ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ

 

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ μπορεί να θεωρηθεί με δύο τρόπους. Από Εσωτερική Άποψη (που αναφέρεται στην Οντολογική Ουσία) είναι Ένας Άμορφος Ωκεανός Συνείδησης. Από Εξωτερική Άποψη (που αναφέρεται στην Φαινομενική Κατάσταση ή Δραστηριότητα) είναι Ένας Αδόμητος Ωκεανός Επίγνωσης (Επίγνωση στην Αρχέγονη, Απλή, Μη-Σύνθετη κι Αγνή Μορφή της) που «Εμπεριέχει» άπειρες δυνητικά διαθέσιμες Καταστάσεις. Εδώ, στην «Δραστηριότητα», Βασίζεται η «Διαφοροποίηση», η «Δημιουργία», η Γέννεση Καταστάσεων (Ύπαρξης) και  (Υποκειμενικών) Αντιλήψεων.

Ό,τι «αντιλαμβανόμαστε σαν «Δημιουργία» δεν είναι παρά Δραστηριότητα, Μετασχηματισμοί, Περιορισμοί, της Αρχικής Επίγνωσης. Έτσι «Δημιουργούνται» Πεδία (Κόσμοι) κι Επίπεδα Ύπαρξης και Ιδιαίτερες Αντιλήψεις της Πραγματικότητας. Όλα αυτά τα Φαινόμενα Δραστηριότητας Εμπεριέχονται, Όλα, στο Αρχικό Αμετακίνητο Όλον.

Η «Δημιουργία» μπορεί να Θεωρηθεί με δύο τρόπους. Από την Άποψη του Όλου, το Όλον είναι η Βάση  που Στηρίζει Όλες τις Καταστάσεις, η Βαθύτερη Πραγματικότητα κάθε κατάστασης. Από την Άποψη της Ύπαρξης (της Κατάστασης της Ύπαρξης), η Συνείδηση πρέπει να Θεωρηθεί σαν Εγγενής Οντολογική Ιδιότητα της Ύπαρξης. Η Συνείδηση Ενυπάρχει στον «Κόσμο». Δεν είναι ούτε Έξω, ούτε κάτι Διαφορετικό, είναι η Πραγματική Ουσία της Δημιουργίας, των Πραγμάτων, κάθε κατάστασης ύπαρξης.

…

Η Συνείδηση Έχει Άπειρο Βάθος, Ανέγγιχτο. Είναι η Αληθινή Ύπαρξη, η Αληθινή Ζωή. Η Επίγνωση δεν έχει Ιδιότητες, Περιορισμούς. Είναι η Ελεύθερη Απεραντοσύνη. Είναι η Πραγματική Κατάσταση. Η Καθαρή Συνειδητότητα είναι μια Οριακή Κατάσταση Επίγνωσης που «χαρακτηρίζεται από μια Ενιαία Αίσθηση Αδιαφοροποίητης Ολότητας

Όταν όμως η Συνείδηση Δραστηριοποιείται κι η Επίγνωση Μετασχηματίζεται και «Περιορίζεται» αποκτά «Τοπικό» Χαρακτήρα. Έτσι Προκύπτει η Παγκόσμια Συνειδητότητα κι η Ατομική Οντότητα.

Έτσι, η Συνείδηση σαν Καθαρή Συνειδητότητα είναι ένας Άμορφος Ωκεανός Επίγνωσης κι Αποτελεί την Συμπαντική «Μήτρα» μέσα στην Οποία αναδύονται όλες οι «πλασματικές» μορφές εμπειρίας. Η Αντίληψη του Απολύτου Εδάφους της Ύπαρξης, σαν Καθαρής Συνειδητότητας, σαν Ελεύθερης κι Ανεμπόδιστης Επίγνωσης περιγράφεται εδώ και χιλιετηρίδες στον Ινδουισμό, στον Βουδισμό, στον Ταοϊσμό και στις άλλες Παραδόσεις, στον Φιλοσοφικό Μυστικισμό των Ελλήνων Φιλοσόφων και σε νεότερους Φιλοσόφους, όπως οι Υπαρξιστές και σε διάφορες Θεωρίες και Διδασκαλίες.

Είτε έτσι είτε αλλιώς η Ύπαρξη, στο Βάθος της, (είτε Θεωρούμε Αυτό το Βάθος σαν το Θεμέλιο οποιασδήποτε «Διαφοροποίησης», είτε σαν την Πραγματικότητα οποιασδήποτε «Κατάστασης») είναι το Χωρίς Ιδιότητες. Αλλά στην Τοπική της Εκδήλωση η Ύπαρξη προσδιορίζεται από τον «Τόπο», τις τοπικές συνθήκες και καταστάσεις.

Η Συνείδηση που ενσωματώνεται στον Υλικό Κόσμο έχει πάντα μια τοπική εμπειρία της ύπαρξης, της ζωής των φαινομένων, των συμβάντων. Κάποιος που γεννήθηκε στην «γη» ζει την γήινη ζωή με τις εδώ συνθήκες. Ασφαλώς κάποιος που γεννιέται κάπου αλλού (κι υπάρχουν δισεκατομμύρια κατοικημένοι πλανήτες στο υλικό σύμπαν) έχει μια διαφορετική εμπειρία ζωής (μορφή, περιβάλλον, συνθήκες κι εμπειρίες).

Η Κατανόηση της Ύπαρξης, της Ζωής σαν Φαινομένου και της ζωής σαν εμπειρίας ξεκινά από την αναγνώριση του Περιβάλλοντος, από την επιβίωση στο συγκεκριμένο περιβάλλον. Καμία Εσωτερίκευση και καμιά Γνώση δεν μπορούν να επιτευχθούν αν δεν εξασφαλισθεί η ίδια η ζωή.

Η γέννηση σε μια κοινωνία, η κοινωνικοποίηση κι η ανατροφή μέσα σε ιδιαίτερες πολιτισμικές συνθήκες είναι αυτό που διαμορφώνει τις ατομικές «συνειδήσεις» (συνειδητότητες, επιγνώσεις), που οριοθετεί και διαμορφώνει την βιωματική ροή των υποκειμένων. Είτε το θέλουμε είτε όχι η ατομική συνείδηση ανήκει εκ των πραγμάτων στην Συλλογική Συνείδηση και μετά έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτήρα.

Στην «Ανάδυσή» της η «συνείδηση» μετασχηματίζεται σε Μη-Δυαδική Συνείδηση (η Πραγματική Ατομικότητα, το Καθαρό Υποκείμενο) και μετά σε Παγκόσμια Συνείδηση (το Παγκόσμιο Υποκείμενο) και σε Άπειρη Συνείδηση (το Απόλυτο Υποκείμενο, ο «Θεός»). (Ο σωστός όρος εδώ δεν είναι η «συνείδηση» αλλά η Συνειδητότητα, αλλά στις Παραδόσεις χρησιμοποιείται συχνά ο όρος «συνείδηση» αντί του ορθού Συνειδητότητα).

Το Απόλυτο Υποκείμενο (ο «Θεός») είναι το Υποκείμενο που έχει απαλλαγεί από όλους τους περιορισμούς της πλασματικής προοπτικής. Είναι το Υποκείμενο που έχει Αναδυθεί σε Αντικειμενικότητα, Αυτό Που Υπάρχει.

…

Όλα στο Τοπικό Ηλιακό Σύστημα, οι πλανήτες, η γη, τα υλικά στοιχεία, οι υλικές μορφές, οι βιολογικές μορφές έχουν προέλθει από τον Ήλιο. Ο Ήλιος δεν είναι παρά η Εξωτερίκευση της Αόρατης Ψυχικής Ενέργειας, αυτό που γεννά τις υλικές μορφές. Η Συσχέτιση της Εσωτερικής Ουσίας, της Συνειδητότητας, με την υλική μορφή γεννά την εξωτερική ζωή και τα φαινόμενά της. Έτσι, για κάποιες Παραδόσεις ο Ήλιος Εκφράζει την Θεότητα σε Υλικό Πεδίο (Δεν είναι ο Θεός αλλά η Εξωτερική Εικόνα του Θεού, ένα Σύμβολο του Θεού).

Η γη, η εξωτερική ζωή, δεν προήλθαν απλά από τον Ήλιο, σχετίζονται μαζί του, με την Ηλιακή Δραστηριότητα. Η θέση της γης, η απόσταση από τον Ήλιο, η περιστροφή, συνθέτουν το κοσμικό (υλικό) περιβάλλον της ζωής.

Στην Αναγνώριση και στην Κατανόηση του περιβάλλοντος κόσμου, έχει λοιπόν σημασία ο Ήλιος, το Ηλιακό Έτος, οι Εποχές, τα Ηλιοστάσια κι οι Ισημερίες, οι φάσεις της Σελήνης και τα άστρα, ο καιρός.

Πέρα από όλα αυτά το Ηλιακό Έτος δεν είναι απλά το Φυσικό Ημερολόγιο (που δημιούργησε η Φύση κι όχι ο άνθρωπος) αλλά είναι κι ένα Σύμβολο και μια Παράλληλη Διαδικασία με αυτήν της Δημιουργίας και της Ζωής που Εξελίσσονται σε «Κύκλο».

Έχουμε μιλήσει πολλές φορές για τα Ηλιοστάσια, τις Ισημερίες και την Σχέση τους με τις Μυήσεις στην Αρχαιοελληνική Παράδοση. Μπορείτε να ανατρέξετε και σε παλιότερα άρθρα.

…

Η Φθινοπωρινή Ισημερία είναι περίοδος Περίσκεψης, Περισυλλογής και Εσωτερίκευσης. Η Ζωή (κι η ζωή τοπικά) είναι μια συνεχής δημιουργία, μιας συνεχής εξέλιξη, μιας συνεχής ολοκλήρωση που χάνεται στο Άπειρο Βάθος της Ύπαρξης.

Θεωρούμε ότι έχει πραγματοποιηθεί μια Βασική Αυτογνωσία, που μπορεί να είναι προΐόν είτε της φυσικής  ολοκλήρωσης, είτε (και) της Ανοιξιάτικης και της Καλοκαιρινής Μύησης. Λέγοντας Βασική Αυτογνωσία, εννοούμε τη Συναίσθηση της Ύπαρξης, την Αυτοσυνείδηση,  την Αίσθηση ότι είμαστε Ύπαρξη που εκδηλώνεται με αντίληψη, σκέψη, αίσθηση, σώμα, σε κάποιο περιβάλλον, σε κάποιο χρόνο (τώρα). .Αυτή η Βασική Αυτογνωσία είναι η Αρχή της Εσωτερικής Ζωής. Είναι η Πύλη της Εσωτερικής Ζωής.

Με Θεμέλιο αυτή την Βασική Αυτογνωσία μπορούμε να προχωρήσουμε στην Περίσκεψη.

Ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται. κατανοεί, σκέπτεται και επικοινωνεί με έννοιες. Αντιλαμβανόμαστε γενικά και περίπου και αποσαφηνίζουμε σιγά σιγά του περιεχομένου της αντίληψής μας. Κατασκευάζουμε το περιεχόμενο. Μπορεί να κάνουμε λάθος. Και αυτό σημαίνει ότι μπορεί να μην έχουμε σαφή και ακριβή κατανόηση του περιεχομένου μιας έννοιας. Ή μπορεί να έχουμε λανθασμένη σύλληψη μιας κατάστασης, μιας έννοιας.

Τι σημαίνει λοιπόν Περίσκεψη; Τι σημαίνει Περισυλλογή, Τι σημαίνει Εσωτερίκευση;

Περίσκεψη τυπικά σημαίνει σύνεση, προσεκτική αποσαφήνιση της παρούσας υπαρξιακής κατάστασης, σημαίνει στοχασμό και αληθινή αντίληψη των πραγμάτων και προσανατολισμό της ύπαρξης, δηλαδή της ζωής, της δράσης μας, ώστε να οδηγηθούμε σε μια κατάσταση που μας έχει αποκαλυφθεί (ή οραματιζόμαστε) ολοκληρωμένη, στην πλήρη έκτασή της, σε όλο το βάθος της. Ο Στόχος της Φύσης, ο Στόχος μας, είναι η Πλήρης Αυτοσυνειδησία. Δηλαδή η Πλήρης Αυτογνωσία, η Ολοκληρωτική Ελευθερία, η Απελευθέρωση από όλους τους περιορισμούς. Η Δράση ακριβώς θα μας φέρει εδώ. Αυτή είναι η βαθύτερη έννοια της ανθρώπινης βούλησης και της ολοκλήρωσης της ύπαρξης.

Περισυλλογή σημαίνει την Απόσυρση της Αντίληψης από τον εξωτερικό κόσμο.  Αυτό οδηγεί στην Εσωτερική Ζωή, στην Ανάδυση, στον Απέραντο Κόσμο Μέσα μας. Ο Εσωτερικός Κόσμος είναι πλατύτερος και βαθύτερος από τον εξωτερικό κόσμο. Αλλά πρέπει κάποιος να το βιώσει για να το κατανοήσει. Η Φιλοσοφική Περισυλλογή των Ελλήνων Φιλοσόφων της πρώιμης, της κλασικής και της ύστερης αρχαιότητας. δεν είναι παρά η Μύηση των Ιερών της Ελλάδος (Δελφοί, Ελευσίνα, Αθήνα) σε Φιλοσοφικό Λόγο. Η Περισυλλογή είναι η ορθή δράση προς την Αυτογνωσία. Είναι το Άνθισμα της Αυτογνωσίας και η Είσοδος στον Εσωτερικό Κόσμο.

Εσωτερίκευση σημαίνει πρακτικά την Μετατόπιση της Αντίληψης, της ζωής, στον Εσωτερικό Κόσμο της Αληθινής Ύπαρξης. Όταν στρεφόμαστε Μέσα, αντιλαμβανόμαστε και κατανοούμε ότι είμαστε Συνείδηση, Αληθινή Ύπαρξη,  Ουσία, που δεν έχει σχέση με τους περιορισμούς του εξωτερικού κόσμου ή της εκδήλωσης στον περιορισμένο τόπο. Είναι η Αίσθηση της Απεραντοσύνης. Η Εσωτερίκευση οδηγεί στη Βαθιά Συναίσθηση ότι είμαστε Ελεύθεροι Πραγματικά Ελεύθεροι και ανεξάρτητοι και ανηπερέαστοι από  οποιοδήποτε περιορισμό, τοπικές καταστάσεις και συνθήκες. Αυτή η Εσωτερική Ελευθερία είναι η Πραγματική Ελευθερία που οδηγεί στο Απέραντο Βάθος της Αληθινής Ύπαρξης.

Αυτό δημιουργεί μια Βαθιά Αίσθηση Ησυχίας, Ειρήνης, Μακαριότητας. Οι εξωτερικοί άνθρωποι θεωρούν ελευθερία την απελευθέρωση από κάποιες δεσμευτικές καταστάσεις και συνθήκες ή την αλλαγή αυτών των συνθηκών. Αυτό δεν είναι αληθινή ελευθερία, αλλά μετατόπιση στον ίδιο περιορισμένο χώρο ύπαρξης, (μια ανάσα ζωής, αλλά όχι ελευθερία). Αληθινά Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που έχει Μετατοπιστεί Μέσα, στον Απέραντο Αληθινό Κόσμο και δεν εξαρτάται από τίποτα εξωτερικό. Του είναι αδιάφορο. Ακόμη και αν καταρρεύσει το σύμπαν, αν καταστραφεί η ζωή, αν χάσει το σύνδεσμο με το υλικό σώμα, δεν νοιάζεται. Γιατί έχει συνειδητοποιήσει  ότι είναι η Αιώνια Συνείδηση και όχι τα παροδικά φαινόμενα της αντίληψης και της ζωής.

Η Φθινοπωρινή Μύηση φαίνεται να είναι η πιο Ιερή Μύηση, επειδή απλά μας οδηγεί στον Εσωτερικό Κόσμο. Είναι η Είσοδος στον Εσωτερικό Κόσμο. Όμως φανταστείτε ότι εάν η Είσοδος θεωρείται κάτι Ιερό, πόση Ιερότητα έχει η Ανάδυση στην Απεραντοσύνη του Εσωτερικού Κόσμου. Η κορυφή της Χειμερινής Μύησης προκαλεί Δέος, Ταπεινότητα και Βαθιά Συναίσθηση της Θεότητας Μέσα μας. Είναι η Περιοχή της Ιερής Σιγής.

 

Κοσμική Συνείδηση

 

Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΠΟΥ ΤΑ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΟΛΑ

Η Εσωτερική Θεώρηση

Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει αποδεκτή στους «ενημερωμένους» πανεπιστημιακούς κύκλους (όπου εργάζονται σοβαροί επιστήμονες) και τεκμηριώνεται επιστημονικά η άποψη ότι οι εμπειρίες των υποκειμένων τελικά θεμελιώνονται σε μια Αντικειμενική Κοσμική Συνείδηση  (Αντίληψη). Δεν έχει σημασία αν το υποκείμενο έχει επίγνωση αυτού του γεγονότος. Στην πραγματικότητα οποιαδήποτε υποκειμενική αντίληψη δεν είναι παρά μια «διαμόρφωση» (και μια «αλλοίωση» ταυτόχρονα) μιας γενικής αντικειμενικής αντίληψης. Όλα τα υποκείμενα «αυτοσχεδιάζουν» πάνω στην ίδια Αντικειμενική Βάση Αντίληψης.

Κάποιος που το «συνειδητοποιεί» αυτό νοιώθει ότι είναι ευκολότερο να «διαχειριστεί» το περιεχόμενο της Αντίληψής του, να «δει», να «διακρίνει» και να «απομακρύνει» τις διαδικασίες ή τις αιτίες που αλλοιώνουν την αντικειμενική αντίληψή του. Γιατί; Επειδή ακριβώς «διαισθάνεται» το αντικειμενικό έδαφος της αντίληψής του.

Αντίθετα κάποιος που απορροφιέται ολοκληρωτικά στην παρούσα τρέχουσα αντίληψη της πραγματικότητας είναι εγκλωβισμένος στην περιορισμένη αντίληψή του. Καταρχήν θεωρεί (λανθασμένα) ότι έχει μια πλήρη αντίληψη ενώ ολοφάνερα, από τον τρόπο που «οικοδομείται» η αντίληψή του φαίνεται ότι είναι περιορισμένη, μεροληπτική και σχετική. Αν και νοιώθει «εγκλωβισμένος» εν τούτοις δεν μπορεί να προσεγγίσει το «Έξω». Όλοι οι δρόμοι που «επιχειρεί» είναι αδιέξοδοι. Η μόνη ανοιχτή οδός είναι η ολοκληρωτική «παραίτηση» από το περιεχόμενο της περιορισμένης και «περιοριστικής» αντίληψης και η εγκατάλειψη όλων των εγωικών διαδικασιών, προσπαθειών και επιδιώξεων. Μόνο έτσι μπορεί η περιορισμένη συνειδητότητα να «αισθανθεί» το αντικειμενικό έδαφος της λειτουργίας της, να απελευθερωθεί και να δει.

Όπως και να έχει, είτε «Διαισθανόμαστε» την Αντικειμενική Βάση της Αντίληψής μας, είτε την «Ανακαλύπτουμε» μέσα από την επίπονη εγκατάλειψη του εγώ, το γεγονός είναι ότι η συνειδητότητά μας Αναδύεται σε μια Ευρύτερη Αντικειμενική Πραγματικότητα που δεν έχει καμία σχέση με τις εγωικές «ονειροφαντασίες».

Για την «Φιλοσοφία της Συνείδησης» το σημαντικό είναι ότι   οι άνθρωποι συνειδητοποιούν πλέον σήμερα ότι η συνηθισμένη συνείδηση που βιώνουν οι άνθρωποι «αναδύεται» από μια Αντικειμενική Κοσμική Βάση και πάλι, στην τελική εξέλιξή της «διαλύεται» μέσα στην Αντικειμενικότητα. Αυτή είναι μια Νέα Προσέγγιση της Πραγματικότητας για τον κόσμο της Δύσης. Στην Ανατολή είναι η Ουσία της κοσμοθεώρησής τους, στην Βεδάντα, στον Βουδισμό, στον Ταοϊσμό, κλπ. Φαίνεται ότι τελικά, στην Δύση, είχαν δίκηο οι Μυστικοί σαν τον Μάϊστερ Έκχαρτ κι είχαν άδικο όσοι ακολουθούν την θεολογία της δυαδικής αντίληψης που «τοποθετεί» τον Θεό έξω και μακριά από την ανθρώπινη ψυχή (συνείδηση, συνειδέναι, συνειδτότητα). Τελικά η «δυαδική θεολογία» είναι ήδη «ξεπερασμένη». Βέβαια, το πρόβλημα δεν το έχουν οι άνθρωποι της Δύσης, το έχουν οι σημαιοφόροι της δυαδικότητας και του απαρχαιωμένου τρόπου αντίληψης της πραγματικότητας.

Δίνοντας προτεραιότητα στην Οντολογία της Συνείδησης δεν απορρίπτουμε τον Θεό, τον «Βρίσκουμε» στην Βαθύτερη Ουσία της Συνείδησης, της Ανθρώπινης Ψυχής, της Αληθινής Ουσίας του Ανθρώπου. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αναθεωρήσουμε τελείως ότι «γνωρίζαμε» για την Ανθρώπινη Συνείδηση. Η Συνείδηση όχι μόνο έχει Οντολογική Προτεραιότητα αλλά ταυτόχρονα αποτελεί το Άπειρο Βάθος του Είναι. Χωρίς Ιδιότητες, Χωρίς Χώρο, Χωρίς Χρόνο. Καθαρό Είναι. Αυτή η Συνείδηση όχι μόνο Είναι το Υπόβαθρο των Πάντων, κάθε Κατάστασης ή Αντίληψης αλλά είναι και το Αντικειμενικό Έδαφος της συνηθισμένης συνείδησης (συνειδητότητας). Είναι η Ουσία μας. Δεν είναι κάτι Έξω, κάτι Ξένο. Είναι η Πραγματικότητά μας. Ασφαλώς δεν πρέπει να περιμένουμε ότι αυτή η νέα (για την Δύση) αντίληψη της πραγματικότητας μπορεί να υιοθετηθεί από τους συνηθισμένους ανθρώπους. Ο πολιτισμός στην Δύση (τουλάχιστον στο νοητικό επίπεδο) έχει «χρονοκαθυστέρηση».

Η Συνείδηση (σαν το Απροσδιόριστο Βάθος του Είναι) είναι Ενυπάρχουσα σε  όλη την «Δημιουργία», σε Όλο το Σύμπαν (της Μορφής) και «Εμποτίζει» με την Παρουσία της όλα τα πράγματα, από τον Άνθρωπο (της Αυτοσυνειδησίας) μέχρι τις προβιοτικές μικροσκοπικές οντότητες, ακόμα και αυτό που θεωρούμε «άψυχη» ύλη. Είτε το αναγνωρίζουμε είτε όχι, είτε το θέλουμε είτε όχι, είμαστε Αυτή η Συνείδηση, Είμαστε, μέσω της Φύσης μας, Συνδεδεμένοι με το Όλον, με Όλα, ακόμα και με το μόριο σκόνης. Η Ζωή Αναδύεται από την Συνείδηση, Στηρίζεται σε Αυτήν κι Ολοκληρώνεται σε Αυτήν. Δεν έχει προορισμό, εξέλιξη, ιστορία ή μέλλον και σκοπό. Είναι απλά το Άνθισμα της Συνείδησης κι η Επιστροφή στην Απόλυτη Ησυχία.

Τα Πεδία, τα Επίπεδα, οι Καταστάσεις της Συνειδητότητας «Εκτείνονται» από το Αχανές Βάθος μέχρι την Παγκόσμια Συνειδητότητα, την Ατομική Συνειδητότητα και την Ενσωμάτωση στην Μορφή. Είναι λογικό κι αναμενόμενο ότι  ο περιορισμός της Επίγνωσης σε μια Συγκεκριμένη Κατάσταση απομονώνει την αντίληψη κι εμποδίζει την «όραση» άλλων καταστάσεων της Συνειδητότητας. Έτσι η Θεώρηση της Πραγματικότητας από ένα Σημείο δεν είναι ποτέ η Ολοκληρωμένη Ερμηνεία της Πραγματικότητας. Δεν μπορούμε να μιλάμε ή να υποθέτουμε για πράγματα που δεν έχουμε εμπειρία και δεν γνωρίζουμε. Το Βάθεμα της «Κατανόησης» οδηγεί σε πιο Διευρυμένες Καταστάσεις και σε Πλατύτερα Οράματα της Πραγματικότητας. Αυτή είναι η Μοναδική Εξέλιξη που υπάρχει. Κι είναι απλά η Διαδικασία της Ολοκλήρωσης που οδηγεί την ταύτιση του Ω με το Α στην Ολοκλήρωση του Κύκλου της Ζωής. Έτσι εξηγείται πως από τις πιο απλές στοιχειώδεις μορφές συνειδητότητας φτάνουμε στην Ανθρώπινη Αυτοσυνειδησία στην Κοσμική Συνειδητότητα που είναι το Θεμέλιο της Δημιουργίας και στο Αχανές Οντολογικό Βάθος της Ίδιας της Συνείδησης.

…

Το έχουμε πει κι άλλοτε. Κάποιος μπορεί να γνωρίζει περισσότερα από όσα λέει, ή αφήνει να εννοηθεί, ότι γνωρίζει. Έχει τους λόγους του που το κάνει. Και κάποιος μπορεί να υπονοεί ή να αφήνει να εννοηθεί, ότι γνωρίζει περισσότερα από όσα γνωρίζει πραγματικά. Είναι θέμα Ηθικής. Οι επιστήμονες που δουλεύουν στο Cambridge πάνω στο «πρόγραμμα του πανψυχισμού» (που συζητείται ευρύτερα τις τρεις τελευταίες δεκαετίες) προβληματίζονται και διερευνούν για το αν η Ανθρώπινη Συνείδηση δομείται κι οργανώνεται από στοιχειώδεις φυσικές «συνειδήσεις» ή αν προκύπτει από την «αποδόμηση» μιας Κοσμικής Συνείδησης.

Στην πραγματικότητα, σε άλλους κύκλους της «γνώσης», γνωρίζουν πολύ περισσότερα. Το πρόβλημα που τίθεται από τους πιο πάνω επιστήμονες είναι στην πραγματικότητα γλωσσικό, δεν είναι πρόβλημα πραγματικό, ή πρόβλημα της πραγματικότητας (είναι ένα ψευδοπρόβλημα). Γιατί; Ερευνούν νοητικά πως συμβαίνουν τα πράγματα ή πως μπορούν να ερμηνευθούν, να τεκμηριωθούν, για να διατυπωθεί μια «θεωρία της συνείδησης».

Στο βιωματικό εμπειρικό επίπεδο τα πράγματα εκτυλίσσονται διαφορετικά. Η Συνείδηση ούτε «δομείται» από πιο στοιχειώδεις μορφές, ούτε «αποδομείται» από μια ευρύτερη κατάσταση. Η Συνείδηση Είναι Μία και Μοναδική και «Δημιουργεί» όλα τα Φαινόμενα («Αντικειμενικές» Καταστάσεις και «Υποκειμενικές» Αντιλήψεις) σε μια «Κατάσταση Επαλληλίας». Είναι Όλα Ταυτόχρονα Εδώ, Τώρα. Η Συνείδηση «Περιορίζεται» ή «Απελευθερώνεται» από τους περιορισμούς της. Αυτή είναι μια Εγγενής Φυσική Διαδικασία που δημιουργεί όλα τα φαινόμενα. Δεν είναι μια «εξωτερική» «αντικειμενική» «εξέλιξη» όπως την βλέπει ο δυαδικός νους και η εννοιολογική σκέψη, όπου τα πράγματα δομούνται ή αποδομούνται.

Είναι διαφορετικό να Βλέπουμε και να Παρατηρούμε κάτι που Συμβαίνει στην Φύση και διαφορετικό να περιγράφουμε νοητικά τι αντιλαμβανόμαστε. Ο Πρώτος Δρόμος είναι η Οδός του Εσωτερισμού. Ο δεύτερος δρόμος είναι το μονοπάτι της επιστήμης. Το ποιος φτάνει στην Αλήθεια κρίνεται εκ των πραγμάτων.

Αυτό που γνωρίζουμε στους Εσωτερικούς Κύκλους και που δύσκολα γίνεται κατανοητό είναι αυτό: Η Μόνη Αληθινή Δύναμη, η Μόνη Εξέλιξη κι η Μόνη Ολοκλήρωση είναι η Αυτογνωσία. Είναι Αυτό που Μένει τελικά από την Εμπειρία της Ζωής. Μιλάμε για Μερική Αυτογνωσία, για Πλήρη Αυτογνωσία. Όλα τα άλλα Φαινόμενα είναι παροδικά και δεν αφήνουν ίχνη, σύννεφα που διαλύονται στον Ήλιο της Αυτογνωσίας, της Πλήρους Αυτογνωσίας της Θεότητας της Φύσης.

…

Δείτε αυτά τα βιβλία:

Andrew O. Fort - The self and its states_ A states of consciousness doctrine in Advaita Vedanta-Motilal Banarsidass Publishers, 1990

Charles T. Tart  (Editor), Transpersonal Psychologies: Perspectives on the Mind from Seven Great Spiritual Traditions, HarperCollins Publisher, 1992

Charles T. Tart, Ph. D - States of Consciousness, iUniverse, 2001

The Cambridge Handbook of Consciousness (Philip David Zelazo, Morris Moscovitch etc.) Cambridge University Press, 2007

Self, No Self, Perspectives from Analytical, Phenomenological, and Indian Traditions (Mark Siderits (Editor), Evan Thompson (Editor) etc.), OUP Oxford, 2010

 

Η Ερμηνεία της Εικόνας

Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ Είναι η Πραγματικότητα κάθε «Αντικειμενικής» Κατάστασης, κάθε «Υποκειμενικής» Διαφοροποίησης. Πάνω στην Υπαρξιακή Βάση της Κοσμικής Πραγματικότητας «Χτίζονται» όλα τα Παροδικά Φαινόμενα, που είναι Αληθινά μόνο όσο «Διαρκούν» και δεν Αφήνουν Ίχνη όταν «Διαλύονται» μέσα στην Υπαρξιακή Πραγματικότητά τους.

Η Κοσμική Συνείδηση είναι η Μόνη Πραγματικότητα που Υπάρχει. Περιέχει Μέσα της, σε Επαλληλία, όλα τα Παροδικά Φαινόμενα, όσο διαρκούν. Έτσι, Αυτό που «Εμφανίζεται» σαν «Δημιουργία» έχει Ολογραφικό Χαρακτήρα. Όλα τα Φαινόμενα, Αντικειμενικές Καταστάσεις, Υποκειμενικές «Δομές», είναι η Πραγματικότητα του Όλου που «Εμφανίζεται» σε ένα «Μέρος» της μόνο. Όλα, Εν Δυνάμει, Είναι το Όλον. Ακόμα κι ένα μόριο σκόνης. Το «Σύμπαν» είναι Ιερό σε όλες τις «Εκδηλώσεις του.

Όλα Είναι Παροδικά κι όλα «Ολοκληρώνονται» στην Ύστατη Πραγματικότητα. Το Μόνο «Σταθερό» Στοιχείο που Επιβιώνει της Παροδικότητας είναι η Αυτογνωσία (στον Όποιο Βαθμό Υπάρχει). Αυτή η «Αυτογνωσία» Βαθαίνει Συνεχώς μέσα στην Ροή της Φαινομενικής Πραγματικότητας κι όταν «Ολοκληρώνεται» Ταυτίζεται με την Πραγματικότητά της, την Κοσμική Συνείδηση.

Ο Μόνος Αληθινός Υπαρξιακός Πυρήνας είναι η «Αυτογνωσία». Κι Αυτή η «Αυτογνωσία» δεν είναι παρά το «Ταξίδι» της Κοσμικής Συνείδησης μέσα στην «Φαντασία» της Πραγματικότητας. Ένα «Ταξίδι» καθαρά «Γνωσιολογικό. Από όλα τα άλλα Φαινόμενα δεν μένει Τίποτα.

Η Θρησκειολογική Ανάλυση

Οι άνθρωποι που έχουν μία πιο ευρεία εμπειρία της Πραγματικότητας (μία «ανώτερη εμπειρία»)... κατανοούν ότι η Αντικειμενικότητα του Βιώματος βρίσκεται όχι στον εαυτό τους, στα μέσα τους, στον τρόπο τους... αλλά στο ίδιο το Βίωμα:

Το υποκείμενο υφίσταται μία βαθμιαία, φυσική αλλά τρομακτική μεταμόρφωση, σε σχέση με τον συνηθισμένο άνθρωπο... ( ο μεταμορφωμένος άνθρωπος απέχει τόσο από τον συνηθισμένο άνθρωπο... όσο ο άνθρωπος από τα άλλα πρωτεύοντα ζώα... όσο κι αν αυτό ακούγεται άσχημο για τον άνθρωπο... επειδή δεν λαμβάνεται υπόψη η προοπτική εξέλιξης του ανθρώπου που ανοίγεται μπροστά του...)...

Συνεπώς η αντίληψη της Αντικειμενικότητας, μετατοπίζεται από την ατομική εμπειρία, προς Αυτό που Βιώνεται... κι Αυτό Είναι Μία Ευρύτερη Πραγματικότητα, που ξεφεύγει από τον έλεγχό μας...

Αν λοιπόν όλα τα «υποκείμενα» που μετέχουν σε μία τέτοια εμπειρία, «υποχωρούν» για να Αναδυθεί Αυτό Το Άλλο, τότε γίνεται κατανοητό γιατί η Πραγματικότητα Είναι Μία...

Η νέα αυτή αντίληψη, αν και «ατομική» είναι σε συνεχή επικοινωνία με Κάτι Ευρύτερο... Είναι ένα νέο είδος συνείδησης που κάποιοι ονομάζουν κοσμική συνείδηση του ανθρώπου....

Ένας χριστιανός που έφτασε στον καθαρό νου κι έχει εμπειρία του Θεού (στο μέτρο που την έχει):

Δεν διαφέρει σε τίποτα από τον σούφι που βιώνει το Είναι (στο μέτρο που το βιώνει), κι οδηγείται προς το Καθαρό Είναι του Θεού.

Δεν διαφέρει σε τίποτα από τον βουδιστή που βιώνει τις εσωτερικές καταστάσεις της συνείδησης κι οδεύει προς το Ασαμσκρίτα (το μη-σύνθετο, το μη-γεννημένο...).

Δεν διαφέρει σε τίποτα από τον οπαδό της Καμπάλα που βιώνει τον Εαυτό ( στο Κέτερ της Ασίγια), κι επικοινωνεί... με τον Θεό.

Κλπ., κλπ,...

Όλοι αυτοί (εφόσον βιώνουν την εμπειρία), όχι μόνο συνεννοούνται μεταξύ τους, αλλά και κατανοούν ότι έχουν την ίδια εμπειρία, γιατί η εμπειρία τους έχει ξεφύγει, πέρα από την κουλτούρα στην οποία δομήθηκε, πέρα από την κοσμοαντίληψη μέσα στην οποία λειτούργησε, πέρα από ατομικές αντιλήψεις και περιγραφές: Βασίζεται στην Ίδια την Πραγματικότητα που Αποκαλύπτεται (κι Αυτή η Πραγματικότητα, δεν ελέγχεται από τον μικρό άνθρωπο...)...

Τέτοιοι άνθρωποι μπορούν να κυκλοφορούν ανάμεσά μας και να ασχολούνται με πολύ ταπεινά πράγματα, όπως το να φτιάξουν πρωινό στο παιδί τους, ή να σταθούν στην ουρά για να πληρώσουν ένα λογαριασμό, ή να έχουν κάποιο οικονομικό πρόβλημα, ή κάποιο ατύχημα... αλλά όλα αυτά τα κάνουν, ή τα υφίστανται, με τελείως διαφορετικό τρόπο από εκείνον του συνηθισμένου ανθρώπου... Οι «άγιοι», δεν είναι στον ουρανό, κυκλοφορούν ανάμεσά μας...