Επίγνωση του «Είναι»

 

ΑΡΧΗ, Είναι και Γίγνεσθαι

Η Εσωτερική Θεώρηση: Η Μοναδική Πραγματικότητα

Η Πραγματικότητα – όταν μιλάμε κυριολεκτικά, κατανοώντας, βιώνοντας, το πλήρες νόημα του όρου – δεν μπορεί παρά να είναι Μία. Οτιδήποτε άλλο είναι μια άλλη αντίληψη της Πραγματικότητας, μια άλλη «πραγματικότητα», ένα όραμα, μια κατασκευή της αντίληψης. Υπάρχουν Αντικειμενικά Πεδία που εκδηλώνεται η Αντίληψη και Υποκειμενικά επίπεδα που λειτουργεί η αντίληψη της πραγματικότητας. Οτιδήποτε όμως πέρα από την Μία Πραγματικότητα δεν είναι η Πραγματικότητα, είναι ένα όραμα της Πραγματικότητας.

Όλες αυτές οι αντιλήψεις, τα οράματα της Πραγματικότητας λειτουργούν σε ένα Δευτερογενές Πεδίο της Αντίληψης, της «Οργάνωσης», της «κατασκευής».

Στην πραγματικότητα μόνο η Ύστατη Αντίληψη της Πραγματικότητας είναι Αληθινή. Όλα τα άλλα Οράματα της Πραγματικότητας, η Δημιουργία, οι Κόσμοι, η Παγκόσμια Συνείδηση, η Ατομική Μη-Δυαδική Συνείδηση, η Δυαδική Συνείδηση, της Νόησης, της Αίσθησης και της Μορφής, όλα, δεν είναι παρά Δραστηριότητες, Παροδικά Φαινόμενα, που αργά ή γρήγορα «διαλύονται». Ολόκληρη οι Δημιουργία με τους Κόσμους και τις Καταστάσεις της δεν είναι παρά μια Κίνηση στο Παρόν που μετασχηματίζεται, μέχρι την διάλυσή της.

Η Κατανόηση ότι μόνο η Μία Πραγματικότητα του Καθαρού Είναι είναι Αληθινή κι ότι όλα τα Οράματα είναι Παροδικά Φαινόμενα οδηγεί στην Διάλυση των Οραμάτων. Ακριβώς όπως το Φως της Μέρας διαλύει την ομίχλη της νύχτας.

Αυτό που Υπάρχει είναι μια Απεραντοσύνη Χωρίς Ιδιότητες, ένα Αναλλοίωτο Παρόν που ανανεώνεται χωρίς να αλλάζει. Μια Ομοιογενής Κατάσταση όπου όλα τα Οράματα έχουν διαλυθεί, μια Πανταχού Παρουσία χωρίς διαφοροποιήσεις. Η Αντίληψη Βιώνει την Αληθινή Αντικειμενική Βάση της, Βιώνει την Πραγματικότητα κι όχι Φαινόμενα. Αυτή η Κατάσταση της Αντίληψης είναι ουσιαστικά πέρα από το «περιεχόμενο» είναι η Ουσία της Κενότητας, είναι το Αληθινό Περιεχόμενο της Ύπαρξης που είναι πέρα από την Δημιουργία.

Το Καθαρό Είναι στην πραγματικότητα είναι Εικόνα του Παντός, του Ενός που Κρατεί τα Πάντα, της Πηγής των Πραγμάτων, της Θείας Οντολογικής Αρχής. Διαφέρει μόνο στο ότι έχει Γνωσιολογικό Χαρακτήρα. Όλο το «Περιεχόμενο» του Είναι είναι ένα Γίγνεσθαι, ένα Παροδικό Φαινόμενο.

Στην πραγματικότητα το Καθαρό Είναι είναι η Αντικειμενική Βάση κάθε Δραστηριότητας, κάθε Φαινομένου, κάθε Οράματος, κάθε Κατάστασης, κάθε εμπειρίας. Δεν πραγματοποιείται, δεν συνειδητοποιείται, απλά Αποκαλύπτεται όταν διαλύονται οι Δευτερογενείς Δραστηριότητες, τα Οράματα του Γίγνεσθαι, το γίγνεσθαι. Αυτή η Κατάσταση είναι η Πλήρης Ζωή, η Πλήρης Αληθινή Δράση της Ύπαρξης, δεν είναι η Ακινησία του Θανάτου, όπως αντιλαμβάνεται η σχετική συνείδηση.

Όταν βρίσκεσαι σε κίνηση και θέλεις να βιώσεις την Ακινησία απλά σταματάς να κινείσαι. Με άλλα λόγια λειτουργείς στο καθαρά αντικειμενικό πραγματικό πρακτικό επίπεδο. Αν μέσα στην κίνηση επιδιώκεις την Ακινησία είσαι ακόμα σε κίνηση κι αυτό που πραγματοποιείς είναι μια πλαστή ακινησία. Δεν λειτουργείς στο αντικειμενικό πραγματικό πρακτικό επίπεδο, λειτουργείς στο επίπεδο της κίνησης, της οργανωμένης δραστηριότητας, της νόησης, της αίσθησης, της εξωτερικής εμπειρίας.

Τελικά το θέμα είναι από που (άρα πως) βλέπεις. Όταν είσαι μέσα στην κίνηση υπάρχει το έξω, το υπερβατικό. Όταν είσαι στην Ακινησία υπάρχει επίσης το μέσα στην κίνηση. Στην Τελική Κατανόηση απλά Βλέπεις το Πραγματικό και το Οραματικό χωρίς να «ενοχλείσαι. Έτσι αποκαθίσταται η Αίσθηση του Όλου. Όλα, το Όλον, τα πράγματα «είναι αυτό που είναι», τίποτα περισσότερο, τίποτα άλλο. Αυτή είναι η πραγματική σημασία του Βουδιστικού «Ταθάτα».

Τελικά μόνο το Πραγματικό υπάρχει. Δεν υπάρχει το Πραγματικό και το «Κατασκευασμένο» , όπως λέει ο δυαδικός νους. Υπάρχει μόνο το Πραγματικό. Κι Αυτό, το Πραγματικό είναι η Πραγματικότητα του Φαινομένου. Είναι η Σταθερή Βάση όπου εμφανίζονται όλα. Άρα δεν υπάρχουν δύο πραγματικότητες, όπως ισχυρίζεται ο δυαδικός νους. Η «διαφορά» ανάμεσα στην Αντίληψη του Πραγματικού που τα περιλαμβάνει όλα και στην δυαδική αντίληψη που ξεχωρίζει Πραγματικό και «κατασκευασμένο» είναι γνωσιολογική. Πάνω σε αυτή την εσφαλμένη αντίληψη θεμελιώνεται η δυαδική γλώσσα που περιγράφει δυαδικά τον κόσμο.

Πως όμως (αναρωτιέται ο δυαδικός νους) μπορούμε να πάμε πέρα από την απατηλή αντίληψη, της δυαδικότητας, στην Αντίληψη του Πραγματικού; Δεν πρέπει να υποθέσουμε ότι υπάρχει μια άλλη πραγματικότητα πέρα από την δυαδική αντίληψη. Το Πραγματικό περιλαμβάνει ήδη τον δυαδικό νου, την δυαδική αντίληψη, σαν δραστηριότητα, σαν δομική λειτουργία, του κατασκευασμένου. Απλά σταματάμε να υφαίνουμε το πέπλο της αυταπάτης. Το Πραγματικό Αποκαλύπτεται. Όχι σαν μια άλλη πραγματικότητα αλλά σαν η πραγματικότητα του απατηλού.

Να το εξηγήσουμε με άλλα λόγια. Κατανοήστε την Σχέση και την «διαφορά» του Απεριόριστου Χώρου και του καθορισμένου και περιορισμένου (από όρια) τόπου. Αυτός που είναι τοπικά περιορισμένος (ο δυαδικός νους) ξεχωρίζει αναγκαστικά τα όριά του από το Απεριόριστο (Μη-Δυαδικό). Στην πραγματικότητα μόνο το Απεριόριστο (Πραγματικό) υπάρχει που περιλαμβάνει οποιονδήποτε τοπικό περιορισμό. Το Απεριόριστο είναι η πραγματικότητα του τοπικού. Δεν υπάρχουν δύο πραγματικότητες, το Απεριόριστο και το τοπικό. Υπάρχει μόνο το Απεριόριστο που είναι ταυτόχρονα και η πραγματικότητα κάθε τοπικού. Πως μεταβαίνουμε από το τοπικό στο Απεριόριστο.; Η ερώτηση είναι μόνο γλωσσική. Η απάντηση όπως είναι στο αντικειμενικό πραγματικό πρακτικό πεδίο. Το Απεριόριστο περιλαμβάνει ήδη το τοπικό. Αρκεί να διαλύσουμε τα όρια που περιορίζουν το τοπικό και ιδού, το Απεριόριστο Αποκαλύπτεται σαν η πραγματικότητα του τοπικού. Τελικά ο Χώρος είναι πάντα Απεριόριστος. Οι τοπικοί περιορισμοί είναι πάντα σχετικοί και προσωρινοί. Αρκεί να μην «παγιδευόμαστε» στα όριά τους και στην «λογική» τους.

Η Κατανόηση της Αληθινής Φύσης του Όλου, όπου υπάρχουν όλα, ανεμπόδιστα και χωρίς να δημιουργούν «προβλήματα» βρίσκεται πέρα από το Ορίζοντα του Κύκλου Ολοκλήρωσης, στο Βάθος, στην Αρχική Πηγή.

 

Η Ερμηνεία της Εικόνας

Το Χωρίς Ιδιότητες (Λευκό) είναι η Οντολογική Πηγή των Πάντων.

Η Αντικειμενική Αντίληψη, η Γυμνή Αντίληψη, το Καθαρό Είναι έχει τον Γνωσιολογικό Χαρακτήρα της Βάσης Διάρθρωσης πάνω στην Οποία «Υφαίνονται» Όλα. Η Αντικειμενική Αντίληψη, το Καθαρό Είναι είναι στην Ουσία του Κενότητα (διαφοροποιήσεων), Ομοιογενής Επίγνωση που δεν έχει μετασχηματιστεί. Από την άποψη του δυαδικού νου ο Κύκλος της Ολοκλήρωσης, η Αντικειμενικότητα, το Καθαρό Είναι είναι ο Ορίζοντας του Γίγνεσθαι, εκεί που «χάνονται» όλα.

Το Όραμα, η Δημιουργία, οι κόσμοι, η ζωή κι οι εμπειρίες δεν είναι παρά μια κίνηση στο τίποτα, μια εμφάνιση, μια όψη, που δεν αφήνει ίχνη αλλά μεταλλάσσεται συνεχώς στο Στιγμιαίο Παρόν, μέχρι το τέλος της Δημιουργίας.

 

Η Θρησκειολογική Ανάλυση: Επίγνωση του «Είναι»

Είτε το θέλουμε, αγαπητοί φίλοι, είτε όχι, είμαστε ριγμένοι χωρίς την παρούσα θέλησή μας, στο Είναι. Όλοι μας, ακόμα κι ο αμόρφωτος βοσκός πάνω στον Όλυμπο, έχουμε επίγνωση του Είναι. Έχουμε επίγνωση ότι υπάρχουμε, ότι ζούμε κι ότι δρούμε μέσα στο όποιο περιβάλλον...

Όλοι όσοι θέλησαν, χιλιετηρίδες τώρα, να φιλοσοφήσουν, απλά προσπάθησαν να διαφωτίσουν αυτή την επίγνωση του Είναι... Αυτό είναι μία τελείως φυσική πορεία (αναγκαιότητα) και δεν υπάρχει πουθενά «πρέπει»...

Αν ο Πλάτωνας θεμελίωσε την «Θεωρία περί του είναι» (του «τελείως είναι»), ή αν ο Βούδας μίλησε για το Ασαμσκρίτα (που πραγματοποιείται με το νιρβάνα), κι άλλοι μίλησαν αλλιώς για την Πραγματικότητα, απλά προσπάθησαν να διαφωτίσουν αυτή την επίγνωση του Είναι, που υπάρχει μέσα σε όλους τους ανθρώπους...

Δεν μιλάμε για θεωρίες λοιπόν, μιλάμε για το πως, εμείς προσωπικά, μπορούμε να κατανοήσουμε αυτό το Είναι... Η επίγνωση του Είναι, μέσα στον καθένα μας, είναι η πύλη, ο δρόμος, και η ολοκλήρωση, προς την Πλήρη Αντίληψη του Είναι, όχι του προσωπικού, ατομικού είναι, αλλά του Είναι σαν Καθαρού Είναι...

Από εδώ αρχίζει η αληθινή φιλοσοφία, η αληθινή θρησκεία, η αληθινή ζωή...

Το Είναι (σαν Καθαρό, Αντικειμενικό Είναι), δεν το δημιουργήσαμε εμείς, δεν είναι προϊόν προσωπικής αντίληψης. Είμαστε εξ’ αρχής ριγμένοι στο Είναι, Είμαστε, υπάρχουμε, αντιλαμβανόμαστε ένα αντικειμενικό γεγονός (έστω κι αν δεν μπορούμε να το αντιληφθούμε παρά μόνο μέσα από προσωπικές προοπτικές και δεν μπορούμε να το «ερμηνεύσουμε» προς το παρόν). Αντιλαμβανόμαστε ένα αντικειμενικό γεγονός... εκτός κι αν είμαστε πλάσματα της φαντασίας μας, οπότε είμαστε ανύπαρκτοι...

Τώρα: Πως αντιλαμβανόμαστε αυτό το αντικειμενικό κατ’ αρχήν Είναι; Μέσα από κάποιες προσωπικές λειτουργίες (εγώ, διανόηση, αντίληψη, κλπ.), που έχουν το φυσικό τους αντίστοιχο στον εγκέφαλό μας... Όταν η επίγνωση διοχετεύεται και λειτουργεί μέσα από αυτούς τους προσωπικούς μηχανισμούς (που έχουν το φυσικό τους αντίστοιχο στον εγκέφαλό μας), έχουμε απλά επίγνωση των καταστάσεων του Είναι... Αναγκαστικά αυτό οδηγεί σε μία προσωπική αντίληψη της πραγματικότητας (κι ο καθένας ζει στον δικό του κόσμο)... Αυτός είναι ο απλός δρόμος, του φυσικού, απλού, ανθρώπου. Με αυτό τον τρόπο όμως δεν διαφωτίζεται το Είναι σαν Είναι, αλλά απλά βιώνονται κάποιες καταστάσεις του Είναι, στην παρούσα ζωή...

Προφανώς ο δρόμος που δίδαξαν όλοι οι μεγάλοι σοφοί του πλανήτη ήταν άλλος... Μίλησαν για επίγνωση που θα απελευθερωνόταν από όλους τους προσωπικούς μηχανισμούς που «παραμορφώνουν» την πραγματικότητα:

Το αν είναι δυνατόν αυτό μπορεί να συζητηθεί.

Το που οδηγεί αυτό επίσης συζητείται.

Το τι σημαίνει ακριβώς αυτό διερευνάται.

Αγαπητοί φίλοι, όλοι αυτοί που μίλησαν για μία ανώτερη επίγνωση της Πραγματικότητας, μίλησαν για Επίγνωση του Είναι (σαν Καθαρού Είναι)... δεν μίλησαν για κάποια κατάσταση του Είναι... Για να το καταλάβει κάποιος πρέπει να το βιώσει...

Μετά, αυτή η επίγνωση δεν έχει υποκειμενικά στοιχεία, παραμορφώσεις, γι’ αυτό είναι η βάση της αντικειμενικής αντίληψης της Πραγματικότητας..

Μετά, σε αυτή την ανώτερη επίγνωση, η αντίληψη της ατομικότητας έχει μεταμορφωθεί πλήρως.

Η ανώτερη επίγνωση σχετίζεται με το Ευρύτερο Είναι. Αυτό το Ευρύτερο Είναι, που αποκαλύπτεται εδώ, είναι Αντικειμενικό κι ασφαλώς υπερβαίνει τα όρια της επίγνωσής μας (που έχει το φυσικό της αντίστοιχο στον εγκέφαλό μας). Το Αντικειμενικό Είναι, δεν εξαρτάται από φυσικούς φορείς... Κι είναι η Εξωτερική Όψη Αυτού που οι άνθρωποι αποκαλούν Θεό...

Με άλλα λόγια οδηγούμαστε έτσι στην αντίληψη της Υποκρυπτόμενης Πραγματικότητας πίσω από τον φυσικό κόσμο... Εδώ είναι η Αρχή της Υπερβατικότητας...

Όποιος θέλει μπορεί να το δοκιμάσει.

Παγκόσμια Συνείδηση

 

ΟΛΟΝ

Η Εσωτερική Θεώρηση: ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ και Υποκειμενικό

Υπάρχει Μία Μοναδική Ουσία (Συνείδηση) που είναι το ΒΑΘΟΣ. Υπάρχει Μία Δραστηριότητα-Ενέργεια-Αντίληψη(Όραση), η «Αντικειμενική Συνείδηση», η Αντικειμενική Αντίληψη που  είναι το ΒΑΘΡΟ. Πάνω στην «Αντικειμενική Συνείδηση» (Αντίληψη) Υφαίνονται «Υποκειμενικές «Οργανώσεις», που λειτουργούν σαν «Συστήματα Αντίληψης»: Παγκόσμια Συνείδηση (με Τρεις «Ποικιλίες»), Μη-Δυαδική Συνείδηση, Νους-Νόηση, Ενέργεια-Αίσθηση, Μορφή-Σώμα.

 Όλα αυτά δεν λειτουργούν στο Αντικειμενικό Επίπεδο του Βάθρου, αλλά σε ένα Δευτερογενές Επίπεδο της «Οργάνωσης» (στην ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ). Έτσι, ενώ η Πραγματικότητα Είναι Μοναδική (στο ΒΑΘΟΣ), είναι Μία (στο ΒΑΘΡΟ), «Φαίνεται» να «Διαφοροποιείται» (στην ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ) σε Επίπεδα Ύπαρξης.

Στα Ανώτερα Επίπεδα Υποκείμενο-Αντικείμενο (Όραση-Ορόμενο) δεν Διαχωρίζονται. Υποκείμενο-Αντικείμενο «διαχωρίζονται» στους κατώτερους «κόσμους».

Επειδή λοιπόν όλα Υφαίνονται στο Ένα Κοινό Αντικειμενικό Βάθρο, της «Αντικειμενικής Συνείδησης (Αντίληψης) για αυτό όλο Αυτό (η Δημιουργία, το Όλον) έχει Ολογραφικό Χαρακτήρα. Δηλαδή και το Όλον και «κάθε τι» Υφαίνεται, Στηρίζεται κι Είναι στο Βάθος η «Αντικειμενική Συνείδηση» (Αντίληψη) κι ας φαίνεται σαν κάτι ξεχωριστό στην «Επιφάνεια). Με άλλα λόγια το «κάθε  τι» Είναι η «Αντικειμενική Συνείδηση» (σαν ΒΑΘΡΟ) και μια Ιδιαίτερη προβολή-«οργάνωση»-«σύστημα» (στην ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ) ταυτόχρονα.

Ο Μοναδικός Δρόμος προς την Πραγματικότητα είναι να «Συνειδητοποιήσουμε», να «Κατανοήσουμε», να «Βιώσουμε» το ΒΑΘΡΟ της Ύπαρξης, την «Αντικειμενική Συνείδηση» (Αντίληψη), Μέσα μας. Με άλλα λόγια πρέπει να «Αναδυθούμε» από τον κόσμο των μορφών, της αίσθησης, της νόησης (τους κατώτερους κόσμους της πολλαπλότητας) στην Μη-Δυαδική Συνείδηση, στους Ουρανούς της Ενότητας της Παγκόσμιας Συνείδησης, στην Αντικειμενική Συνείδηση του ΒΑΘΡΟΥ, στην Εσώτατη Ουσία του Παντός, στο ΒΑΘΟΣ του Απολύτου.

Στην πραγματικότητα πρέπει να αλλάξουμε Επίπεδο Κατανόησης. Να Διευρύνουμε την Επίγνωσή μας, να Βαθύνουμε την Συνειδητότητά μας, να Περάσουμε Πέραν της Επιφανείας (των Δράσεων και των Δραστηριοτήτων της Επιφάνειας), στο Ακίνητο Βάθος της Αντικειμενικής Συνείδησης.

Γίνεται Κατανοητό λοιπόν ότι εδώ δεν μιλάμε για δράση, προσπάθεια, έλεγχο, πειθαρχία, στο επιφανειακό επίπεδο της εξωτερικής δραστηριότητας αλλά για μια «μετατόπιση» της Προσοχής, της Αντίληψης, του Κέντρου Βάρους της Ύπαρξης από την Επιφάνεια στο Ουσιαστικό Βάθος. Με άλλα λόγια το Εσωτερικό Ταξίδι δεν έχει καμία σχέση με εξωτερικές δραστηριότητες. Το  αντίθετο.

Για τον δυαδικό, εξωτερικό, επιφανειακό νου, φαίνεται σαν Ακινησία, σαν Κενότητα, σαν το Τίποτα. Στην πραγματικότητα είναι η Πλήρης, Ζωντανή Ουσία που Διατρέχει το Αιώνιο Παρόν, Ανανεώνεται Συνεχώς χωρίς να Αλλοιώνεται είναι η Ζωή σε Πλήρη Αφύπνιση, είναι ο Κύκλος της Ολοκλήρωσης που Περικλείνει τα Πάντα κι Αναπαύεται στο Χωρίς Ιδιότητες Απόλυτο.

 Η Πραγματική Ουσία είναι το Βάθρο του Αντικειμενικού. Πάνω στη Βάση του Αντικειμενικού «οργανώνεται» το Υποκειμενικό: Παγκόσμια Συνείδηση, Μη-Δυαδική Συνείδηση, νους, αίσθηση, μορφή.

Η Πραγματική Αφύπνιση Ολοκληρώνεται στον Κύκλο της Αντικειμενικής Συνείδησης.

Για τον δυαδικό επιφανειακό νου, στην «εξέλιξη» της Συνειδητότητας υπάρχουν δύο κοσμικά όρια. Η Μη-Δυαδική Συνείδηση που βιώνεται σαν «αντικειμενική» σε σχέση με το εγώ και τον δυαδικό νου. Το Όριο της Αντικειμενικής Συνείδησης που μας «διαχωρίζει από το ΒΑΘΟΣ, από την ΠΗΓΗ.

Τι είναι τελικά η Ατομικότητα (που εκδηλώνεται στους κατώτερους κόσμους σαν Άνθρωπος; Η Ατομική Ψυχή «οργανώνεται» στην Βάση του Αντικειμενικού, κατ΄εικόνα και ομοίωση του Παγκόσμιου. Γύρω από το «κέντρο»  (εγώ) συσσωρεύονται, αντιλήψεις, προκαταλήψεις, συνήθειες, συμπεριφορές. Αντίληψη (εγώ) και αντιλαμβανόμενο (πράγματα) διαχωρίζονται. Η Συνείδηση βιώνει την δυαδικότητα.

 Στην πραγματικότητα η ατομική ψυχή είναι ένα «προσωπείο» του Παγκόσμιου, είναι το Αντικειμενικό Παγκόσμιο, που Πηγάζει από την Πηγή.

Το Υποκειμενικό, η «οργάνωση» (του εγώ) λειτουργεί όχι στο Βασικό Αντικειμενικό Πεδίο της Ενότητας, αλλά σε ένα δευτερεύον πεδίο, της δυαδικότητας.

Το Υποκειμενικό είναι «οργάνωση», σύστημα, μπορεί να αναδιοργανωθεί, αλλάζει «περιεχόμενο» αλλά ποιοτικά παραμένει στο ίδιο πεδίο της δυαδικότητας.

Αν οι άνθρωποι κατανοούσαν «πως» στο Βασικό Αντικειμενικό Πεδίο «οργανώνεται» το Υποκειμενικό, πως δομείται αυτή η οργάνωση και πως λειτουργεί και παρασέρνει τα όντα στους κατώτερους κόσμους (αν δηλαδή κατανοούσαν το μηχανισμό της ψυχικής συγκρότησής τους), θα μπορούσαν να απελευθερωθούν.

Για να αλλάξουμε πεδίο (από το πεδίο της δυαδικότητας στο Πεδίο της Ενότητας) πρέπει η «οργάνωση» να διαλυθεί. Εγκατάλειψη του «περιεχομένου», εξάλειψη του «κέντρου». Έτσι Αναδυόμαστε στην Μη-δυαδική Συνείδηση κι Ανοίγει ο Δρόμος για τους Ανώτερους Ουρανούς της Ενότητας και την Επιστροφή στην Πηγή.

Η Ερμηνεία της Εικόνας

Στην Εικόνα Φαίνεται:

Το ΛΕΥΚΟ ΒΑΘΟΣ,

Ο Μαύρος Κύκλος της Ολοκληρωμένης Αντικειμενικής Συνείδησης που Περικλείνει τα Πάντα, που Υφαίνει τα Πάντα, που Στηρίζει τα Πάντα, που είναι η Εσωτερική Ουσία των Πάντων, πέρα από τις επιφανειακές οργανώσεις που λειτουργούν στο Δευτερογενές  Επιφανειακό Πεδίο της Εξωτερικής Δράσης.

Οι «Οργανώσεις» πάνω στο Βάθρο του Αντικειμενικού, η Παγκόσμια Συνείδηση (Ιώδες, Μπλε, Γαλανό), η Μη-Δυαδική Συνείδηση (Πράσινο), ο νους-νόηση (κίτρινο), η αίσθηση-ενέργεια (πορτοκαλί), η μορφή-σώμα (ερυθρό). Όλα αυτά είναι «οργανώσεις» πάνω στην Βάση του Αντικειμενικού, Πεδία ή κόσμοι, Επίπεδα Συνειδητότητας, Καταστάσεις Επίγνωσης.

Η Εικόνα (για όποιον γνωρίζει να «διαβάζει») δείχνει πολύ περισσότερα. Την Σχέση Αντικειμενικού-υποκειμενικής οργάνωσης. Την Οδό της Εσωτερικής Κατανόησης και την Ανάδυση στο Αντικειμενικό, την Τελική Ολοκλήρωση Στο Χωρίς Ιδιότητες. Αρκεί να «κατανοήσουμε» το «πως», το «γιατί» το «τι» της «υποκειμενικής οργάνωσης», το αληθινό περιεχόμενο και το πραγματικό νόημα όλης αυτής της επιφανειακής ύπαρξης. Μακάριοι όσοι κατανοούν, όσοι βλέπουν, όσοι βιώνουν την ΑΛΗΘΙΝΗ ΟΥΣΙΑ τους.

Η Θρησκειολογική Ανάλυση: Παγκόσμια Συνείδηση

Υπάρχει μία «ανώτερη επίγνωση», μία άμεση, υπερνοητική, εξωδιανοητική, αντίληψη, της Πραγματικότητας... Είναι μία διευρυμένη επίγνωση, που υπερβαίνει, αλλά συμπεριλαμβάνει τις κατώτερες αντιληπτικές λειτουργίες, της νόησης, που βρίσκονται όμως υπό έλεγχο, είναι διευθετημένες και λειτουργούν μόνο για να αφήσουν την ανώτερη επίγνωση να αντιλαμβάνεται στα κατώτερα επίπεδα αντίληψης.

Αυτή η ανώτερη επίγνωση λειτουργεί σαν κέντρο επίγνωσης του Παγκόσμιου Είναι: Αντιλαμβάνεται το Είναι (που υπερβαίνει και συμπεριλαμβάνει τον φυσικό κόσμο). Είναι μία αντίληψη Ενότητας της Πραγματικότητας (όπου υποκείμενο-αντικείμενο έχουν ξεπερασθεί). Είναι μία Παγκόσμια Συνείδηση, μία Κοσμική Συνείδηση.

Η ανώτερη επίγνωση καθώς υφίσταται και λειτουργεί πέραν της νοητικότητας, δεν μπορεί να γίνει εμπειρία ενός υποκειμένου, δεν μπορεί να περιγραφεί από την σκέψη, δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή με φυσικά μέσα.

Όταν λοιπόν η ανώτερη επίγνωση πρέπει να εκφρασθεί στην περιορισμένη νοητικότητα με τον λόγο, χρησιμοποιεί τον λόγο συμβατικά: Μόνο για να δώσει κάποιες ενδείξεις της ανώτερης κατάστασης, μόνο για να υποδείξουμε την βίωση αυτής της κατάστασης. Αναγκαστικά εκφέρεται σαν μονόλογος κι αποτελεί υλικό για προσωπικό στοχασμό κι εφαρμογή των λεγομένων που μπορεί να οδηγήσει στην Πραγματοποίηση...

Όταν ο λόγος γίνεται αντιληπτός από την νοητικότητα, στο επίπεδό της και γίνεται αντικείμενο σχολιασμού και επεξεργασίας, χάνει την ουσία του, καθίσταται μόνο άδεια λόγια.

Εφ’ όσον η Πραγματικότητα, η επίγνωση της Πραγματικότητας, η ανώτερη επίγνωση, υφίσταται και λειτουργεί πέραν της νοητικότητας, όλη η σκέψη, ό,τι έχει σκεφθεί ο άνθρωπος (κι έχει καταγράψει), κι ό,τι μπορεί να σκεφθεί, είναι όλα άχρηστα, διανοητικά σκουπίδια.

Ο άνθρωπος πρέπει να εγκαταλείψει όλη την εξωτερική δραστηριότητα, την νοητικότητα, για να έχει επίγνωση, αληθινή επίγνωση της Πραγματικότητας... Όλες οι άλλες αντιλήψεις ανήκουν στο περιορισμένο, το υποκειμενικό, το φανταστικό...

Αληθινός Διαλογισμός είναι η ανώτερη επίγνωση που αναδύεται όταν πάψουν όλες οι εξωτερικές δραστηριότητες της νόησης (ή πιο σωστά, όταν «διευθετηθούν» ώστε να αφήσουν την επίγνωση να ελευθερωθεί, να διευρυνθεί, να λειτουργήσει ολοκληρωμένα και να έχει αντίληψη της Πραγματικότητας, του Είναι).

Αληθινός Διαλογισμός, ανώτερη επίγνωση, δεν μπορεί να υπάρχει, όσο υπάρχει αντίληψη διαλογιζόμενου, προσπάθεια, δραστηριότητα... όλα πρέπει να εγκαταλειφθούν. Τότε ανατέλλει το Φως της Ανώτερης Επίγνωσης, το Φως της Πραγματικότητας, τότε περνάμε από το γίγνεσθαι, στο Είναι, στο Αιώνιο, στο Άχρονο, στο Απέραντο, στο Υπερβατικό.

Η ανώτερη επίγνωση αποκαλύπτει ένα κόσμο, στον οποίο όλοι συμμετέχουν σε μία κοινή συνείδηση, ένα κόσμο σιωπής της νόησης, που υπερβαίνει τον κόσμο της σκέψης των ανθρώπων, της φλυαρίας και της ανοησίας... όλα αυτά γίνονται αντιληπτά σαν «θόρυβος»....

Η ανώτερη επίγνωση λειτουργεί έξω από τον χρόνο του γίγνεσθαι, της σκέψης, της φαντασίας, της μνήμης... σε ένα αιώνιο τώρα που ρέει συνεχώς, χωρίς να «αλλάζει».

Η ανώτερη επίγνωση είναι ένας κόσμος αθανασίας. Βιώνουμε το Είναι, κι Αυτό το Είναι, Είναι για πάντα, έξω από τον χρόνο και το γίγνεσθαι.

Η ανώτερη επίγνωση, σαν κέντρο επίγνωσης του Παγκόσμιου, είναι μία συμμετοχή του ατομικού, στο Παγκόσμιο, είναι μία νέα ατομικότητα, που δεν έχει σχέση με το υποκείμενο της σκέψης... Όσο η νέα ατομικότητα (ο πραγματικός εαυτός) «εξελίσσεται», σπάζοντας όλους τους περιοριστικούς παράγοντες, «συγχωνεύεται» με το Παγκόσμιο... (Κι αυτή είναι η Εξωτερική Όψη του Άπειρου Θείου... που απλώνεται πέραν...)...

Διαθρησκευτική Αλήθεια

 

Η Εσωτερική Θεώρηση

Ερμηνεία της Εικόνας:

Η Πραγματικότητα:

Η Συνείδηση Είναι Μία, η Αντίληψη Είναι Συνεχής και Περιέχει Όλα τα Φαινόμενα.

Η Συνείδηση σαν η Μία Πραγματικότητα είναι Πάντα το Υπόβαθρο κάθε Δραστηριότητας και κάθε Αντιληπτικής Κατάστασης, Κάθε Φαινομένου.

Όταν η Συνείδηση Δραστηριοποιείται Αναδύεται η Παροδική Δημιουργία. Η Μία Πραγματικότητα Παραμένει Πάντα το Ενιαίο Υπόβαθρο της Δημιουργίας ενώ Ταυτόχρονα Διακρίνονται Δύο Περιοχές του Φαινομένου της Δημιουργίας:

Η Περιοχή των Ανώτερων Ουρανών,

Η Περιοχή των Κάτω Κόσμων (του Νοητικού Κόσμου, του Δυναμικού Κόσμου και του Υλικού Κόσμου).

Η Εικόνα:

Στρόβιλος είναι μια Δυναμική Διαδικασία ( «μηχανισμός», «μηχάνημα») που μετατρέπει την «Ενέργεια» σε άλλες μορφές ενέργειας ή «ενεργήματα». Στην Εικόνα η Αντίληψη Απεικονίζεται σαν «Στρόβιλος». Η «Βούληση» που «Διοχετεύεται» στην Αντίληψη «Μετατρέπεται» σε Κοσμικά Ενεργήματα, σε όλα τα Αντικειμενικά και Υποκειμενικά Φαινόμενα.

Το Δυναμικό Φαινόμενο  της Δημιουργίας που  Απεικονίζεται στην Εικόνα είναι ένα Ανοικτό Σύστημα που φανερώνει ότι η Πραγματικότητα Είναι Μία και δεν υπάρχει πραγματικός Διαχωρισμός στην Δημιουργία. Όλοι οι Κόσμοι είναι Μέσα στην Μία Συνείδηση.

Η Οδός της Κατανόησης οδηγεί στην συνειδητοποίηση ότι η Συνείδηση (η Κάθε Συνείδηση) λειτουργεί σε όλη την Πραγματικότητα, σε όλες της Περιοχές. Η «Εστίαση», ο Περιορισμός της Αντίληψης σε μια Περιοχή (σε μια Κατάσταση Επίγνωσης) είναι (όχι Οντολογικός αλλά) Γνωσιολογικός. Η Απελευθέρωση της Αντίληψης από «παγιωμένες καταστάσεις» οδηγεί στην Ποιοτική Ανάδυση της Συνειδητότητας προς την Πλήρη Αντίληψη της Πραγματικότητας.

Η Βίωση της Απόλυτης Ενότητας του Όντος είναι η Πλήρης Αφύπνιση.

….. 

Η Θρησκειολογική Προσέγγιση

Προφανώς... αγαπητοί φίλοι... Κάποιος μπορεί να γνωρίζει περισσότερα (και να έχει εμπειρία όσων γνωρίζει...).. από όσα λέει... Και μπορεί κάποιος, απλά να μιλάει στο μέτρο της κατανόησης, αυτών, στους οποίους απευθύνεται....

Είναι αναγκαίο και πρέπον, να μιλάμε με όρους που είναι κατανοητοί, στα πλαίσια μίας πνευματικής καλλιέργειας και μίας γλώσσας...

Οι θρησκείες κι οι διδασκαλίες αποτελούν «διανοητικούς χάρτες» που όντως οδηγούν στην Αλήθεια... Αρκεί να μην μπερδεύουμε την αληθινή διαδρομή με τον «χάρτη»...

Όταν όμως αναφερόμαστε στις διδασκαλίες θα πρέπει να επεξηγούμε επαρκώς αυτό που λέμε... έχοντας υπόψη μας ότι κάποιοι μπορεί να μην έχουν την γνώση μίας διδασκαλίας...

Είναι επίσης καλό να κάνουμε σύγκριση ανάμεσα σε διάφορες διδασκαλίες... επειδή έτσι επιβεβαιώνεται η Αλήθεια και κατανοούν οι άνθρωποι μίας διδασκαλίας ή κοσμοθεωρίας, τους ανθρώπους μίας άλλης διδασκαλίας ή κοσμοθεωρίας...

Μπορούμε έτσι να φτάσουμε σε μία δια-θρησκευτική, δια-φιλοσοφική, δια-διδασκαλική, «Ερμηνεία της Πραγματικότητας», κατανοητής και από τον χριστιανό, και από τον βουδιστή, και από τον βεδαντιστή, και από τον σούφι, και από τον οπαδό της Καβάλα, και από τον οπαδό της αρχαιοελληνικής φιλοσοφίας, και από τον οπαδό του σύγχρονου εσωτερισμού...

Η εξέλιξη της σύγχρονης θρησκειολογίας και της σύγχρονης φιλοσοφικής σκέψης... οδηγεί ακριβώς προς αυτό τον σκοπό...

Σε όλες τις θρησκείες και διδασκαλίες, μιλούν για μία κατάσταση «διαφώτισης του ανθρώπου», για μία «ανώτερη επίγνωση»...

Οι χριστιανοί το ονομάζουν καθαρό νου (απλό νου)... που μπορεί να οδηγήσει (βαθμιαία) στην Ένωση με το Θεό (στον φυσικό κόσμο)...

Οι Βουδιστές μιλούν για «εσωτερικές καταστάσεις της συνείδησης»... που μπορούν να οδηγήσουν στο Ασαμσκρίτα, (με το νιρβάνα στον φυσικό κόσμο)...

Οι Βεδαντιστές αναφέρονται στις εσωτερικές καταστάσεις του Άτμαν... που μπορούν να οδηγήσουν στην Βίωση του Βράχμαν, στον φυσικό κόσμο...

Το Σαμκύα-Γιόγκα, μιλά για την «κοσμική νόηση» (Μαχατ)... που αντανακλά σε διάφορες διαβαθμίσεις το Υπερκοσμικό Πουρουσά (Πνεύμα)... και για το ξεπέρασμα της κοσμικής νόησης... ώστε να φτάσουμε στην Απελευθέρωση (Καϊβαλγία, στον φυσικό κόσμο)...

Οι Σούφι μιλούν για το ξεπέρασμα του εσωτερικού νου που βιώνει το Είναι σε διάφορες διαβαθμίσεις... ώστε να φτάσουμε στο σβήσιμο μέσα στο Θεό, στον φυσικό κόσμο...

Οι οπαδοί της Καβάλα μιλούν για τον αληθινό εαυτό του ανθρώπου (που είναι ταυτόχρονα η Τιφερέθ της Γιετσιρά και το Κέτερ της Ασίγια), την κατάσταση Γκαντλούτ της συνείδησης, μία ανώτερη επίγνωση, που πραγματοποιείται στον φυσικό κόσμο, και που οδηγεί στην επίγνωση του Θεού, στον φυσικό κόσμο... κι όπου αρχίζει το εσωτερικό ταξίδι προς τους ανώτερους κόσμους και το Άπειρο (Έιν)..

Ο Πλατωνισμός μιλά για την επίγνωση του «καθολικού είναι»... που μπορεί να οδηγήσει στην βίωση του «τελείως είναι», του Αγαθού...

Όλες αυτές οι αναφορές θα ήταν άνευ ουσίας... αν δεν οδηγούσαν σε κάποια πολύ σημαντικά συμπεράσματα...

1) Όλες οι διδασκαλίες μιλούν για την ίδια Πραγματικότητα...

2) Όλες οι διδασκαλίες υποστηρίζουν, ότι ο άνθρωπος μπορεί εδώ, στον φυσικό κόσμο, να φτάσει σε μία «ανώτερη επίγνωση»...

3) Οι άνθρωποι όλων των διδασκαλιών μπορούν να συνεννοηθούν γιατί υπάρχει αντιστοιχία ακόμα και στους όρους που χρησιμοποιούν για να περιγράψουν την Πραγματικότητα... κι υπάρχουν ακόμα και ομοιότητες στην περιγραφή τους...

4) Όλες οι διδασκαλίες λένε την ίδια Αλήθεια, άρα δεν μπορούν να ψεύδονται ή να παραπλανούν, ταυτόχρονα...

5) Όλα όσα λένε οι διδασκαλίες για την πραγματοποίηση μίας «ανώτερης επίγνωσης» είναι επαληθεύσιμα...

6) Ενώ η Αληθινή Γνώση είναι Ελεύθερη και επαληθεύσιμη... κάποιοι που θέλουν να χειραγωγούν την ανθρωπότητα, προς ίδιον όφελος, είτε αμφισβητούν πράγματα αποδεδειγμένα από καιρό (ακόμα και μέσα στα πανεπιστήμια...), για να κρατούν τους ανθρώπους σε άγνοια... είτε θέλουν να κάνουν τη μεταφυσική γνώση εμπόριο και να την πουλάνε σε μαθήματα...

Στον δρόμο για την «Ιθάκη», θα συναντήσετε πολλά τέρατα... μη φοβηθείτε φίλοι... από το φόβο σας αντλούν δύναμη... είναι μονάχα σαπουνόφουσκες, σαν αυτές που παίζουν τα παιδιά...

Η «ανώτερη επίγνωση», για την οποία μιλούν οι διδασκαλίες αν και μας φέρνει σε επαφή με ανώτερους κόσμους δεν μας αποκόβει από την καθημερινή ζωή και τις καθημερινές υποχρεώσεις...

Αυτή όμως η «ανώτερη επίγνωση» μας προετοιμάζει παράλληλα για μία ανώτερη ζωή...

Στην πραγματικότητα η «ανώτερη επίγνωση» ξεπερνά τα όρια της γήινης ύπαρξης και δομεί μία πιο λεπτή ύπαρξη που μπορεί να επιβιώνει σε ένα ανώτερο κόσμο ( Η άλλη προοπτική μας είναι να ξαναγυρίσουμε εδώ, στον φυσικό κόσμο)... Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ήδη μία τέτοια εμπειρία (σε όλες τις εποχές υπήρξαν...)... κι έχουν μεταβεί συνειδητά στον πιο πάνω κόσμο... που δεν είναι βέβαια το τέρμα...

Αλλά σε ποιόν να μιλήσουν αυτοί οι άνθρωποι; Σε μένα; Σε σένα, στον άλλο;.. Απλά χαμογελάνε με την παιδικότητά μας και σιωπούν... περιμένουν να ωριμάσει ο χρόνος.

 

Η Ανώτερη Επίγνωση

 

Όλοι οι μεγάλοι ιδρυτές θρησκειών, αλλά και μεγάλοι φιλόσοφοι κι άλλοι άνθρωποι στον χώρο της μεταφυσικής βίωσαν την Πραγματικότητα σαν Μία Διεύρυνση της συνείδησής τους (της απλής ανθρώπινης συνείδησης) προς Μία Ανώτερη Κατάσταση, σαν ένα ξεπέρασμα των στενών ορίων του εγώ προς Μία Αχανή Συνειδησιακή Κατάσταση που βρίσκεται στην βάση όλων των συνειδήσεων σαν ένα βύθισμα στην Άπειρη Συνείδηση.

.....

Ο «Λαβύρινθος» της Συνειδητότητας (της Επίγνωσης): Φαίνεται (για όποιον γνωρίζει να «διαβάζει»):

1) Η Μοναδικότητα της Συνείδησης,

2) Η Ολότητα, η Ενότητα κι η «Συνέχεια» της Συνειδητότητας,

3) Η Φαινομενική Διάκριση των Επιπέδων Επίγνωσης (των κοσμικών πεδίων, των κόσμων),

4) Η Εσωτερική Οδός της Ανάδυσης της Επίγνωσης στην Ολότητά της,

5) Τα Εννέα Επίπεδα της Κοσμικής Συνείδησης (Υλικό, Δυναμικό, Νοητικό, Μη-Δυαδικό, Παγκόσμιο, Ενοποιημένο, Κοσμικό, Ολικό, Μοναδικό).

.....

Παραδείγματα: 1) Ο Βούδας βίωσε την Φώτιση σαν ένα σβήσιμο (νιρβάνα) της υπαρξιακής ροής (των σκάντα), σαν Μία Κατάσταση που χαρακτήρισε σαν Ασαμσκρίτα.

2) Ο Σανκάρα κι άλλοι οπαδοί της Βεδάντα βίωσαν το Μόκσα σαν ξεπέρασμα όλων των περιφερειακών εκδηλώσεων του όντος, της νόησης, πέρα από τις εσωτερικές καταστάσεις του άτμαν, σαν συνειδητοποίηση του Απολύτου Υπόβαθρου, του Βράχμαν.

3) Ο Πανταζάλι κι οι οπαδοί του Σαμκύα Γιόγκα βίωσαν την Απελευθέρωση (Καϊβαλγία), σαν το σταμάτημα όλης της δραστηριότητας του νου (σιττά), σαν την συγκράτηση του νου από του να παίρνει διάφορες μορφές (βρίττις).

4) Οι χριστιανοί νηπτικοί κι άλλοι χριστιανοί μυστικιστές βίωσαν την Θέωση σαν το τελικό στάδιο κάθαρσης του νου μέχρι που ο νους να γίνει άμορφος: τότε μόνο ο νους μπορεί να αντιληφθεί το Άπειρο Θείο Είναι, να Ενωθεί με τον Θεό, να Θεωθεί.

5) Όλοι οι μεγάλοι σούφι στον χώρο του ισλαμισμού βιωσαν την Τελική Πραγματικότητα (Αλ-Χακ) σαν σβήσιμο της απατηλής προσωπικότητας, σαν διεύρυνση της συνείδησης ως το Άπειρο (Φανά Φι’ λλαχ).

6) Ο Πλάτωνας και οι πλατωνικοί βίωσαν την Πραγματικότητα σαν ανύψωση ως το «καθολικό είναι» (πέρα από τις νοητικές διεργασίες) και πέρα από αυτό ως το «τελείως είναι» (όραση του Αγαθού).

7) Ο Πλωτίνος που κωδικοποίησε την πλατωνική θεωρία και οι νεοπλατωνικοί βίωσαν την Ανύψωση ως το Ένα σαν «άπλωσι» (απλούστευση, συστολή σε απόλυτη απλότητα του καθολικού νου), σαν «έκστασι» (έξοδος εκ του «εαυτού»).

Όλοι αυτοί που ήταν άνθρωποι σαν όλους τους ανθρώπους (σαν όλους εμάς) μετέφεραν το Βίωμα με απλό και καθαρό τρόπο (οι μετέπειτα σχολιαστές τους μπέρδεψαν τα πράγματα). Μίλησαν λοιπόν για τα εξής:

1) Μίλησαν για την Υπέρτατη Πραγματικότητα που βρίσκεται στην βάση κάθε συνείδησης, σαν Ένα Υπερσύνολο της συνείδησης, σαν την Πραγματική Ουσία μας.

2) Προσδιόρισαν έτσι την σχέση μεταξύ Πραγματικότητας και της δοσμένης συνείδησης, αυτό που αντιλαμβανόμαστε σαν εαυτό, σαν εγώ (ένα σύμπλεγμα αντιλήψεων, συμπεριφορών και εμπειριών).

3) Καθόρισαν ακόλουθα τον τρόπο που μπορούμε να βιώσουμε την Εσώτερη Πραγματικότητα, που είναι η υπέρβαση των περιφερειακών εκδηλώσεων, των δράσεων του εγώ. Περιέγραψαν αναλυτικά τα στάδια, από το χαμηλότερο, τον έλεγχο του σώματος, ως το υψηλότερο, τον έλεγχο της εξωτερικής νοητικής δραστηριότητας, τον έλεγχο των εσωτερικών καταστάσεων του νου... ως την Ολοκλήρωση.

Σε όλες τις παραδόσεις λένε πάνω-κάτω τα ίδια. Το βουδιστικό ντυάνα (σαμαπάττι), το αστάνγκα γιόγκα του Πανταζάλι, η χριστιανική «νήψις» και το σουφικό «αμάλ» και η «ξεχασμένη» διαλεκτική του Πλάτωνα, όλα περιγράφουν (στα πλαίσια βέβαια μίας ιδιαίτερης κουλτούρας και με μία ιδιαίτερη ορολογία) τον ίδιο δρόμο και δείχνουν προς την Ίδια Πραγματικότητα.

Η Πραγματικότητα Είναι Μία, Όχι μόνο γιατί το λένε όλες οι εσωτερικές παραδόσεις αλλά γιατί είναι η Βάση όλων των ανθρώπινων όντων, όλων των όντων, Μία Αντικειμενική Πραγματικότητα.

Βέβαια οι οπαδοί των θρησκειών πρεσβεύουν ο καθένας για λογαριασμό του την απόλυτη αλήθεια. Αν ρίξουμε μία ματιά στις στατιστικές όλος ο πλανήτης «θρησκεύεται». Αλλά δείξτε μας ένα βουδιστή που έφτασε στην φώτιση, ένα χριστιανό που έφτασε στην θέωση, ένα σούφι που έφτασε στο φανά φι’ λλαχ. Πάντως δεν βρίσκονται μέσα στις επίσημες εκκλησίες και οργανώσεις.

Μπορούμε, αν θέλουμε να ακολουθήσουμε κάποια εσωτερική παράδοση (όχι τις επίσημες εκκλησίες που συγκεντρώνουν μόνο σχολαστικούς, εύπιστους κι ανόητους), η να χαράξουμε τον δικό μας δρόμο. Η Αλήθεια, αφού κατακτήθηκε μία φορά από τον άνθρωπο (τον Βούδα, τον Λάο Τσε, τον Ιησού, τον Σανκάρα, τον Πλάτωνα, τον Πλωτίνο, τον Έκχαρτ κι άλλους) μπορεί να κατακτηθεί ξανά και ξανά, από τον κάθε άνθρωπο. Η Αλήθεια δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, είναι δυνατότητα, δικαίωμα και υποχρέωση όλων. Θρησκευτικά συστήματα μπορούμε να δημιουργήσουμε ξανά και ξανά (όπως για παράδειγμα η Θεοσοφική Διδασκαλία τον 19^ο και τον 20^ο αιώνα).

Το βασικό ερώτημα που προκύπτει και μας αφορά όλους, τον καθένα μας είναι το εξής: Η ίδια μας η φύση που Εδράζεται στην Άπειρη Συνείδηση μας δημιουργεί την υποχρέωση να βιώσουμε την Αλήθεια. Το τι σημαίνει αυτό και τι συνέπειες έχει πρέπει να το ανακαλύψουμε στην πράξη. Μπορούμε να το κάνουμε; Μπορούμε να βιώσουμε τον Αληθινό Εαυτό μας; το Άπειρο; το Απόλυτο;

Η «ανώτερη επίγνωση» που πραγματοποιούμε είναι μία άμεση, υπερνοητική, εξωδιανοητική, αντίληψη της Πραγματικότητας.

Αυτό που λέμε είναι τελείως απλό και φυσικό. Ξεκινάμε από αυτό που είμαστε, διευρύνουμε αυτό που είμαστε, βιώνουμε αυτό που είμαστε στο Βάθος. Δεν μιλάμε ούτε για θεωρίες, ούτε για εκκλησίες και σκοπιμότητες, ούτε για εκμετάλλευση, είτε ιδεολογική, είτε οικονομική, ούτε για τίποτα άλλο.

Ο καθένας πρέπει μόνος του, μέσα του να βρει την Αλήθεια. Κι αν υπάρχει ανάγκη να συζητήσουμε ας συζητήσουμε. Αλλά ας το κάνουμε σε καθαρά πρακτικό επίπεδο, πέρα από θεωρίες, πέρα από προσωπικές συγχίσεις και μέσα σε ένα ευπρεπές κλίμα.

Λοιπόν αγαπητοί φίλοι: Μπορούμε να δούμε την μεταφυσική σαν προσωπικό βίωμα; Μπορούμε να βιώσουμε τον Αληθινό Εαυτό μας; Το Απόλυτο;