Αυτογνωσία

 

(Το «εσωτερικό περιεχόμενο» του «Γνώθι σαυτόν» των Αρχαίων Ελλήνων)

Το ΟΝ σύμφωνα με την Αρχαιοελληνική Παράδοση

Η Συνείδηση (η ανθρώπινη συνείδηση στο χρόνο, στην ιστορία, αλλά και η ατομική συνείδηση, δηλαδή ο καθένας μας) «περνά» από τρεις φάσεις στην εξέλιξή της (αν την «πραγματοποιήσουν» βέβαια… γιατί οι περισσότερες συνειδήσεις «μένουν» στην πρώτη φάση…)…

Α) Στην Πρώτη Φάση, όπου η συνείδηση αντιλαμβάνεται την ύπαρξή της (μέσα στον «κόσμο»), η Συνείδηση έχει περιορισμένη επίγνωση, περιορισμένο χώρο εποπτείας, κι αντιλαμβάνεται ότι «υπάρχει μέσα σε Ένα Ευρύτερο Άγνωστο (Φυσικό, Υπερφυσικό, Απροσδιόριστο…)…Σε αυτή την Φάση μπορεί να αποκτήσει κάποια έγκυρη (ή μη έγκυρη, φανταστική) γνώση της ύπαρξης, του «περιβάλλοντος χώρου» (φυσικού, υπερφυσικού, κλπ.)… να επιβιώσει, να ζήσει μέσα στον κόσμο, μέσα στην κοινότητα των ανθρώπων, κλπ… Αυτό, μπορεί να το κάνει η Συνείδηση με, μόνο, τις ψυχοσωματικές δυνάμεις της, την σκέψη, την αίσθηση, την εξωτερική δραστηριότητα…Κι οι περισσότεροι άνθρωποι μένουν σε αυτή την Φάση εξέλιξης…

Β) Στην Δεύτερη Φάση εξέλιξης της Συνείδησης, η Συνείδηση αντιλαμβάνεται (κατανοεί και βιώνει) την οντολογική εξάρτησή της από το Ευρύτερο Οντολογικό Περιβάλλον…

1) Αν αυτό, παραμείνει μία εξωτερική προσέγγιση, γίνεται θρησκεία (θρησκευτική ή φιλοσοφική πίστη), - μία «θεωρητική» περισσότερο αντίληψη – που σπάνια επηρεάζει πνευματικά τον άνθρωπο, ή μεταμορφώνει την δράση του… Η δραστηριότητα του ανθρώπου (άσχετα, από την «θρησκεία» του…) παραμένει στα πλαίσια της απλής «επιβίωσης» στον κόσμο…

2) Όταν η Συνείδηση επιχειρεί, εσωτερικά, βιωματικά, να Προσεγγίσει την Οντολογική Πηγή της, τον «Θεό», τότε, έχουμε μία «εσωτερική πορεία», μία «πνευματική προσπάθεια», και μία «οντολογική μεταμόρφωση», μία «διεύρυνση της συνείδησης», που «εγκαταλείπει» τα ατομικά χαρακτηριστικά της και την προσωπική δραστηριότητα… και «επεκτείνεται» προς την «Ενότητα του Όντος»…

Εδώ, εντάσσεται η πραγματική (βιωματική) προσέγγιση του «Θεού», η «αληθινή θρησκεία», ο εσωτερισμός, ο μυστικισμός, η πνευματική εξέλιξη, κλπ…

Στην Αρχαία Ελλάδα, (στα πλαίσια του Ορφισμού, στα Μυστήρια, στην Φιλοσοφική Διδασκαλία, του Πλάτωνα, του Επίκουρου, των Στωικών, του Πλωτίνου, και των νεοπλατωνικών…)… (αφού είχε προηγηθεί ο «εξωτερικός καθαρμός» του «σώματος»)… αυτή η «εσωτερική δραστηριότητα» (σαν βιωματική προσέγγιση, σαν «πρακτική»…) ήταν γνωστή σαν «περισυλλογή» (δηλαδή περισυλλογή των ψυχοσωματικών δυνάμεων, «απόσυρση» από τον κόσμο, «άνοιγμα» προς τον εσωτερικό χώρο της ψυχής, κι «ανάδυση» στην Εσωτερική Πραγματικότητα, του Αληθινού Όντος)…Η «διεύρυνση της συνείδησης», ήταν γνωστή σαν «άπλωσις»…Η Βίωση της Ενότητας του Όντος ήταν γνωστή σαν «ταυτισμός με τον θεό»…Η Βίωση της Ύπαρξης σαν Όλου, ήταν γνωστή σαν «ομοίωσις τω Θεώ»…

Και στις άλλες (αληθινές) θρησκείες, εσωτερικές δραστηριότητες, ή μυστικιστικές προσεγγίσεις, έχουμε ανάλογες περιγραφές, κι αντίστοιχους, θρησκευτικοφιλοσοφικούς όρους…

Γ) Στην Τρίτη Φάση της εξέλιξής της, η Συνείδηση, που «διευρύνεται συνεχώς μέχρι το Άπειρο» (στην Δεύτερη Φάση της εξέλιξής της), αντιλαμβάνεται ότι Αυτή η Συνείδηση (η «Διευρυμένη Συνείδηση», κι όχι η περιορισμένη ατομική συνείδηση…) είναι η Μόνη Πραγματικότητα, Όλη η Πραγματικότητα, Διευρύνεται Ως το Απεριόριστο… και Βυθίζεται στο Άγνωστο, στο Άχρονο, στο Χωρίς Ιδιότητες Απροσδιόριστο, στο ΘΕΟ…Η Συνείδηση Είναι Μία, Είναι Όλος ο Χώρος, συμπεριλαμβάνει τα πάντα… ακόμα και τις ψευδείς περιορισμένες συνειδησιακές καταστάσεις (των προηγούμενων φάσεων της εξέλιξής της)…Αυτή η Κατάσταση (του Απολύτου), είναι η Φώτιση, η Πλήρης Αφύπνιση, η Θεότητα…

Αυτό είναι το Τελικό Στάδιο της Εξέλιξης της Ανθρώπινης Συνείδησης, (το Θεολογικό Όραμα του Ορφισμού), ο Σκοπός των Ελληνικών Μυστηρίων, και το «τελικό επίτευγμα» όλων των θρησκειών, όσων εμφανίστηκαν μέσα στην ιστορία, κι όσων «δημιουργηθούν» στο μέλλον…

Κατά την διάρκεια της εξέλιξής της η Συνείδηση «αλλάζει» αντίληψη του «χώρου» (εποπτείας) της… Όταν είναι περιορισμένη στον μικρό ατομικό χώρο της (κι εξαιτίας ακριβώς αυτού του περιορισμού…) αντιλαμβάνεται  (της «φαίνεται») ότι υπάρχει αντίθεση ανάμεσα στο «εγώ» και τον (οντολογικό) χώρο που την περιβάλλει…Όταν η Συνείδηση «διευρύνεται στο Άπειρο»… όταν Βιώνει ότι Είναι Όλος ο Χώρος (Ύπαρξης)… τότε όλα «συμβαίνουν» Μέσα της… Δεν υπάρχει πλέον αντίθεση με τίποτα, αφού η Συνείδηση είναι Όλος ο Χώρος (Ύπαρξης)… η Συνείδηση Βιώνει την (Οντική και Οντολογική) Ενότητα του Όντος…

 

Άμεση Εμπειρία – Γνώση - Αλήθεια

 

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ Είναι η Βάση κάθε Εμπειρίας, κάθε Γνώσης και κάθε Αλήθειας. Η Προσεκτική Παρατήρηση Αυτού που Είναι (που Συμβαίνει), η Βιωματική Επαφή με την Πραγματικότητα μπορεί να Αποκαλύψει το Βέβαιο, το Επαληθεύσιμο, την Αλήθεια. Η ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ. Η Βέβαιη Επαληθεύσιμη Γνώση είναι η Πραγματική Αλήθεια.

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟΥ είναι μια ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ, μια ΖΩΝΤΑΝΗ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Αλήθεια δεν είναι μια σειρά από νοητικές διαβεβαιώσεις – συχνά μη επαληθεύσιμες. Η Αλήθεια δεν προσεγγίζεται μέσα από ιδεολογήματα, ιδεολογίες, θεωρίες. Η Αλήθεια Βρίσκεται πέρα από την δομημένη φιλοσοφία και τις οργανωμένες θρησκείες. Συχνά στα πανεπιστήμια και στα σχολεία περνά σαν «Αλήθεια», όχι η Αλήθεια αλλά «αυτό που θέλουν κάποιοι να περάσει σαν Αλήθεια». Κι ακόμα «Ό,τι λέγεται» δεν είναι παρά μια «βεβαίωση» κι όχι οπωσδήποτε η Αλήθεια – τουλάχιστον μέχρι να επαληθευθεί. Το Δίδαγμα: Ερευνήστε μόνοι σας, μην εμπιστεύεστε κανέναν (συμπεριλαμβανομένου του «γράφοντος»).

Η ΑΛΗΘΕΙΑ Είναι Άμεση Εμπειρία. Είναι Ζωντανή κι Εκδηλώνεται Τώρα, στο Αιώνιο Παρόν που Ρέει, πέρα από τον σχετικό χρόνο της σκέψης και πέρα από τις δραστηριότητες του χρόνου. Ο ΘΕΟΣ Είναι Αληθινός Μόνο Όταν Βιώνεται σαν ΑΜΕΣΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟΥ, πέρα από την σκέψη, τις αισθήσεις, ή τον κόσμο – στην Απόλυτη Σιγή. Η «Ιδέα του Θεού» - μέσα στην δομούμενη σκέψη δεν είναι παρά μια κατασκευή της σκέψης, ένα είδωλο, μια σκιά. Οι «θεωρίες» δεν περιγράφουν την Πραγματικότητα αλλά μόνο μια φαντασία.

Η Σχέση της ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗΣ ΦΥΣΗΣ με την συγκεκριμένη δική μας συνείδηση αποδεικνύεται μόνον όταν εμείς οι ίδιοι μπορούμε να ΒΙΩΣΟΥΜΕ το ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟ ξεπερνώντας τις όποιες παραμορφωτικές διαδικασίες της σκέψης ή των αισθήσεων. Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ είναι η Προσεκτική Παρατήρηση και Βεβαιότητα της ΙΔΙΑΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ μας, Όπως Είναι (κι όχι όπως συχνά «παρουσιάζεται»).Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ, η ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ είναι η ΑΙΩΝΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ που ποτέ δεν Δύει.

Η Αποκάλυψη της ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΦΥΣΗΣ μας Φανερώνει ΜΙΑ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΕΛΕΥΘΕΡΗ, ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ, που Επεκτείνεται Χωρίς Όρια, που τα Αγκαλιάζει Όλα, που τα Βλέπει Όλα σαν Ενότητα, που δεν «διαχωρίζεται» από τίποτα. Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ Αναδεικνύει τις Σχέσεις «Ουσίας» που υπάρχουν μεταξύ Όλων, τις Αλληλεπιδράσεις. Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ που Θεμελιώνεται στην ΜΙΑ ΦΥΣΗ Οικοδομείται στην ΑΓΑΠΗ κι Ολοκληρώνεται στην Ένωση των Πάντων σαν ΕΝΑ.

ΤΟ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟ (η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ ΑΝΟΙΧΤΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΠΟΥ ΤΑ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙ ΟΛΑ) Είναι Πάντα Πέρα από κάθε τι περιορισμένο (που δημιουργείται από τη σκέψη και οικοδομείται γύρω από την αντίληψη ενός εγώ και βιώνεται σαν διαχωρισμός από τον υπόλοιπο κόσμο. Το περιορισμένο (η αντίληψη του εγώ που είναι μια απομονωτική δραστηριότητα και μια διαχωριστική λειτουργία, αφού μας «διαχωρίζει» από τον κόσμο) δεν μπορεί ποτέ – όσο κι αν «διευρυνθεί» να γίνει ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟ. Πρέπει να σταματήσει να υπάρχει το περιορισμένο (η περιοριστική λειτουργία) για να υπάρξει το ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟ.

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ (η ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΗ) της ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ από την περιορισμένη συνειδητότητα (σκέψη, εγώ, περιορισμένο, διχασμένο), η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟΥ είναι μια ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ, μια ΖΩΝΤΑΝΗ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Μια Τέτοια ΕΜΠΕΙΡΙΑ είναι Αυθόρμητη, Πηγαία, πέρα από τις διαδικασίες και τον χρόνο. «ΑΝΑΔΥΕΤΑΙ» όταν ακριβώς πάψει η περιοριστική λειτουργία της σκέψης. Δεν είναι δυνατόν μια Τέτοια Κατάσταση να δημιουργηθεί από την διαδικασία της σκέψης, ή κάποια δραστηριότητα μέσα στον χρόνο… ούτε μπορεί να υπάρξει μέσα στο χρόνο.

Μια Τέτοια Κατάσταση είναι ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ. Είναι η ΠΛΗΡΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ όπου Εκδηλώνονται όλα, κι η σκέψη (που δεν μας «παραπλανά» πλέον) κι οι αισθήσεις κι ο κόσμος, όλα.

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟΥ Είναι Πάντα Ζωντανή – μας Συμβαίνει – και μας Οδηγεί στην ΑΛΗΘΙΝΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ, πέρα από όλα.

Πραγματικότητα, Αντικειμενικότητα, Αλήθεια

 

Η Έσχατη Πραγματικότητα (η Απόλυτη Πραγματικότητα) κι όχι απλά «αυτό που αντιλαμβάνεται μία περιορισμένη συνείδηση σαν πραγματικότητα», δεν μπορεί να είναι ούτε υποκειμενική αντίληψη, ούτε αντικειμενική πραγματικότητα απροσπέλαστη από το υποκείμενο...

Η Πραγματικότητα στον Βουδισμό Ζεν (Ten Bulls by Kakuan: Zen Stages of Enlightenment: 8. Both Bull and Self Transcended / The Ox and the Man Both Forgotten

1. Η Έσχατη Πραγματικότητα δεν μπορεί να είναι μία υποκειμενική αντίληψη. Γιατί αυτή η αντίληψη μπορεί (πιθανόν) να είναι μία αυθαίρετη κατασκευή που δεν ανταποκρίνεται στα «πράγματα», και δεύτερον αποκλείει τα άλλα υποκείμενα να την βιώσουν...

2. Η Έσχατη Πραγματικότητα δεν μπορεί να είναι μία αντικειμενική πραγματικότητα (ανεξάρτητη του υποκειμένου), γιατί αν δεν υπάρχει «υποκείμενο» να την βιώσει δεν έχει νόημα (είτε υπάρχει, είτε όχι)...

3. Η Έσχατη Πραγματικότητα είναι Αυτό που το υποκείμενο (κι όλα τα υποκείμενα) αντιλαμβάνεται βασιζόμενο σε κάποια σταθερά πράγματα (δεδομένα, δραστηριότητες, αντιλήψεις, κοινά σε όλα τα υποκείμενα, και άμεσα επαληθεύσιμα), όταν ξεπερνά όλες τις «προσωπικές» δραστηριότητες (αφήνοντας έτσι να εκδηλωθεί η αντικειμενική φύση του)...

Η Έσχατη Πραγματικότητα είναι με άλλα λόγια και υποκειμενική και αντικειμενική ταυτόχρονα... ή αλλιώς η Έσχατη Πραγματικότητα είναι Μία Κατάσταση του Πραγματικού, όπου οι παλιές αντιλήψεις του «υποκειμενικού» και του «αντικειμενικού», αυτοαναιρούνται, ξεπερνιόνται στο φως μίας ανώτερης αντίληψης που είναι το Πραγματικό, το Πραγματικά Αντικειμενικό, το Αληθινό... κι όχι αντίληψη μίας περιορισμένης συνείδησης... Για να φτάσει το υποκείμενο να αντιληφθεί το Πραγματικό (που είναι Προσιτό σε όλα τα υποκείμενα), θα πρέπει να υπερβεί τον «διαμορφωμένο εαυτό» του, όλα τα «αυστηρά υποκειμενικά» στοιχεία και να αφήσει την «αντικειμενική φύση» του να λειτουργήσει...

Είναι φανερό, από τα παραπάνω, ότι αυτές οι αντιλήψεις θεμελιώνουν μια διαφορετική οντολογία, από αυτήν που επικρατεί στην Δύση χιλιάδες χρόνια τώρα (με εξαίρεση κάποιους μυστικούς κύκλους, ή κάποιους μοναχικούς φιλοσόφους...)... Η Συνείδηση, έχει ένα αντικειμενικό υπόστρωμα (που ταυτίζεται με το Καθαρό Είναι), και δεν ταυτίζεται με τις «λειτουργίες», τις «αντιλήψεις», το «περιεχόμενο»... δεν ταυτίζεται ούτε με το εγώ, ούτε με την διανόηση, ούτε με την αντίληψη, ή το υλικό σώμα... Μιλάμε λοιπόν για μία Συνείδηση που υπερβαίνει τα όρια του απλού υποκειμένου... ή αλλιώς για ένα Δυναμικό Υποκείμενο που εξελίσσεται ξεπερνώντας τα «προσωπικά» στοιχεία... η αλλιώς για Δυνατότητα να υπερβεί το υποκείμενο τον εαυτό του και να αναδυθεί σε μία Ευρύτερη Αντικειμενική Πραγματικότητα, που αποτελεί την Βάση, την Βαθύτερη Φύση της ύπαρξης... Μιλάμε για μία εξέλιξη της ύπαρξης προς μία Βαθύτερη Πραγματικότητα, που αποτελεί στην πραγματικότητα την Ουσία της.. Μιλάμε για μία ανώτερη επίγνωση, που είναι το ζητούμενο όλων των θρησκειών και κάθε σοβαρής μεταφυσικής...

Η Έσχατη Πραγματικότητα είναι μία Κατάσταση που βιώνουν όλα τα υποκείμενα... είναι «Κοινή», δηλαδή Αντικειμενική, δηλαδή Αληθινή... Η Έσχατη Πραγματικότητα βιώνεται από το υποκείμενο σαν προσωπική εμπειρία, όταν υπερβαίνει τον εαυτό του... οπότε ξεπερνά πιά τα όρια του «προσωπικού» και φτάνει στην Αντικειμενική Αντίληψη, στην Αντικειμενική Πραγματικότητα, που αποτελεί την Αντικειμενική Βαθύτερη Φύση όλων... Εδώ συγχωνεύονται όλα τα υποκείμενα μέσα στην Αντικειμενική Πραγματικότητα...Αυτή η Έσχατη Πραγματικότητα που βρίσκει το Υποκείμενο (το Δυναμικό Υποκείμενο, όχι το περιορισμένο υποκείμενο) στο Βάθος του, όταν υπερβαίνει τον εαυτό του (και λειτουργεί η «αντικειμενική φύση» του), σαν το Ευρύτερο Είναι, Είναι Κοινό για όλα τα υποκείμενα... Όλα Είναι Ένα. Όλα Συγχωνεύονται σε Αυτό. Είναι το Όλον που περικλείνει τα πάντα...

 

Απελευθέρωση της Συνείδησης

 

Η Συνείδηση Είναι Μία, Άπειρη... Εντός της Συνείδησης υφίσταται το αντικειμενικό... Η Συνείδηση Είναι Ελεύθερη. Υπάρχει είτε έτσι είτε αλλιώς και χωρίς την ύπαρξη του αντικειμενικού. Μπορεί όμως να συνδέεται με το αντικειμενικό, κατέχοντάς το, όντας σε σχέση μαζί του, ή απορροφημένη σε αυτό...

Η Απελευθέρωση της Συνείδησης στον Βουδισμό Ζεν (Ten Bulls by Kakuan: Zen Stages of Enlightenment: 7. The Bull Transcended / The Ox Forgotten)

Μέσα στην Συνείδηση υφίσταται, στο Παρόν, το αντικειμενικό, το συμβάν, τα συμβάντα, η ποικιλία του αντικειμενικού. Τα συμβάντα που υφίστανται αυτή την στιγμή προέρχονται από άλλα συμβάντα και με την σειρά τους προκαλούν άλλα συμβάντα. Υπάρχει ένας νόμος αιτίας-αποτελέσματος που διέπει αυτή την ροή, αλλά αυτό ισχύει μόνο «χονδρικά», γιατί σε κάθε συμβάν αντιστοιχούν πάντα κάποιες επιλογές. Η τελική επιλογή μπορεί να εξαρτάται από την βούληση ενσυνείδητων όντων, από άλλους παράγοντες, ή από την τυχαιότητα. Υπάρχει λοιπόν στο συγκεκριμένο μία απροσδιοριστία, μία ασάφεια (Έτσι και ο ντετερμινισμός ισχύει, και η ελεύθερη βούληση και η τυχαιότητα)... Αυτό που υπάρχει είναι Αυτό το Αιώνιο Παρόν που ρέει συνεχώς (τα συμβάντα διαδέχονται άλλα συμβάντα). Παρελθόν δεν υπάρχει παρά μόνο σαν μνήμη. Μέλλον επίσης δεν υπάρχει παρά μόνο σαν το Δυνατό (και σαν Πιθανότητα).

Η Συνείδηση Είναι Άπειρη. Η σύνδεση (και η σχέση) με το αντικειμενικό δεν είναι παρά περιορισμένη δραστηριότητα. Η Συνείδηση Είναι Ελεύθερη, στην πραγματικότητα, απέναντι στο αντικειμενικό. Μπορεί να υφίσταται χωρίς αυτό, ή να απορροφιέται σε αυτή την σχέση με το αντικειμενικό, σε αυτή την δραστηριότητα, σε μία ζωή «μέσα» στον κόσμο του αντικειμένου... Όταν στη Συνείδηση υπάρχει Τέλεια Αυτοσυγκέντρωση, Πλήρης Αυτογνωσία, υπάρχει Αντίληψη του Καθαρού Είναι, η Συνείδηση δηλαδή έχει σαν «περιεχόμενο» το Ίδιον Είναι, κι από αυτή την αντίληψη θεμελιώνεται και η Απόλυτη Ύπαρξη της Συνείδησης, και η Ελευθερία της από κάτι εκτός αυτής... Μία τέτοια κατάσταση που είναι δυνατή μόνο όταν έχουμε υπερβεί οποιαδήποτε περιοριστική και περιορισμένη αντίληψη (εγώ), οποιαδήποτε περιοριστική και περιορισμένη σχέση, σύνδεση με το αντικειμενικό (διανόηση), οποιαδήποτε απορρόφηση στον κόσμο του αντικειμένου (αντίληψη του εξωτερικού κόσμου), είναι στην πραγματικότητα, όχι ο «απόλυτος υποκειμενισμός»... αλλά καθώς υπερβαίνουμε το υποκείμενο και τις λειτουργίες του, είναι το Άνοιγμα, στο Αντικειμενικό, η Αντικειμενική Συνείδηση... Για μία τέτοια Ελεύθερη Συνείδηση το αντικειμενικό δεν είναι παρά αυτό που συμβαίνει εκτός της Συνείδησης...

Όταν η Συνείδηση απορροφιέται στο αντικειμενικό, έχει μία σχέση με αυτό, κρατά μία στάση απέναντι σε αυτό (και μία ερμηνεία για την εμπειρία). Αυτή η σχέση μπορεί να αλλάξει οποτεδήποτε και προς οποιαδήποτε κατάσταση. Μπορούν να υπάρξουν πολλές καταστάσεις. Άρα η «συγκεκριμένη» κατάσταση είναι πάντα σχετική... Το να αντιλαμβανόμαστε αυτή την κατάσταση σαν την μόνη πραγματικότητα, είναι αυταπάτη.

Όταν η Συνείδηση Είναι Ελεύθερη είναι ανεξάρτητη από το αντικειμενικό. Όταν απορροφιέται στο αντικειμενικό ζώντας σχετικές καταστάσεις σαν να ήταν απόλυτη πραγματικότητα, μπαίνει στο «φαντασιακό»... Η Συνείδηση Είναι Μία, Άπειρη (και αυτό γίνεται αντιληπτό μόνο όταν υπάρχει Πλήρης Αυτογνωσία), αλλά μπορεί επίσης να αντιλαμβάνεται ότι είναι κάτι ατομικό, ότι έχει μία συγκεκριμένη εμπειρία, κλπ. Όλα αυτά είναι σχετικά... άρα χωρίς τελική σημασία... ανήκουν στο «φαντασιακό»... Η Απελευθέρωση της Συνείδησης έρχεται με το ξεπέρασμα του «φαντασιακού». Τότε η Συνείδηση Είναι Ελεύθερη και μπορεί να διαχειρίζεται την Πραγματικότητα με τους δικούς της όρους αντίληψης και ύπαρξης κι όχι εξαρτώμενη από άλλους παράγοντες...