ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ

 Η Συνείδηση δεν έχει ιδιότητες. Η Συνείδηση Είναι πέρα από τον Χώρο, πέρα από τον Χρόνο, τον Τόπο, την τοπική παρουσία.

Συνεπώς έχουν καμιά σημασία τα τοπικά φαινόμενα, όπως η παρουσία στην γη, οι κινήσεις της γης, τα εποχικά και καιρικά φαινόμενα, οι εποχές, τα ηλιοστάσια κι οι ισημερίες, τα ημερολόγια των ανθρώπων;

Έχουν σημασία μόνο για αυτόν που ζει και μπαίνει σε δράση σε ορισμένο τόπο.

Η Αντικειμενική Μη-δυαδική Συνείδηση (ο Νοητός Ήλιος) αποτελεί την Υπαρξιακή Βάση στα Ηλύσια Πεδία, για την Εκδήλωση (κάθε εκδήλωση) στους κατώτερους κόσμους, στον κόσμο της σκέψης, στον κόσμο των επιθυμιών, στον κόσμο των φαινομένων.

Αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο από την θέση στην οποία βρισκόμαστε. Κι η αντίληψη του κόσμου έχει ακριβώς την «όψη» που καθορίζεται από την θέση μας. 

Αν και η αντίληψη του κόσμου (με αυτή την έννοια) είναι πάντα «φαινομενική» χρησιμεύει όμως (αυτή η αντίληψη) σαν αντιληπτική βάση για να πάμε από το φαινομενικό στην πραγματικότητα.

Αν λοιπόν ακολουθούμε το Φυσικό Ημερολόγιο, το μόνο πραγματικό, κι αν δίνουμε κάποια συμβολική σημασία σε Ηλιοστάσια κι Ισημερίες, είναι γιατί προσανατολίζουν την δράση μας στην γη ή σε οποιαδήποτε γη ζούμε.

Ο Ετήσιος Κύκλος των Εποχών (που νοηματοδοτείται από τα Ηλιοστάσια και τις Ισημερίες) αναφέρεται συμβολικά στην ανθρώπινη ζωή. Έχει κι η ζωή την άνοιξη, το καλοκαίρι, το φθινόπωρο και τον χειμώνα της. Κατ’ αναλογία  αυτό ισχύει και για την ίδια την ύπαρξη στους κατώτερους κόσμους της μετενσωμάτωσης.

…..

Για την σημασία και το εσωτερικό περιεχόμενο των Ηλιοστασίων και των Ισημεριών έχουμε μιλήσει πολλές φορές, για όσους «θυμούνται».

Το ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ, στην Εσωτερική Παράδοση, «σηματοδοτεί» την εξάντληση (ή την κορύφωση) της εξωστρεφούς τάσης της Συνείδησης, το απόγειο της εξωτερικής ζωής. Είναι λοιπόν ένα σημείο «στάσης», επαναπροσδιορισμού (της αυτογνωσίας, της κατανόησης), αναπροσανατολισμού και «μεταστροφής» της Συνείδησης.

Στην πραγματικότητα η Εποχή του Θερινού Ηλιοστασίου είναι η Αρχή του Υπαρξιακού Προβληματισμού (ποιος είμαι, τι είμαι, που είμαι, πότε, τι κάνω, γιατί;), το Ξεκίνημα της Αληθινής Φιλοσοφικής Αναζήτησης της Βαθύτερης Ουσίας του Όντος, το Ξύπνημα της Πραγματικής Έρευνας για την Αληθινή Φύση της Συνείδησης, που είναι (η Συνείδηση) η Αρχή και το Τέλος των Πάντων, το Α και το Ω.

Από την Βαθύτερη Οντολογική Ενότητα της Συνείδησης Εκκινούν Όλα και Εδώ Καταλήγουν. 

Η Πραγματική Γνωστική Ενότητα του Παντός (το Όλον) Αποτελεί την Αληθινή Αντιληπτική Βάση κάθε Αντιληπτικής Διαφοροποίησης, κάθε Υποκειμενικής Θεώρησης και κάθε αντικειμενικού φαινομένου. Το «πως» αναπτύσσονται όλα αυτά είναι ακριβώς η «ιστορία της δημιουργίας».

Η Βαθιά Συναίσθηση της Ενότητας του Παντός, των Πάντων, η Κατανόηση της Αντικειμενικής Φύσης της Συνείδησης, Οδηγεί στην Αφυπνισμένη Συμπόρευση με το Αρχαίο Ρεύμα της Ζωής, όπου Όλα αναπτύσσονται μόνα τους. Χωρίς καμία παρέμβαση, καμία διαστρέβλωση, σε πλήρη Αρμονία του Φωτός με την Σκιά. Κι αυτό είναι η Υπέρτατη Αρετή, ο Υπέρτατος Νόμος της Ζωής, η Ορθή Δράση κι η Ελεύθερη Εμπειρία του γίγνεσθαι.

Από τα Αρχαία Χρόνια, στην Εσωτερική Παράδοση (σε όλες τις Τοπικές Εκφάνσεις της, σε όλες τις φιλοσοφικές και θρησκευτικές εξωτερικεύσεις της) θεωρούσαμε το Θερινό Ηλιοστάσιο σαν κατάλληλη (συμβολική) εποχή για την Μύηση των ώριμων ανθρώπων (που είχαν ως ένα σημείο ολοκληρώσει την κοινωνική ζωή τους, με την εργασία, με την οικογένεια, με την εξωτερική ζωή), δηλαδή των ανθρώπων που βρίσκονταν στο «θερινό ηλιοστάσιο» της ζωής τους. Αυτή η Αρχική Σημαντική Μύηση είναι πάντα η Πύλη για την Μεγάλη Μύηση του Φθινοπώρου που Οδηγεί πέρα από την υποκειμενική συνείδηση στην Αντικειμενική Μη-δυαδική Συνείδηση, στο «Όριο» Διαχωρισμού ανάμεσα στους Κατώτερους Κόσμους και τους Ανώτερους Ουρανούς της Ύπαρξης, στα Ηλύσια Πεδία, που οι Μυημένοι του Φθινοπώρου μπορούν να βιώσουν «εν ζωή».

Το «περιεχόμενο» της Θερινής Μύησης είναι λοιπόν, εκ των πραγμάτων η Αναζήτηση, η Κατανόηση κι η Βίωση της Αληθινής Ουσίας, η Αυτοσυνειδησία, η Επίγνωση του Υπαρξιακού Πυρήνα μας, η Τοπική εξωτερίκευσή μας κι η «Σχέση» μας με το εξωτερικό σώμα και τον κόσμο των αντικειμένων.

Αυτή ακριβώς η Γνωσιακή Βάση, η Εμπειρία της Ύπαρξης («Είμαι Συνείδηση», ενσωματωμένη, εδώ, τώρα), αποτελεί το Απαραίτητο Θεμέλιο για κάθε Πνευματική Ανάπτυξη. Για αυτό η Μύηση του Θέρους είναι τόσο σημαντική.

…..

Έξω από την Εσωτερική Παράδοση, στην οποία λίγοι άνθρωποι έχουν «πρόσβαση», γίνεται, όπως και να έχει, κατανοητό, ότι αν δεν συνειδητοποιήσουμε την άγνοιά μας, αν δεν «ξυπνήσουμε» από τον λήθαργο της ζωής και δεν αρχίσουμε να προβληματιζόμαστε και να ερευνούμε δεν μπορούμε να πάμε παραπέρα από το «ζώο» στην ζωή. Μια ευκαιρία, μια Διέξοδος, η αρχή της Ανάδυσης στην Αλήθεια, αυτό είναι το πραγματικό νόημα του Θερινού Ηλιοστασίου.

Η Αυτογνωσία, όπως την έχουμε περιγράψει πολλές φορές στις ομιλίες και τις δημοσιεύσεις μας είναι η αρχή της Αληθινής Ζωής, η Είσοδος στο «Βασίλειο της Πραγματικότητας». Μακάριοι όσοι Διαβαίνουν την Πύλη.

ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

 Προοίμιο

Διαλογισμός

Ακινησία

Η Φυσική Ανάδυση

Οι Παραδοσιακοί Δρόμοι

ΤΟ ΑΝΘΙΣΜΑ ΤΟΥ ΛΩΤΟΥ ΣΤΑ ΕΠΤΑ ΠΕΔΙΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ:

Η Υπέρβαση του εξωτερικού κόσμου, του κόσμου των επιθυμιών, του κόσμου της σκέψης, (από τον πιο εξωτερικό κύκλο μέχρι τον πιο εσωτερικό), Οδηγεί στο Άνθισμα της Ύπαρξης στον Ουράνιο Άχρονο Χώρο. Υπάρχουν Τρεις Ουράνιες Περιοχές όπου Ανθίζει η Ύπαρξη (που υποδηλώνονται με το «μαύρο», το «μαύρο-λευκό» και το «λευκό»). Η Ύπαρξη που Ανθίζει μέσα στο Σκοτεινό Φόντο της Δημιουργίας (το Χωρίς Ιδιότητες), Περνάει Τελικά πέρα από το Σκοτεινό Πέπλο στην Περιοχή του Φωτός, Γίνεται Φως (το Φως δεν απεικονίζεται γιατί είναι η Άλλη Κατάσταση, η Πραγματικότητα).

Προοίμιο

Η Συνείδηση δεν έχει Ιδιότητες.

Το ότι η Συνείδηση «βρίσκεται» σε διάφορες καταστάσεις οφείλεται στην Αντίληψη, στον «Περιορισμό» της Αντίληψης. Έτσι Βρίσκεται, στην Ύπαρξη, στον Χώρο, στον Χρόνο.

Σε όποια κατάσταση κι αν είναι η Συνείδηση δεν έχει άλλες Ιδιότητες. Η «Παρουσία»» της είναι Αντιληπτική (κατάσταση ύπαρξης) κι η Λειτουργία της είναι Φυσική Ανεμπόδιστη και Ανόθευτη. Σε αυτή την Κατάσταση η Συνείδηση είναι σε Φυσική Ηρεμία, δεν έχει ανάγκες, επιθυμίες δραστηριότητες.  Όποια ανάγκη εγείρεται φυσικά από τον φορέα, σαν πληροφορία από το πεδίο ύπαρξης, ικανοποιείται φυσικά. Αυτό σημαίνει ότι όταν δεν υπάρχει ανάγκη βιώνεις  την Ελευθερία κι όταν υπάρχει ανάγκη, ανταποκρίνεσαι στον «περιορισμό». Η Φύση δεν αλλάζει σε τίποτα. Είναι αυτό που λένε «όταν κάνει ζέστη είσαι ζεστός Βούδας κι όταν κάνει κρύο είσαι κρύος Βούδας»

Όταν η Συνείδηση σκέπτεται αυτό δεν ανήκει στην Φυσική Παρουσία και Δράση. Είναι μια Δραστηριότητα που κάνει η Συνείδηση, μια εξωτερική δραστηριότητα. Η σκέψη δημιουργεί την ιδέα του εαυτού, αποδίδει ιδιότητες και χαρακτηριστικά κι έτσι δημιουργούνται αντιλήψεις, επιθυμίες, δραστηριότητες. Η Συνείδηση «ονειρεύεται».

Η σκέψη πρέπει να «αποκοπεί» στην γέννησή της, σαν Δραστηριότητα. Αν δεν αποκοπεί στο ξεκίνημά της μετά δεν αποκόπτεται. Οποιαδήποτε, δράση, προσπάθεια, επιδίωξη, είναι πάντα «σκέψη».

Τι σημαίνει λοιπόν να Νοιώσω την Αληθινή Φύση μου; Να Νοιώσω αυτό που είμαι πραγματικά, το χωρίς ιδιότητες. Να μείνω ήσυχος, ακίνητος στην φυσική μου κατάσταση. Αν ξεκινήσω να σκέπτομαι μετά βυθίζομαι στην χωρίς τελειωμό δραστηριότητα της σκέψης.

Άρα αυτό που χρειάζεται είναι ακριβώς η Κατανόηση της Αληθινής Φύσης μας που αποκαλύπτεται στην Φυσική Ακινησία. Οποιαδήποτε άλλη αντίληψη είναι σκέψη.

Το να Κατανοήσουμε την Αληθινή Φύση μας δεν είναι Δύσκολο γιατί η Φύση μας Ήδη Υπάρχει και Λειτουργεί και δεν χρειάζεται τίποτα για να Εκδηλωθεί. Εκδηλώνεται ήδη Απλά Αφηνόμαστε στην «Αδειοσύνη» της Φύσης μας που είναι το Υποστήριγμα κάθε ύπαρξης.

Το αληθινό πρόβλημα των ανθρώπων είναι ότι βρίσκονται ήδη σε σκέψη και δεν γνωρίζουν πώς να σταματήσει αυτό.

Στην πραγματικότητα η σκέψη είναι μια βουλητική δραστηριότητα, σαν οποιαδήποτε βουλητική δραστηριότητα. Είναι θέμα «απόφασης». Το πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι θεωρούν όλα αυτά, την σκέψη, την ιδέα του εαυτού, την αντίληψή τους για την πραγματικότητα, τις επιθυμίες τους πολύτιμα. Αρπάζονται από αυτά σαν τον ναυαγό που αρπάζεται από την σανίδα. Έτσι αντί να αφήσουν την Φύση τους να Εκδηλωθεί Αυθόρμητα, την «καλλιεργούν», την κατευθύνουν και την εκτρέπουν σε λανθασμένες ατραπούς. Δεν ακολουθούν τον Αρχαίο Δρόμο, το Αρχαίο Ρεύμα της Ζωής, νομίζουν ότι μπορούν να χαράξουν την δική τους πορεία.

Διαλογισμός

Ο Διαλογισμός σαν Δράση της Συνείδησης (κι όχι σαν δράση ή δραστηριότητα ενός εγώ) δεν μπορεί να θεμελιωθεί, να αναλυθεί ή να περιγραφεί ανεξάρτητα από ένα κοσμοθεωρητικό πλαίσιο. Έτσι θα πρέπει πρώτα να καθορίσουμε την Περί Όντος Αντίληψη που υιοθετούμε πριν μιλήσουμε για τις Δράσεις αυτού του όντος. Η Θεωρία του Όντος προϋποτίθεται οποιασδήποτε Γενικής Θεωρίας του Διαλογισμού. Οι Διαφορετικές Παραδόσεις (Περί Όντος) οδηγούν σε διαφορετικές περιγραφές των Διαλογιστικών Πρακτικών. Αν όμως τελικά μπορεί να θεμελιωθεί μια Γενική Θεωρία του Όντος μπορούμε να μιλάμε για μια Θεωρία του Διαλογισμού σαν Γενικής Δράσης. Οι επιμέρους πρακτικές αφορούν ειδικές θεωρήσεις του ζητήματος. 

Το Πραγματικό Υπόβαθρο της Συνείδησης είναι Αντικειμενικό, δεν είναι το υποκείμενο, το οποίο είναι ένας περιορισμός της Αντικειμενικής Συνείδησης.

Είναι η Φυσική Κατάσταση Αυτής της Αντικειμενικής Συνείδησης στην Οποία στηρίζεται κάθε υποκειμενική εμπειρία. Επίσης όλες οι Πρακτικές Διαλογισμού (Προσοχής ή Επίγνωσης) έχουν σκοπό αυτή την Φυσική Κατάσταση.

Όταν μιλάμε για  Αντικειμενική Συνείδηση ή «Συνείδηση Χωρίς Περιεχόμενο» εννοούμε Συνείδηση χωρίς νοητικό περιεχόμενο, σκέψη (μνήμη), αντιλήψεις, «εμπειρία», κλπ. Στην πραγματικότητα, σε μια τέτοια κατάσταση υπάρχει Πλήρης Λειτουργία της Συνείδησης, φυσική ροή αντίληψης κι επικοινωνίας με τον αντικειμενικό χώρο, αλλά αυτή η λειτουργία είναι ζωντανή, στιγμιαία και δεν αφήνει ίχνη, έχει απλά συνέχεια (είναι μια ροή αντίληψης). Η σκέψη είναι στατικές αναπαραστάσεις της πραγματικότητας, απολιθώματα αντίληψης κι όχι ζωντανή ροή αντίληψης. Είναι ένα κατασκεύασμα και μια κακή απομίμηση της ζωντανής πραγματικότητας.

Έτσι η Συνείδηση πρέπει να «αναγνωριστεί» σε πολλές καταστάσεις, σαν Αντικειμενική Συνείδηση ή «Συνείδηση Χωρίς Περιεχόμενο», σαν Περιορισμένη Συνείδηση ή «Συνείδηση Με Περιεχόμενο» ή Υποκειμενική Συνείδηση (Συνείδηση του εαυτού, συνείδηση της διττότητας). Με άλλα λόγια η Συνείδηση είναι Ανεξάρτητη Περιεχομένου, κι Υφίσταται χωρίς να επηρεάζεται από την μη ύπαρξη ή την ύπαρξη περιεχομένου. Απλά η ύπαρξη περιεχομένου την «περιορίζει» ακριβώς στα πλαίσια του «περιεχομένου» της.

Στην πραγματικότητα οι άνθρωποι δυσκολεύονται να κατανοήσουν τι συμβαίνει γιατί δεν έχουν μια ζωντανή αντίληψη αλλά σκέπτονται μέσα από καθορισμένους όρους κι έννοιες. Ταυτίζουν την Συνείδηση με το υποκείμενο (δηλαδή με την σκέψη, το νοητικό περιεχόμενο, την αντίληψη ενός εαυτού) κι έτσι δεν μπορούν να συλλάβουν τι σημαίνει Αντικειμενική Συνείδηση αφού για αυτούς η συνείδηση είναι πάντα υποκειμενική (το νοητικό περιεχόμενο) και εκφράζει πάντα μια υποκειμενική εμπειρία (που διατυπώνεται μέσω της σκέψης). Πιστεύουν (λανθασμένα) ότι «συνείδηση χωρίς περιεχόμενο» είναι κάτι κενό, κάτι μη δυνάμενο να υπάρξει κι έτσι απορρίπτουν κάθε προοπτική λύσης του προβλήματος. Με άλλα λόγια το πρόβλημα εδώ δεν είναι πραγματικό, είναι «γλωσσολογικό», είναι δηλαδή ένα ψευδές πρόβλημα. Η Πραγματικότητα, το τι ακριβώς συμβαίνει μπορεί να κατανοηθεί  μόνο όταν «αναγνωρίσουμε» ότι πέρα από το υποκείμενο υπάρχει ένα Ευρύτερο, Ελεύθερο, Ανοιχτό Υποκείμενο. Αυτή είναι η Αντικειμενική Συνείδηση. Πέρα από τον μικρό περιορισμένο εαυτό (το μικρό περιορισμένο εγώ) υπάρχει Ένας Ευρύτερος Παγκόσμιος Εαυτός (Ένα Παγκόσμιο Εγώ). Στις Παραδόσεις λέγεται Ισβάρα, Λόγος, Θεάνθρωπος, Αλάγια Βιτζνάνα, κλπ.  Έτσι η «μετάβαση» από την υποκειμενική συνείδηση στην Αντικειμενική Συνείδηση γίνεται πιο «κατανοητή». 

Η Συνείδηση χωρίς περιεχόμενο (ή η Ζωντανή Ρέουσα Συνείδηση) ονομάζεται Καθαρή Συνείδηση, Σιωπηλή Συνείδηση, Εμπειρία μη-διττότητας, κλπ.

Ακινησία

Όταν «σταματάμε» (με «βουλητική απόφαση») την δραστηριότητα της σκέψης, όταν σταματάμε να τροφοδοτούμε την αντίληψη εαυτού, όταν σταματάμε την (προσωπική) «συμμετοχή» εισερχόμαστε σε μια κατάσταση «Ακινησίας». Τι σημαίνει αυτό;

Η «Ακινησία» είναι ακινησία μόνο από την άποψη της εγωικής δραστηριότητας. Η Αληθινή Φύση είναι σε Πλήρη Εγρήγορση, σε Απόλυτη Ανοιχτή Προσοχή, σε  Ανεμπόδιστη κι Ολοκληρωτική Λειτουργία κι όλα γίνονται «μόνα» τους. Στην πραγματικότητα όλα συμβαίνουν μόνα τους, χωρίς δική μας «συμμετοχή». Αυτό σημαίνει ότι τώρα Λειτουργούμε με την Αληθινή Ευρύτερη Φύση μας κι όχι με την περιορισμένη κατασκευασμένη προσωπικότητα. Είμαστε και Λειτουργούμε σαν Ουρανός κι όχι σαν ένα τυχαίο σύννεφο, μια συσσώρευση υδρατμών που ήρθε από το πουθενά και θα διαλυθεί στο πουθενά. 

Έτσι η «Ακινησία» (που ορίζεται από την πλευρά της περιορισμένης συνείδησης) δεν είναι Ακινησία αλλά Ελευθερία από την απατηλή εγωική δραστηριότητα. Είναι η Ζωή, το Σύνολο της Ζωής, που ελευθερώνεται από τους ατομικούς περιορισμούς. Είναι η Έξοδος στην Αληθινή Γη της Ελευθερίας, στην Μη-δυαδική Συνείδηση που Αγκαλιάζει τα πάντα. Είναι η Πύλη για τους Ανώτερους Ουρανούς της Ύπαρξης.

`Η Φυσική Ανάδυση

Η Εγγενής Ικανότητα της Συνείδησης να Αντιλαμβάνεται Αντικειμενικά (Σύμφωνα με Νόμους που επιβεβαιώνουν την εγκυρότητα της Αντίληψης) και να εκφράζει αυτή την Αντίληψη με «ιδέες»,  με «έννοιες», «αντιλήψεις» και με αντίστοιχες λέξεις, ονομάζεται Λόγος. Έτσι ο Λόγος «νοείται» πάντα σαν ο Αντικειμενικός Ορθός Λόγος. Ό,τι ξεφεύγει της Ορθότητας είναι «παράλογο».

Κατ’ επέκταση από τον Λόγο προέρχεται το Λογίζεσθαι (το διανοείσθαι) και ο Λογισμός (σαν πράξη και σαν αποτέλεσμα).

Ο Λόγος με την διπλή όψη της έννοιας-λέξης αναπτύσσεται σε γλώσσα. Σκεπτόμαστε και εκφραζόμαστε «γλωσσικά». Η γλώσσα (με τους όρους της) είναι λοιπόν το δομικό στοιχείο και της σκέψης και του επικοινωνιακού λόγου. Ο εκφρασμένος λόγος μπορεί έτσι να ελεγχθεί για την αντικειμενικότητά του, την λογική του, την εγκυρότητά του.

Το τι σκέπτεται και τι λέει κάποιος φανερώνει, εκ των πραγμάτων, την υπαρξιακή του κατάσταση.

Η Ζωή σαν φαινόμενο διατήρησης και συνέχειας ταυτίζεται με τον Λόγο, τον Ορθό Λόγο. Διαφορετικά επέρχεται αποσύνθεση. Συνεπώς η ίδια η Ζωή, σαν φαινόμενο Καθοδηγείται από τον Ορθό  Λόγο και Αναδύεται στην Υπέρβαση της άγνοιας, της λανθασμένης αντίληψης, του μη λογικού.

Η έννοια του Διαλογισμού  σε αυτή την περίπτωση, είναι να πάμε πέραν του Λογισμού (της σκέψης) στην Αντικειμενική Θεώρηση των πραγμάτων, που σημαίνει τελικά πέραν της σκέψης, πέραν του υποκειμενικού, στην Αντικειμενική Αντίληψη.

Η Αναζήτηση της Αλήθειας δεν είναι παρά η απόρριψη της μη λογικής σκέψης:

1) Η απόρριψη των δοξασιών της κατώτερης ή αυτόματης αντίληψης (και της άκριτης αποδοχής των «πληροφοριών») δεν χρειάζεται αιτιολόγηση.

2) Η απόρριψη της διανοητικής επεξεργασίας, σαν μεροληπτικής (κι επομένως «κατασκευασμένης» και ψεύτικης) οδηγεί στο ξεπέρασμα της διανόησης.

3) Η Ήσυχη Παρατήρηση, χωρίς «συμμετοχή», όσων συμβαίνουν οδηγεί στην αποδυνάμωση του «εγώ», στην αντικειμενική θεώρηση και στην υπέρβαση της ιδέας του εαυτού. Εδώ κατακτιέται η αντικειμενική γνώση.

Με άλλα λόγια η ίδια η Ζωή, από την φύση της, Οδηγεί, πέραν των περιορισμών, στην Κατάσταση της Ελευθερίας.

Οι Παραδοσιακοί Δρόμοι

Ο Διαλογισμός σαν «Πρακτική Υπέρβασης της Σκέψης», σαν «Διαδικασία Υπέρβασης της Διττότητας της Αντίληψης» έχει διάφορες «ποικιλίες».

Γενικά, υπάρχουν δύο είδη Διαλογισμού. Ο Διαλογισμός Προσοχής ή Εστιασμένης Προσοχής σε ένα αντικείμενο κι ο Διαλογισμός της Επίγνωσης ή της Ανοιχτής Παρακολούθησης.

 Ο Διαλογισμός Προσοχής ή Εστιασμένης προσοχής σε ένα αντικείμενο ακολουθείται, για παράδειγμα, στην Παραδοσιακή Σχολή του Σαμκύα Γιόγκα. Κατά την φυσική διαδικασία του διαλογισμού η «επίγνωση» μετατίθεται προοδευτικά από το αντικείμενο στην ροή της αντίληψης και μετά στον Εαυτό (που βλέπει). Αυτή η διαδικασία διαλύει την σκέψη, μηδενίζει το εγώ κι Απελευθερώνει τον Εαυτό σε μια Επίγνωση Ανοιχτή που Αγκαλιάζει τα πάντα, στην Μη-δυαδική Συνείδηση. Το επόμενο βήμα είναι η Χωρίς Όρια Ελεύθερη Συνείδηση. Το Ύστατο Βήμα είναι η Συνείδηση Καθεαυτή. 

Όπως υποδεικνύει ο Patanjali, εάν όλες αυτές οι τεχνικές (που αναπτύσσονται στο «Γιόγκα Σούτρας») θεωρούνται εργαλεία για τη μείωση ή την υποχώρηση των θορύβων που αναπτύσσονται ως συνέπεια διαφορετικού νοητικού περιεχομένου, (σαμσκάρας: λεπτές νοητικές εντυπώσεις ή ψυχολογικά αποτυπώματα), τότε αυτό που μένει όταν αφαιρούμε αυτούς τους θορύβους είναι η Φυσική Κατάσταση Διαλογισμού (η οποία είναι απαλλαγμένη από οποιοδήποτε νοητικό περιεχόμενο ). Αυτό είναι το Απλό Σαμάντι. Ακολουθεί το Ανώτερο Σαμάντι (της Αντίληψης σαν «Χώρου»). Ακολουθεί η Καϊβαλγία (η Απελευθέρωση).

Ο Διαλογισμός της Επίγνωσης ή της Ανοιχτής Παρακολούθησης αυτού που συμβαίνει, εφαρμόζεται κυρίως σε Βουδιστικές Σχολές Εδώ υπάρχει προοδευτική μετάθεση από τον εξωτερικό κόσμο, στα «αισθήματα» και μετά στην σκέψη. Η σκέψη διαλύεται. Φτάνουμε στην ίδια κατάσταση της Μη-δυαδικής Συνείδησης. Αυτή είναι η Ολοκλήρωση των κατώτερων Τζάνας. Τα Ανώτερα Σαμαπάττι αφορούν την Εμπειρία του Άχρονου Χώρου. Η Τελική Κατάσταση της Αληθινής Φώτισης (ή του Νιρβάνα) Εκτείνεται Έξω από τον Χώρο, στην Άχωρη (κι Άχρονη) Πραγματικότητα.

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ: ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΚΙ ΑΝΟΗΣΙΑ

 Προοίμιο: Αντίληψη και Μνήμη

Τι είναι Μνήμη

Τι είναι Σκέψη

Η ζωή στους «κάτω κόσμους»

Η εγκατάλειψη της Μνήμης κι η Αποδόμηση της Σκέψης

Η Ορθή Αντίληψη ή η «Περιορισμένη Αντίληψη» Καθορίζει, όπως είναι φυσικό και κατανοητό, την κατάσταση ύπαρξης του όντος.

Προοίμιο: Αντίληψη και Μνήμη

Στις τελευταίες ομιλίες μας έχουμε επαναλάβει πολλές φορές την Μέγιστη Αλήθεια που πρέπει να συνειδητοποίησει, να κατανοήσει και να «αφομοιώσει» κάθε νοήμον ον: Υπάρχει Μία και Μόνον Συνείδηση. Ό,τι Εμφανίζεται «Διαφοροποιημένο» (Υποκειμενικό ή «Αντικειμενικό») δεν είναι παρά Αντανάκλαση της Μιας Συνείδησης, του Όλου, μέσα σε «περιοριστικές συνθήκες και καταστάσεις». Εφόσον όμως κάθε συνείδηση, κάθε ον, κάθε άνθρωπος, κάθε τι, φέρνει εγγενώς την Δυνατότητα του Όλου, κάθε ον μπορεί να Αναδυθεί στο Όλον. Μιλάμε για Αντανάκλαση του Όλου, για το Όλον υπό όρους. Δεν μιλάμε ούτε για την Ίδια Ουσία, ούτε για διαφοροποίηση της Ουσίας, ούτε για δημιουργία του όντος, κλπ.  Όλα αυτά είναι παρωχημένες «αντιλήψεις».

Είναι «Χάρις» ή «Εξαιτίας» της Αντίληψης (της Υπερβατικής Όρασης) που δημιουργούνται όλες οι Υποκειμενικές κι Αντικειμενικές Διαφοροποιήσεις, οι οποίες οδηγούν σε διάφορες «υπαρξιακές καταστάσεις». Έτσι είναι φανερό ότι υπάρχει Ορθή, Αφυπνισμένη, ή Σε Εγρήγορση Αντίληψη και Ποικιλία Περιορισμένης Αντίληψης (ή Αντιλήψεων). Η Ορθή Αντίληψη ή η «Περιορισμένη Αντίληψη» Καθορίζει, όπως είναι φυσικό και κατανοητό, την κατάσταση ύπαρξης του όντος.

Όταν Είμαστε Αφυπνισμένοι κι Αντιλαμβανόμαστε Ορθά Ζούμε στην Πραγματικότητα, Είτε σε Κάποια Υπερβατική Κατάσταση, είτε σε κάποιον από τους κατώτερους κόσμους του Χρόνου (τον κόσμο της νόησης, της «σκέψης», τον κόσμο των «επιθυμιών», ή τον «υλικό» κόσμο). Προκειμένου για το Ενσωματωμένο Ον, η Πραγματικότητα που Βιώνουμε είναι το Παρόν που Ρέει, μια Κατάσταση Επίγνωσης που Αγκαλιάζει τα πάντα. Είναι μια Κατάσταση όπου, στην ουσία, έχει «καταργηθεί» ο Χρόνος στην Στιγμή που Ανανεώνεται συνεχώς.

Η Ορθή Αντίληψη οδηγεί  άμεσα στην επιβεβαίωση αυτού που αντιλαμβανόμαστε. Αυτό αφομοιώνεται σαν εμπειρία, σαν βίωμα, σαν γνώση. Αυτή είναι η Φυσική Μνήμη, η αφομοιωμένη γνώση που καθίσταται Φύση (πρώτη φύση – δεν μιλάμε για τον μηχανιστικό αυτοματισμό που ονομάζεται «δεύτερη φύση»).

‘Όταν όμως δεν υπάρχει Ορθή Αντίληψη της Πραγματικότητας τότε η Αντίληψη δεν είναι Άμεση, Ανεμπόδιστη κι Ανόθευτη, Αυθεντική, αλλά λειτουργεί έμμεσα. Η  μη ορθή αντίληψη, η μη επιβεβαιωμένη αντίληψη είναι ελλιπής γνώση που δεν αφομοιώνεται σαν εμπειρία, σαν βίωμα, σαν γνώση. Αυτή η «πληροφορία» αποθηκεύεται ακριβώς σαν «γνώση υπό αίρεση» (με όρους, υπό «προϋποθέσεις, με δυνατότητα επιλογής, με επιφύλαξη, σε «εκκρεμότητα»). Αυτή είναι η Μνήμη-Αποθήκη.

Τι είναι Μνήμη

Τελικά τι είναι Μνήμη; Στην πραγματικότητα η Μνήμη είναι η Δεύτερη Μεγάλη Λειτουργία της Συνείδησης, χάρις στην οποία υπάρχει «συνέχεια» στην Αντίληψη. Για την Αφυπνισμένη Συνείδηση η Μνήμη λειτουργεί Φυσικά σαν Αφομοιωτική Δύναμη καθιστώντας την Αντίληψη Βιωματική Γνώση που Επεκτείνεται συνεχώς. Για την Περιορισμένη Αντίληψη η Μνήμη λειτουργεί σαν Υποσυνείδητη Αποθήκη Πληροφοριών. Στην πραγματικότητα, οτιδήποτε συμβαίνει καταγράφεται. Αλλά στην επίγνωση του όντος δεν είναι όλα «παρόντα». Ανακαλούνται κατ’ επιλογήν όταν χρειάζονται. Έτσι η Δευτερεύουσα Μνήμη, η Μνήμη-Αποθήκη, όχι μόνο παρέχει δομικά στοιχεία στην σκέψη (για να ολοκληρωθεί η σκέψη) αλλά πολύ περισσότερο δίνει συνέχεια στο «περιεχόμενο» της Αντίληψης, συντηρεί το όνειρο της κατασκευασμένης από την σκέψη πραγματικότητας.

Έτσι όπως έχουν αναπτυχθεί οι άνθρωποι κι όπως ζουν στηρίζονται κατά κύριο λόγο στην σκέψη, στην συσσώρευση, εμπειριών, γνώσεων, δηλαδή στην Μνήμη. Η σκέψη των ανθρώπων στο παρόν τροφοδοτείται συνεχώς από την μνήμη. Αυτό σημαίνει ότι η σκέψη δεν είναι ποτέ νέα αλλά τροφοδοτείται συνεχώς από αυτό που είναι γνωστό. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι η σκέψη μπορεί να διευρυνθεί, να επεκταθεί, να έχει πρόσβαση στο Υπερβατικό, στην Αλήθεια, στην Πραγματικότητα. Αυτό όμως δεν συμβαίνει. Η Αφύπνιση, η Ορθή Όραση, η Βίωση της Πραγματικότητας, είναι πέραν της σκέψης.

Τι είναι Σκέψη

Η «Ατομικότητα» συνιστά τον «Περιορισμό» της Συνείδησης (της Αντίληψης) σε ένα σημείο χωρίς διαστάσεις, χωρίς ιδιότητες, χωρίς «χαρακτηριστικά». Με αυτή την έννοια το Παγκόσμιο (Η Συνείδηση Παντού στον Χώρο) φαίνεται να είναι το ίδιο, σαν «περιεχόμενο», με την «Χωρίς Διαστάσεις Ατομικότητα». Γι αυτό κι είναι δυνατή η «μετάβαση» από την μια Κατάσταση στην Άλλη (από το Παγκόσμιο στο Ατομικό κι από το ατομικό στο Παγκόσμιο). Στην πραγματικότητα όμως και πέρα από την φαινομενικότητα υπάρχει μια μεγάλη διαφορά. Το Παγκόσμιο Ανήκει στον Άχρονο Χώρο. Η Ατομικότητα Ανήκει στον Χρόνο.

Η Ατομικότητα στη Φυσική της Κατάσταση είναι Αφυπνισμένη και λειτουργεί σαν Μη-Δυαδική Συνείδηση (Αντίληψη), μια Κατάσταση Επίγνωσης της Ενότητας των πάντων (όπου δεν υπάρχει «διάκριση», «απόσταση», μεταξύ υποκειμένου και αντικειμένου).

Όπως έχουμε πει, όταν στην Ατομικότητα «αποδίδονται», με την σκέψη (την μνήμη) σταθερά χαρακτηριστικά η Ατομικότητα γίνεται Προσωπείο, Πρόσωπο, εγώ, προσωπικότητα. Αυτή η κατασκευασμένη ατομικότητα είναι λοιπόν προϊόν σκέψης, είναι σκέψη, που τροφοδοτείται από την μνήμη (από εμπειρίες, γνώσεις, «βιώματα», κλπ.).

Συνεπώς  το εγώ, η «προσωπικότητα» δεν είναι παρά σκέψη που συνεχώς τροφοδοτείται από την σκέψη (και την μνήμη, τις μνήμες). Οι άνθρωποι είναι τόσο ταυτισμένοι με την σκέψη ώστε θεωρούν την σκέψη (κι όσα σκέπτονται) σαν την αληθινή ύπαρξη.

Στην πραγματικότητα το Cogito, ergo sum, αν σημαίνει έχω συνείδηση, αίσθηση ύπαρξης, παρουσίας, άρα «υπάρχω»,  είναι σωστό. Αν πάλι σημαίνει σκέπτομαι, αποδίδω ιδιότητες, τότε δέχεται σαν προϋπόθεση ότι ήδη «υπάρχει» κάτι, κάποιος, που το κάνει αυτό και πάλι αποδεικνύεται η ύπαρξη κι είναι πάλι σωστό. Τελικά αυτή ακριβώς η «δραστηριότητα» είναι απόδειξη της ύπαρξης. Αλλά εδώ δεν ξεκαθαρίζεται η «ποιότητα» της ύπαρξης. Το cogito με την έννοια της σκέψης παράγει μόνο την ιδέα της ύπαρξης, το πρόσωπο, την ψεύτικη προσωπικότητα. Προφανώς η Νοημοσύνη δεν εξαντλείται στην σκέψη. Υπάρχει και το πέραν της σκέψης.

Οι άνθρωποι που ταυτίζονται με την σκέψη τους, που νομίζουν ότι αυτή η σκέψη είναι η αληθινή ύπαρξη, νοιώθουν ότι θα σταματήσουν να υπάρχουν αν σταματήσουν να «σκέπτονται». Άρα, για αυτούς είναι αδύνατο να πας πέρα από την σκέψη. Προφανώς εδώ γίνεται ένα λογικό σφάλμα. Ταυτίζοντας την Ύπαρξη με την σκέψη είναι λογικό το συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει ύπαρξη χωρίς σκέψη. Αν όμως η Ύπαρξη, η Συνείδηση, η Αντίληψη είναι κάτι Ευρύτερο της σκέψης τότε με το σταμάτημα της σκέψης Αναδυόμαστε σε μια Ανώτερη Πραγματικότητα, δεν «σβήνουμε» στο τίποτα.

Στην πραγματικότητα, όπως έχουμε δείξει, η σκέψη δεν είναι παρά μια έμμεση λειτουργία που για να δομηθεί στηρίζεται στην ίδια την σκέψη και τις μνήμες, τις εμπειρίες, τις γνώσεις. Είναι κάτι που «κάνουμε». Είμαστε «Εμείς» που κάνουμε κάτι. Κι όπως το κάνουμε μπορούμε να σταματήσουμε να το κάνουμε. Αυτή είναι μια Άμεση Δράση που οδηγεί πέραν. Δεν μπορούμε να πάμε πέραν της σκέψης μέσω της σκέψης. Είναι σαν να θέλουμε να μείνουμε ακίνητοι συνεχίζοντας να κινούμαστε. Είναι παράλογο και για αυτό αδιέξοδο. Έτσι όλες οι προσπάθειες του εγώ, της σκέψης να υπερβεί την κατάστασή του και να Βιώσει το Υπερβατικό, την Φώτιση, την Απελευθέρωση, τον «Θεό» δεν είναι παρά ονειροφαντασίες της σκέψης. Όλοι οι δρόμοι της σκέψης οδηγούν ξανά στην φυλακή της σκέψης.

Η ζωή στους «κάτω κόσμους»

Κανονικά η Ατομικότητα, σαν Μη-Δυαδική Συνείδηση Ανήκει στον Ενδιάμεσο Μη-Δυαδικό Κόσμο. Είναι τα Ηλύσια Πεδία των Ορφικών.  Είναι η «Αληθινή Γη» στην «Μύθο του Σπηλαίου» του Πλάτωνα. Είναι η Σαμπάλα των Βουδιστών. Είναι ο Αγιογραφικός Παράδεισος (κι όχι οι Ανώτεροι Ουρανοί) των Χριστιανών,  είναι η Βασιλεία των Ουρανών του Ιησού (κι όχι το Βασίλειο του Θεού). Είναι το «Σάμμερλαντ» της «Θρησκείας της Φύσης».

Η «Κατασκευασμένη Ατομικότητα» που έχει νοητική φύση Ανήκει στο Κατώτερο Νοητικό Βασίλειο. Είναι από Εδώ που Ενδυναμώνεται και «παρασέρνει» τα όντα στον κατώτερο «Κόσμο των Επιθυμιών».

Κι είναι από τον «Κόσμο των Επιθυμιών» που τα όντα που «διψούν» για άμεση επαφή με τα αντικείμενα των επιθυμιών τους πέφτουν στον κόσμο της ενσωμάτωσης, στο υλικό σύμπαν.

Στο υλικό Σύμπαν τα Ενσωματωμένα όντα εξακολουθούν να ταυτίζονται με την σκέψη τους, με τις επιθυμίες τους και με τα αντικείμενα των αισθήσεών τους. Κι ο Κύκλος των μετενσωματώσεων συνεχίζεται άπειρες ζωές μέχρι τα όντα να Αφυπνισθούν στην Ανώτερη Πραγματικότητα που Είναι Μέσα τους, Ακριβώς Μέσα τους, Εδώ, Τώρα, όχι κάπου αλλού, σε κάποιο άλλο χρόνο.

Όσο οι άνθρωποι «διψούν» για επαφή με τα εξωτερικά αντικείμενα, όντα, καταστάσεις και πράγματα, όσο οι άνθρωποι «φλέγονται» από επιθυμίες, όσο οι άνθρωποι «ονειροβατούν» μέσα στον κόσμο της σκέψης τους, η ζωή στους «κάτω κόσμους» θα συνεχίζεται κι ο κύκλος της μετενσωμάτωσης θα μένει ανοιχτός.

Εγκαταλείποντας τον «Κόσμο των Αισθήσεων» ο άνθρωπος βρίσκει των εαυτό του (την οντότητά του) στον «Κόσμο των Επιθυμιών». Κι όταν όλα καταλαγιάζουν κι ο άνθρωπος εγκαταλείπει το «σώμα των επιθυμιών» βρίσκει τον εαυτό του στο λεπτότερο «Ονειρικό Πεδίο της Σκέψης». Κι όταν το νοητικό σώμα διαλύεται μέσα στην αφομοίωση της αντικειμενικής γνώσης και κάθε προσωπική εμπειρία λησμονιέται ο άνθρωπος βρίσκεται μετέωρος ανάμεσα στην Αντίπερα Όχθη της Ελευθερίας και την Εδώ όχθη της προσωρινής ανάπαυλας πριν την νέα μετενσωμάτωση.

Όλη αυτή η «Πορεία», προς τα «Κάτω», προς τα «Άνω», δεν είναι παρά η «Υποκειμενική Πορεία» του Όντος μέσα στους κόσμους που η Μη-αφυπνισμένη συνείδηση θεωρεί «αντικειμενικούς».

Στην πραγματικότητα καθώς το «νοητικό σώμα διαλύεται ο παλιός άνθρωπος σβήνει. Αλλά όλη η «εμπειρία της ζωής» (που έγινε τώρα αντικειμενική γνώση) θα χρησιμεύσει σαν βάση για την γέννηση ενός νέου νοητικού σώματος. Κι ενώ από μια άποψη ο νέος άνθρωπος είναι συνέχεια του παλιού, ταυτόχρονα (επειδή έχουν σβήσει όλες οι προσωπικές εμπειρίες) είναι ένας εντελώς «νέος άνθρωπος» που αρχίζει να οικοδομεί ξανά την ζωή του στους κατώτερους κόσμους.

Έτσι το να λέμε ότι ο άνθρωπος μετενσωματώνεται είναι αληθινό, γιατί η οντότητα έχει συνέχεια. Πάλι το να λέμε ότι ο άνθρωπος έρχεται (πάντα) για πρώτη και μοναδική φορά στον κόσμο πάλι είναι αληθινό γιατί κάθε φορά ο άνθρωπος ξεκινά χωρίς προσωπικές εμπειρίες και τις οικοδομεί στην συνέχεια. Τελικά, είτε έτσι, είτε αλλιώς δεν έχει σημασία.

Αυτό που έχει πραγματικά σημασία είναι ότι η ζωή στον Χρόνο, στους κατώτερους κόσμους είναι μια ζωή παροδική, χρωματισμένη προσωπικά, μια ζωή κατώτερης ποιότητας σε σύγκριση με την ζωή της Ελευθερίας, ή την ύπαρξη στον Άχρονο Χώρο και στον Ανώτερο Ουρανό της Δημιουργίας και στον Υπέρτατο Ουρανό της Πηγής. Τελικά όμως οι άνθρωποι γίνονται αυτό που επιλέγουν, αυτό που κατανοούν ή μπορούν να κατανοήσουν. Αλλά όλες επιλογές έχουν τις συνέπειές τους και την Ηθική Ευθύνη τους. Δεν υπάρχει καμία παραβίαση του Αιώνιου Νόμου. Όλα γίνονται καθώς πρέπει να γίνουν.

Η εγκατάλειψη της Μνήμης κι η Αποδόμηση της Σκέψης

Η πραγματική «αιτία» που η Συνείδηση (σαν Οντότητα) «πέφτει» στους κατώτερους κόσμους κι η Αντίληψη (σαν Γνωστική Δύναμη) «περιορίζεται» είναι ακριβώς η Ατομικότητα, που δεν λειτουργεί Φυσικά κι Ανεμπόδιστα, σαν Φυσική Οντότητα, αλλά κατασκευάζει, μέσω της σκέψης, (της μνήμης, των εμπειριών και της γνώσης) μιαν «αντίληψη εαυτού». Αυτό το κατασκευασμένο ψυχολογικό κέντρο (ένα «αντιληπτικό σύμπλεγμα») είναι σκέψη. Σκεφτόμαστε κι είμαστε πεπεισμένοι ότι είμαστε αυτό, κάτι, η συγκεκριμένη οντότητα. Σε αυτό τον ψεύτικο υπαρξιακό πυρήνα συσσωρεύονται αντιλήψεις, επιθυμίες, τάσεις κι ορμές για μια πιο «χειροπιαστή» ζωή. Κι από αυτή την «φορτωμένη» οντότητα προκύπτει η δίψα της «υλικής» ζωής.

Η Απελευθέρωση λοιπόν από την σκλαβιά της κατώτερης ζωής δείχνει μιαν αντίθετη πορεία. Για να απελευθερωθούμε από την «σκλαβιά των αισθήσεων» πρέπει να απαλλαγούμε από τις «επιθυμίες». Και για να πάμε πέρα από τις επιθυμίες πρέπει να αναγνωρίσουμε τον ψεύτικο χαρακτήρα της «αντίληψης του εαυτού» (που δομείται από την σκέψη).

Η Σκέψη (που στηρίζεται στην μνήμη, στην συνέχεια των αντιλήψεων) είναι μια διαρκής αναδόμηση της αντίληψης της πραγματικότητας (με τα δεδομένα που έχουμε). Νομίζουμε ότι το να λειτουργούμε έτσι, να «σκεφτόμαστε», είναι η πραγματική ζωή, η πραγματικότητα. Όμως τι κάνουμε; Δεν ζούμε την ζωή, την πραγματικότητα. Σκεφτόμαστε την ζωή. Η σκέψη μας «απομονώνει» από την ζωή, ονειρευόμαστε. 

Το να ζούμε την ζωή είναι κάτι τελείως διαφορετικό, είναι να Λειτουργούμε Άμεσα, να έχουμε άμεση αίσθηση των πραγμάτων, εδώ, τώρα, χωρίς την συμμετοχή της σκέψης, χωρίς το «υποστήριγμα» της μνήμης, των μνημών, των εμπειριών κι όλης της συσσωρευμένης γνώσης. Αυτή η Άμεση Αίσθηση είναι Στιγμιαία, Συνεχώς Ανανεούμενη, Ανεμπόδιστη και Καθαρή και δεν Αφήνει Ίχνη. Είναι η Άμεση Βίωση της Ζωής, της Πραγματικότητας. Αυτή η Άμεση Βίωση της Ζωής στην πραγματικότητα δεν ανήκει στον Χρόνο, ανήκει στην Στιγμή που Ρέει, στο Παρόν, την επόμενη στιγμή δεν «υπάρχει», έχει «Ανανεωθεί».

Αυτή η Άμεση Αίσθηση της ζωής είναι στην πραγματικότητα η Φυσική Κατάσταση και Λειτουργία της Αληθινής Ατομικότητας (που εκδηλώνεται στον Χρόνο), όχι της κατασκευασμένης από την σκέψη ατομικότητας. Είναι μια Εγγενής Δυνατότητα και Δύναμη που έχουμε. Δεν είναι κάτι που καλλιεργείται ή μπορεί να επιτευχθεί με προσπάθεια.

Είναι επίσης ό,τι μπορούμε να ονομάσουμε Αληθινό Διαλογισμό. Ο Αληθινός Διαλογισμός γίνεται χωρίς την «συμμετοχή» της σκέψης. Όπου υπάρχει σκέψη, προσωπική αντίληψη, προσωπική εμπειρία, προσωπική προσπάθεια, τότε αυτό δεν είναι Αληθινός Διαλογισμός αλλά σκέψη που μιμείται τον Διαλογισμό. Η σκέψη μπορεί να κάνει τα πάντα. Ακόμα και να επιτύχει την Φώτιση. Μόνο που δεν είναι Αληθινή Φώτιση, είναι «μίμηση φώτισης». Κι όμως υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που παραπλανούνται. 

Πως διακρίνεται η Αληθινή Φώτιση από την φώτιση της σκέψης; Απλά η Αληθινή Φώτιση δεν έχει εγώ, δεν έχει εμπειρία, δεν έχει σκοπό ή ωφελιμότητα, δεν ανήκει στον χρόνο, στον κόσμο και στις υποθέσεις των ανθρώπων. Πρόκειται για κάτι εντελώς άχρηστο στους ανθρώπους και για αυτό οι άνθρωποι δεν το θέλουν κι ούτε μπορούν άλλωστε να το βρουν. Οι άνθρωποι αγαπούν και προτιμούν τα χρήσιμα πράγματα κι έτσι φεύγουν μακριά από το Αληθινό Φως κυνηγώντας τις σκιές των ονείρων τους.

Σε μια επόμενη ομιλία μας θα μιλήσουμε για την Πραγματική Αίσθηση της ζωής, για την Βίωση της Πραγματικότητας, που είναι κάτι τελείως διαφορετικό από την ζωή του ονείρου που ζουν οι άνθρωποι.