Εσωτερική Πραγματικότητα

 

Σύμφωνα με όλες τις θρησκείες, η Πραγματικότητα (για όσους αντιλαμβάνονται πλήρως), η Απώτερη Πραγματικότητα (για όσους διακρίνουν την Πραγματικότητα από το «σχετικό»), η Ύστατη Πραγματικότητα (για όσους εξελίσσονται πέρα από όλες τις σχετικές αντιλήψεις), το Απόλυτο (για κάθε περιορισμένη συνείδηση), αποτελεί το Υπόβαθρο κάθε συνείδησης, το Κέντρο αναφοράς κάθε αντίληψης.

Η Εσωτερική Πραγματικότητα Αναδύεται στο Πράσινο Μη-Δυαδικό Πεδίο

Κάθε περιορισμένη συνείδηση προϋποθέτει πίσω της Αυτό το Υπόβαθρο, την Υπερσυνείδηση, που την στηρίζει και εμπνέει και την καθοδηγεί προς την Ολική Αντίληψη. Η περιορισμένη συνείδηση δεν μπορεί να βρει το αίτιο της ύπαρξης στον εαυτό της, ούτε μπορεί να υποθέσει ότι υπάρχει Κάτι έξω από αυτήν (γιατί αυτό είναι μονάχα μία σύλληψη, μία αντίληψη, μία ιδέα, που όταν υιοθετηθεί οδηγεί όχι στην Αλήθεια, αλλά στην ειδωλολατρία). Η περιορισμένη συνείδηση λοιπόν, μέσα της, στο Βαθύτερο Είναι της, στην Ουσία της, μπορεί να αποκαλύψει το Αίτιο, το Υπόβαθρο, το Απόλυτο, κι όχι κάπου έξω. Ο Εσωτερικός Δρόμος είναι ο μόνος δρόμος.

Όλες οι θρησκείες μιλούν για την Εσωτερική Πραγματικότητα της συνείδησης, για την ανάδυση της περιορισμένης συνείδησης προς το Όλον, για το άπλωμα της περιορισμένης συνείδησης στο Άπειρο, στο Αιώνιο.

Όλες οι πρακτικές που χρησιμοποιούν οι διάφορες θρησκείες (Διαλογισμός, Προσευχή, Γιόγκα, κλπ.), δεν έχουν άλλο προορισμό από το να βοηθήσουν την συνείδηση να ξεπεράσει όλες τις περιοριστικές και περιορισμένες αντιλήψεις, για να αντιληφθεί το Άπειρο Βάθος της. Αυτό σημαίνει ότι η συνείδηση πρέπει να αποδομήσει κάθε εγωική αντίληψη, για να φτάσει στην Καθαρή Αντίληψη, στο Καθαρό Είναι, στο Χωρίς Ιδιότητες, στο Αμετάβλητο, στο Αληθινό.

Στην πραγματικότητα,η Συνείδηση Είναι Μία, Αιώνια, κι όλοι οι περιορισμοί είναι απατηλοί. Για όσους το αντιλαμβάνονται αυτό δεν υπάρχει «πτώση», «εξέλιξη», «φώτιση», τίποτα. Για όσους όμως εμπλέκονται μέσα στο σχετικό υπάρχει εξέλιξη, βαθμίδες προς την Ολοκλήρωση, κλπ.

Πάντως όπως κι αν έχει το Απόλυτο, αποτελεί την Αρχή και το Τέλος, το Όριο της Συνείδησης και Τελικό Προορισμό κάθε συνείδησης.

 

Θεός

 

Αν ο Θεός Είναι Μία Αντικειμενική Πραγματικότητα, πως μπορούμε να τον Προσεγγίσουμε; Ας μην Τον Ονομάσουμε, ας μην Τον Αναζητήσουμε, ούτε μέσω κάποιας θρησκείας, ούτε μέσω της φιλοσοφίας... Ας πούμε μόνο πως Είναι η Αντικειμενική Πραγματικότητα, Αυτό που Υπάρχει, ο Άγνωστος Θεός.

ο ΘΕΟΣ Είναι Πέραν του Σκοτεινού Ορίου

Το Αντικειμενικό μπορεί να γίνει Αντιληπτό μόνο σαν Είναι (Αυτό που υπάρχει ανεξάρτητα από την δική μας αντίληψη). Αυτό το Είναι, είναι η Βάση για κάθε ύπαρξη, το Θεμέλιο, κάθε Οντολογίας. Σαν υπάρξεις (συνειδήσεις) ανήκουμε στο Είναι (ανεξάρτητα το τι αντιλαμβανόμαστε). Πως μπορούμε λοιπόν να Αντιληφθούμε το Είναι;

Αν ο Θεός Είναι Μία Αντικειμενική Πραγματικότητα, πρέπει να Τον Προσεγγίσουμε σαν το Αντικειμενικό, το Αληθινά Αντικειμενικό που στηρίζει τα πάντα. Αυτό δεν μπορούμε να Το συλλάβουμε με την νόηση, γιατί τότε καθίσταται «έννοια», ούτε με την αισθητήρια δραστηριότητα, γιατί δεν είναι εξωτερικό αντικείμενο. Το Αντικειμενικό μπορεί να συλληφθεί Εντός της Συνείδησης σαν Είναι, όταν εγκαταλειφθούν όλες οι εξωτερικές δραστηριότητες, νόηση, αίσθηση... σαν Αυτό που Μένει, σαν Καθαρό Είναι (σαν το Πραγματικό Είναι μας, που είναι το Είναι των πάντων). Σαν Είναι, δεν μπορεί λοιπόν να ταυτιστεί με κανένα περιεχόμενο της συνείδησης, καμία αντίληψη. Είναι το Άπειρο, το Απροσδιόριστο, το Αιώνιο (το Μηδέν, από την άποψη της περιορισμένης ανθρώπινης συνείδησης). Αυτό το Αληθινά Αντικειμενικό δεν είναι μία υποκειμενική αντίληψη, γιατί συλλαμβάνεται σαν το Είναι, σαν Μία Αντικειμενική Πραγματικότητα. Αλλά δεν είναι και το άμεσα αντικειμενικό, το εξωτερικό, το υλικό, γιατί συλλαμβάνεται μόνο Εντός της Συνείδησης (σαν το Είναι).

Η Αντικειμενική Πραγματικότητα, Αυτό που Είναι, που Στηρίζει τα πάντα, Είναι Εδώ. Ζωντανή Πραγματικότητα, κι είμαστε σε σχέση μαζί Της. Πρόκειται για Πρόσωπο; Πως το Ορίζουμε; Είναι Άπειρη Αντίληψη, άρα Είναι Πρόσωπο, το Κατ’ εξοχήν Πρόσωπο. Αλλά δεν είναι ένα σύμπλεγμα αντιλήψεων, άρα δεν είναι «πρόσωπο». Τι σχέση έχουμε με Αυτή την Πραγματικότητα; Αποκαλύπτεται σαν Αντικειμενική Πραγματικότητα, σαν Αντικειμενικό Είναι, έξω από εμάς (την περιορισμένη συνείδηση), άρα είμαστε διαφορετικοί... Αλλά ταυτόχρονα Αποκαλύπτεται Εντός της Συνείδησης, σαν Είναι, άρα Είμαστε της Ίδιας Ουσίας. Σε όλα τα ερωτήματα μπορούν να δοθούν διπλές απαντήσεις. Η Πραγματικότητα Αποκαλύπτεται ταυτόχρονα και Υποκειμενική και Αντικειμενική. Δεν έχει νόημα λοιπόν να χρονοτριβούμε εδώ.

Το αληθινό ζήτημα είναι Πως να Βιώσουμε Αυτή την Πραγματικότητα, όχι να την περιγράψουμε. Όλες οι θρησκείες μιλούν για Αυτή την Ίδια Πραγματικότητα. Μόνο οι επιφανειακοί γνώστες μίας θρησκείας νομίζουν ότι οι θρησκείες τους μόνο κατέχουν την αλήθεια. Ας έρθει ένας αληθινός πιστός που ακολουθεί την θρησκεία του κι έχει βιώσει την Πραγματικότητα όπως την Ορίζει η παράδοσή του, να μας αποδείξει ότι Βίωσε κάτι διαφορετικό από την Πραγματικότητα όπως την περιγράψαμε.

Αγαπητοί φίλοι, ο Άγνωστος Θεός Είναι ο Θεός που λατρεύουμε, που λατρεύουν όλοι. Αλλά όπως κι αν Τον Ονομάζουμε ας Τον Προσεγγίσουμε αληθινά... Δεν χρειάζεται να μαλώνουμε για λέξεις...

 

Αντικειμενική Πραγματικότητα

 

Η ανθρώπινη νοημοσύνη μπορεί να Ορίσει την Αντικειμενική Πραγματικότητα σαν «Αυτό που Υπάρχει Πραγματικά», ανεξάρτητα από την ανθρώπινη αντίληψη (όσο ασαφές κι αν είναι αυτό)...

Όλες οι θρησκείες, και πολλές φιλοσοφικές θεωρήσεις, που διερευνούν ακριβώς την Αντικειμενική Πραγματικότητα στην Ύστατη Ουσία Της («ουσία», τρόπος του λέγειν), υποστηρίζουν (αξιωματικά – και το δεχόμαστε) ότι Υπάρχει Μία Ύστατη Πραγματικότητα, στην Οποία περιέχονται τα πάντα, ή Μία Ύστατη Πραγματικότητα στην Οποία εδράζεται το παν, κλπ.... (Το ονομάζουν Βράχμαν, Νιρβάνα, Ταό, Αγαθόν, Εν, JHWH, Τριαδικό Θεό, Αλλάχ, Καθαρό Είναι, Απόλυτο, Πραγματικότητα, κλπ.)...

Αυτή η Ύστατη Πραγματικότητα είναι Ανεξάρτητη από το υποκείμενο (ανθρώπινη συνείδηση, ψυχή, νους, κλπ.), δηλαδή θα υπήρχε ακόμα κι αν δεν υπήρχε, το συγκεκριμένο υποκείμενο (οποιοδήποτε υποκείμενο)...

Αυτή η Ύστατη Πραγματικότητα είτε «ταυτίζεται» με το υποκείμενο (π.χ. ΑντβάιταΒεδάντα... Μόνον το Βράχμαν υπάρχει...), είτε είναι σε σχέση με το υποκείμενο (π.χ. Χριστιανισμός... Ο Τριαδικός Θεός είναι σε «σχέση» με την ψυχή...)...

Σε όλες τις θρησκείες, και φιλοσοφικές θεωρήσεις, το υποκείμενο βρίσκεται απέναντι σε Αυτή την Αντικειμενική Πραγματικότητα.. Η Εντός του υποκειμένου προσέγγιση, σύλληψη, κατάκτηση, (όπως κι αν το πούμε), της Αντικειμενικής Πραγματικότητας είναι η Αλήθεια... Η Αλήθεια είναι Βίωμα (και μετά ακολουθεί η περιγραφή του Βιώματος...)...

Έτσι η Αντικειμενική Πραγματικότητα «αναδύεται», θεμελιώνεται», κι «εξηγείται», πρακτικά, μέσα από την Εμπειρία, ενώ το υποκείμενο, σαν «ύπαρξη», «υφίσταται», «εξελίσσεται», και «διασώζεται» μόνο σε σχέση και Εντός της Αντικειμενικής Πραγματικότητας...

Συνεπώς, αφού η Αντικειμενική Πραγματικότητα, η Ύστατη Πραγματικότητα, Υπάρχει ανεξάρτητα από εμάς (το τυχαίο, συγκεκριμένο, υποκείμενο), από την δική μας προσέγγιση (θρησκεία, φιλοσοφική θεώρηση, κλπ.), κι αφού η εντός του υποκειμένου σύλληψη Αυτής της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, συνιστά την Αλήθεια (ανεξάρτητα από την προσέγγιση που ακολουθούμε), τότε, κάθε θρησκεία, ή φιλοσοφική θεώρηση, που μας οδηγεί στην σύλληψη της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, στην Αλήθεια (στο Βίωμα), ισχύει, είναι έγκυρη)... κι όχι μόνο οι θρησκείες ή οι φιλοσοφικές θεωρήσεις, που υπάρχουν ήδη, αλλά κάθε θρησκεία ή φιλοσοφική θεώρηση, που μπορεί να δημιουργηθεί στο μέλλον, και τηρεί τους πιο πάνω όρους...

Αν ο Βούδας λέει «Είμαι το Ντάρμα», κι αν ο Χριστός λέει «Είμαι η Αλήθεια», ταυτίζονται με την Αντικειμενική Πραγματικότητα, με την Βίωση της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, όχι με την προσέγγιση, με την περιγραφή, με την κοσμοθεωρία... Αλλά οποιοσδήποτε Βιώσει την Αντικειμενική Πραγματικότητα, την Αλήθεια, Μετέχει της Αλήθειας, Γίνεται Αλήθεια... Με άλλα λόγια οι ισχυρισμοί του Βούδα, του Χριστού, του οποιουδήποτε, δεν εμποδίζουν κανέναν να προσεγγίσει κι αυτός την Αντικειμενική Πραγματικότητα, μέσα από ένα άλλο δρόμο, ακόμα κι ένα προσωπικό δρόμο, ή την απάρνηση όλων των δρόμων... Αν η Αντικειμενική Πραγματικότητα είναι Ανεξάρτητη από εμάς (και την προσεγγίσουμε), κι αν έστω κι ένα υποκείμενο (δηλαδή άνθρωπος, ανθρώπινη φύση), μπορεί να προσεγγίσει εντός του, την Αντικειμενική Πραγματικότητα, τότε, κάθε άνθρωπος (οποιοσδήποτε άνθρωπος) μπορεί, φτάνει να το επιδιώξει... Κι ακόμα η Αλήθεια είναι η εντός του υποκειμένου κατάκτηση της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, της Ύστατης Πραγματικότητας, είναι Μετοχή του υποκειμένου στο Αντικειμενικό. Είναι μία Κατάσταση που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο αντικειμενική, ή μόνο υποκειμενική... Όπως κι αν έχει όμως η Αντικειμενική Πραγματικότητα Υφίσταται ακόμα κι αν δεν υπάρχει υποκείμενο να την Βιώσει... ενώ το υποκείμενο «διασώζεται» μόνον όταν αναδύεται στο Αντικειμενικό, στους Κόλπους του Αιώνιου... με κανένα άλλο τρόπο...

Όλες λοιπόν οι θρησκείες, κι οι φιλοσοφικές θεωρήσεις (κι όσες πρόκειται να δημιουργηθούν), εφ’ όσον οδηγούν το υποκείμενο στην κατάκτηση της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, ισχύουν, είναι έγκυρες... αν όχι, δεν ισχύουν... Το σημαντικό όμως δεν είναι οι θρησκείες, οι φιλοσοφικές θεωρήσεις, οι περιγραφές, τα λόγια, αλλά η Κατάκτηση της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, δηλαδή το Βίωμα, η Αλήθεια... Το πρόβλημά μας λοιπόν είναι, όχι ο Βούδας, ο Λαό Τσε, ο Πλάτωνας ή ο Πλωτίνος, ο Χριστός, ή κάποιος άλλος Δάσκαλος (ποιος είναι φορέας της Αλήθειας, ποιόν πρέπει να ακολουθήσουμε...), όχι οι θρησκείες κι οι φιλοσοφίες, αλλά αν εμείς (ο καθένας) Προσεγγίζει την Αντικειμενική Πραγματικότητα, αν Βιώνουμε την Αντικειμενική Πραγματικότητα, αν Ζούμε την Αλήθεια, αν είμαστε αυθεντικοί στο Βίωμά μας, και συνεπώς και στον λόγο μας, στους ισχυρισμούς μας... Μόνο ένας βουδιστής που έφτασε στο Νιρβάνα (στην εξάλειψη της προσωπικής ύπαρξης), μιλά αυθεντικά... Μόνο ένας χριστιανός που Ενώθηκε με τον Τριαδικό Θεό και Βιώνει την Αλήθεια, την βασιλεία των ουρανών, μιλά αυθεντικά...

Μπορούμε να μιλήσουμε, να συζητήσουμε σε ένα αντικειμενικό, λογικό, επίπεδο, μόνο αν μιλάμε αυθεντικά. Να μιλήσουμε για το Βίωμα, μέσα από μία συγκεκριμένη προσέγγιση και να κρίνουμε την αυθεντικότητα όλων των παροικούντων μέσα στην συγκεκριμένη κοσμοθεωρία... Να συγκρίνουμε βιώματα μέσα από διάφορες προσεγγίσεις, να βρούμε ομοιότητες και διαφορές... Να καταλήξουμε τέλος πάντων σε μία αντικειμενική θεώρηση του θρησκευτικού (φιλοσοφικού) φαινομένου... Συζητήσεις επί θεωριών και δογμάτων, βιβλιογραφίες, επιχειρήματα (που δεν πηγάζουν από το Βίωμα), δεν έχουν να κάνουν με την Αντικειμενική Πραγματικότητα, με την Βίωση της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, με την Αλήθεια... είναι μόνο λόγια... Τέλος να σημειώσουμε ότι η Αντικειμενική Πραγματικότητα δεν είναι ιδιοκτησία κανενός... αν και όλοι μπορούν να ταυτιστούν μαζί Της. Αποκλειστικοί Δρόμοι δεν υπάρχουν, ο καθένας μπορεί να χαράξει ένα δρόμο προς την Αντικειμενική Πραγματικότητα. Η Αλήθεια δεν είναι προνόμιο κανενός. Η Αλήθεια Ανήκει μόνο στην Αλήθεια... εκπρόσωποι, θεματοφύλακες, ιδιοκτήτες, εκβιαστές της πραγματικότητας, της ιστορίας και των ανθρώπων, πορεύονται στην απώλεια... Όσοι έχουν εμπειρία της Αντικειμενικής Πραγματικότητας είναι ταπεινοί, αφού εγκατέλειψαν το εγώ για να αναδυθούν στο Παγκόσμιο... επομένως τίποτα δεν τους ανήκει... Αυτοί (όσοι έχουν εμπειρία της Αντικειμενικής Πραγματικότητας) μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους... όσοι δεν έχουν εμπειρία έχουν αλήθειες, δόγματα, ισχυρισμούς, διαμάχη, βία, (αλλά όχι Αλήθεια)...

Ακόμα, έχουμε την εντύπωση ότι αυτοί που έχουν πραγματικά Βιώσει την Αλήθεια (μέσα από οποιαδήποτε προσέγγιση) αντιλαμβάνονται ότι τελικά Προσεγγίζουν την Ίδια Πραγματικότητα... Αυτό δεν είναι βλασφημία... είναι ένα θαυμαστό γεγονός... κι ευτυχώς που είναι έτσι... αυτό μας «διασώζει» από τους ιδιοκτήτες της Αλήθειας....

 

Αλήθεια

 

Η Οντολογία μπορεί να θεμελιωθεί μόνο μέσω της Συνείδησης – Αναφέρεται στο Είναι, στην Αντικειμενική Πραγματικότητα, κάθε ύπαρξης. Η Μεταφυσική (σαν Εφαρμοσμένη Οντολογία) είναι Αναζήτηση του Είναι μέσα στην Συνείδηση, πέραν του εγώ, της νόησης, των αισθήσεων...

Η Θρησκεία είναι Βίωση του Είναι, της Αντικειμενικής Πραγματικότητας της Ύπαρξης κι όχι θεωρίες ή απλοϊκές δραστηριότητες...

Η Αλήθεια Είναι «Εδώ», μέσα μας, όχι εκεί, στην νόηση, ή στον κόσμο...

Κάθε θρησκεία αναζητά την Αντικειμενική Πραγματικότητα, που περιγράψαμε πιο πάνω... Όλες οι ιστορικές θρησκείες προσπαθούν να προσεγγίσουν Αυτή Την Αντικειμενική Πραγματικότητα που περιγράψαμε... Μπορούμε να το αποδείξουμε...

Οι θρησκείες είναι ιστορικά φαινόμενα με πολλές διαστάσεις... Αυτοί που δικαιούνται όμως να μιλούν εξ’ ονόματος μίας θρησκείας, είναι αυτοί που γνωρίζουν σε βάθος και σε πλάτος την διδασκαλία, που Βιώνουν την Αλήθεια της, που προσεγγίζουν το «αντικείμενό» της, που τελειώνονται μέσω της διαδικασίας της, που φτάνουν σε Αυτό που η θρησκεία τους αντιλαμβάνεται σαν Ύστατη Πραγματικότητα... όχι οι κάθε είδους επαγγελματίες, ιερείς, ιεροκήρυκες, ιεραπόστολοι, οι κατ’ όνομα πιστοί, και το πλήθος που ακολουθεί... Όλοι λοιπόν οι «αληθινοί πιστοί», όλων των θρησκειών, προσανατολίζονται προς την Αντικειμενική Πραγματικότητα, που περιγράψαμε... Ας το αποδείξουμε...

Ο «αληθινός βουδιστής» φτάνει (τρόπος του λέγειν)... αφού έχει εξαλείψει διαδοχικά, μέσω των ρούπα-ντυάνα, τα σάμτζνα, σαμσκάρα, βιτζνάνα (τρεις βαθμίδες), κι αφού έχει ξεπεράσει διαδοχικά, μέσω των αρούπα-ντυάνα (σαμαπάττι), τις περιοχές του «παγκόσμιου, εσωτερικού, διαστήματος» (τρεις βαθμίδες)... στο Νιρβάνα, την τελική βαθμίδα, που είναι εξάλειψη της προσωπικής ύπαρξης, το Μπούντι, η Πλήρης Αντίληψη... Αυτό που αποκαλύπτεται είναι η Αντικειμενική Πραγματικότητα που στηρίζει όλα τα φαινόμενα... (Αυτό είναι το Σουνυάτα της σχολής Σουνιαβάντα, το Ταθάτα της σχολής Γιογκακάρα, το Ντάρμαντάτου της σχολής Αβαταμσάκα, το Μπούντι (το Γου-σιν) της σχολής Ζεν, το ΝτάρμαΚάγια του Θιβετανικού Βουδισμού, )...

Ο «αληθινός οπαδός της ΑντβάιταΒεδάντα», αντιλαμβάνεται, μέσω της Τζνάνα Γιόγκα (ντυάνα), κι αφού εξαντλήσει της λειτουργίες των μάνας, μπούντι, αχαμκάρα, ότι πέρα από τον παγκόσμιο χαρακτήρα του άτμαν (τρεις βαθμίδες) βρίσκεται η Αχανής Ουσία του Βράχμαν, η Απόλυτη Ενότητα του Είναι... Αυτό που αποκαλύπτεται είναι η Αντικειμενική Πραγματικότητα που στηρίζει τα πάντα...

Ο «αληθινός μύστης» της ελληνικής θρησκείας «ανυψώνεται» μέσω της κυριαρχίας των δυνάμεων μέσα του, που αντιστοιχούν και σχετίζονται με τις κοσμικές λειτουργίες του Είναι (τους «θεούς»), στα επίπεδα του κόσμου, ως την Αρχή των πάντων (την Γαία, που είναι η κατανοητή όψη του Χάους)... Σε αυτή την πορεία θα πρέπει να βιώσει την απεραντοσύνη του Παγκόσμιου Πνεύματος (Ουρανός, Κρόνος Ζεύς)... αφού έχει ξεπεράσει τις νοητικές διαδικασίες (Αθηνά, Απόλλων-Άρτεμις, Ερμής)... έχοντας εξαγνίσει προηγουμένως τις ζωογόνες δυνάμεις (Αφροδίτη, Ήφαιστος, Άρης)... και το σώμα (Δήμητρα, Περσεφόνη)... Η «Αρχέγονη Γαία» αποκαλύπτεται μέσα στο ον σαν η Αντικειμενική Πραγματικότητα από την Οποία πηγάζουν όλα (Αυτό είναι το Αγαθόν του Πλάτωνα, το «τελείως είναι», που είναι επέκεινα της παγκόσμιας ουσίας. Αυτό είναι το Ένα του Πλωτίνου)...

Ο «αληθινός χριστιανός» (από την ορθόδοξη άποψη), που γνωρίζει την χριστιανική κοσμοθεωρία και βιώνει την χριστιανική αλήθεια, ακολουθεί την παράδοση των ιερών νηπτικών... Μέσω της καθαράς προσευχής φτάνει στην τέλεια αμορφία του νου (ο νους καθίσταται «ανείδεος», «ασχημάτιστος», «άμορφος»)... ενώ τα τρία είδη λογισμών, έχουν ξεπεραστεί σε ένα κατώτερο επίπεδο της πνευματικής άσκησης... Αυτή η κατάσταση της αμορφίας του νου, είναι προϋπόθεση της άμεσης βίωσης, της άμεσης γνώσης του Θεού (αυτή η γνώση είναι «υπέρ νουν»)... Ο Θεός Αποκαλύπτεται Εντός του νου σαν η Αντικειμενική Πραγματικότητα (που Υπερβαίνει, λόγω της Φύσης Της, τον νου), που στηρίζει τα πάντα...

Ο «αληθινός ισλαμιστής» (που ακολουθεί την παράδοση των Σούφι), φτάνει μέσω του Φανά, φώτισης των λατάιφ (που είναι, μιλώντας απλά, η διευθέτηση-μεταμόρφωση των λειτουργιών του Είναι, του ανθρώπινου είναι) στο Φανά φι ‘λλαχ... Ο Αλλάχ, αποκαλύπτεται σαν η Αντικειμενική Πραγματικότητα που στηρίζει τα πάντα...

Σε τελευταία ανάλυση, όλες οι θρησκείες (όπως βιώνονται από τους αληθινούς πιστούς τους), μιλούν για την Ίδια Αντικειμενική Πραγματικότητα... Οι περιγραφές αλλάζουν, οι τρόποι προσέγγισης περιγράφονται διαφορετικά, αλλά τελικά μιλάμε πάντα για το ίδιο πράγμα...

Η Αντικειμενική Πραγματικότητα Είναι Μία. Η «ανθρώπινη φύση» λειτουργεί σε όλους το ίδιο. Μπορούμε να Βιώσουμε την Αντικειμενική Πραγματικότητα από παράλληλους δρόμους (που έχουν ομοιότητες και διαφορές), αλλά τελικά φτάνουμε στο ίδιο αντικειμενικό αποτέλεσμα...

Είτε χαράξουμε δικό μας δρόμο (κι αυτό μπορεί να γίνει αμέτρητες φορές, από αμέτρητους ανθρώπους), είτε ακολουθήσουμε κάποια παραδοσιακή θρησκεία, ή φιλοσοφία, φτάνουμε πάντα στην Ίδια Πραγματικότητα, στην Βίωση του Είναι (ή του Μη-Είναι), Εντός της Συνείδησης, σαν Αντικειμενικής Πραγματικότητας...

Αυτή η Εμπειρία, είναι απλά μία Διαπλάτυνση της Συνείδησης, πέρα από το περιορισμένο εγώ, είναι Πλήρης Αντίληψη... Έτσι λειτουργούμε με πλήρη συνειδητότητα μέσα στους χώρους ύπαρξης, στις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας, στο φυσικό περιβάλλον...

Αυτή είναι η ζωή που μας αρμόζει... Ας την ζήσουμε με την βοήθεια του Θεού (όποιου Θεού κι αν λατρεύουμε...)...