Το Είναι

 

Το Είναι (Αυτό που Υποστηρίζει κάθε ύπαρξη, η Βαθύτερη Ουσία κάθε ύπαρξης) Είναι Μία Αντικειμενική Πραγματικότητα, Υφίσταται δηλαδή ανεξάρτητα από την αντίληψη του όντος (της συνείδησης).

Το Είναι σαν Ουσία

Το Είναι σαν Αντίληψη, Παγκόσμια Συνείδηση

Το Είναι σαν Δημιουργία

Το Είναι σαν Ατομικότητα, σαν Αντικειμενικό Υπόβαθρο της Υποκειμενικής Ύπαρξης,σαν Ανώτερος Εαυτός, (το Διπλό "Ε")

Κάθε ον (συνείδηση) εμπεριέχει το Είναι (που του δίνει ύπαρξη και συνέχεια μέσα στην ύπαρξη) ενώ ταυτόχρονα εκδηλώνεται σαν υποκείμενο, σαν εγώ, που είναι ένα σύμπλεγμα αντιλήψεων και αντιδράσεων.

Η Συνείδηση λοιπόν δεν μπορεί να περιορισθεί μόνο στο υποκείμενο, είναι Κάτι «πλατύτερο»...

Η Συνείδηση μπορεί να Αναζητήσει και να Βιώσει Εντός, την Βαθύτερη Ουσία της, το Είναι, την Αντικειμενική Πραγματικότητα... Αυτό μπορεί να γίνει με το ξεπέρασμα όλων των νοητικών λειτουργιών, μέχρι να φτάσουμε στο Καθαρό Είναι... με την εγκατάλειψη όλων των εξωτερικών δραστηριοτήτων, της νόησης, της αίσθησης... Όταν περιοριζόμαστε μέσα στο εγώ, μέσα στην νόηση, συλλαμβάνουμε μόνο έννοιες, ενώ μέσα από τις αισθήσεις αντιλαμβανόμαστε «αντικείμενα»..

Η Βίωση του Είναι, της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, δεν είναι κάτι υποκειμενικό (γιατί αποκαλύπτεται σαν το Είναι, Κάτι Αντικειμενικό, ανεξάρτητο από εμάς, μέσα στην Συνείδηση), αλλά ούτε άμεσα αντικειμενικό, με την έννοια του εξωτερικού (γιατί αποκαλύπτεται «μέσα» στην Συνείδηση, σαν το Είναι)...

 

Η Απόλυτη Πραγματικότητα

 

Η Συνείδηση Είναι η Αρχή, η Βάση, και το Όριο της Αντίληψης της Ύπαρξης, της Πραγματικότητας. Για την Συνείδηση υπάρχουν θεωρητικά δύο Κατευθύνσεις Αντίληψης:

Η Πραγματικότητα είναι Κάτι πολύ Ανώτερο, Βαθύτερο, Πλατύτερο, από αυτό που αντιλαμβάνεται, πληροφορείται ή μαθαίνει ο άνθρωπος!

Α) Να θεωρήσει την Συνείδηση, το Ίδιο Είναι, Καθαρή Συνειδητότητα, Αιώνια, Άπειρη, Ελεύθερη, σαν το Όλον, Εντός του Οποίου αναδύονται όλα τα φαινόμενα, τα οποία δεν είναι κάτι «ξεχωριστό».

Β) Να θεωρήσει την Συνείδηση «εντός» (σαν την Βαθύτερη Ουσία της), και «απέναντι» στο αντικειμενικό...

Και στις δύο περιπτώσεις η Συνείδηση, αναζητώντας την Πραγματική Ουσία Της, είτε σαν την Αληθινή Φύση Της, πέρα από τα επιφαινόμενα (πρώτη περίπτωση), είτε σαν Εσωτερική, Βαθύτερη Ουσία, πέρα από τον εξωτερικό κόσμο (δεύτερη περίπτωση), Βιώνει το Καθαρό Είναι, το Άπειρο, το Αιώνιο, την Ελευθερία...

(Από αυτές τις δύο Κατευθύνσεις της Συνείδησης, δημιουργούνται δύο τύποι θρησκείας, δύο τύποι Προσέγγισης, και Βίωσης της Πραγματικότητας, δύο τύποι Διαλογισμού, δύο τύποι «Πνευματικής Ολοκλήρωσης»).

Η Βίωση της Αληθινής Φύσης μας, είναι Βίωση της Απόλυτης Πραγματικότητας, του Καθαρού Είναι, του Αιώνιου, του Άπειρου, του Χωρίς Όρια, πέρα από τον χώρο και τον χρόνο.

Η Αληθινή Φύση μας Είναι Έμφυτη.

Δεν υπάρχουν δρόμοι, μέθοδοι... Ακόμα κι όταν χρησιμοποιούνται μέθοδοι – όπως στο Βουδιστικό ντυάνα, στο τζνάνα της Βεδάντα, στο σαμκύα γιόγκα του Πανταζάλι, στο φανάφι΄λλαχ του Σουφισμού, στην καθαρά προσευχή των νηπτικών του Χριστιανισμού, κλπ. Στα ανώτερα επίπεδα της πνευματικής δράσης, όλα εγκαταλείπονται.

Πως μπορούμε λοιπόν να Βιώσουμε την Απόλυτη Πραγματικότητα μέσα μας; (και γιατί τόσο λίγοι άνθρωποι το κάνουν; – όλη σχεδόν η ανθρωπότητα είναι μέσα στην φρεναπάτη, στην τρέλα, στην κόλαση...)...

Θρησκεία

 

Η Θρησκεία είναι μία Ολοκληρωμένη και Πλήρης Αντίληψη της Πραγματικότητας (που αποδέχεται κάποια Άμεσα Δεδομένα της Συνειδητότητας και συμπληρώνει τα τυχόν κενά της γνώσης ακόμα και με μη-επαληθεύσιμα στοιχεία). Με αυτή την έννοια η Θρησκεία είναι μία κατασκευή της Συνειδητότητας, ένα σύστημα σκέψης, που μπορεί να συμπεριλαμβάνει όλες τις πιθανές λύσεις για την σχέση της Πραγματικότητας με το φαινόμενο.

Αληθινή Θρησκεία είναι η Εμβάθυνση της Κατανόησης στο Όλον!

Η Απόλυτη Πραγματικότητα, που ταυτίζεται με την Πλήρη Συνειδητότητα, την Ολότητα, την Απεραντοσύνη, την Αιωνιότητα, την Τελειότητα, το Καθαρό Είναι, κλπ. αποτελεί την Μόνη «Κατάσταση» που Υφίσταται από Μόνη Της, Υφίσταται Αιώνια, πέρα από προσδιορισμούς και διαφοροποιήσεις, πέρα από τον χώρο και τον χρόνο.

Η Πραγματικότητα αποτελεί Αρχή του Είναι, της Ύπαρξης, και Συμπεριλαμβάνει Δυνάμει την Ύπαρξη όλων των φαινομένων. Έτσι η Πραγματικότητα Υπερβαίνει τα πάντα και εμπεριέχει τα πάντα. «Κάθε τι» βρίσκεται Μέσα Της και κάθε τι είναι σχετικό και περιορισμένο. Πέρα από όλα, Υφίσταται Πάντα, Αιώνια, η Πραγματικότητα.

Η Ύπαρξη, κάθε ύπαρξη, πηγάζει, στηρίζεται και ταυτίζεται στην βαθύτερη ουσία της με την Πραγματικότητα.

Η Ύπαρξη, όταν «αναπτύσσεται» προς την Πλήρη Συνειδητότητα αποκαλύπτεται σαν η Πραγματικότητα, το Άπειρο, το Αιώνιο, το Καθαρό Είναι.

(Αυτές είναι οι Βασικές Αρχές της Θρησκείας, κάθε θρησκείας, των θρησκειών).

Η Ύπαρξη (άσχετα αν υιοθετούμε τον θρησκευτικό τρόπο σκέψης ή όχι) δεν είναι κάτι σταθερό αλλά μία «πορεία». Και δεν μιλάμε για την ύπαρξη μόνο στα άμεσα και φανερά γνωρίσματά της αλλά και στην πιο εσωτερική της ουσία που είναι η Συνειδητότητα – που ξεπερνά τα όρια της απλής ουσίας κι απλώνεται στο Υπερβατικό.

Ποιος είμαι; Τι είμαι; Που πορεύομαι; Πως; Γιατί; Δεν είναι απλά ερωτήματα, ούτε επιδέχονται απλοϊκές απαντήσεις, Βέβαια, ανάλογα με την «εξέλιξή» του και τον βαθμό κατανόησής του, ο καθένας, υιοθετεί την δική του στάση ζωής. Πέρα όμως από το δικαίωμά του αυτό, είναι υποχρεωμένος να υποστεί και τις συνέπειες (και μιλάμε για το αποτέλεσμα την επιλογών του, που τον οδηγεί Εδώ ή εκεί – δεν υπονοούμε τίποτα άλλο).

Ας σκεφτούμε λοιπόν τι απαντάμε σε αυτά τα «απλά» ερωτήματα.

 

Η Πραγματικότητα

 

Η Συνείδηση Είναι Μία, Ένας «Ενιαίος Χώρος» Εντός του Οποίου είναι δυνατές όλες οι «υποκειμενικές» και «αντικειμενικές» διαφοροποιήσεις. Η άμεσα δοσμένη συνείδηση (όλοι εμείς) είναι κατ' ουσία η Μία Συνείδηση: Η διαφοροποίηση από την Ενότητα, η δημιουργία ενός υποκειμένου, ενός εγώ, ενός συμπλέγματος αντιλήψεων, είναι κατά βάση απατηλή. Η Πραγματικότητα (η Αντίληψη της Πραγματικότητας) είναι πάντα δυνατή για την συνείδηση (είναι μία δυνατότητα) αλλά συνήθως η συνείδηση απορροφιέται στην ψυχονοητική ροή, ζώντας ένα συνειδητό όνειρο. Η Απόσπαση της συνείδησης από όλη αυτή την μάταιη δραστηριότητα οδηγεί στην Αποκάλυψη της Πραγματικότητας, στην Ενότητα, στο Ενιαίο Της Συνείδησης, (αυτό που η θρησκείες ονομάζουν νιρβάνα, μόκσα, καϊβαλγία, σατόρι, φανά φι' Λαχ, θέωση, κλπ). Όλα αυτά δεν είναι θεωρίες κι ούτε μπορούν να αποδειχτούν σε διανοητικό επίπεδο. Ο μόνος δρόμος είναι να το βιώσεις: ή το βιώνεις ή δεν το βιώνεις, όλα τα άλλα είναι φλυαρία του νου.

Η Πραγματικότητα

Υπήρξαν άνθρωποι που το έκαναν, ο Βούδας, ο Σανκάρα, ο Ιησούς, ο Πλάτων, ο Πλωτίνος και πολλοί άλλοι κι ο μόνος δρόμος που υπέδειξαν όλοι αυτοί είναι ο δρόμος του βιώματος. Αφού έστω κι ένας άνθρωπος το πραγματοποίησε αυτό σημαίνει ότι είναι στην «ανθρώπινη φύση», μία δυνατότητα. Είναι σαν το βιολογικό ωρίμασμα: ο άνθρωπος ξεκινά από έμβρυο, γεννιέται, μεγαλώνει, ωριμάζει και «τελειώνει». Το ίδιο συμβαίνει και σε πνευματικό επίπεδο: Η συνείδηση ξεκινά από την προγεννητική σύγχυση, αυτοσυνειδητοποιείται, εξελίσσεται, ωριμάζει και κάποια στιγμή κουράζεται από όλη αυτή την μάταιη δραστηριότητα της σκέψης και τα απορρίπτει όλα αυτά και φτάνει φυσιολογικά στην Φώτιση. Σε κάθε χρονική στιγμή δεν βρίσκονται όλοι στο ίδιο στάδιο ωρίμανσης. Υπάρχουν και έμβρυα και νέοι και ώριμοι και φωτισμένοι.

Είτε το θέλουμε είτε όχι είμαστε αυτό που είμαστε, το Είναι, ανήκουμε στο Είναι (έχουμε συνείδηση του Είναι, έστω και σε εμβρυώδη κατάσταση). Αυτή η Αντίληψη (η άμεσα δοσμένη συνείδηση που είμαστε), είτε το θέλουμε, είτε όχι, θα Διευρυνθεί κάποτε και θα φτάσουμε στην Πλήρη Αντίληψη της Πραγματικότητας. Αν κάποιος προβληματίζεται για αυτά τα θέματα σημαίνει ότι είναι ώριμος να ανοίξει ένα δρόμο, να σπάσει το τσόφλι της αυταπάτης και να βγει στο φως της Πραγματικότητας. Μπορεί να βοηθηθεί από διδασκάλους ή άτομα (χωρίς να αφήνει να τον εξαπατούν) ή να στραφεί Εντός και να δεχτεί το Φως της Εσωτερικής Πραγματικότητας, του Είναι, του Είναι που βρίσκεται στην βάση κάθε ύπαρξης. Μπορεί κάποιος να επιταχύνει την φυσιολογική πνευματική ωρίμανση με τον Διαλογισμό: Διαλογισμός δεν είναι τεχνική, διαδικασία κι όλα αυτά - όλα αυτά είναι διανοητικές δραστηριότητες. Διαλογισμός είναι να πας πέρα από την μάταιη δραστηριότητα του νου. Έτσι το ορίζει ο Πανταζάλι στο Γιόγκα Σούτρα, έτσι το αντιλαμβάνεται ο Κρισναμούρτι που μιλά για τον «ήσυχο νου», έτσι το προσδιορίζουν, αιώνες τώρα, οι δάσκαλοι του Ζεν που μιλούν για το γου-σιν, τον μη-νου, την σιωπή του νου...

Αυτογνωσία και Αντίληψη της Αιώνιας Φύσης μας

 

Αυτογνωσία και Αντίληψη της Αιώνιας Φύσης μας

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ Είναι η Αρχή και το Κέντρο Αναφοράς κάθε αντίληψης της Πραγματικότητας. Η Αυτογνωσία, η Γνώση του Ιδίου Είναι, του Φαινομένου της Συνείδησης, ο προσδιορισμός του... είναι μία «ανοιχτή διαδικασία» (που μπορεί να μας αποκαλύψει πλήρως την Αληθινή Φύση Μας) κι όχι μία τετελεσμένη αντίληψη και γνώση (που θεωρεί εξαρχής σαν δεδομένο ότι η Συνείδηση είναι απλό υποκείμενο, κάτι περιορισμένο, εντός του αντικειμενικού).

Με αυτή την έννοια η Αυτογνωσία, η Αντίληψη του Ιδίου Είναι, είναι μία «κίνηση της αντίληψης» κι όχι αντίληψη μίας παγιωμένης κατάστασης. Μπορεί να επεκταθεί, να ξεπεράσει τους όποιους περιορισμούς και να απλωθεί στο Καθαρό Συνειδέναι. Γίνεται τότε αντιληπτό ότι η Συνείδηση Είναι Ακατάληπτη, Απροσδιόριστη, Άπειρη, Αιώνια, πέρα από τον χώρο και τον χρόνο. (Ο περιορισμός της Συνείδησης σε απλό υποκείμενο και η ακινησία εντός του αντικειμενικού είναι θέμα αυτοπροσδιορισμού κι όχι φύση της Συνείδησης).

Αν είναι σωστά όλα αυτά τότε η στροφή προς τα «Έσω» οδηγεί στο Άπειρο Βάθος της Συνείδησης, στο Αδημιούργητο, σε Ό,τι ονομάζουν οι άνθρωποι Θεότητα. (Κι αυτό δεν είναι βλαστήμια. Βλαστήμια είναι να θεωρείται ο άνθρωπος απλό υποκείμενο, παγιδευμένο μέσα στο αντικειμενικό, ανίκανο να εξελιχθεί...)

Πως γίνεται;

 

Το Αντικειμενικό

Η Αντικειμενική Πραγματικότητα, Αυτό που Υπάρχει Πραγματικά, είναι ανεξάρτητη από την ανθρώπινη συνείδηση (τουλάχιστον την δική μας συγκεκριμένη συνείδηση).

Είναι Ένα Μυστήριο. Η ανθρώπινη συνείδηση πηγάζει από Αυτή Την Αντικειμενική Πραγματικότητα... Όταν στρέφεται προς το Αιώνιο και το Αντιλαμβάνεται, «αντικειμενικοποιείται», ξεπερνάει το υποκειμενικό, Βυθίζεται στο Μυστήριο, Εισέρχεται στον Χώρο του Αγίου, στην Θεία Ύπαρξη.

Το Άγιο το Προσεγγίζουμε μέσω της συνείδησής μας, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Το ερώτημα όμως αν το Αντικειμενικό και η ανθρώπινη συνείδηση (το εγώ) ταυτίζονται είναι ψευδοπρόβλημα. Στην πραγματικότητα η Προσέγγιση του Αντικειμενικού είναι ξεπέρασμα του υποκειμενικού, κατάργησή του. Συνεπώς μόνο το Αντικειμενικό Είναι Αληθινό. Όσο ξεχωρίζουμε τον εαυτό μας από την Αντικειμενική Πραγματικότητα βιώνουμε μία φαντασίωση...

 

Η Αντικειμενική Βάση της Ύπαρξης

Η Αντικειμενική Πραγματικότητα σαν Ανεξάρτητη από την ανθρώπινη συνείδηση Είναι η Βάση της ύπαρξης, της αντίληψης. Από Αυτή Την Αντικειμενικότητα αναδύεται η συνείδηση, το εγώ, ένα σύμπλεγμα αντιλήψεων και αντιδράσεων...

Η Κατάκτηση, εντός αυτού του υποκειμενικού, του Αντικειμενικού, της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, Οδηγεί στην Πλήρη Αντικειμενικοποίησή του, στο «ξεπέρασμά» του. Ο άνθρωπος όσο εμμένει στην αντίληψη ενός εγώ, ξεχωριστού από την Αντικειμενική Πραγματικότητα, βιώνει μία ψευδαίσθηση κι αυτή είναι η πηγή όλης της δυστυχίας (του πλανήτη αυτού)...

Η στροφή προς την Αντικειμενική Βάση του υποκειμένου, το ξεπέρασμα του εγώ, μας οδηγεί στο Αληθινό, στο Παγκόσμιο, στο ΟΛΟΝ, σε Ό,τι ονομάζουν οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη Θεό...

Η Αλήθεια Είναι Εδώ, Τώρα, κι είναι Βίωμα, είναι η ταύτιση αυτού που αντιλαμβανόμαστε με Την Αντικειμενική Πραγματικότητα...

 

Οι Διαβαθμίσεις της Συνειδητότητας

Η Συνειδητότητα (σαν συμβάν) δεν είναι κάτι σταθερό αλλά είναι μία συνεχής ροή (η συνέχεια δίνει την αντίληψη της σταθερότητας αλλά η ροή αποτελεί μία δυνατότητα εξέλιξης)... Το γεγονός είναι ότι η Συνειδητότητα έχει διαβαθμίσεις όχι μόνο μέσα στο ίδιο "ον" αλλά και από άνθρωπο σε άνθρωπο...

Η Δυνατότητα της ύπαρξης μίας Κατάστασης πέρα από την κοινή συνείδηση (δηλαδή το επίπεδο που λειτουργεί συνήθως ο άνθρωπος και το σύνολο της ανθρωπότητας) δεν είναι απλά θεωρητική, είναι πρακτικά επαληθεύσιμη... Αυτή η Κατάσταση που αποτελεί Αντικείμενο και Υπέρτατο Στόχο της θρησκευτικής εμπειρίας είναι εφικτή όταν η Συνειδητότητα Υπερβαίνει την νοητική αντίληψη της πραγματικότητας και συλλαμβάνει την Πραγματικότητα άμεσα, ολικά, χωρίς να αγκιστρώνεται κάπου...

Το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν βιώσει μία Τέτοια Κατάσταση δεν τους δίνει ούτε το δικαίωμα, ούτε τα επιχειρήματα να απορρίψουν Αυτή Την Κατάσταση σαν δυνατότητα...

Σε τελευταία ανάλυση το θέμα είναι πρακτικό. Αυτοί που έχουν εμπειρία Κατανοούν για τι πράγμα μιλάμε. Οι άλλοι μπορούν να δεχτούν ή να απορρίψουν διανοητικά το ζήτημα. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία...