Supreme Wisdom: A Philosophical Essay

 

Supreme Wisdom: A Philosophical Essay

 

What is the nature of reality? What is the source of knowledge? What is the meaning of life? These are some of the questions that have fascinated philosophers for centuries, and that still challenge us today. In this essay, I will explore a perspective that claims to offer a radical answer to these questions, based on the concept of Supreme Wisdom.

Supreme Wisdom, according to this perspective, is not a set of doctrines, principles, or rules that can be learned, taught, or applied. It is not a product of reason, logic, or evidence. It is not a goal to be achieved, a state to be attained, or a quality to be possessed. It is not even a word that can be defined or explained.

Supreme Wisdom is an experience of stillness, of silence, of emptiness. It is an awareness of the ultimate reality that transcends all forms, names, and distinctions. It is an intuition of the oneness of consciousness that underlies all phenomena. It is a realization of the nothingness that is the source and substance of everything.

Supreme Wisdom is not something that can be acquired or lost, gained or given up, increased or decreased. It is always present, always available, always accessible. It is our true nature, our original face, our essential being. It is what we are before we think we are anything else.

But how can we experience Supreme Wisdom? How can we recognize it in ourselves and in others? How can we express it in words and actions? These are the questions that this perspective tries to address, using various methods, techniques, and practices. Some of these methods are:

- Meditation: A practice of focusing the mind on a single object, such as the breath, a mantra, a sound, or an image, in order to calm the thoughts and emotions and cultivate concentration and awareness.

- Contemplation: A practice of reflecting on a certain topic, such as the nature of reality, the origin of suffering, the meaning of existence, or the qualities of wisdom, in order to deepen the understanding and insight.

- Inquiry: A practice of questioning oneself and others about one's beliefs, assumptions, opinions, and experiences, in order to challenge the ego and reveal the truth.

- Dialogue: A practice of engaging in a respectful and honest conversation with others who share a similar interest in exploring Supreme Wisdom, in order to exchange ideas and perspectives and learn from each other.

- Paradox: A practice of using seemingly contradictory or absurd statements or stories, such as koans, riddles, or anecdotes, in order to provoke the mind and break through the limitations of logic and language.

- Poetry: A practice of using creative and expressive language, such as metaphors, similes, symbols, or images, in order to convey the beauty and mystery of Supreme Wisdom.

- Art: A practice of using various forms of visual or auditory expression, such as painting, sculpture, music, or dance, in order to manifest the harmony and diversity of Supreme Wisdom.

These methods are not mutually exclusive or exhaustive. They are not meant to be followed rigidly or dogmatically. They are not ends in themselves or guarantees of success. They are only tools that can help us approach Supreme Wisdom from different angles and dimensions. They are only pointers that can direct us to the ultimate reality that cannot be pointed at.

The experience of Supreme Wisdom is not dependent on any method or technique. It is not restricted by any time or place. It is not limited by any culture or tradition. It is not exclusive to any religion or philosophy. It is not reserved for any person or group. It is open to anyone who has the sincere desire and willingness to seek it.

But why should we seek Supreme Wisdom? What benefits does it offer? What implications does it have? These are some of the questions that this perspective tries to answer by highlighting some aspects of Supreme Wisdom:

- Peace: Supreme Wisdom brings peace to the mind and heart by dissolving all conflicts and contradictions within oneself and with others. It frees one from attachment to desires and aversions, from identification with thoughts and emotions, from dependence on conditions and circumstances. It allows one to accept what is, to appreciate what one has, to enjoy what one does. It enables one to live in harmony with oneself, with others, with nature, with reality.

- Joy: Supreme Wisdom brings joy to the soul by revealing all beauty and wonder within oneself and around oneself. It fills one with gratitude for the gift of life, with awe for the mystery of existence, with love for the essence of everything. It inspires one to create what is good, to share what is valuable, to celebrate what is meaningful. It empowers one to express oneself fully, to connect with others deeply, to contribute to reality positively.

- Freedom: Supreme Wisdom brings freedom to the spirit by transcending all boundaries and limitations imposed by oneself and by others. It liberates one from ignorance and delusion, from fear and doubt, from guilt and shame. It allows one to see what is true, to know what is real, to be what one is. It enables one to choose what is right, to act what is wise, to change what is possible.

- Compassion: Supreme Wisdom brings compassion to the world by awakening all empathy and kindness within oneself and towards oneself. It heals one from pain and suffering, from anger and hatred, from greed and selfishness. It allows one to feel what others feel, to understand what others think, to respect what others are. It enables one to help what others need, to support what others want, to serve what others deserve.

These aspects of Supreme Wisdom are not separate or independent. They are interrelated and interdependent. They are expressions and manifestations of the same reality. They are facets and dimensions of the same experience. They are qualities and characteristics of the same being.

Supreme Wisdom is not a concept or a theory. It is not a doctrine or a dogma. It is not a belief or a faith.

"Supreme Wisdom" is a profound spiritual or metaphysical experience:

- Stillness, Silence, Emptiness: Supreme Wisdom is characterized by qualities such as stillness, silence, and emptiness. These qualities are often associated with meditation and contemplative practices in various spiritual traditions. They signify a state of inner peace, mental clarity, and freedom from distraction, allowing one to connect with a deeper reality.

- Transcendence of Forms and Names: Supreme Wisdom goes beyond conventional categories and labels. This implies that it transcends the limitations of language and conceptual thinking. In many spiritual and philosophical traditions, this idea relates to the notion that the ultimate truth cannot be fully described or defined using ordinary language.

- Oneness of Consciousness: Supreme Wisdom involves an intuition or realization of the oneness of consciousness underlying all phenomena. This is a common theme in many mystical and spiritual teachings, where it is believed that individual consciousness merges with a universal or cosmic consciousness, resulting in a profound sense of unity and interconnectedness.

- Nothingness as Source: Supreme Wisdom is a realization of the nothingness that is the source and substance of everything. This concept aligns with philosophical and spiritual ideas about the void or emptiness as the primordial source of existence, as seen in concepts like the Tao in Taoism or the Void in certain Buddhist traditions. It suggests that from this apparent nothingness, all things arise.

Supreme Wisdom is not something that can be described or explained. It can only be experienced and realized. It can only be pointed at and hinted at. It can only be approached and approximated. It can only be sought and found.

Supreme Wisdom is the ultimate goal of philosophy, the highest aim of life, the deepest meaning of existence. Supreme Wisdom is the essence of who we are, the core of what we are, the heart of why we are.

Supreme Wisdom is here and now, within and without, everywhere and nowhere.

Supreme Wisdom is this.

...

Υπέρτατη Σοφία: Ένα Φιλοσοφικό Δοκίμιο

 

Ποια είναι η φύση της πραγματικότητας; Ποια είναι η πηγή της γνώσης; Ποιο είναι το νόημα της ζωής; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που γοήτευαν τους φιλοσόφους εδώ και αιώνες, και που μας προκαλούν ακόμα και σήμερα. Σε αυτό το δοκίμιο, θα διερευνήσουμε μια προοπτική που ισχυρίζεται ότι προσφέρει μια ριζική απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα, βασισμένη στην έννοια της Υπέρτατης Σοφίας.

Η Υπέρτατη Σοφία, σύμφωνα με αυτή την προοπτική, δεν είναι ένα σύνολο δογμάτων, αρχών ή κανόνων που μπορούν να μαθευτούν, να διδαχθούν ή να εφαρμοστούν. Δεν είναι προϊόν λόγου, λογικής ή αποδείξεων. Δεν είναι ένας στόχος που πρέπει να επιτευχθεί, μια κατάσταση που πρέπει να επιτευχθεί ή μια ποιότητα που πρέπει να κατέχετε. Δεν είναι καν μια λέξη που μπορεί να οριστεί ή να εξηγηθεί.

Η Υπέρτατη Σοφία είναι μια εμπειρία ακινησίας, σιωπής, κενού. Είναι μια επίγνωση της απόλυτης πραγματικότητας που ξεπερνά κάθε μορφή, ονόματα και διακρίσεις. Είναι μια διαίσθηση της ενότητας της συνείδησης που βρίσκεται κάτω από όλα τα φαινόμενα. Είναι η συνειδητοποίηση του τίποτα που είναι η πηγή και η ουσία των πάντων.

Η Υπέρτατη Σοφία δεν είναι κάτι που μπορεί να αποκτηθεί ή να χαθεί, να αποκτηθεί ή να αποριφθεί, να αυξηθεί ή να μειωθεί. Είναι πάντα παρόν, πάντα διαθέσιμο, πάντα προσβάσιμο. Είναι η αληθινή μας φύση, το αρχικό μας πρόσωπο, η ουσιαστική μας ύπαρξη. Είναι αυτό που είμαστε πριν σκεφτούμε ότι είμαστε οτιδήποτε άλλο.

Αλλά πώς μπορούμε να βιώσουμε την Υπέρτατη Σοφία; Πώς μπορούμε να το αναγνωρίσουμε στον εαυτό μας και στους άλλους; Πώς μπορούμε να το εκφράσουμε με λόγια και πράξεις; Αυτά είναι τα ερωτήματα που προσπαθεί να αντιμετωπίσει αυτή η προοπτική, χρησιμοποιώντας διάφορες μεθόδους, τεχνικές και πρακτικές. Μερικές από αυτές τις μεθόδους είναι:

- Διαλογισμός: Μια πρακτική εστίασης του νου σε ένα μεμονωμένο αντικείμενο, όπως η αναπνοή, ένα μάντρα, ένας ήχος ή μια εικόνα, προκειμένου να ηρεμήσει τις σκέψεις και τα συναισθήματα και να καλλιεργήσει συγκέντρωση και επίγνωση.

- Ενατένιση: Μια πρακτική στοχασμού για ένα συγκεκριμένο θέμα, όπως η φύση της πραγματικότητας, η προέλευση του πόνου, το νόημα της ύπαρξης ή οι ιδιότητες της σοφίας, προκειμένου να εμβαθύνει την κατανόηση και τη διορατικότητα.

- Έρευνα: Μια πρακτική αμφισβήτησης του εαυτού και των άλλων σχετικά με τις πεποιθήσεις, τις υποθέσεις, τις απόψεις και τις εμπειρίες του, προκειμένου να αμφισβητήσει το εγώ και να αποκαλύψει την αλήθεια.

- Διάλογος: Μια πρακτική συμμετοχής σε μια σεβαστή και ειλικρινή συζήτηση με άλλους που μοιράζονται το ίδιο ενδιαφέρον για την εξερεύνηση της Υπέρτατης Σοφίας, προκειμένου να ανταλλάξουν ιδέες και προοπτικές και να μάθουν ο ένας από τον άλλο.

- Παράδοξο: Μια πρακτική χρήσης φαινομενικά αντιφατικών ή παράλογων δηλώσεων ή ιστοριών, όπως κοάν, αινίγματα ή ανέκδοτα, προκειμένου να προκαλέσει το μυαλό και να ξεπεράσει τους περιορισμούς της λογικής και της γλώσσας.

- Ποίηση: Μια πρακτική χρήσης δημιουργικής και εκφραστικής γλώσσας, όπως μεταφορές, παρομοιώσεις, σύμβολα ή εικόνες, προκειμένου να μεταδοθεί η ομορφιά και το μυστήριο της Υπέρτατης Σοφίας.

- Τέχνη: Μια πρακτική χρήσης διαφόρων μορφών οπτικής ή ακουστικής έκφρασης, όπως ζωγραφική, γλυπτική, μουσική ή χορός, προκειμένου να εκδηλωθεί η αρμονία και η διαφορετικότητα της Υπέρτατης Σοφίας.

Αυτές οι μέθοδοι δεν είναι αμοιβαία αποκλειστικές ή εξαντλητικές. Δεν προορίζονται να ακολουθούνται αυστηρά ή δογματικά. Δεν είναι αυτοσκοποί ούτε εγγυήσεις επιτυχίας. Είναι μόνο εργαλεία που μπορούν να μας βοηθήσουν να προσεγγίσουμε την Υπέρτατη Σοφία από διαφορετικές οπτικές γωνίες και διαστάσεις. Είναι μόνο δείκτες που μπορούν να μας κατευθύνουν στην απόλυτη πραγματικότητα, στην οποία δεν μπορούμε να δείξουμε.

Η εμπειρία της Υπέρτατης Σοφίας δεν εξαρτάται από καμία μέθοδο ή τεχνική. Δεν περιορίζεται από κανέναν χρόνο ή τόπο. Δεν περιορίζεται από κανένα πολιτισμό ή παράδοση. Δεν είναι αποκλειστικό σε καμία θρησκεία ή φιλοσοφία. Δεν προορίζεται για κανένα άτομο ή ομάδα. Είναι ανοιχτό σε όποιον έχει την ειλικρινή επιθυμία και διάθεση να το αναζητήσει.

Αλλά γιατί πρέπει να αναζητήσουμε την Υπέρτατη Σοφία; Τι οφέλη προσφέρει; Τι επιπτώσεις έχει; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα στα οποία αυτή η προοπτική προσπαθεί να απαντήσει, επισημαίνοντας ορισμένες πτυχές της Υπέρτατης Σοφίας:

- Ειρήνη: Η Υπέρτατη Σοφία φέρνει ειρήνη στο μυαλό και την καρδιά διαλύοντας όλες τις συγκρούσεις και αντιφάσεις μέσα στον εαυτό του και με τους άλλους. Απαλλάσσει κάποιον από την προσκόλληση στις επιθυμίες και τις αποστροφές, από την ταύτιση με τις σκέψεις και τα συναισθήματα, από την εξάρτηση από συνθήκες και περιστάσεις. Επιτρέπει σε κάποιον να αποδεχτεί αυτό που είναι, να εκτιμήσει αυτό που έχει, να απολαύσει αυτό που κάνει. Δίνει τη δυνατότητα σε κάποιον να ζήσει σε αρμονία με τον εαυτό του, με τους άλλους, με τη φύση, με την πραγματικότητα.

- Χαρά: Η Υπέρτατη Σοφία φέρνει χαρά στην ψυχή αποκαλύπτοντας όλη την ομορφιά και το θαύμα μέσα στον εαυτό του και γύρω από τον εαυτό του. Γεμίζει με ευγνωμοσύνη για το δώρο της ζωής, με δέος για το μυστήριο της ύπαρξης, με αγάπη για την ουσία των πάντων. Εμπνέει κάποιον να δημιουργεί ό,τι είναι καλό, να μοιράζεται ό,τι είναι πολύτιμο, να γιορτάζει αυτό που έχει νόημα. Δίνει τη δυνατότητα σε κάποιον να εκφραστεί πλήρως, να συνδεθεί βαθιά με τους άλλους, να συνεισφέρει θετικά στην πραγματικότητα.

- Ελευθερία: Η Υπέρτατη Σοφία φέρνει ελευθερία στο πνεύμα υπερβαίνοντας όλα τα όρια και τους περιορισμούς που επιβάλλονται από τον εαυτό του και από τους άλλους. Απελευθερώνει κάποιον από την άγνοια και την αυταπάτη, από τον φόβο και την αμφιβολία, από την ενοχή και την ντροπή. Επιτρέπει σε κάποιον να δει τι είναι αληθινό, να μάθει τι είναι πραγματικό, να είναι αυτό που είναι. Δίνει τη δυνατότητα σε κάποιον να επιλέξει αυτό που είναι σωστό, να ενεργήσει αυτό που είναι σοφό, να αλλάξει αυτό που είναι δυνατό.

- Συμπόνια: Η Υπέρτατη Σοφία φέρνει συμπόνια στον κόσμο ξυπνώντας όλη την ενσυναίσθηση και την καλοσύνη μέσα στον εαυτό του και προς τον εαυτό του. Θεραπεύει κάποιον από πόνο και βάσανα, από θυμό και μίσος, από απληστία και εγωισμό. Επιτρέπει σε κάποιον να νιώσει αυτό που νιώθουν οι άλλοι, να καταλάβει τι σκέφτονται οι άλλοι, να σεβαστεί αυτό που είναι οι άλλοι. Δίνει τη δυνατότητα σε κάποιον να βοηθήσει αυτό που χρειάζονται οι άλλοι, να υποστηρίξει αυτό που θέλουν οι άλλοι, να υπηρετήσει αυτό που αξίζουν οι άλλοι.

Αυτές οι πτυχές της Υπέρτατης Σοφίας δεν είναι ξεχωριστές ή ανεξάρτητες. Είναι αλληλένδετα και αλληλοεξαρτώμενα. Είναι εκφράσεις και εκδηλώσεις της ίδιας πραγματικότητας. Είναι όψεις και διαστάσεις της ίδιας εμπειρίας. Είναι ιδιότητες και χαρακτηριστικά του ίδιου όντος.

Η Υπέρτατη Σοφία δεν είναι έννοια ή θεωρία. Δεν είναι θεώρηση ή δόγμα. Δεν είναι πεποίθηση ή πίστη.

Η «Υπέρτατη Σοφία» είναι μια βαθιά πνευματική ή μεταφυσική εμπειρία:

- Ακινησία, Σιωπή, Κενότητα: Η Υπέρτατη Σοφία χαρακτηρίζεται από ιδιότητες όπως η ησυχία, η σιωπή και το κενό. Αυτές οι ιδιότητες συνδέονται συχνά με το διαλογισμό και τις στοχαστικές πρακτικές σε διάφορες πνευματικές παραδόσεις. Σηματοδοτούν μια κατάσταση εσωτερικής γαλήνης, διανοητικής διαύγειας και ελευθερίας από περισπασμούς, επιτρέποντας σε κάποιον να συνδεθεί με μια βαθύτερη πραγματικότητα.

- Υπέρβαση των μορφών και των ονομάτων: Η Υπέρτατη Σοφία υπερβαίνει τις συμβατικές κατηγορίες και ετικέτες. Αυτό σημαίνει ότι υπερβαίνει τους περιορισμούς της γλώσσας και της εννοιολογικής σκέψης. Σε πολλές πνευματικές και φιλοσοφικές παραδόσεις, αυτή η ιδέα σχετίζεται με την ιδέα ότι η απόλυτη αλήθεια δεν μπορεί να περιγραφεί ή να οριστεί πλήρως χρησιμοποιώντας τη συνηθισμένη γλώσσα.

- Ενότητα Συνείδησης: Η Υπέρτατη Σοφία περιλαμβάνει μια διαίσθηση ή συνειδητοποίηση της ενότητας της συνείδησης που βρίσκεται κάτω από όλα τα φαινόμενα. Αυτό είναι ένα κοινό θέμα σε πολλές μυστικιστικές και πνευματικές διδασκαλίες, όπου πιστεύεται ότι η ατομική συνείδηση συγχωνεύεται με μια καθολική ή κοσμική συνείδηση, με αποτέλεσμα μια βαθιά αίσθηση ενότητας και διασύνδεσης.

- Το τίποτα ως Πηγή: Η Υπέρτατη Σοφία είναι μια συνειδητοποίηση του τίποτα που είναι η πηγή και η ουσία των πάντων. Αυτή η έννοια ευθυγραμμίζεται με τις φιλοσοφικές και πνευματικές ιδέες για το κενό ή την αδειοσύνη ως την αρχέγονη πηγή ύπαρξης, όπως φαίνεται σε έννοιες όπως το Τάο στον Ταοϊσμό ή το Κενό σε ορισμένες βουδιστικές παραδόσεις. Υποδηλώνει ότι από αυτό το φαινομενικό τίποτα, προκύπτουν όλα τα πράγματα.

Η Υπέρτατη Σοφία δεν είναι κάτι που μπορεί να περιγραφεί ή να εξηγηθεί. Μπορεί μόνο να βιωθεί και να πραγματοποιηθεί. Μπορεί μόνο να υποδειχθεί και να υπονοηθεί. Μπορεί μόνο να πλησιαστεί και να προσεγγιστεί. Μπορεί μόνο να αναζητηθεί και να βρεθεί.

Η Υπέρτατη Σοφία είναι ο απώτερος στόχος της φιλοσοφίας, ο υψηλότερος σκοπός της ζωής, το βαθύτερο νόημα της ύπαρξης. Η Υπέρτατη Σοφία είναι η ουσία αυτού που είμαστε, ο πυρήνας αυτού που είμαστε, η καρδιά του γιατί είμαστε.

Η Υπέρτατη Σοφία είναι εδώ και τώρα, μέσα και έξω, παντού και πουθενά.

Η Υπέρτατη Σοφία είναι αυτό!

 

Eternity Within: Exploring the Indefinite

 

Eternity Within: Exploring the Indefinite

 

Introduction

In the realm of philosophy, mysticism, and spirituality, one encounters the enigmatic concept of the Indefinite—a notion that defies definition, transcends existence, and remains elusive to the confines of human cognition. It is a concept that challenges our very understanding of reality and invites us to contemplate the profound nature of existence. In this essay, we embark on a philosophical, mystical, and spiritual journey to unravel the mysteries of the Indefinite, exploring its significance and implications for those who seek to fathom its depths.

The Indefinite: Beyond Definition

At its core, the Indefinite is a concept that resists any attempt at definition. It eludes categorization, defies description, and shatters the boundaries of conventional understanding. It is not the foundation of existence, nor is it the absence thereof; it exists outside the realm of duality, beyond the polarities of this or that. It even evades the very act of describing it, for it is an experience that transcends words and concepts. The Indefinite stands as a testament to the limitations of human language and thought, reminding us that there are aspects of reality that can never be fully articulated.

The Nature of Experience

To grasp the Indefinite, one must first relinquish the confines of thought and memory. It is not a concept that can be comprehended through intellectual analysis or stored in the recesses of memory. Instead, it is an experiential phenomenon, a state of being that exists in the present moment. To encounter the Indefinite is to step outside the confines of linear time and immerse oneself in the eternal now. It is a state of pure experience, unburdened by the weight of past memories or the anticipation of future events.

Exclusivity of Understanding

The Indefinite is not readily accessible to all. It exists for those who have embarked on a journey of understanding, those who have delved deep into the recesses of their own consciousness and transcended the limitations of ordinary perception. It is a realm reserved for the seekers, the mystics, and the spiritually attuned. For others, it remains hidden, an enigma that defies comprehension. In this exclusivity lies both its allure and its mystery, beckoning the curious and the dedicated to explore its depths.

The Elusiveness of Endeavor

Despite its allure, the Indefinite remains elusive in all human endeavors. It cannot be captured, possessed, or manipulated. It is not a prize to be won or a destination to be reached; rather, it is a continuous journey of exploration and discovery. Like a mirage on the horizon, it recedes as we approach it, inviting us to delve deeper into its mysteries. It is a reminder that the quest for understanding is never-ending, and the more we seek, the more there is to uncover.

Conclusion

In the grand tapestry of existence, the Indefinite stands as a testament to the boundless nature of reality. It challenges our preconceived notions, transcends the limitations of language and thought, and beckons us to explore the depths of our own consciousness. It is a concept that defies definition yet holds the promise of profound insight for those who dare to venture into its mystical realm.

As we contemplate the Indefinite, we are reminded that the journey of understanding is a lifelong endeavor, a continuous exploration of the mysteries of existence. It calls upon us to transcend the confines of thought and memory, to exist in the eternal now, and to embrace the enigmatic nature of reality. In the end, the Indefinite is what it is—an eternal, indefinable, and infinitely mysterious aspect of our existence, waiting to be discovered by those who seek to unravel its secrets.

...

Η Αιωνιότητα Μέσα: Εξερευνώντας τον Αόριστο

 

Εισαγωγή

Στη σφαίρα της φιλοσοφίας, του μυστικισμού και της πνευματικότητας, συναντά κανείς την αινιγματική έννοια του Αόριστου - μια έννοια που αψηφά τον ορισμό, υπερβαίνει την ύπαρξη και παραμένει άπιαστη στα όρια της ανθρώπινης γνώσης. Είναι μια έννοια που προκαλεί την ίδια μας την κατανόηση της πραγματικότητας και μας καλεί να συλλογιστούμε τη βαθιά φύση της ύπαρξης. Σε αυτό το δοκίμιο, ξεκινάμε ένα φιλοσοφικό, μυστικιστικό και πνευματικό ταξίδι για να ξετυλίξουμε τα μυστήρια του Αόριστου, διερευνώντας τη σημασία και τις επιπτώσεις του για όσους αναζητούν να κατανοήσουν τα βάθη του.

Το Αόριστο: Πέρα από τον ορισμό

Στον πυρήνα του, το Αόριστο είναι μια έννοια που αντιστέκεται σε κάθε προσπάθεια ορισμού. Ξεφεύγει από την κατηγοριοποίηση, αψηφά την περιγραφή και γκρεμίζει τα όρια της συμβατικής κατανόησης. Δεν είναι το θεμέλιο της ύπαρξης, ούτε είναι η απουσία της. Υπάρχει έξω από τη σφαίρα της δυαδικότητας, πέρα από τις πολικότητες αυτού ή εκείνου. Αποφεύγει ακόμη και την ίδια την πράξη της περιγραφής του, γιατί είναι μια εμπειρία που ξεπερνά τις λέξεις και τις έννοιες. Το Αόριστο στέκεται ως απόδειξη των περιορισμών της ανθρώπινης γλώσσας και σκέψης, υπενθυμίζοντάς μας ότι υπάρχουν πτυχές της πραγματικότητας που δεν μπορούν ποτέ να διατυπωθούν πλήρως.

Η Φύση της Εμπειρίας

Για να συλλάβει κανείς το Αόριστο, πρέπει πρώτα να εγκαταλείψει τα όρια της σκέψης και της μνήμης. Δεν είναι μια έννοια που μπορεί να κατανοηθεί μέσω της διανοητικής ανάλυσης ή να αποθηκευτεί στις εσοχές της μνήμης. Αντίθετα, είναι ένα βιωματικό φαινόμενο, μια κατάσταση ύπαρξης που υπάρχει στην παρούσα στιγμή. Το να συναντάς το Αόριστο σημαίνει να βγαίνεις έξω από τα όρια του γραμμικού χρόνου και να βυθίζεσαι στο αιώνιο τώρα. Είναι μια κατάσταση καθαρής εμπειρίας, που δεν επιβαρύνεται από το βάρος των αναμνήσεων του παρελθόντος ή την προσμονή για μελλοντικά γεγονότα.

Αποκλειστικότητα Κατανόησης

Το Αόριστο δεν είναι εύκολα προσβάσιμο σε όλους. Υπάρχει για εκείνους που έχουν ξεκινήσει ένα ταξίδι κατανόησης, εκείνους που έχουν εμβαθύνει βαθιά στις εσοχές της δικής τους συνείδησης και έχουν ξεπεράσει τους περιορισμούς της συνηθισμένης αντίληψης. Είναι ένα βασίλειο που προορίζεται για τους αναζητητές, τους μυστικιστές και τους πνευματικά συντονισμένους. Για άλλους παραμένει κρυφό, ένα αίνιγμα που αψηφά την κατανόηση. Σε αυτή την αποκλειστικότητα βρίσκεται τόσο η γοητεία όσο και το μυστήριό του, καλώντας τους περίεργους και τους αφοσιωμένους να εξερευνήσουν τα βάθη του.

Το Άπιαστο στην προσπάθεια σύλληψης

Παρά τη γοητεία του, το Αόριστο παραμένει άπιαστο σε όλες τις ανθρώπινες προσπάθειες. Δεν μπορεί να συλληφθεί, να καταληφθεί ή να χειραγωγηθεί. Δεν είναι ένα βραβείο που πρέπει να κερδίσεις ή ένας προορισμός που πρέπει να φτάσεις. μάλλον είναι ένα συνεχές ταξίδι εξερεύνησης και ανακάλυψης. Σαν αντικατοπτρισμός στον ορίζοντα, υποχωρεί καθώς το πλησιάζουμε, προσκαλώντας μας να εμβαθύνουμε στα μυστήρια του. Είναι μια υπενθύμιση ότι η αναζήτηση για κατανόηση δεν τελειώνει ποτέ, και όσο περισσότερα αναζητούμε, τόσο περισσότερα έχουμε να αποκαλύψουμε.

Συμπέρασμα

Στη μεγάλη ταπισερί της ύπαρξης, το Αόριστο στέκεται ως απόδειξη της απεριόριστης φύσης της πραγματικότητας. Αμφισβητεί τις προκαταλήψεις μας, υπερβαίνει τους περιορισμούς της γλώσσας και της σκέψης και μας καλεί να εξερευνήσουμε τα βάθη της δικής μας συνείδησης. Είναι μια έννοια που αψηφά τον ορισμό, αλλά έχει την υπόσχεση μιας βαθιάς διορατικότητας για όσους τολμούν να μπουν στο μυστικιστικό της βασίλειο.

Καθώς αναλογιζόμαστε το Αόριστο, μας υπενθυμίζεται ότι το ταξίδι της κατανόησης είναι μια δια βίου προσπάθεια, μια συνεχής εξερεύνηση των μυστηρίων της ύπαρξης. Μας καλεί να ξεπεράσουμε τα όρια της σκέψης και της μνήμης, να υπάρχουμε στο αιώνιο τώρα και να αγκαλιάσουμε την αινιγματική φύση της πραγματικότητας. Τελικά, το Αόριστο είναι αυτό που είναι—μια αιώνια, απροσδιόριστη και απείρως μυστηριώδης πτυχή της ύπαρξής μας, που περιμένει να ανακαλυφθεί από εκείνους που επιδιώκουν να αποκαλύψουν τα μυστικά του.

 

The Way of Life

 

The Way of Life

 

(THE ESSENCE OF EDUCATION / THE JOURNEY WITHIN US TO TRUTH)

 

The Search for Truth (as an Experiential Experience of Reality and not as intellectual enlightenment or information) is for most people a difficult task and few embark on the Journey of True Knowledge. Most people are satisfied with what society "provides" them through socialization, language, education, public information, morals and customs and social behaviors. So people, without even realizing it, are shaped, manipulated and directed like herds of animals. One can rebel, protest that it is not so and that one does not feel like an animal in a pen, but there are too many arguments (when we refer to the functioning and content of one's mind, one's beliefs, one's attitudes and one's activities - and above all in "automating" his life) to prove that he is just that, a manipulated animal.

Obviously, some who want to be leaders and have the audacity and power to make decisions on behalf of others keep people in the dark and in controlled behaviors. True Revolution is Internal, Personal and consists of getting completely outside of this entire social system (its worldview, mindset, beliefs and automatic behaviors). It is the Path of Personal Liberation. This has nothing to do with an external revolution against the system or seeking to change society. There is nothing to change in society. You just come out of it all, out of the sleep life into society, out into Real Life and a Real Society of Real People.

There is no other path than the Path of Liberation, Awakening to Reality, Real Life and Enlightened Action. The "Return" to the people (like the "return" of the Buddha after his "Enlightenment", or Jesus after the "desert experience"), the Message brought by a man who came out of it all (the universal delusion) and from the "old consciousness" of the common man, it is Simple and Understandable. If one wants to find the Truth, he will find it outside the formed consciousness, with the abandonment of all delusion, all limitation, with the total rejection of all formation, outside in the Free Spirit that is not imprisoned anywhere but acts wherever it wants.

Freedom, Infinity, God, Real Enlightenment, Is (Inherent) in Man's very Nature and is not something outside to be sought and found. The True Knowledge is the Knowledge of our Real Nature, the "Knowledge of Self" (as knowledge of the inner nature and not of the external acquired characteristics) that the Hellenes used to read (engraved on the marble) when they visited the Sanctuary of Delphi. It is Knowledge of the Real Self (of the "Attribute-less") and not of the formed empirical consciousness, limitations, beliefs and accumulated nonsense that people carry as valuable knowledge. This Just Knowledge is the Journey to True Knowledge of the Self (the "Attribute-less"), the Essence of Man's Education and the object of his Real Education.

But society has nothing to do with this and is concerned with educating people in anything but this, namely the knowledge of our true nature. Thus, the "field" is left free to all those who take advantage of the vacuum to promote their own (limited) views on Truth, life and the world. And here belong religions, philosophies, teachings and all kinds of small shops of metaphysical knowledge that sell knowledge in seminars and for money. People are so manageable that they fall prey to all these impostors, whether they carry the resounding titles of World Teacher, Pope, Patriarch or Bishop, or certified teacher, of yoga,  meditation, Zen, reiki, psychology, or whatever. They ignore that the Truth Is Within them, their Nature, their Basis of Existence and clinging to their limitations and prejudices (which are artfully cultivated by all deceivers) they seek it outside their own Nature as the Higher, as the True Self, as God, like Reality, like Enlightenment, whatever.

One should have at least normal intelligence to stop and think. Right Here Begins the Path of Truth. One should Understand that the Truth is Where It Has Always Been and Forever, not where people may be looking, where they were taught, where they were told, where someone points them for a fee, where they read. We must find that which is within our very nature, within us, within ourselves, that "Without Attributes" that Exists and Lives beyond formations and delusions, and not where they turn our mind, "forming" it , the shrewd or the uneducated or the swindlers. People are looking to Find what they think they have lost not where it might really be, but where they are told, where they are given information, where they are usually misinformed.

Only by looking within ourselves, into our very nature, do we enter the Path of Truth. In fact, This Journey, Within Us, is both the Journey and the Destination. When We Learn to See There really is nothing else to do. Everything unfolds by itself, Enlightenment Comes Without Seeking It and Nature is Restored (Healthy and not malformed and diseased). Without effort! Why? Because We Follow the Way of Life. In life there is no real path other than Real Life. Outside the Path of Life there is only delusion, daydreaming and the fantasies of the world, thought, society and people.

…

Ο Δρόμος της Ζωής

 

(Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ / ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ)

 

Η Αναζήτηση της Αλήθειας (σαν Βιωματικής Εμπειρίας της Πραγματικότητας κι όχι σαν διανοητικής διαφώτισης ή πληροφόρησης) είναι για τους περισσότερους ανθρώπους μια δύσκολη υπόθεση και είναι λίγοι αυτοί που ξεκινούν το Ταξίδι της Αληθινής Γνώσης. Οι πιο πολλοί άνθρωποι αρκούνται σε αυτά που τους «παρέχει» η κοινωνία μέσα από την κοινωνικοποίηση, την γλώσσα, την εκπαίδευση, την δημόσια πληροφόρηση, ήθη και έθιμα και κοινωνικές συμπεριφορές. Έτσι οι άνθρωποι, χωρίς να το καταλάβουν καν, διαμορφώνονται, χειραγωγούνται και κατευθύνονται σαν κοπάδια ζώων. Μπορεί κάποιος να εξεγείρεται, να διαμαρτύρεται ότι δεν είναι έτσι κι ότι δεν νοιώθει ζώο σε μαντρί, αλλά υπάρχουν πάρα πολλά επιχειρήματα (όταν αναφερθούμε στην λειτουργία και το περιεχόμενο του νου του, στις πεποιθήσεις του, στις συμπεριφορές του και στις δραστηριότητές του – και κυρίως στην «αυτοματοποίηση» της ζωής του) για να αποδείξουμε ότι είναι ακριβώς αυτό, ένα χειραγωγούμενο και χειραγωγημένο ζώο.

Προφανώς, κάποιοι που θέλουν να είναι ηγέτες κι έχουν το θράσος και την δύναμη να αποφασίζουν για λογαριασμό των άλλων, κρατούν τους ανθρώπους στο σκοτάδι και σε ελεγχόμενες συμπεριφορές. Η Αληθινή Επανάσταση είναι Εσωτερική, Προσωπική και συνίσταται στο να βγεις τελείως έξω από όλο αυτό το κοινωνικό σύστημα (την κοσμοθεωρία του, την νοοτροπία, τις πεποιθήσεις και τις αυτόματες συμπεριφορές). Είναι ο Δρόμος της Προσωπικής Απελευθέρωσης. Αυτό δεν έχει να κάνει τίποτα με μια εξωτερική επανάσταση εναντίον του συστήματος ή με την επιδίωξη της αλλαγής της κοινωνίας. Δεν υπάρχει τίποτα για να αλλάξει στην κοινωνία. Απλά βγαίνεις έξω από όλο αυτό, από την ζωή του ύπνου στην κοινωνία, έξω, στην Πραγματική Ζωή και σε Μια Πραγματική Κοινωνία Πραγματικών Ανθρώπων.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τον Δρόμο της Απελευθέρωσης, της Αφύπνισης στην Πραγματικότητα, της Πραγματικής Ζωής και της Φωτισμένης Δράσης. Η «Επιστροφή» στους ανθρώπους (όπως η «επιστροφή» του Βούδα μετά την «Φώτισή» του, ή του Ιησού μετά την «εμπειρία της ερήμου»), το Μήνυμα που φέρνει ένας άνθρωπος που βγήκε έξω από όλο αυτό (την παγκόσμια αυταπάτη) και από την «παλιά συνείδηση» του συνηθισμένου ανθρώπου, είναι Απλό και Κατανοητό. Αν κάποιος Θέλει να Βρει την Αλήθεια θα την Βρει έξω από την διαμορφωμένη συνείδηση, με την εγκατάλειψη κάθε αυταπάτης, κάθε περιορισμού, με την ολοκληρωτική απόρριψη κάθε διαμόρφωσης, έξω στο Ελεύθερο Πνεύμα που δεν φυλακίζεται πουθενά αλλά ενεργεί όπου θέλει.

Η Ελευθερία, η Απεραντοσύνη, ο Θεός, η Πραγματική Φώτιση, Είναι (Εγγενής) στην Ίδια την Φύση του Ανθρώπου και δεν είναι κάτι έξω για να το ψάξεις και να το βρεις. Η Αληθινή Γνώση είναι η Γνώση της Πραγματικής Φύσης μας, το «Γνώθι Σαυτόν» (σα γνώση της εσωτερικής φύσης κι όχι των εξωτερικών επίκτητων χαρακτηριστικών) που διάβαζαν παλιά οι Έλληνες (χαραγμένο στο μάρμαρο) όταν επισκέπτονταν το Ιερό των Δελφών. Είναι Γνώση του Πραγματικού Εαυτού (του «Χωρίς Ιδιότητες») κι όχι της διαμορφωμένης εμπειρικής συνείδησης, των περιορισμών, των πεποιθήσεων και της συσσωρευμένης ανοησίας που κουβαλούν οι άνθρωποι σαν πολύτιμη γνώση. Αυτή Ακριβώς η Γνώση είναι το Ταξίδι προς την Αληθινή Γνώση του Εαυτού (του «Χωρίς Ιδιότητες»), η Ουσία της Αγωγής του Ανθρώπου και το αντικείμενο της Πραγματικής Εκπαίδευσής του.

Όμως η κοινωνία δεν έχει καμία σχέση με αυτό και ασχολείται με το να εκπαιδεύει τους ανθρώπους σε οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό,  δηλαδή την γνώση της αληθινής φύσης μας. Έτσι το «πεδίο» μένει ελεύθερο σε όλους αυτούς που εκμεταλλευόμενοι το κενό προωθούν τις δικές τους (περιορισμένες) απόψεις για την Αλήθεια, την ζωή και τον κόσμο. Κι εδώ ανήκουν θρησκείες, φιλοσοφίες, διδασκαλίες και κάθε είδους μικρομάγαζα της μεταφυσικής γνώσης που πουλούν την γνώση σε σεμινάρια και σε χρήματα. Οι άνθρωποι είναι τόσο διαχειρίσιμοι που πέφτουν θύματα σε όλους αυτούς τους απατεωνίσκους, είτε φέρνουν τους ηχηρούς τίτλους του Παγκόσμιου Δασκάλου,του Πάπα,  του Πατριάρχη ή του Επισκόπου, είτε του διπλωματούχου δασκάλου, του γιόγκα, του διαλογισμού, του ζεν, του ρέικι, της ψυχολογίας, ή οτιδήποτε άλλο. Αγνοούν ότι η Αλήθεια Είναι Μέσα τους, η Φύση τους, η Υπαρξιακή Βάση τους και εμμένοντας στους περιορισμούς και τις προκαταλήψεις τους (που έντεχνα καλλιεργούν όλοι οι απατεώνες) την αναζητούν έξω την Ίδια την Φύση τους σαν το Ανώτερο, σαν τον Αληθινό Εαυτό, σαν τον Θεό, σαν την Πραγματικότητα, σαν  την Φώτιση, οτιδήποτε άλλο.

Θα πρέπει κάποιος να διαθέτει τουλάχιστον την κανονική νοημοσύνη, να σταθεί και να προβληματιστεί. Ακριβώς Εδώ Αρχίζει ο Δρόμος της Αλήθειας. Θα πρέπει κάποιος να Κατανοήσει ότι η Αλήθεια Είναι Εδώ που Είναι από Πάντα και για Πάντα, όχι εκεί που πιθανόν ψάχνουν οι άνθρωποι, εκεί που τους δίδαξαν, εκεί που τους είπαν, εκεί που τους υποδεικνύουν κάποιοι ζητώντας αμοιβή, εκεί που διάβασαν. Πρέπει να Βρούμε Αυτό που Είναι Μέσα στην Ίδια την Φύση μας, Μέσα μας, στον Εαυτό μας, Αυτό το «Χωρίς Ιδιότητες» που Υπάρχει και Ζει πέρα από τις διαμορφώσεις και τις αυταπάτες κι όχι εκεί που στρέφουν τον νου μας, «διαμορφώνοντάς» τον, οι επιτήδειοι ή οι αμαθείς ή οι απατεωνίσκοι. Οι άνθρωποι ψάχνουν να Βρουν αυτό που νομίζουν ότι έχουν χάσει όχι εκεί που μπορεί πραγματικά να είναι, αλλά εκεί που τους λένε, εκεί που τους δίνουν πληροφορίες, εκεί που συνήθως τους παραπληροφορούν.

Μόνο Βλέποντας Μέσα μας, στην Ίδια την Φύση μας, Μπαίνουμε στον Δρόμο της Αλήθειας. Στην πραγματικότητα, Αυτό το Ταξίδι, Μέσα μας, είναι Ταυτόχρονα το Ταξίδι και το Τέρμα. Όταν Μάθουμε να Βλέπουμε Πραγματικά δεν υπάρχει τίποτα άλλο να κάνουμε. Όλα ξεδιπλώνονται μόνα τους, η Φώτιση Έρχεται Χωρίς να το Επιδιώκουμε κι η Φύση Αποκαθίσταται (Υγιής κι όχι διαμορφωμένη κι άρρωστη). Χωρίς Προσπάθεια! Γιατί; Επειδή Ακολουθούμε τον Δρόμο της Ζωής. Στην ζωή δεν υπάρχει άλλος πραγματικός δρόμος εκτός από την Πραγματική Ζωή. Έξω από τον Δρόμο της Ζωής υπάρχει μόνο αυταπάτη, ονειροπόληση κι οι φαντασίες του κόσμου, της σκέψης, της κοινωνίας και των ανθρώπων.

 

The Kingdom of the Real

 

The Kingdom of the Real

 

Regardless of the "Relationship" adopted by Consciousness towards the body, that is, regardless of the way Consciousness Experiences the "existence" in the body and the worldview it structures, or otherwise regardless of any life experience or beliefs or ways or habits we have until here, in the present moment, when we begin to really question and inquire honestly and seriously about our “reality”, when we withdraw from external activities, gathering our energy into the “self” or turning inwards or seeking within the mental silence to "feel" the Source of Things, then we are Driven into the same Objective State of Existence which is a Universal Impersonal State of Existence, an All-Including All, without separation, duality or conflict.

The Transition from the limited subject who acts and perceives limited, divisive, dualistic and distorted things, to a Wider Experience of Existence, to a Wider Vision of Life, to a Perception of Oneness of Everything without distinctions does not mean simply an Enlightenment of Consciousness, a Liberation from the limitations of "sight", another Life Experience. It's something completely different. In reality, it is an Opening of Understanding to Reality, the Opening of Spiritual Sight or a "new light" that illuminates things, which exists as a possibility from the very beginning, from our very Nature. We See What We Really Are as ignorance, wrong vision, dissolves. Our very Nature is revealed, Timeless, Beyond all evolution or imaginary course in existence. We Realize That Which We Always Are, Which We Already Are, Every Moment, the Eternal Nature. We do not become something, nothing changes. The misconception that we had is simply dispelled, the darkness is dispelled.

Practically (and as long as we are on a course of understanding which means we see limited, dualistic) there is a difference between Light (of Understanding) and Darkness (of Ignorance), Real and False, Free and limited. Like "states" that have different characteristics "differ". It is different to Really See, in Full Wakefulness, than to dream in a relative wakefulness (which "distorts" the perception of reality). However, the Transition (which "seems" timeless or instantaneous or sudden and absolute) is actually gradual, the result of existential maturation and not a sudden unexpected event. The fog of ignorance slowly dissipates as external activities, dependencies or attachments to things are slowly given up. In life there is always continuity and white always becomes black through shades of gray and vice versa. It is a matter of vision or interpretation whether we will see the extremes or whether we will also see all the intermediate states.

The Emergence into Reality takes place within the Silence with the Abandonment of external activities. This, the Abandonment of all subjective activities does not lead (as the subject "calculates") to the isolation of the subject in the void, in the nothingness, in a sterile, individual and isolated state of the subject (which has no meaning anyway). On the contrary, the Abandonment of subjective activities (the "interventions" of the subject, with "thought", "desires", "actions"), Leads to the Transcendence of the Subject, to an Objective State of Existence, to a Physical and Unadulterated Perception, Flow of Perception and Action, in Real Life. Within the Existential Silence of which we speak, Existence Manifests Naturally, Perception Works Unhindered and the Experience of Life is Reality (and not a distorted image of life).

As Consciousness Liberates Realizing Reality as One Whole, We Feel the Oneness with All, the Interconnection of All Things in Oneness. Within This Perception of All Reality Includes the body, the world, all external phenomena. What We Experience in This State is an Objective Universal Impersonal Existence that both Understands the Depth of the Unity of Essence and perceives the personal expressions within the world of phenomena, of external activity. It manifests "personally" within the body. But what manifests is Universal Existence within the body and not personal perceptions (or limited perception) within the body. The body is simply a means of manifestation in the world of phenomena, of duality, like a Holy Temple of Universal Existence, something limited and "historically" temporary. At the same time Universal Existence Understands what is happening within other personal manifestations. Empathizes and Responds to what happens but respects every personal manifestation (which is "isolated" from the Universal) and considers it a sacred and inviolable "space" and in no sense "interferes" with the natural course of things, leaving it all to the Divine Providence.

As This Sense of Universal Life (manifested as personal expressions in the world of duality, of phenomena, of the outer world) Deepens, It Becomes Realized that the True and the Substantial and the Precious is the Oneness of Existence, the Universal Life and not the personal manifestations in the external world of phenomena. Attention (and therefore Awareness) Shifts to the Sense of Oneness while all personal manifestations become "transparent", negligible, present and non-existent at the same time. "Here" Begins the Journey to the Inner World.

The All-Inclusive Sense is not a Closed Space but is Open, Infinitely Expanding, Continuous, Endless, Non-Space, Something Inconceivable by Perception that no matter how it "Runs" Constantly Sees the "Horizon of Existence" to Gets away. What Is "Here" is Perception Itself as Non-Space.

In a "Third Phase" of the inner Process Perception (as it renounces all effort, movement, "apprehension", Remains Limitless, Empty, Motionless and Practically Experiences a More Inner State, "Transforms" into Simple, Perfect, Pure, Mirror. Only in this State, Perception, which is no longer perception, since it no longer perceives anything but lives a direct contact with Reality and " passively" reflects Reality, can See, Experience, have Real Contact with Reality, to Be Reality, to Partake of Divine Reality.

"Here" Becomes Possible the Experience of Full Perfect Awakening, the Union with the Divine Depth, the True God, the Experience of Real Existential Completion Where Existence ceases to be Existence and Becomes "It", That which Exists Beyond Perception (which has been "Immobilized"). It is the Living Mystery of the Source, the "Chaos" of Orpheus, the "Tao" of Lao Tzu, the "Asamskrita" of Buddha, the "Brahman" of Sankara, the "Father" of Jesus, the "Truth" of Krishnamurti .

In fact, the Inner World of True Being is something completely different from the outer world of appearances. It is the Inner Life of the Unity of Perception, the Mystery of the True Essence and Function of Consciousness, as opposed to the limited world of the subject, the dualistic world of the phenomena of multiplicity. There are, naturally, Correspondences between the Three "Levels" of Existence, the Real, the Being and the Phenomenal. Reality Reveals itself Wider and Wider as We Advance from the World of Phenomena, to the Real World of Consciousness of Being and to the Source of All. But the Full Vision of the World, the Full Experience is Possible only at the “Level” of Source. And as much as the World of the Consciousness of Being appears different and higher and inner in the dual consciousness, the World of Divine Reality seems different and higher and inner in Perception.

…

Το Βασίλειο του Πραγματικού

 

Ανεξάρτητα από την «Σχέση» που υιοθετεί η Συνείδηση απέναντι στο σώμα, δηλαδή ανεξάρτητα από τον τρόπο που Βιώνει η συνείδηση την «ύπαρξη» στο σώμα και την κοσμοαντίληψη που δομεί, ή αλλιώς ανεξάρτητα από την όποια εμπειρία ζωής ή πεποιθήσεις ή τρόπους ή συνήθειες έχουμε μέχρις εδώ, στην παρούσα στιγμή που ξεκινάμε να αναρωτιόμαστε πραγματικά και να ερευνούμε ειλικρινά και σοβαρά για την «πραγματικότητά» μας, όταν αποσυρόμαστε από τις εξωτερικές δραστηριότητες, περισυλλέγοντας την ενέργειά μας στον «εαυτό» ή στρεφόμενοι προς τα έσω ή αναζητώντας μέσα στην νοητική σιωπή να «αισθανθούμε» την Πηγή των Πραγμάτων, τότε Οδηγούμαστε στην ίδια Αντικειμενική Κατάσταση Ύπαρξης  που Είναι Παγκόσμια Απρόσωπη Κατάσταση Ύπαρξης, Ένα Όλο που τα Συμπεριλαμβάνει Όλα χωρίς διαχωρισμούς, δυαδικότητα ή συγκρούσεις.

Η Μετάβαση από το περιορισμένο υποκείμενο που δρα και αντιλαμβάνεται περιορισμένα, διαχωριστικά, δυαδικά και διαστρεβλωμένα τα πράγματα, σε Μια Πλατύτερη Εμπειρία Ύπαρξης, σε Μια Ευρύτερη Όραση της Ζωής, σε Μια Αντίληψη Ενότητας των Πάντων χωρίς διακρίσεις δεν σημαίνει απλά μια Διαφώτιση της Συνείδησης  μια Απελευθέρωση από τους περιορισμούς της «όρασης», μια Άλλη Εμπειρία Ζωής. Είναι κάτι Τελείως Διαφορετικό. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα Άνοιγμα της Κατανόησης στην Πραγματικότητα, για το Άνοιγμα της Πνευματικής Όρασης ή για ένα «νέο φως» που φωτίζει τα πράγματα, που υπάρχει εξαρχής σαν δυνατότητα, από την Ίδια την Φύση μας. Βλέπουμε Αυτό που Είμαστε Πραγματικά  καθώς διαλύεται η άγνοια, η λανθασμένη όραση. Αποκαλύπτεται η Ίδια η Φύση μας, Άχρονη, Πέρα από κάθε εξέλιξη ή φανταστική πορεία μέσα στην ύπαρξη. Αντιλαμβανόμαστε Αυτό που Είμαστε Πάντα, που Είμαστε Ήδη, Κάθε Στιγμή, η Αιώνια Φύση. Δεν γινόμαστε κάτι, δεν αλλάζει κάτι. Απλά διαλύεται η λανθασμένη αντίληψη που είχαμε, διαλύεται το σκοτάδι.

Πρακτικά (κι όσο είμαστε σε μια πορεία κατανόησης που σημαίνει ότι βλέπουμε περιορισμένα, δυαδικά) υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο Φως (της Κατανόησης) και το Σκοτάδι (της Άγνοιας), το Πραγματικό και το Ψεύτικο, το Ελεύθερο και το περιορισμένο. Σαν «καταστάσεις» που έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά «διαφέρουν». Είναι διαφορετικό να Βλέπεις Πραγματικά, σε Πλήρη Εγρήγορση, από το να ονειρεύεσαι σε μια σχετική εγρήγορση (που «παραποιεί» την αντίληψη της πραγματικότητας). Η Μετάβαση όμως (που «φαίνεται» άχρονη ή στιγμιαία ή ξαφνική κι απόλυτη) είναι στην πραγματικότητα βαθμιαία, αποτέλεσμα υπαρξιακής ωρίμανσης κι όχι ξαφνικού ανεπάντεχου περιστατικού. Η ομίχλη της άγνοιας διαλύεται σιγά-σιγά καθώς εγκαταλείπονται σιγά-σιγά οι εξωτερικές δραστηριότητες, εξαρτήσεις ή προσκολλήσεις σε πράγματα. Στην ζωή υπάρχει πάντα συνέχεια και πάντα το λευκό γίνεται μέσα από τις γκρίζες αποχρώσεις μαύρο κι αντίστροφα. Είναι θέμα όρασης ή ερμηνείας αν θα βλέπουμε τα άκρα ή αν θα βλέπουμε και όλες τις ενδιάμεσες καταστάσεις.

Η Ανάδυση στην Πραγματικότητα γίνεται μέσα στην Ησυχία με την Εγκατάλειψη των εξωτερικών δραστηριοτήτων. Αυτό, η Εγκατάλειψη όλων των υποκειμενικών δραστηριοτήτων δεν οδηγεί (όπως το υποκείμενο «υπολογίζει») στην απομόνωση του υποκειμένου μέσα στο κενό, στο τίποτα, σε μια στείρα, ατομική κι απομονωμένη κατάσταση του υποκειμένου (που δεν έχει άλλωστε νόημα). Αντίθετα, η Εγκατάλειψη των υποκειμενικών δραστηριοτήτων (η των «παρεμβάσεων» του υποκειμένου, με την «σκέψη», τις «επιθυμίες», τις «πράξεις»), Οδηγεί στην Υπέρβαση του Υποκειμένου, σε Μια Αντικειμενική Κατάσταση της Ύπαρξης, σε Μια Φυσική κι Ανόθευτη Αντίληψη, Ροή Αντίληψης και Δράσης, στην Πραγματική Ζωή. Μέσα στην Υπαρξιακή Ησυχία, για την οποία μιλάμε, η Ύπαρξη Εκδηλώνεται Φυσικά, η Αντίληψη Λειτουργεί Ανεμπόδιστη κι η Εμπειρία της Ζωής είναι η Πραγματικότητα (κι όχι μια διαστρεβλωμένη εικόνα της ζωής).

Καθώς η Συνείδηση Απελευθερώνεται Αντιλαμβάνεται την Πραγματικότητα σαν Ένα Όλο, Αισθανόμαστε την Ενότητα με Όλα, την Αλληλοσύνδεση Όλων των Πραγμάτων μέσα σε Μια Ενότητα. Μέσα σε Αυτή την Αντίληψη της Όλης Πραγματικότητας Συμπεριλαμβάνεται το σώμα, ο κόσμος, όλα τα εξωτερικά φαινόμενα. Αυτό που Βιώνουμε σε Αυτή την Κατάσταση είναι Μια Αντικειμενική Παγκόσμια Απρόσωπη Ύπαρξη που Κατανοεί Ταυτόχρονα το Βάθος της Ενότητας της Ουσίας και αντιλαμβάνεται τις προσωπικές εκφράσεις μέσα στον κόσμο των φαινομένων, της εξωτερικής δραστηριότητας. Εκδηλώνεται «προσωπικά» μέσα στο σώμα. Αλλά αυτό που εκδηλώνεται είναι η Παγκόσμια Ύπαρξη μέσα στο σώμα κι όχι προσωπικές αντιλήψεις (ή περιορισμένη αντίληψη) μέσα στο σώμα. Το σώμα είναι απλά μέσο εκδήλωσης στο κόσμο των φαινομένων, της δυαδικότητας, σαν Ιερός Ναός της Παγκόσμιας Ύπαρξης, κάτι περιορισμένο και «ιστορικά» προσωρινό. Ταυτόχρονα η Παγκόσμια Ύπαρξη Κατανοεί όσα συμβαίνουν μέσα σε άλλες προσωπικές εκδηλώσεις. Συναισθάνεται και Ανταποκρίνεται σε ό,τι συμβαίνει αλλά σέβεται κάθε προσωπική εκδήλωση (που «απομονώνεται» από το Παγκόσμιο) και το θεωρεί ιερό κι απαραβίαστο «χώρο» και με καμία έννοια δεν «παρεμβαίνει» στην φυσική πορεία των πραγμάτων, αφήνοντάς τα όλα στην Θεία Πρόνοια.

Καθώς Αυτή η Αίσθηση της Παγκόσμιας Ζωής (που εκδηλώνεται σαν προσωπικές εκφράσεις στον κόσμο της δυαδικότητας, των φαινομένων, του εξωτερικού κόσμου) Βαθαίνει, Γίνεται Κατανοητό ότι το Αληθινό και το Ουσιαστικό και το Πολύτιμο είναι η Ενότητα της Ύπαρξης, η Παγκόσμια Ζωή κι όχι οι προσωπικές εκδηλώσεις στον εξωτερικό κόσμο των φαινομένων. Η Προσοχή (και Συνεπώς η Επίγνωση) Μετατοπίζεται προς την Αίσθηση της Ενότητας ενώ όλες οι προσωπικές εκδηλώσεις γίνονται «διάφανες», αμελητέες, υπαρκτές κι ανύπαρκτες ταυτόχρονα. «Εδώ» Αρχίζει η Πορεία στον Εσωτερικό Κόσμο.

Η Αίσθηση του Όλου, που τα Συμπεριλαμβάνει Όλα δεν είναι Κλειστός Χώρος αλλά είναι Ανοιχτός, Επεκτεινόμενος Απεριόριστα, Συνεχώς, Χωρίς Τελειωμό, Μη-Χώρος, Κάτι Ασύλληπτο  από την Αντίληψη που όσο κι αν «Τρέχει» Βλέπει Συνεχώς τον «Ορίζοντα της Ύπαρξης» να Απομακρύνεται. Αυτό που Υπάρχει «Εδώ» είναι η Ίδια η Αντίληψη σαν Μη-Χώρος.

Σε μια «Τρίτη Φάση»  της εσωτερικής Πορείας η Αντίληψη (καθώς παραιτείται από κάθε προσπάθεια, κίνηση, «σύλληψη», Παραμένει Απεριόριστη, Κενή, Ακίνητη και Βιώνει Πρακτικά μια Πιο Εσωτερική Κατάσταση, «Μετατρέπεται» σε Απλό, Τέλειο, Καθαρό, Καθρέφτη. Μόνο σε Αυτή την Κατάσταση η Αντίληψη, που δεν είναι πλέον αντίληψη, αφού δεν συλλαμβάνει πλέον τίποτα αλλά ζει μια άμεση επαφή με την Πραγματικότητα κι αντανακλά «παθητικά» την Πραγματικότητα, μπορεί να Δει, να Βιώσει, να έχει Πραγματική Επαφή με την Πραγματικότητα, να Είναι Πραγματικότητα, να Μετέχει της Θείας Πραγματικότητας.

«Εδώ» Γίνεται Δυνατή η Εμπειρία της Πλήρους Τέλειας Αφύπνισης, της Ένωσης με το Θείο Βάθος, τον Αληθινό Θεό, η Εμπειρία της Πραγματικής Υπαρξιακής Ολοκλήρωσης Όπου η Ύπαρξη Παύει να Είναι Ύπαρξη και Γίνεται «Αυτό», Αυτό που Υπάρχει Πέραν της Αντίληψης (που έχει «Ακινητοποιηθεί»). Είναι το Ζωντανό Μυστήριο της Πηγής, το «Χάος» του Ορφέα, το «Ταό» του Λάο Τσε, το «Ασαμσκρίτα» του Βούδα, το «Βράχμαν» του Σανκάρα, ο «Πατέρας» του Ιησού, το «Αληθινό» του Κρισναμούρτι.

Στην πραγματικότητα ο Εσωτερικός Κόσμος του Αληθινού Είναι είναι κάτι τελείως διαφορετικό από τον εξωτερικό κόσμο των φαινομένων. Είναι η Εσωτερική Ζωή της Ενότητας της Αντίληψης, το Μυστήριο της Αληθινής Ουσίας και Λειτουργίας της Συνείδησης, σε αντίθεση με τον περιορισμένο κόσμο του υποκειμένου,  τον δυαδικό κόσμο των φαινομένων της πολλαπλότητας. Υπάρχουν, όπως είναι φυσικό, Αναλογίες ανάμεσα στα Τρία «Επίπεδα» της Ύπαρξης, του Αληθινού, του Είναι και των Φαινομένων. Η Πραγματικότητα Αποκαλύπτεται Όλο και Πλατύτερη Όσο Προχωράμε από τον Κόσμο των Φαινομένων, προς τον Πραγματικό Κόσμο της Συνείδησης του Είναι και προς την Πηγή των Πάντων. Αλλά το Πλήρες Όραμα του Κόσμου, η Πλήρης Εμπειρία Είναι Δυνατή μόνο στο «Επίπεδο» της Πηγής. Κι όσο φαίνεται, στην δυαδική συνείδηση, διαφορετικός κι υψηλότερος και εσωτερικός ο Κόσμος της Συνείδησης του Είναι, άλλο τόσο φαίνεται στην Αντίληψη διαφορετικός και υψηλότερος κι εσωτερικός ο Κόσμος της Θείας Πραγματικότητας.

 

 

The Awakening

 

The Awakening

 

The Perception of our Existence (I Exist, I Am, I Am Here, Now) is a Basic Immediate Endogenous "Sense", whose "emergence" manifests as "Consciousness", as "I", as I in the existence. The Emergence of Consciousness is the Primal Separation from the Whole. The further clarification of the existence and the environment in which we exist and live is done with the external activities, functions, the intellect, the "choices", the external senses. We perceive through the self, the ego, through a perceptual center, ourselves and the world around us. This is the second, secondary, separation.

Already our "separation" from the All, the emergence of "consciousness", the perceptual center, separates us from the "environment", the world, the Other. We always perceive that we "dwell" within the Other, Which is not simply the "environment" but the "Dwelling" and That which gave birth to us, Mother Nature, the Heaven Above that Begets All, God. At least this is the basic worldview of man, for thousands of years, the "religious" perception.

Due to the adoption of this perception (this way of perception) Man feels that he is "separated" from the Other, from Nature, the Universal, God. And always, the Problem of Man is the "Connection with the Other", the "Communication" with the All and the Way of Union, the "Union" with the Other, which has a Mysterious Depth, beyond human understanding. It is the Being, the True Being, the Source of Being, the Inner Being of All Beings, the Innermost Essence, the Reality, the Truth, etc. Thus, was born the First Concept of God, the Endeavor to Reunify the fragmented existence, the Way of Religion, Religion. Not as a simple theoretical explanation of existence, as an interpretation of life and phenomena, but as Practical Life, as Experiential Experience of the Essence of Existence, as True Life.

Man, in his attempt to understand, always with the external means at his disposal, tried to understand the Mysterious Depth of the World, From where existence comes, Where goes the "power" that animates the body, when the body lies "lifeless", dead. He logically understood that the Mysterious Power that Created the Nature We Perceive (and what we "sense"), the power that animates the body and leaves with "death", belong not to the world of sensations, of phenomena, but to Another World, which perhaps even the intellect could not inquire into – the intellect could perhaps only adopt, on “faith,” but not prove or touch.

Thus, from long ago, thousands of years ago, it was understood by man that no matter how much he seeks to explore himself, the world, what happens, with external forces, he will always reach a dead end, because what he seeks is not within the world that he perceives, that he made with perception, with the intellect and the senses. There have been people, from long ago, who understood that the world of people, which they make with the intellect, the senses, knowledge, memory, culture, is simply a human construction, something limited (as a product of a human function, of the intellect ) and cannot be identified with the Reality which far Transcends all these limited perceptions. All is the Mysterious One Within Whom All are united and there are no "separations", It is Beyond all perception, beyond ego and object, Beyond all.

So, where is the "wrong" of the people? The mistake is that while they start from the only real basis of existence (Consciousness, I Exist, I Am, I Am Here, Now) they perceive externally and "identify" perception with reality, when it is only perception, a perception , (and it will always be perception, a perception, a "construction"). Perhaps they could or should Seek the Truth "another way".

This means Seeking Within, in Oneself, the Enlightenment of Existence, Understanding with One's own Inner Powers and not with the external activity of the intellect or with the senses. This is how Esotericism, Turning Inward, Self-Knowledge was created. And this Path was followed by all those who wanted to Understand the True Nature of Man in order to overcome the world of duality, the separation of subject-object, the world of delusion and to Rise to the World of Unity, to the Experiential Experience of Everything.

The Inward Turn does not lead to an isolated and fake subjectivism but to the Objective Basis on which the Subject is Based, to our Objective Being, to our True Essence. But this is something one has to experience to understand. It is not apprehended by the intellect. Outer activities should really cease in order to Feel the Reality, Depth and Quality of our True Essence. This is the state described by the Eastern Tradition as Samadhi or the Christian Tradition as Clear Mind.

It must be understood that the Turning Inward, the Recognition of the Self, the Deepening and Understanding of the Self, leads not to another separate, to an inner world as opposed to the outer but to a Widening of Perceptual Vision, to a Wider World of Unity that includes within it the outer world of transitory phenomena, in a "Synthesis" of the Inner and the "outer", in a "wholeness" that abolishes the inner-outer divisions, in a First Perception of the Totality of Existence, in the All (located in the Infinite Abyss).

…

Η Αφύπνιση

 

Η Αντίληψη της Ύπαρξής μας (Υπάρχω, Είμαι, Είμαι Εδώ, Τώρα) είναι μια Βασική Άμεση Ενδογενής «Αίσθηση», που η «ανάδυσή» της εκδηλώνεται σαν «Συνείδησης», σαν «Εγώ», σαν εγώ μέσα στην ύπαρξη. Η περαιτέρω αποσαφήνιση της ύπαρξης και του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο υπάρχουμε και ζούμε γίνεται με τις εξωτερικές δραστηριότητες, λειτουργίες, της διανόησης, των «επιλογών», των εξωτερικών αισθήσεων. Αντιλαμβανόμαστε μέσα από τον εαυτό, το εγώ, μέσα από ένα αντιληπτικό κέντρο, τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας. Αυτός είναι ο δεύτερος, δευτερογενής, διαχωρισμός.

Ήδη ο «διαχωρισμός» μας από το Όλο, η ανάδυση της «συνείδησης», του αντιληπτικού κέντρου, μας διαχωρίζει από το «περιβάλλον», τον κόσμο, το Άλλο. Αντιλαμβανόμαστε πάντα ότι «κατοικούμε» μέσα στο Άλλο, το Οποίο δεν είναι απλά το «περιβάλλον» αλλά η «Κατοικία» κι Αυτό που μας Γέννησε, η Μητέρα Φύση, ο Ουρανός Άνωθεν που Γεννά τα Πάντα, ο Θεός. Τουλάχιστον αυτή είναι η βασική κοσμοθεωρητική αντίληψη του ανθρώπου, εδώ και χιλιάδες χρόνια, η «θρησκευτική» αντίληψη.

Εξαιτίας της υιοθέτησης αυτής της αντίληψης (αυτού του τρόπου αντίληψης) ο Άνθρωπος αισθάνεται πως «διαχωρίζεται» από το Άλλο, από την Φύση, το Παγκόσμιο, τον Θεό. Και πάντα, το Πρόβλημα του Ανθρώπου είναι η «Σύνδεση με το Άλλο», η «Επικοινωνία» με το Όλο και ο Τρόπος Ένωσης, η «Ένωση» με το Άλλο, που Έχει Ένα Μυστηριώδες Βάθος, πέρα από την ανθρώπινη αντίληψη. Είναι το Όντως Ον, το Αληθινό Είναι, η Πηγή του Είναι, το Εσωτερικό Είναι Όλων των Όντων, η Εσώτερη Ουσία, η Πραγματικότητα, η Αλήθεια, κλπ. Έτσι γεννήθηκε η Πρώτη Αντίληψη του Θεού, η Προσπάθεια Επανένωσης της διασπασμένης ύπαρξης, η Οδός της Θρησκείας, η Θρησκεία. Όχι σαν απλή θεωρητική εξήγηση της ύπαρξης, σαν ερμηνεία της ζωής και των φαινομένων αλλά σαν Πρακτικός Βίος, σαν Βιωματική Εμπειρία της Ουσίας της Ύπαρξης, σαν Αληθινή Ζωή.

Ο Άνθρωπος, στην προσπάθειά του να Κατανοήσει, πάντα με τα εξωτερικά μέσα που διέθετε, προσπάθησε να καταλάβει το Μυστηριώδες Βάθος του Κόσμου, από Που έρχεται η ύπαρξη, Που πηγαίνει η «δύναμη» που εμψυχώνει το σώμα, όταν το σώμα κείτεται «άψυχο», νεκρό. Λογικά κατανοούσε ότι η Μυστηριώδης Δύναμη που Δημιούργησε την Φύση που Αντιλαμβανόμαστε (κι όσα «διαισθανόμαστε»), η δύναμη που εμψυχώνει το σώμα και φεύγει με τον «θάνατο», ανήκουν όχι στον κόσμο των αισθήσεων, των φαινομένων, αλλά σε ένα Άλλο Κόσμο, που ίσως δεν θα μπορούσε να διερευνήσει ούτε η διανόηση – η διανόηση θα μπορούσε ίσως να υιοθετήσει μόνο, με την «πίστη», αλλά όχι να αποδείξει ή να αγγίξει.

Έτσι, από πολύ παλιά, χιλιετηρίδες πίσω, έγινε κατανοητό από τον άνθρωπο ότι όσο κι αν ψάχνει να διερευνήσει τον εαυτό του, τον κόσμο, αυτό που συμβαίνει, με εξωτερικές δυνάμεις, θα φτάνει πάντα σε αδιέξοδο, γιατί αυτό που ζητά δεν είναι μέσα στον κόσμο που αντιλαμβάνεται, που έφτιαξε με την αντίληψη, με την διανόηση και τις αισθήσεις. Υπήρξαν άνθρωποι, από πολύ παλιά, που κατανόησαν ότι ο κόσμος των ανθρώπων, που φτιάχνουν με την διανόηση, τις αισθήσεις, την γνώση, την μνήμη, τον πολιτισμό, είναι απλά μια ανθρώπινη κατασκευή, κάτι περιορισμένο (σαν προϊόν μια ανθρώπινης λειτουργίας, της διανόησης) και δεν μπορεί να ταυτιστεί με την Πραγματικότητα που Υπερβαίνει κατά πολύ όλες αυτές τις περιορισμένες αντιλήψεις. Το Όλο Είναι Το Μυστηριώδες Μέσα στο Οποίο Ενώνονται Όλα και δεν υπάρχουν «διαχωρισμοί», Είναι Πέρα από κάθε αντίληψη, πέρα από εγώ και αντικείμενο, Πέρα από όλα.

Που είναι λοιπόν το «λάθος» των ανθρώπων; Το λάθος βρίσκεται στο ότι ενώ ξεκινούν από την μόνη πραγματική υπαρξιακή βάση (την Συνείδηση, το Υπάρχω, το Είμαι, το Είμαι Εδώ, Τώρα) αντιλαμβάνονται εξωτερικά και «ταυτίζουν» την αντίληψη με την πραγματικότητα, ενώ πρόκειται μόνο για αντίληψη, για μια αντίληψη, (και πάντα θα πρόκειται για αντίληψη, για μια αντίληψη, για μια «κατασκευή»). Ίσως θα μπορούσαν ή θα έπρεπε να Αναζητήσουν την Αλήθεια με «άλλο τρόπο».

Αυτό σημαίνει να Αναζητήσουν Μέσα, στον Ίδιο τον Εαυτό, την Διαφώτιση της Ύπαρξης, την Κατανόηση με Ίδιες Εσωτερικές Δυνάμεις κι όχι με την εξωτερική δραστηριότητα της διανόησης ή με τις αισθήσεις. Έτσι δημιουργήθηκε ο Εσωτερισμός, η Στροφή Προς Τα Έσω, η Γνώση του Εαυτού. Κι αυτό τον Δρόμο ακολούθησαν όλοι εκείνοι που ήθελαν να Κατανοήσουν την Αληθινή Φύση του Ανθρώπου για να ξεπεράσουν τον κόσμο της δυαδικότητας, του διαχωρισμού υποκειμένου, αντικειμένου, τον κόσμο της αυταπάτης και να Ανυψωθούν στον Κόσμο της Ενότητας, στην Βιωματική Εμπειρία του Όλου.

Η Στροφή Προς Τα Έσω δεν οδηγεί σε ένα απομονωμένο και πλαστό υποκειμενισμό αλλά στην Αντικειμενική Βάση στην Οποία Εδράζεται το Υποκείμενο, στην Αντικειμενική Ύπαρξή μας, στην Αληθινή Ουσία μας. Αλλά αυτό είναι κάτι που πρέπει να βιώσει κάποιος για να κατανοήσει. Δεν συλλαμβάνεται με την διανόηση. Θα πρέπει πραγματικά να σταματήσουν οι εξωτερικές δραστηριότητες για να Νοιώσουμε την Πραγματικότητα, το Βάθος και την Ποιότητα της Αληθινής Ουσίας μας. Αυτή είναι η κατάσταση που περιγράφει η Ανατολική Παράδοση σαν Σαμάντι ή η Χριστιανική Παράδοση σαν Καθαρό Νου.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η Στροφή Προς τα Έσω, η Αναγνώριση του Εαυτού, η Εμβάθυνση και η Κατανόηση του Εαυτού, οδηγεί όχι σε ένα άλλο ξεχωριστό, σε ένα εσωτερικό κόσμο σε αντίθεση με τον εξωτερικό αλλά σε μια Διαπλάτυνση της Αντιληπτικής Όρασης, σε ένα Πλατύτερο Κόσμο Ενότητας που συμπεριλαμβάνει μέσα του τον εξωτερικό κόσμο των παροδικών φαινομένων ,σε μια «Σύνθεση» του Εσωτερικού και του «εξωτερικού», σε μια «ολότητα» που καταργεί τους διαχωρισμούς εσωτερικό εξωτερικό, σε μια Πρώτη Αντίληψη της Ολότητας της Ύπαρξης, στο Όλο (που Βρίσκεται στο Απέραντο Βάθος).