Αιωνιότητα

 (Άχρονος χρόνος, πραγματικός χρόνος, νοητικός χρόνος)

Η αντίληψη του χωροχρόνου, κάποιου αντικειμενικού χωροχρόνου (και η εκ των υστέρων, θεωρητική περιγραφή αυτής της αντίληψης) προϋποθέτει πάντα την ύπαρξη μίας Συνειδητότητας, που αντιλαμβάνεται τον χωροχρόνο κι έναν αντικειμενικά εκδηλωμένο χωροχρόνο: Η «αντίληψη του χωροχρόνου» προκύπτει από την Σχέση της Συνειδητότητας με τον χωροχρόνο.

Το Απόλυτο στον Βουδισμό Ζεν (Ten Bulls by Kakuan: Zen Stages of Enlightenment: 9. Reaching the Source / Returning to the Origin, Back to the Source)

Η Συνειδητότητα όμως δεν λειτουργεί σαν καθρέφτης που συλλαμβάνει ό,τι υπάρχει αντικειμενικά, ενώ οι ιδιαίτερες συνθήκες διαμορφώνουν ανάλογα τον κάθε χωρόχρονο. Θεωρώντας ότι μία Συνειδητότητα λειτουργεί σε ένα συγκεκριμένο χωροχρόνο, (θεωρώντας δηλαδή τον χωροχρόνο «σταθερό», όπως το ηλιακό σύστημα, η γη), μπορούμε να δούμε πως ανάλογα με την ποιότητα της Συνειδητότητας, με την κατάσταση της επίγνωσης, διαφοροποιείται η αντίληψη του χωροχρόνου...

Όταν η Συνειδητότητα διοχετεύεται στον εξωτερικό κόσμο, αντιλαμβάνεται την μεταβολή, τις διαδοχικές στιγμές των φαινομένων, από στιγμή σε στιγμή. Με βάση αυτή την εμπειρία η νόηση δομεί την αντίληψη του χρόνου σαν μία λογική ακολουθία (παρελθόν, παρόν, μέλλον). Αυτό όμως είναι μόνο μία νοητική κατασκευή, μία ερμηνεία της νόησης, κι όχι κάτι αντικειμενικό. Αυτή η κοινή αντίληψη του χρόνου είναι ο νοητικός χρόνος.

Στην πραγματικότητα η Συνειδητότητα υπάρχει κι αντιλαμβάνεται μόνο στο παρόν. Ο πραγματικός χρόνος λοιπόν (ο μόνος που υπάρχει) είναι μόνο το παρόν που ρέει, μαζί με τις μεταβολές του χώρου: Πιο αναλυτικά αυτό που αντιλαμβανόμαστε σαν πραγματικό χρόνο είναι η ροή του χώρου (των φαινομένων, των αντικειμένων). Έτσι η Συνειδητότητα αποσύρεται από το άμεσα αντικειμενικό, (τα εξωτερικά πράγματα), κι αντιλαμβάνεται αυτό που συμβαίνει τώρα, την ροή του χώρου. Είναι ακριβώς αυτή η ροή του χώρου που αντιλαμβάνεται σαν πραγματικό χρόνο, σαν ένα παρόν που ρέει μαζί με τις μεταβολές του χώρου... Έτσι ο χρόνος γίνεται αλληλένδετος με τον χώρο... είναι ιδιότητα του χώρου... μία ακόμη διάσταση του παλιού τρισδιάστατου χώρου...

Παρατηρώντας ακόμα πιο προσεκτικά αυτό που συμβαίνει (σε βαθύτερο επίπεδο επίγνωσης) αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι η Συνειδητότητα που ρέει αλλά ο χωροχρόνος... όλα συμβαίνουν «έξω» από την Συνειδητότητα. Η Συνειδητότητα βρίσκεται σε ένα «αιώνιο τώρα» αμετάβλητο, εντός του οποίου συμβαίνουν όλες οι εξωτερικές μεταβολές του χωροχρόνου. Αυτό το «αιώνιο τώρα», το «Άχρονο», είναι η τρίτη βαθύτερη αντίληψη του «Αιώνιου Χρόνου», της Αιωνιότητας...

Μία τέτοια Συνειδητότητα που φτάνει σε αυτή την κατάσταση επίγνωσης μπορεί να αντιλαμβάνεται και την Αιώνια Φύση της Συνειδητότητας και τον φυσικό χωροχρόνο (μέσω του σώματος, του εγκεφάλου, του νευρικού συστήματος)... Αλλά μία τέτοια Συνειδητότητα, απελευθερωμένη από την ροή αντιλαμβάνεται τώρα τον Εαυτό και τον φυσικό κόσμο σαν ένα όλον, σαν μία ενότητα (όπου υποκείμενο-αντικείμενο έχουν ξεπερασθεί)... Μία τέτοια Συνειδητότητα, που έχει ήδη ανεξαρτητοποιηθεί από τον κατώτερο υλικό φορέα της και μπορεί να έχει εμπειρία πέρα από τον φυσικό κόσμο, ενός άλλου κόσμου (μεταφυσικού)... όπου μπορεί να προχωρήσει σε μία «ανώτερη σύνθεση της αντίληψης».

Βέβαια, η ανάδυση από την (νοητική, φανταστική) κοινή αντίληψη της πραγματικότητας, στην αντίληψη της ρέουσας πραγματικότητας κι από εκεί στην αιώνια πραγματικότητα, δεν είναι μία εύκολη υπόθεση και πρέπει να πραγματοποιηθεί όχι μόνο στο επίπεδο της εξωτερικής αντίληψης (νοητικός χωροχρόνος) αλλά και στα βαθύτερα στρώματα της σκέψης (πραγματικός χρόνος) και ακόμα βαθύτερα στο υπαρξιακό επίπεδο (αιώνιο τώρα).

Η απελευθέρωση από τις λειτουργίες της αντίληψης, της σκέψης, του εγώ, για να φτάσουμε στην επίγνωση της Αληθινής Αιώνιας Φύσης μας, είναι το πνευματικό έργο για το οποίο μιλούν όλες οι μεγάλες θρησκείες, οι αληθινές φιλοσοφίες, το πνευματικό έργο που καλείται να πραγματοποιήσει ο κάθε άνθρωπος...

Συνείδηση και Χρόνος

 

Η συνείδηση, η συνειδητότητα, υφίσταται μόνο στο παρόν... μπορεί να μετακινηθεί μόνο μέσα στο χώρο. Χρόνος δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο «παρόν που ρέει». Το παρελθόν είναι απλά καταγραμμένη μνήμη. Το μέλλον είναι μόνο φαντασία.

Αυτός που Αντιλαμβάνεται τι είναι η κίνηση, τι «μένει» από την κίνηση, έχει Ανακαλύψει το Μυστικό της Ύπαρξης.

 

Το αμερικάνικο τηλεοπτικό δίκτυο «Discovery Channel» στην εκπομπή του, της 9/5/2010, με τίτλο «Στο Σύμπαν με τον Στίβεν Χόκινγκ», ασχολείται με την πιθανότητα ενός ταξιδιού στο χρόνο... Γίνεται μάλιστα αναφορά στην θεωρία του Αϊνστάιν και την φυσική έννοια της «Γέφυρας Αϊνστάιν-Ρόζεν» (1935)... Την δυνατότητα ενός τέτοιου ταξιδιού υποστηρίζουν και Ρώσοι μαθηματικοί επιστήμονες (Αρέφεβα, Βόλοβιτς)...

Δεν καταλαβαίνουμε αν πρόκειται για «επιστημονική ανοησία» ή αν πρόκειται για ανοησία που επικαλείται μία «δήθεν επιστήμη»... Για να σεβαστούμε τον Χόκινγκ και τους άλλους επιστήμονες θα πρέπει πρώτα αυτοί οι ίδιοι να σέβονται τον εαυτό τους, το επιστημονικό κύρος τους, και την σοβαρότητά τους... Κι αυτοί (δεν ξέρουμε για ποιο λόγο) δεν το κάνουν... Ίσως τέτοιου είδους «επιστήμονες» θα πρέπει να μετακινηθούν από τις πανεπιστημιακές έδρες τους, στην βιομηχανία του Χόλυγουντ…

Αγαπητοί κύριοι («επιστήμονες»), ο χωρόχρονος που μπορείτε να αντιληφθείτε είναι μία «σύνθετη αντίληψη», όπου το πρώτο συνθετικό είναι η συνειδητότητα και το δεύτερο το αντικειμενικό σύμπαν. Με άλλα λόγια πρόκειται για «αντιληπτικό μέγεθος» κι όχι για αντικειμενική, ανεξάρτητη πραγματικότητα. Η συνειδητότητα υφίσταται μόνο στο παρόν... μπορεί να μετακινηθεί μόνο μέσα στο χώρο. Χρόνος δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο «παρόν που ρέει». Το παρελθόν είναι απλά καταγραμμένη μνήμη. Το μέλλον είναι μόνο φαντασία. Δεν υπάρχει χρόνος, για ποιο ταξίδι στο χρόνο μιλάνε;

Προφανώς οι «επιστήμονες» δεν εκφράζονται προσεκτικά. Ταξίδι στον χωρόχρονο εννοούν, αλλά ποιο χωρόχρονο. Η έξοδος από ένα «τοπικό σύστημα» (όπως για παράδειγμα, το ηλιακό σύστημα, ο πλανήτης γη) και η μετακίνηση σε ένα άλλο «τοπικό σύστημα» (στην άλλη άκρη του σύμπαντος), είναι επιστημονική φαντασία. Δεν μπορούν να κατασκευαστούν τα τεχνικά μέσα. Αλλά κι αν υποθέσουμε ότι αυτό γίνεται (που δεν γίνεται), η συνειδητότητα (ο άνθρωπος) που θα μεταφερθεί σε άλλο «τοπικό σύστημα» και θα επιστρέψει πάλι στο «τοπικό σύστημα» της γης, θα βρίσκεται πάντα στο παρόν κι ο χρόνος θα κυλά κανονικά γι’ αυτόν. «Επιστρέφοντας» θα διαπιστώσει ότι στο «τοπικό σύστημα» της γης έχει περάσει περισσότερος χρόνος... Και τι αποδεικνύει αυτό; Τίποτα! Η συστολή ή η διαστολή του χρόνου με την μετακίνηση στα διάφορα «τοπικά συστήματα» δεν αποδεικνύει τίποτα, ούτε έχει καμία πρακτική χρησιμότητα.

Η συνειδητότητα υπάρχει και ζει στο παρόν που ρέει. Δεν υπάρχει χρόνος (με την έννοια μίας ακολουθίας, παρελθόν-παρόν-μέλλον, αυτό είναι μία νοητική κατασκευή), για να μετακινηθεί στο χρόνο... Ούτε η μεταφορά (με την ταχύτητα του φωτός ή μεγαλύτερη;) από τον ένα χωρόχρονο στον άλλο αλλάζει την φύση της συνειδητότητας που έχουμε για τον κόσμο. Απλά, οι «επιστήμονες» προσπαθούν να συγκρίνουν ένα χωροχρονικό σύστημα με ένα άλλο. Υπάρχουν αναλογίες και γίνονται συγκρίσεις. Για κάθε χωροχρονικό σύστημα, καθ’ εαυτό, ο χρόνος (το παρόν) ρέει το ίδιο. Συγκρίνοντάς τα βλέπουμε, (όταν τα βλέπουμε ταυτόχρονα), ότι ρέει διαφορετικά στο ένα σύστημα από ό,τι στο άλλο, ανάλογα με τις ιδιαίτερες συνθήκες. Το θέμα όμως είναι ότι δεν μπορούμε να συσχετίσουμε (να αναμείξουμε) δύο συστήματα, ή να επωφεληθούμε από την παράλληλη ύπαρξη πολλών τοπικών συστημάτων...

Είτε το θέλουμε, είτε όχι, υπάρχει πάντα η συνειδητότητα πίσω από τον αντικειμενικό κόσμο. Η συνειδητότητα έχει νόημα (σαν αντίληψη της ύπαρξης), αλλά ένας αντικειμενικός κόσμος χωρίς κάποια συνειδητότητα να τον αντιλαμβάνεται δεν έχει νόημα... Η συνειδητότητα αναδύεται σε θεμέλιο της ύπαρξης, αλλά ο αντικειμενικός κόσμος έχει νόημα μόνο σαν περιεχόμενο κάποιας συνειδητότητας... Η «ανάδυση» της συνειδητότητας από μία υλική οργανική βάση είναι νοητικός μύθος... Αντίθετα είναι πολύ πιο λογικό να ερμηνεύσουμε την προέλευση της ύλης από «κάποια» πνευματική (μεταφυσική) ενέργεια...

Η μόνη μετακίνηση, αγαπητοί φίλοι, που μπορεί να κάνει η συνειδητότητα είναι όχι στον αντικειμενικό κόσμο, στο χρόνο (που δεν υπάρχει), ή στον χώρο (που δεν χρησιμεύει σε τίποτα), αλλά εσωτερικά... Κατανοώντας η συνείδηση την σχέση της με την ύλη (που είναι ένα υποπροϊόν της) μπορεί να απελευθερωθεί προς το Εσωτερικό Σύμπαν, προς τον «μεταφυσικό χώρο» της συνειδητότητας... κι εδώ μπαίνουμε στο χώρο της «θρησκευτικής φαντασίας»... Είναι ελάχιστοι αυτοί που διερεύνησαν αυτό τον «μεταφυσικό χώρο»... οι περισσότεροι ακολουθούν απλά νοητικές θεωρίες...

 

Θεός, Λογική κι Ανοησία

 

Θεός, Λογική κι Ανοησία

Ο Θεός, αν Υπάρχει, θα Είναι Άπειρος... η λογική, είναι αποδεδειγμένα περιορισμένη... κι η ανοησία είναι βέβαιο ότι περισσεύει...

Στο Βάθος της Ύπαρξής μας Βρίσκεται η Αιωνιότητα… και μονάχα εκείνοι που έχουν εισχωρήσει στο Βάθος της Ύπαρξής τους είναι Φωτισμένοι, Γαλήνιοι κι Ειρηνικοί.

Υπάρχει Θεός; Η λογική μπορεί να δώσει πολλές απαντήσεις... ναι, όχι, ίσως, δεν μπορώ να γνωρίζω, κλπ.... Λόγια, μόνο λόγια... Η λογική είναι ένα κλειστό σύστημα που χρησιμοποιεί νοητικές συλλήψεις (έννοιες, συλλογισμούς, κλπ.), κι αναπαράγει μονάχα λογική γνώση («εννοιολογική»)...

Πέρα όμως από την λογική υπάρχει η ζωή, η Πραγματικότητα... Αν Υπάρχει Κάτι, μπορούμε να το βρούμε. Αν δεν υπάρχει Κάτι, τότε, απλά, δεν θα βρούμε τίποτα...

Όταν η Συνείδηση Διευρυνθεί πέρα από την περιορισμένη, την συνηθισμένη, λειτουργία της, μέσα στον εγκέφαλο, στο νευρικό σύστημα, στο σώμα... μπορεί να βρει αν Υπάρχει Κάτι, Πέραν, στο Χώρο του Υπερβατικού, του Μεταφυσικού... Όσο μένει εγκλωβισμένη στην λειτουργία του εγκεφάλου, στην νοητικότητα, η νοητικότητα θα ανακυκλώνει την γνώση της, δομώντας και ξαναδομώντας τις έννοιες σε σκέψη... που δεν οδηγεί πουθενά...

Τελικά, η νοητικότητα που δεν αναγνωρίζει τα όριά της, χάνει το μέτρο... καταντά ανοησία. Η νοητική επιδεξιότητα δεν είναι νοημοσύνη, είναι «επίδειξη»... Λίγη ταπεινότητα ίσως μας προσανατόλιζε πιο σωστά στη ζωή...

Όσο για το αν η Συνείδηση μπορεί να πάει πέρα από το σώμα, τη νοητικότητα... δεν είναι θέμα λογικής, σκέψης, συζήτησης, κλπ. Είναι θέμα ζωής και θανάτου, επιβίωσης, δηλαδή Πράξη...

 

Ο Θεός Είναι

Ο Θεός Είναι η Απεριόριστη Πραγματικότητα που Υπάρχει, που έχει, δηλαδή, Οντολογικό Χαρακτήρα. Σαν Απεριόριστη Πραγματικότητα Υπερβαίνει κι Περιλαμβάνει τα Πάντα – ακόμα και την αντίληψη που προσπαθεί να Τον συλλάβει.

Ο Θεός δεν είναι και δεν μπορεί να είναι αντικείμενο σκέψης, στο Οποίο αποδίδεται οποιαδήποτε ιδιότητα, της ύπαρξης, της πανταχού παρουσίας, της παντοδυναμίας, κλπ., κλπ., επειδή το αντικείμενο ης σκέψης (σαν περιεχόμενο» της σκέψης) είναι μικρότερο της σκέψης. Μια τέτοια αντίληψη του Θεού είναι μια κατασκευασμένη ιδέα, ένα είδωλο.

Η Μόνη Οδός Προς Τον Θεό είναι η Υπέρβαση της ατομικής αντίληψης, η εγκατάλειψη της ατομικής αντίληψης, που Οδηγεί σε Μια Ελεύθερη Ανοιχτή Χωρίς Όρια Αντίληψη, που μπορεί να Επεκταθεί στο Πραγματικό, να Βιώσει το Αληθινό.

Ο Θεός Είναι η Ύστατη Πραγματικότητα. Ο Θεός Υπάρχει Παντού, τα «Αγκαλιάζει» και τα «Διαπερνά» Όλα. Υπάρχουμε επειδή παίρνουμε Ουσία από την Ουσία Του. Ζούμε, σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε, «χρησιμοποιούμε» το σώμα, Χάρις στην Δική Του Δύναμη… Υπάρχουμε και Ζούμε Μέσα στο Θεό, όπως υπάρχουμε και ζούμε μέσα στον αέρα, που κατανοούμε την ύπαρξή του έμμεσα, από την ανάσα μας, τον άνεμο, κι άλλες δραστηριότητες.

Όταν Αφηνόμαστε στον Θεό να μας Οδηγεί (ο Θεός Γίνεται «Φύση»), κι Εμπιστευόμαστε την «Φύση» μας, τότε το μόνο που απαιτείται είναι Άμεση Ενεργός Συνεχής Προσοχή σε αυτό που «Συμβαίνει», να Ζούμε στον Πραγματικό Χρόνο, στο Απόλυτο Παρόν, και να αντιδρούμε όπου μας καλεί η «Φύση» μας.  Αυτό σημαίνει να Ακολουθούμε το Αρχαίο Ρεύμα της Ζωής. Αυτός είναι ο Πανάρχαιος Δρόμος των Σοφών, ο Δρόμος του Φωτός, σε όλες τις θρησκείες.

 

Η Αιωνιότητα

Αφού η Πραγματικότητα, η Αλήθεια, Είναι Χωρίς Ιδιότητες, τότε για ποιο πράγμα συζητάμε όλοι μας; Προφανώς όλα όσα συζητάμε δεν αφορούν την Αλήθεια αλλά προσωπικές προοπτικές της πραγματικότητας.

Ο Αληθινός Κόσμος – η Πραγματικότητα Όπως Είναι κι όχι όπως αναγνωρίζεται από την σκέψη – Είναι Αιώνια Αντίληψη  - είτε υπάρχει «περιεχόμενο» είτε Όχι – Αίσθηση Ενότητας της Ύπαρξης, Σιωπή, Ησυχία, Ειρήνη… πέρα από την ταραχή των ανθρώπων, την σύγχυση της σκέψης τους, την παραφροσύνη των επιθυμιών τους και την ματαιότητα της δραστηριότητας και της ζωής τους.

Η Φύση της Αντίληψης (η Καθαρή Γνωστική Ενέργεια) δεν σχετίζεται ούτε με την Έλλειψη Δραστηριότητας, ούτε με την Δραστηριότητα… Η Δραστηριότητα, η σκέψη, η αίσθηση, κλπ., είναι το «όχημα» της ύπαρξης ( ο τρόπος να υπάρχουμε, να ζούμε, να έχουμε εμπειρίες)… Αυτό που μας «παραπλανά» είναι όχι η ύπαρξη, η σκέψη, η αίσθηση, η ζωή, η εμπειρία αλλά η λανθασμένη χρήση τους… το σταμάτημα της διαδικασίας της ζωής, η απολίθωση της σκέψης σε στατικές έννοιες, η εμμονή στο κατασκευασμένο, στο φανταστικό…

Η Αιωνιότητα Παραμένει Πέρα από όλες τις Καταστάσεις… Είναι Ίδια και στην Ακινησία και στην Κίνηση… Η ύπαρξη, το εγώ, η ζωή, οι εμπειρίες, όταν χρησιμοποιούνται σωστά ελέγχονται με την βούληση… Είναι σαν το σφίξιμο της γροθιάς, μόλις το χέρι χαλαρώσει εξαφανίζεται κι η γροθιά… αλλά οι άνθρωποι μοιάζουν σαν τους τρελαμένους που κρατούν συνέχεια τις γροθιές τους πεισματικά σφιγμένες…

Ανάμεσα στην Αληθινή Φύση, στην Αλήθεια, στην Πραγματική Κατάσταση και την άγνοια δεν υπάρχει καμιά «απόσταση»… όπως δεν υπάρχει απόσταση ανάμεσα στην Ακινησία και την Κίνηση – υπάρχει ή το ένα ή το άλλο, τίποτα ανάμεσά τους… Όταν ο άνθρωπος «εγκαταλείπει» την άγνοια αναπαύεται στην Απεραντοσύνη της Αλήθειας… δεν υπάρχουν «δρόμοι», «πνευματικές προσπάθειες», «τεχνικές», «πραγματοποιήσεις».

 

 

 

 

Διευρυμένη Πραγματικότητα

 

Σκοπός όλων των διαλογιστικών πρακτικών (ανεξάρτητα από την ένταξή τους σε κάποια παράδοση, και την ερμηνεία τους, σύμφωνα με αυτή την παράδοση), είναι να διευρύνουμε την «συνειδητότητά» μας, να αντιληφθούμε πέρα από την «περιορισμένη αντίληψη» που έχουμε συνήθως. 

Η Ελευθερία Είναι η Ουσία του Θεού.  Η Ελευθερία Είναι η Ουσία του Όντος, κάθε όντος, του καθενός από εμάς.

Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι πρέπει να απελευθερωθούμε από όλες τις δραστηριότητες της συνειδητότητας, να ξεπεράσουμε και την «επιλεκτική αντίληψη», να ξεπεράσουμε και την ίδια την νόηση, όχι μόνο τις λειτουργικές δομές της νόησης, (την κατασκευή και την λειτουργία απολιθωμένων αντιλήψεων της πραγματικότητας), αλλά και τις βαθύτερες οργανωτικές δομές της νόησης (που δίνουν υπόσταση στο «εγώ»)... να μείνουμε «ανοιχτοί στην πραγματικότητα», «κενοί»... Μόνο τότε μπορούμε να είμαστε ευαίσθητοι απέναντι στην πραγματικότητα, να την συλλαμβάνουμε σε όλο το βάθος και σε όλο το πλάτος της (όσο είναι δυνατόν στην ανθρώπινη συνειδητότητα)...

Αυτή η κατάσταση της «Διευρυμένης Συνειδητότητας», της «Συνειδητότητας χωρίς περιεχόμενο», που έχει άμεση αντίληψη (εξωδιανοητική) του Συνόλου της Πραγματικότητας, χαρακτηρίζεται σαν Αφύπνιση, Φώτιση, Αντικειμενική Συνείδηση, Ολοκληρωμένη Αντίληψη... Από την άποψη της ψυχολογίας είναι απλά «ενεργός προσοχή χωρίς περιεχόμενο», «αποαυτοματοποιημένη συνειδητότητα», δηλαδή «ελεύθερη συνειδητότητα», χωρίς όλους τους περιοριστικούς μηχανισμούς...

Αν όλοι οι άνθρωποι, επειδή έχουν νοημοσύνη (ικανότητα δηλαδή να αυτοματοποιούν τις διαδικασίες της σκέψης και της αντίληψης), ιδέες σταθερές (δήθεν «αλήθεια»), και προορισμό στην ζωή (που είναι απλά περιστροφή γύρω από τον εαυτό χωρίς κατεύθυνση), νομίζουν, ότι έχουν φτάσει στο τέρμα της εξέλιξής τους, απλά βρίσκονται σε πλάνη...

Πέρα από την περιορισμένη συνειδητότητα, απλώνεται ο «Άπειρος Χώρος της Ελευθερίας», η «Αληθινή Αντίληψη της Πραγματικότητας», το «Βασίλειο της Αλήθειας», η «Αληθινή Ζωή»...