Ξεχνώντας τον εαυτό

 ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ / 3

Η Πραγματικότητα Είναι Εδώ, η Παρουσία του Θεού, ο Θεός Είναι Εδώ, Πάντα Εδώ... Αλλά πρέπει εσύ να μάθεις να βλέπεις...

Ο Θεός, η Πραγματικότητα, η Θεία Πραγματικότητα Είναι Εδώ, δεν είναι κάπου αλλού... Αν δεν το βλέπεις αυτό οφείλεται στον τρόπο που βλέπεις, που κοιτάς...

Μονάχα όταν «ξεχνάς» τον εαυτό σου αντιλαμβάνεσαι την Παρουσία του Άλλου... Μονάχα μες στην Ησυχία Αναδύεται η Πραγματικότητα... Βλέπεις την Πραγματικότητα που Είναι πάντα Εδώ, γιατί αλλάζει ο τρόπος που βλέπεις...

Όσο προσπαθείς να βρεις τον Θεό, όσο ερευνάς με την σκέψη και φωνάζεις «κύριε, κύριε», όσο ψάχνεις με τις αισθήσεις... όπου κι αν πας, ότι κι αν κάνεις... είτε μπαίνεις σε εκκλησίες, είτε προσκυνάς σε ερημοκλήσια, είτε μακριά, στην άκρη του κόσμου, ατενίζεις την θάλασσα της ζωής... δεν βρίσκεις τίποτα... Γιατί; Γιατί όλα αυτά συντηρούν τον εαυτό, τις πλάνες του, την μάταιη δραστηριότητα, τα αδιέξοδα μονοπάτια, την σπατάλη της ζωής, στο μαγγανοπήγαδο του χρόνου...

Πρέπει να αδειάσεις από τον εαυτό σου, από τις μέριμνες, τις ονειροπολήσεις, τα ταξίδια στο φανταστικό... Πρέπει να αδειάσεις από όλα αυτά, για να Φανερωθεί το Άλλο, το πέρα από τον εαυτό, το Πραγματικό...

Η Πραγματικότητα Είναι Εδώ, η Παρουσία του Θεού, ο Θεός, Είναι Εδώ, Πάντα... Αλλά πρέπει εσύ να μάθεις να βλέπεις... Εκεί που κοιτάς δεν υπάρχει τίποτα... Με τον τρόπο που σε έμαθαν να κοιτάς δεν βλέπεις τίποτα... Με τον τρόπο που σε έμαθαν να ζεις δεν κερδίζεις τίποτα, ακόμα κι αν κερδίσεις τον κόσμο όλο... Όταν όμως σταματήσεις να προσπαθείς σε λάθος κατεύθυνση, όταν κατανοήσεις ότι δεν υπάρχει τίποτα εκεί, όταν εγκαταλείψεις τους μάταιους τρόπους σου, κι αφήσεις την Ησυχία να απλωθεί παντού, ο νους θα φωτισθεί, ο Θεός θα Εμφανιστεί, κι ο κόσμος θα μεταμορφωθεί και θα γεμίσει Φως...

Δεν μπορείς με δικές σου προσπάθειες να Βρεις τον Θεό... Όταν προσπαθείς να προσεγγίσεις τον Θεό με ασκητικές, με πειθαρχίες, με προσευχές, με στάσεις, με τελετουργίες... κυνηγάς το όραμα της δικής σου σκέψης, μία σκιά... Ό,τι θα βρεις δεν θα είναι ο Θεός...

Όσο κ αν ψάχνεις στον χώρο του εαυτού σου, κι όσο κι αν φωνάζεις τον Θεό δεν έρχεται... Πως μπορεί να χωρέσει το Άπειρο μέσα στα όρια της αντίληψής σου;

Όλα αυτά που κινούν τον εαυτό, η επιθυμία, η αναζήτηση, η συσσωρευμένη εμπειρία, γνώσεις, πράξεις, πρέπει να τελειώσουν...

Πρέπει να ανοίξεις το κλουβί του εαυτού για να πετάξεις λεύτερος, μακριά από τον εαυτό, σ’ Εκείνον, στην Απεραντοσύνη Του, στην Αιωνιότητά Του, λεύτερος στον Ουρανό Του...

Το Πνευματικό Ταξίδι

 ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ / 2

Το αληθινό πνευματικό ταξίδι είναι το Πλάτεμα της Επίγνωσης, το Άνοιγμα της Αντίληψης, που σε κάνει να Βλέπεις όλο το Βάθος της Πραγματικότητας, όλη την Έκταση της Ζωής... τον Θεό...

Πως μπορεί ο νους να πετάξει ελεύθερος στον Ουρανό του Απείρου, του Αληθινού, του Πραγματικού... όταν είναι δεμένος με αντιλήψεις, με σκέψεις, με αισθήσεις;

Πως μπορεί ο νους να Διαβεί την Πύλη του Ουρανού και να Μπει στην Θεία Πραγματικότητα, όταν τον δένουν τόσα πράγματα σε τούτο τον κόσμο, τρόποι ζωής και συνήθειες;

Πως μπορεί ο νους να απελευθερωθεί από το σώμα, να Βρει την πνευματική αιώνια φύση του, όταν χάνεται μέσα στην σωματική ζωή και σε ανούσιες δραστηριότητες;

Η Ελευθερία δεν είναι κάτι που κερδίζεται στο τέλος του «πνευματικού ταξιδιού»... Πρέπει από την αρχή να ελευθερωθείς από όλα όσα σε δένουν εδώ, να είσαι ελεύθερος για να μπορέσεις να ταξιδέψεις «αλλού»...

Πως μπορεί λοιπόν κάποιος να είναι ελεύθερος για να μπορεί να πετάξει «μέσα» στην Πραγματικότητα; Αν δεν μπορείς εξ’ αρχής και με μιας, τώρα, εδώ, να αγνοήσεις όλα όσα ξέρεις, όσα σκέφτεσαι, όσα αγκαλιάζουν οι αισθήσεις... μπορείς να περάσεις αδιάφορος ανάμεσά τους... κι αν ούτε κι αυτό μπορείς, μπορείς να τα παραμερίσεις, ήρεμα, χωρίς βία, και να διαβείς πέρα...

Ούτε οι προσωπικοί ηρωισμοί, ούτε η πολυμάθεια, ούτε η προσωπική άσκηση, ούτε οι εξωτερικές δραστηριότητες θα σε βοηθήσουν... όσα χρόνια κι αν προσπαθήσεις...

Η Αληθινή Προσευχή είναι αυτή που πετάει στον Ουρανό της Σιωπής, που ξεφεύγει από τις λέξεις, που αποδεσμεύεται από αισθήσεις και σπάει τα δεσμά της πράξης...

Μονάχα όταν ήσυχα, τα αφήσεις όλα πίσω σου, μπορείς να δεις μπροστά, μονάχα όταν είσαι ελεύθερος μπορείς να ξεκινήσεις το «αληθινό ταξίδι της ζωής»...

Τ αληθινό πνευματικό ταξίδι αρχίζει από εδώ και σε Οδηγεί σε ένα Πλατύτερο Εδώ... Γιατί το αληθινό πνευματικό ταξίδι είναι το Πλάτεμα της Επίγνωσης, το Άνοιγμα της Αντίληψης, που σε κάνει να Βλέπεις όλο το Βάθος της Πραγματικότητας, όλη την Έκταση της Ζωής... τον Θεό... Εδώ, μέσα σου, χωρίς να μετακινηθείς, καθώς ανοίγουν οι πνευματικοί ορίζοντες, βρίσκεσαι αλλού... αλλά αυτό το αλλού, αν και «διαφορετικό», είναι ένα Πλατύτερο Εδώ...

Αυτό που αλλάζει είναι ο τρόπος που βλέπεις, κι ο κόσμος φαίνεται διαφορετικός... Είναι ο τρόπος που βλέπεις διαφορετικός, όχι ο κόσμος... Ενωμένος με τον Θεό, βλέπεις αληθινά, την Πραγματικότητα, μέσα από τα μάτια του Θεού... αυτό τον ίδιο κόσμο, τα ίδια πράγματα, τα ίδια γνώριμα αντικείμενα... κι είναι όλα λουσμένα στο Φως του Θεού...

 

Πώς να Δεις τον Θεό

 ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ / 1

Η Συνείδηση (το πνεύμα) είναι κάτι πλατύτερο από το εγώ και μπορεί να λειτουργεί και χωρίς τους περιορισμούς του εγώ... Απελευθερωμένη από το εγώ αποκτά Επίγνωση του Θεού...

Όταν ο Ιωάννης λέει ότι «τον Θεό δεν τον είδε ποτέ κανείς», οι πιο πολλοί (θεολόγοι κλπ.) νομίζουν ότι ο Ιωάννης λέει ότι ο Θεός σαν Ουσία, σαν Κατάσταση, Είναι Απροσπέλαστος, Ακατανόητος, Άγνωστος... Αν αυτό ήθελε να πει ο Ιωάννης γιατί δεν είπε απλά «ο Θεός Είναι...»... Αλλά ο Ιωάννης αναφερόταν όχι στον Θεό αλλά σε αυτόν που γνωρίζει ή δεν μπορεί να γνωρίζει ή να γνωρίσει τον Θεό... Κι Αυτός που Γνωρίζει τον Θεό Είναι Αυτός που Είναι στους Κόλπους του Θεού και αυτοί στους οποίους Εκείνος Τον Αποκαλύπτει... Αλλά ο άνθρωπος, σαν άνθρωπος (κι όχι μέσω του Θεού που Είναι στους Κόλπους του Θεού) πως μπορεί να Γνωρίσει τον Θεό; Μπορεί να Τον Δει; Βεβαιώνοντας ότι «τον Θεό δεν Τον Είδε ποτέ κανείς κι ούτε είναι δυνατόν να Τον Δει» ο Ιωάννης δεν αναφέρεται στην Φύση του Θεού, αλλά στον άνθρωπο, στην δράση του, στον τρόπο του...

Όταν ο άνθρωπος (σαν Συνείδηση) προσπαθεί μέσα από το εγώ να συλλάβει την Πραγματικότητα, σαν εγώ, να κατανοήσει, να σκεφτεί, να ερμηνεύσει, να αισθανθεί, να προσεγγίσει με όποιο τρόπο, στην πραγματικότητα, ενεργεί περιοριστικά, θέλοντας μέσα στον μικρό χώρο της αντίληψής του να κλείσει το Άπειρο... Ασφαλώς δεν μπορεί... Ποτέ κανένας σαν εγώ, δεν μπόρεσε να πλησιάσει τον Θεό, να Δει τον Θεό, να Αισθανθεί την Παρουσία Του... Ο δρόμος αυτός είναι αδιέξοδος... Ο άνθρωπος, όσο κινείται σε αυτό τον χώρο, είναι μόνος, σε ένα κόσμο άδειο, κι ό,τι κι αν κάνει, όσες θεωρίες κι αν έχει, όσο παρελθόν κι αν συσσωρεύσει, όσες πράξεις κι αν επαναλαμβάνει, ο κόσμος παραμένει άδειος...

Ο άνθρωπος πρέπει να εγκαταλείψει αυτό τον κόσμο, να παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια να κλείσει μέσα στο εγώ και την περιορισμένη δραστηριότητά του, το Άπειρο... Όταν όλες οι μάταιες προσπάθειες εγκαταλειφθούν, όταν όλες οι κινήσεις της ύπαρξης ηρεμήσουν, όταν υπάρξει αληθινή ησυχία, τότε μονάχα, στην απόλυτη σιωπή του νου, Ανατέλλει σαν Ήλιος Φωτεινός ο Θεός, αισθανόμαστε την Παρουσία του Θεού... Αλλά δεν αισθανόμαστε σαν εγώ τον Θεό... Αισθανόμαστε, εγκαταλείποντας κάθε εγώ, τον Θεό, Μετέχοντας στην Παρουσία Του... Αυτή η αίσθηση δεν είναι εμπειρία ενός εγώ, αλλά Παρουσία του Θεού... Με άλλα λόγια, το περιεχόμενο της Συνείδησης δεν είναι μία προσωπική εμπειρία της Πραγματικότητας. Η Συνείδηση άδεια από εγώ Γεμίζει μόνο με Παρουσία του Θεού. Η υποκειμενική συνείδηση έχει εξαφανιστεί κι υπάρχει μόνο η Αντικειμενική Πραγματικότητα του Θεού... Η Συνείδηση που άδειασε από εγώ Γέμισε με Θεό... κι έτσι δεν ζούμε πιά εμείς, αλλά Ζει μέσα μας ο Θεός...

Τελικά, όταν ο Ιωάννης λέει ότι τον Θεό δεν τον Είδε ποτέ κανείς, απλά αποκλείει την περίπτωση να Δει κάποιος τον Θεό σαν εγώ, δεν αποκλείει την Εμπειρία Θεού, την θεοπτία... Όποιος είναι στους Κόλπους του Θεού, ή εισέρχεται στους Κόλπους του Θεού (εγκαταλείποντας το εγώ) ασφαλώς κι έχει Εμπειρία του Θεού, Βλέπει τον Θεό (όχι σαν εγώ που βλέπει κάτι Άλλο) και Μετέχοντας στον Θεό, γίνεται κι αυτός Θεός (κατά χάρη)... Η Συνείδηση (το πνεύμα) είναι κάτι πλατύτερο από το εγώ και μπορεί να λειτουργεί και χωρίς τους περιορισμούς του εγώ... Απελευθερωμένη από το εγώ αποκτά Επίγνωση του Θεού... Άδεια από το εγώ Γεμίζει από Παρουσία του Θεού, μεταμορφώνεται σε νέα συνείδηση και με περιεχόμενο την Παρουσία του Θεού, Επεκτείνεται στον Άπειρο Χώρο του Θεού, Αιώνια...  Όταν περάσεις το Κατώφλι του Ουρανού δεν υπάρχει τέλος σε τίποτα... Από τον περιορισμένο χώρο του εγώ Βρίσκεσαι στον Άπειρο Χώρο του Θεού...

 

Ο Θεός σαν Ζωντανή Πραγματικότητα

 Ο Θεός Είναι Μία Ζωντανή Πραγματικότητα (για όσους μπορούν να Τον Αντιληφθούν)... Αυτό σημαίνει όχι απλά ότι Είναι Μία Αντικειμενική (Υπαρκτή) Πραγματικότητα αλλά Μία Ζωντανή Ύπαρξη με την Οποία μπορούμε να Επικοινωνήσουμε... Όμως ο Θεός δεν είναι πρόσωπο (με την έννοια που συλλαμβάνουμε εμείς)... Είναι Πρόσωπο πέρα από κάθε όριο, «Συνειδητότητα Ανοιχτή», δηλαδή Απεριόριστη, που δεν δεσμεύεται από τίποτα, ποτέ, πουθενά... Η «έννοια του προσώπου» που μπορεί να σχηματίσει ο άνθρωπος προκύπτει από την σχέση της Συνείδησης (μίας συνείδησης) με μία περιοριστική και περιορισμένη λειτουργία, ή ένα περιορισμένο φορέα όπως είναι το σώμα. Το «ανθρώπινο πρόσωπο»  είναι περιοριστική και περιορισμένη λειτουργία και αντίληψη, είναι προσωπικότητα, το εγώ, (ή αλλιώς ένα προσωπείο)...

Αλλά κι φύση του ανθρώπου (κατ' εικόνα του Θεού) είναι πνευματική. Η Συνείδηση, (το πνεύμα, ο φυσικός νους), είναι στην φύση της ελεύθερη και μπορεί να ανυψωθεί (εν πνεύματι) ως τον Θεό, να Αντιληφθεί την Θεία Παρουσία, να Βιώσει την Θεία Πραγματικότητα, να Κοινωνήσει με τον Ζωντανό Θεό... Η δέσμευση της Συνείδησης μέσα σε κατώτερες λειτουργίες και καταστάσεις (στο εγώ, στην σκέψη, στις αισθήσεις, στον κόσμο), συνιστά την ουσία της «βιβλικής πτώσης»... Ο Θεός Αποκαλύπτεται λοιπόν στον άνθρωπο (λόγω της Συγγενούς φύσης του) με τρόπο βιωματικό, σαν Εμπειρία, σαν Καθαρή Εμπειρία... κι όχι μέσα της θεωρητικής σύλληψης, της σκέψης, των αισθήσεων, κλπ...

Τι Δίδαξε λοιπόν ο Ιησούς, οι μαθητές, οι πατέρες; Ότι ο Θεός (σαν Ζωντανή Πραγματικότητα) Αποκαλύπτεται με βιωματικό τρόπο, σαν Φυσική Παρουσία (στον Δικό του Χώρο), σαν Ζωντανό Πρόσωπο (όχι σαν προσωπικότητα), Εν Πνεύματι, σε όσους επιθυμούν πραγματικά να Τον Δουν... Ο Θεός δεν αποκαλύπτεται σαν έννοια στα πλαίσια μίας θεωρίας, μίας διδασκαλίας, με νοητικές εξηγήσεις, με λόγια... Σκεφθείτε, αγαπητοί φίλοι, ο Παύλος, στον Δρόμο για την Δαμασκό, τι εμπειρία είχε; Κατά τα λεγόμενά του του Αποκαλύφθηκε Μία Ζωντανή Παρουσία, Ένα Πρόσωπο (Θείο Πρόσωπο) μέσα σε φως... Δεν τον έπιασε κανένας με το ζόρι να του «εξηγήσει» περί Θεού, με ερμηνείες, με λόγια... Κι όλοι οι πατέρες, τους αιώνες που ακολούθησαν, μιλούν για την Ζωντανή Παρουσία του Θεού, για Μία Ζωντανή Παρουσία, για Εμπειρία Θεού, για Βίωμα... Κι ο «λόγος» τους, που προσπαθεί να περιγράψει το Βίωμα, είναι στην πραγματικότητα μετα-λόγος, υπερ-νοητικός, μετα-ιστορικός, δεν έχει καμία σχέση με την διανόηση (μολονότι χρησιμοποιεί καταχρηστικά την εν λόγω λειτουργία και τις έννοιες), ούτε με την απλή φυσική πραγματικότητα...

Τι είπαν λοιπόν οι πατέρες; Μιλούν για Εμπειρία Θεού, για Αντίληψη Μίας Ευρύτερης Πραγματικότητας, πέρα από τον ορατό κόσμο, που συλλαμβάνουμε με τις αισθήσεις, Μίας Απέραντης Πραγματικότητας, όπου ο Θεός Αποτελεί Παρουσία και μέσα στην Οποία μεταμορφώνονται όλα, και ο φυσικός κόσμος... Η Ανύψωση του ανθρώπινου πνεύματος σε Αυτή την Πραγματικότητα μεταμορφώνει τον άνθρωπο (σε μία Ένωση με τον Θεό), κι εξαγιάζει το σώμα (κάνοντάς το ναό του Ζωντανού Θεού), και τον φυσικό κόσμο... Δεν μας «αποκόπτει» από τον φυσικό κόσμο... Σε κανονικές συνθήκες ο άνθρωπος Αντιλαμβάνεται και την Πνευματική Θεία Πραγματικότητα και τον κόσμο εντός Αυτής της Πραγματικότητας... Βιώνει όμως κι Αντιλαμβάνεται τον κόσμο από μία πλατύτερη σκοπιά, με άλλη ματιά, με άλλους τρόπους (διαφορετικούς από τους τρόπους του συνηθισμένου ανθρώπου)...

Αυτό λοιπόν που θέλουν να μεταδώσουν οι πατέρες είναι η Δυνατότητα του Βιώματος, της Εμπειρίας του Θεού. Η θεολογία τους είναι καθαρά εμπειρική. Κι αυτό είναι προς τιμήν τους κι έπαινος, που ποτέ δεν θεωρητικολόγησαν και δεν μπλέχτηκαν σε διανοητικές ερμηνείες και σχολιασμούς, και λόγια, λόγια, λόγια... Κι όσοι το επιχείρησαν, κατά συγκατάβαση, για να εξηγήσουν σε όσους δεν είχαν εμπειρία, έπεσαν θύματα του εγχειρήματός τους, γιατί τους παρεξήγησαν, τους παραποίησαν, τους εκμεταλλεύτηκαν και τελικά τους συκοφάντησαν...

Αλλά στους κόλπους του Χριστιανισμού υπάρχουν κι άλλοι που αντιλαμβάνονται τον Θεό διαφορετικά... Σαν έννοια, στα πλαίσια μίας «θεωρίας του Θεού», μίας «διδασκαλίας», μίας «δογματικής», μίας θεολογίας των εννοιών... Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι λειτουργούν... όχι στον Χώρο της Αληθινής Ζωής, του Βιώματος... αλλά στον χώρο της σκέψης, της διανοητικής σύλληψης, επεξεργασίας κι αντίληψης εννοιών... Ο Θεός τους δεν είναι ο Ζωντανός Θεός των πατέρων, αλλά ένα είδωλο (όπως αντικαθρεφτίζεται ο Θεός μέσα στην σκέψη τους)... Δεν αντιλαμβάνονται ότι για να «Συναντήσουν» τον Ζωντανό Θεό πρέπει να εγκαταλείψουν τον χώρο της σκέψης τους, να βγουν από την σπηλιά του μυαλού τους, έξω στο Φως της Πραγματικής Ζωής... Είναι αυτοί οι άλλοι, οι ψευτοχριστιανοί, οι ψευτοεκπρόσωποι του Θεού, οι ψευτοθεολόγοι, άνθρωποι της διανόησης, των κοσμικών θέσεων, που έφτιαξαν ένα ψευτοχριστιανισμό, μία ψευτοεκκλησία, μία ψευτοθεολογία... κι αυτοπροσδιορίζονται σαν οι μόνοι γνήσιοι εκφραστές του Θεού, του χριστιανισμού, του Χριστού... Από που έλαβαν την εξουσία; Από το «είδωλό» τους;

Τι σχέση έχει λοιπόν ο Θεός σαν Ζωντανή Πραγματικότητα, με όλα αυτά που συμβαίνουν στην ανθρώπινη ιστορία; Τι σχέση έχει ο Ιησούς που μιλά για τον Ζωντανό Θεό, τι σχέση έχει ο Παύλος που βίωσε μία Θεία Παρουσία, τι σχέση έχουν οι πατέρες που μιλούν για Εμπειρία Θεού, για Ζωντανή Παρουσία του Θεού, για Μία Θεία Πραγματικότητα Εντός της Οποίας όλα μεταμορφώνονται, με τους ψευτοχριστιανούς; με τους θεολόγους των εννοιών; με διδασκαλίες, με ερμηνείες, με μετα-πατερικές θεολογίες, με θεολογίες της συνάφειας, με θεολογίες σύγχρονες που στοιχίζονται με τις παρούσες ιστορικές συνθήκες;

Ο Θεός Είναι Υπερβατικός, Μετα-ιστορικός. Κι όσοι Βιώνουν την Παρουσία του Ζωντανού Θεού κι έχουν Εμπειρία Θεού, απλά, με την ύπαρξή τους, την συμπεριφορά τους, τον λόγο τους, θέλουν να ανυψώσουν και τους άλλους ανθρώπους ως Αυτή την Θεία Πραγματικότητα... Καταχρηστικά χρησιμοποιούν τον λόγο, με επιφύλαξη... η θεολογία τους δεν είναι θεολογία του λόγου, είναι θεολογία της ζωής, θεολογία του μηνύματος, του λόγου που είναι λόγος ζωής αιώνιας κι όχι απλές απογυμνωμένες από το βίωμα έννοιες, όχι απλά λόγια, του μυαλού, του αέρα, των σκουπιδιών...

Είναι στην σκοτεινή πλευρά του κόσμου, στην σκιά του Αληθινού Χριστιανισμού, που άνθρωποι που δεν έχουν Εμπειρία Θεού, λατρεύουν, θεολογούν και μάχονται για τα «είδωλά» τους...