κόσμου έχει αναθεωρήσει πολλές φορές τις απόψεις της: ψάχνει στα τυφλά... Ο κόσμος του Νεύτωνα ήταν απλά μία διανοητική κατασκευή. Ακόμα κι ο κόσμος του Αϊνστάιν είναι μία ιδιοφυής σύλληψη ενός υποκειμένου... Αλλά υπάρχουν ακόμα πιο ιδιοφυείς συλλήψεις του κόσμου, συλλήψεις χωρίς εγώ...

Σε αυτή την κατάσταση επίγνωσης, δεν καταργείται η ανθρώπινη ατομικότητα, η αληθινή οντότητα (Κακώς την ταυτίζετε με το εγώ, την προσωπικότητα...)... Υπάρχει συμμετοχή στο όλο, όχι σύγχυση με το όλο. Βρίσκουμε τον αληθινό εαυτό μας μέσα στο όλο. Αυτό που καταργείται είναι η ψεύτικη προσωπικότητα. Κι αυτή πρέπει να καταργηθεί, αν θέλουμε να είμαστε ένα με την πραγματικότητα... κι όχι απλά να την βάζουμε απέναντί μας, κάτω από το μικροσκόπιο...

Αυτή νέα συνείδηση, η συμμετοχή στο Παγκόσμιο, Αντικειμενικό, είναι η αρχή της επαφής μας με τον Θεό... Κι υπάρχουν στάδια σε αυτό...

 (Για κάποιον, που το «εγώ» έχει «πεθάνει», δεν υπάρχει θάνατος, δεν υπάρχουν απώλειες, δεν υπάρχουν κέρδη και ζημίες... Εμείς προσωπικά, δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, τίποτα να κερδίσουμε, κι από την ζωή γενικότερα, κι από την συζήτηση εδώ... Δεν προσπαθούμε να πείσουμε κανέναν για τίποτα, η μεγαλομανία του «σωτήρα» ανήκει στο «εγώ»... Κι εμείς απλά μαρτυρούμε γι’ αυτό που κατανοούμε... επειδή είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε... τίποτα περισσότερο)...

 

 

Beyond the Subject

First Internal Contemplation

There is only Consciousness, without space, time, qualities. Infinite Empty Perception, without any content. Open Pure Awareness of Emptiness. These three (Consciousness Perception, Awareness), as described (or not described) seem to be the same. They are the same and at the same time they differ in their function.

Within Consciousness, (Perception, (Awareness)) all objective situations and subjective perceptions emerge. All these are activities of Consciousness, it is not something different. Thus, Reality is One: the content of Consciousness (Perception (Awareness)). There Is Only This Reality. There are not two realities, Consciousness and Creation (the World). Consciousness is the World. The World is the Activity of Consciousness.

Everything is Consciousness. Everything is Consciousness manifested in particular circumstances. Thus, the Concrete is Consciousness. It is the limitations (Perception), the determined states (Awareness).

Since there is only Consciousness, each consciousness (appearing as a particular consciousness) is Consciousness operating within limitations, within specific conditions. All these particular functions, subjective perceptions, individuality, thought, sensations, form, are activities of Consciousness. They are "familiar" and therefore controllable and manageable.

When Consciousness, like attention, is absorbed in a particular function, (individuality, thought, sensation, experiences of the external material world) it perceives through them. Consciousness is always the Basis of all perception, of all awareness, but particular "perceptions" are colored according to the function we use. Because these are activities of Consciousness they can be controlled, stopped, so we return to Physical Perception.

When Consciousness understands that the only Right Perception is Physical Perception and all other particular perceptions are relative and temporary, there is no problem. It can use the particular perception without being forgotten within its particular perspectives.

But when Consciousness is completely absorbed, (identifies) with the particular perception, (individuality, thought, etc.) it considers this to be the only reality. When we identify with individuality we automatically operate through a perceptual center. We see the world opposite in dualistic terms. We are a subject living in the objective world.

In reality, Consciousness (as Physical Perception), it is always the basis of all perception, but Physical Perception is overlooked and special perception, or dual perception, is projected. Seeing through the individual mind at some point one realizes that Reality is One. But as long as we insist on operating through individual perception, we experience duality.

The Right Action, if we want to return to Real Physical Perception, is to stop functioning like this, to stop individual functioning. Most people don't.

Some, convinced (by Sages, Sacred texts, Teachers, teachings) that Reality is One, adopt this view and deny or ignore individual activity. Actually this is not the Complete Free State. It is the mentality that imitates the Non-duality of Reality. It is a hypnotic state where individuality duplicates the Non-Dual state. The ego believes that it is the state of enlightenment, the Non-duality of Reality. Is not.

Or the other action of individuality (the ego) is to try, through discipline, spiritual exercise and practice, to transcend the lower functions (thought, sensations, experiences). This, apart from manifesting duality, an opposition between us and the functions, (which we consider opposite and hostile), is actually a dead end because it constantly stimulates and expands the ego.

What is the difference between Consciousness that has Physical Perception and consciousness that operates through individuality with a dualistic perception? Natural Consciousness accepts individuality as a function of it, which it uses. But it doesn't let it affect it. It understands that it is (individuality) something limited and temporary. Absorbed consciousness is identified with the function of individuality. It believes that this is the real situation and that what it perceives is true. It overlooks the Natural Background on which it designs its individuality and sees only its "designs."

Second Internal Contemplation

There is only Consciousness. Everything is Consciousness. Everything arises and disappears within Consciousness. Consciousness Is The World. Everything that happens is real, it is not fake. They are simply phenomena of Consciousness.

When Consciousness is Limited to Individuality and when we operate through the limited dualistic mind, through thought, while what happens are simply consciousness phenomena we mistakenly believe that they are independent phenomena. Thus, we are led to the separation of the subject from the objects. We are thus led to Fragmentation of the Unity of Reality and speak of different things (Consciousness, thought, senses, material world). And we find ourselves bound in thinking, in the senses, in the body which we consider as something independent of us (Consciousness) with its own reality, while they are simply our functions. And we are looking for a way to escape from the shackles, to free ourselves . 

We don't understand what's really going on. We start from a misconception and try to solve a pseudo-problem. When you are bound (with the ropes of delusion) there are many ways to act. You can stop thinking about the shackles, "ignore" them. So you have the illusion that you are free. Or you can try, in various ways to overcome the shackles. Or you can just untie the knots. The first and second paths are mental action that does not lead to real liberation. The third path is real action that leads to real liberation.

The ego, the intellect, the thought, the senses, the body, are real and they are limitations, they are "bonds". You can't ignore them, say they're fake, they don't bind me. This is theory, wishful thinking, but it does not lead to liberation but to "sleep" within the dream. You really need to untie the shackles. Liberation happens objectively not in thought. Again, when you try to overcome something from which you separate yourself, you are working wrong because you are actually fighting against yourself. Thought, the senses, the body are not something outside you, something hostile. It's You, Your Functions. So, you have to change the way you look at things. You must see it all within your Unity of Consciousness.

What really is thought, senses, body? They are within Consciousness and they are functions of Consciousness. When we See Objectively we see that all these are conscious phenomena, functions of Consciousness. The dualistic mind sees them as something separate from us (Consciousness). Both the Objective Mind and the Dual Mind see phenomena but they see them differently. The dual mind seeks and teaches liberation from "objective" (as it considers) shackles. The Objective Mind speaks only of the need to abandon the outer functions in order to Experience the Inner. There is a different view and a different action. The Objective Mind Experiences the Oneness of Reality (All Is Consciousness) while the dualistic mind operates within the perception of a dualistic world.

Only when we understand the Oneness of Everything Within Consciousness do we have a correct perception of things. Everything Is Consciousness. Within Consciousness manifest thought, senses, body. They are not entities independent of Consciousness, with their own reality (as the dualistic mind mistakenly sees them). In reality, all these thoughts and sensations in the body are nothing but functions of Consciousness. We can check them. We can turn Inward and return to our Real State, to the Ground of Consciousness (which creates the phenomena).

The Religious Approach

This text is addressed to the person trapped in the "subject"... but also to all the friends who follow us... And the questions are rhetorical, for the sake of the discussion...

You understand, unknown friend, that in ordinary life you act and perceive as a subject (even if you rely on so-called science... which has not yet been able to formulate a "general theory of the phenomena of the universe"...) and you try to include within this subjective conception objectivity... Of course it is impossible...

We do not speak, in all these publications, within the framework of this subjective view.

We are telling you that you must step outside the subject – removing the mechanisms of interference with perception – free your perception... and then you will experience the “oneness of everything”.  

We are not talking about a subjective conception, about a theory, like that of "All is One" (Parmenides, Alethia), or about the philosophy of the Eleatics and we don't know what else... We are talking about an experience of the unity of everything. Experience! (is it that hard to understand?) ...

And we still tell you, that you cannot talk about something you do not know, that you have no experience... The meditative practices of the East, the prayer practices of the orthodox hesychasts, etc., did nothing more than this: to release the perception (from the limiting mechanisms) so as to perceive Reality, Objective Reality...

This is an experience that every person can experience - obviously you too - ...

We are talking about experience, about an awareness superior to the subjective perception of existence, about objective consciousness... We are not regurgitating stupid theories of subjective perception (all this is intellectual rubbish)...

We are talking about experience that you can verify if you want…

…

Πέρα από το υποκείμενο

Πρώτη Εσωτερική Θεώρηση

Υπάρχει Μόνο Συνείδηση, χωρίς χώρο, χρόνο, ιδιότητες. Απέραντη Άδεια Αντίληψη, χωρίς κάποιο περιεχόμενο. Ανοιχτή Αγνή Επίγνωση της Αδειοσύνης. Αυτά τα τρία ( Συνείδηση Αντίληψη, Επίγνωση), έτσι όπως περιγράφονται (ή δεν περιγράφονται) μοιάζουν να είναι το ίδιο. Είναι το ίδιο και ταυτόχρονα διαφέρουν στην λειτουργία τους.

Μέσα στην Συνείδηση, (στην Αντίληψη, (στην Επίγνωση)) αναδύονται όλες οι αντικειμενικές καταστάσεις και οι υποκειμενικές αντιλήψεις. Όλα αυτά είναι δραστηριότητες της Συνείδησης, δεν είναι κάτι διαφορετικό. Έτσι, η Πραγματικότητα είναι Μία: το περιεχόμενο της Συνείδησης (Αντίληψης (Επίγνωσης)). Υπάρχει Μόνο Αυτή η Πραγματικότητα. Δεν υπάρχουν δύο πραγματικότητες, η Συνείδηση και η Δημιουργία (ο Κόσμος). Η Συνείδηση είναι ο Κόσμος. Ο Κόσμος είναι η Δραστηριότητα της Συνείδησης.

Όλα είναι Συνείδηση. Το κάθε τι είναι η Συνείδηση που εκδηλώνεται μέσα σε ιδιαίτερες συνθήκες. Έτσι, το Συγκεκριμένο είναι η Συνείδηση. Είναι οι περιορισμοί (Συνειδητότητα), οι προσδιορισμένες καταστάσεις (Επίγνωση).

Εφόσον υπάρχει μόνο Συνείδηση κάθε συνείδηση (που εμφανίζεται σαν ιδιαίτερη συνείδηση) είναι η Συνείδηση που λειτουργεί μέσα από περιορισμούς, μέσα σε συγκεκριμένες συνθήκες. Όλες αυτές οι ιδιαίτερες λειτουργίες, υποκειμενικές αντιλήψεις, ατομικότητα, σκέψη, αισθήσεις, μορφή, είναι δραστηριότητες της Συνείδησης. Είναι «οικεία» και συνεπώς ελέγξιμα και διαχειρίσιμα.

Όταν η Συνείδηση, σαν προσοχή, απορροφιέται σε μια ιδιαίτερη λειτουργία, (ατομικότητα, σκέψη, αίσθηση, εμπειρίες του εξωτερικού υλικού κόσμου) αντιλαμβάνεται μέσα από αυτά. Η Συνείδηση είναι πάντα η Βάση κάθε αντίληψης, κάθε επίγνωσης, αλλά οι ιδιαίτερες «αντιλήψεις» χρωματίζονται ανάλογα με την λειτουργία που χρησιμοποιούμε. Επειδή αυτά είναι δραστηριότητες της Συνείδησης μπορούν να ελεγχθούν, να σταματήσουν οπότε επιστρέφουμε στην Φυσική Αντίληψη.

Όταν η Συνείδηση κατανοεί ότι η μόνη Ορθή Αντίληψη είναι η Φυσική Αντίληψη και όλες οι άλλες ιδιαίτερες αντιλήψεις είναι σχετικές και προσωρινές, δεν υπάρχει πρόβλημα. Μπορεί να χρησιμοποιεί την ιδιαίτερη αντίληψη χωρίς να ξεχνιέται μέσα στις ιδιαίτερες προοπτικές της.

Όταν όμως η Συνείδηση απορροφιέται τελείως, (ταυτίζεται) με την ιδιαίτερη αντίληψη, (ατομικότητα, σκέψη και λοιπά) θεωρεί ότι αυτό είναι η μοναδική πραγματικότητα. Όταν ταυτιζόμαστε με την ατομικότητα αυτόματα λειτουργούμε μέσα από ένα αντιληπτικό κέντρο. Βλέπουμε δυαδικά τον κόσμο απέναντι. Είμαστε ένα υποκείμενο που ζει στον αντικειμενικό κόσμο.

Στην πραγματικότητα ή Συνείδηση (σαν Φυσική Αντίληψη), είναι πάντα η βάση κάθε αντίληψης, αλλά η Φυσική Αντίληψη παραβλέπεται και προβάλλεται η ιδιαίτερη αντίληψη, ή δυαδική αντίληψη. Βλέποντας μέσα από την ατομική νοητικότητα κάποια στιγμή γίνεται αντιληπτό ότι η Πραγματικότητα είναι Μία. Αλλά όσο επιμένουμε να λειτουργούμε μέσα από την ατομική αντίληψη, βιώνουμε την δυαδικότητα.

Η Ορθή Δράση, αν θέλουμε να επανέλθουμε στην Πραγματική Φυσική Αντίληψη, είναι να σταματήσουμε να λειτουργούμε έτσι, να σταματήσουμε την ατομική λειτουργία. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το κάνουν.

Κάποιοι, πεπεισμένοι (από Σοφούς, Ιερά κείμενα, Διδασκάλους, διδασκαλίες) ότι η Πραγματικότητα είναι Μια, υιοθετούν αυτή την αντίληψη και αρνούνται ή αγνοούν την ατομική δραστηριότητα. Στην πραγματικότητα αυτή δεν είναι η Ολοκληρωμένη Ελεύθερη Κατάσταση. Είναι η νοητικότητα που μιμείται την Μη δυαδικότητα της Πραγματικότητας. Είναι μια υπνωτική κατάσταση όπου η ατομικότητα αντιγράφει την Μη δυαδική κατάσταση. Το εγώ πιστεύει ότι είναι η κατάσταση της φώτισης, της Μη δυαδικότητας της Πραγματικότητας. Δεν είναι.

Ή άλλη δράση της ατομικότητας (του εγώ) είναι να προσπαθεί, μέσω της πειθαρχίας, της πνευματικής άσκησης και πρακτικής, να υπερβεί τις κατώτερες λειτουργίες (σκέψη, αισθήσεις, εμπειρίες). Αυτό, εκτός του ότι φανερώνει την δυαδικότητα, μια αντίθεση ανάμεσα σ εμάς και τις λειτουργίες, (που θεωρούμε αντίθετες και εχθρικές), στην πραγματικότητα είναι αδιέξοδο γιατί τονώνει και επεκτείνει διαρκώς το εγώ.

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στην Συνείδηση που έχει Φυσική Αντίληψη και στην συνείδηση που λειτουργεί μέσα από την ατομικότητα με μια δυαδική αντίληψη; Η Φυσική Συνείδηση αποδέχεται την ατομικότητα σαν μια λειτουργία της, που χρησιμοποιεί. Αλλά δεν αφήνει να την επηρεάσει. Κατανοεί ότι είναι κάτι περιορισμένο και προσωρινό. Η απορροφημένη συνείδηση ταυτίζεται με την λειτουργία της ατομικότητας. Θεωρεί ότι είναι η πραγματική κατάσταση και ότι όσα αντιλαμβάνεται είναι αληθινά. Παραβλέπει το Φυσικό Φόντο πάνω στο οποίο σχεδιάζει την ιδιαιτερότητά της και βλέπει μόνο τους «σχεδιασμούς» της.

Δεύτερη Εσωτερική Θεώρηση

Υπάρχει Μόνο Συνείδηση. Όλα είναι Συνείδηση. Όλα αναδύονται και χάνονται μέσα στη Συνείδηση. Η Συνείδηση Είναι ο Κόσμος. Όλα όσα συμβαίνουν είναι πραγματικά, δεν είναι ψεύτικα. Είναι απλά συνειδησιακά φαινόμενα.

 Όταν η Συνείδηση Περιορίζεται στην Ατομικότητα κι όταν λειτουργούμε μέσα από τον περιορισμένο δυαδικό νου, μέσα από την σκέψη, ενώ όσα συμβαίνουν είναι απλά συνειδησιακά φαινόμενα εμείς  λανθασμένα πιστεύουμε ότι είναι ανεξάρτητα φαινόμενα. Έτσι οδηγούμαστε στον διαχωρισμό του υποκείμενου από τα αντικείμενα. Οδηγούμαστε με αυτόν τον τρόπο στο Κομμάτιασμα της Ενότητας της Πραγματικότητας και μιλάμε για διαφορετικά πράγματα (Συνείδηση, σκέψη, αισθήσεις, υλικός κόσμος).  Και  βρισκόμαστε δεμένοι μέσα στη σκέψη, στις αισθήσεις, στο σώμα τα οποία θεωρούμε σαν κάτι ανεξάρτητο από εμάς (την Συνείδηση) με την δική του πραγματικότητα, ενώ είναι απλά λειτουργίες μας. Και αναζητούμε τρόπο να ξεφύγουμε από τα δεσμά, να απελευθερωθούμε. 

Δεν κατανοούμε τι συμβαίνει πραγματικά. Ξεκινάμε από μία λανθασμένη αντίληψη και προσπαθούμε να λύσουμε ένα ψευδό-πρόβλημα. Όταν είσαι δεμένος (με τα σχοινιά της αυταπάτης) υπάρχουν πολλοί τρόποι να δράσεις. Μπορείς να σταματήσεις να σκέφτεσαι τα δεσμά, να τα «αγνοήσεις». Έτσι έχεις την ψευδαίσθηση ότι είσαι ελεύθερος. Ή μπορείς να προσπαθείς, με διάφορους τρόπους να ξεπεράσεις τα δεσμά. Ή μπορείς απλά να λύσεις τα δεσμά. Ο πρώτος κι ο δεύτερος δρόμος είναι νοητική δράση που δεν οδηγεί στην πραγματική απελευθέρωση. Ο τρίτος δρόμος είναι η πραγματική δράση που οδηγεί στην πραγματική απελευθέρωση.

 Το εγώ, η νόηση, η σκέψη, οι αισθήσεις, το σώμα, είναι πραγματικά  κι είναι περιορισμοί, είναι «δεσμά». Δεν μπορείς να τα αγνοήσεις, να πεις είναι ψεύτικα, δεν με δεσμεύουν. Αυτό είναι θεωρία, ευσεβής πόθος. αλλά δεν οδηγεί στην απελευθέρωση αλλά στον «ύπνο» μέσα στο όνειρο. Πρέπει πραγματικά να λύσεις τα δεσμά. Η απελευθέρωση συμβαίνει αντικειμενικά όχι μέσα στην σκέψη. Πάλι όταν προσπαθείς να ξεπεράσεις κάτι από το οποίο διαχωρίζεσαι λειτουργείς λάθος γιατί πολεμάς στην πραγματικότητα ενάντια στον εαυτό σου. Η Σκέψη, οι αισθήσεις, το σώμα δεν είναι κάτι έξω από εσένα, κάτι εχθρικό. Είναι Εσύ, λειτουργίες σου. Πρέπει λοιπόν να αλλάξεις την θεώρηση των πραγμάτων. Πρέπει να τα δεις όλα μέσα στην Ενότητα της Συνείδησής σου.

Τι είναι πραγματικά η σκέψη, οι αισθήσεις, το σώμα; Είναι Μέσα στην Συνείδηση κι είναι λειτουργίες της Συνείδησης. Όταν Βλέπουμε Αντικειμενικά βλέπουμε ότι όλα αυτά είναι συνειδησιακά φαινόμενα, λειτουργίες της Συνείδησης. Ο δυαδικός νους τα βλέπει σαν κάτι ξεχωριστό από εμάς (την Συνείδηση). Και ο Αντικειμενικός Νους και ο δυαδικός νους βλέπουν τα φαινόμενα αλλά τα βλέπουν διαφορετικά. Ο δυαδικός νους επιδιώκει και διδάσκει την απελευθέρωση από τα «αντικειμενικά» (όπως θεωρεί) δεσμά. Ο Αντικειμενικός Νους μιλά μόνο για την ανάγκη να εγκαταλειφθούν οι εξωτερικές λειτουργίες για να Βιώσουμε το Μέσα. Υπάρχει διαφορετική θεώρηση και διαφορετική δράση. Ο Αντικειμενικός Νους Βιώνει την Ενότητα της Πραγματικότητας (Όλα Είναι Συνείδηση) ενώ ο δυαδικός νους λειτουργεί μέσα στην αντίληψη ενός δυαδικού κόσμου.

Μόνο όταν κατανοούμε την Ενότητα των Πάντων Μέσα στην Συνείδηση έχουμε ορθή αντίληψη των πραγμάτων. Όλα Είναι Συνείδηση. Μέσα στην Συνείδηση εκδηλώνονται σκέψη, αισθήσεις, σώμα. Δεν είναι οντότητες ανεξάρτητες από την Συνείδηση, με την δική τους πραγματικότητα (όπως, λανθασμένα τις βλέπει ο δυαδικός νους). Στην πραγματικότητα όλα αυτά η σκέψη αίσθηση στο σώμα δεν είναι παρά λειτουργίες της Συνείδησης. Μπορούμε να τις ελέγξουμε. Μπορούμε να στραφούμε Έσω και να επανέλθουμε στην Πραγματική μας Κατάσταση, στην Βάση της Συνείδησης (που δημιουργεί τα φαινόμενα).

Η Θρησκειολογική Ανάλυση

Αυτό το κείμενο απευθύνεται στον εγκλωβισμένο στο «υποκείμενο» άνθρωπο... αλλά και σε όλους τους φίλους που μας παρακολουθούν.... Κι οι ερωτήσεις , είναι ρητορικές, χάριν της συζήτησης...

Καταλαβαίνετε, άγνωστε φίλε, ότι, στην συνηθισμένη ζωή, λειτουργείτε και αντιλαμβάνεστε σαν υποκείμενο (ακόμα κι αν βασίζεστε στην δήθεν επιστήμη... που δεν μπόρεσε ακόμα να διατυπώσει μία «γενική θεωρία για τα φαινόμενα του σύμπαντος»...) και προσπαθείτε να εντάξετε μέσα σε αυτή την υποκειμενική σύλληψη την αντικειμενικότητα... Ασφαλώς είναι αδύνατο...

Εμείς δεν μιλάμε, σε όλες αυτές τις δημοσιεύσεις, μέσα στα πλαίσια αυτής της υποκειμενικίστικης θεώρησης.

Σας λέμε ότι πρέπει να βγείτε έξω από το υποκείμενο – καταργώντας τους μηχανισμούς παρέμβασης στην αντίληψη – να απελευθερώσετε την αντίληψή σας... και τότε θα έχετε εμπειρία της «ενότητας των πάντων» .  

Δεν μιλάμε για μία υποκειμενική σύλληψη, για μία θεωρία, όπως αυτή του «Εν το Παν», ή για την φιλοσοφία των Ελεατών και δεν ξέρουμε τι άλλο... Μιλάμε για εμπειρία της ενότητας των πάντων. Εμπειρία! (τόσο δύσκολο είναι να γίνει κατανοητό;) ...

Και σας λέμε ακόμα, ότι δεν μπορείτε να μιλάτε για κάτι που δεν γνωρίζετε, που δεν έχετε εμπειρία...Οι διαλογιστικές πρακτικές των ανατολικών, οι πρακτικές προσευχής των ησυχαστών της ορθοδοξίας, κλπ., δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από αυτό: να απελευθερώσουν την αντίληψη (από τους περιοριστικούς μηχανισμούς), ώστε να αντιληφθεί την Πραγματικότητα, την Αντικειμενική Πραγματικότητα...

Αυτό είναι Εμπειρία που μπορεί να βιώσει ο κάθε άνθρωπος – προφανώς κι εσείς- ...

Μιλάμε για εμπειρία, για μία επίγνωση ανώτερη από την υποκειμενική αντίληψη της ύπαρξης, για αντικειμενική συνείδηση... Δεν αναμασάμε ηλίθιες θεωρίες της υποκειμενικίστικης αντίληψης (όλα αυτά είναι διανοητικά σκουπίδια)...

Μιλάμε για εμπειρία που μπορείτε να επαληθεύσετε αν θέλετε...

 

 

 

The Inner Journey to Truth: A Mystical Exploration

In the labyrinth of existence, where perceptions and illusions often cloud our vision, the quest for Truth stands as the most profound journey a soul can undertake. Truth, in its purest essence, is direct contact with reality—an unfiltered, unprocessed communion with the very fabric of existence. It is not merely a perception or a construction derived from fragments of data or intellectual gymnastics. Truth transcends the mundane processes of reasoning and stands as an eternal beacon, illuminating the path for those who dare to seek it.

The Nature of Truth

Truth is complete and whole, needing no embellishment or correction. It is the crystalline reflection of reality, unmarred by the distortions of subjective interpretation. In our daily lives, we often engage with shadows of the real, mistaking them for the substance. But the Truth, as the mystics have long understood, is not found in the accumulation of external information or in the endless pursuit of facts. Instead, it is a profound inner recognition—a realization that dawns when consciousness turns inward and encounters its own nature.

The Inner Act of Understanding

To attain Truth is to engage in an inner act of understanding, a deep introspective journey where consciousness seeks out its own center. This journey is not a simple or straightforward path; it requires a kind soul, magnanimity, and maturity. It is a pilgrimage of the spirit, where the seeker must peel away the layers of illusion and ego, and come face to face with the core of their being.

In this sacred space, the soul recognizes its own nature—free, infinite, and eternal. This recognition is not a fleeting moment of insight but a continuous state of being, where one lives in harmony with the ultimate reality. The mystics describe this state as an awakening, a return to the source from which all arises and to which all will return.

The Qualities of the Seeker

Not everyone can find the Truth. It requires a special kind of seeker—one who possesses a kind heart, a magnanimous spirit, and a mature understanding. The journey to Truth is not for the faint-hearted or the impatient. It demands surrender, humility, and the courage to face the unknown. The seeker must be willing to let go of preconceived notions, false identities, and the comfort of familiar illusions.

The Path to Truth

The path to Truth is a deeply personal and transformative journey. It begins with a sincere desire to know oneself and the reality that underlies all existence. Meditation, contemplation, and self-inquiry are the tools that aid the seeker in this quest. Through these practices, the mind becomes still, and the veil of illusion is lifted, revealing the radiant light of Truth.

In the silence of the mind and the stillness of the heart, the seeker encounters the Truth—a direct, unmediated experience of reality. This experience is beyond words, beyond concepts, and beyond the grasp of the intellect. It is a knowing that transcends all knowing, a state of pure being where the self merges with the infinite.

Conclusion

The attainment of Truth is the highest aspiration of the human spirit. It is a journey inward, a return to the center of one's being, where the soul recognizes its own nature as free, infinite, and eternal. This journey requires a kind soul, magnanimity, and maturity, for only a prepared heart can embrace the profound reality of Truth.

In the end, Truth is not something that can be acquired or possessed. It is a state of being, a continuous, direct contact with reality that needs no processing or correction. It is the ultimate recognition, the deepest understanding, the eternal awakening. And for those who embark on this sacred journey, the reward is the most precious gift of all—the realization of one's own divine nature.

…

Το Εσωτερικό Ταξίδι στην Αλήθεια: Μια μυστικιστική Εξερεύνηση

Στον λαβύρινθο της ύπαρξης, όπου οι αντιλήψεις και οι ψευδαισθήσεις συχνά θολώνουν το όραμά μας, η αναζήτηση της Αλήθειας είναι το πιο βαθύ ταξίδι που μπορεί να κάνει μια ψυχή. Η αλήθεια, στην πιο αγνή της ουσία, είναι η άμεση επαφή με την πραγματικότητα – μια αφιλτράριστη, μη επεξεργασμένη κοινωνία με τον ίδιο τον ιστό της ύπαρξης. Δεν είναι απλώς μια αντίληψη ή μια κατασκευή που προέρχεται από θραύσματα δεδομένων ή πνευματική γυμναστική. Η αλήθεια ξεπερνά τις εγκόσμιες διαδικασίες του συλλογισμού και στέκεται ως αιώνιος φάρος, φωτίζοντας το μονοπάτι για όσους τολμούν να την αναζητήσουν.

Η Φύση της Αλήθειας

Η αλήθεια είναι ολοκληρωμένη και πλήρης, δεν χρειάζεται εξωραϊσμό ή διόρθωση. Είναι η κρυστάλλινη αντανάκλαση της πραγματικότητας, αμφίβολη από τις στρεβλώσεις της υποκειμενικής ερμηνείας. Στην καθημερινή μας ζωή, συχνά ασχολούμαστε με σκιές του πραγματικού, παρερμηνεύοντάς τες με την ουσία. Αλλά η Αλήθεια, όπως έχουν καταλάβει από καιρό οι μυστικιστές, δεν βρίσκεται στη συσσώρευση εξωτερικών πληροφοριών ή στην ατέρμονη αναζήτηση γεγονότων. Αντίθετα, είναι μια βαθιά εσωτερική αναγνώριση - μια συνειδητοποίηση που ξημερώνει όταν η συνείδηση ​​στρέφεται προς τα μέσα και συναντά τη φύση της.

Η εσωτερική πράξη της κατανόησης

Το να αποκτήσεις την Αλήθεια σημαίνει να εμπλακείς σε μια εσωτερική πράξη κατανόησης, ένα βαθύ ενδοσκοπικό ταξίδι όπου η συνείδηση ​​αναζητά το δικό της κέντρο. Αυτό το ταξίδι δεν είναι ένα απλό ή άμεσο μονοπάτι. απαιτεί ευγενική ψυχή, μεγαλοψυχία και ωριμότητα. Είναι ένα προσκύνημα του πνεύματος, όπου ο αναζητητής πρέπει να ξεφλουδίσει τα στρώματα της ψευδαίσθησης και του εγώ και να έρθει αντιμέτωπος με τον πυρήνα της ύπαρξής τους.

Σε αυτόν τον ιερό χώρο, η ψυχή αναγνωρίζει τη φύση της – ελεύθερη, άπειρη και αιώνια. Αυτή η αναγνώριση δεν είναι μια φευγαλέα στιγμή ενόρασης αλλά μια συνεχής κατάσταση ύπαρξης, όπου κάποιος ζει σε αρμονία με την απόλυτη πραγματικότητα. Οι μυστικιστές περιγράφουν αυτή την κατάσταση ως αφύπνιση, μια επιστροφή στην πηγή από την οποία προέρχονται όλα και στην οποία όλοι θα επιστρέψουν.

Οι ιδιότητες του αναζητητή

Δεν μπορούν όλοι να βρουν την Αλήθεια. Απαιτεί ένα ιδιαίτερο είδος αναζητητή—κάποιον που έχει μια ευγενική καρδιά, ένα μεγαλόψυχο πνεύμα και μια ώριμη κατανόηση. Το ταξίδι προς την Αλήθεια δεν είναι για τους λιπόψυχους ή τους ανυπόμονους. Απαιτεί παράδοση, ταπεινοφροσύνη και θάρρος να αντιμετωπίσεις το άγνωστο. Ο αναζητητής πρέπει να είναι πρόθυμος να αφήσει τις προκαταλήψεις, τις ψευδείς ταυτότητες και την άνεση των οικείων ψευδαισθήσεων.

Το μονοπάτι προς την αλήθεια

Το μονοπάτι προς την Αλήθεια είναι ένα βαθιά προσωπικό και μεταμορφωτικό ταξίδι. Ξεκινά με μια ειλικρινή επιθυμία να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του και την πραγματικότητα που βρίσκεται κάτω από κάθε ύπαρξη. Ο διαλογισμός, ο στοχασμός και η αυτοδιερεύνηση είναι τα εργαλεία που βοηθούν τον αναζητητή σε αυτήν την αναζήτηση. Μέσω αυτών των πρακτικών, ο νους ακινητοποιείται και το πέπλο της ψευδαίσθησης σηκώνεται, αποκαλύπτοντας το ακτινοβόλο φως της Αλήθειας.

Στη σιωπή του νου και στην ακινησία της καρδιάς, ο αναζητητής συναντά την Αλήθεια - μια άμεση, αδιαμεσολάβητη εμπειρία της πραγματικότητας. Αυτή η εμπειρία είναι πέρα ​​από λέξεις, πέρα ​​από έννοιες και πέρα ​​από την κατανόηση της νόησης. Είναι μια γνώση που υπερβαίνει κάθε γνώση, μια κατάσταση καθαρής ύπαρξης όπου ο εαυτός συγχωνεύεται με το άπειρο.

Συμπέρασμα

Η απόκτηση της Αλήθειας είναι η υψηλότερη φιλοδοξία του ανθρώπινου πνεύματος. Είναι ένα ταξίδι προς τα μέσα, μια επιστροφή στο κέντρο της ύπαρξής του, όπου η ψυχή αναγνωρίζει τη φύση της ως ελεύθερη, άπειρη και αιώνια. Αυτό το ταξίδι απαιτεί μια ευγενική ψυχή, μεγαλοψυχία και ωριμότητα, γιατί μόνο μια προετοιμασμένη καρδιά μπορεί να αγκαλιάσει τη βαθιά πραγματικότητα της Αλήθειας.

Τελικά, η Αλήθεια δεν είναι κάτι που μπορεί να αποκτηθεί ή να αποκτηθεί. Είναι μια κατάσταση ύπαρξης, μια συνεχής, άμεση επαφή με την πραγματικότητα που δεν χρειάζεται επεξεργασία ή διόρθωση. Είναι η απόλυτη αναγνώριση, η βαθύτερη κατανόηση, η αιώνια αφύπνιση. Και για εκείνους που ξεκινούν αυτό το ιερό ταξίδι, η ανταμοιβή είναι το πολυτιμότερο δώρο όλων—η συνειδητοποίηση της θεϊκής φύσης του καθενός.

 

 

The Illusion of Mysteries: Embracing the Truth of Life

Life, often perceived as a tapestry woven with intricate mysteries and hidden meanings, in truth, holds no secrets. Everything we seek lies plainly before us, demanding not revelation but recognition. The universe does not conceal its workings; it is we who obscure our vision with layers of interpretation and expectation.

The Clarity of Existence

To grasp the essence of life, we must first embrace honesty. This honesty is not just a commitment to truthfulness in our words and actions but a deeper, more profound acceptance of reality as it is. The world, in all its complexity and simplicity, reveals itself to those who are willing to see without the veil of preconceived notions. There are no mysteries because there is nothing hidden. What exists is the constant, unchanging truth of being, waiting to be acknowledged.

The Courage to Accept

Acceptance requires courage—the courage to face the unembellished truth of our existence. Life flows like a river, indifferent to our desires and aspirations. By aligning ourselves with this flow, we find harmony. Resisting it only leads to frustration and suffering. Acceptance is not passive surrender but an active engagement with the world as it is. It is recognizing that our struggles often stem from our refusal to accept the obvious, our attempt to impose our will upon the natural order.

Humility in Following

Following the path of life demands humility. Humility to recognize that we are not the architects of the universe, but participants in its grand design. This humility allows us to follow the course set before us without prideful interference. It teaches us to live in harmony with the world, to move with the currents of existence rather than against them.

The Traps of Distortion

When we distort the truth, when we seek to change the flow of life to suit our desires, we achieve nothing but self-deception. We exhibit immaturity by clinging to illusions, by refusing to face the stark reality of our existence. This distortion manifests in our pursuit of an imaginary happiness, a happiness that always eludes us because it is not rooted in reality. Instead of finding joy in the present moment, we chase after fantasies, blind to the beauty that surrounds us.

The Fog of Imagination

Our greatest tragedy is our tendency to wander in the fog of our imagination. We construct elaborate dreams and ideals, searching for meaning and fulfillment in places where they cannot be found. This wandering leads us away from the present, from the tangible reality of our lives. We live in a perpetual state of dissatisfaction, always yearning for something just out of reach, and in doing so, we miss the simple joys that life offers.

The Path to Enlightenment

True enlightenment comes from seeing through the fog of our illusions. It is the realization that life, in its essence, is here and now. The mysteries we seek are nothing more than our own projections, our own unwillingness to accept what is. By embracing honesty, courage, and humility, we peel away the layers of distortion and see life as it truly is—clear, open, and unambiguous.

In this clarity, we find peace. We find that life, stripped of its imagined mysteries, is a harmonious dance, a continuous flow that we are part of. We learn to live fully in each moment, to find joy in the present, and to appreciate the simplicity of existence. There is no need to search elsewhere; everything we need is here, within our grasp, if only we have the wisdom to see it.

…

Η Ψευδαίσθηση των Μυστηρίων: Αγκαλιάζοντας την Αλήθεια της Ζωής

Η ζωή, που συχνά γίνεται αντιληπτή ως μια ταπετσαρία υφασμένη με περίπλοκα μυστήρια και κρυμμένα νοήματα, στην πραγματικότητα, δεν κρύβει μυστικά. Ό,τι αναζητούμε βρίσκεται ξεκάθαρα μπροστά μας, απαιτώντας όχι αποκάλυψη αλλά αναγνώριση. Το σύμπαν δεν κρύβει τη λειτουργία του. είμαστε εμείς που συσκοτίζουμε το όραμά μας με στρώματα ερμηνείας και προσδοκίας.

Η Διαύγεια της Ύπαρξης

Για να κατανοήσουμε την ουσία της ζωής, πρέπει πρώτα να αγκαλιάσουμε την ειλικρίνεια. Αυτή η ειλικρίνεια δεν είναι απλώς μια δέσμευση για ειλικρίνεια στα λόγια και τις πράξεις μας, αλλά μια βαθύτερη, πιο βαθιά αποδοχή της πραγματικότητας ως έχει. Ο κόσμος, με όλη του την πολυπλοκότητα και την απλότητά του, αποκαλύπτεται σε όσους είναι πρόθυμοι να δουν χωρίς το πέπλο προκατασκευασμένων αντιλήψεων. Δεν υπάρχουν μυστήρια γιατί δεν υπάρχει τίποτα κρυφό. Αυτό που υπάρχει είναι η σταθερή, αμετάβλητη αλήθεια της ύπαρξης, που περιμένει να αναγνωριστεί.

Το θάρρος να αποδεχτείς

Η αποδοχή απαιτεί θάρρος - το θάρρος να αντιμετωπίσουμε την ακάλυπτη αλήθεια της ύπαρξής μας. Η ζωή κυλάει σαν ποτάμι, αδιαφορώντας για τις επιθυμίες και τις φιλοδοξίες μας. Ευθυγραμμίζοντας τους εαυτούς μας με αυτή τη ροή, βρίσκουμε αρμονία. Η αντίσταση σε αυτό οδηγεί μόνο σε απογοήτευση και ταλαιπωρία. Η αποδοχή δεν είναι παθητική παράδοση αλλά ενεργητική δέσμευση με τον κόσμο όπως είναι. Αναγνωρίζουμε ότι οι αγώνες μας συχνά πηγάζουν από την άρνησή μας να αποδεχτούμε το προφανές, την προσπάθειά μας να επιβάλουμε τη θέλησή μας στη φυσική τάξη.

Ταπεινοφροσύνη στην συνέχεια

Το να ακολουθήσεις το μονοπάτι της ζωής απαιτεί ταπεινοφροσύνη. Ταπεινότητα να αναγνωρίσουμε ότι δεν είμαστε οι αρχιτέκτονες του σύμπαντος, αλλά συμμετέχοντες στο μεγαλειώδες σχέδιο του. Αυτή η ταπεινοφροσύνη μας επιτρέπει να ακολουθούμε την πορεία που έχουμε μπροστά μας χωρίς υπερήφανες παρεμβάσεις. Μας διδάσκει να ζούμε σε αρμονία με τον κόσμο, να κινούμαστε με τα ρεύματα της ύπαρξης και όχι ενάντια σε αυτά.

Οι παγίδες της παραμόρφωσης

Όταν διαστρεβλώνουμε την αλήθεια, όταν επιδιώκουμε να αλλάξουμε τη ροή της ζωής για να ταιριάξουμε στις επιθυμίες μας, δεν πετυχαίνουμε τίποτα άλλο από την αυταπάτη. Επιδεικνύουμε ανωριμότητα κολλώντας σε ψευδαισθήσεις, αρνούμενοι να αντιμετωπίσουμε τη σκοτεινή πραγματικότητα της ύπαρξής μας. Αυτή η παραμόρφωση εκδηλώνεται στην επιδίωξη μιας φανταστικής ευτυχίας, μιας ευτυχίας που πάντα μας διαφεύγει επειδή δεν έχει τις ρίζες της στην πραγματικότητα. Αντί να βρίσκουμε τη χαρά στην παρούσα στιγμή, κυνηγάμε φαντασιώσεις, τυφλοί απέναντι στην ομορφιά που μας περιβάλλει.

Η ομίχλη της φαντασίας

Η μεγαλύτερη τραγωδία μας είναι η τάση μας να περιπλανιόμαστε στην ομίχλη της φαντασίας μας. Κατασκευάζουμε περίτεχνα όνειρα και ιδανικά, αναζητώντας νόημα και εκπλήρωση σε μέρη όπου δεν μπορούν να βρεθούν. Αυτή η περιπλάνηση μας οδηγεί μακριά από το παρόν, από την απτή πραγματικότητα της ζωής μας. Ζούμε σε μια διαρκή κατάσταση δυσαρέσκειας, λαχταρώντας πάντα για κάτι που δεν είναι εφικτό, και με αυτόν τον τρόπο, μας λείπουν οι απλές χαρές που προσφέρει η ζωή.

Το μονοπάτι προς τη διαφώτιση

Η αληθινή φώτιση προέρχεται από το να δούμε μέσα από την ομίχλη των ψευδαισθήσεών μας. Είναι η συνειδητοποίηση ότι η ζωή, στην ουσία της, είναι εδώ και τώρα. Τα μυστήρια που αναζητούμε δεν είναι τίποτα άλλο από τις δικές μας προβολές, τη δική μας απροθυμία να αποδεχτούμε αυτό που υπάρχει. Αγκαλιάζοντας την ειλικρίνεια, το θάρρος και την ταπεινοφροσύνη, ξεφλουδίζουμε τα στρώματα της παραμόρφωσης και βλέπουμε τη ζωή όπως είναι στην πραγματικότητα—σαφή, ανοιχτή και ξεκάθαρη.

Σε αυτή τη διαύγεια, βρίσκουμε την ειρήνη. Διαπιστώνουμε ότι η ζωή, απογυμνωμένη από τα φανταστικά της μυστήρια, είναι ένας αρμονικός χορός, μια συνεχής ροή στην οποία είμαστε μέρος. Μαθαίνουμε να ζούμε πλήρως την κάθε στιγμή, να βρίσκουμε χαρά στο παρόν και να εκτιμούμε την απλότητα της ύπαρξης. Δεν χρειάζεται να ψάξουμε αλλού. όλα όσα χρειαζόμαστε είναι εδώ, στα χέρια μας, αρκεί να έχουμε τη σοφία να τα δούμε.